Pożądanie, flirt i fantazje. Jak młodzi ludzie wykorzystują AI, by ożywić swoje życie erotyczne?
Aż 31% użytkowników korzysta z wirtualnego towarzysza, by eksplorować nowe fantazje – wynika z badania przeprowadzonego przez twórcę avatarów Joi IA.
Choć ChatGPT wciąż nie wprowadził swojej „dorosłej” wersji, część użytkowników nie czekała na erotyczne funkcje chatbotów OpenAI, aby wykorzystać sztuczną inteligencję do urozmaicenia życia intymnego. Firmy rozwijające technologie AI oferują dziś wirtualne awatary w roli „cyfrowych partnerów”, umożliwiające prowadzenie prywatnych rozmów i symulowanie relacji. Tak działa m.in. turecka firma Joi IA, która przeprowadziła badanie wśród 2500 przedstawicieli pokolenia Z i millenialsów, aby sprawdzić, jak sztuczna inteligencja wpływa na ich seksualność. Wirtualni partnerzy jako trenerzy intymności Z wyników badania, przytoczonych przez „20 Minutes”, wynika, że dla części młodego pokolenia sztuczna inteligencja zaczyna pełnić rolę intymnego coacha. Aż 60% respondentów deklaruje, że łatwiej jest im mówić o swoich pragnieniach chatbotowi niż prawdziwemu partnerowi. Z kolei 37% badanych wykorzystuje wirtualnych towarzyszy do ćwiczenia flirtu, odgrywając scenariusze randkowe zanim spróbują ich w realnym życiu. Efekt? Blisko dwie trzecie uczestników (64%) twierdzi, że dzięki temu wzrosła ich pewność siebie i poczucie atrakcyjności. W miarę pogłębiania relacji z AI 31% badanych przyznaje, że rozmowy z awatarem pozwalają im eksplorować nowe fantazje. Co więcej, 61% respondentów uważa, że ich realne życie seksualne poprawiło się dzięki takim interakcjom, choć trudno jednoznacznie potwierdzić bezpośredni związek przyczynowy. Jednocześnie pojawiają się bardziej zaskakujące – a dla niektórych niepokojące – wnioski. 28% badanych deklaruje, że byłoby gotowych rozważyć romantyczny związek ze sztuczną inteligencją, a 49% dopuszcza możliwość relacji seksualnej z awatarem. Cyfrowy chłopak z AI. Jakie mogą być zagrożenia? Wyniki badania należy jednak traktować z pewną ostrożnością. Ankieta została przeprowadzona wśród użytkowników Joi IA, dlatego nie jest w pełni reprezentatywna dla całej populacji. Z kolei według badania Ifop przeprowadzonego dla „Libération”, jedna na pięć osób poniżej 35. roku życia we Francji miała już erotyczną interakcję ze sztuczną inteligencją. Eksperci podkreślają jednak, że rozwój takich praktyk może nieść także ryzyko: Rosnącej popularności tych technologii towarzyszą także napięcia: ryzyko uzależnienia, dyskomfort związany z zacieraniem granic między relacjami ludzkimi a cyfrowymi oraz obawy o wpływ takich praktyk na związki partnerskie i życie małżeńskie. Artykuł ukazał się w oryginale na ELLE.fr
Miłość, zdrada i kryzys wieku średniego. Ten nowy serial od HBO mocno was zaskoczy
Ten nowy serial HBO miesza miłość, zdradę i kryzys wieku średniego w sposób, który wymaga odwagi od widza. Bo żeby śledzić historie pełne tajemnic, seksu i dramatów podmiejskich przedmieść, trzeba mieć oczy szeroko otwarte.
Wyobraźcie sobie aplikację randkową dla dorosłych w kryzysie wieku średniego - taka, która obiecuje odrobinę pikanterii i nowe emocje, a czasem prowadzi do katastrofy. To w zasadzie punkt wyjścia nowego miniserialu HBO, w którym życie prywatne bohaterów splata się z zawodowym w niespodziewany, a czasem tragiczny sposób. Humor, seks i dramat przeplatają się tu z kryminałem, tworząc serial, którego nie można oglądać bez pełnego skupienia… i odrobiny odwagi. Nietypowy trójkąt - o czym jest nowy serial HBO „Chętni na seks”? Akcja skupia się na Clarku (Jason Bateman znany z „Ozark”), prezenterze pogody z St. Louis, i jego przyjacielu Floydzie (David Harbour - „Stranger Things”), tłumaczu języka migowego. Ich bliska relacja prowadzi do nieoczekiwanych konsekwencji, zwłaszcza gdy Clark poznaje żonę Floyda, Carol (Linda Cardellini). Na pierwszy rzut oka klasyczny miłosny trójkąt szybko wymyka się spod kontroli, wciągając bohaterów w spiralę tajemnic, zdrad i morderstwa. Choć fabuła opiera się na wątkach sensacyjnych, serial skupia się też na codziennych emocjach bohaterów - ich marazmie, samotności i potrzebie bliskości. To właśnie ten balans między groteską a empatią sprawia, że produkcja Conrada jest wyjątkowa. View oEmbed on the source website Humor, dramat i morderstwo - oto siła serialu Choć tytuł sugeruje przede wszystkim seksualne przygody, najciekawsze są momenty poza sypialnią: wspólne sesje terapeutyczne, szczere rozmowy i codzienne absurdalne sytuacje, które ujawniają prawdziwą naturę bohaterów. Każdy z nich ma sprzeczne cechy i nieoczywiste emocje, co sprawia, że historia jest bardziej złożona niż zwykły kryminał. Warto też wspomnieć o obsadzie - Bateman, Harbour i Cardellini wnoszą do ról subtelny balans między komizmem a dramatem, co sprawia, że serial ogląda się nie tylko z zaciekawieniem, ale też z pewnym rodzajem emocjonalnego zaangażowania. Czy warto oglądać nowy serial „Chętni na seks”? Zdecydowanie tak. 7 odcinków miniserialu HBO to mieszanka humoru, kryzysu wieku średniego i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Jeśli ciekawi was, jak aplikacja randkowa może zmienić życie dorosłych w średnim wieku - przygotujcie się na pokręconą, zabawną i przewrotną historię, od której trudno się oderwać. Serial miał premierę 2 marca na platformie HBO Max. Odcinki będą pojawiać się co tydzień - w każdy poniedziałek.
Aplikacje randkowe zamieniły miłość w supermarket. Jak ghosting niszczy nasze poczucie wartości wyjaśnia seksuolog Andrzej Gryżewski
Andrzej Gryżewski, seksuolog i psychoterapeuta, jest gościem nowego cyklu POWIĘKSZENIE. Bliżej z Hanną Lis. W szczerej rozmowie o relacjach w dobie Tindera, AI i epidemii samotności wyjaśnia, jak aplikacje randkowe zmieniły podejście do miłości i dlaczego ghosting jest tak destrukcyjny dla naszej samooceny.
