„6–7” to nowy, kontrowersyjny trend w randkowaniu. Ekspertka tłumaczy, dlaczego „dating down” może mieć bolesne konsekwencje
Zasada 6–7 zachęca singli i singielki, by umawiali się z osobami uznawanymi za przeciętnie atrakcyjne: właśnie takimi na „sześć” albo „siedem” w skali od 1 do 10. Ale czy warto szukać miłości w ten sposób?
Jeśli randkowanie Ci nie wychodzi, to podobno dlatego, że wszystkie osoby, które Ci się podobają, są po prostu zbyt hot. Brzmi dziwnie? A jednak to właśnie porada, która krąży dziś po sieci jako część nowego „trendu”. Ci, którzy są na bieżąco z absurdami internetowego dyskursu o randkowaniu, mogą pomyśleć, że to brzmi znajomo: czy niefortunnie nazwany trend „shrekking” nie polegał przypadkiem na tym samym, czyli umawianiu się z kimś, kogo uważa się za mniej atrakcyjnego od siebie? Tym razem jednak temat z nową siłą podbija social media, podtrzymując przekonanie, że osoby „lekko ponad średnią” będą bardziej dostępne emocjonalnie, uważniejsze i po prostu... pewniejsze jako partnerzy. W tym artykule: Na czym polega trend randkowy „6–7”? Dlaczego „dating down” od początku ustawia relację źle Atrakcyjność nie mówi nic o tym, jak ktoś będzie Cię traktować Trendy randkowe raczej nie rozwiązują problemów sercowych Zamiast obwiniać innych, warto przyjrzeć się własnym schematom Każda z nas zasługuje, by być dla kogoś „10/10” Na czym polega trend randkowy „6–7”? Jak w przypadku większości trendów z mediów społecznościowych, trudno wskazać ich konkretne źródło. Ten wydaje się naturalnym rozwinięciem trendu 6–7, który stał się popularny wśród nastolatków już w 2025 roku. Użytkownicy wrzucali wówczas głównie bezsensowne filmiki, w których unosili dłonie w powietrzu i powtarzali do kamery te liczby – też nie do końca to rozumiem i chyba... właśnie o to chodziło. Problem w tym, że teraz 6–7 wkroczyło do rozmów o randkowaniu. I właśnie dlatego uważam, że nie powinnyśmy brać tego zjawiska na serio. Po pierwsze: skoro już koniecznie mamy oceniać potencjalnych partnerów w skali od 1 do 10, to czy naprawdę nie chciałybyśmy spotykać się z kimś, kto dla nas jest „10”? Nie chodzi o to, żebyśmy wszystkie goniły za najatrakcyjniejszymi albo najbardziej „udanymi” ludźmi. Ale jeśli już na starcie uznajesz, że Twój partner jest w jakimś sensie „gorszy”, to trudno uznać to za dobry fundament relacji. Tym bardziej że stoi za tym dziwny i bardzo niezdrowy mechanizm wyższości – randkując „w dół”, automatycznie ustawiasz siebie „wyżej” od drugiej strony. Dlaczego „dating down” od początku ustawia relację źle Dochodzi do tego powierzchowność, którą ten trend wciąż przecież wzmacnia. Bo czym właściwie jest „szóstka” albo „siódemka”? Jak to zmierzyć? Zakolami? Wzrostem? Znakiem zodiaku? – Ryzykujesz, że po obu stronach zacznie narastać frustracja – mówi psycholożka dr Madeleine Roantree. – Jeśli w głębi duszy wierzysz, że się ‘zadowoliłaś tym, co było’, to i tak będzie to widoczne. A jeśli partner poczuje, że jest bezpieczną opcją, a nie kimś, kogo naprawdę pożądasz, może to działać destrukcyjnie. Trudno się z tym nie zgodzić: gdyby ktoś, z kim się spotykam, ocenił mnie na „sześć albo siedem” na 10, byłabym wściekła. Atrakcyjność nie mówi nic o tym, jak ktoś będzie Cię traktować Ten trend opiera się też na kompletnie wypaczonym założeniu, że atrakcyjność fizyczna i dobre zachowanie w związku wzajemnie się wykluczają. Że „szóstka” nie potraktuje Cię źle, bo będzie po prostu wdzięczna, że w ogóle ją wybrałaś. – Ta logika jest po prostu błędna – mówi Amy Chan, autorka książki „Unsingle: How to Date Smarter and Create Love that Lasts”. – Obniżenie standardów dotyczących wyglądu samo w sobie nie jest niczym złym – wiele osób przywiązuje zbyt dużą wagę do powierzchownych cech – ale fatalnym pomysłem jest utożsamianie ‘mniejszej atrakcyjności’ z tym, że ktoś będzie lepiej Cię traktował. To nie mówi absolutnie nic o charakterze tej osoby. To wciąż ta sama błędna logika, tylko odwrócona. Trendy randkowe raczej nie rozwiązują problemów sercowych Kierowanie się trendami randkowymi rzadko jest dobrym pomysłem. Owszem, bywa kojące, kiedy ktoś nadaje nazwę temu, czego właśnie doświadczasz: trend 6–7 uwypukla problem ze znalezieniem partnerów dostępnych emocjonalnie. Ale od tego do realnej zmiany w życiu uczuciowym droga jest daleka. – Większość trendów randkowych jest reaktywna – tłumaczy Chan. – Pojawiają się jako odpowiedź na zbiorowy ból i stają się viralami dlatego, że dobrze klikają się w internecie – nie dlatego, że naprawdę mogą coś zmienić. Nie pomaga też to, że trendy randkowe często zachęcają nas do obwiniania innych za własne złe doświadczenia. Zdecydowanie rzadziej nakłaniają do przyjrzenia się sobie. Trend 6–7 działa jak mechanizm obronny i siłą rzeczy będzie przemawiał do osób, które mają za sobą serię toksycznych związków z atrakcyjnymi partnerami. Tyle że zamiast skłonić je do przeanalizowania własnych schematów, wygodnie przerzuca winę na kogoś innego. Zamiast obwiniać innych, warto przyjrzeć się własnym schematom Widać to zresztą w języku, jakim mówimy dziś o randkowaniu online. Czy tylko mój algorytm jest zalany filmikami kobiet, które narzekają na fatalnych facetów, z którymi ostatnio się spotykały, i w odpowiedzi ogłaszają... celibat? – Dużo łatwiej powiedzieć: ‘randkowanie w moim mieście jest okropne’ albo ‘wszyscy fajni są już zajęci’, bo wtedy nie musimy brać odpowiedzialności za własny udział w sytuacji ani podejmować realnych kroków, by coś zmienić – mówi Chan, która uważa, że obwinianie innych to wygodny sposób na unikanie prawdziwej bliskości. Rozumiem to. Randkowanie dziś jest trudne. Czasem naprawdę ma się wrażenie, że przechodzimy z jednego odcinka „Seksu w wielkim mieście” do drugiego, od jednego męskiego stereotypu do kolejnego: „Rosjanin”, „polityk”, „Amerykanin”. Mój terapeuta zasugerował nawet, żebym przestała nadawać mężczyznom, z którymi się spotykam, takie etykietki. I choć w trendach randkowych czuć pewien rodzaj wspólnotowości – bo przecież wszystkie przez to przechodzimy – to w praktyce mogą one jedynie „uwięzić” nas w pętli negatywnego myślenia. W pętli, która odcina nas od czegoś naprawdę znaczącego i odsuwa od trudnej, ale koniecznej autorefleksji, potrzebnej do przerwania niezdrowych schematów. Każda z nas zasługuje, by być dla kogoś „10/10” Dlatego nie będę szukać „szóstki” ani „siódemki”. Myślę, że wszystkie zasługujemy na „10/10”. A jeszcze bardziej zasługujemy na to, by nasze partnerki i partnerzy widzieli w nas „10”. Inaczej naprawdę nie wiem, po co w ogóle randkować. Równie dobrze mogłybyśmy wszystkie zamieszkać z... kotami – co, szczerze mówiąc, wcale nie brzmi tak źle. Oryginalny tekst ukazał się w brytyjskim wydaniu ELLE
Ten jeden nawyk może sabotować twoje życie miłosne. Co psuje związki według znaku zodiaku?
