Słoneczne amerykańskie przedmieścia, pięć tajemniczych sióstr, pierwsza miłość i ścieżka dźwiękowa duetu Air. Kultowy debiut Sofii Coppoli do dziś pozostaje jednym z najpiękniejszych i najbardziej niepokojących filmów o dorastaniu. Teraz „Przekleństwa niewinności” można obejrzeć w CANAL+.

WIDEO

player placeholder

Są filmy, które pamięta się jak własne wspomnienia. Rozgrzane słońcem trawniki, zasłony poruszane letnim powietrzem, piosenki słuchane po ciemku i uczucia, których nie potrafiło się jeszcze nazwać. „Przekleństwa niewinności” Sofii Coppoli należą właśnie do tej kategorii. Choć od premiery filmu minęło ponad ćwierć wieku, opowieść o siostrach Lisbon nie straciła nic ze swojej hipnotyzującej siły. 

Pięć sióstr i tajemnica, której nie potrafi rozwikłać nikt

„Przekleństwa niewinności” są adaptacją kultowej powieści Jeffreya Eugenidesa. W centrum historii znajduje się pięć nastoletnich sióstr Lisbon: Cecilia, Lux, Bonnie, Mary i Therese. Dziewczęta dorastają pod czujnym okiem surowych, nadopiekuńczych rodziców, którzy stopniowo odcinają je od rówieśników i świata poza rodzinnym domem.

Zobacz także:

Ich historię po latach rekonstruuje grupa chłopców z sąsiedztwa. Zafascynowani siostrami zbierają pozostawione przez nie przedmioty, fotografie i strzępy wspomnień. Nie próbują jednak poznać dziewcząt naprawdę – tworzą ich wyidealizowany obraz, czyniąc z nich symbole własnej młodości, tęsknoty i niespełnionych pragnień.

To właśnie ta perspektywa sprawia, że film Coppoli pozostaje tak aktualny. „Przekleństwa niewinności” opowiadają nie tylko o dojrzewaniu, lecz także o tym, jak łatwo romantyzować cudzy smutek i nie zauważyć cierpienia ukrytego za pięknym obrazem.

Kirsten Dunst w roli, od której trudno oderwać wzrok

Najbardziej wyrazistą spośród sióstr Lisbon jest czternastoletnia Lux, grana przez młodziutką Kirsten Dunst. Bohaterka jednocześnie przyciąga spojrzenia i wymyka się wszelkim próbom zrozumienia. Jest odważna, zmysłowa i buntownicza, ale pod pozorną pewnością siebie skrywa samotność oraz potrzebę wolności.

Partneruje jej Josh Hartnett jako szkolny idol Trip Fontaine. W rodziców dziewcząt wcielają się Kathleen Turner i James Woods. Coppola świadomie zestawia aktorów reprezentujących różne pokolenia i filmowe temperamenty, budując świat, w którym nastoletnie pragnienia nieustannie zderzają się z niezrozumieniem dorosłych.

Film skąpany w świetle i muzyce Air

Za zjawiskowe zdjęcia do „Przekleństw niewinności” odpowiada Ed Lachman. Kadry wypełniają rozmyte światło, pastelowe kolory i detale przypominające fragmenty dawno zapomnianego lata. Inspiracją dla wizualnego języka filmu był między innymi „Piknik pod Wiszącą Skałą” Petera Weira. Coppola przeniosła jednak atmosferę tajemnicy z australijskiego pustkowia na pozornie zwyczajne amerykańskie przedmieścia.

Równie ważna jest muzyka francuskiego duetu Air. Eteryczne syntezatory nie stanowią jedynie tła dla wydarzeń – stają się emocjonalnym językiem bohaterek. To dzięki nim film brzmi jak sen, do którego chce się wracać, nawet jeśli wiadomo, że prowadzi w mroczne miejsca.

Charakterystyczna estetyka Coppoli – pastelowe światło, melancholia, kobieca samotność i przywiązanie do drobnych gestów – już tutaj objawiła się w pełni. Reżyserka rozwijała ją później w takich filmach jak „Między słowami”, „Maria Antonina”, „Somewhere. Między miejscami” czy „Priscilla”.

Dlaczego „Przekleństwa niewinności” nadal są tak ważne?

Debiut Sofii Coppoli okazał się przełomowy, ponieważ oddał nastoletnim bohaterkom coś, czego kino często im odmawiało: skomplikowane życie wewnętrzne. Siostry Lisbon nie są jedynie obiektami fascynacji chłopców. Pod powierzchnią ich wyidealizowanego wizerunku kryją się gniew, klaustrofobia, pragnienie niezależności i rozpaczliwa potrzeba bycia usłyszanymi.

„Przekleństwa niewinności” nie są jednak nostalgiczną pocztówką z dorastania. Za miękkim światłem i piękną muzyką znajduje się opowieść o izolacji, braku komunikacji oraz dorosłych, którzy nie potrafią dostrzec kryzysu swoich dzieci. Film podejmuje temat samobójstwa, dlatego może być trudnym seansem – zwłaszcza dla osób szczególnie wrażliwych na tę tematykę.