Kiedy Tinder już nie wystarcza, przychodzi ona - swatka. Czy miłość w czasach online da się zmatchować offline? [WYWIAD]
Swipe w prawo. Swipe w lewo. Kolejna rozmowa, która urywa się bez ostrzeżenia. Randka, na którą on nie przychodzi. W świecie aplikacji miłość jest na wyciągnięcie ręki - a jednocześnie nic z tego nie wychodzi. Dlatego coraz więcej osób wraca do starego rozwiązania. Do specjalistki, która widzi znacznie więcej niż aplikacja.
„Miłość w XXI wieku” zaczyna się od ekranu. Zdjęcie. Krótki opis. Kilka zdań, które mają zdecydować, czy ktoś zasługuje na „szansę”. Tinder, Bumble, Hinge - aplikacje randkowe obiecują dostęp do niemal nieograniczonej puli potencjalnych partnerów. Problem w tym, że wraz z dostępnością przyszło zmęczenie. Znużenie swipe’owaniem. Rozczarowanie rozmowami, które brzmią obiecująco, a kończą się ciszą. Ghosting stał się normą. Kłamstwa - codziennością. Ludzie deklarują wzrost, którego nie mają. Prezentują status związku, który jest fikcją oraz obiecują wrażenia, które znikają po pierwszym spotkaniu. Miało być łatwiej. Jest o wiele trudniej. – Aplikacje uczą nas traktować ludzi jak opcje. Jak produkty do wyboru. A człowiek nie jest lodówką – mówi Anna Guzior-Rutyna, swatka z 13-letnim doświadczeniem, autorka wielu poradników i książek z którą rozmawiam o tym, czy w dobie Tindera wciąż da się znaleźć „tę jedyną osobę” i po co komu dziś swatka. Zanim była romantyczna miłość, była swatka Przez większą część historii ludzkości miłość nie była prywatnym wyborem. Była sprawą rodzin, rodów, interesów i bezpieczeństwa. Małżeństwo miało zapewniać stabilność - uczucia, jeśli się pojawiały, były dodatkiem. W Chinach istniały mei po, w społecznościach żydowskich szadchan, w Europie i na ziemiach polskich swatki i swaci. Ich rola była kluczowa: znali lokalne społeczności, historie rodzin, reputacje, majątki i tajemnice. Negocjowali, badali intencje, łączyli ludzi, którzy „pasowali” do siebie społecznie i życiowo. W wyższych sferach odbywały się sezony matrymonialne, niemal jak w „Bridgertonach” - bale, kolacje, wizyty. Swatki działały często w cieniu tych wydarzeń, dbając o to, by wszystko przebiegało zgodnie z planem. Miłość była luksusem. Dopasowanie koniecznością. Dlaczego swatki zniknęły - i dlaczego wracają XX wiek przyniósł rewolucję: emancypację kobiet, romantyczną miłość, randkowanie i przekonanie, że każdy sam najlepiej wie, kogo chce. Swatki uznano za relikt przeszłości. Aż do teraz. Bo aplikacje randkowe, zamiast wolności, przyniosły nadmiar wyboru. A nadmiar - paraliż. I poczucie, że wszystko trzeba dźwigać samemu: nadzieję, rozczarowanie, ciszę po randce. W tym miejscu pojawia się swatka XXI wieku. – Jak 13 lat temu zdecydowałam, że chcę być swatką, to ludzie mi mówili, ‘puknij się w czoło’, przecież swatki już nie istnieją. Potem, kiedy otworzyłam pierwsze biuro, to ludzie przychodzili i szukali takiej starej swatki, bo się każdemu kojarzyła, że taka swatka to taka babuśka, która gdzieś tam siedzi i wróży z fusów. A to było 13 lat temu… – wspomina swatka Anna, która na swoim koncie ma ponad 500 zmatchowanych par. Swatka dziś: jak wygląda ta praca naprawdę – Swatce płaci się za wtrącanie – mówi Anna Guzior-Rutyna. – Bo swatka widzi więcej. Słyszy między wierszami. Łączy fakty. Jej praca zaczyna się od rozmowy. Długiej, czasem niewygodnej. Takiej, w której padają pytania, których aplikacje randkowe nigdy nie zadają - o wcześniejsze związki, o momenty kryzysowe, o powody rozstań, o lęki, które pojawiają się dopiero wtedy, gdy ktoś naprawdę chce być z drugim człowiekiem – Nie łączę ludzi na podstawie zdjęć. Patrzę na styl życia, gotowość do relacji, intencje – tłumaczy. To wtrącanie bywa niewygodne. Swatka potrafi zatrzymać klienta wtedy, gdy on sam chciałby już „iść dalej”. Dopytać. Skonfrontować. Nazwać rzeczy po imieniu. Nie po to, by oceniać, ale by nie powielać tych samych schematów. Swatka selekcjonuje, weryfikuje, bierze odpowiedzialność. Nie obiecuje miłości. Obiecuje spotkanie z realnym człowiekiem. – Tu nie działa algorytm. To intuicja – podkreśla. Co dzieje się po pierwszej randce? Kiedy rozmowy i weryfikacja dobiegają końca, zaczyna się prawdziwe testowanie dopasowania – czyli randki. Osoby, które swatka połączyła, spotykają się twarzą w twarz i sprawdzają, czy to, co zostało wcześniej zweryfikowane w rozmowie, działa w praktyce. Co się dzieje potem? – Zależy od pakietu – wyjaśnia Anna. – W wyższych pakietach klienci często dzwonią po randce i opowiadają, jak poszło. Jeśli wszystko idzie dobrze, zawieszamy współpracę – oni randkują, a jeśli nie, wracają do gry. – tłumaczy. Nie chodzi o to, że ktoś umawia się na dziesięć randek naraz, raczej idzie na kolejne spotkania po kolei, jeśli z poprzednich nic nie wyszło. – Ludzie przychodzą do mnie, żeby skrócić czas – dodaje. – Nie muszą pytać na randce: „Czy chcesz mieć dzieci?” – bo ja już to wiem. Nie muszą też dyskutować o ulubionych filmach czy hobby – wszystko jest wcześniej zweryfikowane. – Moja rola polega na tym, żeby klienci od razu spotykali się z osobami, które naprawdę pasują do ich wartości i oczekiwań – tłumaczy swatka Anna. Kto dziś korzysta z usług swatki? To jedno z największych zaskoczeń. Bo do swatki nie trafiają osoby „bez opcji”. Trafiają osoby, które opcji mają aż za dużo - i żadna nie prowadzi do relacji. – To nie jest jedna grupa. Najczęściej osoby między 30. a 60. rokiem życia, czasem 60+, ale zdarzają się też młodsi. Bardzo często to ludzie, którzy byli na Tinderze… trzy dni. I uciekli. – mówi Anna. – To ludzie wykształceni, często bardzo znani w swoich środowiskach: lekarze, prawnicy, wykładowcy, przedsiębiorcy. Dla nich Tinder nie jest niewinną zabawą. Jest ryzykiem. Nie każdy może pozwolić sobie na to, by wisieć w aplikacji randkowej. Nie każdy chce być rozpoznany przez pacjentkę, klienta, współpracownika. Nie każdy chce tłumaczyć się z obecności w miejscu, które coraz częściej kojarzy się z brakiem intencji. – Są osoby, które mówią wprost: nie mogę sobie pozwolić na kompromitację. Na bycie „widocznym” w aplikacji – podkreśla Anna. Swatka daje im coś, czego nie daje Internet: dyskrecję. Zmęczenie randkowaniem, które boli Wielu klientów przychodzi już po kilku próbach w aplikacjach. – Czasem to trzy dni. Czasem kilka miesięcy. Ale niemal zawsze kończy się to zniechęceniem – podkreśla swatka. Rozmowy, które brzmią obiecująco, a kończą się ciszą. Randki, na które ktoś nie przychodzi. Ludzie, którzy znikają bez słowa. Ghosting, który zostawia ślad, choć nikt nie chce przyznać, jak bardzo boli. – Przychodzą do mnie poranieni. Z poczuciem, że coś z nimi jest nie tak. Często okazuje się, że to nie jest kwestia wyboru. Wiele osób pragnie rodziny i dzieci, ale okoliczności sprawiają, że długo nie znajdują odpowiedniego partnera. – Dużo mam takich osób, które właściwie mają wszystko i wiedzą, że ten zegar biologiczny tyka i chcą dzieci – mówi swatka. Zdarzają się kobiety w wieku 35-45 lat, które mają zamrożone jajeczka i latami szukały odpowiedniego partnera. – Były okłamywane - partner mówił, że będzie dziecko, a kłamał i nie chciał. Albo był bezpłodny i też to ukrywał. Albo po prostu nie znalazły nikogo. – Nie wszystkie kobiety to „tylko karierowiczki”, które nie chcą dzieci. Wiele chciało, tylko po prostu nie miało z kim – podkreśla problem swatka. Upiększamy się. Bo bardzo chcemy być wybrani Aplikacje randkowe nauczyły nas jednej rzeczy: trzeba się sprzedać. Zdjęcie musi być najlepsze. Opis - błyskotliwy. Życie - ciekawe. Nawet jeśli na co dzień wcale takie nie jest. W świecie online granica między prawdą a jej „lepszą wersją” szybko się rozmywa. Nie zawsze chodzi o kłamstwo wprost. Częściej o drobne przesunięcia. Kilka centymetrów wzrostu. Zdjęcie sprzed pięciu lat. Zainteresowania, które dobrze brzmią, ale rzadko mają pokrycie w rzeczywistości. – Ludzie bardzo się upiększają – mówi Anna Guzior-Rutyna. – I to nie dotyczy tylko aplikacji. To zdarza się również u mnie. Bo kiedy w grę wchodzi miłość, pojawia się lęk: czy taki, jaki jestem naprawdę, wystarczę? Swatka widzi to szybko. – Każdy chce się pokazać z jak najlepszej strony. To naturalne. Problem zaczyna się wtedy, gdy różnica między deklaracją a rzeczywistością jest zbyt duża. Gdy ktoś opowiada o aktywnym stylu życia, a w praktyce oznacza to jedną wycieczkę sprzed kilku lat. Albo gdy pasja istnieje głównie w narracji. – Zdarza się, że ktoś mówi: uwielbiam rower, jestem bardzo aktywna – opowiada Anna. – A potem okazuje się, że ten rower stoi w piwnicy i był użyty raz. Po co swatce prawda? Dlatego swatka nie tylko łączy ludzi. Ona weryfikuje opowieści, które snujemy o sobie. – Nie po to, żeby kogoś zawstydzić. Po to, żeby nie budować relacji na fałszu – podkreśla Anna. Bo prędzej czy później ten nieszczęsny rower z piwnicy i tak nie wyjedzie. A różnica między „ja online” a „ja w życiu” wyjdzie na jaw i to często w tym najbardziej bolesnym momencie. – Jeśli ktoś przychodzi do mnie, to ja chcę poznać jego prawdziwe życie. Nie instagramową wersję. To właśnie tu kończy się magia algorytmu, a zaczyna praca człowieka. Swatka nie obiecuje, że będzie idealnie. Obiecuje, że będzie uczciwie. – Ludzie bardzo chcą być wybrani. I dlatego czasem udają. Ale miłość - ta, która ma szansę przetrwać - zaczyna się dopiero wtedy, gdy przestajemy się upiększać. I pozwalamy zobaczyć siebie takimi, jacy jesteśmy naprawdę. „Ludzie nie wiedzą, kogo chcą. Ale wiedzą, kogo nie chcą” – Ludzie przychodzą z różnymi przekonaniami, których się nasłuchali - i z mediów społecznościowych, i od koleżanek, i od rodziny, i z tego, co powie matka, i jak był ojciec - i od razu zakładają, że potencjalny kandydat nie może być taki. Że lekarze wszyscy mają romanse z pielęgniarkami – to ona nie chce lekarza. Albo że jak wojskowy to będzie trudny. Masa wyobrażeń. Generalnie, gdyby ludzie naprawdę wiedzieli, kogo chcą, to już dawno byliby w związkach – wymienia problemy w znalezieniu idealnego partnera swatka Anna. Dlatego jednym z kluczowych momentów pracy swatki jest rozbijanie wyobrażeń. – Jak ktoś mówi: tylko 182 cm, blondyn, kaloryfer – to ja pytam: a może szatyn również? A może zamiast kaloryfera wystarczy aktywny styl życia Swatka oddziela potrzeby od fantazji. Zatrzymuje się przy wartościach: stylu życia, podejściu do rodziny, pracy, wiary, dzieci. Reszta często okazuje się tylko kulturowym filtrem. – Lekarz, który nie chciał lekarki, ożenił się z lekarką. Kobieta, która nie chciała mężczyzny z ciemnymi oczami, jest z mężczyzną z ciemnymi oczami – przytacza swoje historie swatka. Bo kiedy znikają profile i zdjęcia, zostaje