Czasem to nie brak chemii, pech czy źle dobrane osoby stoją na drodze do szczęścia w miłości. Bywa, że to właśnie cechy przypisane naszemu znakowi zodiaku sprawiają, że relacje zaczynają się komplikować. Sprawdzamy, jaka wada najczęściej utrudnia życie uczuciowe każdemu znakowi zodiaku - i co warto z nią zrobić.
Françoise Sagan pisała w „Witaj, smutku”: „Oczywiście przeżywamy zawody miłosne, ale przede wszystkim nosimy w sobie własne smutki”. Trudno o lepszy punkt wyjścia do rozmowy o relacjach. Bo jeśli kolejne zauroczenia kończą się rozczarowaniem, a romantyczne historie zamiast spełnienia przynoszą więcej pytań niż odpowiedzi, być może chodzi o coś więcej niż przypadek. Astrologia - nawet jeśli nie jest nauką - podsuwa kuszącą myśl: a jeśli pewne mechanizmy naprawdę są zapisane w gwiazdach? Możesz mieć wielkie serce i romantyczną naturę, a jednak wciąż trafiać na ścianę. Dlatego warto przyjrzeć się temu, jakie nawyki i słabości poszczególnych znaków mogą sabotować miłość. Jaka wada przeszkadza Baranowi w miłości? Baran jest szczery, impulsywny, bezpośredni i pełen pasji. Gdy ktoś mu się podoba, nie bawi się w niedomówienia ani emocjonalne gierki - po prostu działa. Właśnie ta intensywność czyni go jednym z najbardziej uwodzicielskich znaków zodiaku. Problem pojawia się wtedy, gdy pasja zaczyna dominować nad wszystkim innym. Baran potrafi angażować się bardzo mocno, czasem aż za bardzo. Oczekuje od drugiej osoby ekscytacji, energii, ciągłego podsycania emocji i potwierdzania uczuć. Choć ceni niezależność, bywa zaborczy i zazdrosny. Miłość traktuje jak przygodę, wyzwanie, a czasem nawet pole walki. To właśnie dlatego zdarza mu się sabotować własne relacje - zwłaszcza wtedy, gdy codzienność zaczyna wydawać mu się zbyt spokojna. Słaby punkt: nieustanna potrzeba silnych bodźców i podtrzymywania „ognia”. Nad czym warto pracować: nad zgodą na spokojną, stabilną miłość. Nad akceptacją rutyny i poczucia bezpieczeństwa. Największa wada Byka w relacjach Byk kocha spokój, czułość i poczucie bezpieczeństwa. Miłość daje mu oparcie, pomaga myśleć o przyszłości z większym spokojem i stabilnością. To znak, który zazwyczaj szuka czegoś trwałego, poważnego i prawdziwego, a nie przelotnych historii. Z jednej strony Byk potrafi dać w relacji bardzo dużo. Z drugiej - jest wyjątkowo wymagający. Zanim się zaangażuje, musi mieć pewność, że druga osoba jest godna zaufania. Problem polega na tym, że nie zawsze jasno komunikuje swoje potrzeby. Zamiast mówić wprost, co go boli lub czego mu brakuje, często zamyka się w sobie. Unika napięć i konfliktów, a emocje tłumi tak długo, aż w końcu po prostu odchodzi. Cicho, bez wielkich wyjaśnień. Słaby punkt: skłonność do milczenia i unikania trudnych rozmów. Nad czym warto pracować: nad otwartą komunikacją i odwagą w mówieniu o tym, co nie działa. Ten nawyk może przeszkadzać Bliźniętom w miłości Bliźnięta mają dar słowa, lekkość flirtu i ogromną łatwość w nawiązywaniu kontaktów. Potrafią oczarować niemal każdego, a rozmowa z nimi często staje się ich największym atutem. Są błyskotliwe, zabawne i nieprzewidywalne - ale właśnie to może być ich problemem. Bliźnięta nie znoszą nudy, a gdy relacja staje się zbyt przewidywalna, ich uwaga zaczyna uciekać gdzie indziej. Niekoniecznie od razu w działaniu, częściej w myślach, fantazjach, rozmowach, niedopowiedzianych możliwościach. Ich nieuchwytność i skłonność do „rozpraszania się” mogą sprawiać, że druga osoba nie czuje się przy nich dość bezpiecznie. Słaby punkt: flirtowanie na wielu poziomach i trudność w dawaniu poczucia stabilności. Nad czym warto pracować: nad obecnością tu i teraz oraz umiejętnością uspokajania partnera lub partnerki. Jaka wada szkodzi Rakowi w relacjach? Rak jest jednym z najbardziej romantycznych znaków zodiaku. Kocha kochać, potrzebuje bliskości i emocjonalnego połączenia. W związku często odnajduje równowagę i poczucie sensu. Potrafi dać drugiej osobie naprawdę wiele - czasem jednak aż za wiele. Rak ma skłonność do zatracania się w relacji. Chce bliskości tak bardzo, że momentami zaczyna żyć bardziej dla drugiej osoby niż dla siebie. Przejmuje jej potrzeby, nastroje i emocje, a własne spycha na dalszy plan. W zamian oczekuje ogromnej czułości, troski i ciągłego potwierdzania uczuć. Gdy tego nie dostaje, może stać się drażliwy, złośliwy i bardzo reaktywny. Słaby punkt: zapominanie o sobie i nadmierne uzależnianie emocjonalne od relacji. Nad czym warto pracować: nad budowaniem własnej tożsamości poza związkiem i dbaniem o własne potrzeby. Największa wada Lwa w miłości Lew jest charyzmatyczny, uwodzicielski i przyciąga uwagę niemal naturalnie. Lubi błyszczeć, być podziwiany i czuć się wyjątkowo. W miłości to działa podobnie - potrzebuje poczucia, że dla drugiej osoby jest kimś absolutnie najważniejszym. Problem zaczyna się wtedy, gdy jego potrzeba bycia w centrum staje się zbyt duża. Lew chce być adorowany, zauważany i doceniany. Jeśli relacja przestaje go ekscytować albo nie daje mu odpowiedniej dawki zachwytu, może szybko stracić zainteresowanie. Średnie historie go nie interesują - w końcu, przynajmniej w swoim odczuciu, zasługuje na coś wyjątkowego. Słaby punkt: niecierpliwość i potrzeba nieustannego podziwu. Nad czym warto pracować: nad pokorą, cierpliwością i zgodą na to, że nie zawsze trzeba być w centrum świata. Ta cecha Panny potrafi zniszczyć nawet obiecującą relację Panna analizuje, obserwuje i długo nie dopuszcza nikogo naprawdę blisko. W uczuciach