W życiu bywa tak, że czasami ma się ochotę uciec. Mnie spotyka to całkiem często, z różnych powodów. I jeśli akurat nie szykuje mi się żadna podróż, znajduję miejsca, które mogą stać się jej zamiennikami. Więc, gdy marzę o Korei, wiem dokąd iść. Concept store Namane, przy ulicy Marszałkowskiej w Warszawie, to namiastka Seulu w Polsce. Albumy idoli, K-popowe gadżety, bardzo popularna w Korei Południowej usługa analizy kolorystycznej, dziesiątki innowacyjnych kosmetyków z sektora K-beauty, fotobudka, magazyny, w tym koreańskie wydanie ELLE. Jest tu wszystko.
WIDEO…
Namane trafiło do naszego autorskiego przewodnika Korea Bliżej niż Myślisz. Skąd pomysł na to miejsce? Rozmawiamy z właścicielem, Kyong Minem Namem,
A więc od przyjazdu do Polski Twojej rodziny mijają już trzy dekady…
Zgadza się. Po jakimś czasie przyjechali tu też moi wujkowie, kuzyni. Zrobiło się nas więcej.
Więc gdzie czujesz się bardziej jak „w domu”? W Korei czy Polsce?
To trudne pytanie. Emocjonalnie bardziej związany jestem z Polską. Tu jest mój dom. Natomiast, gdy jestem w Korei, czuję się bardziej jakbym był wśród swoich.
Dlaczego?
Wiesz, że nie wiem? Myślę, że na tym etapie życia, po tylu latach dorastania w otoczeniu polskich przyjaciół, polskiej kuchni i kultury, ten kraj siłą rzeczy stał się moim domem. W Korei, mimo wszystko, mam wrażenie, że jestem na wakacjach. W podróży.
Wyjaśnij, skąd nazwa Namane?
W języku koreańskim słowo „namane” oznacza „tylko dla mnie” lub „moje własne”. Wybraliśmy je ponieważ nasza firma powstała jako rodzinne przedsięwzięcie (Min prowadzi Namane razem z rodzicami – przyp. red.), więc od początku miała dla nas osobiste znaczenie. Poza tym nasze rodzinne nazwisko to Nam. Naszym celem od początku jednak było to, by każda osoba odwiedzająca nasz concept store mogła przeżyć coś wyjątkowego. Zależało nam na stworzeniu autentycznego, spójnego i kompleksowego doświadczenia, które wykracza poza sam zakup produktów. Dziś niemal wszystko możesz zamówić przez internet. Wierzę jednak, że jeśli ludzie odwiedzają dziś sklepy stacjonarne, to dlatego, że szukają czegoś więcej – bezpośredniego kontaktu, atmosfery i doświadczeń, które pozostają w pamięci. Nie chcą po prostu zwyczajnych zakupów. Dlatego zależało nam, aby każdy, kto przekroczy próg naszego sklepu – zarówno młody fan K-popu, jak i dojrzalsza osoba zainteresowana koreańską pielęgnacją – mógł znaleźć coś dla siebie.
Kiedy zauważyłeś w Polsce wzrost na zapotrzebowanie tego typu doświadczenia związanego z K-popem, K-beauty czy innymi produktami, które znalazły się w koncepcji Waszego butiku? Co sprawiło, że postanowiliście rozwinąć ten pomysł?
Popularność koreańskiej kultury w Polsce narastała falami. Na świecie najpierw pojawiło się zainteresowanie azjatycką kuchnią, w tym szczególnie koreańską, później serialami, muzyką, a z czasem również pielęgnacją. Podobnie tu, choć ten proces nabrał tempa stosunkowo niedawno, już po okresie mojego dorastania. To zainteresowanie stało się wkrótce częścią stylu życia wielu osób, ich codzienności. Pomyślałem więc, że brakuje w Polsce miejsca, w którym ludzie mogliby nie tylko kupować produkty, ale też uczestniczyć w wydarzeniach, korzystać z różnych usług, dzielić się swoimi zajawkami z innymi. Pomysł narodził się więc naturalnie, z obserwacji.
Czym zajmowałeś się wcześniej?
Pracowałem w finansach, w sektorze bankowym.
Nie żałowałeś, że rzuciłeś tę pracę?