Spis treści: Miłość na miarę XXI wieku – czy jest jeszcze możliwa? Jak ghosting wpływa na nasze poczucie wartości? Jak radzić sobie z ghostingiem? Miłość na miarę XXI wieku – czy jest jeszcze możliwa? Współczesne randkowanie coraz częściej przypomina robienie zakupów w wielkim, internetowym supermarkecie. Taki obraz wyłania się z rozmowy Hanny Lis z seksuologiem Andrzejem Gryżewskim. „Left, right, left, right. Nie, ta półka mi się nie podoba, to skręcę tutaj. Dokładnie. O, to wezmę! I tak biorą sobie w tym supermarkecie, wybierają ludzi, ale co jest najgorsze, że potem zwracają tych ludzi. W supermarkecie jest przynajmniej jakaś procedura zwrotu. Musisz pokazać kwitek, musisz wytłumaczać. Tutaj ci ludzie są czasami po prostu wyrzucani do kosza” – mówi Andrzej Gryżewski. Aplikacje randkowe miały ułatwiać poznawanie się i budowanie relacji. W praktyce jednak często prowadzą do powierzchownych kontaktów, które kończą się nagłym zniknięciem jednej ze stron – zjawiskiem znanym jako ghosting. Andrzej Gryżewski tłumaczy: „Ghosting to jest takie znikanie, że ktoś pisze coraz rzadziej, coraz rzadziej i przepada, albo w ogóle przestaje pisać, albo zaczyna cię blokować". To zjawisko łączy się bezpośrednio z syndromem supermarketu, kiedy usilnie próbujemy znaleźć partnera w 100% dopasowanego do naszych potrzeb. Seksuolog zaznacza, że w ten sposób ludzie, zamiast budować głębokie relacje, nieustannie poszukują „lepszego towaru”, a osoby, które nie spełnią ich oczekiwań, są po prostu usuwane z życia – często bez słowa wyjaśnienia. Jak ghosting wpływa na nasze poczucie wartości? Ghosting to nie tylko problem relacyjny, ale też psychologiczny. „W analogowych czasach, jak ktoś chciał się rozstać z kimś, to jednak mówił dlaczego, wyjaśniał i przez to nasza głowa nie generowała jakichś negatywnych scenariuszy, że to pewnie przez moją wagę albo mój wzrost albo coś tam” – wspomina Gryżewski. Kiedy zostajemy ghostowani, nasz umysł zaczyna szukać winy w sobie. Nasz mózg został stworzony po to, żeby uwypuklać zagrożenia. Czyli jeśli kobieta czuje się zghostowana, bo mężczyzna się nie odzywa, to on uwypukla zagrożenia, czyli najczęściej te wady, które ona w swoim ciele widziała. To mechanizm, który może prowadzić do poważnych problemów z poczuciem własnej wartości, a nawet depresji. Jak radzić sobie z ghostingiem? Seksuolog podkreśla, że ofiara ghostingu nie powinna szukać winy w sobie. „Problem nie jest w tobie, ale ciężko to wyjaśnić” – mówi Gryżewski. Warto pamiętać, że ghosting to problem osoby, która znika, a nie tej, która zostaje porzucona. Jeśli czujesz, że takie doświadczenia wpływają na twoje samopoczucie, warto porozmawiać z bliskimi lub specjalistą. Pomimo cyfrowej rewolucji i nowych zagrożeń, Andrzej Gryżewski wierzy, że prawdziwa miłość jest nadal możliwa. Wymaga jednak odwagi, szczerości i gotowości do budowania relacji poza „supermarketem” aplikacji randkowych. Kluczem jest świadomość własnych potrzeb i granic oraz umiejętność rozmawiania o emocjach – nawet tych trudnych. Aplikacje randkowe zrewolucjonizowały nasze podejście do miłości, ale też przyniosły nowe wyzwania. Ghosting i „syndrom supermarketu” mogą poważnie zaszkodzić naszemu poczuciu własnej wartości. Warto pamiętać, że za każdą relacją stoi człowiek – z emocjami, nadziejami i lękami. Szukanie prawdziwej bliskości wymaga otwartości na drugiego człowieka.
„Chcemy partnera, który będzie przyjacielem, kochankiem i psychologiem” – czy to zabija miłość?
W rozmowie z Gamou Fall przyglądamy się, jak zmieniają się nasze oczekiwania wobec partnerów i czy współczesne podejście do relacji nie zabija tego, co w miłości najważniejsze. Rozmawiamy także o różnicach kulturowych i zjawisku epidemii samotności.
Spis treści: Epidemia samotności – problem globalny Iluzja wyboru i ciągłe niezdecydowanie Co niszczy związki? Epidemia samotności – problem globalny Coraz częściej mówi się o epidemii samotności, zwłaszcza wśród młodych ludzi z pokolenia Z oraz milenialsów. Gamou Fall zauważa, że to zjawisko nie dotyczy wyłącznie Polski czy Senegalu. Świat stał się globalną wioską, a zmiany społeczne i kulturowe zachodzą równolegle w wielu krajach. Kluczową przyczyną tej samotności są rosnące oczekiwania wobec związków. Kiedyś relacje były prostsze – partnerzy mieli wobec siebie jasno określone wymagania, a związek pełnił konkretną funkcję. Gamou przypomina w wywiadzie słowa jednego z utworów Bedoesa i Żabsona Sidehoe (red.), dziś oczekujemy, że partner będzie jednocześnie naszym przyjacielem, kochankiem, wsparciem emocjonalnym, a nawet psychologiem. To sprawia, że coraz trudniej nam być dla siebie wystarczającymi i zaczynamy szukać „lepszych” opcji, często nie potrafiąc się zdecydować. Iluzja wyboru i ciągłe niezdecydowanie Współczesne randkowanie często przypomina niekończący się casting. Z jednej strony mamy ogromny wybór, z drugiej – poczucie, że zawsze możemy trafić lepiej. To prowadzi do frustracji i nieumiejętności podjęcia decyzji. Gamou zauważa, że w Polsce randkowanie jest często oderwane od myślenia o przyszłości – traktujemy je jako cel sam w sobie, a gdy tylko pojawi się drobna niedogodność, przechodzimy do kolejnej osoby. Gamou zwraca uwagę na istotną różnicę: w Senegalu związek to nie tylko sprawa dwóch osób, ale całych rodzin i społeczności. W Polsce jesteśmy bardziej odizolowani od rodzin, co może utrudniać budowanie trwałych relacji. Senegalczycy są także bardziej ekspresyjni w okazywaniu emocji, szybciej ujawniają swoje intencje. Polacy, choć równie emocjonalni, potrzebują więcej czasu, by się otworzyć. Co niszczy związki? Gamou podkreśla, że głównymi czynnikami niszczącymi relacje są strach i brak komunikacji. Współczesne pokolenia są mniej wytrzymałe niż ich rodzice – jeśli nie rozmawiamy o problemach, prędzej czy później one nas przerosną. Często boimy się powiedzieć drugiej osobie, co naprawdę czujemy, obawiając się, że to zakończy związek. Współczesne oczekiwania wobec partnerów są ogromne . To często prowadzi do rozczarowań i poczucia, że związek nie spełnia naszych potrzeb. Warto jednak pamiętać, że prawdziwa miłość opiera się na komunikacji, wzajemnym wsparciu i akceptacji, a nie na nieustannym spełnianiu wygórowanych oczekiwań. Może więc warto zadać sobie pytanie: czy naprawdę potrzebujemy, by nasz partner był wszystkim naraz, czy wystarczy, że będzie po prostu blisko?
Miłość po ślubie? „Trzeba o nią dbać bardziej niż przed” – szczere wyznanie Karoliny Pisarek
Miłość po ślubie wymaga jeszcze większego zaangażowania niż przed nim – podkreśla Karolina Pisarek, zwracając uwagę, że związek to nieustanna praca, niezależnie od miejsca czy kultury. Jak randkuje się w Polsce i za granicą? Czy różnice kulturowe mają znaczenie? O samotności, relacjach i sile offline opowiada w szczerej rozmowie.
Spis treści: Karolina Pisarek o randkowaniu na świecie Czy romantyzm zanika po ślubie? Epidemia samotności – wyzwanie współczesności Karolina Pisarek o randkowaniu na świecie Karolina Pisarek, modelka i influencerka, przyznaje, że choć odwiedziła wiele krajów, najważniejsze randki przeżywa ze swoim mężem. – Najczęściej randkuję właśnie z nim, w różnych miejscach na świecie – mówi. – Z moich doświadczeń wynika, że najważniejsze nie jest miejsce, ale osoba, z którą jesteśmy. Chemia i wzajemne zrozumienie liczą się bardziej niż otoczenie. Jej zdaniem randka może mieć różne formy – wspólny trening, śniadanie, wyjazd za miasto czy kolacja podczas wakacji. – Celebrujemy naszą miłość, ubieramy się dla siebie, świętujemy chwile razem. Randka nie musi być tylko wyjściem do restauracji – podkreśla. Czy romantyzm zanika po ślubie? Pisarek zauważa, że pożądanie i romantyzm w związku to efekt pracy i wzajemnej troski. – Związek trzeba budować każdego dnia, nie można o nim zapominać, nawet gdy wkrada się codzienność i obowiązki – tłumaczy. – Małżeństwo to zobowiązanie, w którym trzeba liczyć się z emocjami drugiej osoby i rozmawiać o swoich potrzebach. Ważne jest, by jasno komunikować swoje oczekiwania. – Każdy z nas jest inny, ma inne potrzeby. Warto rozmawiać o tym otwarcie, nawet jeśli nie brzmi to romantycznie. W dłuższej perspektywie to buduje związek – dodaje. Zapytana o różnice między randkowaniem w Polsce a za granicą, Karolina przyznaje, że samo randkowanie jest podobne wszędzie. – Największe różnice pojawiają się później, w dłuższych relacjach. Wtedy wychodzą na jaw różnice kulturowe, religijne, wartości czy tradycje – wyjaśnia. Przykładem mogą być różne podejścia do świąt, religii czy wychowania dzieci. – Randkowanie jest uniwersalne, ale budowanie trwałego związku w różnych kulturach potrafi być wyzwaniem – podsumowuje. Epidemia samotności – wyzwanie współczesności Karolina, reprezentantka pokolenia „zillenialsów” (między millenialsami a zetkami), zwraca uwagę na narastający problem samotności. – Młodsze pokolenia wychowują się w świecie internetu i telefonów, co utrudnia im budowanie prawdziwych relacji. My potrafimy jeszcze odłożyć telefon i zadzwonić do kogoś, młodsi często szukają wsparcia w sieci – zauważa. Pisarek podkreśla wartość chwil spędzanych offline. – Detoks od telefonu, przebywanie z ludźmi, powrót do „starych czasów” jest bardzo oczyszczający i motywujący. Offline buduje i dodaje energii – mówi. Na zakończenie rozmowy podkreśla: – Doceniajmy chwile bez technologii, bo są naprawdę cenne. Miłość po ślubie to codzienna praca i świadome budowanie relacji. Różnice kulturowe czy cyfrowe wyzwania mogą wpływać na związek, ale kluczowe pozostaje wzajemne zrozumienie, rozmowa i pielęgnowanie chwil razem – najlepiej offline.