człowiek. Historia, która zostaje na zawsze Jest jedna para, do której Anna wraca myślami. Małgosia i Hubert. Ona po pięćdziesiątce, po rozwodzie z unieważnieniem. On 60-cio letni wdowiec. Dla niej wiara była kluczowa. Długo rozmawiały. Długo się wahała. – Tam iskrzyło, ale ona jeszcze, a może inny, a może tamten. Powiedziałam więc jej wtedy: jeśli nie chcesz, to połączę Huberta z kimś innym. Jest nim zainteresowana taka Pani, bo on mistrz tańca, świetnie się porusza – opowiada swatka. Po trzech miesiącach zadzwoniła. Byli zaręczeni. – Zaprosili mnie na ślub. Byłam na nim z mężem. Dostałam podziękowania, kwiaty, ale też wiarę w to, że potrafię to robić – bo każdy z nas potrzebuje czasem dowodu na to, że coś potrafi. To byli ludzie po przejściach, którzy już nie wierzyli, że coś się wydarzy. A jednak. Zdarzały się też pary po siedemdziesiątce, którym czas pozwolił zaznać nowej miłości tylko przez kilka lat – Rodziny dzwoniły po latach i mówiły: to były ich najszczęśliwsze lata – przytacza Anna. Jak szukać miłości, gdy usługi swatki są poza zasięgiem naszego portfela? Powiedzmy sobie jednak szczerze. Usługi swatki to luksus - ceny zaczynają się od około 10 tysięcy złotych i sięgają nawet 80 tysięcy. Są także pakiety - premium, które wykraczają poza te widełki. Nie każdy może sobie na to pozwolić, ale istnieją sposoby, by szukać partnera samodzielnie. Swatka Anna podkreśla, że najlepszą formą jest realne poznawanie ludzi: udział w szkoleniach, zajęciach związanych ze wspólną pasją – na przykład wycieczki górskie dla miłośników trekkingu. Czasem można trafić na grupy tematyczne w mediach społecznościowych lub spotkania organizowane w kościołach przez osoby wierzące. – Szukałabym osób, które lubią to samo, co ja, są w podobnym wieku i dzielą moje wartości. Jeśli ktoś interesuje się sportem, warto sprawdzić siłownię czy zajęcia fitness – podkreśla. Najważniejsze, według niej, to szukać w realnym świecie, a dopiero na końcu w aplikacjach randkowych. – W miejscach, gdzie mam wspólne zainteresowania i podobne spojrzenie na życie, łatwiej spotkać kogoś wartościowego. Wolontariat i akcje charytatywne to również świetna okazja, by poznać ciekawych ludzi – dodaje. Walentynki dla singli: swatka radzi, jak przetrwać ten trudny dzień Walentynki bywają trudnym dniem dla osób samotnych. Wokół czerwone róże, stoliki dla par, kina pełne zakochanych - łatwo poczuć się samotnym. Swatka Anna radzi, by w tym dniu nie wpadać w pułapkę mediów społecznościowych i aplikacji randkowych. – Najlepiej potraktować Walentynki jak zwykły dzień. Spotkać się z przyjaciółmi, spędzić czas aktywnie, ale nie skupiać się na tym, że jest się samemu. Unikać porównań i nie oglądać zdjęć zakochanych par – tłumaczy. – Jeśli boli was samotność, lepiej uciec od świata i zrobić coś dla siebie. Nie chodzi o to, by się zamykać, ale by nie potęgować przykrego uczucia, które może pojawić się w tym dniu – dodaje. Według niej istotne jest także pozytywne podejście: myślenie o sobie i swoim życiu, zamiast skupiania się na tym, czego nam brakuje. – Na następny dzień mamy Dzień Singla – warto potraktować go jako okazję do świętowania niezależności i własnej przestrzeni, a nie powód do smutku – podkreśla. Wypalenie randkowe: kiedy nadzieja znika Czy w takim razie bardziej szkodzi brak wiary w miłość, czy nierealne oczekiwania? – pytałam. – Nierealne oczekiwania – odpowiada Anna. – Ale to też trochę zależy od miejsca, w którym szukamy. Czasem kobieta szuka poważnego związku, dzieci, małżeństwa, a trafia na portal, gdzie mężczyzna deklaruje to samo, a w praktyce chce tylko przelotnej przygody. W ten sposób traci czas, a w pewnym momencie spotyka kolejnego „piątego dzieciaka”, który obiecywał, że będzie inaczej. Wtedy rodzi się frustracja, poczucie straconej nadziei i… epidemia samotności – tłumaczy. Wypalenie randkowe dotyka zarówno mężczyzn, jak i kobiety. – To moment, w którym ktoś mówi: „Mam już dość. Ile razy mogę?”. Idą z dobrą intencją, chcą znaleźć partnera na poważnie, a są traktowani powierzchownie. Dlatego wiele osób trafia później do psychologów albo decyduje się zostać singlami z wyboru. Czasem przychodzą do mnie i mówią wprost: „Jesteś moją ostatnią deską ratunku. Jeśli mi się nie uda, już na żaden portal nie pójdę”. Anna zauważa też, że zmiana środowiska randkowego – z naturalnych spotkań, na te online – przyniosła więcej iluzji niż możliwości. – Kiedyś poznawaliśmy się bardziej naturalnie – na studiach, w pracy. Teraz mamy świat online, który daje różne możliwości, ale też poczucie osamotnienia i niekończącej się ilości wyborów. Możliwość przesuwania w lewo czy w prawo sprawia, że człowiek traci cierpliwość i… często nie wybiera niczego. – Nie mówię, że nikt na aplikacjach nie znalazł nikogo – podkreśla. – Znam osoby, którym się udało. Ale to wymaga cierpliwości, szczęścia i szczerości. Najważniejsze, żeby osoby, które faktycznie szukają związku, mówiły prawdę. Czy w takim razie miłość da się zaprogramować? – zadaję ostateczne pytanie – Nie. Ale da się jej nie przeszkadzać – mówi swatka. – Da się skrócić drogę. Odfiltrować kłamstwa. Oddać odpowiedzialność komuś, kto patrzy na człowieka, a nie na profil. W świecie, w którym wszystko chcemy mieć natychmiast, miłość wciąż potrzebuje czasu, odrobiny szczęścia i czasem… trzeciej osoby.
