Ten surrealistyczny kryminał to mariaż serii „Na noże” i powieści Agathy Christie. Dawno nic mnie tak nie wciągnęło

Maj w CANAL+ przyniósł premierę, która już samym punktem wyjścia wyróżnia się na tle klasycznych kryminałów. „To nie jest zagadka kryminalna” przenosi widzów do Anglii 1936 roku, do okazałej posiadłości West Dean, gdzie grupa młodych surrealistów spotyka się na prywatnej prezentacji prac. Miało być artystycznie, odważnie i nieco ekscentrycznie. Szybko robi się jednak duszno, podejrzanie i śmiertelnie niebezpiecznie.

O czym jest serial „To nie jest zagadka kryminalna”?

Odcięta od świata rezydencja staje się idealną sceną dla historii, w której każdy może mieć coś do ukrycia. To napięcie narasta tym szybciej, im bardziej zamknięta przestrzeń zaczyna działać na bohaterów jak pułapka. Ambicje mieszają się tu z zazdrością, fascynacja sztuką i z potrzebą prowokacji. W końcu elegancka atmosfera, która miała sprzyjać artystycznym uniesieniom, pęka w najgorszy możliwy sposób: dochodzi do morderstwa. Wtedy do gry wchodzi Scotland Yard, ale śledztwo od początku wymyka się prostym schematom. W świecie surrealistów tropem może być nie tylko gest, rozmowa czy alibi, lecz także obraz, symbol i starannie wystudiowana poza.

Surrealiści na liście podejrzanych

Wśród gości rezydencji pojawiają się postacie inspirowane ikonami surrealizmu: René Magritte, Salvador Dalí z Galą, Lee Miller, Man Ray oraz Max Ernst. Jest też Sheila Legge – siostrzenica gospodarza i performerka, której obecność od początku wprowadza do historii napięcie. Po zakrapianym wieczorze Magritte znika razem z Sheilą. Następnego ranka kobieta zostaje znaleziona martwa.

Najbardziej niepokojące jest jednak nie samo odkrycie ciała, lecz sposób, w jaki zostało ułożone. Scena nawiązuje do obrazu „Kochankowie” Magritte’a, co natychmiast zmienia śledztwo w grę z symbolami.

Od tego momentu sztuka przestaje być dekoracją. Staje się dowodem, tropem i możliwym narzędziem manipulacji. Obrazy, pozy, rekwizyty i artystyczne obsesje bohaterów trzeba czytać tak samo uważnie jak zeznania. Gdy dochodzi do kolejnej zbrodni, atmosfera robi się jeszcze bardziej gęsta, a granica między performansem, prowokacją i morderstwem zaczyna niebezpiecznie się zacierać. Serial nie prowadzi widza przez klasyczną zagadkę „kto zabił?”, lecz przez historię, w której każde dzieło sztuki może być wskazówką albo zasłoną dymną. Jeśli lubisz klimat kryminałów Agathy Christie i groteskowość serii „Na noże”, ta nowość będzie strzałem w dziesiątkę.

Kryminał z art déco i surrealizmem w tle

Największą siłą serialu jest jego styl. „To nie jest zagadka kryminalna” rozgrywa się w zamkniętej przestrzeni, dzięki czemu napięcie pracuje tu jak w klasycznej opowieści detektywistycznej: każdy ruch zmienia układ sił, każda rozmowa może być zasłoną dymną, a każde spojrzenie brzmi jak niewypowiedziane oskarżenie. Jednocześnie produkcja nie jest muzealną rekonstrukcją epoki. Lata 30. mają tu własny klimat: eleganckie wnętrza, ostre linie art déco, teatralność gestów i surrealistyczna wyobraźnia tworzą świat piękny, ale podszyty niepokojem. To kryminał, który zamiast biec wyłącznie za rozwiązaniem zagadki, pozwala widzowi zanurzyć się w atmosferze.

Właśnie dlatego tytuł działa tak dobrze. Nie chodzi tylko o morderstwo, ale o sposób, w jaki sztuka deformuje rzeczywistość. W tej historii nic nie jest wyłącznie tym, czym się wydaje.

Gdzie obejrzeć serial „To nie jest zagadka kryminalna”?

„To nie jest zagadka kryminalna” liczy sześć odcinków. Pierwszy epizod trafił do CANAL+ 1 maja, a na początku miesiąca dostępne są już dwa odcinki. Kolejne mają pojawiać się w każdy piątek. Za kamerą stoją Hans Herbots i Matthias Lebeer, a obsada dobrze wpisuje się w teatralno-kryminalny charakter serialu. Pierre Gervais wciela się w René Magritte’a, Stephen Tompkinson gra inspektora Thistlethwaite’a, a Donna Banya pojawia się jako detektywka Mary Quant.

To zestaw postaci, który od razu podbija dramaturgię. Artyści, śledczy, gospodarz, performerka, zamknięta rezydencja i morderstwo wystylizowane jak dzieło sztuki – trudno o bardziej wdzięczny materiał na kryminał z surrealistycznym twistem.