Dlaczego mit „bad boy'a” wciąż przyciąga (i nigdy nie kończy się dobrze?) Dziś wiem, że prawdziwa miłość jest gdzie indziej
Mit „złego chłopca” działa, bo miesza intensywność z bliskością. Przez lata brałam napięcie, czekanie i niepewność za miłość. Dziś wiem, że jest inaczej: spokój nie jest brakiem uczuć, tylko ich dojrzalszą formą.
Kiedyś tyle miałam w głowie, uciekałam i płakałam; Brałam wszystko na poważnie, to co dzisiaj jest nieważne; Teraz mówię sercu, aby sercem było. Ta noc do innych jest niepodobna: i leżę cicho, cicho przy twym boku. Godzina mija za godziną Nie bez powodu słowa tej piosenki Maanamu przemówiły do mnie na tyle, że… był to pierwszy utwór na moim weselu. Bo uciekanie, płakanie, zastanawianie się kiedy on odpisze miałam opanowane wręcz do perfekcji. Myślałam, że miłość właśnie na tym polega (bo przecież „tak jest w filmach”!): na wzajemnym przyciąganiu się, później oddalaniu, na robieniu wszystkiego, by obiekt westchnień w końcu zwrócił na mnie uwagę. I wiecie co? Dzisiaj bardzo cieszę się, że ten etap mam już za sobą. Ale z perspektywy mogę zastanowić się, dlaczego tak było i … po prostu przytulić siebie sprzed kilku(nastu) lat. Bo naprawdę mam ochotę ją utulić i wreszcie zrozumieć. Łobuz kocha najmocniej i „żeby było jak na filmach” Kiedy jako dziewczynka i nastolatka oglądałam filmy czu seriale o miłości, szybko zauważyłam, że w przedstawianych tam związkach najczęściej dominuje emocjonalny rollercoaster: ona go kocha, on jej nie, później on wraca, ona ma już inny obiekt westchnień, ale jednak myśli o nim… – ten sam scenariusz pasowałby przynajmniej do połowy tytułów, które przychodzą mi do głowy. Mają one jeden wspólny mianownik: jeśli jest miłość, to ważne, żeby się działo. Nic więc dziwnego, że obraz związku, jaki miałam w głowie, obfitował właśnie w podobne perypetie, a idealnym partnerem wydawał mi się bad boy z gitarą w ręku (no i oczywiście papierosem w ustach). Problem w tym, że w parze z tym wyidealizowanym wyobrażeniem często szedł brak lojalności, niepoważne traktowanie relacji i lekkie podejście do życia. Ale – tak, dzisiaj mogę powiedzieć to wprost – chyba jeszcze bardziej mi to imponowało. On nie odpisuje? Topię łzy w drinku w towarzystwie koleżanek. Wstawia zdjęcie ze spotkania z kimś innym? Układam z najlepszym przyjacielem w głowie plan „zemsty” i na kolejną imprezę kupuję najpiękniejszą revenge dress. A co, jeśli jednak napisze i zaproponuje spotkanie? Oczywiście, że zmieniam w ostatniej chwili plany, by za dwie godziny zjawić się na najbardziej obiecującej randce życia (z której, chyba nie muszę tego podkreślać, ostatecznie nigdy nic nie wyszło). Przez kilka lat tkwiłam w takim właśnie schemacie. W pogoni za kimś, a może raczej: za wizją kogoś, kto tak naprawdę nigdy nie istniał. Za związkiem, który może i wygląda jak na filmach, ale nie przynosi żadnych perspektyw. I paradoksalnie – teraz wiem, że pozwalając innym, by mnie tak traktowali, sama przyciągałam do siebie toksyczne osoby. Bo chciałam, żeby „się działo” – a emocjonalna cena, jaką za to płaciłam, była bardzo wysoka. Co ciekawe, kiedy naprawdę trafiłam na kogoś, kto był mną zainteresowany, a przy tym… przewidywalny i poukładany, momentalnie nudziłam się i uciekałam. Bardzo długo zajęło mi wyjście z tego błędnego koła i zrozumienie, że naprawdę można inaczej, a miłość to nie jest nieustanna gra w kotka i myszkę. „Tylko się nie przyzwyczajaj”. Jak działają style przywiązania? Dopiero po latach zrozumiałam, że moje relacyjne wybory nie brały się znikąd. To, że tak łatwo wpadałam w zachwyt nad kimś niedostępnym emocjonalnie, a jednocześnie traciłam zainteresowanie osobami, które dawały mi poczucie bezpieczeństwa, miało swoje źródło głębiej, niż wtedy przypuszczałam. Psychologowie nazywają to stylem przywiązania, czyli sposobem, w jaki budujemy bliskość, reagujemy na zaangażowanie i radzimy sobie z lękiem w relacjach. Te wzorce kształtują się bardzo wcześnie, w kontakcie z najbliższymi, czy poprzez książki, filmy, wyobrażenia, które nas uformowały. Później potrafią towarzyszyć nam przez całe dorosłe życie. Psychologia wyróżnia cztery style przywiązania: to podstawowe sposoby budowania bliskości, reagowania na zaangażowanie i regulowania lęku w relacjach, które kształtują się najczęściej w dzieciństwiei później wpływają na związki dorosłe. Bezpieczny styl przywiązania pojawia się wtedy, gdy bliskość jest naturalna i stabilna. Osoby z tym wzorcem potrafią mówić o potrzebach wprost, ufać i budować relacje bez ciągłego testowania drugiej strony. Konflikty nie są dla nich zagrożeniem, tylko sytuacją do rozwiązania. Lękowo-ambiwalentny styl przywiązania wiąże się z silną potrzebą bliskości i jednoczesnym lękiem przed odrzuceniem. W relacji często czujemy napięcie, nadwrażliwość na dystans i potrzeba potwierdzania uczuć. Miłość bywa tam intensywna, ale trudna do uspokojenia. Z kolei lękowo-unikający styl przywiązania polega na chronieniu się przed zbyt dużą bliskością. Gdy relacja robi się intensywna, pojawia się dyskomfort i odruch wycofania. Emocje są często tłumione, a niezależność staje się sposobem na utrzymanie kontroli nad dystansem. Wreszcie, zdezorganizowany styl przywiązania łączy w sobie sprzeczne impulsy – potrzebę bliskości i jednoczesny lęk przed nią. To często efekt trudnych doświadczeń. Relacje w takim wzorcu bywają chaotyczne, bo reakcje zmieniają się w zależności od napięcia i poczucia bezpieczeństwa. Uzbrojona w tę wiedzę nauczyłam się rozpoznawać, że moje reakcje nie są przypadkowe. To, co brałam za „chemiczny brak dopasowania”, często było uruchomieniem starego schematu. I że to właśnie ten schemat sprawiał, że spokój wydawał się podejrzany, a chaos znajomy. Właśnie dlatego dla jednych miłość kojarzy się ze spokojem, zaufaniem i wzajemnym wsparciem, a dla innych z ciągłą niepewnością, czekaniem na wiadomość, analizowaniem każdego gestu i szukaniem potwierdzenia, że są wystarczająco ważni. Dobra wiadomość jest taka, że choć styl przywiązania wpływa na nasze związki, nie musi ich definiować. Czasem pierwszy krok do stworzenia zdrowej relacji polega po prostu na tym, by z ciekawością przyjrzeć się własnym schematom i zrozumieć, skąd właściwie się wzięły. I tak właśnie zrobiłam. W głowie zawsze jest najbezpieczniej. Czym jest lęk przed bliskością? Czasem za fascynacją niedostępnymi ludźmi kryje się coś jeszcze: lęk przed prawdziwą bliskością. Szczególnie u osób z unikowym stylem przywiązania wyidealizowany obraz „tego jedynego” może pełnić bardzo konkretną funkcję. Jeśli obiektem uczuć jest ktoś emocjonalnie nieosiągalny, zajęty, niezdecydowany albo istniejący głównie w naszej wyobraźni, nie trzeba konfrontować się z tym, co dzieje się w realnej relacji. Nie ma przecież rozmów o przyszłości, codziennych kompromisów, momentów rozczarowania ani odpowiedzialności za drugą osobę. Łatwiej tęsknić za kimś, kto pozostaje marzeniem, niż budować bliskość z kimś, kto jest obok naprawdę, prawda? Kiedy patrzę na swoje doświadczenia, widzę to dziś dużo wyraźniej. Przez długi czas wydawało mi się, że po prostu trafiam na niewłaściwych ludzi. Że mam pecha albo wyjątkowy talent do zakochiwania się w tych, którzy akurat nie chcieli tego samego co ja. Dopiero później zaczęłam się zastanawiać, dlaczego tak bardzo pociągało mnie to, co wymagało pogoni. Być może dlatego, że marzenie było bezpieczniejsze od rzeczywistości. W fantazji wszystko mogło pozostać idealne. W prawdziwej relacji trzeba już pokazać siebie, odsłonić słabości, powiedzieć czego się potrzebuje i zaryzykować, że druga strona nie odpowie na to tak, jakbyśmy chcieli. Paradoks polega na tym, że im bardziej gonimy za filmową wizją miłości, tym skuteczniej uciekamy przed jej rzeczywistą formą. W ten sposób powstaje błędne koło: wybieramy to, co niedostępne, bo wydaje się bezpieczniejsze, a później utwierdzamy się w przekonaniu, że bliskość jest czymś trudnym albo niemożliwym do osiągnięcia. Tymczasem prawdziwa relacja zaczyna się właśnie tam, gdzie kończy się fantazja i pojawia się drugi człowiek ze swoją codziennością, potrzebami i niedoskonałościami. Sam termin „lęk przed bliskością” nie pojawił się w psychologii przypadkiem. Jego korzenie sięgają teorii przywiązania stworzonej przez Johna Bowlby'ego i rozwijanej przez Mary Ainsworth. To właśnie ich badania pokazały, że sposób, w jaki doświadczamy relacji w dzieciństwie, wpływa później na to, jak kochamy, ufamy i budujemy związki jako dorośli. Z czasem psychologowie zauważyli, że część osób bardzo pragnie bliskości, ale gdy relacja zaczyna stawać się naprawdę ważna, uruchamia się w nich silny dyskomfort. Dzisiaj psychologia patrzy na ten mechanizm z dużą uważnością. Wiadomo już, że lęk przed bliskością rzadko oznacza brak potrzeby miłości. Częściej jest próbą ochrony siebie przed zranieniem, odrzuceniem albo utratą niezależności. Właśnie dlatego możemy jednocześnie marzyć o wielkim uczuciu i wybierać osoby niedostępne emocjonalnie. Na szczęście i z tym mechanizmem można pracować, a najważniejszym, pierwszym krokiem do zmiany i