jest ostrożna, rozsądna i bardzo selektywna. Nie zakochuje się impulsywnie - zanim zaufa, musi mieć poczucie, że wszystko ma sens. Jej największym problemem jest jednak lęk przed pomyłką. Panna potrafi tak długo rozważać wszystkie „za” i „przeciw”, aż przegapi coś naprawdę wartościowego. Zdarza się, że zamiast wejść w relację i sprawdzić, dokąd ją to zaprowadzi, woli wycofać się przy pierwszej niepewności. To może zamykać ją we własnej bańce bezpieczeństwa. Słaby punkt: paraliżujący lęk przed złym wyborem. Nad czym warto pracować: nad odpuszczaniem nadmiernej kontroli i większą otwartością na to, co nieprzewidywalne. Największa wada Wagi w miłości Waga kocha samą ideę miłości. Jest romantyczna, zmysłowa, czarująca i naturalnie nastawiona na relacje. Potrafi uwodzić lekko, bez wysiłku, a bycie w duecie wydaje się jej czymś zupełnie naturalnym. Paradoks polega na tym, że Waga czasem bardziej kocha sam koncept zakochania niż konkretną relację. Lubi flirt, świeżość, ekscytację początku i poczucie, że każda nowa znajomość może okazać się jeszcze piękniejsza niż poprzednia. To sprawia, że długoterminowe relacje bywają dla niej trudniejsze, niż mogłoby się wydawać. Słaby punkt: idealizowanie nowych znajomości i uzależnienie od emocji początku. Nad czym warto pracować: nad jasnym określaniem własnych potrzeb i stawianiem granic. Najtrudniejsza wada Skorpiona w uczuciach Skorpion uchodzi za najbardziej magnetyczny znak zodiaku. Przyciąga, intryguje i budzi silne emocje. A jednak to właśnie on często sam komplikuje własne życie uczuciowe. W jego świecie miłość bardzo rzadko jest lekka - częściej łączy się z napięciem, obsesją, lękiem i skrajnymi emocjami. Skorpion ma skłonność do autodestrukcji w relacjach. Przeżywa wszystko intensywnie, bez półśrodków. Z nim można sięgnąć emocjonalnych wyżyn, ale i spaść bardzo nisko. Bywa podejrzliwy, drażliwy, pamiętliwy i skłonny do testowania drugiej osoby. Czasem rani pierwszy, zanim sam zostanie zraniony. Słaby punkt: skrajność emocji i tendencja do autodestrukcyjnych zachowań. Nad czym warto pracować: nad opanowaniem impulsywności i rezygnacją z dramatyzowania każdej trudniejszej sytuacji. Co może sabotować Strzelca w miłości? Strzelec to wolność, ruch i nieustanna potrzeba odkrywania świata. Kocha ludzi, przygody i spontaniczność. W relacjach wnosi ekscytację, świeżość i poczucie, że wszystko może się wydarzyć. Problem w tym, że bardzo trudno mu usiedzieć w miejscu - także emocjonalnie. Strzelec często boi się, że związek odbierze mu niezależność. Dlatego może sprawiać wrażenie osoby obecnej tylko częściowo: trochę tu, trochę gdzie indziej. Kocha intensywnie, ale nie zawsze stabilnie. Codzienność, obowiązki i powtarzalność bywają dla niego wyzwaniem. Słaby punkt: trudność z pełnym zaangażowaniem i lęk przed utratą wolności. Nad czym warto pracować: nad zrozumieniem, że bliskość nie musi oznaczać ograniczenia. Jaka wada utrudnia Koziorożcowi szczęście w miłości? Koziorożec nie zakochuje się szybko. Jest ostrożny, wymagający i bardzo poważnie traktuje wybory uczuciowe. Potrzebuje czasu, by komuś zaufać, ale też szybko ocenia, czy relacja spełnia jego wysokie standardy. To właśnie tu tkwi problem. Koziorożec bywa tak wymagający, że nie zostawia miejsca na błędy, niedoskonałości i zwykłą ludzką nieidealność. Jeśli druga osoba nie pasuje do jego wizji, potrafi odciąć się bez większego sentymentu. W efekcie częściej wybiera samotność niż relację, która nie spełnia wszystkich oczekiwań. Słaby punkt: nadmierny perfekcjonizm i emocjonalny dystans. Nad czym warto pracować: nad większą elastycznością i akceptacją tego, że nikt nie jest idealny. Największa wada Wodnika w relacjach Wodnik nie szuka klasycznej, przesadnie romantycznej miłości. Bardziej pociąga go relacja oparta na wolności, intelektualnym porozumieniu, ruchu i oryginalności. Lubi niezależność i potrzebuje przestrzeni, by czuć się sobą. To wszystko sprawia jednak, że może mieć trudność z pełnym zaangażowaniem. Wodnik nie lubi emocjonalnej presji, unika ciężkich rozmów i często chce, by związek był „bezproblemowy”. Tyle że prawdziwa bliskość zwykle wymaga także konfrontacji, decyzji i odpowiedzialności. Słaby punkt: niestałość i niechęć do emocjonalnego zobowiązania. Nad czym warto pracować: nad myśleniem długofalowym i zrozumieniem, że miłość nie jest pułapką. Ta wada Ryb może utrudniać im relacje Ryby są czułe, empatyczne, delikatne i niezwykle oddane. Potrafią troszczyć się o drugą osobę z ogromną czułością, ale jednocześnie często żyją trochę we własnym świecie. Są marzycielskie, intuicyjne i bardzo wrażliwe - a to czasem utrudnia im jasne komunikowanie emocji. Kiedy coś zaczyna je przerastać, Ryby często wycofują się w ciszę. Nie lubią napięć, unikają konfrontacji i nie zawsze mówią wprost, co czują. W efekcie bywają trudne do odczytania, a ich relacje mogą cierpieć przez niedopowiedzenia i brak decyzji. Słaby punkt: trudność w wyrażaniu uczuć i unikanie konfrontacji. Nad czym warto pracować: nad dialogiem, odwagą emocjonalną i umiejętnością nazywania tego, co naprawdę dzieje się w sercu. Artykuł ukazał się w oryginale na ELLE.fr
Poruszyło was „Dojrzewanie”? Przy nowym dokumencie Netflixa to bułka z masłem
Jeśli „Dojrzewanie” wydawało się mocne, to „W głębi manosfery” idzie o krok dalej. Ten dokument Netflixa nie tylko szokuje, ale zostawia z niewygodnym poczuciem, że to nie jest odległy świat z Internetu - tylko rzeczywistość, która dzieje się tu i teraz.
