Rok 2004, katolickie liceum i grupa dziewczyn, które zdecydowanie mają więcej sekretów, niż powinny. Do tego szkolne intrygi, religijna obsesja i atmosfera, w której trudno odróżnić prawdziwe zagrożenie od zbiorowej histerii. „Ciało” („The Body”) od Netflixa nie próbuje być grzeczne ani szczególnie subtelne. I właśnie w tej przesadzie, podszytej nostalgią za początkiem lat 2000., tkwi spora część jego uroku.
WIDEO…
„Ciało” na Netflixie. Jedna noc, po której nic nie jest takie samo
Nowy serial Quinn Shephard trafił na Netflix 11 listopada, od razu z kompletem ośmiu odcinków. Akcja przenosi nas do 2004 roku, do katolickiego liceum Saint-Barth, w którym szkolna codzienność upływa pod znakiem rywalizacji, ambicji i walki o popularność. Szczególne miejsce w tej hierarchii zajmuje drużyna taneczna Lionesses, której członkinie organizują halloweenową inicjację. To, co miało być niewinną szkolną tradycją, szybko wymyka się spod kontroli, a konsekwencje jednej nocy zaczynają wpływać nie tylko na relacje między dziewczynami, ale również na życie całej lokalnej społeczności.
Wkrótce uczennice zaczynają doświadczać niepokojących wizji, które budzą coraz większe zainteresowanie mieszkańców. W katolickim środowisku, gdzie wiara i religijne zasady odgrywają istotną rolę, nietrudno o interpretacje odwołujące się do grzechu, kary czy nadprzyrodzonych sił. Atmosfera staje się coraz bardziej napięta, a próby wyjaśnienia tajemniczych wydarzeń prowadzą do kolejnych podejrzeń i oskarżeń. Trudno już rozstrzygnąć, czy dziewczyny rzeczywiście doświadczają czegoś niewytłumaczalnego, czy raczej znalazły się w centrum zbiorowej paniki.
„Ciało” przenosi nas do 2004 roku. Moda, muzyka i nostalgia za latami 2000.
Trudno pisać o „Ciele”, nie wspominając o jego estetyce. Akcja rozgrywa się w 2004 roku i twórcy zadbali o to, żeby było to widać niemal w każdym kadrze. Fryzury, ubrania, muzyka i sposób, w jaki bohaterowie funkcjonują w szkolnej rzeczywistości, przywołują czasy, które dziś coraz częściej wracają do mody. I choć nostalgia za początkiem lat 2000. nie jest już w popkulturze niczym nowym, tutaj stanowi coś więcej niż atrakcyjne tło dla wydarzeń.
Ważne jest również to, że bohaterowie dorastają w świecie sprzed TikToka i Instagrama, choć szkolne plotki, presja otoczenia i walka o popularność działają z podobną intensywnością jak dzisiaj. Jedno wydarzenie wystarczy, żeby uruchomić lawinę komentarzy i postawić czyjąś reputację pod znakiem zapytania. W tym sensie „Ciało”, mimo wyraźnego osadzenia w konkretnej epoce, opowiada o problemach, które wcale się nie zestarzały.
„Ciało” hitem na TikToku. Widzowie Netflixa domagają się drugiego sezonu
Wygląda na to, że „Ciało” szybko znalazło swoich fanów, szczególnie wśród użytkowników TikToka. W sieci pojawiają się już edity z bohaterami, krótkie recenzje i nagrania, w których internauci zachęcają innych do obejrzenia serialu. Sporo uwagi poświęca się również estetyce lat 2000., muzyce i relacjom między postaciami. Nie brakuje osób, które przyznają, że obejrzały wszystkie osiem odcinków niemal bez przerwy, a teraz niecierpliwie czekają na dalszy ciąg historii.
„Potrzebuję drugiego sezonu do życia”, czytamy w jednym z komentarzy. Serial zainteresował również polską publiczność i w pewnym momencie znalazł się na 10. miejscu zestawienia najpopularniejszych seriali Netflixa w Polsce. Na razie platforma nie potwierdziła jednak, czy „Ciało” doczeka się kontynuacji.
Nie oznacza to, że produkcja zbiera wyłącznie entuzjastyczne opinie. Część krytyków zwraca uwagę, że serial, choć zapowiadany jako odważny i prowokacyjny, nie zawsze wykorzystuje potencjał swojej historii. Połączenie religii, seksualności i moralnej paniki daje spore możliwości, ale nie wszystkie wątki okazują się równie interesujące. Pojawiają się też opinie, że akcja nabiera właściwego tempa dopiero w drugiej połowie sezonu, szczególnie od piątego odcinka.
Czy warto obejrzeć „Ciało” na Netflixie? Serial Quinn Shephard budzi emocje
„Ciało” z pewnością nie jest propozycją dla każdego, szczególnie jeśli oczekujemy klasycznego horroru z jasno poprowadzoną historią. Quinn Shephard zdecydowanie bardziej interesuje mieszanie gatunków, dlatego obok niepokojących wizji i religijnych obsesji znajdziemy tu szkolne romanse, humor i całkiem sporo obyczajowych konfliktów. Nie wszystkie te elementy zawsze idealnie do siebie pasują, ale razem tworzą produkcję, która ma własny, łatwo rozpoznawalny styl.
Shephard, która odpowiada za scenariusz, pełni funkcję showrunnerki i wyreżyserowała pierwszy odcinek, wyraźnie lubi bohaterów niejednoznacznych, popełniających błędy i często działających pod wpływem emocji. Dzięki temu nawet jeśli niektóre fabularne rozwiązania wydają się przesadzone, łatwo zaangażować się w losy dziewczyn z Saint-Barth.