spełnienia w relacjach jest jego zauważenie. Marek Hłasko vs James Dean. Dlaczego mit bad boy'a szkodzi? Stereotyp bad boy'a bardzo mocne kulturowe korzenie. Od lat karmimy się historiami, w których wielka miłość idzie w parze z cierpieniem, niepewnością i buntem. Fascynowali nas Bonnie i Clyde, tragiczni kochankowie gotowi spalić dla siebie cały świat. Wzdychałyśmy do Jamesa Deana, który stał się symbolem niepokornego outsidera. W Polsce podobną aurę roztaczali bohaterowie Marka Hłaski: mężczyźni poranieni, niedostępni, żyjący na własnych zasadach i, rzecz jasna, sam Hłasko. Problem polega na tym, że literatura i kino kończą się zwykle w najciekawszym momencie. Nie pokazują codzienności po napisach końcowych: rozmów o pieniądzach, wspólnego rozwiązywania konfliktów, odpowiedzialności za drugą osobę. Bad boy doskonale sprawdza się jako bohater opowieści, bo dostarcza emocji, napięcia i zwrotów akcji. Zdrowy związek potrzebuje jednak czegoś innego: przewidywalności, bezpieczeństwa i gotowości do bycia obok także wtedy, gdy życie przestaje przypominać filmową scenę. Dlatego tak łatwo pomylić intensywność z miłością. Serce bije szybciej, adrenalina rośnie, a my mamy wrażenie, że dzieje się coś wyjątkowego. Tymczasem bardzo często jest to po prostu emocjonalny rollercoaster, który daje silne przeżycia, ale rzadko prowadzi do bliskości, za którą naprawdę tęsknimy. Jest jeszcze jeden element tej układanki, o którym rzadko mówi się głośno. Wiele kobiet nie zakochuje się w samym bad boyu, ale… w wizji jego przemiany. W głowie pojawia się scenariusz dobrze znany z filmów i książek: dla wszystkich jest chłodny, niedostępny i nieprzewidywalny, ale przy mnie pokaże swoją prawdziwą twarz. To ja będę tą jedyną, dla której się otworzy, dojrzeje i zmieni swoje życie. Chcemy, by nadal miał w sobie ten bunt, pewność siebie i aurę niebezpieczeństwa, ale żeby jednocześnie był czuły, lojalny i całkowicie oddany właśnie nam. Innymi słowy: żeby pozostał bad dla świata, ale przestał być bad w relacji. Pułapka takiego myślenia polega na tym, że miłość rzadko działa jak program naprawczy. Jeśli ktoś nie jest gotowy na bliskość, odpowiedzialność i zaangażowanie, nawet największe uczucie drugiej osoby nie wykona za niego tej pracy. Co więcej, próba ciągłego „ratowania” partnera często prowadzi do sytuacji, w której jedna osoba buduje związek, a druga jedynie z niego korzysta. A przecież zdrowa relacja zaczyna się wtedy, gdy spotykają się dwie osoby gotowe być razem i pracować nad związkiem. I to było dla mnie kolejne przełomowe odkrycie. To, co bezpieczne, wcale nie jest nudne, tylko najcenniejsze Po kilku latach prób i wchodzenia w te same emocjonalne schematy w końcu to do mnie dotarło. Przerobiłam okresy intensywności, niepewności, ciągłego analizowania i życia w napięciu, które myliłam z czymś ważnym. Dopiero z czasem zobaczyłam, że to, co stabilne, wcale nie jest nudne. Po prostu nie krzyczy. Nie wymusza reakcji, nie trzyma w ciągłym pobudzeniu, nie każe zgadywać. Na początku miałam z tym problem. Mój układ nerwowy (świetnie, że o jego reakcjach i schematach mówi się ostatnio coraz częściej!) odnajdywał się w chaosie szybciej niż w spokoju. Brak huśtawki emocji interpretowałam jako brak chemii, brak „iskry”, brak czegoś istotnego. Dopiero później zauważyłam, że to nie było żadne niedopasowanie, tylko przyzwyczajenie do napięcia, które udawało bliskość. I kiedy pierwszy raz trafiłam na relację, w której nie musiałam niczego gonić ani udowadniać, wiedziałam już, że to jest to. Bo wreszcie zaczęłam widzieć różnicę między emocjami a stabilnością. Emocje potrafią być głośne i mylące. Stabilność jest cicha, ale w tej ciszy i spokoju bardzo konsekwentna. Nie znika po kilkugodzinnym milczeniu, nie zmienia zdania po jednej rozmowie, nie wymaga ciągłego testowania. Nagle zaczęłam dostrzegać, że naprawdę można cieszyć się po prostu z małych rzeczy. Obejrzeć razem film. Pożartować. Iść na spacer. Zjeść ulubione lody. Pamiętać, że nie lubię cebuli i kupić ulubiony jogurt w sklepie za rogiem. Teraz widzę, że właśnie w tym spokoju zaczyna się coś prawdziwego: coś, co wreszcie otwiera przestrzeń na relację dojrzałą, spokojną i dającą ogromn satysfakcji. Nie dzieje się to w napięciu, które trzeba stale podtrzymywać, tylko w związku, który nie wymaga ode mnie walki o miejsce. I to jest dla mnie kompletna definicja bliskości, miłości, zrozumienia i wzajemnego szacunku. Znalezienia takiej osoby i takiej relacji każdemu (i sobie sprzed kilku lat!) życzę z całego serca.
Olivia Wilde wraca z filmem, po którym inaczej spojrzycie na własny związek. To czarna komedia o pokusie, rutynie i cenie szczerości
Jedna kolacja, dwa małżeństwa i rozmowa, która wymyka się spod kontroli. „Zaproszenie”, nowy film Olivii Wilde, trafi do polskich kin 3 lipca i już zapowiada się na jedną z najbardziej błyskotliwych komedii dla dorosłych tego sezonu.
Po głośnym „Nie martw się, kochanie” Olivia Wilde wraca za kamerę z filmem znacznie bardziej kameralnym, ale nie mniej wybuchowym. Zamiast dystopijnej paranoi dostajemy elegancką kolację, która bardzo szybko zmienia się w psychologiczną rozgrywkę. Przy stole spotykają się cztery osoby, a z każdą kolejną rozmową robi się coraz mniej komfortowo. W rolach głównych występują Olivia Wilde, Seth Rogen, Penélope Cruz i Edward Norton. W tym artykule: „Zaproszenie”: O czym jest nowy film Olivii Wilde? Komedia, thriller i małżeński pojedynek przy jednym stole Olivia Wilde znów w reżyserskiej formie „Zaproszenie”: O czym jest nowy film Olivii Wilde? Joe i Angela są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Na pierwszy rzut oka mają wszystko: stabilny związek, spokojne życie w dobrej dzielnicy, dziecko, status i codzienność, którą można by uznać za wzorcową. Problem w tym, że pod powierzchnią tej harmonii od dawna narasta coś znacznie mniej eleganckiego: frustracja, nuda, niewypowiedziane pretensje i pragnienia, które nie mieszczą się w wygodnej wizji idealnego małżeństwa. Pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów. Początkowo rozmowa jest lekka, towarzyska, niemal niewinna. Szybko jednak zaczyna przypominać grę, w której każde spojrzenie, żart i niedopowiedzenie mają drugie dno. Flirt miesza się z zazdrością, szczerość z okrucieństwem, a fantazje, które dotąd istniały wyłącznie w sferze wyobraźni, zaczynają nabierać bardzo realnych kształtów. Komedia, thriller i małżeński pojedynek przy jednym stole Największa siła filmu Olivii Wilde tkwi w tym, że jego punkt wyjścia jest prosty, a jednocześnie niebezpiecznie skuteczny. Czworo bohaterów, jeden wieczór, zamknięta przestrzeń i rozmowa, która z minuty na minutę coraz bardziej wymyka się spod kontroli. To format dobrze znany z kina psychologicznego, ale Wilde nadaje mu współczesny, nerwowy rytm. „Zaproszenie” balansuje na granicy komedii i emocjonalnego thrillera. Jest tu humor, ale nie ten lekki i bezpieczny. To raczej rodzaj śmiechu, który pojawia się wtedy, gdy ktoś przy stole powie coś zbyt prawdziwego. Dialogi są ostre, sytuacje dwuznaczne, a napięcie narasta nie przez spektakularne zwroty akcji, lecz przez coraz bardziej intymne pęknięcia między bohaterami. Olivia Wilde znów w reżyserskiej formie Po burzliwych dyskusjach wokół „Nie martw się, kochanie” wielu zastanawiało się, w jakim kierunku Olivia Wilde pójdzie jako reżyserka. „Zaproszenie” wygląda na odpowiedź bardzo pewną siebie. Zamiast próbować jeszcze raz zbudować wielki, efektowny świat, Wilde wybiera kameralną historię, w której najważniejsze są aktorzy, dialog i emocjonalne napięcie między postaciami. Film miał swoją premierę na Sundance Film Festival, gdzie został przyjęty owacją na stojąco. Recenzenci pisali o nim jako o błyskotliwej, wyrafinowanej i uwodzicielskiej komedii dla dorosłych, a w serwisie Rotten Tomatoes zebrał ponad 90 procent pozytywnych opinii. To jeden z tych tytułów, które zaczynają się jak elegancka rozmowa przy winie, ale zostawiają widza z poczuciem, że był świadkiem czegoś znacznie bardziej intymnego i niepokojącego. W obsadzie spotykają się nazwiska, które same w sobie budują napięcie: Seth Rogen, Penélope Cruz, Edward Norton i Olivia Wilde. Każde z nich wnosi do tej historii inny rodzaj energii, od pozornej swobody, przez magnetyzm, po emocjonalną nieprzewidywalność. „Zaproszenie” może okazać się filmem, po którym wiele osób zacznie inaczej słuchać rozmów przy własnym stole. Bo Wilde nie opowiada tylko o zdradzie, fantazjach czy małżeńskiej nudzie. Opowiada o tym momencie, w którym para odkrywa, że największym zagrożeniem dla związku nie zawsze jest ktoś trzeci. Czasem jest nim prawda, której przez lata nikt nie chciał wypowiedzieć na głos.
Szukasz wciągającego serialu na lato? Nowość SkyShowtime może być strzałem w dziesiątkę
Lato sprzyja historiom, które nie wymagają wielkiego zaangażowania, ale zostawiają po sobie dobry nastrój. „Trio” to jedna z tych serialowych nowości, które najlepiej smakują wieczorem - powoli, bez pośpiechu i z obietnicą, że kolejny odcinek będzie równie przyjemny jak poprzedni.