„Romance is back”? Dlaczego w epoce situationshipów i emocjonalnej niejednoznaczności tęsknimy za czymś więcej?
Przez długi czas byłyśmy karmione „mitem Darcy’ego”, a aplikacje randkowe znieczuliły nas na to, co z założenia powinno być ich celem – wartościowe relacje. Jednak w 2026 roku romans wraca. Nie jako nostalgiczna fantazja ani sezonowa estetyka, lecz jako odpowiedź na realną potrzebę i zmęczenie powierzchownością.
Żyjemy w epoce paradoksów. Nigdy wcześniej dostęp do drugiego człowieka nie był tak prosty – wystarczy kilka ruchów kciukiem, by rozpocząć rozmowę z kimkolwiek, gdziekolwiek. A jednak czujemy się bardziej samotni niż kiedykolwiek. Coraz więcej użytkowników aplikacji randkowych mówi o emocjonalnym wypaleniu. Coraz więcej młodych dorosłych wycofuje się z randkowej „gry”, która miała być obietnicą wolności, a okazała się źródłem zmęczenia. Właśnie w tym krajobrazie – przesytu, kultury kasyna i emocjonalnego wyczerpania – romantyzm odzyskuje wartość. Nie dlatego, że cofamy się w czasie. Wręcz przeciwnie. Dlatego, że nasz czas jest cenniejszą walutą niż kiedykolwiek i chcemy inwestować go w coś, co naprawdę ma znaczenie. View oEmbed on the source website Dane to potwierdzają. Według analityczki Madé Lapuerta, prowadzącej popularne w social mediach konto @databutmakeitfashion, w 2026 roku wyszukiwanie hasła „romans” w Google osiągnęło najwyższy poziom od pięciu lat – o około 27% wyższy niż średnia z tego okresu. Co istotne, to nie nagły skok, lecz konsekwentny wzrost obserwowany od 2021 roku, który utrzymuje się na poziomie około 8% rocznie. Powodów jest znacznie więcej niż moglibyśmy przypuszczać. Ekran jako zwierciadło epoki Zanim romans na dobre zadomowił się na wybiegach i w rozmowach z przyjaciółkami o randkowaniu, pojawił się tam, gdzie zawsze pojawia się to, co fascynuje zbiorowość – na ekranie. Pierwszym i najgłośniejszym sygnałem był Netfliksowy hit „Bridgertonowie”, który zadebiutował w 2020 roku i natychmiast stał się zjawiskiem kulturowym daleko wykraczającym poza ramy serialu kostiumowego. Produkcja Shondy Rhimes, osadzona w epoce regencji z jej ceremoniałem zalotów, napięciem wyczekiwania i miłością ponad podziałami, nie tylko zdominowała platformy streamingowe, ale zapoczątkowała coś trwalszego – zmianę estetycznego języka całego pokolenia. Każdy kolejny sezon udowadniał tę samą prawdę: publiczność nie jest zmęczona romantyzmem. Jest zmęczona jego brakiem. Napięcie między bohaterami – budowane powoli, pielęgnowane przez konwenanse, wyzwalane dopiero gdy emocje przekraczają wszelkie ramy – do tej pory gromadzi przed ekranami miliony widzów, którzy być może nieświadomie tęsknią za dokładnie takim modelem bliskości: powolnym, celebrowanym, wartym wysiłku. Na tej fali wyrosła cała plejada filmowych powrotów do gotyckiego i wiktoriańskiego romansu. Nowe „Nosferatu” Roberta Eggersa zamieniło horror w opowieść o destrukcyjnym pożądaniu – i zdobyło nominację do Oscara za kostiumy. Guillermo del Toro sięgnął po „Frankensteina” Mary Shelley z operową dbałością o dziewiętnastowieczną estetykę. Wreszcie „Wichrowe wzgórza” z Margot Robbie w reżyserii Emerald Fennell zelektryzowały Internet już pierwszymi zdjęciami z planu i wywołały szeroką dyskusję na temat opowieści o miłości niemożliwej i absolutnej zarazem, którą w XIX wieku zaserwowała Emily Brontë. Na odpowiedź mody nie trzeba było długo czekać. Z serialu „Bridgertonowie” narodziła się błyskawicznie podchwycona przez TikTok estetyka „regencycore”. Stylistyka czerpiąca z empirowych talii, koronkowych rękawiczek i tiulowych spódnic z szybkością algorytmu zalała także wybiegi i wyobraźnię projektantów. „Romance is back”, a wraz z nim moda na gorsety i wiktoriańską koronkę Moda zawsze była najszybszym barometrem nastrojów społecznych. Zanim zmienią się prawa i obyczaje – zmienia się to, co nosimy. I to, co dzieje się na wybiegach od kilku sezonów, jest jednoznacznym sygnałem: era minimalizmu, czystych linii i chłodnego unisexu powoli ustępuje miejsca czemuś znacznie bardziej zmysłowemu i kobiecemu. Zmianie, która nie jest powrotem do przeszłości, lecz jej świadomą reinterpretacją. Rozumieć tę zmianę można tylko w kontekście tego, co ma wpływ na trendy. Sektor dóbr luksusowych przez kilka lat przeżywał kryzys, co przełożyło się na dominację prostoty i stylu „preppy”. Teraz, gdy branża zaczyna się podnosić, a era zmian na stanowiskach dyrektorów kreatywnych wielu domów mody zaczyna przynosić efekty – wahadło odchyla się w stronę ekspresji i romantyzmu. Ich ślady na wybiegach są konkretne i mierzalne. Po pierwsze – kolor. Zamiast krzykliwych odcieni pojawiają się głębokie, stonowane burgundy, granaty i ciemne zielenie. Debiutancka kolekcja Matthieu Blazy’ego dla Chanel przyniosła głęboką czerwień, a pokazy Ralpha Laurena odeszły od neutralnych baz. Z kolei kolekcje haute couture – szczególnie ta domu mody Schiaparelli – postawiły na głębsze tony nawet na wiosnę, odwracając sezonową logikę pasteli. Po drugie – sylwetka. Na wybiegach pojawiły się wysokie kołnierze bezpośrednie nawiązujące do mody epoki romantyzmu z początku XIX wieku. Wiosenna kolekcja Diora na 2026 rok, będąca odważną interpretacją wizji Jonathana Andersona, pokazała modelki w kołnierzach upstrzonych romantycznymi koronkami albo kraciastymi żabotami. Po trzecie – kokarda. Jeszcze niedawno wydawała się przypadkowym mikrotrendem lansowanym w Kopenhadze, a dziś pretenduje do miana jednego z najgorętszych akcesoriów 2026 roku. Bezpośrednio nawiązująca do „coquette aesthetic”, od lat jest symbolem romantyzmu. Romantyzm przejawia się też w tym, czego na wybiegach nie ma. Ostentacyjne