Dlaczego dziś łatwiej kogoś zastąpić niż pokochać? Matteo Brunetti opowiada o związkach oczami Włocha
Współczesne związki to temat bardziej złożony niż kiedykolwiek wcześniej. O tym, dlaczego dziś łatwiej kogoś zastąpić niż pokochać oraz czego moglibyśmy się nauczyć od włoskiego podejścia do miłości, rozmawiam z influencerem Matteo Brunettim.
Spis treści: Romantyzm czy pragmatyzm – co jest dziś fundamentem relacji? Włoski luz kontra polska rezerwa Co najbardziej niszczy związki? Czego Polacy mogą nauczyć się od Włochów? Romantyzm czy pragmatyzm – co jest dziś fundamentem relacji? Matteo Brunetti uważa, że prawdziwa miłość zawsze niesie ze sobą romantyzm – ale nie ten z filmów czy książek, a ten codzienny, wynikający z troski i chęci sprawienia przyjemności drugiej osobie. Jeśli naprawdę kochasz, to bycie romantycznym przychodzi naturalnie. Otwierasz drzwi, zapraszasz na kolację, mówisz czułe słowa – nie dlatego, że musisz, ale bo chcesz. Jego zdaniem romantyzm rośnie wraz z rozwojem związku i nie jest wymuszony – to naturalna konsekwencja głębokiego uczucia. Współczesne randkowanie jest inne niż kiedyś – niekoniecznie łatwiejsze. Matteo zauważa, że media społecznościowe sprawiły, iż poznanie nowej osoby stało się banalnie proste, a wybór niemal nieograniczony. Skoro mamy świadomość, że możemy wybierać z setek osób, podnosimy poprzeczkę. Szukamy ideału, który często nie istnieje. Kiedyś, gdy kontakt był utrudniony, bardziej dbano o to, co już się miało. Dziś, gdy coś nie gra, łatwiej „przewinąć dalej” niż popracować nad relacją. Matteo podkreśla jednak, że praca nad związkiem jest kluczowa. Najtrwalsze relacje buduje się na komunikacji i gotowości do zmian – nie tylko partnera, ale i własnych. Każdy z nas się zmienia i jeśli jesteśmy na to otwarci, związek może przetrwać całe życie. Włoski luz kontra polska rezerwa Matteo wyraźnie odczuwa różnice kulturowe między Polską a Włochami. We Włoszech granice w relacjach są mniejsze, bliskość i czułość są codziennością. W Polsce jest chłodniej, relacje są bardziej powściągliwe, a okazywanie uczuć – mniej oczywiste. Typowa włoska randka? Spacer nocą po mieście, kawałek pizzy, rozmowa – bez presji, bez udowadniania czegokolwiek. We Włoszech randki są lekkie, naturalne. W Polsce często towarzyszy im presja, by było wyjątkowo, spektakularnie. Co najbardziej niszczy związki? Według Matteo największym „killerem” relacji jest brak komunikacji i empatii. „Nie wystarczy mówić, trzeba umieć postawić się na miejscu partnera. Rozumieć nie tylko słowa, ale i emocje. Dopiero wtedy naprawdę się dogadujemy”. Na drugim miejscu stawia zbyt duży wybór i pogoń za ideałem, przez co łatwo przeoczyć wartościową osobę, która była tuż obok. „Kłótnie są złe, dyskusje są dobre” – podkreśla Matteo. Jego zdaniem wybuch emocji to już szczyt góry lodowej problemów, które narastały wcześniej. Kluczowe jest rozmawianie, nawet jeśli się nie zgadzamy – i gotowość do pracy nad sobą i relacją. Włoski związek idealny to codzienna czułość, bliskość i... obecność rodziny. „Rodzina we Włoszech jest wszędzie – obiady, kolacje, wspólne decyzje. To bywa trudne i nie zawsze zdrowe, bo relacja powinna być między dwojgiem ludzi, ale taka jest nasza kultura” – mówi Matteo. Czego Polacy mogą nauczyć się od Włochów? „Bezpośredniości i spontaniczności” – odpowiada bez wahania Matteo. We Włoszech spotkania nie wymagają wcześniejszego planowania, a wspólne spędzanie czasu jest priorytetem. „W Polsce wszystko musi być w kalendarzu, na sztywno. A przecież życie to nie algorytm – trzeba zostawić miejsce na spontaniczność, drobne błędy i luz. Wtedy relacje są bardziej autentyczne i mniej stresujące”. Na zakończenie Matteo życzy nam wszystkim – i Polakom, i Włochom – więcej luzu i wyrozumiałości. „Nie jesteśmy robotami, nie musimy być perfekcyjni. Otwartość na siebie i drugiego człowieka, odrobina spontaniczności i empatii – to klucz do szczęśliwych relacji”.
Serial z 2019 roku bije rekordy oglądalności na Prime Video. Te osiem opowieści o miłości zmieni twoje spojrzenie na związki
Amazon Prime Video ma w swoim katalogu prawdziwą perełkę. „Nowoczesna miłość” - miniserial z 2019 roku oparty na prawdziwych historiach z New York Timesa pokazuje, że współczesna miłość jest skomplikowana, zabawna i poruszająca - a przy tym zawsze prawdziwa. Odkryjcie historie, które udowadniają, że serce nie wybiera, nawet w erze Tindera czy Bumble'a.