Są takie filmy, które ogląda się z rosnącym niepokojem - nie dlatego, że są brutalne czy przerysowane, ale dlatego, że z każdą kolejną minutą coraz trudniej odsunąć od siebie myśl: „to naprawdę się dzieje”. „W głębi manosfery” Louisa Therouxa właśnie do takich należy. Nie ma tu dramatycznej muzyki ani prób szokowania na siłę. Jest za to spokojna obserwacja świata, który - choć istnieje teoretycznie gdzieś „obok”, w Internecie, za oceanem - w rzeczywistości przenika do naszej codzienności szybciej, niż chcielibyśmy przyznać. Bo manosfera nie jest już niszą. To język, który słyszymy w social mediach, w komentarzach, w rozmowach. To narracje, które oglądają nie tylko „czyjeś dzieci”, ale też nasi znajomi, partnerzy, bracia siedząc obok nas na kanapie. Co to jest manosfera? Zanim jednak wejdziemy głębiej w świat pokazany przez „W głębi manosfery”, warto na chwilę zatrzymać się przy samym pojęciu. Manosfera nie jest jedną organizacją ani spójnym ruchem - to raczej rozproszona sieć internetowych twórców, forów i społeczności, które łączy wspólna narracja o „kryzysie męskości”. W jej centrum znajduje się przekonanie, że współczesny świat działa na niekorzyść mężczyzn, a jedyną drogą do odzyskania kontroli jest siła, status i pieniądze. „Ładna kobieta zostanie zaproszona na jacht i może wieść luksusowe życie. My musimy na ten jacht zarobić i pokazać swoją męskość.” To jedno z najbardziej wymownych ujęć filozofii manosfery - pokazuje, że w ich świecie kobieta staje się nagrodą, a mężczyzna musi udowodnić swoją wartość przez status i pieniądze. Manosferta to także przestrzeń, w której młodzi chłopcy trafiają na proste odpowiedzi na trudne pytania - o relacje, odrzucenie czy własną wartość. Problem w tym, że te odpowiedzi bardzo często opierają się na lęku, frustracji i potrzebie dominacji, a nie na realnym zrozumieniu rzeczywistości. „W głębi manosfery” - nowy dokument Netflixa, który powinien każdy zobaczyć „W głębi manosfery” to dokument, w którym Louis Theroux robi coś, co wychodzi mu najlepiej - zamiast oceniać, wchodzi do środka i słucha. Spotyka się z influencerami, którzy dla milionów młodych mężczyzn są dziś autorytetami. Rozmawia z nimi, obserwuje ich codzienność, pozwala im mówić. I właśnie to jest najbardziej niepokojące. Bo za drogimi zegarkami, idealnie wyrzeźbionymi sylwetkami i opowieściami o „sukcesie” kryje się bardzo prosty przekaz: mężczyzna musi dominować, zarabiać i kontrolować. Kobieta? W tej narracji często przestaje być partnerką, a zaczyna funkcjonować jako nagroda. W jednej ze scen pada zdanie, które brzmi jak manifest: „Gdybym robił tylko dobre rzeczy, nie byłbym tu, gdzie jestem”. I trudno nie odnieść wrażenia, że to zdanie mówi więcej o współczesnym Internecie niż niejeden raport. View oEmbed on the source website To nie tylko mizoginia. To też samotność Najłatwiej byłoby odrzucić ten świat jako skrajny, przerysowany, oderwany od rzeczywistości. Problem w tym, że dokument Therouxa pokazuje coś znacznie bardziej złożonego. Bo choć kobiety są oczywistymi ofiarami tej narracji, to młodzi mężczyźni również bywają jej zakładnikami. Szukają odpowiedzi, poczucia sensu, wskazówek - i trafiają do świata, który oferuje im proste rozwiązania: pieniądze, siłę, dominację. Jak mówi sam Theroux: „Mężczyźni są także wykorzystywani. Trzeba widzieć ich jednocześnie jako sprawców i ofiary tej kultury”. I to jest moment, w którym ten dokument przestaje być tylko opowieścią o kontrowersyjnych influencerach. Zaczyna być opowieścią o potrzebach, które ktoś nauczył się perfekcyjnie monetyzować. Algorytmy wiedzą, co robią „W głębi manosfery” pokazuje też coś jeszcze - mechanizm, który napędza cały ten świat. To nie jest przypadek, że te treści trafiają do młodych ludzi. Algorytmy kochają emocje: gniew, kontrowersję, skrajności. A manosfera dostarcza ich w idealnych proporcjach. Krótki, prowokacyjny filmik → viral → podcast → zamknięta społeczność → płatne kursy. Theroux rozmawia z influencerami, którzy uczą młodych mężczyzn „jak być mężczyzną” i zarabiają na tym ogromne pieniądze. To już nie jest internetowa subkultura, która niewinnie wspiera chłopaków w potrzebie. To dobrze działający model biznesowy. Dlaczego ten dokument tak bardzo uwiera? Bo nie daje prostych odpowiedzi. Theroux nie próbuje naprawiać świata, nie moralizuje, nie wskazuje winnych palcem. Zostawia nas z pytaniem, które wybrzmiewa długo po seansie: co się dzieje z chłopcami, którzy uczą się o relacjach z TikToka i podcastów? I może jeszcze ważniejsze - dlaczego właśnie tam szukają odpowiedzi? To nie jest „ich problem”. To jest nasza rzeczywistość Najbardziej niepokojące w „W głębi manosfery” nie jest to, co mówią jego bohaterowie. Tylko to, jak bardzo ten świat przestał być odległy. To nie są już anonimowi twórcy z drugiego końca świata. To treści, które - dzięki algorytmom - trafiają do naszych telefonów, naszych domów, naszej codzienności. I właśnie dlatego ten dokument zostaje w głowie. Bo trudno już udawać, że to nas nie dotyczy. „W głębi manosfery” dostępne jest na Netflixie. Czy to dobry seans na Wielkanoc? Trudny - ale im szybciej się z nim zmierzymy tym jest nadzieja, że szybciej zrozumiemy. To jeden z tych tytułów, po których: trochę się wkurzasz, trochę nie dowierzasz, a potem zaczynasz się zastanawiać, co się właściwie dzieje - i jak to zatrzymać.
3 typy singli według terapeutki. Do której grupy należysz?
Bycie singlem to już nie „etap przejściowy”, ale świadomy wybór, który może przyjmować różne formy. Terapeutka odpowiada jakie.
Jeszcze do niedawna singielstwo często przedstawiano jako stan przejściowy – coś pomiędzy jednym związkiem a drugim albo etap, który „należy” jak najszybciej zakończyć. Przez lata utrwalało się przekonanie, że pełnia życia osobistego zaczyna się dopiero wtedy, gdy jesteśmy w relacji. Dziś ten sposób myślenia coraz wyraźniej się zmienia. Widać to zarówno w popkulturze, jak i w codziennych rozmowach o relacjach. Coraz więcej osób otwarcie mówi o tym, że życie solo nie musi być ani porażką, ani brakiem, który trzeba natychmiast wypełnić. Przeciwnie – dla wielu staje się świadomym wyborem, przestrzenią na niezależność, rozwój i budowanie życia poza tradycyjnym scenariuszem, w którym związek nadal bywa uznawany za główną miarę osobistego spełnienia. Singielstwo to już nie „plan B”. Liczby mówią jasno Zmianę podejścia widać także w danych. Z badania aplikacji Happn dotyczącego tzw. „zaangażowanych singli” wynika, że 28% osób postrzega bycie singlem jako czas niezależności. To ważny sygnał, bo pokazuje, że coraz więcej osób nie traktuje życia solo jako problemu do rozwiązania, lecz jako etap, który może mieć własną wartość. Szczególnie wyraźnie widać to wśród kobiet. 