Lato to szczególny moment w serialowym kalendarzu. To właśnie wtedy najchętniej sięgamy po historie, które pozwalają zwolnić, poprawiają nastrój i sprawiają, że bez planu oglądamy kolejny odcinek. Nie bez powodu co roku wracają takie tytuły jak „Tego lata stałam się piękna”, „Mamma Mia!” czy „Jedz, módl się, kochaj”. Łączy je nie tylko wakacyjna atmosfera, ale też lekkość, emocje i bohaterowie, z którymi po prostu chce się spędzać czas. Właśnie do tej kategorii należy „Trio” - nowość SkyShowtime, która może okazać się jednym z najmilszych serialowych odkryć tego lata. „Trio” - nowy serial na SkyShowtime. Idealny na lato Szwedzki serial dramatyczny „Trio” właśnie zadebiutował na SkyShowtime. Premiera odbyła się 1 czerwca, a na start udostępniono dwa pierwsze odcinki. To sześcioodcinkowa adaptacja bestsellerowej, debiutanckiej powieści Johanny Hedman, osadzona w Sztokholmie i prowadzona rytmem, który nie goni za sensacją, tylko precyzyjnie rozkręca emocje. Punktem zapalnym tej historii jest pozornie prosta sytuacja: dorosły Hugo zostaje po latach odnaleziony przez dziewczynę. Ten jeden gest uruchamia w nim serię wspomnień i zmusza do spojrzenia wstecz na wydarzenia sprzed dwóch dekad. Wtedy, tuż przed studiami, przeprowadził się do Sztokholmu i zamieszkał z rodziną Stillerów. Miasto z jego letnim światłem i obietnicą nowych początków staje się tu czymś więcej niż tłem: to scenografia dla decyzji, które potrafią zostać pod skórą na całe życie. Serial porusza temat czasu z elegancją znaną z najlepszych skandynawskich opowieści obyczajowych: zamiast efektownych skrótów dostajemy konsekwencje, zamiast łatwych odpowiedzi napięcie, które rośnie od niedopowiedzeń. „Trio” jest w tej konstrukcji bezlitosne, bo nie pozwala udawać, że da się zamknąć przeszłość w szufladzie. Każdy kolejny krok Hugo ma ciężar wyboru, a pytanie o to, czy można odzyskać coś bezpowrotnie utraconego, powraca jak refren. View oEmbed on the source website Trójka, która miesza bliskość z rywalizacją W domu Stillerów Hugo poznaje Thorę oraz Augusta, duet określany jako nierozłączny, a zarazem niejednoznaczny. Między tą trójką szybko tworzy się relacja, w której przyjaźń zderza się z romansem, a czułość nieustannie ociera o rywalizację. To układ skomplikowany i intensywny, oparty na emocjach, namiętności i granicach, które łatwo przekroczyć, trudniej nazwać. „Trio” przygląda się temu, co zwykle bywa spychane do sfery wstydliwych tajemnic: temu, jak wspólne lato potrafi związać ludzi na dekady, choć życie formalnie toczy się dalej. Z tego napięcia wyrasta najciekawszy wymiar serialu: nie chodzi wyłącznie o to, kto kogo wybierze, ale o cenę tamtych wyborów i o to, jak długo można żyć w cieniu tego, czego nie wypowiedziało się w porę. W efekcie powstaje dramat o psychologicznej precyzji, bliski widzom, którzy w kulturze szukają nie tylko rozrywki, lecz także lustra. Obsada i twórcy: szwedzka jakość w wersji premium Za reżyserię odpowiada Anders Hazelius, a scenariusz napisała Veronica Zacco. W obsadzie znaleźli się m.in. August Wittgenstein, Felix Sandman, Seth Manteus, Rebecka Harper i Nina Zanjani, a także Eva Röse, Adam Pålsson, Celie Sparre oraz Alfonsina Bejerano. Ten zestaw nazwisk ustawia oczekiwania wysoko: „Trio” ma ambicję być dramatem dopracowanym w detalach, bardziej europejskim w tempie i nastroju niż platformowo gładkim. Jeśli więc seriale o relacjach, trudnych wyborach i długim cieniu młodości są bliskie twojej wrażliwości, serial „Trio” na SkyShowtime może okazać się jedną z tych premier, które zostają w głowie dłużej niż jeden wieczór.
Niemal nikt nie wierzył, że im się uda. Dziś są jednym z największych sukcesów „Love is Blind: Polska”
Reality show żywią się dramatami, ale to nie one są najciekawsze. Historia Darii i Filipa z „Love Is Blind: Polska” przypomina, że prawdziwa miłość zaczyna się nie przed kamerami, lecz wtedy, gdy gasną światła planu.
Od lat randkowe reality show funkcjonują według podobnego schematu. Widzowie śledzą narodziny uczuć, ale najwięcej emocji budzą momenty, kiedy wszystko zaczyna się rozpadać. Zdrady, nieporozumienia i spektakularne rozstania przyciągają uwagę znacznie skuteczniej niż spokojne budowanie relacji. Być może właśnie dlatego historie par, którym naprawdę się udało, często schodzą na drugi plan. A przecież to one są najciekawszym testem dla całego formatu. Bo ślub przed kamerami jest tylko finałem programu. Prawdziwym sprawdzianem staje się codzienność, która zaczyna się już po wyłączeniu kamer. Para, której widzowie „Love is Blind: Polska” nie dawali wielkich szans Daria i Filip od początku wzbudzali skrajne emocje. W trakcie emisji programu wielu widzów miało wątpliwości, czy ich relacja przetrwa próbę czasu. Nie brakowało komentarzy sugerujących, że różnice charakterów okażą się zbyt duże, a uczucie zbudowane w kapsułach nie wytrzyma zderzenia z rzeczywistością. Tymczasem finał pierwszej edycji „Love Is Blind: Polska” przyniósł zaskoczenie. Daria i Filip powiedzieli sobie „tak”, a później udowodnili, że ich decyzja nie była jedynie efektem emocji towarzyszących telewizyjnemu eksperymentowi. To właśnie dlatego ich historia wyróżnia się na tle wielu innych relacji znanych z programów randkowych. Nie dlatego, że była idealna, ale dlatego, że przetrwała wtedy, gdy skończył się program. Kiedy kończy się eksperyment, zaczyna się prawdziwe życie Ku zaskoczeniu wielu widzów rok po zakończeniu nagrań para nadal jest razem. Nie oznacza to jednak, że ich wspólna droga pozbawiona jest wyzwań. Daria i Filip zarówno w specjalnym odcinku Reunion jak i w podcaście „Piekielnie Szczere” otwarcie mówili o trudnych doświadczeniach, które przyszło im przeżyć już po ślubie. Problemy zdrowotne Darii, osobiste straty i codzienne wyzwania związane z budowaniem małżeństwa sprawiły, że ich relacja została wystawiona na próbę znacznie większą niż telewizyjny format. Być może właśnie dlatego ich historia wydaje się tak autentyczna. Nie przypomina romantycznej komedii, w której wszystko układa się idealnie. Jest raczej opowieścią o dwóch osobach, które postanowiły zostać obok siebie również wtedy, gdy zniknęły kamery i zainteresowanie widzów. „To był jeden z najbardziej magicznych i prawdziwych momentów w moim życiu” Dziś Daria i Filip wspominają dzień swojego ślubu z dużym wzruszeniem. Specjalnie dla ELLE opowiedzieli o emocjach, które towarzyszyły im w jednym z najważniejszych dni ich życia. Filip wspomina: „Dzień ślubu był dla mnie mieszanką emocji, których nie da się wyreżyserować. Z jednej strony ogromna ekscytacja i stres, z drugiej bardzo intymne momenty, które pamiętam najbardziej. Mimo kamer i całego zamieszania czułem przede wszystkim wdzięczność - za nas, za tę historię i za ludzi, których mamy wokół siebie. To był jeden z najbardziej magicznych i prawdziwych momentów w moim życiu.” Dla Darii ten dzień również pozostaje wyjątkowym wspomnieniem: „Nasz ślub wspominam przede wszystkim jako ogrom szczęścia, wzruszeń i miłości. Mimo całego szaleństwa czułam się wyjątkowo spokojna i bezpieczna, bo gdzieś podświadomie czułam, że jestem dokładnie tam, gdzie powinnam być. Reakcje moich przyjaciółek i rodziny, kiedy zobaczyli mnie po raz pierwszy w sukni ślubnej, bardzo mnie poruszyły, a moment, w którym mój mąż wzruszył się podczas mojej przemowy, to jedna z tych chwil, które zostają w sercu na zawsze. Wszystko wyglądało piękniej, niż mogłam sobie wyobrazić - kwiaty, wystrój, atmosfera… Było w tym coś bardzo dziewczęcego, wzruszającego i po prostu magicznego.” Największy sukces „Love is Blind: Polska”? Historia Darii i Filipa przypomina, że sukces programu randkowego jakim jest „Love is Blind: Polska” nie mierzy się liczbą viralowych scen ani medialnych afer. Ostatecznie najważniejsze pozostaje jedno pytanie: czy uczestnicy odnajdą relację, która przetrwa poza telewizją? W świecie, który często skupia się na spektakularnych porażkach, ich historia jest dowodem na to, że czasem najciekawsze okazują się właśnie te spokojniejsze zakończenia. Bo choć miłość może być ślepa, to codzienność widzi już wszystko. A Daria i Filip czy komuś się to podoba czy nie - wciąż idą przez nią razem.
Starsza ona, młodszy on - czy miłość naprawdę ma granice wieku? Eksperci komentują
Wiele osób nadal zaskakuje i wywołuje dyskusje związek, w którym kobieta jest znacząco starsza od mężczyzny. Jak postrzegają to eksperci i na co warto zwrócić uwagę, decydując się na taką relację? Sprawdzamy najważniejsze kwestie.