Miłość nie ma jednej twarzy. Czasem jest gwałtowna i nieoczekiwana, innym razem spokojna, dojrzała i budowana krok po kroku. Współczesne związki przybierają różne formy - od randek online po wieloletnie partnerstwa, od przyjaźni, które zmieniają się w coś więcej, po relacje wymagające cierpliwości i kompromisów. To my decydujemy, jak będzie wyglądać nasza historia: gdzie pójdziemy na randkę, jak poradzimy sobie z konfliktami, jakie rytuały wprowadzimy do codzienności. „Nowoczesna miłość” serial dostępny na Amazon Prime Video pokazuje właśnie tę różnorodność: codzienne wybory, momenty uniesień, zmagania z własnymi słabościami i radości z odnalezienia kogoś, kto naprawdę nas rozumie. To przypomnienie, że miłość, choć czasem trudna, jest przede wszystkim naszą wspólną decyzją i przygodą, na którą - zaufajcie mi - warto się odważyć. W tym artykule: „Nowoczesna miłość” zachwyca widzów Amazon Prime. Serial inspirowany jest prawdziwymi historiami o miłości Osiem historii o miłości. Osiem twarzy uczuć Gwiazdorska obsada i Nowy York jak z bajki Komplikacje i uroki krótkiej formy Dalsze historie - o czym opowiada drugi sezon serialu „Nowoczesna miłość” „Nowoczesna miłość” zachwyca widzów Amazon Prime. Serial inspirowany jest prawdziwymi historiami o miłości Serial powstał na bazie kultowej rubryki „Modern Love” w New York Times, działającej nieprzerwanie od 2004 roku. To miejsce, w którym publikowane są prawdziwe eseje o miłości, zdradach, przyjaźni i uczuciach, które kształtują życie współczesnych ludzi. Twórcy serialu postanowili przenieść te historie na ekran, zachowując ich urok, emocje i prostotę. Każdy odcinek jest nazwany tak jak pierwotny esej, co daje poczucie autentyczności. To nie jest tylko fikcja - to opowieści ludzi takich jak my, którzy mierzą się z radościami, rozczarowaniami i nieprzewidywalnością uczuć. Widzowie mają więc okazję wejść w prawdziwe życie bohaterów i poczuć, że miłość niejedno ma imię. View oEmbed on the source website Osiem historii o miłości. Osiem twarzy uczuć W ośmiu krótkich odcinkach zobaczymy różnorodne oblicza miłości. Jest romantycznie i zabawnie, ale też refleksyjnie - od miłości dojrzewającej, przez namiętność, po przyjaźń i miłość rodzicielską. Pojawiają się relacje hetero i homo, miłość niespodziewana i ta długoletnia, a każda historia pokazuje, że uczucia rządzą się własnymi prawami. Nie brakuje tu trudnych tematów, jak choroba psychiczna, samotność czy rozstania. Dzięki krótkiej formie, każda opowieść jest esencjonalna i daje mocny emocjonalny przekaz, a widzowie mogą skupić się na jednym rodzaju miłości w jednym odcinku, nie tracąc wątku z całej serii. To świetny sposób, by przemyśleć swoje własne relacje i zastanowić się, co naprawdę jest dla nas ważne. Gwiazdorska obsada i Nowy York jak z bajki Anne Hathaway, Tina Fey, Dev Patel, Andrew Scott, Catherine Keener, Olivia Cooke, John Slattery i Jane Alexander - lista aktorów grająca w tym serialu jest imponująca i sprawia, że każda historia zyskuje dodatkową moc. Dzięki nim emocje bohaterów są wiarygodne, a ich radości i troski poruszają. Nowy Jork w serialu jawi się jak miasto idealne - tętniące życiem, pełne luksusowych mieszkań, restauracji i kulturalnych atrakcji. Choć czasem wygląda jak bajkowa wersja rzeczywistości, w tym tkwi jego urok. To miasto staje się niemal kolejnym bohaterem, który kształtuje historie i sprawia, że każda z nich nabiera wyjątkowej atmosfery. Komplikacje i uroki krótkiej formy Każdy odcinek trwa około 30 minut, co wymusza skrótowe przedstawienie skomplikowanych emocji. Twórcy stawiają na proste postacie i wyraziste puenty, co może irytować widzów szukających głębszych analiz, ale jednocześnie pozwala odbiorcy na szybkie i przyjemne doświadczenie pełnych emocji historii. Nie brakuje kreatywnych zabiegów - w trzecim odcinku Anne Hathaway porusza temat choroby afektywnej dwubiegunowej w formie musicalu, co daje niezwykły efekt wizualny i emocjonalny. Krótka forma wymusza skupienie się na emocjach i działaniach bohaterów, a nie na wielowątkowych historiach, dzięki czemu w tym serialu każda minuta ma znaczenie. Dalsze historie - o czym opowiada drugi sezon serialu „Nowoczesna miłość” Drugi sezon rozszerza miejsce akcji - miłość dzieje się już nie tylko w Nowym Jorku, ale również w Europie i na Wyspach Brytyjskich. Nowe odcinki wprowadzają historie bardziej kameralne, skierowane także do młodszych widzów, ale wciąż pełne emocji, refleksji i lekkości. W tym sezonie pojawia się także temat pandemii - który jak wiemy z własnego doświadczenia - bardzo skomplikował relacje międzyludzkie. Choć antologiczna forma uniemożliwia głębsze poznanie bohaterów, tu także każda historia jest autentyczna i daje widzowi pole do własnej interpretacji. Sezon drugi utrzymuje wysoki poziom pierwszej serii, a przy tym wprowadza różnorodność, która sprawia, że antologia nadal pozostaje świeża, wzruszająca i warta uwagi. Jeśli więc szukacie małej dawki związkowej mądrości albo chcecie podpatrzeć, jak różne formy miłości wpływają na codzienne życie, „Nowoczesna miłość” to propozycja dla was. Ale przygotujcie chusteczki - nie da się obejrzeć tych szesnastu półgodzinnych historii bez odrobiny wzruszenia. To serial, który przypomni wam, że serce potrafi czasem zaskoczyć, rozbawić i… doprowadzić do łez w ciągu zaledwie pół godziny.
Shrekowanie królowało w randkach w 2025 roku. Czy ten trend naprawdę pomaga znaleźć miłość?
Miało być ratunkiem przed randkowym wypaleniem, a stało się jednym z najbardziej niepokojących trendów 2025 roku. „Shrekowanie” - popularne zwłaszcza wśród zetek - obiecywało miłość bez filtrów, ale często kończyło się frustracją i złamanym sercem.