logo, ironiczne hasła na koszulkach czy konceptualne sylwetki celowo odcinające się od kobiecego ciała stanowiły znaczną mniejszość w sezonie wiosna-lato 2026. Warto też związać to zjawisko z szerszym przesunięciem w tym, co konsumenci cenią. Analitycy rynku mody obserwują wyraźną zmianę: kupujący coraz chętniej sięgają po rzeczy, które „wydają się zajmować czas”. Po takie, które mówią o wysiłku włożonym w ich powstanie. W epoce natychmiastowości rzemiosło stało się formą romantyzmu. I moda doskonale to rozumie. Jak romantyzm przejawia się w relacjach? Koniec z mitem Darcy’ego i nonszalancją Trendy w filmie, sztuce i modzie mają swoje odzwierciedlenie także w kontekście relacji. Tinder opublikował pod koniec 2025 roku raport „Year in Swipe”, który napawa branżę randkową optymizmem. Badanie przeprowadzone wśród czterech tysięcy osób w wieku 18-25 lat w USA, Wielkiej Brytanii, Kanadzie i Australii przyniosło wniosek zaskakujący dla tych, którzy wieszczą koniec romantyzmu w epoce algorytmów: pokolenie Z wchodzi w 2026 rok bardziej otwarte, szczere i emocjonalnie dojrzalsze niż kiedykolwiek wcześniej. Według raportu, największym trendem randkowym roku jest „clear-coding” – bezpośredniość w komunikacji intencji. Aż 64% badanych deklaruje, że emocjonalna szczerość to coś, czego najbardziej potrzebują w randkowaniu, a 60% oczekuje wyraźnej komunikacji oczekiwań już od pierwszych chwil znajomości. Koniec z „mixed signals”, situationshipami bez nazwy i dyplomatycznym unikaniem rozmowy o tym, czego się chce. Pokolenie Z zmęczyło się grą, w której zasady były tajemnicą. Słowo, które najlepiej opisuje nastrój randkowy 2026 roku według Tindera? „Hopeful”, czyli pełen nadziei. Po latach ghostingu, rozczarowań i nieskończonego swipowania, które spłaszczyło pożądanie do czegoś funkcjonalnego, a nie ekscytującego, młodzi ludzie wierzą, że można inaczej. Aż 34% przyznaje wprost, że związki ich przyjaciół dają im nadzieję na własne życie miłosne. 73% użytkowników Tindera uznaje autentyczność za najważniejszy znak, że ktoś może być „materiałem na związek”. Nie można jednak mówić o powrocie romantyzmu bez zmierzenia się z jego ciemniejszą stroną. Pan Darcy z „Dumy i uprzedzenia” Jane Austen od ponad dwóch wieków uchodził za ideał romantycznego mężczyzny. Jednak profesor Rachel Feder w głośnej książce „The Darcy Myth” stawia prowokacyjne pytanie: czy Darcy to wzorzec, czy pierwszy kulturowy „red flag”? Jej zdaniem utrwalony przez lata mit mężczyzny, który najpierw okazuje kobiecie chłód i wyższość, by dopiero później odsłonić swoje uczucia, stworzył niebezpieczny schemat – przekonanie, że chłód jest oznaką głębi, a ignorowanie jest flirtem. Feder przytacza rozmowy ze studentkami, które przyznawały, że zaczynały się angażować dopiero wtedy, gdy ktoś przestawał odpisywać. „To przez Darcy’ego” – mówiły. Mechanizm był prosty: ich mózg chciał tego, czego nie mógł mieć. To ważna korekta na fali powrotu romantyzmu: tęsknota jest piękna, gdy jest wzajemna. Zaloty są cudowne, gdy wynikają z szacunku, nie z gry o władzę. Powrót do romantycznych wartości – cierpliwości, zaangażowania, budowania napięcia emocjonalnego przed fizycznym – jest zdrowy i potrzebny. Ale nie powinien być mylony z gloryfikowaniem niedostępności jako cechy pożądanej samej w sobie. Prawdziwy romans nie polega na kulcie bólu. Polega na pięknie wysiłku. Emily Conway, ekspertka ds. relacji, diagnozuje zmianę precyzyjnie: Po dekadzie gloryfikowania chłodu i dystansu jako cech pożądanych – wahadło poszło w drugą stronę. Raport Tindera potwierdza tę intuicję danymi. 56% randkujących stawia emocjonalną dostępność wyżej niż samą chemię fizyczną. 35% szuka „low-key lovera” – kogoś spokojnego, emocjonalnie przytomnego, wolnego od dramatów. To portret dokładnie odwrotny niż typ, który przez lata dominował w narracji popkulturowej: tajemniczy, nieprzystępny, wymagający rozszyfrowania. Dlaczego romans wraca właśnie teraz? Powrót romansu – w modzie, filmie i randkowaniu – nie jest przypadkowy. Jest odpowiedzią na konkretny moment historyczny. Żyjemy w czasie niepewności: konflikty zbrojne, presja ekonomiczna, wahania rynków, kontrowersyjne wyniki wyborów na całym świecie. W takich momentach ludzie instynktownie szukają narracji, które pozwalają poczuć, że emocje mają wagę, że piękno istnieje, że miłość jest warta uwagi. Warto zaznaczyć, że współczesny powrót romantyzmu nie jest regresem. Nie chodzi o to, by kobiety znów nosiły gorsety przez przymus, a mężczyźni zabiegali o względy według wiktoriańskiego ceremoniału. Chodzi o przywrócenie wartości emocjonalnej temu, co stało się zbyt płaskie i zbyt szybkie. O to, by randka była wydarzeniem, a nie selekcją kandydatów. Lady Danbury z Bridgertona orzekająca o tym, komu wolno tańczyć z kim na balu, Margot Robbie w szkarłatnej sukni Schiaparelli z diamentem Taj Mahal na szyi i pokolenie Z deklarujące w raporcie Tindera, że chce jasnych intencji i emocjonalnej obecności – to wszystko różne przejawy tego samego impulsu. Kultura, moda i randkowanie mówią w 2026 roku tym samym głosem: chcemy relacji, która czegoś wymaga. Która jest warta wysiłku. Romans wraca. I tym razem – może – zostanie na dłużej.
Kiedy Tinder już nie wystarcza, przychodzi ona - swatka. Czy miłość w czasach online da się zmatchować offline? [WYWIAD]
Swipe w prawo. Swipe w lewo. Kolejna rozmowa, która urywa się bez ostrzeżenia. Randka, na którą on nie przychodzi. W świecie aplikacji miłość jest na wyciągnięcie ręki - a jednocześnie nic z tego nie wychodzi. Dlatego coraz więcej osób wraca do starego rozwiązania. Do specjalistki, która widzi znacznie więcej niż aplikacja.
