"23 sierpnia 2020 r. wieczorem zmarła w Warszawie prof. Maria Janion, najwybitniejsza polska humanistka" poinformowało przed chwilą OKO.press. 

Janion była niesamowitą postacią: jej przemyślenia zostają aktualne mimo upływu czasu, a książki stanowią intelektualną podstawę myślenia nie tylko o polskiej literaturze, ale też polskości w ogóle. Profesor nauk humanistycznych, członek Polskiej Akademii Nauk i Polskiej Akademii Umiejętności, nauczyciel akademicki (związana była m.in. z Uniwersytetem Warszawskim i Uniwersytetem Gdańskim), krytyk literacki specjalizujący się w polskim i europejskim romantyzmie, badaczka polskiej kultury XIX i XX wieku, odznaczona medalem "Zasłużony Kulturze Gloria Artis" i Orderem Narodowym Zasługi. Jej zasługi wymieniać można długo.

Profesor Janion miała ogromny wpływ na całe pokolenie współczesnych humanistów - od pisarzy i naukowców, po środowisko dziennikarskie. Kilkadziesiąt książek, które napisała oraz jej liczne recenzje, artykuły, szkice literackie i studia wychowały tysiące studentów oraz otwierały głowy kolegom i koleżankom po fachu. Miała ogromny wpływ na polskie wydawnictwa także od strony edytorsko-redakcyjnej (jeśli czytaliście chociażby serię wydawniczą "Obraz Literatury Polskiej", to możecie być pewni, że powstawała pod jej okiem). Janion nie skupiała się jednak jedynie na metodologii badań literackich i historii literatury polskiej, ciekawiło ją także wszystko, co działo się wokół jej powstawania: idee, postawy społeczne, style zachowania, przemiany wyobraźni symbolicznej, form i kategorii estetycznych. Była alfą i omegą w temacie romantyzmu i uważała, że romantyzm to głównie rewolucja wyobraźni, która daje zupełnie nowe spojrzenie na historię, naturę i człowieka. W swoich pracach zajmowała się między innymi nowym typem bohatera, zabiegiem rewindykacji ukrytych tematów i nobilitacji kultury ludowej, rozumieniem historii jako teofanii, ale też badaniami nad romantyczną formą literacką. Zajmowała ją również specyfika polskiego romantyzmu oraz to, jak wpłynął on na polską kulturę kolejnych wieków. Szukała związków między literaturą a problemami egzystencji, a częścią jej badawczego instrumentarium była feministyczna i genderowa perspektywa.

W zakresie jej badań była literatura takich twórców, jak Zygmunt Krasiński, Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, a z zagranicznych literatów - Goethe, Flaubert, Rousseau, Grass, Chateaubriand. Jednymi z jej najważniejszych książek są "Gorączka romantyczna" i "Niesamowita Słowiańszczyzna".