Związki, w których kobieta jest starsza od mężczyzny, coraz częściej przełamują społeczne tabu i budzą zainteresowanie psychologów. Badania wskazują, że młodsi partnerzy potrafią docenić dojrzałość, pewność siebie oraz doświadczenie swoich starszych partnerek. To relacje, w których często dominuje większa równowaga i wzajemne wsparcie. Przykłady znanych osób, takich jak Candace Bushnell czy historie zwykłych kobiet, pokazują, że miłość nie zna granic wieku, a szczęście w życiu uczuciowym w dużej mierze zależy od komunikacji i zrozumienia, a nie od metryki. Pomimo istnienia uprzedzeń i stereotypów, coraz więcej par tego typu decyduje się żyć na własnych zasadach, ciesząc się autentycznością i bliskością. W tym artykule: Ona starsza, on młodszy: historie z życia wzięte Związek z młodszym mężczyzną: krzywdzące opinie Psycholodzy o związkach z dużą różnicą wieku Stereotypy nt. związków z młodszym mężczyzną Ona starsza, on młodszy: historie z życia wzięte Poznali się w Nowym Jorku podczas tygodnia mody – podobno zauroczyły ją jego ciemne oczy. Od tamtej pory są nierozłączni. Związek z młodszym mężczyzną i romans jak wiele innych? Niezupełnie. Jego bohaterką jest bowiem Candace Bushnell, która jako 20-latka szalała w słynnym Studiu 54, jako 36-latka zaczęła pisać do „New York Observera” felietony, na podstawie których powstał serial „Seks w wielkim mieście”, a jako 63-latka odkryła sekret na udany związek i po rozwodzie z (o 10 lat młodszym) baletmistrzem, dyrektorem New York City Ballet, spotyka się z 21-letnim modelem. O ile można dyskutować na temat tego, czy serial przetrwał próbę czasu, o tyle sama autorka z czasem radzi sobie świetnie (na Instagramie zobaczycie ją m.in. w kampanii kostiumów kąpielowych). Nie bez powodu to ona nauczyła miliony czytelniczek, jak czerpać radość z życia. I z seksu (przyznaję, jestem jedną z nich). Dziś z kolei udowadnia, że epoka, w której musiałyśmy się tłumaczyć, dlaczego obejmujemy młodszego mężczyznę, dobiega końca, co zresztą przewidziała już Carrie Bradshaw, stwierdzając w jednym z odcinków: „Precz z zasadami, ja kieruję się emocjami”. Związek z młodszym mężczyzną: krzywdzące opinie Uwagi w stylu: „Mógłby być jej synem”, „Kuguarzyca na łowach” albo „Pewnie jest utrzymankiem”, brzmią nie tylko nietaktownie, ale i archaicznie. Dlatego darujcie nam, że nie opublikujemy listy znanych Polek, które zdecydowały się związać z młodszymi mężczyznami. To ich sprawa, choć wciąż nie wszyscy to rozumieją. – Zachciało ci się seksu na kuchennym blacie? – usłyszała od przyjaciółek 39-letnia Anka, weterynarka, gdy podczas przyjęcia baby shower plotkowały o facetach, jedząc upiornie słodki tort z lukrową figurką bobasa. – Już miałam zacząć tłumaczyć, że to wcale nie tak, ale ugryzłam się w język. Zaraz, zaraz! Dziś rano przecież naprawdę uprawiałam seks w kuchni – mruga do mnie okiem. Złośliwości na temat jej romansu z 11 lat młodszym Brunonem przycichły. Może dlatego, że nie ma w nim nic skandalicznego poza nieprzyzwoitym szczęściem, które bije od zakochanych. – Znowu czuję, że żyję – mówi Anka, która rok temu wzięła rozwód. – Bruno ma energię, poczucie humoru i dystans do siebie, czyli wszystko to, co przez 14 lat uleciało z mojego już eksmęża. Rozumie, na czym polega partnerstwo: nie traktuje mnie z góry i przy kolegach nie pręży muskułów, chociaż ma co napinać – uśmiecha się Anka. Uważa, że w jej małżeństwie wiało nudą. On był adwokatem, ona nie znosiła spotkań z jego ważnymi przyjaciółmi, podczas których panowie porównywali swoje – jak mówi – „mentalne penisy”, przechwalając się klientami i markami samochodów. Szczyt spontaniczności? Posadził na działce rododendrony, ale nie mógł spać po nocach, bo były w innym kolorze niż reszta kwiatów. No i nie znosił Reksia – kundelka, którego przygarnęła ze schroniska. Twierdził, że jest mało reprezentacyjny. Związek z młodszym mężczyzną odczarował jej coraz smutniejsze życie. Teraz Anka czuje się tak, jakby ktoś cofnął czas, bo w starym związku jej też zdążyły oklapnąć skrzydełka. A teraz znowu ma ochotę tańczyć do rana w klubie albo w nocy jechać do Sopotu tylko po to, żeby zjeść śniadanie w ulubionej knajpie. Czy po pół roku widzi jakieś wady związku z młodszym partnerem? – Na obecnym etapie żadnych, chociaż to trochę creepy, że sypiam z kimś w wieku mojego brata, którego uważam za smarkacza – komentuje. Zapewnia, że w jej relacji nie chodzi tylko o seks czy podniesienie samooceny. Dbają o siebie nawzajem. Psycholodzy o związkach z dużą różnicą wieku Z badań Sam Owen, brytyjskiej psycholożki, trenerki relacji i autorki książek, wynika, że pokolenie mężczyzn między 20. a 30. rokiem życia wykazuje znacznie silniejsze zainteresowanie starszymi nawet o 20 lat partnerkami niż równolatkami czy młodszymi. Dlaczego? Jej zdaniem, jak opowiadała w BBC, imponuje im zaradność, z jaką dojrzałe partnerki łączą społeczne role. Są dla nich intelektualnie intrygujące i atrakcyjne, bo w przeciwieństwie do wielu rówieśniczek nie silą się na bycie perfekcyjnymi. Ba, pojawiają się nawet w ich fantazjach seksualnych. Związek z młodszym mężczyzną ma więc sens w wielu kontekstach. Potwierdza to seksuolog Andrzej Gryżewski, obserwując z perspektywy swojego gabinetu warszawskie realia. – W ostatnich latach mężczyźni zmienili kurs i już nie myślą obsesyjnie o tym, że ich męskość, zwłaszcza w dojrzałym wieku, uwiarygodni tylko sporo młodsza partnerka – mówi. Jeszcze dekadę temu właśnie w taki sposób próbowali imponować w towarzystwie. Dziś podmiotowe podejście nie dość, że nie zachwyca, to wręcz irytuje. Zwłaszcza że niektórzy przekonali się na własnej skórze, że taka relacja może dotkliwie uwierać. – Część młodych partnerek naturalnie będzie dążyła do stabilizacji – zaręczyn, rodzicielstwa, a starszy partner nie musi mieć takich potrzeb, bo ma często odchowane dzieci. Stawanie na głowie, żeby spełnić oczekiwania, bywa męczące. Seks też jest przereklamowany, bo okazuje się, że choć ona jest młoda i piękna, nie zawsze dużo wie o rozkoszy. A pan, który umie wyczarować atmosferę, już nie jest tak wybornym kochankiem jak 20 lat temu – Gryżewski powtarza to, co słyszy od pacjentów. Co innego kobieta po czterdziestce – dojrzały, słodki owoc zachęcający do skosztowania. – Wciąż wygląda atrakcyjnie, ma luz i pewność siebie – ocenia seksuolog i psychoterapeuta. – Ceni niezależność, nie osacza i świetnie sobie radzi w towarzystwie – błyszczy elokwencją, a jak trzeba, to ciętą ripostą utrze nosa kolegom, którym zbierze się na głupie żarty. No i nie wstydzi się eksperymentów w łóżku, jasno komunikując swoje pragnienia – podkreśla współautor wraz z Katarzyną Miller poradnika „Być parą i nie zwariować”. Stereotypy nt. związków z młodszym mężczyzną – Myślałam, że najlepszy czas mam już za sobą, bo po czterdziestce stawałam się coraz bardziej przezroczysta dla swojego eks – dzieli się przemyśleniami 42-letnia Iga, wykładowczyni zarządzania na politechnice. Gdy zakończyła kilkunastoletni związek z zawodnikiem MMA, trudno jej było odzyskać równowagę. Na szczęście miała pasję – bieganie w ultramaratonach i zawody triatlonowe, więc trudne emocje rozładowywała podczas treningów. Ale z czasem to przestało wystarczać. Poczuła, że potrzebuje męskiego towarzystwa. I seksu. Od kilku miesięcy umawia się na randki z Tindera. – Na początku nie wierzyłam, że zaczepiają mnie chłopcy, którzy, jakkolwiek bym się dobrze postarała, mogliby być moimi synami. Raz nawet sparowało mnie z moim studentem, bo przez nieuwagę przesunęłam go w prawo. Na szczęście zajęcia prowadziłam zdalnie, więc nie mieliśmy okazji spotkać się na uczelni – wspomina ze śmiechem. Po kilku randkach z rówieśnikami przełamała opory i spotkała się z o dziewięć lat młodszym Filipem. – Zjadał mnie stres, gorszy niż na starcie Ironmana, ale to minęło, bo chłopak był dowcipny. Dałam się ponieść chwili i nie żałuję, seks z młodszym kochankiem działa jak cytrynowa lemoniada z miętą w środku lata. Orzeźwia i osładza. Spotykają się do dziś, choć zasady ustalili jasne – żadnych zobowiązań, liczy się wspólna zabawa. – Gdy przeglądam się w jego oczach, widzę podziw i fascynację. To cholernie łechce ego – opowiada Iga z satysfakcją, ale też z lekkim smutkiem, bo wie, że każda zabawa ma swój koniec. – Należę do pokolenia, które jedną nogą stanęło na lądzie feminizmu, ale drugą wciąż tkwi w odmętach tradycyjnego podziału ról – opowiada. Z jednej strony sama dopinguje kobiety w sporcie i w nauce, z drugiej czuje, że coś ją omija, bo nie ma dziecka, męża i własnego mieszkania. Rywalizuje z mężczyznami i wygrywa, a zarazem chciałaby, żeby ktoś o nią zadbał. Tylko czy wiek partnera jest istotny? – Mam dość dołujących 40-latków. Ich egoizmu, „nie chce mi się” albo „jestem zmęczony”. Ale jeśli zwiążę się z młodszym i mu się znudzę? Może on nie będzie potrzebował partnerki, tylko zastępczej matki? Boję się, że może nie być gotowy do tego, by wziąć odpowiedzialność za utrzymanie rodziny – Iga głośno wyraża rozterki. I stawia pytanie: – Czy nam, współczesnym, samodzielnym kobietom, naprawdę jest to potrzebne do szczęścia? Amerykański psycholog społeczny Justin J. Lehmiller związany z Instytutem Kinseya (można zobaczyć go w serialu „Wyjaśniamy tajemnice seksu” na Netfliksie) obala ten stereotyp. Lehmiller zbadał, jakie szanse na szczęście mają związki, w których kobiety są minimum pięć lat starsze od mężczyzn. Przepytał 200 par i uznał, że najszczęśliwsze były te kobiety, których mąż bądź partner okazał się młodszy o co najmniej 10 lat. Psycholog sądzi, że to nie tylko kwestia temperamentu, charyzmy i spontaniczności, których z wiekiem wielu mężczyznom ubywa. Ważniejszy jest układ sił, który wydaje się bliższy równowagi, co cementuje związek. Młodszy partner raczej nie będzie dominował, za to podzieli się obowiązkami (bo jego matka kładła większy nacisk na takie wychowanie) i postawi na równi potrzeby swoje i partnerki. Anka coraz częściej myśli o tym, że romans z Brunonem ma szansę się przerodzić w związek „na poważnie”. Wzruszyła się, oglądając film dokumentalny „Tina” na HBO, można w nim prześledzić burzliwą historię życia piosenkarki. Po uwolnieniu się z przemocowego związku z Ikiem nie wierzyła, że spotka ją jeszcze miłość. Do momentu, gdy przed pięćdziesiątką poznała Erwina Bacha, 16 lat młodszego producenta muzycznego z Niemiec. Po raz pierwszy oświadczył jej się po trzech latach, ale na pełne przekonania „tak” musiał poczekać do czasu, gdy Tina skończyła 73 lata. Są razem do dziś, przeszli niejeden zakręt życiowy i zdrowotny (mąż oddał jej nerkę, gdy zachorowała), a w filmie Bach przekonuje, że niezmiennie łączy ich to magiczne „coś”, które poczuli, gdy pierwszy raz ujrzeli się na lotnisku. Anka odkłada dzień, w którym pozna Brunona z siedmioletnim synem i przedstawi go eksmężowi. Po rozwodzie, gdy przestali mnożyć wobec siebie oczekiwania, są w poprawnych relacjach. To jej zdaniem clou związku: zamiast napinać się i nastawiać na jakiś scenariusz, wystarczy cieszyć się wspólnymi chwilami. A reszta ułoży się sama. Związek z młodszym mężczyzną staje się coraz mniej kontrowersyjny, a kobiety coraz częściej decydują się na takie relacje, przełamując stare stereotypy. Candace Bushnell, autorka „Seksu w wielkim mieście”, w wieku 63 lat związała się z 21-letnim modelem, udowadniając, że miłość nie zna granic wieku. Anka, po rozwodzie z mężem starszym o 14 lat, rozpoczęła relację z 11 lat młodszym Brunonem. Związek ten odmienił jej życie, dając poczucie młodzieńczej energii i radości z życia. Iga, 42-letnia wykładowczyni, po zakończeniu długiego związku, zaczęła spotykać się z Filipem, młodszym o 9 lat, i doceniła świeżość oraz spontaniczność tego związku. Psycholodzy, jak Sam Owen czy Justin J. Lehmiller, zauważają, że młodsze partnerki są atrakcyjne dla mężczyzn, którzy doceniają ich dojrzałość, intelekt oraz sposób, w jaki potrafią łączyć różne role społeczne. Badania wskazują, że w parach, gdzie kobieta jest starsza, układ sił jest bardziej zrównoważony, a związek ma większe szanse na trwałość i szczęście. Mimo że niektóre osoby wciąż mają wątpliwości, historie takie jak te pokazują, że związek z młodszym mężczyzną może być pełen pasji, wzajemnego wsparcia i spełnienia, a wiek przestaje być istotnym kryterium dla szczęścia w miłości. Tekst pochodzi z magazynu ELLE 08/2022
Kiedy on już nie chce. Czy związek da się uratować po słowach: „Nie jesteś dla mnie atrakcyjna”?
