Są takie filmy, których się nie zapomina i do których wraca się latami – nie dla odświeżenia fabuły, ale dla emocji. Tak mam z tymi czterema tytułami. Każdy jest inny. Każdy wyjątkowy. Łączy je jedno – każdy bez wyjątku odcisnął piętno na moim sercu i prędzej czy później kończył się łzami. Oto moje cztery filmowe rekomendacje, do których sama wrócę tej zimy.
WIDEO…
„Małe kobietki” (2019)
Dom Marchów, mimo że mały i niepozorny, od zawsze był wypełniony muzyką, sztuką i śmiechem. Wszystko za sprawą czterech dziewcząt – żywiołowej Jo, ułożonej Meg, nieśmiałej Beth oraz nieco przemądrzałej Amy. Swoim entuzjazmem ogrzałyby nawet najzimniejsze serce, w tym także Lauriego – chłopca z sąsiedztwa, mieszkającego wraz z dziadkiem w ogromnym domu. Tak ich dzieciństwo upływało w beztrosce, jednak z czasem, gdy nadeszła nieunikniona dorosłość, wiele rzeczy się zmieniło, a w progach Orchard House zrobiło się nienaturalnie cicho.
Powstało kilka ekranizacji powieści Louisy May Alcott, ale ta w reżyserii Grety Gerwig ma szczególne miejsce w moim sercu. Twórcy postawili na dwie kontrastujące ze sobą rzeczywistości – ciepłą i kolorową przeszłość oraz cichą i wyblakłą teraźniejszość. To historia o poszukiwaniu własnej drogi do szczęścia, która nie zawsze okazuje się taka, jak sobie ją wyobrażaliśmy. Film działa jak ciepły kompres na serce, otula pięknymi kadrami, ujmuje fabułą, a momentami wyciska z widza ostatnie łzy.
„Buntownik z wyboru” (1997)
Will Hunting jest zbuntowanym nastolatkiem. Za dnia, zamiast chodzić do szkoły, pracuje jako woźny na uniwersytecie, a wieczorami błąka się z kolegami po barach. Jest jednak jedna rzecz, która wyróżnia go na tle rówieśników – genialny matematyczny umysł, dzięki któremu potrafi rozwiązywać nawet niezwykle skomplikowane równania. Przypadkiem o jego talencie dowiaduje się jeden z profesorów i postanawia wykorzystać go do celów naukowych. Chłopak jest jednak niezwykle zamknięty, a przy tym gardzi wszystkim, co sformalizowane, dlatego nie garnie się do współpracy. Matematyk prosi więc o pomoc swojego dawnego przyjaciela Seana. Rozpoczyna się niezwykle trudna emocjonalnie terapia, która powoli ma otworzyć Willa i pomóc mu odkryć, czego tak naprawdę chce od życia.
Ekranowa relacja Matta Damona i Robina Williamsa to jeden z najmocniejszych elementów filmu. Aktorska chemia, świetna gra oraz cała gama emocji sprawiają, że produkcja uderza w najczulszy punkt i zostaje w głowie na długo. Bo każdy czasem potrzebuje po prostu mocnego uścisku i usłyszeć: „to nie twoja wina”.
„Stowarzyszenie Umarłych Poetów” (1989)
Klasyka w pełnym tego słowa znaczeniu. To druga propozycja w tym zestawieniu z Robinem Williamsem i mimo że za tę rolę nie otrzymał Oscara, jest ona równie dobra jak poprzednia. Aktor wciela się tutaj w profesora Johna Keatinga, który nie został nauczycielem z przymusu, lecz z powołania. Swoją pracę traktuje jak misję, a myślami wyprzedza własną epokę. Gdy rozpoczyna pracę w szkole dla chłopców, dostrzega w swoich uczniach potencjał, by rozbudzić w nich miłość do literatury. Nie pomylił się. Cała klasa wiernie podąża za swoim kapitanem, chłonąc każde jego słowo, aż w końcu pewnej nocy uczniowie sami zakładają Stowarzyszenie Umarłych Poetów.
Powiedzieć, że to poruszający film, to jak nie powiedzieć nic. Mimo że powstał prawie cztery dekady temu, do dziś pozostaje aktualny i niezależnie od tego, ile razy się go oglądało, za każdym razem wywołuje takie same emocje jak przy pierwszym seansie.
„Wszystko za życie” (2007)
Niech pierwszy rzuci kamieniem ten, kto chociaż raz nie pomyślał o tym, by rzucić wszystko, założyć plecak i po prostu… zniknąć. Właśnie to zrobił Christopher. Chłopak nie mógł znieść wizji spędzenia reszty życia za biurkiem i robienia tego, czego życzą sobie inni. Po skończeniu studiów, kiedy każdy z jego rówieśników rozpoczyna dorosłe życie, Christopher znika. No, może nie do końca, ale na pewno kończy z dawną codziennością, pakuje plecak i wyrusza w samotną podróż w kierunku dzikiej Alaski. Chociaż brzmi to utopijnie, droga bywa wyboista, a sama wędrówka nie należy do najłatwiejszych. Ale właśnie o to chodzi.
To jeden z tych filmów, do których się wraca, mimo że doskonale wie się, jak się kończą. Jest piękny, a zarazem niezwykle bolesny. Pośród malowniczych kadrów otrzymujemy historię człowieka, który zawalczył o swoje marzenia i wyrwał się z niewoli systemu. Brutalnie szczery, ale piękny.