24% z nich deklaruje, że pozostaje solo, a w grupie wiekowej 26–35 lat odsetek ten wzrasta do 29%. To o tyle znaczące, że właśnie ten moment życia przez lata był najmocniej obciążony społeczną presją – na „ustabilizowanie się”, wejście w poważny związek, a często także założenie rodziny. Dziś coraz więcej kobiet odsuwa od siebie ten schemat. Zamiast traktować singielstwo jako coś, co trzeba tłumaczyć, uznają je za pełnoprawny sposób życia. Nie zawsze oznacza to rezygnację ze związku na zawsze. Często chodzi po prostu o zgodę na to, że życie nie musi przebiegać według jednego wzorca. Jeden status, trzy zupełnie różne historie Właśnie na tę różnorodność zwraca uwagę psychoanalityczka, seksuolożka kliniczna i terapeutka par Cécilia Commo. Za słowem „singiel” kryją się bardzo różne doświadczenia, decyzje i stany emocjonalne. Na zewnątrz status wygląda tak samo, ale jego znaczenie może być całkowicie inne. Jak zauważa Commo, nie każdy przeżywa bycie solo w ten sam sposób. Dla jednych jest ono świadomym wyborem, dla innych okolicznością, którą nauczyli się akceptować, a dla jeszcze innych trudnym stanem, z którym wcale nie jest im dobrze. Terapeutka wyróżnia trzy podstawowe typy singli. „Single z wyboru”. Solo, bo właśnie tak chcą żyć Pierwszą grupą są osoby, które świadomie wybierają życie solo. Cécilia Commo określa je jako „single people”, czyli osoby „deliberately single” – singli z wyboru. To ludzie, którzy nie postrzegają związku jako koniecznego warunku szczęścia. Cenią niezależność, swobodę i możliwość budowania codzienności na własnych zasadach. Często nie odczuwają potrzeby, by być w relacji tylko dlatego, że tak wypada albo że oczekuje tego otoczenie. Nie chodzi tu o lęk przed bliskością czy rozczarowanie miłością, ale o realny wybór stylu życia. W ich przypadku singielstwo nie jest pustką, lecz świadomie zagospodarowaną przestrzenią. Może oznaczać większy spokój, skupienie na sobie, karierze, przyjaźniach, pasjach czy po prostu większą kontrolę nad własnym czasem. To właśnie ten typ singielstwa najmocniej podważa dawne przekonanie, że życie solo jest wyłącznie tymczasowe. „Single z przypadku”. Nie planowali tego, ale potrafią w tym żyć Druga grupa to osoby, które nie wybrały singielstwa wprost, ale nauczyły się dobrze w nim funkcjonować. To tzw. single „z przypadku” albo „z okoliczności”. Nie jest to ich wymarzony model życia, ale też nie traktują go jak osobistej porażki. Akceptują swoją sytuację i potrafią budować satysfakcjonującą codzienność niezależnie od statusu związku. Często są otwarte na relację, ale nie zawieszają życia w oczekiwaniu na nią. To bardzo ważne rozróżnienie. Bycie singlem nie zawsze musi oznaczać pełną identyfikację z życiem solo, ale też nie musi wiązać się z cierpieniem. Dla wielu osób jest to po prostu etap, który nie został zaplanowany, a mimo to może być dobry, spokojny i rozwojowy. „Single z przymusu”. Gdy samotność boli bardziej Trzecią grupę stanowią osoby, które nie chcą być same, ale z różnych powodów pozostają poza relacją. To właśnie ten typ singielstwa najczęściej wiąże się z poczuciem samotności, frustracji albo dyskomfortu. W tym przypadku status singla nie jest wyborem ani nawet neutralną okolicznością, lecz źródłem realnego napięcia. Takie osoby mogą odczuwać brak bliskości, trudność w budowaniu relacji albo presję wynikającą z porównań społecznych. Często to właśnie ich doświadczenie najbardziej utrwaliło stereotyp, że singielstwo jest stanem niepożądanym. Jednocześnie podział zaproponowany przez Commo pokazuje, że nie można wszystkich singli wrzucać do jednego worka. To, że ktoś nie jest w związku, nie mówi jeszcze nic o jego potrzebach, emocjach ani poziomie spełnienia. Singielka nadal bywa oceniana bardziej niż singiel Te rozróżnienia szczególnie mocno wybrzmiewają w kontekście kobiet. Choć społecznie wiele się zmieniło, kobiece singielstwo nadal bywa oceniane surowiej niż męskie. Wciąż funkcjonuje przekonanie, że kobieta solo powinna się z tego tłumaczyć – albo że jej status musi oznaczać zawód, zbyt wysokie wymagania albo „problem”, który prędzej czy później trzeba rozwiązać. Tymczasem rzeczywistość jest znacznie bardziej złożona. Kobieta może być singielką, bo tak wybrała. Może być singielką, choć nie planowała tego, ale dobrze się w tym odnalazła. Może też przeżywać samotność trudno i nie chcieć być sama. Każda z tych historii jest inna – i żadna nie powinna być automatycznie oceniana. To właśnie dlatego tak ważne jest odejście od prostych etykiet. Sam status związku nie mówi nic o jakości życia, stopniu spełnienia ani dojrzałości emocjonalnej. Bycie w relacji nie jest automatycznym dowodem sukcesu, tak samo jak bycie solo nie oznacza jego braku. Artykuł ukazał się w oryginale na ELLE.fr
Zdrada emocjonalna wcale nie boli mniej niż fizyczna. Oto 6 sygnałów, które mogą wskazywać, że właśnie jej doświadczasz
Zdrada emocjonalna nie zostawia śladów na ciele, ale potrafi boleć równie mocno. Często zaczyna się niewinnie i długo pozostaje niezauważona. Sprawdź 6 sygnałów, które mogą świadczyć o tym, że przekroczona została ważna granica.
Zdrada emocjonalna nie zawsze prowadzi do fizycznej, ale często staje się jej cichym początkiem. Takie więzi potrafią trwać miesiącami, a nawet latami i – co pokazują badania – są zaskakująco powszechne. Blisko połowa mężczyzn i ponad jedna trzecia kobiet przyznaje, że jej doświadczyła, podczas gdy zdrada fizyczna dotyczy znacznie mniejszej grupy. Co więcej, wiele z tych relacji rodzi się w pracy, gdzie granice łatwo się zacierają. Choć dla wielu kobiet zdrada emocjonalna bywa bardziej dotkliwa niż fizyczna, wszystko zależy od indywidualnej wrażliwości i podejścia do związku. W tym artykule: Co to jest zdrada emocjonalna? Jak rozpoznać, że Twój partner zdradza Cię emocjonalnie? Przykłady zdrady emocjonalnej w związku Jak sobie poradzić ze zdradą emocjonalną męża lub żony? Czy warto wybaczyć zdradę emocjonalną? Za i przeciw Jak żyć po zdradzie emocjonalnej? Co to jest zdrada emocjonalna? Na początek warto doprecyzować, czym właściwie jest zdrada emocjonalna. Najczęściej mówi się o niej wtedy, gdy jedna z osób w związku tworzy silną, intymną więź z kimś innym – opartą na bliskości, zaangażowaniu i dzieleniu się tym, co dotąd było zarezerwowane dla partnera. To relacja, w której pojawia się uważność, troska i wspólnie spędzany czas, często skrywany przed drugą połówką. Tajemnica i ekscytacja, które jej towarzyszą, potrafią budować napięcie porównywalne do tego znanego z relacji romantycznych. Z czasem taka więź może ewoluować w stronę uczuciową lub fizyczną, choć nie jest to regułą. Często powstrzymują ją wewnętrzne bariery – wartości, lęk przed konsekwencjami czy poczucie winy. Niezmiennym elementem pozostaje jednak sekret: ukrywanie relacji lub jej prawdziwej intensywności przed partnerem. Jednocześnie rośnie otwartość wobec osoby trzeciej, co dodatkowo pogłębia więź. Gdy prawda wychodzi na jaw, największe emocje budzi nie tylko sam fakt relacji, ale też jej skala – liczba wiadomości, ich treść i poziom zażyłości. Jak rozpoznać, że Twój partner zdradza Cię emocjonalnie? Zdrada emocjonalna bardzo często zaczyna się niepozornie – od luźnych rozmów, wiadomości czy niewinnego dzielenia się codziennością z kimś spoza związku. Z czasem jednak ta relacja nabiera głębi i zaczyna wypełniać przestrzeń, która wcześniej należała do partnera. To właśnie wtedy pojawia się napięcie, które może stopniowo osłabiać więź i prowadzić do kryzysu. Jednym z najważniejszych sygnałów jest przesunięcie intymności – zamiast z partnerem, zaczynamy dzielić emocje, myśli i wątpliwości z kimś innym. Taka relacja nie zawsze ma wymiar fizyczny, ale jej emocjonalna intensywność potrafi być równie znacząca. W niektórych przypadkach pozostaje na poziomie uczuć, w innych może przerodzić się w coś więcej, dodatkowo komplikując sytuację i podważając fundamenty związku. Przykłady zdrady emocjonalnej w związku Nawet znając definicję, w praktyce trudno jednoznacznie stwierdzić, czy doszło już do zdrady emocjonalnej – zarówno u partnera, jak i u siebie. Granice w relacji nie są uniwersalne i każda para ustala je na własnych zasadach. To, co dla jednych będzie niewinną znajomością, dla innych może oznaczać przekroczenie ważnej granicy. Zdrada emocjonalna nie ma jednego schematu – może przyjmować różne formy i rozwijać się w różny sposób. Są jednak pewne zachowania i sytuacje najczęściej uznawane są za sygnały ostrzegawcze: Ukrywanie relacji przed partnerem Prowadzenie intensywnych rozmów z kimś innym i celowe zatajenie tego przed partnerem. Utrzymywanie "przyjaźni" w tajemnicy, mimo że rozmowy są bardzo intymne. Dzielenie się intymnymi szczegółami Zwierzanie się innej osobie z problemów w związku, uczuć, marzeń czy lęków – w sposób, w jaki powinno się to robić z partnerem. Tworzenie emocjonalnej więzi silniejszej niż ta z partnerem. Flirtowanie na poziomie emocjonalnym Flirt, który przekracza granice przyjacielskich żartów i ma wyraźny podtekst uczuciowy lub romantyczny. Regularne komplementowanie innej osoby w sposób, który wywołuje uczucie wyjątkowości. Wirtualna zdrada emocjonalna Prowadzenie emocjonalnie intensywnych rozmów przez media społecznościowe, aplikacje czy SMS-y. Tworzenie specjalnej przestrzeni online dla tej relacji, np. prywatnych grup, ukrytych czatów. Porównywanie partnera do "tej drugiej osoby" Idealizowanie innej osoby w myślach lub rozmowach ("Szkoda, że mój partner nie jest taki jak ona/on"). Fantazjowanie o życiu lub relacji z kimś innym. Wzajemne wsparcie emocjonalne zamiast partnera Szukanie wsparcia, rady, pocieszenia lub poczucia bezpieczeństwa u kogoś innego zamiast u własnego partnera. Czucie, że "nie mogę funkcjonować bez tej osoby", mimo że jest się w związku. Jak sobie poradzić ze zdradą emocjonalną męża lub żony? Wielu psychologów podkreśla, że zdrada emocjonalna bywa bardziej podstępna niż fizyczna, bo rozwija się „od środka” – angażuje uczucia, myśli i to, co buduje prawdziwą bliskość. Granica między przyjaźnią a czymś więcej potrafi być bardzo cienka, dlatego łatwo ją przeoczyć. Właśnie dlatego sygnały ostrzegawcze warto traktować poważnie – jako moment, gdy trzeba się zatrzymać i na nowo przyjrzeć relacji, zamiast nieświadomie się od niej oddalać. Jednocześnie zdrada – także emocjonalna – rzadko pojawia się bez powodu. Często jest efektem narastających problemów, niewypowiedzianych potrzeb i poczucia niezrozumienia w związku. Może wynikać z samotności, braku uwagi czy trudności w komunikacji. Nie jest to jednak usprawiedliwienie, a raczej sygnał, że coś wymaga przepracowania. Zamiast szukać ucieczki poza relacją, warto postawić na szczery dialog – we dwoje lub przy wsparciu specjalisty. Czy warto wybaczyć zdradę emocjonalną? Za i przeciw Pierwszym krokiem po odkryciu zdrady emocjonalnej jest uznanie, że to nie tylko bolesne doświadczenie, ale też sygnał ostrzegawczy dla relacji. Towarzyszą temu silne emocje – złość, poczucie odrzucenia, spadek poczucia własnej wartości czy chęć odwetu. Aby ruszyć dalej, trzeba najpierw zmierzyć się z tymi uczuciami i uczciwie przyjrzeć się temu, co w związku nie działało. Często pod powierzchnią kryją się niewypowiedziane potrzeby, frustracje i brak komunikacji. Odbudowa relacji wymaga czasu, pracy nad zaufaniem i stworzenia nowych, zdrowszych zasad bycia razem. Kluczowa okazuje się rozmowa – szczera, trudna, ale konieczna. W wielu przypadkach pomocne bywa wsparcie terapeuty, który pomaga uporządkować emocje i spojrzeć na sytuację z dystansu. To szczególnie ważne wtedy, gdy para chce spróbować odbudować relację, ale nie potrafi samodzielnie przejść przez kryzys. Czy warto wybaczyć zdradę emocjonalną? Za: daje szansę na odbudowę i wzmocnienie relacji pozwala lepiej zrozumieć potrzeby obu stron może stać się początkiem bardziej świadomego związku pomaga zamknąć trudny etap bez poczucia niedomknięcia Przeciw: odbudowa zaufania jest długim i wymagającym procesem istnieje ryzyko powtórzenia sytuacji trudne emocje mogą wracać przez długi czas nie każda relacja ma fundamenty, które da się odbudować Jak żyć po zdradzie emocjonalnej? Pierwsze pytanie po zdradzie emocjonalnej, brzmi: czy ten związek wciąż ma przyszłość? Odpowiedź nigdy nie jest prosta i zależy od wielu czynników – uczuć, wspólnej historii, zobowiązań czy tego, jak silna była więź przed kryzysem. Jeśli obie strony widzą sens w dalszej relacji, możliwe jest wypracowanie nowych zasad – samodzielnie lub przy wsparciu specjalisty. Warto jednak pamiętać, że odbudowa zaufania to proces wymagający czasu, zaangażowania i gotowości po obu stronach. Zdarza się jednak, że mimo prób jedna z osób nie jest przekonana, czy chce dalej walczyć o związek. W takiej sytuacji pomocna może być terapia indywidualna, która pozwala lepiej zrozumieć własne emocje i potrzeby. Nawet jeśli finalnie zapadnie decyzja o rozstaniu, praca nad przeżytym doświadczeniem pozostaje kluczowa – pomaga zamknąć ten etap i wejść w przyszłe relacje z większą świadomością oraz zdolnością do budowania zaufania.
Pożądanie, flirt i fantazje. Jak młodzi ludzie wykorzystują AI, by ożywić swoje życie erotyczne?
Aż 31% użytkowników korzysta z wirtualnego towarzysza, by eksplorować nowe fantazje – wynika z badania przeprowadzonego przez twórcę avatarów Joi IA.
Choć ChatGPT wciąż nie wprowadził swojej „dorosłej” wersji, część użytkowników nie czekała na erotyczne funkcje chatbotów OpenAI, aby wykorzystać sztuczną inteligencję do urozmaicenia życia intymnego. Firmy rozwijające technologie AI oferują dziś wirtualne awatary w roli „cyfrowych partnerów”, umożliwiające prowadzenie prywatnych rozmów i symulowanie relacji. Tak działa m.in. turecka firma Joi IA, która przeprowadziła badanie wśród 2500 przedstawicieli pokolenia Z i millenialsów, aby sprawdzić, jak sztuczna inteligencja wpływa na ich seksualność. Wirtualni partnerzy jako trenerzy intymności Z wyników badania, przytoczonych przez „20 Minutes”, wynika, że dla części młodego pokolenia sztuczna inteligencja zaczyna pełnić rolę intymnego coacha. Aż 60% respondentów deklaruje, że łatwiej jest im mówić o swoich pragnieniach chatbotowi niż prawdziwemu partnerowi. Z kolei 37% badanych wykorzystuje wirtualnych towarzyszy do ćwiczenia flirtu, odgrywając scenariusze randkowe zanim spróbują ich w realnym życiu. Efekt? Blisko dwie trzecie uczestników (64%) twierdzi, że dzięki temu wzrosła ich pewność siebie i poczucie atrakcyjności. W miarę pogłębiania relacji z AI 31% badanych przyznaje, że rozmowy z awatarem pozwalają im eksplorować nowe fantazje. Co więcej, 61% respondentów uważa, że ich realne życie seksualne poprawiło się dzięki takim interakcjom, choć trudno jednoznacznie potwierdzić bezpośredni związek przyczynowy. Jednocześnie pojawiają się bardziej zaskakujące – a dla niektórych niepokojące – wnioski. 28% badanych deklaruje, że byłoby gotowych rozważyć romantyczny związek ze sztuczną inteligencją, a 49% dopuszcza możliwość relacji seksualnej z awatarem. Cyfrowy chłopak z AI. Jakie mogą być zagrożenia? Wyniki badania należy jednak traktować z pewną ostrożnością. Ankieta została przeprowadzona wśród użytkowników Joi IA, dlatego nie jest w pełni reprezentatywna dla całej populacji. Z kolei według badania Ifop przeprowadzonego dla „Libération”, jedna na pięć osób poniżej 35. roku życia we Francji miała już erotyczną interakcję ze sztuczną inteligencją. Eksperci podkreślają jednak, że rozwój takich praktyk może nieść także ryzyko: Rosnącej popularności tych technologii towarzyszą także napięcia: ryzyko uzależnienia, dyskomfort związany z zacieraniem granic między relacjami ludzkimi a cyfrowymi oraz obawy o wpływ takich praktyk na związki partnerskie i życie małżeńskie. Artykuł ukazał się w oryginale na ELLE.fr
Miłość, zdrada i kryzys wieku średniego. Ten nowy serial od HBO mocno was zaskoczy
Ten nowy serial HBO miesza miłość, zdradę i kryzys wieku średniego w sposób, który wymaga odwagi od widza. Bo żeby śledzić historie pełne tajemnic, seksu i dramatów podmiejskich przedmieść, trzeba mieć oczy szeroko otwarte.