„Miłość w XXI wieku” zaczyna się od ekranu. Zdjęcie. Krótki opis. Kilka zdań, które mają zdecydować, czy ktoś zasługuje na „szansę”. Tinder, Bumble, Hinge - aplikacje randkowe obiecują dostęp do niemal nieograniczonej puli potencjalnych partnerów. Problem w tym, że wraz z dostępnością przyszło zmęczenie. Znużenie swipe’owaniem. Rozczarowanie rozmowami, które brzmią obiecująco, a kończą się ciszą. Ghosting stał się normą. Kłamstwa - codziennością. Ludzie deklarują wzrost, którego nie mają. Prezentują status związku, który jest fikcją oraz obiecują wrażenia, które znikają po pierwszym spotkaniu. Miało być łatwiej. Jest o wiele trudniej. – Aplikacje uczą nas traktować ludzi jak opcje. Jak produkty do wyboru. A człowiek nie jest lodówką – mówi Anna Guzior-Rutyna, swatka z 13-letnim doświadczeniem, autorka wielu poradników i książek z którą rozmawiam o tym, czy w dobie Tindera wciąż da się znaleźć „tę jedyną osobę” i po co komu dziś swatka. Zanim była romantyczna miłość, była swatka Przez większą część historii ludzkości miłość nie była prywatnym wyborem. Była sprawą rodzin, rodów, interesów i bezpieczeństwa. Małżeństwo miało zapewniać stabilność - uczucia, jeśli się pojawiały, były dodatkiem. W Chinach istniały mei po, w społecznościach żydowskich szadchan, w Europie i na ziemiach polskich swatki i swaci. Ich rola była kluczowa: znali lokalne społeczności, historie rodzin, reputacje, majątki i tajemnice. Negocjowali, badali intencje, łączyli ludzi, którzy „pasowali” do siebie społecznie i życiowo. W wyższych sferach odbywały się sezony matrymonialne, niemal jak w „Bridgertonach” - bale, kolacje, wizyty. Swatki działały często w cieniu tych wydarzeń, dbając o to, by wszystko przebiegało zgodnie z planem. Miłość była luksusem. Dopasowanie koniecznością. Dlaczego swatki zniknęły - i dlaczego wracają XX wiek przyniósł rewolucję: emancypację kobiet, romantyczną miłość, randkowanie i przekonanie, że każdy sam najlepiej wie, kogo chce. Swatki uznano za relikt przeszłości. Aż do teraz. Bo aplikacje randkowe, zamiast wolności, przyniosły nadmiar wyboru. A nadmiar - paraliż. I poczucie, że wszystko trzeba dźwigać samemu: nadzieję, rozczarowanie, ciszę po randce. W tym miejscu pojawia się swatka XXI wieku. – Jak 13 lat temu zdecydowałam, że chcę być swatką, to ludzie mi mówili, ‘puknij się w czoło’, przecież swatki już nie istnieją. Potem, kiedy otworzyłam pierwsze biuro, to ludzie przychodzili i szukali takiej starej swatki, bo się każdemu kojarzyła, że taka swatka to taka babuśka, która gdzieś tam siedzi i wróży z fusów. A to było 13 lat temu… – wspomina swatka Anna, która na swoim koncie ma ponad 500 zmatchowanych par. Swatka dziś: jak wygląda ta praca naprawdę – Swatce płaci się za wtrącanie – mówi Anna Guzior-Rutyna. – Bo swatka widzi więcej. Słyszy między wierszami. Łączy fakty. Jej praca zaczyna się od rozmowy. Długiej, czasem niewygodnej. Takiej, w której padają pytania, których aplikacje randkowe nigdy nie zadają - o wcześniejsze związki, o momenty kryzysowe, o powody rozstań, o lęki, które pojawiają się dopiero wtedy, gdy ktoś naprawdę chce być z drugim człowiekiem – Nie łączę ludzi na podstawie zdjęć. Patrzę na styl życia, gotowość do relacji, intencje – tłumaczy. To wtrącanie bywa niewygodne. Swatka potrafi zatrzymać klienta wtedy, gdy on sam chciałby już „iść dalej”. Dopytać. Skonfrontować. Nazwać rzeczy po imieniu. Nie po to, by oceniać, ale by nie powielać tych samych schematów. Swatka selekcjonuje, weryfikuje, bierze odpowiedzialność. Nie obiecuje miłości. Obiecuje spotkanie z realnym człowiekiem. – Tu nie działa algorytm. To intuicja – podkreśla. Co dzieje się po pierwszej randce? Kiedy rozmowy i weryfikacja dobiegają końca, zaczyna się prawdziwe testowanie dopasowania – czyli randki. Osoby, które swatka połączyła, spotykają się twarzą w twarz i sprawdzają, czy to, co zostało wcześniej zweryfikowane w rozmowie, działa w praktyce. Co się dzieje potem? – Zależy od pakietu – wyjaśnia Anna. – W wyższych pakietach klienci często dzwonią po randce i opowiadają, jak poszło. Jeśli wszystko idzie dobrze, zawieszamy współpracę – oni randkują, a jeśli nie, wracają do gry. – tłumaczy. Nie chodzi o to, że ktoś umawia się na dziesięć randek naraz, raczej idzie na kolejne spotkania po kolei, jeśli z poprzednich nic nie wyszło. – Ludzie przychodzą do mnie, żeby skrócić czas – dodaje. – Nie muszą pytać na randce: „Czy chcesz mieć dzieci?” – bo ja już to wiem. Nie muszą też dyskutować o ulubionych filmach czy hobby – wszystko jest wcześniej zweryfikowane. – Moja rola polega na tym, żeby klienci od razu spotykali się z osobami, które naprawdę pasują do ich wartości i oczekiwań – tłumaczy swatka Anna. Kto dziś korzysta z usług swatki? To jedno z największych zaskoczeń. Bo do swatki nie trafiają osoby „bez opcji”. Trafiają osoby, które opcji mają aż za dużo - i żadna nie prowadzi do relacji. – To nie jest jedna grupa. Najczęściej osoby między 30. a 60. rokiem życia, czasem 60+, ale zdarzają się też młodsi. Bardzo często to ludzie, którzy byli na Tinderze… trzy dni. I uciekli. – mówi Anna. – To ludzie wykształceni, często bardzo znani w swoich środowiskach: lekarze, prawnicy, wykładowcy, przedsiębiorcy. Dla nich Tinder nie jest niewinną zabawą. Jest ryzykiem. Nie każdy może pozwolić sobie na to, by wisieć w aplikacji randkowej. Nie każdy chce być rozpoznany przez pacjentkę, klienta, współpracownika. Nie każdy chce tłumaczyć się z obecności w miejscu, które coraz częściej kojarzy się z brakiem intencji. – Są osoby, które mówią wprost: nie mogę sobie pozwolić na kompromitację. Na bycie „widocznym” w aplikacji – podkreśla Anna. Swatka daje im coś, czego nie daje Internet: dyskrecję. Zmęczenie randkowaniem, które boli Wielu klientów przychodzi już po kilku próbach w aplikacjach. – Czasem to trzy dni. Czasem kilka miesięcy. Ale niemal zawsze kończy się to zniechęceniem – podkreśla swatka. Rozmowy, które brzmią obiecująco, a kończą się ciszą. Randki, na które ktoś nie przychodzi. Ludzie, którzy znikają bez słowa. Ghosting, który zostawia ślad, choć nikt nie chce przyznać, jak bardzo boli. – Przychodzą do mnie poranieni. Z poczuciem, że coś z nimi jest nie tak. Często okazuje się, że to nie jest kwestia wyboru. Wiele osób pragnie rodziny i dzieci, ale okoliczności sprawiają, że długo nie znajdują odpowiedniego partnera. – Dużo mam takich osób, które właściwie mają wszystko i wiedzą, że ten zegar biologiczny tyka i chcą dzieci – mówi swatka. Zdarzają się kobiety w wieku 35-45 lat, które mają zamrożone jajeczka i latami szukały odpowiedniego partnera. – Były okłamywane - partner mówił, że będzie dziecko, a kłamał i nie chciał. Albo był bezpłodny i też to ukrywał. Albo po prostu nie znalazły nikogo. – Nie wszystkie kobiety to „tylko karierowiczki”, które nie chcą dzieci. Wiele chciało, tylko po prostu nie miało z kim – podkreśla problem swatka. Upiększamy się. Bo bardzo chcemy być wybrani Aplikacje randkowe nauczyły nas jednej rzeczy: trzeba się sprzedać. Zdjęcie musi być najlepsze. Opis - błyskotliwy. Życie - ciekawe. Nawet jeśli na co dzień wcale takie nie jest. W świecie online granica między prawdą a jej „lepszą wersją” szybko się rozmywa. Nie zawsze chodzi o kłamstwo wprost. Częściej o drobne przesunięcia. Kilka centymetrów wzrostu. Zdjęcie sprzed pięciu lat. Zainteresowania, które dobrze brzmią, ale rzadko mają pokrycie w rzeczywistości. – Ludzie bardzo się upiększają – mówi Anna Guzior-Rutyna. – I to nie dotyczy tylko aplikacji. To zdarza się również u mnie. Bo kiedy w grę wchodzi miłość, pojawia się lęk: czy taki, jaki jestem naprawdę, wystarczę? Swatka widzi to szybko. – Każdy chce się pokazać z jak najlepszej strony. To naturalne. Problem zaczyna się wtedy, gdy