Miłość od zawsze była jedną z najpotężniejszych sił napędowych naszego życia. Chcemy jak Fiona (czekająca na swojego księcia z bajki) - miłości prawdziwej, czułej, opartej na bliskości i zrozumieniu, a nie na pozorach. Tyle że poza bajkami poszukiwanie drugiej połówki rzadko bywa proste. Aplikacje randkowe, presja idealnego wyglądu, porównywanie się do wyretuszowanych obrazów z Instagrama sprawiły, że dla wielu osób randkowanie stało się źródłem frustracji, a nie ekscytacji. Właśnie w tym kontekście w 2025 roku szczególnie mocno wybrzmiał trend, który miał być odpowiedzią na zmęczenie perfekcją. „Shrekowanie” - popularne zwłaszcza wśród pokolenia Z. - zakładało świadome - obniżenie standardów wizualnych w wyborze partnera. I choć na pierwszy rzut oka brzmi to jak powrót do idei, że „liczy się wnętrze”, eksperci biją na alarm: to droga donikąd. Czym jest shrekowanie i dlaczego zetki tak chętnie po nie sięgały „Shrekowanie” polega na umawianiu się z osobami uznawanymi za mniej atrakcyjne fizycznie, w przekonaniu, że będą one bardziej lojalne, wdzięczne i zaangażowane w relację. Nazwa oczywiście nawiązuje do kultowego „Shreka”, ale - jak zauważa Olivia Petter w artykule dla „The Independent” - to bardzo powierzchowne i błędne odczytanie bajki. Fiona nie zakochała się w ogrze z litości. Ich relacja była oparta na pokrewieństwie dusz, a nie na hierarchii atrakcyjności. Trend zyskał popularność w mediach społecznościowych, zwłaszcza na TikToku, gdzie użytkownicy przekonywali, że „mniej atrakcyjny partner to mniejsze ryzyko zdrady”. Jedna z viralowych wypowiedzi brzmiała dosadnie: „Wszystkie tam byłyśmy. Dajemy szansę facetowi, który nas nie pociąga, myśląc, że doceni to, co ma. A potem ten troll nas traumatyzuje”. Dlaczego shrekowanie nie działa? Psycholożka i coachka randkowa Amy Chan w rozmowie z „USA Today” jasno podkreślała, że obniżanie poprzeczki wizualnej nie gwarantuje ani bezpieczeństwa emocjonalnego, ani dobrego traktowania. Wygląd nie ma żadnego związku z empatią, dojrzałością czy lojalnością. Podobnie Emma Hathorn z platformy Seeking.com zauważała na łamach tego samego portalu, że jeśli ktoś traktuje nas źle, automatycznie powinien stać się dla nas nieatrakcyjny - niezależnie od tego, jak wygląda. Problem shrekowania polega na tym, że opiera się na fałszywym poczuciu kontroli. Zakładamy, że wybierając kogoś „z niższej ligi”, chronimy się przed zranieniem. W rzeczywistości często fundujemy sobie podwójne rozczarowanie: brak chemii i brak szacunku. To także uprzedmiotowienie drugiej osoby i budowanie relacji na cynicznej kalkulacji, a nie autentycznym zainteresowaniu. Jak nie dać się zeshrekować i nie zeshrekować innych Prawdziwa alternatywa nie polega ani na ślepym gonieniu za ideałem, ani na rezygnowaniu z własnych potrzeb. Jak podkreśla Amy Chan w „USA Today”, celem nie jest randkowanie wyłącznie z osobami konwencjonalnie atrakcyjnymi, ale rozwijanie umiejętności oceniania charakteru, wartości i dostępności emocjonalnej - niezależnie od „opakowania”. Miłość nie działa jak matematyczne równanie. Nie da się jej wyliczyć ani zabezpieczyć przed potencjalnym zranieniem, obniżając standardy. Jeśli czegoś uczy nas „Shrek”, to właśnie tego, że prawdziwe happy endy nie rodzą się z litości ani strachu przed samotnością, ale z autentycznej bliskości i miłości. A tej nie da się zaplanować - można ją tylko spotkać. I tego wam właśnie życzę.
Horoskop miłosny na 2026 rok: miłość wchodzi w nową erę dla tych trzech znaków zodiaku
Rok 2026 zapowiada się jak długo wyczekiwany zwrot akcji w życiu uczuciowym wielu znaków zodiaku. To czas decyzji, deklaracji i relacji, które wreszcie mają szansę stać się czymś więcej niż tylko obietnicą.
Po okresie domykania spraw, emocjonalnych prób i astrologicznych „zapowiedzi”, rok 2026 przynosi wyraźne przesunięcie energii. To moment, w którym miłość przestaje być chaotyczna, a zaczyna być świadoma. Tranzyty Jowisza przez Raka i Lwa wzmacniają potrzebę bliskości, bezpieczeństwa i autentycznej ekspresji uczuć. Saturn porządkuje to, co dojrzałe, a Pluton nie pozwala już na relacje półśrodkowe. Dla jednych będzie to rok spotkania kogoś, kto naprawdę pasuje do ich życia. Dla innych – moment przełomowej decyzji, redefinicji związku albo zamknięcia rozdziału, który przestał być zgodny z prawdą serca. Jedno jest pewne: w 2026 roku miłość wymaga odwagi, ale w zamian oferuje stabilność, sens i poczucie, że jesteś dokładnie tam, gdzie powinieneś być. Baran W 2026 roku uczysz się, że inicjatywa w miłości nie zawsze oznacza pośpiech. Twoje relacje dojrzewają – nie przez intensywność, lecz przez uważność. Single mogą przyciągać osoby, które oferują emocjonalną stabilność zamiast adrenaliny. W związkach pojawia się potrzeba redefinicji kierunku: dokąd naprawdę zmierzacie i czy idziecie tam razem. Hasło roku: świadomy wybór zamiast impulsu. Byk To jeden z najbardziej kojących lat dla Twojego serca od dłuższego czasu. Napięcia z poprzednich lat opadają, a Ty wracasz do siebie – bardziej osadzony, spokojniejszy, pewny własnej wartości. Wenus sprzyja miłości cielesnej, ale też relacjom, które dają poczucie bezpieczeństwa. To dobry rok na miłość, która rośnie wolno i zostaje na długo. Hasło roku: stabilność, która nie jest nudą. Bliźnięta Twoje życie miłosne przechodzi mentalną rewolucję. Przestajesz upraszczać siebie, by pasować do kogoś innego. W 2026 roku pociągają Cię osoby, które dorównują Ci intelektualnie i emocjonalnie. Relacje oparte wyłącznie na rozmowie już nie wystarczą – potrzebujesz spójności między słowem a czynem. Hasło roku: kompatybilność zamiast ekscytacji. Rak To ważny rok dla Twojego serca. Miłość może pojawić się w przestrzeni zawodowej, twórczej lub tam, gdzie realizujesz swoje ambicje. Relacje nabierają powagi w naturalny sposób – bez presji, ale z poczuciem sensu. Jowisz wzmacnia Twoją pewność siebie jako partnera: przestajesz wątpić, czy zasługujesz na miłość, która jest bezpieczna i czuła jednocześnie. Hasło roku: dojrzała bliskość. Lew 2026 to jeden z najważniejszych lat w Twoim życiu uczuciowym od ponad dekady. Pluton zmienia sposób, w jaki wchodzisz w relacje, a Jowisz wzmacnia Twoją widoczność i magnetyzm. To nie jest czas powierzchownych romansów – to czas relacji, które wymagają prawdy, odwagi i emocjonalnej obecności. Możesz być kochany bez grania roli. Hasło roku: autentyczność zamiast spektaklu. Panna Miłość w 2026 roku staje się przestrzenią transformacji. To nie czas flirtów dla rozrywki – to rok relacji, które dotykają głębiej i uczą zaufania. Możliwe są powroty do dawnych historii, ale już z zupełnie inną