Nigdy. Jeszcze wcześniej pracowałem w marketingu mody, więc ten świat był mi bliski. Gdy mieszkałem w Korei, starałem się zdobyć pracę w agencjach marketingowych współpracujących z rozwijającymi się koreańskimi markami modowymi. Staże odbywałem m.in. w Londynie czy we Włoszech. Podobała mi się możliwość uczestniczenia w procesie kreatywnym. Fascynowała możliwość współtworzenia projektów modowych od strony marketingowej. Ostatecznie wróciłem do Polski, na studia magisterskie. Niedługo po ich rozpoczęciu podjąłem pracę w finansach. Dostosowałem się do okoliczności. Po kilku latach pracy w finansach, poczułem, że mam dość. Wtedy pojawiła się okazja – dostałem propozycję wspólnego otwarcia biznesu opartego na fotobudkach. Ale pomyślałem, że to za mało. Bo dlaczego by nie pójść o krok dalej i otworzyć kreatywnego konceptu? I tak to się zaczęło.
Jak długo trwał proces od idei do jej realizacji?
Około pół roku.
Szybko.
A 8 marca 2027, w Dzień Kobiet, miną nam dwa lata.
Czego się w tym czasie nauczyłeś?
Z perspektywy klientów szybko stało się jasne, że nie chodzi wyłącznie o produkty. Osoby, które zostawiają nam opinie, wracają do sklepu regularnie, rozmawiają z naszym zespołem, pokazują, że najbardziej liczy się dla nich doświadczenie. Szczególnie widać to podczas organizowanych przez nas wydarzeń. Zaskoczyło mnie również, jak ogromną wiedzę i pasję, jeśli chodzi o koreańską pielęgnację i K-pop, mają Polacy. Znają największe zespoły, jak BTS, ale kiedy organizujemy eventy poświęcone mniej popularnym grupom, które mają mniej niż pół miliona obserwujących na Instagramie, ludzie są ich ciekawi. To chyba jedna z najważniejszych rzeczy, jakie udało mi się zaobserwować – jak głębokie i prawdziwe jest to zainteresowanie. Ludzie odnajdują w tych zjawiskach coś bliskiego sobie, z czym mogą się utożsamić.
Z czego to może wynikać?
Na pewno nie tylko z atrakcyjnych opakowań czy przystępnych cen. Chodzi przede wszystkim o świeże spojrzenie – inne podejście do pielęgnacji, nowe brzmienia i odmienne sposoby wyrażania siebie. A mam wrażenie, że właśnie tego wielu dziś poszukuje – nowej perspektywy, która wnosi coś ciekawego do codzienności.
Kto więc jest klientem Namane?
Chyba nie ma jednego klienta Namane. A na pewno nie da się przypisać go do konkretnej grupy wiekowej. Rozpiętość jest naprawdę duża. Znaczenie ważniejsza od metryki okazuje się być osobowość, podejście do świata. Osoby, które odwiedzają nasz butik wiedzą już coś o Korei – znają ją z podróży, kuchni, seriali, muzyki, kosmetyków. Łączy je ciekawość i otwartość. Te cechy charakteryzują naszych klientów najprawdopodobniej najlepiej. Od początku zależało nam na stworzeniu miejsca, w którym każdy znajdzie coś dla siebie.
W jakim stopniu Twój osobisty gust wpływa na to, co pojawia się w ofercie Namane?
Na początku decydowałem niemal o wszystkim. Moda stanowiła wtedy trzecią najważniejszą kategorię w naszym sklepie i zajmowała sporą część oferty. Mieliśmy torby, kapelusze, okulary przeciwsłoneczne i wiele innych akcesoriów. Każdy produkt wybierałem osobiście, jeden po drugim. Dziś działam już inaczej. Nasz zespół się powiększył, a my coraz uważniej słuchamy klientów i ich potrzeb. Działamy od niemal dwóch lat i przez ten czas nauczyliśmy się rozpoznawać, czego szukają osoby nas odwiedzające. Dlatego obecnie o doborze produktów i kształcie naszej oferty decyduje nie tylko mój gust, ale także oczekiwania klientów. Zależy mi na tym, żebyśmy nie ograniczali się do postawienia nowego produktu na półce. Chcemy stworzyć wokół niego doświadczenie angażujące klientów. Właśnie w takich szczegółach, sposobie prezentacji, kontakcie z klientem czy działaniach marketingowych, najczęściej objawia się mój gust. Mam sprecyzowaną wizję, często sam opracowuję strategię od początku do końca. Natomiast jeśli chodzi o dobór produktów czy niektóre aspekty obsługi klienta – współpracujemy z zespołem i społecznością skupioną wokół Namane.
A łatwo przychodzi Ci zmiana zdania? Słuchasz opinii innych czy ufasz własnej intuicji i konsekwentnie realizujesz swoją wizję?
