KATARZYNA DĄBROWSKA: Patrząc na tę sesję, jestem pod wrażeniem, jak wspaniale wypełniasz sobą modę, jak dodałaś klasykom nowoczesności. Lubisz zabawę modą, prawda?
WIDEO…
MAŁGORZATA SOCHA: Bardzo! W ogóle lubię modę. Przyjaźnię się z polskimi projektantami, jedną z moich najbliższych przyjaciółek jest Alicja Werniewicz, świetna stylistka, i to jej dużo zawdzięczam, jeśli chodzi o styl. Zresztą zamiłowanie do mody wydaje mi się bardzo kobiece. Moda daje mi też przyjemność bawienia się nią. Dobre ubranie potrafi dodać nam pewności siebie.
Trzy rzeczy z Twojej garderoby, które mają taką moc?
Kiedyś powiedziałabym, że buty na obcasie! Dziś już częściej wybieram wygodę, więc zamiast szpilek postawiłabym na piękne mokasyny. Do tego dobrze skrojone dżinsy i marynarka. To mój look z powerem.
Zamieniasz obcasy na mokasyny, bo znasz już siebie i wiesz, co Ci służy, a co nie?
Wiele rzeczy przyszło do mnie wraz z dojrzałością, gdzieś po czterdziestce. Pojawiła się świadomość, w jakim jestem teraz momencie, kim jestem, czego się nauczyłam. Wiem już na pewno, że jestem niespokojnym duchem i muszę wciąż próbować nowych rzeczy. Nie chcę potem sobie wyrzucać, że czegoś nie zrobiłam, a mogłam, chciałam, ale się bałam.
To dlatego wzięłaś udział w programie „Azja Express”?
Chciałam tą podróżą coś nadrobić – poznać swoje możliwości, odkryć siebie, sprawdzić się. Nie zrobiłam niczego takiego, jak byłam młodą dziewczyną. Zresztą to chyba pierwszy raz w życiu, kiedy zrobiłam coś tylko dla siebie. Od kiedy skończyłam akademię teatralną, pracowałam, nie planowałam nawet wakacji. Bałam się zrezygnować z propozycji, które przychodziły, nie chciałam wypaść z obiegu, bo wiedziałam, że jest wiele innych osób na moje miejsce. Goniłam za pracą, żeby niczego nie stracić. Potem pojawiła się rodzina i tu też starałam się ze wszystkich sił wszystko dowieźć. I teraz w końcu nadszedł idealny czas na to, żeby móc przeżyć przygodę życia, na którą sobie nigdy wcześniej nie pozwoliłam. Stwierdziłam, że nie mam nic do stracenia, a właściwie mam – stracę, jeśli odmówię. To jest taki moment, kiedy ja już mam na tyle odchowane dzieci, że mogę je zostawić z moim mężem. Plus uwierzyłam, że beze mnie świat się nie skończy (śmiech).
Jesteś z tych kobiet, które żyją z ciągłymi wyrzutami sumienia, że za mało czasu poświęcają dla dzieci, kiedy są w pracy, a kiedy są w domu, to wyrzucają sobie, że im umyka kariera?
Tak, absolutnie. Ciągle walczę z wyrzutami sumienia. Jak chyba każda pracująca matka. Mówiąc szczerze, to przed wyjazdem do Azji konsultowałam to z dziećmi, czekając na ich zielone światło. To było dla mnie bardzo ważne, żeby dały mi przyzwolenie. I żeby zrozumiały, dlaczego chcę wziąć udział w tej przygodzie. Podobnie było z moim powrotem do teatru. Jakiś czas temu zrezygnowałam ze sceny. Mając trójkę małych dzieci, nie chciałam spędzać wieczorów w pracy. Nie dźwigałam tego, że kiedy one wracają z przedszkola, nie ma mnie w domu, i zrezygnowałam z grania. Teraz wracam! Kiedy przyszła kolejna propozycja, tym razem od Eugeniusza Korina z Teatru 6.piętro, poczułam, że to już czas. I znów, zanim się zgodziłam, porozmawiałam z dziećmi. I właśnie zaczęliśmy próby do spektaklu „…i jak tu być szczęśliwym?”.
Jakbyś miała określić na 10-stopniowej skali poziom zadowolenia z życia, jaka by wyszła liczba?
Może 6 albo 7? I wcale nie wiem, czy chciałabym, by było 10, bo lubię być w drodze, lubię do czegoś dążyć. Ciekawiej jest gonić króliczka, niż go złapać, prawda? Dotyczy to każdej sfery mojego życia: zawodowej, biznesowej i prywatnej.
Porozmawiajmy o każdej z nich.
