Spis treści:
- Justyna Steczkowska o traumie po przemocy. „Nienawiść tak naprawdę szkodzi sobie”
- Wybaczyć nie znaczy zapomnieć. Justyna Steczkowska wyjaśnia, co jest najważniejsze
Justyna Steczkowska o traumie po przemocy. „Nienawiść tak naprawdę szkodzi sobie”
Justyna Steczkowska zwróciła uwagę na to, jak trudne może być życie z doświadczeniem przemocy seksualnej. Podkreśliła, że trauma nie znika automatycznie wraz z upływem czasu, a świadomość obecności osoby, która dopuściła się krzywdy, może wciąż wywoływać silne emocje. Jak zauważyła, nienawiść wobec oprawcy jest w takiej sytuacji czymś zupełnie ludzkim. Jednocześnie artystka zwróciła uwagę na jej destrukcyjny wpływ na osobę, która została skrzywdzona.
Podczas rozmowy przywołała historię kobiety, która uczestniczyła w jej koncercie i medytacji. Po tym doświadczeniu napisała do Steczkowskiej list, w którym opowiedziała o swojej traumie. Z jej relacji wynikało, że koncert pomógł jej spojrzeć na własną sytuację z innej perspektywy i zrozumieć, że nie chce już pozwalać, by przeszłość całkowicie determinowała jej przyszłość.
„To zrozumienie, że jeśli ona mu nie wybaczy, to jej życie nie posunie się do przodu” – opowiedziała artystka.
Wybaczyć nie znaczy zapomnieć. Justyna Steczkowska wyjaśnia, co jest najważniejsze
Steczkowska podkreśliła jednak, że przebaczenie nie oznacza usprawiedliwiania sprawcy, akceptowania jego zachowania ani wymazywania krzywdy z pamięci. Nie oznacza również konieczności utrzymywania z nim kontaktu czy budowania jakiejkolwiek relacji. Chodzi o coś zupełnie innego – o odzyskanie przestrzeni dla samej siebie i uwolnienie się od ciężaru emocji, które mogą nie pozwalać na dalsze życie.
„Tylko tu trzeba jedną rzecz pamiętać: wybaczyć to nie znaczy lubić, to nie znaczy zapomnieć, to jest wybaczenie dla ciebie, żeby ta ciężar z serca, z szatki, ono mogło żyć dalej jasne”. Dla Justyny Steczkowskiej muzyka może być narzędziem, które pomaga człowiekowi dotrzeć do emocji, nazwać je i odnaleźć w sobie siłę do zmiany. Artystka nie przedstawia siebie jako osoby, która zna gotowe rozwiązania na cudze problemy. Raczej dzieli się doświadczeniami i tworzy przestrzeń, w której inni mogą odnaleźć własną drogę.
Jak podsumowała tę historię: „I to są takie piękne historie, które niesie ze sobą muzyka”.
Jej opowieść przypomina, że przebaczenie jest bardzo osobistym procesem i nie powinno być narzucane osobie skrzywdzonej. Nie ma obowiązku wybaczania w określonym czasie ani udowadniania komukolwiek, że udało się zostawić traumę za sobą. Najważniejsze jest odzyskanie poczucia bezpieczeństwa, sprawczości i prawa do życia na własnych zasadach.