świadomością. Intymność staje się siłą, nie zagrożeniem. Hasło roku: zaufanie jako fundament. Waga To rok, w którym przestajesz zabiegać o równowagę kosztem siebie. Relacje, które nie są wzajemne, naturalnie się kończą, a w ich miejsce pojawiają się osoby gotowe na prawdziwe partnerstwo. Miłość w 2026 roku jest spokojniejsza, ale znacznie bardziej stabilna. To czas budowania „my”, które nie unieważnia „ja”. Hasło roku: wzajemność. Skorpion Twoje życie miłosne wchodzi w fazę głębokiej wewnętrznej przemiany. Zmieniają się nie tylko relacje, ale i Twoje emocjonalne schematy. W 2026 roku przyciągasz ludzi, którzy nie boją się intensywności, szczerości i transformacji. To rok odcinania więzi opartych na kontroli na rzecz tych opartych na prawdzie. Hasło roku: emocjonalna wolność. Strzelec Miłość w 2026 roku ma dla Ciebie wymiar przygody – intelektualnej, emocjonalnej, często także dosłownie geograficznej. Nowe relacje mogą pojawić się w podróży, podczas nauki lub w środowisku zupełnie innym niż dotychczas. Związki oparte na wspólnym rozwoju mają największy potencjał. Hasło roku: wspólne horyzonty. Koziorożec To rok porządkowania emocjonalnych fundamentów. Przeszłość, szczególnie rodzinna, przestaje być ciężarem, a zaczyna być zrozumieniem. W miłości pojawia się gotowość na trwałe zobowiązania. Tranzyt Junony sprzyja relacjom, które mają długofalowy charakter – takim, które stają się filarem życia. Hasło roku: bezpieczeństwo budowane razem. Wodnik 2026 przywraca miłość do centrum Twojego życia. Relacje nabierają poczucia przeznaczenia, a spotkania przestają być przypadkowe. Przyciągasz osoby, które inspirują Cię do emocjonalnej obecności, nie odbierając niezależności. To rok, w którym serce i umysł zaczynają współpracować. Hasło roku: bliskość bez utraty wolności. Ryby Po latach emocjonalnej intensywności wreszcie czujesz ulgę. Miłość w 2026 roku jest spokojniejsza, bardziej klarowna i osadzona w rzeczywistości. Saturn i Neptun uczą Cię, że romantyzm nie musi oznaczać poświęcenia siebie. Relacje oparte na szacunku i bezpieczeństwie emocjonalnym przynoszą największe spełnienie. Hasło roku: realizm, który nie zabija magii.
Tak będziemy randkować w 2026 roku. Koniec z ghostingiem i „mixed signals” – wkraczamy w erę „clear-coding”
Aplikacje randkowe wreszcie przestają być synonimem rozczarowania. Przynajmniej teoretycznie. Czas na szczerość, jasne intencje i… nadzieję.
Przyznajmy szczerze – ostatnie lata w świecie randkowania były... wyczerpujące. Nieskończone swipowanie, dwuznaczne sygnały, situationshipy bez końca i wieczne zgadywanie „a co on/ona miał/a na myśli?”. Ale według najnowszego raportu Tindera „Year in Swipe 2025” nadchodzi zmiana. I to jaka! Co mówi raport Tindera? Melissa Hobley, szefowa marketingu Tindera, mówi wprost: „Wszyscy mamy już wystarczająco dużo na głowie i randkowanie nie powinno przypominać kolejnego deadline'u” Badanie przeprowadzone wśród 4000 osób w wieku 18-25 lat w USA, Wielkiej Brytanii, Kanadzie i Australii przynosi zaskakująco optymistyczne wnioski. Zetki wchodzą w 2026 rok bardziej otwarci, szczerzy i emocjonalnie dojrzalsi niż kiedykolwiek. A co najważniejsze? 64% z nich twierdzi, że randkowanie desperacko potrzebuje większej szczerości, a 60% domaga się jaśniejszej komunikacji w kwestii intencji. To nie jest już era „cool girl" albo „chill guy", którzy udają obojętność. To era ludzi, którzy wiedzą, czego chcą i nie boją się o tym powiedzieć. Cztery trendy, które zdominują randkowanie w 2026 roku Clear-coding – wreszcie mówimy wprost Najważniejszy trend randkowy 2026 roku? Bez wątpienia clear-coding. Zamiast subtelnych aluzji, ironicznych opisów w bio i zdjęć mówiących „domyśl się” – użytkowniczki i użytkownicy aplikacji stawiają na klarowność. Aż 64% z nich deklaruje, że emocjonalna szczerość to coś, czego najbardziej potrzebują w randkowaniu, a 60% oczekuje wyraźnej komunikacji intencji. Czy to oznacza koniec flirtu i zabawy? Niekoniecznie. Jasne intencje nie wykluczają chemii – wręcz przeciwnie. Kiedy wiesz, jakie zasady obowiązują, łatwiej ci się otworzyć i być sobą. A to właśnie autentyczność 73% użytkowników Tindera uznaje za znak, że ktoś może być „materiałem na związek". Hot take dating – opinie są sexy Posiadanie silnych poglądów to nie jest już problem, to atut. 37% singli twierdzi, że wspólne wartości są kluczowe w randkowaniu. Wprawdzie 41% nie umówiłoby się z kimś o przeciwnych poglądach politycznych, ale aż 46% jest gotowych dać szansę takiej osobie (choć kobiety są tu znacznie bardziej ostrożne niż mężczyźni – tylko 35% kobiet vs 60% mężczyzn). Największe dealbreakery? Kwestie sprawiedliwości rasowej (37%), poglądy na rodzinę (36%) i prawa osób LGBTQ+ (32%). A najgorszy red flag? Bycie niegrzecznym dla obsługi – wskazuje na to aż 54% badanych. Friendfluence – przyjaciele decydują W 2026 roku nowym „match makerem” jest… grupa przyjaciół. 42% singli przyznaje, że decyzje randkowe konsultuje z przyjaciółmi, a 37% planuje chodzić na grupowe lub podwójne randki. Jeśli twój potencjalny partner nie przejdzie weryfikacji w grupowym czacie, nie ma mowy o spotkaniu. Brzmi przesadnie? A może po prostu... racjonalnie. W końcu przyjaciele znają nas lepiej niż algorytm Tindera. Widzą, gdy ktoś robi na nas wrażenie tylko dlatego, że ma dobre zdjęcie. Przypomną, że już trzy razy umawialiśmy się z kimś, kto „nie szuka niczego poważnego, ale może się zobaczymy”. I pomogą nazwać to, co sami czujemy, zanim zdążymy to zignorować. Tinder podchwycił trend i rozwija funkcję Double Date, w której pary znajomych mogą randkować razem – a kobiety częściej „lajkują” profile par niż pojedyncze osoby. Emotional vibe coding – uczucia są w modzie Emocjonalna dostępność przestaje być czymś „przytłaczającym”. 56% randkujących stawia ją wyżej niż samą chemię. Chcemy mówić o tym, co czujemy – nie za pół roku, nie po dziesiątej randce, tylko wtedy, gdy to czujemy. Bez dramatów, ale też bez udawania, że nic nas nie rusza. To prawdziwa rewolucja. Zamiast gier w „kto mniej się zaangażuje", randkowicze w 2026 roku chcą partnerów, którzy potrafią mówić o uczuciach, okazywać empatię i budować relacje oparte na szczerości. Aż 35% szuka „low-key lover" – kogoś spokojnego, emocjonalnie dostępnego i wolnego od niepotrzebnych dramatów. Słowo, które najlepiej opisuje randkowanie w 2026? „Hopeful" – pełen nadziei. I to właśnie ta nadzieja jest największym przełomem. Po latach rozczarowań, ghostingu i wiecznego swipowania, młodzi ludzie wierzą, że można inaczej. 34% singli przyznaje, że związki ich przyjaciół dają im nadzieję na przyszłość własnego życia miłosnego.