różnica między deklaracją a rzeczywistością jest zbyt duża. Gdy ktoś opowiada o aktywnym stylu życia, a w praktyce oznacza to jedną wycieczkę sprzed kilku lat. Albo gdy pasja istnieje głównie w narracji. – Zdarza się, że ktoś mówi: uwielbiam rower, jestem bardzo aktywna – opowiada Anna. – A potem okazuje się, że ten rower stoi w piwnicy i był użyty raz. Po co swatce prawda? Dlatego swatka nie tylko łączy ludzi. Ona weryfikuje opowieści, które snujemy o sobie. – Nie po to, żeby kogoś zawstydzić. Po to, żeby nie budować relacji na fałszu – podkreśla Anna. Bo prędzej czy później ten nieszczęsny rower z piwnicy i tak nie wyjedzie. A różnica między „ja online” a „ja w życiu” wyjdzie na jaw i to często w tym najbardziej bolesnym momencie. – Jeśli ktoś przychodzi do mnie, to ja chcę poznać jego prawdziwe życie. Nie instagramową wersję. To właśnie tu kończy się magia algorytmu, a zaczyna praca człowieka. Swatka nie obiecuje, że będzie idealnie. Obiecuje, że będzie uczciwie. – Ludzie bardzo chcą być wybrani. I dlatego czasem udają. Ale miłość - ta, która ma szansę przetrwać - zaczyna się dopiero wtedy, gdy przestajemy się upiększać. I pozwalamy zobaczyć siebie takimi, jacy jesteśmy naprawdę. „Ludzie nie wiedzą, kogo chcą. Ale wiedzą, kogo nie chcą” – Ludzie przychodzą z różnymi przekonaniami, których się nasłuchali - i z mediów społecznościowych, i od koleżanek, i od rodziny, i z tego, co powie matka, i jak był ojciec - i od razu zakładają, że potencjalny kandydat nie może być taki. Że lekarze wszyscy mają romanse z pielęgniarkami – to ona nie chce lekarza. Albo że jak wojskowy to będzie trudny. Masa wyobrażeń. Generalnie, gdyby ludzie naprawdę wiedzieli, kogo chcą, to już dawno byliby w związkach – wymienia problemy w znalezieniu idealnego partnera swatka Anna. Dlatego jednym z kluczowych momentów pracy swatki jest rozbijanie wyobrażeń. – Jak ktoś mówi: tylko 182 cm, blondyn, kaloryfer – to ja pytam: a może szatyn również? A może zamiast kaloryfera wystarczy aktywny styl życia Swatka oddziela potrzeby od fantazji. Zatrzymuje się przy wartościach: stylu życia, podejściu do rodziny, pracy, wiary, dzieci. Reszta często okazuje się tylko kulturowym filtrem. – Lekarz, który nie chciał lekarki, ożenił się z lekarką. Kobieta, która nie chciała mężczyzny z ciemnymi oczami, jest z mężczyzną z ciemnymi oczami – przytacza swoje historie swatka. Bo kiedy znikają profile i zdjęcia, zostaje człowiek. Historia, która zostaje na zawsze Jest jedna para, do której Anna wraca myślami. Małgosia i Hubert. Ona po pięćdziesiątce, po rozwodzie z unieważnieniem. On 60-cio letni wdowiec. Dla niej wiara była kluczowa. Długo rozmawiały. Długo się wahała. – Tam iskrzyło, ale ona jeszcze, a może inny, a może tamten. Powiedziałam więc jej wtedy: jeśli nie chcesz, to połączę Huberta z kimś innym. Jest nim zainteresowana taka Pani, bo on mistrz tańca, świetnie się porusza – opowiada swatka. Po trzech miesiącach zadzwoniła. Byli zaręczeni. – Zaprosili mnie na ślub. Byłam na nim z mężem. Dostałam podziękowania, kwiaty, ale też wiarę w to, że potrafię to robić – bo każdy z nas potrzebuje czasem dowodu na to, że coś potrafi. To byli ludzie po przejściach, którzy już nie wierzyli, że coś się wydarzy. A jednak. Zdarzały się też pary po siedemdziesiątce, którym czas pozwolił zaznać nowej miłości tylko przez kilka lat – Rodziny dzwoniły po latach i mówiły: to były ich najszczęśliwsze lata – przytacza Anna. Jak szukać miłości, gdy usługi swatki są poza zasięgiem naszego portfela? Powiedzmy sobie jednak szczerze. Usługi swatki to luksus - ceny zaczynają się od około 10 tysięcy złotych i sięgają nawet 80 tysięcy. Są także pakiety - premium, które wykraczają poza te widełki. Nie każdy może sobie na to pozwolić, ale istnieją sposoby, by szukać partnera samodzielnie. Swatka Anna podkreśla, że najlepszą formą jest realne poznawanie ludzi: udział w szkoleniach, zajęciach związanych ze wspólną pasją – na przykład wycieczki górskie dla miłośników trekkingu. Czasem można trafić na grupy tematyczne w mediach społecznościowych lub spotkania organizowane w kościołach przez osoby wierzące. – Szukałabym osób, które lubią to samo, co ja, są w podobnym wieku i dzielą moje wartości. Jeśli ktoś interesuje się sportem, warto sprawdzić siłownię czy zajęcia fitness – podkreśla. Najważniejsze, według niej, to szukać w realnym świecie, a dopiero na końcu w aplikacjach randkowych. – W miejscach, gdzie mam wspólne zainteresowania i podobne spojrzenie na życie, łatwiej spotkać kogoś wartościowego. Wolontariat i akcje charytatywne to również świetna okazja, by poznać ciekawych ludzi – dodaje. Walentynki dla singli: swatka radzi, jak przetrwać ten trudny dzień Walentynki bywają trudnym dniem dla osób samotnych. Wokół czerwone róże, stoliki dla par, kina pełne zakochanych - łatwo poczuć się samotnym. Swatka Anna radzi, by w tym dniu nie wpadać w pułapkę mediów społecznościowych i aplikacji randkowych. – Najlepiej potraktować Walentynki jak zwykły dzień. Spotkać się z przyjaciółmi, spędzić czas aktywnie, ale nie skupiać się na tym, że jest się samemu. Unikać porównań i nie oglądać zdjęć zakochanych par – tłumaczy. – Jeśli boli was samotność, lepiej uciec od świata i zrobić coś dla siebie. Nie chodzi o to, by się zamykać, ale by nie potęgować przykrego uczucia, które może pojawić się w tym dniu – dodaje. Według niej istotne jest także pozytywne podejście: myślenie o sobie i swoim życiu, zamiast skupiania się na tym, czego nam brakuje. – Na następny dzień mamy Dzień Singla – warto potraktować go jako okazję do świętowania niezależności i własnej przestrzeni, a nie powód do smutku – podkreśla. Wypalenie randkowe: kiedy nadzieja znika Czy w takim razie bardziej szkodzi brak wiary w miłość, czy nierealne oczekiwania? – pytałam. – Nierealne oczekiwania – odpowiada Anna. – Ale to też trochę zależy od miejsca, w którym szukamy. Czasem kobieta szuka poważnego związku, dzieci, małżeństwa, a trafia na portal, gdzie mężczyzna deklaruje to samo, a w praktyce chce tylko przelotnej przygody. W ten sposób traci czas, a w pewnym momencie spotyka kolejnego „piątego dzieciaka”, który obiecywał, że będzie inaczej. Wtedy rodzi się frustracja, poczucie straconej nadziei i… epidemia samotności – tłumaczy. Wypalenie randkowe dotyka zarówno mężczyzn, jak i kobiety. – To moment, w którym ktoś mówi: „Mam już dość. Ile razy mogę?”. Idą z dobrą intencją, chcą znaleźć partnera na poważnie, a są traktowani powierzchownie. Dlatego wiele osób trafia później do psychologów albo decyduje się zostać singlami z wyboru. Czasem przychodzą do mnie i mówią wprost: „Jesteś moją ostatnią deską ratunku. Jeśli mi się nie uda, już na żaden portal nie pójdę”. Anna zauważa też, że zmiana środowiska randkowego – z naturalnych spotkań, na te online – przyniosła więcej iluzji niż możliwości. – Kiedyś poznawaliśmy się bardziej naturalnie – na studiach, w pracy. Teraz mamy świat online, który daje różne możliwości, ale też poczucie osamotnienia i niekończącej się ilości wyborów. Możliwość przesuwania w lewo czy w prawo sprawia, że człowiek traci cierpliwość i… często nie wybiera niczego. – Nie mówię, że nikt na aplikacjach nie znalazł nikogo – podkreśla. – Znam osoby, którym się udało. Ale to wymaga cierpliwości, szczęścia i szczerości. Najważniejsze, żeby osoby, które faktycznie szukają związku, mówiły prawdę. Czy w takim razie miłość da się zaprogramować? – zadaję ostateczne pytanie – Nie. Ale da się jej nie przeszkadzać – mówi swatka. – Da się skrócić drogę. Odfiltrować kłamstwa. Oddać odpowiedzialność komuś, kto patrzy na człowieka, a nie na profil. W świecie, w którym wszystko chcemy mieć natychmiast, miłość wciąż potrzebuje czasu, odrobiny szczęścia i czasem… trzeciej osoby.