Wyobraźcie sobie aplikację randkową dla dorosłych w kryzysie wieku średniego - taka, która obiecuje odrobinę pikanterii i nowe emocje, a czasem prowadzi do katastrofy. To w zasadzie punkt wyjścia nowego miniserialu HBO, w którym życie prywatne bohaterów splata się z zawodowym w niespodziewany, a czasem tragiczny sposób. Humor, seks i dramat przeplatają się tu z kryminałem, tworząc serial, którego nie można oglądać bez pełnego skupienia… i odrobiny odwagi. Nietypowy trójkąt - o czym jest nowy serial HBO „Chętni na seks”? Akcja skupia się na Clarku (Jason Bateman znany z „Ozark”), prezenterze pogody z St. Louis, i jego przyjacielu Floydzie (David Harbour - „Stranger Things”), tłumaczu języka migowego. Ich bliska relacja prowadzi do nieoczekiwanych konsekwencji, zwłaszcza gdy Clark poznaje żonę Floyda, Carol (Linda Cardellini). Na pierwszy rzut oka klasyczny miłosny trójkąt szybko wymyka się spod kontroli, wciągając bohaterów w spiralę tajemnic, zdrad i morderstwa. Choć fabuła opiera się na wątkach sensacyjnych, serial skupia się też na codziennych emocjach bohaterów - ich marazmie, samotności i potrzebie bliskości. To właśnie ten balans między groteską a empatią sprawia, że produkcja Conrada jest wyjątkowa. View oEmbed on the source website Humor, dramat i morderstwo - oto siła serialu Choć tytuł sugeruje przede wszystkim seksualne przygody, najciekawsze są momenty poza sypialnią: wspólne sesje terapeutyczne, szczere rozmowy i codzienne absurdalne sytuacje, które ujawniają prawdziwą naturę bohaterów. Każdy z nich ma sprzeczne cechy i nieoczywiste emocje, co sprawia, że historia jest bardziej złożona niż zwykły kryminał. Warto też wspomnieć o obsadzie - Bateman, Harbour i Cardellini wnoszą do ról subtelny balans między komizmem a dramatem, co sprawia, że serial ogląda się nie tylko z zaciekawieniem, ale też z pewnym rodzajem emocjonalnego zaangażowania. Czy warto oglądać nowy serial „Chętni na seks”? Zdecydowanie tak. 7 odcinków miniserialu HBO to mieszanka humoru, kryzysu wieku średniego i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Jeśli ciekawi was, jak aplikacja randkowa może zmienić życie dorosłych w średnim wieku - przygotujcie się na pokręconą, zabawną i przewrotną historię, od której trudno się oderwać. Serial miał premierę 2 marca na platformie HBO Max. Odcinki będą pojawiać się co tydzień - w każdy poniedziałek.
Aplikacje randkowe zamieniły miłość w supermarket. Jak ghosting niszczy nasze poczucie wartości wyjaśnia seksuolog Andrzej Gryżewski
Andrzej Gryżewski, seksuolog i psychoterapeuta, jest gościem nowego cyklu POWIĘKSZENIE. Bliżej z Hanną Lis. W szczerej rozmowie o relacjach w dobie Tindera, AI i epidemii samotności wyjaśnia, jak aplikacje randkowe zmieniły podejście do miłości i dlaczego ghosting jest tak destrukcyjny dla naszej samooceny.
Spis treści: Miłość na miarę XXI wieku – czy jest jeszcze możliwa? Jak ghosting wpływa na nasze poczucie wartości? Jak radzić sobie z ghostingiem? Miłość na miarę XXI wieku – czy jest jeszcze możliwa? Współczesne randkowanie coraz częściej przypomina robienie zakupów w wielkim, internetowym supermarkecie. Taki obraz wyłania się z rozmowy Hanny Lis z seksuologiem Andrzejem Gryżewskim. „Left, right, left, right. Nie, ta półka mi się nie podoba, to skręcę tutaj. Dokładnie. O, to wezmę! I tak biorą sobie w tym supermarkecie, wybierają ludzi, ale co jest najgorsze, że potem zwracają tych ludzi. W supermarkecie jest przynajmniej jakaś procedura zwrotu. Musisz pokazać kwitek, musisz wytłumaczać. Tutaj ci ludzie są czasami po prostu wyrzucani do kosza” – mówi Andrzej Gryżewski. Aplikacje randkowe miały ułatwiać poznawanie się i budowanie relacji. W praktyce jednak często prowadzą do powierzchownych kontaktów, które kończą się nagłym zniknięciem jednej ze stron – zjawiskiem znanym jako ghosting. Andrzej Gryżewski tłumaczy: „Ghosting to jest takie znikanie, że ktoś pisze coraz rzadziej, coraz rzadziej i przepada, albo w ogóle przestaje pisać, albo zaczyna cię blokować". To zjawisko łączy się bezpośrednio z syndromem supermarketu, kiedy usilnie próbujemy znaleźć partnera w 100% dopasowanego do naszych potrzeb. Seksuolog zaznacza, że w ten sposób ludzie, zamiast budować głębokie relacje, nieustannie poszukują „lepszego towaru”, a osoby, które nie spełnią ich oczekiwań, są po prostu usuwane z życia – często bez słowa wyjaśnienia. Jak ghosting wpływa na nasze poczucie wartości? Ghosting to nie tylko problem relacyjny, ale też psychologiczny. „W analogowych czasach, jak ktoś chciał się rozstać z kimś, to jednak mówił dlaczego, wyjaśniał i przez to nasza głowa nie generowała jakichś negatywnych scenariuszy, że to pewnie przez moją wagę albo mój wzrost albo coś tam” – wspomina Gryżewski. Kiedy zostajemy ghostowani, nasz umysł zaczyna szukać winy w sobie. Nasz mózg został stworzony po to, żeby uwypuklać zagrożenia. Czyli jeśli kobieta czuje się zghostowana, bo mężczyzna się nie odzywa, to on uwypukla zagrożenia, czyli najczęściej te wady, które ona w swoim ciele widziała. To mechanizm, który może prowadzić do poważnych problemów z poczuciem własnej wartości, a nawet depresji. Jak radzić sobie z ghostingiem? Seksuolog podkreśla, że ofiara ghostingu nie powinna szukać winy w sobie. „Problem nie jest w tobie, ale ciężko to wyjaśnić” – mówi Gryżewski. Warto pamiętać, że ghosting to problem osoby, która znika, a nie tej, która zostaje porzucona. Jeśli czujesz, że takie doświadczenia wpływają na twoje samopoczucie, warto porozmawiać z bliskimi lub specjalistą. Pomimo cyfrowej rewolucji i nowych zagrożeń, Andrzej Gryżewski wierzy, że prawdziwa miłość jest nadal możliwa. Wymaga jednak odwagi, szczerości i gotowości do budowania relacji poza „supermarketem” aplikacji randkowych. Kluczem jest świadomość własnych potrzeb i granic oraz umiejętność rozmawiania o emocjach – nawet tych trudnych. Aplikacje randkowe zrewolucjonizowały nasze podejście do miłości, ale też przyniosły nowe wyzwania. Ghosting i „syndrom supermarketu” mogą poważnie zaszkodzić naszemu poczuciu własnej wartości. Warto pamiętać, że za każdą relacją stoi człowiek – z emocjami, nadziejami i lękami. Szukanie prawdziwej bliskości wymaga otwartości na drugiego człowieka.
