Seunghoo Mun tęskni za Koreą, ale mówi, że Polska stała się jego drugą ojczyzną. Sunja to przytulna kawiarnia w sercu krakowskiego Kazimierza. Gdy wchodzę tam po raz pierwszy, rozglądam się uważnie. Jest przytulnie. Pachnie maślanymi sogeum ppang, sporą, wygodną kanapę zajmuje dwóch Koreańczyków. Nazwa kawiarni nawiązuje do imienia babci Seunghoo. – Babcia była dla mnie wszystkim. To przy niej czułem się bezpiecznie. Nigdy nie pozwoliła, bym czuł, że czegokolwiek może mi brakować. Teraz dzieli nas ogromna odległość I bardzo za nią tęsknię – mówi.
WIDEO…
Ale zaczynamy od tego, w jaki sposób trafił do Polski.
Maja Chitro: Jak zaczęła się Twoja polska historia?
Seunghoo Mun: Do Polski przyjechałem w 2022 roku. Już od rozpoczęcia studiów w 2013, marzyłem o pracy w jednej konkretnej firmie. W 2019, zaraz po ukończeniu studiów i odbyciu służby wojskowej, wreszcie udało mi się do niej dostać. Jednocześnie marzyłem o życiu za granicą, poznawaniu świata. Nie jako turysta, lecz ktoś, kto na co dzień zanurza się w innej kulturze. To pragnienie było na tyle silne, że zdecydowałem się porzucić pracę, o którą tak długo zabiegałem. Kiedy w 2022 pojawiła się możliwość podjęcia pracy w Polsce, nie wahałem się ani sekundy. Z perspektywy czasu cieszę się, że moja droga zaprowadziła mnie właśnie tutaj. W tamtym momencie po prostu chciałem podjąć wyzwanie. Nigdy nie przypuszczałem, że Polska stanie się moim drugim domem, a nawet drugą ojczyzną. Ani że pewnego dnia otworzę własną kawiarnię w Krakowie.
Nazwałeś ją imieniem Twojej babci – Sunja. Jaką rolę odegrała w Twoim życiu?
Moi rodzice rozwiedli się, kiedy miałem dwa lub trzy lata, zupełnie więc tego nie pamiętam. Od tamtej pory wychowywali mnie dziadkowie. Mieszkałem z nimi aż do rozpoczęcia studiów. Babcia była dla mnie wszystkim. To przy niej czułem się bezpiecznie. Nigdy nie pozwoliła, bym czuł, że czegokolwiek może mi brakować. Teraz dzieli nas ogromna odległość I bardzo za nią tęsknię. Życie za granicą nie zawsze jest łatwe, a w trudniejszych chwilach wciąż o niej myślę. Właśnie dlatego nazwałem kawiarnię jej imieniem. Chciałem, żeby Sunja dawała ludziom to samo, co babcia dawała mnie – ciepło, poczucie bezpieczeństwa i swobodę bycia sobą. Kiedy widzę jej imię na szyldzie kawiarni, mam wrażenie, jakby była tutaj ze mną. A jeśli ktoś przychodzi do nas po ciężkim dniu i wychodzi choć odrobinę szczęśliwszy, sprawia mi to ogromną radość. Bo właśnie tak działała na mnie moja babcia.
Piękne. Ale poza wspomnieniem babci, skąd wziął się pomysł na otwarcie koreańskiej kawiarni w Krakowie?
W Korei kawiarnie były częścią mojej codzienności. Chciałem więc podzielić się tą kulturą również tutaj. Po mojej przeprowadzce do Polski mieszkałem najpierw w Katowicach, ale często wpadałem do Krakowa na jednodniowe wycieczki. Wybór miasta wymagał ode mnie sporo namysłu. Każdy dzień dzieli się przecież na czas pracy i wolny. Otwarcie kawairni było sporą inwestycją, dlatego zależało mi, żeby po pracy móc cieszyć się życiem w mieście, które jest ciekawe, wygodne, i które lubię. Dla mnie takim miejscem okazał się Kraków.
A dlaczego Kazimierz? Czy to historyczne otoczenie miało jakikolwiek wpływ na Twój koncept?
