Znajome mieszkanie, rozmowa z córką, poszukiwanie zegarka. W „Ojcu” codzienność początkowo wygląda niewinnie, jednak z czasem coraz trudniej znaleźć w niej punkt oparcia. Twarze przestają pasować do wspomnień, a wydarzenia wymykają się prostej chronologii. Florian Zeller buduje opowieść, w której razem z głównym bohaterem próbujemy zrozumieć, komu można zaufać i co właściwie przed chwilą się wydarzyło.
WIDEO…
„Ojciec” opowiada o świecie, który przestaje być znajomy
Anthony ma osiemdziesiąt lat, ceni niezależność i zdecydowanie odrzuca pomoc. Jego córka Anne widzi jednak, że ojcu coraz trudniej samodzielnie funkcjonować. Próbuje zorganizować opiekę, jednocześnie mierząc się z własnymi potrzebami, zmęczeniem i odpowiedzialnością za człowieka, którego kocha. Zwykłe ustalenia stają się źródłem napięć, a troska bywa odbierana jako próba odebrania kontroli nad życiem.
Zeller prowadzi tę historię z perspektywy, która odbiera widzowi wygodną pewność. Rozmowy nabierają nowych znaczeń, przestrzeń wydaje się zmieniać, a kolejne sceny każą weryfikować wcześniejsze przypuszczenia. Film wykorzystuje napięcie charakterystyczne dla psychologicznej zagadki, by przybliżyć dezorientację bohatera. Za każdym momentem niepewności kryje się bardzo konkretny lęk: przed utratą samodzielności, bliskich i samego siebie.
Anthony Hopkins i Olivia Colman tworzą przejmujący duet
Hopkins potrafi w jednej scenie przejść od uroku i pewności siebie do podejrzliwości, gniewu i bezradności. Jego Anthony zachowuje temperament, dumę i potrzebę decydowania o sobie, nawet gdy coraz mniej rozumie z otaczającej go rzeczywistości. Olivia Colman jako Anne pokazuje z kolei emocje osoby, która próbuje zachować cierpliwość, choć sama potrzebuje wsparcia. Ich ekranowa relacja nadaje opowieści szczególną siłę.
Za tę rolę Hopkins otrzymał Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego. Drugą statuetkę przyznano Florianowi Zellerowi i Christopherowi Hamptonowi za scenariusz adaptowany. Podstawą filmu była sztuka Zellera, jednak ekranizacja w pełni wykorzystuje możliwości kina: montaż, scenografię i zmiany perspektywy, które stopniowo podważają nasze poczucie bezpieczeństwa.
„Ojciec” ma 8,2 na IMDb. Dlaczego warto go obejrzeć?
Ocena 8,2/10 na IMDb, oparta na ponad 250 tysiącach głosów, jest mocną rekomendacją dla osób szukających poruszającego dramatu. „Ojciec” szczególnie zainteresuje widzów ceniących wybitne aktorstwo i historie rodzinne, które pozostawiają przestrzeń na niejednoznaczne emocje.
Najbardziej przejmujące okazuje się tu napięcie między potrzebą bliskości a niemożnością pełnego zrozumienia drugiej osoby. Film pozwala spojrzeć zarówno na strach ojca, jak i na bezradność córki. W 97 minutach mieści opowieść o pamięci, godności i miłości, która musi odnaleźć się w zupełnie nowych warunkach. To wymagający emocjonalnie seans, wart uwagi przede wszystkim dla tej podwójnej perspektywy.
„Ojca” („The Father”) można obecnie obejrzeć na Netflixie w Polsce.