Dlaczego dziś łatwiej kogoś zastąpić niż pokochać? Matteo Brunetti opowiada o związkach oczami Włocha
Współczesne związki to temat bardziej złożony niż kiedykolwiek wcześniej. O tym, dlaczego dziś łatwiej kogoś zastąpić niż pokochać oraz czego moglibyśmy się nauczyć od włoskiego podejścia do miłości, rozmawiam z influencerem Matteo Brunettim.
Spis treści: Romantyzm czy pragmatyzm – co jest dziś fundamentem relacji? Włoski luz kontra polska rezerwa Co najbardziej niszczy związki? Czego Polacy mogą nauczyć się od Włochów? Romantyzm czy pragmatyzm – co jest dziś fundamentem relacji? Matteo Brunetti uważa, że prawdziwa miłość zawsze niesie ze sobą romantyzm – ale nie ten z filmów czy książek, a ten codzienny, wynikający z troski i chęci sprawienia przyjemności drugiej osobie. Jeśli naprawdę kochasz, to bycie romantycznym przychodzi naturalnie. Otwierasz drzwi, zapraszasz na kolację, mówisz czułe słowa – nie dlatego, że musisz, ale bo chcesz. Jego zdaniem romantyzm rośnie wraz z rozwojem związku i nie jest wymuszony – to naturalna konsekwencja głębokiego uczucia. Współczesne randkowanie jest inne niż kiedyś – niekoniecznie łatwiejsze. Matteo zauważa, że media społecznościowe sprawiły, iż poznanie nowej osoby stało się banalnie proste, a wybór niemal nieograniczony. Skoro mamy świadomość, że możemy wybierać z setek osób, podnosimy poprzeczkę. Szukamy ideału, który często nie istnieje. Kiedyś, gdy kontakt był utrudniony, bardziej dbano o to, co już się miało. Dziś, gdy coś nie gra, łatwiej „przewinąć dalej” niż popracować nad relacją. Matteo podkreśla jednak, że praca nad związkiem jest kluczowa. Najtrwalsze relacje buduje się na komunikacji i gotowości do zmian – nie tylko partnera, ale i własnych. Każdy z nas się zmienia i jeśli jesteśmy na to otwarci, związek może przetrwać całe życie. Włoski luz kontra polska rezerwa Matteo wyraźnie odczuwa różnice kulturowe między Polską a Włochami. We Włoszech granice w relacjach są mniejsze, bliskość i czułość są codziennością. W Polsce jest chłodniej, relacje są bardziej powściągliwe, a okazywanie uczuć – mniej oczywiste. Typowa włoska randka? Spacer nocą po mieście, kawałek pizzy, rozmowa – bez presji, bez udowadniania czegokolwiek. We Włoszech randki są lekkie, naturalne. W Polsce często towarzyszy im presja, by było wyjątkowo, spektakularnie. Co najbardziej niszczy związki? Według Matteo największym „killerem” relacji jest brak komunikacji i empatii. „Nie wystarczy mówić, trzeba umieć postawić się na miejscu partnera. Rozumieć nie tylko słowa, ale i emocje. Dopiero wtedy naprawdę się dogadujemy”. Na drugim miejscu stawia zbyt duży wybór i pogoń za ideałem, przez co łatwo przeoczyć wartościową osobę, która była tuż obok. „Kłótnie są złe, dyskusje są dobre” – podkreśla Matteo. Jego zdaniem wybuch emocji to już szczyt góry lodowej problemów, które narastały wcześniej. Kluczowe jest rozmawianie, nawet jeśli się nie zgadzamy – i gotowość do pracy nad sobą i relacją. Włoski związek idealny to codzienna czułość, bliskość i... obecność rodziny. „Rodzina we Włoszech jest wszędzie – obiady, kolacje, wspólne decyzje. To bywa trudne i nie zawsze zdrowe, bo relacja powinna być między dwojgiem ludzi, ale taka jest nasza kultura” – mówi Matteo. Czego Polacy mogą nauczyć się od Włochów? „Bezpośredniości i spontaniczności” – odpowiada bez wahania Matteo. We Włoszech spotkania nie wymagają wcześniejszego planowania, a wspólne spędzanie czasu jest priorytetem. „W Polsce wszystko musi być w kalendarzu, na sztywno. A przecież życie to nie algorytm – trzeba zostawić miejsce na spontaniczność, drobne błędy i luz. Wtedy relacje są bardziej autentyczne i mniej stresujące”. Na zakończenie Matteo życzy nam wszystkim – i Polakom, i Włochom – więcej luzu i wyrozumiałości. „Nie jesteśmy robotami, nie musimy być perfekcyjni. Otwartość na siebie i drugiego człowieka, odrobina spontaniczności i empatii – to klucz do szczęśliwych relacji”.
Serial z 2019 roku bije rekordy oglądalności na Prime Video. Te osiem opowieści o miłości zmieni twoje spojrzenie na związki
Amazon Prime Video ma w swoim katalogu prawdziwą perełkę. „Nowoczesna miłość” - miniserial z 2019 roku oparty na prawdziwych historiach z New York Timesa pokazuje, że współczesna miłość jest skomplikowana, zabawna i poruszająca - a przy tym zawsze prawdziwa. Odkryjcie historie, które udowadniają, że serce nie wybiera, nawet w erze Tindera czy Bumble'a.