Jeśli chodzi o aktorstwo, to wciąż mam marzenia, ale nie mówię o nich głośno, by nie zapeszać. Wiesz, że aktorzy są bardzo przesądni? Nie gwiżdżemy na planie, jak nam spadnie scenariusz, to zanim podniesiemy, musimy go przydeptać… Jeśli chodzi o biznes, to rok temu z moją wspólniczką Moniką Dziubek założyłyśmy markę kosmetyczną Pure Me, mocno się rozwijamy. To jest dla mnie coś zupełnie nowego. Jestem bardzo podekscytowana i daje mi to świetną świeżą energię. A prywatnie? Jesteśmy małżeństwem od 18 lat, mamy trójkę dzieci, które nas bez reszty pochłaniają. A nad związkiem też trzeba nieustannie pracować. Taka relacja nie jest prosta. Każda z tych trzech dróg jest dla mnie wyzwaniem, któremu staram się podołać. Uwielbiam wyzwania, to mnie nakręca. Najgorzej to stać w miejscu.
Zawsze to w sobie miałaś?
Nie, nie zawsze. Dawniej nie czułam swoich możliwości. To przyszło z czasem. Poza tym lubię cały czas coś robić, budować, tworzyć. Aktorstwo też mi to daje, bo gdy podchodzi się do każdej roli, to tak, jakby się zaczynało od zera, od początku. Wszystko zaczyna się od marzeń. Najpierw boisz się powiedzieć je na głos, a później pomału zaczynasz mówić o nich coraz głośniej, i to zaczyna do ciebie przychodzić. Czasami niektóre rzeczy zostają na zawsze marzeniami i to też jest w porządku.
Kiedy ostatnio leżałaś na kanapie i nic nie robiłaś?
Nie pamiętam. Zabawne, że o to pytasz, bo wczoraj w serialu grałam scenę, że leżę na kanapie. I powiedziałam do mojego kolegi Mikołaja Krawczyka, że nie pamiętam, jak się po prostu leży na kanapie (śmiech). Jak wracam do domu, od razu wpadam w machinę: kolacja, lekcje, kąpanie, układanie do snu, potem pranie.
No tak, trudno znaleźć czas na samą siebie.
Czasami wystarcza mi chwila w łazience – w spokoju nałożony ulubiony krem. Małe rytuały, którymi siebie nagradzam i doceniam. Czasami, kiedy potrzebuję czegoś większego, słucham mojej przyjaciółki, która potrafi całkiem głośno powiedzieć: „Małgośka, zasłużyłaś na to!”. Bardzo jestem jej za to wdzięczna.
A umiesz tak sama do siebie krzyknąć?
Czasem tak. Ale lepiej to usłyszeć od kogoś.
Byłaś grzeczną dziewczynką?
Tak. Panowała kindersztuba. Byłam zdyscyplinowana i pokorna, ale brakowało mi pewności siebie. Nigdy nie byłam dość dobra, słyszałam, że zawsze można lepiej i więcej. Bardzo długo przeszkadzało mi to w dorosłym życiu. Dzisiaj rozumiem, że rodzice wychowali nas tak, jak umieli najlepiej. Swoje dzieci wychowuję jednak inaczej. Powtarzam im, że są wyjątkowe i wspaniałe. Mam nadzieję, że uzbroję je w takie narzędzia, że będą się czuły pewnie w dzisiejszym świecie. Chciałabym, by czuły swoją sprawczość.
Ty czujesz?
Już tak.
Wspomniałaś o braku pewności siebie. Twój zawód wystawia Cię na ciągłą ocenę. Jak sobie z tym radzisz?
Nauczyłam się nie przejmować. Pamiętam moją pierwszą sesję zdjęciową w gazecie. Byłam bardzo podekscytowana i kiedy zdjęcia opublikowano w internecie, z ciekawości przeczytałam komentarze i to był błąd, były bardzo niesprawiedliwe i z perspektywy czasu widzę, że bardzo to przeżyłam. Wtedy powiedziałam „stop”. Od tej pory nie czytam żadnych komentarzy, nie wchodzę w polemikę w social mediach. A jak przypadkiem coś do mnie dotrze, szybko o tym zapominam. Nie obrażam się, nie żywię do nikogo żadnej urazy. Uśmiecham się i idę dalej!
Prawdziwa dziewczyna z sąsiedztwa.
Lubię to określenie. Bo to znaczy, że ludzie czują się ze mną dobrze i swobodnie. Każdego traktuję tak, jak sama chciałabym być traktowana. A mój optymizm i radość życia pozwalają mi przetrwać trudniejsze momenty, które – jak każdy – mam. Nauczyłam się odganiać złe myśli. Jestem w tym naprawdę dobra!