„Chcemy partnera, który będzie przyjacielem, kochankiem i psychologiem” – czy to zabija miłość?
W rozmowie z Gamou Fall przyglądamy się, jak zmieniają się nasze oczekiwania wobec partnerów i czy współczesne podejście do relacji nie zabija tego, co w miłości najważniejsze. Rozmawiamy także o różnicach kulturowych i zjawisku epidemii samotności.
Spis treści: Epidemia samotności – problem globalny Iluzja wyboru i ciągłe niezdecydowanie Co niszczy związki? Epidemia samotności – problem globalny Coraz częściej mówi się o epidemii samotności, zwłaszcza wśród młodych ludzi z pokolenia Z oraz milenialsów. Gamou Fall zauważa, że to zjawisko nie dotyczy wyłącznie Polski czy Senegalu. Świat stał się globalną wioską, a zmiany społeczne i kulturowe zachodzą równolegle w wielu krajach. Kluczową przyczyną tej samotności są rosnące oczekiwania wobec związków. Kiedyś relacje były prostsze – partnerzy mieli wobec siebie jasno określone wymagania, a związek pełnił konkretną funkcję. Gamou przypomina w wywiadzie słowa jednego z utworów Bedoesa i Żabsona Sidehoe (red.), dziś oczekujemy, że partner będzie jednocześnie naszym przyjacielem, kochankiem, wsparciem emocjonalnym, a nawet psychologiem. To sprawia, że coraz trudniej nam być dla siebie wystarczającymi i zaczynamy szukać „lepszych” opcji, często nie potrafiąc się zdecydować. Iluzja wyboru i ciągłe niezdecydowanie Współczesne randkowanie często przypomina niekończący się casting. Z jednej strony mamy ogromny wybór, z drugiej – poczucie, że zawsze możemy trafić lepiej. To prowadzi do frustracji i nieumiejętności podjęcia decyzji. Gamou zauważa, że w Polsce randkowanie jest często oderwane od myślenia o przyszłości – traktujemy je jako cel sam w sobie, a gdy tylko pojawi się drobna niedogodność, przechodzimy do kolejnej osoby. Gamou zwraca uwagę na istotną różnicę: w Senegalu związek to nie tylko sprawa dwóch osób, ale całych rodzin i społeczności. W Polsce jesteśmy bardziej odizolowani od rodzin, co może utrudniać budowanie trwałych relacji. Senegalczycy są także bardziej ekspresyjni w okazywaniu emocji, szybciej ujawniają swoje intencje. Polacy, choć równie emocjonalni, potrzebują więcej czasu, by się otworzyć. Co niszczy związki? Gamou podkreśla, że głównymi czynnikami niszczącymi relacje są strach i brak komunikacji. Współczesne pokolenia są mniej wytrzymałe niż ich rodzice – jeśli nie rozmawiamy o problemach, prędzej czy później one nas przerosną. Często boimy się powiedzieć drugiej osobie, co naprawdę czujemy, obawiając się, że to zakończy związek. Współczesne oczekiwania wobec partnerów są ogromne . To często prowadzi do rozczarowań i poczucia, że związek nie spełnia naszych potrzeb. Warto jednak pamiętać, że prawdziwa miłość opiera się na komunikacji, wzajemnym wsparciu i akceptacji, a nie na nieustannym spełnianiu wygórowanych oczekiwań. Może więc warto zadać sobie pytanie: czy naprawdę potrzebujemy, by nasz partner był wszystkim naraz, czy wystarczy, że będzie po prostu blisko?
Miłość po ślubie? „Trzeba o nią dbać bardziej niż przed” – szczere wyznanie Karoliny Pisarek
Miłość po ślubie wymaga jeszcze większego zaangażowania niż przed nim – podkreśla Karolina Pisarek, zwracając uwagę, że związek to nieustanna praca, niezależnie od miejsca czy kultury. Jak randkuje się w Polsce i za granicą? Czy różnice kulturowe mają znaczenie? O samotności, relacjach i sile offline opowiada w szczerej rozmowie.
Spis treści: Karolina Pisarek o randkowaniu na świecie Czy romantyzm zanika po ślubie? Epidemia samotności – wyzwanie współczesności Karolina Pisarek o randkowaniu na świecie Karolina Pisarek, modelka i influencerka, przyznaje, że choć odwiedziła wiele krajów, najważniejsze randki przeżywa ze swoim mężem. – Najczęściej randkuję właśnie z nim, w różnych miejscach na świecie – mówi. – Z moich doświadczeń wynika, że najważniejsze nie jest miejsce, ale osoba, z którą jesteśmy. Chemia i wzajemne zrozumienie liczą się bardziej niż otoczenie. Jej zdaniem randka może mieć różne formy – wspólny trening, śniadanie, wyjazd za miasto czy kolacja podczas wakacji. – Celebrujemy naszą miłość, ubieramy się dla siebie, świętujemy chwile razem. Randka nie musi być tylko wyjściem do restauracji – podkreśla. Czy romantyzm zanika po ślubie? Pisarek zauważa, że pożądanie i romantyzm w związku to efekt pracy i wzajemnej troski. – Związek trzeba budować każdego dnia, nie można o nim zapominać, nawet gdy wkrada się codzienność i obowiązki – tłumaczy. – Małżeństwo to zobowiązanie, w którym trzeba liczyć się z emocjami drugiej osoby i rozmawiać o swoich potrzebach. Ważne jest, by jasno komunikować swoje oczekiwania. – Każdy z nas jest inny, ma inne potrzeby. Warto rozmawiać o tym otwarcie, nawet jeśli nie brzmi to romantycznie. W dłuższej perspektywie to buduje związek – dodaje. Zapytana o różnice między randkowaniem w Polsce a za granicą, Karolina przyznaje, że samo randkowanie jest podobne wszędzie. – Największe różnice pojawiają się później, w dłuższych relacjach. Wtedy wychodzą na jaw różnice kulturowe, religijne, wartości czy tradycje – wyjaśnia. Przykładem mogą być różne podejścia do świąt, religii czy wychowania dzieci. – Randkowanie jest uniwersalne, ale budowanie trwałego związku w różnych kulturach potrafi być wyzwaniem – podsumowuje. Epidemia samotności – wyzwanie współczesności Karolina, reprezentantka pokolenia „zillenialsów” (między millenialsami a zetkami), zwraca uwagę na narastający problem samotności. – Młodsze pokolenia wychowują się w świecie internetu i telefonów, co utrudnia im budowanie prawdziwych relacji. My potrafimy jeszcze odłożyć telefon i zadzwonić do kogoś, młodsi często szukają wsparcia w sieci – zauważa. Pisarek podkreśla wartość chwil spędzanych offline. – Detoks od telefonu, przebywanie z ludźmi, powrót do „starych czasów” jest bardzo oczyszczający i motywujący. Offline buduje i dodaje energii – mówi. Na zakończenie rozmowy podkreśla: – Doceniajmy chwile bez technologii, bo są naprawdę cenne. Miłość po ślubie to codzienna praca i świadome budowanie relacji. Różnice kulturowe czy cyfrowe wyzwania mogą wpływać na związek, ale kluczowe pozostaje wzajemne zrozumienie, rozmowa i pielęgnowanie chwil razem – najlepiej offline.