Jedno libido buzuje, drugie drzemie — czy to automatycznie oznacza katastrofę? Seksualne niedopasowanie nie musi przekreślać relacji. Ważniejsze od częstotliwości są rozmowy bez wstydu, presji i mitów o „normalności”.
Wydawałoby się, że kiedy w związku pojawia się różnica w poziomie libido, naturalnym odruchem będzie spotkanie się gdzieś w połowie drogi – kompromis, negocjacje, wspólna praca nad bliskością. A jednak seksuolog David Schnarch, twórca popularnego w USA programu „wspólnej ewolucji potrzeb seksualnych”, uważa, że to osoba z niższym libido powinna się zmieniać jako pierwsza. Dlaczego? Bo „blokuje” intymność. Choć ta logika może wydawać się zdroworozsądkowa, w praktyce okazuje się często opresyjna i upraszczająca złożone mechanizmy, które stoją za pożądaniem (lub jego brakiem). W rozmowie z psychoterapeutą i terapeutą par Danielem Cysarzem przyglądamy się nie tylko temu, dlaczego nie zawsze „więcej znaczy lepiej”, ale też co tak naprawdę kryje się pod hasłem „ogromne libido”, czym różni się potrzeba seksu od potrzeby rozładowania emocjonalnego napięcia oraz dlaczego odpowiedzialność za własne potrzeby to nie to samo co obowiązek ich zaspokajania. Ta rozmowa nie jest tylko o seksie – to opowieść o granicach, emocjonalnej samoświadomości i o tym, jak bardzo mit „dopasowania seksualnego” potrafi zafałszować rzeczywisty obraz relacji. Przeczytałam w „Czy to normalne. Seks, związki i statystyka” Chrisanny Northrup, że amerykański seksuolog i terapeuta par David Schnarch opracował program „wspólnej ewolucji potrzeb seksualnych” dla związków, w których partnerzy różnią się poziomem libido. Opiera się on na założeniu, że zmiana powinna się zacząć od osoby, która ma mniejszy apetyt na seks. Trochę mnie to zaskoczyło. DANIEL CYSARZ: Faktycznie, to dość zaskakujące, ponieważ zamiast traktować informację dotyczącą życia seksualnego pary jako punkt wyjścia, od razu zakłada się, że coś trzeba naprawić. Czynników, które mogą wpływać na różnicę w poziomie libido, jest naprawdę dużo. To m.in. stan zdrowia somatycznego i psychicznego partnerów, poziom stresu, wiek i kondycja danej relacji. Dlaczego więc mielibyśmy się koncentrować tylko na osobie, która ma mniejsze libido? Podejście, o którym pani wspomina, jest też sprzeczne z modelem „seksu wystarczająco dobrego”, który w ostatnich latach jest stosowany z powodzeniem m.in. w pracy z parami zgłaszającymi problemy seksualne. Na czym ten model polega? Opiera się na przekonaniu, że seks nie musi być idealny. Partnerzy nie zawsze muszą mieć na niego ochotę w tym samym momencie. Nie zawsze muszą mieć orgazm. Odchodzi się od nastawienia na wynik i od koncentracji na sprawności na rzecz szukania przyjemności w intymności. Tą przyjemnością może być oczywiście seks, a także przytulenie, pogłaskanie czy inne pieszczoty. W tym modelu ważne jest to, że każdy z partnerów w 100 proc. przyjmuje odpowiedzialność za swoje potrzeby, za rozeznanie się w nich i za ich komunikowanie. Tymczasem powszechnie uważa się – mówię na podstawie tego, co słyszę w gabinecie – że jesteśmy odpowiedzialni za potrzeby partnera i jeśli on ma ochotę na seks, a ja nie, to znaczy, że go zawodzę. Zaraz, zaraz, jeśli libido jest zależne od wielu czynników, także tych, na które nie mamy wpływu, to jak możemy przyjmować pełną odpowiedzialność za swoje potrzeby? Wyjaśnię to na przykładzie. Załóżmy, że przychodzi para i mężczyzna mówi: „Mam dużo większe zapotrzebowanie na seks niż partnerka. Zróbmy coś z tym, żeby ona też miała większe libido”. Wtedy zwykle zaczynamy sprawdzać, co się dzieje między nimi – w jakim momencie jest ich związek, ile lat są z sobą, czy nie ma żadnych trupów w szafie, np. niewybaczonych zdrad, sączących się konfliktów, nieprzepracowanych strat, i często coś takiego znajdujemy. Często też okazuje się, że partner, który ma większe libido, myli tzw. popędową ochotę na seks z ochotą napięciową. Czym one się różnią? Napięciowa ochota na seks pojawia się, gdy dążymy do zbliżenia, żeby rozładować napięcie emocjonalne. Kiedy czujemy np. złość, lęk czy stres i próbujemy sobie z nimi poradzić za pomocą masturbacji lub seksu. Inicjujemy go, mimo że np. jesteśmy z partnerem w konflikcie czy rzadko z nim rozmawiamy. W takim seksie nie liczy się relacja, nie liczy się druga osoba, więc nic dziwnego, że ona zwykle nie chce w nim uczestniczyć. Często czuje się wykorzystywana lub używana. Ten sposób radzenia sobie z napięciem emocjonalnym prowadzi też do kompulsywnych zachowań seksualnych i uzależnień. Z kolei ochota popędowa pojawia się, kiedy jest bliskość, partnerzy mają świetny kontakt. Jest im z sobą dobrze, więc chcą uprawiać seks. Oczywiście na ochotę popędową ma wpływ nasza gospodarka hormonalna, wiek i stan zdrowia. Czy ta ochota napięciowa może częściej występować u jednej z płci? Na bazie moich doświadczeń pracy z pacjentami mogę stwierdzić, że nie. I to właśnie ochota napięciowa często stoi za tym, co niektórzy nazywają „ogromnym libido”. Czują przymus uprawiania seksu i są sfrustrowani, gdy partnerka lub partner odmawiają. Bywają z tego powodu złośliwi, a nawet agresywni. I tu dochodzimy do „odpowiedzialności za swoje potrzeby”. Jeśli, powiedzmy, mężczyzna kiepsko sobie radzi z emocjami na co dzień: nie potrafi o nich mówić, stara się je stłumić, w związku z czym nosi w sobie napięcie, które próbuje zmniejszyć, pijąc alkohol, uprawiając sport lub seks – to dlaczego jego kobieta ma być za to odpowiedzialna? Czuć się zobligowana do pomocy w zaspokajaniu potrzeb? Mówiąc o „ogromnym libido”, jak częstą ochotę na seks pacjenci zwykle mają na myśli? Taką, która pojawia się kilka razy dziennie. Pacjenci oczywiście mają świadomość, że można rozładowywać napięcie emocjonalne za pomocą seksu, ale rzadko podejrzewają, że sami tak właśnie robią. Pewnie dlatego, że trudno rozpoznać, jakiego rodzaju ochota nami kieruje? Kiedy już zna się objawy – dość łatwo. Ochocie popędowej zwykle towarzyszy uczucie ekscytacji, rozluźnienia, przyjemności i podniecenia. Czasem pojawia się ciepło w podbrzuszu. Jeśli dochodzi do seksu i orgazmu, to on daje poczucie pełni. Partnerzy czują się spełnieni, ogrania ich spokój, są rozluźnieni. Jeśli zaś uprawiali seks, by rozładować napięcie emocjonalne, często mają poczucie nieadekwatności, rozbicia, dążą do ponownego zbliżenia, bo czują jakiś brak. Słyszę od nich czasem o „smutnym orgazmie”. Może pojawić się także poczucie winy. Z czego ono wynika? Na przykład z tego, że niby zapraszaliśmy partnerkę czy partnera do bliskości, a wcale nie chodziło o bliskość i w tym kontakcie seksualnym jej nie było. Można powiedzieć, że doszło do oszustwa. Gdy wyjaśniam to parom w ramach psychoedukacji, zwykle już potrafią trafnie ocenić, czy to ich dotyczy. Czasem, zwłaszcza jeśli problem ocierał się o kompulsję czy uzależnienie, odkryciu, że ich ochota jest napięciowa, towarzyszy ulga. Tak jakby dostali brakujący puzzel, który pozwala im zrozumieć, skąd się bierze problem. Choć czasem jest sprzeciw. Ktoś przyszedł z przekonaniem, że ma ogromne libido i trzeba naprawić partnerkę czy partnera, a okazuje się, że to on ma coś w sobie zmienić. Jak się nad tym pracuje? Osoba, która za pomocą seksu radzi sobie z trudnymi emocjami, musi zakasać rękawy i zacząć uczyć się innych sposobów regulowania napięcia emocjonalnego. Zwykle potrzebuje indywidualnej terapii. Zresztą często jej partner też – po to, żeby np. zacząć stawiać granice i zadbać o siebie. Czasem dodatkowo kontynuujemy sesje we troje. A czy często przyczyną spadku libido jest to, że partner przestał być dla nas atrakcyjny? Tak – jeśli słowo „atrakcyjność” rozumiemy szeroko. Nie tylko w kontekście fizyczności. Zmiany w wyglądzie, np. przybranie na wadze, najłatwiej dostrzec i one często pierwsze przychodzą do głowy jako główny powód utraty ochoty na seks, ale rzadko nim są. Zwykle, nawet jeśli w gabinecie jedna osoba mówi, że druga przestała być dla niej atrakcyjna, to gdy zaczynamy o tym rozmawiać, okazuje się, że chodzi o coś innego, że jakieś problemy w relacji zostały zamiecione pod dywan. Wychodzą stare konflikty i urazy, ktoś czuje się lekceważony, ktoś od dawna tłumi złość na partnera. Czy po tym, jak np. mężczyzna powie kobiecie: „Nie jesteś już dla mnie atrakcyjna”, da się jeszcze związek uratować? Różnie to bywa. Jeśli okazuje się, że jemu tak naprawdę wcale nie chodzi o to, jak zmieniło się jej ciało, tylko np. o to, jak ona się do niego odnosi na co dzień, to jest pole do pracy. Podobnie jak wtedy, gdy on dochodzi do wniosku, że chciałby czegoś nowego w seksie. Ten, który uprawiali kilka lat temu, dziś już nie jest dla niego atrakcyjny. Niestety, pary nie aktualizują informacji – nie sprawdzają, nie pytają, czy to, co było wcześniej dla drugiej osoby fajne, nadal takie jest. Czasem jednak słowa o braku atrakcyjności padają w gabinecie jako swego rodzaju przypieczętowanie decyzji o rozstaniu, z którą partnerzy nosili się od pewnego