W tym artykule:
WIDEO…
- Zapomniany film Stevena Spielberga. „Na zawsze” to remake klasycznego melodramatu
- Ostatnia rola Audrey Hepburn. Dla Spielberga wróciła z aktorskiej emerytury
- Dlaczego warto wrócić do filmu „Na zawsze”?
Zapomniany film Stevena Spielberga. „Na zawsze” to remake klasycznego melodramatu
„Na zawsze” („Always”) trafiło na ekrany w 1989 roku, czyli w tym samym czasie, gdy Spielberg święcił triumfy dzięki „Indianie Jonesowi i ostatniej krucjacie”. Być może właśnie dlatego ta subtelniejsza, bardziej kameralna produkcja nie zapisała się w zbiorowej pamięci tak mocno jak inne filmy reżysera.
Film jest remakiem melodramatu „A Guy Named Joe” z 1943 roku w reżyserii Victora Fleminga. Spielberg przeniósł jednak historię w świat pilotów gaszących pożary z powietrza. Głównym bohaterem jest Pete, w którego wcielił się Richard Dreyfuss. To odważny, brawurowy lotnik, który podczas jednej z akcji ratowniczych ginie w katastrofie. Jego śmierć łamie serce ukochanej Dorindzie, granej przez Holly Hunter, oraz najlepszemu przyjacielowi Alowi, którego zagrał John Goodman.
Historia nie kończy się jednak wraz ze śmiercią Pete’a. Bohater powraca na ziemię jako duch, by pomóc Dorindzie rozpocząć nowe życie. Ma też zostać mentorem młodego pilota, który zakochuje się w kobiecie. Zamiast widowiskowego kina przygodowego Spielberg proponuje tu opowieść o żałobie, pogodzeniu się ze stratą i miłości, która musi ustąpić miejsca wolności drugiej osoby.
Ostatnia rola Audrey Hepburn. Dla Spielberga wróciła z aktorskiej emerytury
Jednym z najważniejszych powodów, dla których warto przypomnieć sobie „Na zawsze”, jest obecność Audrey Hepburn. Legenda kina pojawia się w filmie w epizodycznej, ale znaczącej roli Hap - anielskiej przewodniczki, która pomaga Pete’owi zrozumieć jego nową misję.
Dla Hepburn był to wyjątkowy powrót. Aktorka zgodziła się wystąpić u Spielberga po latach nieobecności na ekranie. Według materiałów po premierze mówiła, że praca przy filmie była jednym z najwspanialszych okresów w jej życiu. Dziś jej udział w „Na zawsze” ma jeszcze większy ciężar emocjonalny, ponieważ był to ostatni film w jej karierze. Audrey Hepburn zmarła 20 stycznia 1993 roku.
Jej obecność dodaje filmowi elegancji i melancholii. W zaledwie kilku scenach wnosi na ekran ciepło, spokój i klasę, dzięki którym „Na zawsze” nabiera wymiaru pożegnania — nie tylko w fabule, ale także w historii kina.
Dlaczego warto wrócić do filmu „Na zawsze”?
„Na zawsze” nie jest najbardziej znanym filmem Spielberga, ale właśnie w tym tkwi jego urok. To produkcja celowo utrzymana w nieco staromodnym stylu, bliższa klasycznemu hollywoodzkiemu melodramatowi niż wielkim widowiskom, z którymi najczęściej kojarzymy reżysera. Spielberg opowiada tu o sprawach najprostszych i najtrudniejszych zarazem: śmierci, żałobie, tęsknocie i konieczności pogodzenia się z tym, że życie toczy się dalej.
Film wyróżnia się także stroną wizualną. Zdjęcia Mikaela Salomona, światło, kompozycja kadrów i sekwencje lotnicze sprawiają, że „Na zawsze” nadal potrafi zachwycić. Dopełnieniem całości jest muzyka Johna Williamsa, która podkreśla romantyczny i nostalgiczny ton opowieści.
