Święta mają swoje własne, niepodważalne zasady - i choć przez cały rok lubimy eksperymentować w kuchni, testować nowe smaki i dać się zaskakiwać kuchennym „fusion”, to w grudniu… absolutnie nie ma na to przestrzeni. W każdym domu istnieje ta jedna potrawa, która musi znaleźć się na stole, inaczej Boże Narodzenie po prostu „się nie liczy”. Sałatka jarzynowa z groszkiem zamiast kukurydzy? Nigdy w życiu. Barszcz w miejsce zupy grzybowej? Brzmi jak herezja. A jeśli ktoś odważyłby się zasugerować, że może w tym roku zrezygnujemy z makowca albo - o zgrozo - że sernik mamy bez rodzynek i skórki pomarańczowej nie jest must have… no cóż, emocje mogłyby sięgnąć poziomu skandynawskiego thrilleru.
WIDEO…
Problem zaczyna się wtedy, gdy na te nasze ukochane, oswojone od lat rytuały trafia ktoś nowy - druga połówka, której kuchenne tradycje mówią coś zupełnie innego. Ona proponuje, by na stole wigilijnym pojawiło się danie z jej domu. On chciałby przygotować święta „jak u siebie”. I nagle okazuje się, że zderzają się nie tylko smaki, ale całe światy. Dokładnie tak jak w tej norweskiej komedii, w której świąteczne menu staje się polem najczulszych, ale i najzabawniejszych starć.
„Święta jak zwykle” to jedna z najpiękniejszych świątecznych produkcji Netfliksa ostatnich sezonów - pełna humoru, kulturowych zderzeń i tej skandynawskiej wrażliwości, która działa jak antydepresant w grudniowe wieczory. To idealna propozycja na „holiday mood boosting”, a przy okazji film, który udowadnia, że tradycja to nie muzeum - to przestrzeń, która powinna ewoluować i dawać miejsce na nowe historie.
„Święta jak zwykle” film świąteczny na Netflix o... norweskich tradycjach
W lawinie świątecznych filmów pojawiających się na platformach streamingowych ta produkcja wyróżnia się od pierwszych minut. „Święta jak zwykle” szturmem zdobyła ranking najpopularniejszych filmów Netflixa i wcale się temu nie dziwimy. To opowieść o Thei - Norweżce z południa kraju, i jej narzeczonym Jashanie, który ma indyjskie korzenie. Para właśnie się zaręczyła i chce podzielić się radosną nowiną z rodziną Thei. Wybierają Telemark - region, gdzie święta mają bardzo klarowny kształt, a zwyczaje są jak święta księga: niepodważalne.
W teorii brzmi to jak „family reunion vibes”, ale szybko okazuje się, że w praktyce będzie to raczej… survival.
Zderzenie kultur, czyli co dzieje się, kiedy pinnekjott spotyka indyjskie przyprawy
Święta u rodziny Thei nie są najlepszym momentem na eksperymenty. Pinnekjott, lutefisk, svineribbe - to nie tylko potrawy, to fundamenty, których nie wolno naruszać. Norwegowie mogą być otwarci i postępowi w wielu kwestiach, ale świąteczny stół - trochę jak w polskich domach - rządzi się własnymi prawami.
Dlatego próba wprowadzenia przez Jashana odrobiny indyjskiego twistu do wigilii wywołuje nie tyle kulinarne zaskoczenie, co mały rodzinny armagedon. Dodatkowo w tle przewija się niechęć mamy Thei, która wyobrażała sobie „idealnego, wymarzonego zięcia” zupełnie inaczej. Jashan staje się więc bohaterem serii komicznych, ale też krępujących sytuacji, które - paradoksalnie - czynią go najbardziej sympatyczną postacią filmu.
Autentyczność, której nie da się udawać. Skandynawskie kino znów wygrywa szczerością
Petter Holmsen, reżyser filmu, stawia na autentyczność - i to właśnie ona jest największą siłą tej opowieści. Skandynawskie kino od lat słynie z tego, że zamiast koloryzować, pokazuje rzeczywistość taką, jaka jest. Tu nie ma sztucznej dramaturgii ani „Hallmarkowych” rozwiązań. Są realne konflikty, różnice kulturowe, drobne napięcia i pytania, które każda para mieszana kulturowo zadaje sobie prędzej czy później.
A jednocześnie jest tu mnóstwo humoru, ciepła i rodzinnej energii. Każda z postaci dostaje swoje „five minutes”, swoją mikrohistorię, swój charakter - nikt nie jest dodatkiem. Nawet jeśli ktoś wkurza, to robi to w sposób, który znamy z własnych domów.
Rom-com z ważnym przesłaniem: tradycje mogą nas różnić, ale nie muszą nas rozdzielać
To film, który wyłamuje się ze schematu „świątecznej komedii romantycznej” w stylu „feel-good-only”. Jest tu oczywiście miłość, są nieporozumienia, jest nawet ex pojawiający się w najmniej odpowiednim momencie (trochę jak z klasycznego „holiday rom-com chaos”). Ale sedno jest zupełnie inne. „Święta jak zwykle” przypomina, że tradycje pełnią rolę, ale nie są po to, by tworzyć granice. Mogą być mostem - o ile pozwolimy sobie na ciekawość i otwartość. I to jest najpiękniejsze w tym filmie.
Bo w gruncie rzeczy nie ma znaczenia, czy na świątecznym stole pojawi się barszcz, zupa grzybowa, curry czy lutefisk. Liczy się to, czy potrafimy usiąść obok siebie i naprawdę się słuchać.