czasu. Wyszli z założenia: „Spróbowaliśmy już tego i tego, została jeszcze terapia”. Przyszli więc, żeby mieć poczucie, że zrobili wszystko, by uratować związek. W takich sytuacjach wspólna terapia może najwyżej pomóc im się rozstać. A kiedy można uznać, że libido jest naprawdę niskie? Pomijając sytuacje, kiedy seks całkowicie umiera – bo tu zwykle nie chodzi o niski popęd, tylko o żal, pretensje, całkowite odsunięcie się od drugiej osoby, bo ona np. dopuściła się zdrady – to jeśli mówię o niskim libido, mam na myśli ochotę na seks, która pojawia się rzadziej niż raz w miesiącu. Co może być tego przyczyną? Zacząłbym szukać przede wszystkim problemów zdrowotnych. Chociaż tu też powodów może być wiele. Przykładowo jeden z moich pacjentów, 35-letni mężczyzna, miał już bardzo rzadko ochotę na seks z żoną, z którą był od 10 lat. Podczas indywidualnej terapii okazało się, że jest osobą homoseksualną. Na początku małżeństwa częściej kochał się z żoną, co można wytłumaczyć faktem, że młodzi mężczyźni są w stanie uprawiać seks niezgodnie ze swoimi preferencjami i orientacją. Zwykle ich popęd seksualny jest na wysokim poziomie mniej więcej do 30. roku życia. U kobiet apetyt na seks zaczyna rosnąć przeważnie w okolicach trzydziestki. No właśnie – jak kobieta i mężczyzna mają sobie radzić z tym, że im dłużej trwa związek, tym ona może chcieć bardziej, a on mniej? Ale to zwykle nie są duże zmiany. Poza tym następują stopniowo. To nie jest tak, że partnerzy wcześniej byli idealnie dobrani, a za chwilę ich potrzeby są skrajnie różne. Para ma więc czas wypracować sobie jakieś strategie. Na przykład jakie? Zauważyłem, że dla pacjentów często odkryciem jest, że jeśli jedna osoba ma ochotę na seks, a druga nie, to ta pierwsza może poprosić tę drugą o jakiś rodzaj pieszczot. Nie zawsze musi dojść do penetracji. Jeśli para otwarcie się na ten temat komunikuje, a ta druga osoba stwierdza, że może tę prośbę spełnić, i robi to w zgodzie z sobą, uważam to za dobre wyjście. A co Pan sądzi o podejściu: „Może nie do końca mam ochotę na seks, ale nic nie będę mówić, tylko się zgodzę, skoro dla niego to takie ważne”? Badania prof. Izdebskiego z 2017 roku pokazują, że aż 22 proc. Polaków kocha się czasem z partnerem lub partnerką, mimo że w danym momencie nie ma na to ochoty. Rzeczywiście, to nie jest rzadkość w parach, w których nie rozmawia się o seksie. Podobnie jak udawanie orgazmu przez kobietę. To bardzo niebezpieczne dla związku. Jeśli robi się z tego tradycja, to często w końcu partnerzy w ogóle przestają uprawiać seks, bo ile można przekraczać swoje granice. Ten, który ma większe potrzeby, może też oczywiście się masturbować. Nie ma prawa jednak tego drugiego nagabywać, zmuszać ani wpędzać w poczucie winy. Złym pomysłem na radzenie sobie z różnicami w poziomie libido okazuje się często „otwieranie związku”. Pracowałem z kilkoma parami z bardzo długim stażem, które się przez to rozstały. Zastanawiam się, czy osoba mająca częściej ochotę na seks niż jej partner i stosująca strategie, o których Pan mówił, nie czuje się jednak przez tę nierównowagę odrzucana, mało atrakcyjna? Myślę zwłaszcza o kobietach, bo wiele z nas było wychowanych w przekonaniu, że normą jest to, że mężczyzna „chce bardziej”. Optymalna sytuacja wygląda tak, że gdy mężczyzna mówi: „Nie mam ochoty na seks”, kobieta słyszy: „Nie mam ochoty na seks”, a nie: „Jesteś nieważna” czy „Jesteś nieatrakcyjna”. Tyle że tak często nie jest, bo nam wszystkim seks zaspokaja o wiele więcej potrzeb, niż sądzimy. Co więcej, z wiekiem ich przybywa. Jest takie ciekawe badanie Cindy Meston i Davida Bussa, w którym naukowcy sprawdzali, dlaczego kobiety uprawiają seks. Każda uczestniczka mogła podać własny powód, nie musiała wybierać z dostępnych odpowiedzi. Bardzo podobne powody wkładano do tych samych kategorii. Powstało ich ponad 240. Poza przyjemnością i pragnieniem zajścia w ciążę były m.in.: chęć bycia kochaną, chęć poczucia się ważną, korzyści materialne, awans i zemsta. Jeśli seks jest dla kogoś potwierdzeniem jego atrakcyjności, to oczywiste jest, że gdy partnerka mu odmówi, poczuje się nieatrakcyjny, odrzucony. Nie będzie szukać innych rozwiązań, nie poprosi: „To mnie trochę poprzytulaj”, tylko np. zamknie się w sobie i zacznie się obawiać, że związek się kończy. Dlatego często pytam pacjentów: „Jakie ważne potrzeby chcesz zaspokoić, uprawiając seks z partnerem?”. Często widzę zdziwienie, ale jestem pewien, że to pytanie może przynieść każdemu, kto jest w związku, wiele odpowiedzi. _____ Wbrew temu, co często powtarzają poradniki i internetowi eksperci od „ratowania łóżkowego życia”, różnice w libido nie muszą być końcem świata – o ile zostaną potraktowane jako sygnał, a nie oskarżenie. Zamiast próbować „naprawiać” osobę z mniejszym apetytem na seks, lepiej przyjrzeć się temu, co dzieje się między partnerami – zarówno w sferze emocjonalnej, jak i komunikacyjnej. Daniel Cysarz przekonuje, że za tzw. ogromnym libido może kryć się nie naturalna potrzeba bliskości, ale sposób na unikanie trudnych emocji. A to, co początkowo wydaje się biologicznym faktem, często okazuje się psychologicznym mechanizmem. Dopiero kiedy obie strony nauczą się brać odpowiedzialność za własne potrzeby, a nie za ich realizację kosztem siebie nawzajem, może pojawić się prawdziwa intymność – nie ta idealna, lecz ta wystarczająco dobra. I choć nie jest to wizja seksu rodem z reklam perfum, to właśnie ona daje największe szanse na bliskość, która nie męczy i nie rozczarowuje. Daniel Cysarz - Psycholog, seksuolog kliniczny, doktor nauk humanistycznych, superwizor, psychoterapeuta. Wykłada na Uniwersytecie SWPS, prowadzi terapię indywidualną i par. Jest współtwórcą Centrum Seksuologii, Psychoterapii i Psychosomatyki w Sopocie.
Aplikacje randkowe są już passé. W 2026 roku panuje trend „meet cute”
Tinder jest już passé. Przynajmniej tak wynika z raportu Oform. W 2026 roku wraca tęsknota za spotkaniami w realu: przypadkowym spojrzeniem w kawiarni, rozmową po zajęciach jogi albo znajomością, która zaczyna się bez przesuwania palcem po ekranie.
Aplikacje randkowe miały uprościć szukanie miłości, ale coraz częściej zostawiają po sobie zmęczenie, rozczarowanie i poczucie, że relacje stały się kolejnym algorytmem. W 2026 roku single coraz chętniej odwracają wzrok od ekranu i wracają do spotkań IRL: w kawiarni, na siłowni, w biurze, klubie książki albo zupełnie przypadkiem. Kryzys aplikacji randkowych - co mówi raport? Według raportu Oform (brytyjskiej organizacji, która bada zachowania społeczeństwa w Internecie) w Wielkiej Brytanii w stosunku do maja 2023 roku Tindera opuściło aż 600 tys. użytkowników, których liczba z 2,5 mln spadła do 1,9 mln. Bumble - 368 tys. osób, a Hinge - 131 tys. Użytkownik tracą bowiem złudzenia, że apki zostały stworzone, by naprawdę łączyć ludzi. Algorytmy mają raczej stymulować ośrodki dopaminy i uzależniać od wiecznego szukania „lepszej” opcji. Single i singielki skarżą się także, że permanentnie czują się jak na targu, a ich wartość jest zależna od atrakcyjności fotki profilowej. Ta często zresztą nie do końca odpowiada rzeczywistości (co zapewne przekłada się liczne przypadki ucieczki z umówionego spotkania). A takie rozczarowania to zaledwie wierzchołek góry lodowej, bo przecież za tinderowym profilem może kryć się nawet groźny przestępca. Gdzie będziemy szukać miłości w 2026 r. ? „Meet cute” - czyli romantyczne spotkanie nieznajomych to najważniejszy trend w randkowaniu w 2026 r. Pokolenie Z romantyzuje poznanie drugiej połówki w prawdziwym życiu, dlatego powiedzenie naszych babć: „kawalera spotkasz w bibliotece” powraca do łask. Z pewnością wpływ na ten trend ma także fakt, że coraz więcej z nas powraca do biur, a praca jest wciąż w czołówce miejsc, gdzie można poznać miłość życia. Wróżymy wzrost zainteresowania klubami sportowymi lub dedykowanymi zdrowemu stylowi życia aplikacjami, w których można poznać partnera treningów (a może nawet do życia). Świetnym miejscem spotkań są także wyrastające jak grzyby po deszczu kluby książki, czy specjalne wyjazdy organizowane dla singli. No i oczywiście stare, dobre bary. „Meet cute” zamiast matcha. Dlaczego znowu chcemy poznawać się w realu? W 2026 roku „meet cute” nie brzmi już jak scena z komedii romantycznej, tylko jak cichy bunt przeciwko randkowaniu zaprojektowanemu pod statystyki, dopaminę i nieskończony wybór. Największym problemem aplikacji nie jest dziś brak wyboru, ale jego nadmiar. Scrollowanie profili coraz częściej przypomina przeglądanie katalogu, w którym każdą osobę można odrzucić jednym ruchem palca, zanim jeszcze zdąży się naprawdę ją poznać. To zmienia sposób myślenia o relacjach: zamiast ciekawości pojawia się ocena, zamiast rozmowy szybka selekcja, a zamiast ekscytacji zmęczenie. Dlatego w 2026 roku coraz więcej singli szuka nie kolejnego matcha, ale sytuacji, w której druga osoba przestaje być profilem, a zaczyna być człowiekiem.
