"To jedna z najważniejszych produkcji lat zerowych". 25 lat minęło, a ten film Roberta Glińskiego wciąż porusza
„Cześć, Tereska” w reżyserii Roberta Glińskiego to jedna z najważniejszych polskich produkcji lat 2000., która na trwałe wpisała się w historię kina. Poruszająca historia młodej dziewczyny z blokowiska stała się przejmującym obrazem kondycji współczesnej młodzieży oraz refleksją nad rolą rodziny i społeczeństwa w kształtowaniu ludzkiego losu.
- Basia Wilk
Film Roberta Glińskiego „Cześć, Tereska” to jedna z najważniejszych polskich produkcji ostatnich dwóch dekad. Ta poruszająca i surowa opowieść o dorastającej dziewczynie z blokowiska, która stopniowo traci swoje marzenia i nadzieję na lepsze życie, stała się ważnym głosem w dyskusji o kondycji młodzieży oraz o roli rodziny i środowiska w kształtowaniu jej losów.
Dzieło Glińskiego to także ważny głos w polskiej kinematografii, poruszający temat przemian społecznych i kryzysu wartości. Przypomina, że odpowiedzialność za wychowanie i ochronę młodzieży spoczywa na całym społeczeństwie, a nie tylko na samych rodzinach. Brak wsparcia, bierność czy ignorancja mogą prowadzić do dramatycznych skutków, które odciskały piętno na całym pokoleniu.
Film jest dostępny w ofercie platformy TVP VOD.
„Cześć, Tereska” - fabuła
Tereska to wrażliwa, utalentowana i spokojna dziewczyna, obdarzona pasją do muzyki i sztuki, szczególnie marząca o karierze projektantki mody. Jej historia ukazuje, jak niewinne dziecko – czysta, niezapisana tablica – pod wpływem środowiska, rówieśników i rodzinnych problemów może zatracić swoje wartości oraz marzenia. Pomimo początkowej niechęci do otaczającego ją brutalnego świata, wraz ze zmianą szkoły i poznaniem nowej koleżanki Renaty, Tereska zaczyna rezygnować z własnych ideałów i wchodzi w świat alkoholizmu, przemocy i nieodpowiedzialności.
Reżyser Robert Gliński w mistrzowski sposób przedstawia powolną, lecz nieubłagana przemianę Tereski. Jej ucieczka w kolejne używki i destrukcyjne relacje odzwierciedla beznadzieję i brak perspektyw młodzieży z wielkomiejskich blokowisk. Film pokazuje, że ta droga do upadku równie mocno zależy od otoczenia, co od wewnętrznej słabości bohaterki.
Rodzice Tereski to osoby zmagające się z własnymi problemami: ojciec z alkoholem, matka wyczerpana codzienną walką o przetrwanie rodziny. Choć kochają córkę i chcą dla niej lepszego życia, brak im sił, konsekwencji i umiejętności, by zapobiec jej spirali upadku. To z kolei pokazuje, jak ogromną odpowiedzialność niesie rodzina, która powinna być oparciem i fundamentem moralnym dla młodego pokolenia.
Autentyczność i surowość formy
Artystycznym atutem filmu jest jego autentyczność i surowość. Kamera prowadzona z ręki nadaje obrazowi dynamiki, zbliżenia na bohaterów pozwalają dokładnie obserwować ich emocje i wewnętrzne rozterki. Przewaga planów bliskich sprawia, że widz zostaje wciągnięty w świat Tereski i czuje jej ból oraz zagubienie. Czarno-biała kolorystyka doskonale podkreśla monotonię i ponurość życia na blokowisku, a także kontrast z dzieciństwem pełnym nadziei.
Szczególne uznanie zdobyły kreacje aktorskie – na uwagę zasługują zarówno doświadczeni aktorzy, jak Małgorzata Rożniatowska, Krzysztof Kiersznowski czy Zbigniew Zamachowski, jak i młodzi debiutanci-amatorzy, którzy w naturalny sposób oddają ducha postaci i klimatu filmu. Tragiczne losy strażnika Edzia, granego przez Zamachowskiego, wprowadzają do historii dodatkową warstwę emocjonalną i moralną.
„Cześć, Tereska” jest filmem, który zdobył międzynarodowe uznanie – nagrody na festiwalach w Karlowych Warach czy wyróżnienia od międzynarodowych jury świadczą o jego sile i uniwersalności przekazu. To przykład kina, które nie boi się pokazać trudnej prawdy o młodych ludziach i o społeczeństwie, które często ich zawodzi.