Staram się łączyć oba podejścia. Jestem pragmatyczny i wierzę, że jeśli wiele bliskich mi osób mówi to samo, powinienem przynajmniej dopuścić myśl, że mogę się mylić. Jednak w biznesie wygląda to trochę inaczej. Od początku wiele osób dzieliło się ze mną opiniami na temat kierunku, w którym rozwijamy Namane. Tego, co robimy dobrze, i tego, co moglibyśmy poprawić. Tak jest zresztą do dziś. Przyznam jednak, że kiedy mam już jasno określoną wizję, niełatwo mnie przekonać do zmiany zdania. Wiem, dokąd chcę zmierzać, i podążam wybraną drogą. Najbardziej otwarty na sugestie jestem w początkowym etapie tworzenia pomysłu. Słucham wtedy rodziców, pracowników, przyjaciół. Rozważam różne perspektywy. Ale kiedy podejmę decyzję i zacznę realizować plan, właściwie nikt nie jest już w stanie mnie od niego odwieść.
Bywasz uparty?
Tak…
Masz jakąś ulubioną rzecz w Namane?
K-popowy album SHINee. To grupa, której słuchałem, gdy byłem w liceum. Choć chodziłem do polskiej szkoły, jeszcze w gimnazjum słuchałem K-popu. Nosiłem fryzurę inspirowaną koreańskimi idolami, ubierałem się podobnie. W okresie dorastania, gdy człowiek dopiero próbuje odkryć, kim naprawdę jest, takie rzeczy mają ogromne znaczenie. A nie był to dla mnie łatwy czas. Byłem Koreańczykiem dorastającym w Polsce, otaczałem się znajomymi z różnych krajów, ale nie czułem się do końca ani Polakiem, ani Koreańczykiem. Trudno było mi odnaleźć własną tożsamość. Pamiętam, że słuchanie K-popu pomagało mi wtedy zapuścić koreańskie korzenie. Dlatego kiedy dziś wchodzę do naszego sklepu i widzę K-popowe albumy, wracają do mnie wspomnienia z tamtych lat. To dla mnie osobiste, nostalgiczne doświadczenie.
Jesteś sentymentalny?
Bardzo. Lubię wracać wspomnieniami do przeszłości. Teraz staram się też łapać bieżące chwile. Chcę świadomie przeżywać wyjątkowy dla mnie moment. Z natury taki jestem.
I w jaki sposób zachowujesz te wspomnienia?
Kiedy przeżywam coś fajnego, od razu chcę się tym z kimś podzielić. Jeśli jakieś piękne wspomnienie wiąże się z moją siostrą albo przyjaciółmi, lubię do niego wracać razem z nimi. Rozmawiamy i tym samym tworzymy nowe wspomnienia. Myślę, że tak właśnie pielęgnuje się przeszłość.
A jakie wspomnienia związane z Warszawą lubisz pielęgnować? Co daje Ci to miasto?
Dużo spokoju. Seul jest dla mnie jak Tokio, albo Nowy Jork – taki, jakim ludzie wyobrażają sobie wielkie metropolie. Wszędzie tłumy, nieustanny ruch, ogromne tempo życia. Ekscytujące, bo każdy dzień przynosi coś nowego i żaden nie jest taki, jak poprzedni. Ale jednocześnie potrafi być to bardzo wyczerpujące. Kiedy przez cztery lata mieszkałem w Korei, ciągle byłem w biegu. Brakowało mi czasu, żeby się zatrzymać, zastanowić nad sobą, kim jestem i czego naprawdę chcę. Warszawa, rodzina i przyjaciele, dają mi ukojenie. Jako piętnastolatek przyjeżdżałem do centrum, żeby spotkać się ze znajomymi. Dziś mam trzydzieści lat i przychodzę w te same miejsca do pracy. Przypomina mi to kim jestem, i skąd pochodzę. Nieważne ile razy wyjeżdżam do Korei, jak wiele podróżuję. W Warszawie nadal chodzę tymi samymi ulicami. To pozwala mi zachować kontakt z samym sobą. Korea, natomiast, wydobywa ze mnie zupełnie inną stronę osobowości.
Jak Dr Jekyll i Mr Hyde. Co to za strona?
Tam czuję najsilniejszą więź z koreańskimi korzeniami. Inaczej rozmawiam tam z ludźmi, inaczej buduję relacje. Mam wrażenie, że ten kraj budzi we mnie zupełnie inną energię. Jeśli Polska daje mi spokój, to Korea dodaje sił i pobudza do działania. Każdy pobyt tam jest dla mnie źródłem nowych pomysłów i inspiracji. Obserwuję ludzi, ich inicjatywy i wracam do Polski z ogromną motywacją, żeby spróbować czegoś nowego. Wielu Koreańczyków próbuje realizować podobne pomysły i mierzy się z podobnymi wyzwaniami, jak ja. Mam wtedy poczucie, że podążamy wspólną drogą.
