Nie wszystkie seriale są po to, by wciskać w fotel i wywoływać emocjonalny rollercoaster. I dobrze! Każdy czasem potrzebuje stabilności, komfortu i czegoś, co nawet oglądane po raz pierwszy wydaje się dobrze znajome. Jednym z takich tytułów jest „Gilmore Girls”, znany w Polsce również jako „Kochane kłopoty”, który mimo upływu lat co roku powraca jako ekranowa definicja jesieni.
WIDEO…
Na czym polega fenomen „Gilmore Girls”?
W świecie nowoczesnych, dynamicznych seriali, w których nieustannie budowane jest napięcie i rozwijana akcja, „Gilmore Girls” jest jak łyk ciepłego rumianku. To przyjemny powrót do początku lat 2000. i podróż do małego miasteczka, w którym czas jakby się zatrzymał. Niewielki bar, dzbanki ze świeżo zaparzoną kawą oraz stosy książek porozkładane na kanapie. Ta estetyka sprawiła, że nieskomplikowana historia matki samotnie wychowującej nastoletnią córkę stała się naprawdę kultowa i niezmiennie od ponad dwóch dekad powraca jesienią na ekrany w wielu domach.
Dlaczego widzowie nadal sięgają po tę produkcję, skoro platformy streamingowe pękają w szwach od serialowych nowości, które znacznie mocniej potrafią przykuwać uwagę, mogą pochwalić się bardziej intrygującą fabułą, a do tego są oprawione w efektowniejsze kadry? Odpowiedź tkwi w prostocie. „Gilmore Girls” nie ma ani skomplikowanego scenariusza, ani nagłych zwrotów akcji, za to emanuje ciepłem i spokojem, których we współczesnym świecie po prostu zaczyna brakować. Jednocześnie pozornie prosta i mało odkrywcza fabuła jest znacznie bardziej intrygująca, niż mogłoby się wydawać.
Komfortowy serial, który skrywa głębszą historię
Relacja Lorelai i Rory z pozoru nie wydaje się niczym szczególnym i można odnieść wrażenie, że siedem sezonów opowiada jedynie o jej wzlotach i upadkach. Prawda jest jednak taka, że to przede wszystkim nieoczywiste ujęcie tematu dojrzewania.
Rory od zawsze pilnie się uczyła, a jej życiowym celem było dostanie się na najbardziej prestiżową uczelnię w kraju. Wraz z rozwojem akcji serialu dziewczyna dorasta i dojrzewa, a z niewinnego dziecka zmienia się w dorosłą kobietę, która musi zacząć ponosić konsekwencje własnych decyzji, czego nie do końca została nauczona. Widzimy, jak wraz z wiekiem zaczyna przeżywać kryzys, na który wcześniej nie miała wystarczająco dużo przestrzeni. Z czasem wszystko zaczyna wymykać się spod kontroli.
Lorelai od zawsze chciała mieć z córką jak najlepszy kontakt, głównie ze względu na to, że sama nie miała dobrej relacji z własną matką. Jednocześnie chce chronić Rory przed wszystkim, co złe – na czele z błędami, które sama popełniła, będąc w jej wieku. Z czasem zaczyna jednak rozumieć, że nie może mieć wpływu na wszystko i że przez lata skupiała się przede wszystkim na córce, zamiast przepracować własne emocje oraz nieudane związki.
„Gilmore Girls” to coś więcej niż lekki serial na jesień
Pozornie niewinny i ciepły serial ma znacznie głębsze tło psychologiczne, niż mogłoby się początkowo wydawać. Właśnie dlatego jest tak ciekawy i nie nudzi się nawet przy tak dużej liczbie odcinków oraz sezonów. Pozwala powoli poznać bohaterki, następnie je polubić, a dopiero później, z tej perspektywy, pokazać ich błędy. Dzięki temu stają się widzowi jeszcze bliższe.
Psychologiczny wymiar serialu nie jest jednak ciężki ani przytłaczający. Staje się zauważalny dopiero wtedy, gdy odbiorca jest uważny i pozwala historii wybrzmieć nieco głębiej. Właśnie to jest największym atutem „Gilmore Girls”. Lekkość, ciepło i dodatkowa warstwa, której nie widać na pierwszy rzut oka – to dzięki nim serial zyskał miano kultowego i wraca każdego roku, niezależnie od tego, czy ktoś ogląda go po raz pierwszy, czy traktuje jako swój ukochany jesienny klasyk.
To dobry wybór na październikowy seans, jeśli z sentymentem patrzy się na produkcje z wczesnych lat 2000., a kadry z lekko widocznym ziarnem uważa się za dodatkowy atut. Sprawdzi się jako niezobowiązujący serial obyczajowy, jak również bardziej psychologiczny obraz z pozoru udanej relacji matki z córką.