Miłość nie ma jednej twarzy. Czasem jest gwałtowna i nieoczekiwana, innym razem spokojna, dojrzała i budowana krok po kroku. Współczesne związki przybierają różne formy - od randek online po wieloletnie partnerstwa, od przyjaźni, które zmieniają się w coś więcej, po relacje wymagające cierpliwości i kompromisów. To my decydujemy, jak będzie wyglądać nasza historia: gdzie pójdziemy na randkę, jak poradzimy sobie z konfliktami, jakie rytuały wprowadzimy do codzienności. „Nowoczesna miłość” serial dostępny na Amazon Prime Video pokazuje właśnie tę różnorodność: codzienne wybory, momenty uniesień, zmagania z własnymi słabościami i radości z odnalezienia kogoś, kto naprawdę nas rozumie. To przypomnienie, że miłość, choć czasem trudna, jest przede wszystkim naszą wspólną decyzją i przygodą, na którą - zaufajcie mi - warto się odważyć. W tym artykule: „Nowoczesna miłość” zachwyca widzów Amazon Prime. Serial inspirowany jest prawdziwymi historiami o miłości Osiem historii o miłości. Osiem twarzy uczuć Gwiazdorska obsada i Nowy York jak z bajki Komplikacje i uroki krótkiej formy Dalsze historie - o czym opowiada drugi sezon serialu „Nowoczesna miłość” „Nowoczesna miłość” zachwyca widzów Amazon Prime. Serial inspirowany jest prawdziwymi historiami o miłości Serial powstał na bazie kultowej rubryki „Modern Love” w New York Times, działającej nieprzerwanie od 2004 roku. To miejsce, w którym publikowane są prawdziwe eseje o miłości, zdradach, przyjaźni i uczuciach, które kształtują życie współczesnych ludzi. Twórcy serialu postanowili przenieść te historie na ekran, zachowując ich urok, emocje i prostotę. Każdy odcinek jest nazwany tak jak pierwotny esej, co daje poczucie autentyczności. To nie jest tylko fikcja - to opowieści ludzi takich jak my, którzy mierzą się z radościami, rozczarowaniami i nieprzewidywalnością uczuć. Widzowie mają więc okazję wejść w prawdziwe życie bohaterów i poczuć, że miłość niejedno ma imię. View oEmbed on the source website Osiem historii o miłości. Osiem twarzy uczuć W ośmiu krótkich odcinkach zobaczymy różnorodne oblicza miłości. Jest romantycznie i zabawnie, ale też refleksyjnie - od miłości dojrzewającej, przez namiętność, po przyjaźń i miłość rodzicielską. Pojawiają się relacje hetero i homo, miłość niespodziewana i ta długoletnia, a każda historia pokazuje, że uczucia rządzą się własnymi prawami. Nie brakuje tu trudnych tematów, jak choroba psychiczna, samotność czy rozstania. Dzięki krótkiej formie, każda opowieść jest esencjonalna i daje mocny emocjonalny przekaz, a widzowie mogą skupić się na jednym rodzaju miłości w jednym odcinku, nie tracąc wątku z całej serii. To świetny sposób, by przemyśleć swoje własne relacje i zastanowić się, co naprawdę jest dla nas ważne. Gwiazdorska obsada i Nowy York jak z bajki Anne Hathaway, Tina Fey, Dev Patel, Andrew Scott, Catherine Keener, Olivia Cooke, John Slattery i Jane Alexander - lista aktorów grająca w tym serialu jest imponująca i sprawia, że każda historia zyskuje dodatkową moc. Dzięki nim emocje bohaterów są wiarygodne, a ich radości i troski poruszają. Nowy Jork w serialu jawi się jak miasto idealne - tętniące życiem, pełne luksusowych mieszkań, restauracji i kulturalnych atrakcji. Choć czasem wygląda jak bajkowa wersja rzeczywistości, w tym tkwi jego urok. To miasto staje się niemal kolejnym bohaterem, który kształtuje historie i sprawia, że każda z nich nabiera wyjątkowej atmosfery. Komplikacje i uroki krótkiej formy Każdy odcinek trwa około 30 minut, co wymusza skrótowe przedstawienie skomplikowanych emocji. Twórcy stawiają na proste postacie i wyraziste puenty, co może irytować widzów szukających głębszych analiz, ale jednocześnie pozwala odbiorcy na szybkie i przyjemne doświadczenie pełnych emocji historii. Nie brakuje kreatywnych zabiegów - w trzecim odcinku Anne Hathaway porusza temat choroby afektywnej dwubiegunowej w formie musicalu, co daje niezwykły efekt wizualny i emocjonalny. Krótka forma wymusza skupienie się na emocjach i działaniach bohaterów, a nie na wielowątkowych historiach, dzięki czemu w tym serialu każda minuta ma znaczenie. Dalsze historie - o czym opowiada drugi sezon serialu „Nowoczesna miłość” Drugi sezon rozszerza miejsce akcji - miłość dzieje się już nie tylko w Nowym Jorku, ale również w Europie i na Wyspach Brytyjskich. Nowe odcinki wprowadzają historie bardziej kameralne, skierowane także do młodszych widzów, ale wciąż pełne emocji, refleksji i lekkości. W tym sezonie pojawia się także temat pandemii - który jak wiemy z własnego doświadczenia - bardzo skomplikował relacje międzyludzkie. Choć antologiczna forma uniemożliwia głębsze poznanie bohaterów, tu także każda historia jest autentyczna i daje widzowi pole do własnej interpretacji. Sezon drugi utrzymuje wysoki poziom pierwszej serii, a przy tym wprowadza różnorodność, która sprawia, że antologia nadal pozostaje świeża, wzruszająca i warta uwagi. Jeśli więc szukacie małej dawki związkowej mądrości albo chcecie podpatrzeć, jak różne formy miłości wpływają na codzienne życie, „Nowoczesna miłość” to propozycja dla was. Ale przygotujcie chusteczki - nie da się obejrzeć tych szesnastu półgodzinnych historii bez odrobiny wzruszenia. To serial, który przypomni wam, że serce potrafi czasem zaskoczyć, rozbawić i… doprowadzić do łez w ciągu zaledwie pół godziny.
Shrekowanie królowało w randkach w 2025 roku. Czy ten trend naprawdę pomaga znaleźć miłość?
Miało być ratunkiem przed randkowym wypaleniem, a stało się jednym z najbardziej niepokojących trendów 2025 roku. „Shrekowanie” - popularne zwłaszcza wśród zetek - obiecywało miłość bez filtrów, ale często kończyło się frustracją i złamanym sercem.
Miłość od zawsze była jedną z najpotężniejszych sił napędowych naszego życia. Chcemy jak Fiona (czekająca na swojego księcia z bajki) - miłości prawdziwej, czułej, opartej na bliskości i zrozumieniu, a nie na pozorach. Tyle że poza bajkami poszukiwanie drugiej połówki rzadko bywa proste. Aplikacje randkowe, presja idealnego wyglądu, porównywanie się do wyretuszowanych obrazów z Instagrama sprawiły, że dla wielu osób randkowanie stało się źródłem frustracji, a nie ekscytacji. Właśnie w tym kontekście w 2025 roku szczególnie mocno wybrzmiał trend, który miał być odpowiedzią na zmęczenie perfekcją. „Shrekowanie” - popularne zwłaszcza wśród pokolenia Z. - zakładało świadome - obniżenie standardów wizualnych w wyborze partnera. I choć na pierwszy rzut oka brzmi to jak powrót do idei, że „liczy się wnętrze”, eksperci biją na alarm: to droga donikąd. Czym jest shrekowanie i dlaczego zetki tak chętnie po nie sięgały „Shrekowanie” polega na umawianiu się z osobami uznawanymi za mniej atrakcyjne fizycznie, w przekonaniu, że będą one bardziej lojalne, wdzięczne i zaangażowane w relację. Nazwa oczywiście nawiązuje do kultowego „Shreka”, ale - jak zauważa Olivia Petter w artykule dla „The Independent” - to bardzo powierzchowne i błędne odczytanie bajki. Fiona nie zakochała się w ogrze z litości. Ich relacja była oparta na pokrewieństwie dusz, a nie na hierarchii atrakcyjności. Trend zyskał popularność w mediach społecznościowych, zwłaszcza na TikToku, gdzie użytkownicy przekonywali, że „mniej atrakcyjny partner to mniejsze ryzyko zdrady”. Jedna z viralowych wypowiedzi brzmiała dosadnie: „Wszystkie tam byłyśmy. Dajemy szansę facetowi, który nas nie pociąga, myśląc, że doceni to, co ma. A potem ten troll nas traumatyzuje”. Dlaczego shrekowanie nie działa? Psycholożka i coachka randkowa Amy Chan w rozmowie z „USA Today” jasno podkreślała, że obniżanie poprzeczki wizualnej nie gwarantuje ani bezpieczeństwa emocjonalnego, ani dobrego traktowania. Wygląd nie ma żadnego związku z empatią, dojrzałością czy lojalnością. Podobnie Emma Hathorn z platformy Seeking.com zauważała na łamach tego samego portalu, że jeśli ktoś traktuje nas źle, automatycznie powinien stać się dla nas nieatrakcyjny - niezależnie od tego, jak wygląda. Problem shrekowania polega na tym, że opiera się na fałszywym poczuciu kontroli. Zakładamy, że wybierając kogoś „z niższej ligi”, chronimy się przed zranieniem. W rzeczywistości często fundujemy sobie podwójne rozczarowanie: brak chemii i brak szacunku. To także uprzedmiotowienie drugiej osoby i budowanie relacji na cynicznej kalkulacji, a nie autentycznym zainteresowaniu. Jak nie dać się zeshrekować i nie zeshrekować innych Prawdziwa alternatywa nie polega ani na ślepym gonieniu za ideałem, ani na rezygnowaniu z własnych potrzeb. Jak podkreśla Amy Chan w „USA Today”, celem nie jest randkowanie wyłącznie z osobami konwencjonalnie atrakcyjnymi, ale rozwijanie umiejętności oceniania charakteru, wartości i dostępności emocjonalnej - niezależnie od „opakowania”. Miłość nie działa jak matematyczne równanie. Nie da się jej wyliczyć ani zabezpieczyć przed potencjalnym zranieniem, obniżając standardy. Jeśli czegoś uczy nas „Shrek”, to właśnie tego, że prawdziwe happy endy nie rodzą się z litości ani strachu przed samotnością, ale z autentycznej bliskości i miłości. A tej nie da się zaplanować - można ją tylko spotkać. I tego wam właśnie życzę.