Kraków jest bardzo popularnym miastem, dlatego locale nadające się na kawiarnie czy restauracje rzadko ojawiają się na rynku wynajmu. Kiedy szukałem odpowiedniego miejsca, ofert było naprawdę niewiele, więc wybór był ograniczony. Obejrzałem sporo lokali, ale to Kazimierz okazał się najlepszym połączeniem dwóch światów – tego mieszkańców i tego turystów. Miejsca odwiedzane wyłącznie przez lokalną społeczność bywają nieco spokojniejsze, natomiast przyjezdni wnoszą zupełnie inną energię. Kazimierz ma bogatą historię, urokliwe uliczki i mnóstwo niezależnych lokali, dlatego niewielka kawiarnia z osobistym charakterem świetnie się tu odnajduje. Każdego dnia zaglądają do nas sąsiedzi po swoją ulubioną kawę, a jednocześnie pojawiają się turyści, którzy odkrywają nas po raz pierwszy. Uwielbiam tę różnorodność. Z perspektywy czasu uważam, że wybór Kazimierza był jedną z najlepszych decyzji, jakie podjąłem.
Czego szukają w Sunji Wasi stali klienci? Za jaką atmosferą im tęskno?
Estetyka Sunji charakterystyczna jest dla koreańskich kawiarni – minimalistyczny design, proste linie, naturalne drewno i dbałość o doznania zmysłowe. Do tego dodałem kilka elementów przywołujących atmosferę domu mojej babci, przytulność i ciepło, w którym dorastałem. Dzięki temu wnętrze jest spokojne i stylowe, absolutnie nie chłodne. Myślę, że właśnie to połączenie wyróżnia Sunję na tle innych polskich kawiarni. Chciałbym, żeby każdy, kto odwiedza nas po raz pierwszy, od razu poczuł się tu mile widziany – jakby wchodził do domu, a nie lokalu usługowego.
A jest może jakieś wspomnienie, które zabrałeś ze sobą z Korei, którego zwierciadłem jest Twoje miejsce?
Chodzenie do kawiarni, tak jak wspominałem, było częścią mojej koreańskiej codzienności. Uczyłem się tam, robiłem krótką przerwę, albo spotykałem się z przyjaciółmi. Koreańskie kawiarnie oferują nie tylko klasyki, jak latte czy Americano, ale też ogromny wybór autorskich kaw, herbat I orzeźwiających napojów owocowych. To wspomnienia tych zwyczajnych chwil stały się główym motorem do otwarcia Sunji. Pomyślałem, że Polakom również mogą spodobać się miejsca o nieco innej koncepcji.
Wspomniałeś już trochę o charakterystycznych rytuałach czy estetyce, o tym, jaką rolę kawiarnie odgrywają w codziennym życiu Koreańczyków…
Dodałbym jeszcze, że kawiarnie te stają się niemal przedłużeniem domu czy biura. Można je znaleźć na każdym rogu, a ludzie przychodzą tam z najróżniejszych powodów: studenci spędzają długie godziny nad książkami, inni pracują przy laptopach, spotykają się ze znajomymi albo umawiają na randki. Mamy nawet specjalne określenie na naukę w kawiarni – kagong(카공), będące skrótem od słów „café study”. Z moich obserwacji wynika, że w Polsce życie kawiarniane toczy się nieco wolniej, w bardziej swobodnym rytmie. Ludzie przychodzą, żeby się z kimś spotkać, usiąść przy kawie i ciastku, porozmawiać. Ostatecznie cel jest podobny – chodzi o znalezienie miejsca, w którym można oderwać się od codzienności i spędzić troche czasu samemu lub w towarzystwie. Różnica tkwi w tempie. W Korei kawiarnia jest częścią intensywnego rytmu dnia, a w Polsce stanowi raczej chwilę wytchnienia od niego.
Jednym z najpopularniejszych przysmaków serwowanych w koreańskich kawiarniach jest sogeum ppang – słonawo-słodki maślany chlebek. Co, Twoim zdaniem, stoi za jego sukcesem?
Trudno jednoznacznie powiedzieć. W Korei trendy pojawiają się błyskawicznie i równie szybko znikają. Ale sogeum ppang, czyli pieczywo z masłem i solą, nie okazało się chwilową modą, lecz jednym z najbardziej charakterystycznych wypieków koreańskich piekarni i kawiarni. Myślę, że jego popularność wynika z dwóch rzeczy. Po pierwsze, Koreańczycy uwielbiają bogaty, lekko orzechowy smak masła. Po drugie, chodzi o konsystencję: wnętrze jest miękkie i puszyste, a spód, który podczas pieczenia nasiąka masłem, jest cudownie chrupiący. To właśnie contrast między chrupiącą skórką a delikatnym środkiem, dopełniony odrobiną soli na wierzchu, sprawia, że tak trudno mu się oprzeć.