Jak często tam bywasz?
Raz albo dwa razy w roku.
Czym więc jest dla Ciebie sukces?
Jestem Koreańczykiem, a zarazem najstarszym synem w całej naszej rodzinie, również wśród kuzynów. Wiąże się z tym pewne poczucie odpowiedzialności. Czuję się odpowiedzialny za rodziców, siostrę, ale także swoich pracowników. Myślę, że zacząłem odczuwać tę odpowiedzialność, kiedy skończyłem 22 lata. Już wtedy sukces oznaczał dla mnie szczęście ludzi, którzy mnie otaczają. Jeśli potrafiłem sprawić, że byli szczęśliwi, miałem poczucie, że realizuję swój życiowy cel i dobrze wywiązuję się z odpowiedzialności za bliskich. W dużej mierze nadal tak myślę. Moje podejście jednak trochę się zmieniło, odkąd z rodzicami założyliśmy firmę. Przez ten czas nauczyliśmy się bardzo wiele o prowadzeniu biznesu, ale przede wszystkim o nas samych. W naszym życiu wydarzyło się naprawdę wiele. Zaszło też sporo zmian. Dziś spędzamy razem mnóstwo czasu. Pracujemy, świętujemy sukcesy, ale też przeżywamy trudniejsze chwile i zastanawiamy się, jak poradzić sobie z kolejnymi wyzwaniami. I chyba właśnie to stało się dla mnie nową definicją sukcesu. Nie chodzi już wyłącznie o osiągnięcie konkretnego celu, ale o samą drogę, którą pokonujemy razem. O czas, który możemy ze sobą spędzać, o doświadczenia, które nas łączą i o to, jak wiele dzięki nim dowiadujemy się o sobie i otaczającym nas świecie.
Powiedziałeś o byciu najstarszym synem. W koreańskim społeczeństwie oznacza to ogromną presję.
Musiałem się z tym poukładać, nauczyć radzić z tą presją. Jestem blisko z siostrą i często żartuję, że to właśnie ona zrobiła ze mnie człowieka. Zawdzięczam jej naprawdę wiele. Zawsze powtarza, że nawet na trudną sytuację można spojrzeć z bardziej pozytywnej perspektywy. Dzięki niej nauczyłem się inaczej myśleć o odpowiedzialności. Zamiast skupiać się na ciężarze oczekiwań, które na mnie spoczywają, staram się dostrzegać w nich wyraz zaufania. Jeśli ludzie polegają na mnie, powierzają mi ważne decyzje i liczą na moje działania, to znaczy, że mi ufają. Dziś próbuję więc postrzegać odpowiedzialność nie jako presję, lecz jako dowód zaufania właśnie. Ta zmiana perspektywy bardzo pomogła.
Na koniec – jeśli miałbyś wybrać jedną rzecz, którą chciałbyś, żeby odwiedzający Namane zabrali ze sobą z butiku, czym by to było?
Chciałbym, żeby każda z tych osób miała poczucie, że zrobiła coś dla siebie, zadbała o własne potrzeby. Jeśli ktoś kupuje fotokartę ze swoim ulubionym idolem, mam nadzieję, że będzie to dla niego wyrażeniem sympatii, wsparcia i pasji. Z kolei w przypadku K-beauty popularność produktów wynika przede wszystkim z ich skuteczności i widocznych efektów. Kiedy kupujemy kosmetyki, robimy to przecież po to, żeby o siebie zadbać. Czasami samo zainteresowanie pielęgnacją jest pierwszym krokiem do tego, by zacząć poświęcać sobie więcej uwagi. Chcę, by każda osoba wychodząca z Namane pomyślała: „Zrobiłem dziś coś dobrego dla siebie”.
Jakie jest Twoje największe marzenie?
Jestem na takim etapie życia, kiedy sam próbuję znaleźć na to pytanie odpowiedź. Okrywam nowe pasje, próbuję różnych rzeczy, żeby lepiej poznać siebie. Przez ostatnich trzydzieści lat przede wszystkim pracowałem i stawiałem potrzeby innych ponad własnymi. Moim celem było uszczęśliwianie ludzi wokół mnie, bo właśnie w ich szczęściu odnajdywałem swoje. Teraz jednak przechodzę przez ważny proces osobistego rozwoju. Czuję, że nadszedł czas, żeby bardziej skupić się na sobie i zastanowić, czego sam pragnę. Więc marzenie, dziś? Wciąż szukam odpowiedzi. Zobaczymy dokąd mnie to zaprowadzi. Na razie pozostawiam wszystkie możliwości otwarte.
