Do tego filmu stale wracam myślami. Jest w nim coś poruszającego, co sprawia, że trudno o nim zapomnieć. Może to autentyczna pasja głównej bohaterki, a może trudna do wytłumaczenia nadzieja, którą produkcja wnosi do serca. Jedno jest pewne – „Małe kobietki” (2019) Grety Gerwig przyciągają ciepłem i aktualnością, a następnie wyciskają z widza ostatnie łzy. Mimo że powstało kilka ekranizacji powieści Louisy May Alcott, ta ma szczególne miejsce na mojej liście „ulubionych”.

WIDEO…

player placeholder

Cztery siostry, jeden dom i marzenia wyprzedzające epokę

W pierwszych kadrach filmu poznajemy Jo March – ambitną i nieustraszoną pisarkę, która marzy o tym, by jej opowiadania w końcu wyszły poza szufladę. Niestety wydawcy nie traktują jej prac zbyt poważnie, przez co dziewczyna cały czas odbija się od ściany. Nieoczekiwanie dostaje list, który sprawia, że niemal natychmiast pakuje torbę i wraca do rodzinnego Orchard House, gdzie na nowo ożywają wszystkie wspomnienia.

Był to dom od zawsze wypełniony muzyką, sztuką i śmiechem. Wszystko za sprawą czterech sióstr March. Ich matka, Marmee, wychowała córki w duchu ideałów, namawiając je, by zawsze za wszelką cenę szukały w życiu własnej drogi do szczęścia. Dlatego, choć dziewczęta bardzo się różnią, od wczesnej młodości każda starała się dowiedzieć, kim naprawdę jest. Dzięki temu ich dom zawsze był miejscem pełnym ciepła, w którym każdy mógł znaleźć schronienie, a kto raz do niego wszedł, ten przepadał na dobre. Tak było też z Lauriem, młodym sąsiadem. Uwielbiał towarzystwo sióstr March i chętnie spędzał z nimi czas – niekiedy występując w ich kameralnym teatrze, innym razem będąc partnerem do tańca.

Zobacz także:

Dwa światy – teraźniejszość i przeszłość – przeplatają się ze sobą, stopniowo odkrywając przed widzem historię małych kobietek i pozwalając zobaczyć kawałek ich świata oraz to, jak bardzo zmienił się na przestrzeni lat.

Ronan, Pugh, Watson i Scanlen jako siostry March, czyli „Małe kobietki” w reżyserii Grety Gerwig

W centrum historii znajdują się tytułowe małe kobietki.

Na pierwszy plan wysuwa się żywiołowa Jo (Saoirse Ronan). Dziewczyna jest niezwykle ambitna, a co ważniejsze, pozostaje wierna ideałom, które od lat jej wpajano. Wierzy, że jest stworzona do tego, by być kimś więcej niż jedynie żoną, i jest przekonana, że prawdopodobnie nigdy nie wyjdzie za mąż.

Obok niej pojawia się zarozumiała Amy (Florence Pugh). Poznajemy ją jako lekko rozkapryszoną artystkę z wybuchowym charakterem, który w zetknięciu z Jo często działa jak zapalnik. Jako dorosła kobieta chce obracać się w świecie sztuki i po cichu marzy, by wraz z pasją spotkała ją równie piękna miłość.

Najstarsza ze wszystkich jest wyważona Meg (Emma Watson). Spokojna i opanowana, w odróżnieniu od Jo, marzy o stworzeniu własnego domu. Mimo że jest urodzoną aktorką, od zawsze wiedziała, że chce być przede wszystkim żoną oraz matką, nawet jeśli oznacza to wyrzeczenia.

No i czwarta, najmłodsza Beth (Eliza Scanlen). Najbardziej nieśmiała ze wszystkich. Jej ogromnym darem jest gra na pianinie. Chociaż poświęcono jej najmniej czasu ekranowego, daje się poznać jako łagodna i spokojna, a jej obecność jest subtelnym kontrastem dla pozostałych bohaterek.

Poza siostrami March na ekranie pojawia się także wspomniana wcześniej matka dziewcząt, grana przez Laurę Dern. Ważną postacią w całej historii jest również sąsiad i przyjaciel Jo, Laurie, w którego wcielił się Timothée Chalamet. Odrobiny pikanterii całej opowieści dodaje obecność Meryl Streep w roli apodyktycznej ciotki March.

„To film dedykowany wszystkim romantycznym duszom”. Dlaczego warto obejrzeć „Małe kobietki”?

Film Grety Gerwig z jednej strony przenosi w czasie, z drugiej pozostaje niezwykle aktualny i właśnie w tym tkwi jego siła. Malownicze kadry, charakterystyczne bohaterki, a na pierwszym planie pytanie o definicję wolności oraz o to, kim tak naprawdę jesteśmy w dorosłym świecie. To produkcja dedykowana wszystkim romantycznym duszom, które na ekranie poszukują inspirujących opowieści. Ekranizacja łączy w sobie lekkość i świeżość, a jednocześnie nie stroni od ważnych, a momentami niezwykle trudnych tematów. Oglądając ją, niemal można poczuć w powietrzu zapach morskiej bryzy zmieszany z wonią starych książek oraz świec.

Świat „Małych kobietek” otula niczym ciepły koc, daje dużo nadziei i sprawia, że naprawdę trudno o nim zapomnieć. Dlatego bardzo lubię do niego wracać – nie tylko z sentymentu, ale również dlatego, że to film, który naprawdę krzepi serce.