Psychologowie ujawniają: Te zachowania mogą oznaczać chęć rozstania. "Obojętność często maskowana jest rutyną"
Psychologowie potwierdzają, że niektóre zachowania partnera jednoznacznie wskazują na chęć rozstania. Sprawdź, na co zwracać uwagę i jak rozpoznać sygnały, które mogą świadczyć o końcu związku, zanim będzie za późno.
W tym artykule: To zachowanie świadczy, że on chce się rozstać. Obojętność w związku — z czego wynika? Samotność w związku — jakie są konsekwencje? Obojętność w związku — jak z nią walczyć? Każda z nas marzy o happy endzie rodem z hollywoodzkiego filmu (chociaż współcześnie raczej z eseju bell hooks), ale wiele relacji ma swój termin przydatności. I dobrze! Która z nas chciałaby tkwić w związku toksycznym, przemocowym, czy takim, w którym nasze potrzeby są traktowane drugorzędnie? Niestety, zdarza się, że to ta druga strona zmienia zdanie. Jest pewne zachowanie, które wskazuje, że partner myśli o rozstaniu. Dowiedz się, na co zwracać uwagę i zdobądź się na szczerą rozmowę. To zachowanie świadczy, że on chce się rozstać. Przestał pytać, co słychać w Twojej pracy? A może w ogóle, co u Ciebie słychać? Nie interesują go Twoje plany ani nie chce snuć wspólnych. Prawdopodobnie już wycofuje się z Waszej relacji. Obojętność jest jednoznacznym sygnałem rozpadu związku. Oczywiście, relacje z długim stażem mają to do siebie, że spada wzmożone zainteresowanie drugą osobą, tak charakterystyczne dla pierwszych etapów związku. Ale jeśli on przestaje być o Ciebie zazdrosny i jest mu wszystko jedno, z kim i gdzie jesteś, powinna zapalić Ci się czerwona lampka. Partnerzy, którzy są wobec siebie obojętni, żyją w mieszkaniu jak współlokatorzy, mijają się bez słowa w korytarzu, a z ich związku całkowicie znika czułość. „Ma się wtedy poczucie, że zetknęliśmy się z jakąś ignorancją. Że ktoś w sposób świadomy nie chce mnie dostrzec. Dodatkowo pewne rzeczy nasz umysł wyolbrzymia czy zniekształca – jakieś gesty, słowa, wywołując myśli i emocje, które później wymagają wielu lat przepracowania” - mówił w wywiadzie dla portalu „Aleteia” psychoterapeuta par, Piotr Goc. Obojętność w związku — z czego wynika? W większości przypadków obojętność wynika ze zwykłej rutyny. Jesteście ze sobą wiele lat, znacie na pamięć swoje przyzwyczajenia i zainteresowania, wiecie, co druga osoba chce powiedzieć, zanim otworzy usta. „Nie wróżę dobrze związkowi, w którym nic się nie zmienia, dokładnie wiadomo, co się wydarzy następnego dnia. Po powrocie do domu mąż jak co dzień rytualnie pocałuje żonę w czoło, ale żona czuje, że nie kryje się za tym nic głębszego. Brak zrozumienia i czułości. Z rutyną trzeba walczyć – szukać nowych sposobów wyrażania uczuć i wspólnego działania. To wymaga dużego wysiłku obu stron. W pojedynkę nic się tu nie zdziała” - mówi dr hab. Katarzyna Popiołek, prof. Uniwersytetu SWPS w wywiadzie dla „Strefy psyche”. Ale są także przypadki, gdy brak uwagi wynika z głębokich, nieprzepracowanych zranień, do których doszło w Waszej relacji. Psychologowie wskazują także na zewnętrzne przyczyny. Być może partner przeżywa trudny czas i w taki sposób reaguje na stres? A może pojawił się ktoś trzeci, ale naszej drugiej połówce zabrakło odwagi, by nam o tym powiedzieć? 15 codziennych zwyczajów, które wzmacniają związek Samotność w związku — jakie są konsekwencje? Samotność w związku staje się współcześnie poważnym problemem, ponieważ wszystkich coraz bardziej pochłania świat wirtualny, a coraz mniej druga osoba (która z nas nie skrolowała Instagrama na randce, niech pierwsza rzuci kamieniem). Ponadto związek to nieustanna praca, której nie każdy chce się podjąć (a być może nie umie). Konsekwencje emocjonalnego opuszczenia przez partnera mogą mieć dotkliwe, długofalowe skutki. Gdy czujemy się odepchnięci, szukamy problemu w sobie, a nasze poczucie wartości natychmiast pikuje. Długotrwały stres spowodowany samotnością ma wpływ na nasze zdrowie psychiczne i fizyczne; może skutkować zaburzeniami lękowymi czy depresją, a bardzo często przyczynia się do rozpadu relacji. Badania pokazują, że samotne w związku czują się głównie kobiety, ponieważ dla nich sfera intymna i emocjonalna jest szczególnie ważna. Ta jedna rzecz w tygodniu wystarczy, żeby obniżyć poziom stresu i poprawić zdrowie psychiczne <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2024/11/badz-leniem-i-odpoczywaj-ta-jedna-rzecz-w-tygodniu-wystarczy-zeby-obnizyc-poziom-stresu-i-poprawic-zdrowie-psychiczne-559c2be.png" width="938" height="528" alt="Bądź leniem i odpoczywaj. Ta jedna rzecz w tygodniu wystarczy, żeby obniżyć poziom stresu i poprawić zdrowie psychiczne" title="Bądź leniem i odpoczywaj. Ta jedna rzecz w tygodniu wystarczy, żeby obniżyć poziom stresu i poprawić zdrowie psychiczne" /> Obojętność w związku — jak z nią walczyć? Oczywiście słowem, które psychoterapeuci par odmieniają przez wszystkie przypadki, jest „komunikacja”. Niewiele z nas ma jednak odwagę konfrontować z partnerem swoje obawy; wolimy w nieskończoność analizować każde słowo (lub w tym przypadku jego brak) i gest. Niepotrzebnie wpędzamy się tym w paranoję, która może tylko spotęgować problemy, a nawet zadziałać jak samospełniająca się przepowiednia. Spróbujmy usiąść przy stole i szczerze porozmawiać o swoich potrzebach. Jeśli partner nas zbywa albo odpowiada wymijająco, być może nie chce walczyć o tę relację. Jeśli jednak ma problem z mówieniem o emocjach, może warto poprosić o pomoc specjalistę? Jest jednak także dobra wiadomość: czujesz obojętność w związku? Może pora coś zmienić. Zamiast wychodzić na kolację czy do kina, zapiszcie się na wspólny kurs tańca lub wyjedźcie na trekking w góry. Kto wie, może nie wszystko jeszcze stracone? Opinia psychologa: Obojętność – cichy sygnał zagrożenia dla związku „Obojętność partnera może być bardzo trudna do zauważenia, bo często maskowana jest codzienną rutyną i brakiem wyrazistych emocji. To jednak sygnał, że w relacji pojawia się dystans emocjonalny, który jeśli nie zostanie szybko zaadresowany, może prowadzić do poważnego kryzysu” – wyjaśnia psychoterapeutka Monika Nowak. „Osoby doświadczające takiej obojętności często czują się niewidzialne i niedoceniane, co negatywnie odbija się na ich poczuciu własnej wartości i ogólnym samopoczuciu. W praktyce, kluczowe jest wczesne rozpoznanie problemu i podjęcie rozmowy na temat wzajemnych oczekiwań i potrzeb. Partnerzy powinni być świadomi, że związek wymaga aktywnego zaangażowania obu stron, a tzw. milczenie jest często objawem ukrytej frustracji czy niezaspokojonych emocji. Warto też pamiętać, że niekiedy to, co interpretujemy jako obojętność, może być efektem stresu, zmęczenia lub problemów z komunikacją. Dlatego tak ważnym elementem jest otwartość i gotowość na wspólne szukanie rozwiązań, a gdy sytuacja tego wymaga – sięgnięcie po wsparcie specjalisty.”
Kocha, lubi... ale nie odpisuje. Dlaczego ghosting boli tak bardzo i jak odzyskać równowagę?
Ghosting boli, bo oznacza nagłe zniknięcie bez słowa wyjaśnienia. Sprawdzamy, czym jest, dlaczego ludzie ghostują i jak poradzić sobie z ciszą po drugiej stronie ekranu.