Jaki zatem smak w Sunji jest Ci najbliższy?
Dalgona latte. Dalgona to tradycyjny koreański przysmak z roztopionego cukru i szczypty sody oczyszczonej, dzięki której powstaje lekki, chrupiący karmel. Wiele osób na całym świecie zna go z serial Netflixa „Squid Game”. Kiedy byłem mały, często jadłem dalgonę podczas wizyt na targu z dziadkami. W szkole podstawowej miałem też wiele okazji, żeby samodzielnie ją przygotowywać. Nigdy nie przypuszczałem, że jako dorosły będę robił dalgonę w Polsce. Dla mnie ten napój to mały kawałek dzieciństwa.
Jak polscy goście reagują na mniej znane połączenia smaków charakterystyczne dla koreańskiej kuchni?
Nasze kawy, matcha i pozostałe napoje to nie są proste kompozycje. Łączymy różne składniki, tworząc wielowymiarowe smaki, a do menu wprowadzamy również napoje, które są obecnie popularne w Korei. Polscy goście reagują na nie z wielkim entuzjazmem. Dużym zainteresowaniem cieszą się też nasze sogeum ppang i przygotowywane na miejscu ciasta i tarty. Koreańczycy na ogół nie przepadają za przesadnie słodkimi deserami. W Korei jednym z największych komplementów, jakie można usłyszeć na temat ciasta, jest: „Nie za słodkie”. Koreańskie wypieki mają delikatną, subtelną słodycz i takie znajdziesz w Sunji. Zamierzamy nadal eksperymentować z nowymi napojami i zmieniać menu wraz z porami roku, tak aby zawsze można było odkryć u nas coś nowego.
Rosnąca popularność koreańskiej popkultury pomaga Polakom odkrywać mniej znane aspekty codziennego życia w Korei?
Myślę, że tak. Wielu młodych ludzi po raz pierwszy styka się z Koreą dzięki K-popowi. Później zaczynają oglądać koreańskie produkcje na Netfliksie, jak jak „Squid Game” czy „K-Pop Demon Hunters”, a następnie chcą spróbować koreańskiego jedzenia, poznać tamtejsze kosmetyki. Jedno prowadzi do drugiego i zanim się obejrzą, zaczynają interesować się tym, jak naprawdę wygląda codzienne życie w Korei. Chciałbym, żeby Sunja miała w tym swój udział, choćby niewielki. Może ktoś przyjdzie do nas i nawiąże się rozmowa o Korei, która rozbudzi jego ciekawość i zachęci do dalszego poznawania tego kraju? A nawet jeśli nie, być może po prostu pomyśli: „To miejsce jest trochę inne, pewnie dlatego, że jest koreańskie”, a później wspomni o tym w rozmowie z przyjaciółmi, rodziną. Sama świadomość, że Sunja może stać się pretekstem do takich rozmów, w zupełności mi wystarcza.
Życie w Polsce zmieniło sposób, w jaki patrzysz dziś na Koreę? Za czym najbardziej tęsknisz?
Za bliskimi – babcią, przyjaciółmi… I koreańskim jedzeniem. Życie tutaj mnie zmieniło. Polska bardzo różni się od Korei. Początkowo wszystko wydawało mi się nowe. Ale dzięki temu doświadczeniu otworzyłem się na świat. Zrozumiałem, że nie ma jednego właściwego sposobu na życie, i stałem się znacznie bardziej otwarty na innych ludzi i odmienne sposoby myślenia. Oba kraje mają w sobie mnóstwo rzeczy, za które można je pokochać. I cieszę się, że mogę czerpać z obu kultur. W Korei praca do późna jest czymś zupełnie normalnym. Tutaj, kiedy kończysz pracę, wieczór naprawdę należy do ciebie. Ludzie wracają do rodzin, spotykają się z przyjaciółmi, wychodzą na spacer albo po prostu odpoczywają. Kiedy po raz pierwszy to zauważyłem, byłem zaskoczony. Dziś jest to jedna z rzeczy, które najbardziej cenię w życiu w Polsce. Zachwycają mnie też polska przyroda. Tatry, jeziora, lasy, Wisła, a nawet wszechobecna zieleń w miastach. Ale najważniejsi są ludzie. Kiedy zaczynasz coś od zera w obcym kraju, nigdy nie wiesz, jak zostaniesz przyjęty. Nasi goście okazali Sunji tyle ciekawości i serdeczności, że trudno mi nawet wyrazić słowami, jak wiele to dla mnie znaczy.