Jeszcze wczoraj pisaliście ze sobą codziennie, a dziś po drugiej stronie ekranu jest tylko cisza. Ghosting to nagłe zerwanie kontaktu bez wyjaśnienia, które potrafi zostawić po sobie więcej pytań niż niejedna kłótnia. Choć najczęściej mówi się o nim w kontekście randek i relacji romantycznych, ghosting zdarza się także w przyjaźniach, pracy czy kontaktach rodzinnych. Skąd bierze się takie zachowanie, co mówi o osobie, która znika, i, co najważniejsze: jak odzyskać spokój, gdy ktoś po prostu przestaje odpowiadać? W tym artykule: Czym jest ghosting? Definicja zjawiska Opcja zapasowa, czyli benching Jakie są emocjonalne skutki ghostingu? Ghosting i co dalej? Jak sobie radzić? Czym jest ghosting? Definicja zjawiska Brzmi znajomo? Piszecie niemal bez przerwy, potraficie godzinami rozmawiać przez telefon, aż nagle kontakt urywa się bez żadnego wyjaśnienia. Bywa też inaczej, znajomość trwa już kilka miesięcy, planujecie wspólny wyjazd, poznajecie swoich bliskich, a potem zapada cisza. Jest i trzeci scenariusz: po udanej randce pojawiają się regularne spotkania, czułe słowa, prezenty i wspólne świętowanie ważnych dat, aż w pewnym momencie ta druga osoba po prostu przestaje odpisywać. Takie sytuacje coraz częściej pojawiają się w świecie randek. Łączy je jedno zjawisko, ghosting. Samo słowo ghosting zaczęło funkcjonować szerzej około 2011 roku i pochodzi od angielskiego "ghost", czyli duch. Określenie jest wyjątkowo trafne, bo osoba, która ghostuje, znika tak, jakby rozpłynęła się w powietrzu. Przestaje pisać, nie odbiera telefonu, nie odpowiada na wiadomości. Bez zapowiedzi i bez rozmowy usuwa się z czyjegoś życia, czasem nawet chwilę po tym, jak deklarowała uczucia. Dlaczego tak się dzieje? Przyczyn może być kilka. Często wskazuje się na lęk przed bliskością i zaangażowaniem. Kiedy relacja zaczyna robić się poważna, osoba-duch wycofuje się zamiast skonfrontować z własnymi emocjami. Dla niektórych randkowanie staje się wtedy bardziej grą niż budowaniem prawdziwej więzi. Urszula Pietrzak i Michał Rakowski w tekście przygotowanym dla aplikacji ZaadoptujFaceta zwracają uwagę, że mężczyźni mogą traktować ghosting także jako sposób na podbudowanie ego: Opcja zapasowa, czyli benching Ghosting jest znacznie prostszym sposobem zakończenia relacji niż wyjaśnianie drugiej osobie, dlaczego już nie chcemy kontynuować spotkań. Niektórzy boją się, że zamykając oficjalnie znajomość rezygnują jednocześnie z możliwości powrotu. Wydaje się im, że jeśli po prostu znikną z czyjegoś życia bez wyjaśnienia, zawsze mogą odezwać się do drugiej osoby, gdy tylko zechcą (lub poczują się samotni). To zachowanie jest często określane mianem benchingu. Osoba traktuje swojego partnera jak opcję zapasową – jeśli nie uda jej się stworzyć relacji z kimś innym, albo poczuje się źle, może znów dać o sobie znać. Ostatnio mówi się również o zjawisku "mooningu". Według magazynu GQ, mooning to z kolei coś pomiędzy ghostingiem a benchingiem. Polega na celowym ignorowaniu wiadomości od swoich bliskich. Jakie są emocjonalne skutki ghostingu? Skutki emocjonalne ghostingu potrafią być dotkliwe, bo nagłe zniknięcie drugiej osoby zostawia po sobie pustkę, dezorientację i poczucie odrzucenia. Brak wyjaśnienia sprawia, że osoba ghostowana często zaczyna analizować każde słowo, wiadomość czy spotkanie, szukając winy w sobie. Może pojawić się spadek samooceny, lęk przed kolejnymi relacjami, trudność w zaufaniu innym, a także złość, smutek i bezsilność. Ghosting bywa szczególnie bolesny dlatego, że nie daje symbolicznego domknięcia. Zamiast rozmowy i jasnego zakończenia pozostaje cisza, która potrafi długo podtrzymywać nadzieję, niepewność i emocjonalne napięcie. Ghosting i co dalej? Jak sobie radzić? Nie obwiniaj siebie. Nagłe zniknięcie drugiej osoby bez wyjaśnienia świadczy przede wszystkim o jej niedojrzałości emocjonalnej lub braku gotowości do rozmowy. Nie szukaj odpowiedzi na siłę. Analizowanie każdej wiadomości, randki czy gestu może tylko przedłużać cierpienie i nakręcać niepewność. Potraktuj ciszę jako komunikat. To trudne, ale brak odpowiedzi również jest odpowiedzią, nawet jeśli nie daje poczucia domknięcia. Postaw granicę. Zamiast wysyłać kolejne wiadomości, zatrzymaj się i zadbaj o własny spokój. Daj sobie prawo do emocji. Smutek, złość, wstyd czy rozczarowanie są naturalne po takim doświadczeniu. Porozmawiaj z kimś bliskim. Opowiedzenie o sytuacji przyjaciółce, siostrze lub terapeucie pomaga uporządkować emocje i odzyskać dystans. Nie zamykaj się na kolejne relacje. Ghosting może podważyć zaufanie, ale nie każda znajomość musi kończyć się ciszą. Zdrowa relacja opiera się na obecności, szczerości i wzajemnym szacunku. Ghosting to niełatwe doświadczenie, ale nie powinno podważać twojej wartości ani wiary w dobre relacje. Warto potraktować ciszę jako sygnał, zadbać o siebie i pamiętać, że zdrowa więź opiera się na szczerości, obecności i szacunku.
„6–7” to nowy, kontrowersyjny trend w randkowaniu. Ekspertka tłumaczy, dlaczego „dating down” może mieć bolesne konsekwencje
Zasada 6–7 zachęca singli i singielki, by umawiali się z osobami uznawanymi za przeciętnie atrakcyjne: właśnie takimi na „sześć” albo „siedem” w skali od 1 do 10. Ale czy warto szukać miłości w ten sposób?
Jeśli randkowanie Ci nie wychodzi, to podobno dlatego, że wszystkie osoby, które Ci się podobają, są po prostu zbyt hot. Brzmi dziwnie? A jednak to właśnie porada, która krąży dziś po sieci jako część nowego „trendu”. Ci, którzy są na bieżąco z absurdami internetowego dyskursu o randkowaniu, mogą pomyśleć, że to brzmi znajomo: czy niefortunnie nazwany trend „shrekking” nie polegał przypadkiem na tym samym, czyli umawianiu się z kimś, kogo uważa się za mniej atrakcyjnego od siebie? Tym razem jednak temat z nową siłą podbija social media, podtrzymując przekonanie, że osoby „lekko ponad średnią” będą bardziej dostępne emocjonalnie, uważniejsze i po prostu... pewniejsze jako partnerzy. W tym artykule: Na czym polega trend randkowy „6–7”? Dlaczego „dating down” od początku ustawia relację źle Atrakcyjność nie mówi nic o tym, jak ktoś będzie Cię traktować Trendy randkowe raczej nie rozwiązują problemów sercowych Zamiast obwiniać innych, warto przyjrzeć się własnym schematom Każda z nas zasługuje, by być dla kogoś „10/10” Na czym polega trend randkowy „6–7”? Jak w przypadku większości trendów z mediów społecznościowych, trudno wskazać ich konkretne źródło. Ten wydaje się naturalnym rozwinięciem trendu 6–7, który stał się popularny wśród nastolatków już w 2025 roku. Użytkownicy wrzucali wówczas głównie bezsensowne filmiki, w których unosili dłonie w powietrzu i powtarzali do kamery te liczby – też nie do końca to rozumiem i chyba... właśnie o to chodziło. Problem w tym, że teraz 6–7 wkroczyło do rozmów o randkowaniu. I właśnie dlatego uważam, że nie powinnyśmy brać tego zjawiska na serio. Po pierwsze: skoro już koniecznie mamy oceniać potencjalnych partnerów w skali od 1 do 10, to czy naprawdę nie chciałybyśmy spotykać się z kimś, kto dla nas jest „10”? Nie chodzi o to, żebyśmy wszystkie goniły za najatrakcyjniejszymi albo najbardziej „udanymi” ludźmi. Ale jeśli już na starcie uznajesz, że Twój partner jest w jakimś sensie „gorszy”, to trudno uznać to za dobry fundament relacji. Tym bardziej że stoi za tym dziwny i bardzo niezdrowy mechanizm wyższości – randkując „w dół”, automatycznie ustawiasz siebie „wyżej” od drugiej strony. Dlaczego „dating down” od początku ustawia relację źle Dochodzi do tego powierzchowność, którą ten trend wciąż przecież wzmacnia. Bo czym właściwie jest „szóstka” albo „siódemka”? Jak to zmierzyć? Zakolami? Wzrostem? Znakiem zodiaku? – Ryzykujesz, że po obu stronach zacznie narastać frustracja – mówi psycholożka dr Madeleine Roantree. – Jeśli w głębi duszy wierzysz, że się ‘zadowoliłaś tym, co było’, to i tak będzie to widoczne. A jeśli partner poczuje, że jest bezpieczną opcją, a nie kimś, kogo naprawdę pożądasz, może to działać destrukcyjnie. Trudno się z tym nie zgodzić: gdyby ktoś, z kim się spotykam, ocenił mnie na „sześć albo siedem” na 10, byłabym wściekła. Atrakcyjność nie mówi nic o tym, jak ktoś będzie Cię traktować Ten trend opiera się też na kompletnie wypaczonym założeniu, że atrakcyjność fizyczna i dobre zachowanie w związku wzajemnie się wykluczają. Że „szóstka” nie potraktuje Cię źle, bo będzie po prostu wdzięczna, że w ogóle ją wybrałaś. – Ta logika jest po prostu błędna – mówi Amy Chan, autorka książki „Unsingle: How to Date Smarter and Create Love that Lasts”. – Obniżenie standardów dotyczących wyglądu samo w sobie nie jest niczym złym – wiele osób przywiązuje zbyt dużą wagę do powierzchownych cech – ale fatalnym pomysłem jest utożsamianie ‘mniejszej atrakcyjności’ z tym, że ktoś będzie lepiej Cię traktował. To nie mówi absolutnie nic o charakterze tej osoby. To wciąż ta sama błędna logika, tylko odwrócona. Trendy randkowe raczej nie rozwiązują problemów sercowych Kierowanie się trendami randkowymi rzadko jest dobrym pomysłem. Owszem, bywa kojące, kiedy ktoś nadaje nazwę temu, czego właśnie doświadczasz: trend 6–7 uwypukla problem ze znalezieniem partnerów dostępnych emocjonalnie. Ale od tego do realnej zmiany w życiu uczuciowym droga jest daleka. – Większość trendów randkowych jest reaktywna – tłumaczy Chan. – Pojawiają się jako odpowiedź na zbiorowy ból i stają się viralami dlatego, że dobrze klikają się w internecie – nie dlatego, że naprawdę mogą coś zmienić. Nie pomaga też to, że trendy randkowe często zachęcają nas do obwiniania innych za własne złe doświadczenia. Zdecydowanie rzadziej nakłaniają do przyjrzenia się sobie. Trend 6–7 działa jak mechanizm obronny i siłą rzeczy będzie przemawiał do osób, które mają za sobą serię toksycznych związków z atrakcyjnymi partnerami. Tyle że zamiast skłonić je do przeanalizowania własnych schematów, wygodnie przerzuca winę na kogoś innego. Zamiast obwiniać innych, warto przyjrzeć się własnym schematom Widać to zresztą w języku, jakim mówimy dziś o randkowaniu online. Czy tylko mój algorytm jest zalany filmikami kobiet, które narzekają na fatalnych facetów, z którymi ostatnio się spotykały, i w odpowiedzi ogłaszają... celibat? – Dużo łatwiej powiedzieć: ‘randkowanie w moim mieście jest okropne’ albo ‘wszyscy fajni są już zajęci’, bo wtedy nie musimy brać odpowiedzialności za własny udział w sytuacji ani podejmować realnych kroków, by coś zmienić – mówi Chan, która uważa, że obwinianie innych to wygodny sposób na unikanie prawdziwej bliskości. Rozumiem to. Randkowanie dziś jest trudne. Czasem naprawdę ma się wrażenie, że przechodzimy z jednego odcinka „Seksu w wielkim mieście” do drugiego, od jednego męskiego stereotypu do kolejnego: „Rosjanin”, „polityk”, „Amerykanin”. Mój terapeuta zasugerował nawet, żebym przestała nadawać mężczyznom, z którymi się spotykam, takie etykietki. I choć w trendach randkowych czuć pewien rodzaj wspólnotowości – bo przecież wszystkie przez to przechodzimy – to w praktyce mogą one jedynie „uwięzić” nas w pętli negatywnego myślenia. W pętli, która odcina nas od czegoś naprawdę znaczącego i odsuwa od trudnej, ale koniecznej autorefleksji, potrzebnej do przerwania niezdrowych schematów. Każda z nas zasługuje, by być dla kogoś „10/10” Dlatego nie będę szukać „szóstki” ani „siódemki”. Myślę, że wszystkie zasługujemy na „10/10”. A jeszcze bardziej zasługujemy na to, by nasze partnerki i partnerzy widzieli w nas „10”. Inaczej naprawdę nie wiem, po co w ogóle randkować. Równie dobrze mogłybyśmy wszystkie zamieszkać z... kotami – co, szczerze mówiąc, wcale nie brzmi tak źle. Oryginalny tekst ukazał się w brytyjskim wydaniu ELLE