Koniec związku, a co z psem? Ta świąteczna komedia romantyczna udowadnia, że złamane serca mają też cztery łapy
Związek może się skończyć, ale psy nie znają słowa „rozstanie”. „Merv” to nowa świąteczna komedia Amazon Prime Video, która pokazuje, co dzieje się, gdy to właśnie czworonożny członek rodziny najbardziej cierpi z powodu zakończenia naszego związku.
Związki się rozpadają. Nawet te długoletnie, poukładane, takie, które jeszcze niedawno wydawały się niewzruszone. Dziś rozstania są częścią naszego życia, podobnie jak fakt, że częściej niż dzieci mamy… psy. I to właśnie one - lojalne, wrażliwe, oddane - jako pierwsze wyczuwają pęknięcia w naszych relacjach. Czasem chorują po cichu, czasem tak jak Merv - bohater nowej świątecznej komedii na Amazon Prime Video - przestają jeść, bawić się i tracą sens codzienności. Dlatego coraz więcej „byłych” decyduje się na opiekę naprzemienną, bo pies to nie przedmiot, który można przesunąć. To pełnoprawny członek rodziny, dla którego jego ludzie są całym światem. A co, jeśli ten świat nagle się rozpada? Właśnie o tym opowiada film „Merv”. „Merv” - świąteczna komedia na Amazon Prime o kudłatym przyjacielu Od wczoraj widzowie Amazon Prime Video mogą oglądać „Merv” - ciepłą, zabawną i chwilami bardzo poruszającą komedię romantyczną w reżyserii Jessiki Swale, stworzoną na podstawie scenariusza Dane’a Clarka i Linsey Stewart. To film, który na pierwszy rzut oka wygląda jak klasyczny świąteczny rom-com - jakich wiele obecnie na platformach streamingowych - a jednak trafia w coś dużo bardziej współczesnego: w emocje ludzi, którzy się rozstali, ale nadal łączy ich ktoś trzeci. Ktoś mały, kudłaty i absolutnie bezbronny wobec zmian, których nie rozumie. Merv, grany przez uroczo ekspresyjnego teriera Gusa, zaczyna… podupadać na duchu. Jego energia znika, ogon przestaje merdać, a oczy - te psie, czujące wszystko - stają się smutne i przygaszone. Jego „rodzice”, Anna (Zooey Deschanel) i Russ (Charlie Cox - gwiazda uniwersum „Marvela”), właśnie zakończyli długoletni związek. Taki, który wyglądał już prawie jak małżeństwo. Taki, w którym pies czuł się bezpiecznie. Teraz jego dwa ulubione światy istnieją osobno - a Merv nie potrafi się w tym odnaleźć. View oEmbed on the source website Psia depresja - co zrobić ze zwierzęciem po rozstaniu? Gdy weterynarz sugeruje, że Merv może cierpieć na psią odmianę złamanego serca, bohaterowie podejmują zaskakującą decyzję. Postanawiają zabrać go razem na świąteczne wakacje na Florydę, do luksusowego kurortu „Sezon na łapki”, stworzonego specjalnie dla pupili i ich opiekunów. To ma być terapia dla psa - ale szybko okazuje się, że równie intensywną terapię przechodzą jego właściciele. Deschanel i Cox tworzą duet, który przyciąga uwagę już samą energią: ona - uporządkowana, analityczna, nieco spięta; on - chaotyczny, serdeczny, z fantastycznie nieugrzecznionym mieszkaniem. Trudno uwierzyć, że kiedyś byli razem - ale jeszcze trudniej nie zauważyć, że wciąż coś ich łączy. Psia miłość, która... leczy złamane serce Film nie traci czasu na rozwijanie wątków pobocznych. Zamiast tego prowadzi nas przez plażowe spacery, wieczorne dancingi i absurdalnie urocze psie aktywności, które sprawiają, że widzowie po prostu miękną. A w tle czai się pytanie: czy Merv naprawdę potrzebuje ich obojga, aby wrócić do życia… czy może to oni potrzebują jego, by zrozumieć, że nadal do siebie pasują? „Merv” nie udaje, że jest czymś więcej, niż chce być. To film lekki, uroczy, z puszystym sercem i odrobiną melancholii - dokładnie tyle, ile trzeba zimą. I choć znajdziemy tu kilka schematów, trudno się na nie złościć. Zwłaszcza że Merv - w tej roli absolutnie przeuroczy Gus - kradnie każdą scenę i sprawia, że całość ma ciepło, którego trudno się oprzeć. Jeśli więc szukacie historii, która połączy świąteczną atmosferę, humor, romans i bardzo prawdziwy wątek o emocjonalności zwierząt, „Merv” jest idealnym wyborem na spokojny wieczór. A przy okazji może skłonić do refleksji: jak często to właśnie nasi czworonożni przyjaciele wiedzą o naszych uczuciach więcej, niż my sami?
AI girlfriends - nowy ideał? Wirtualne partnerki coraz bardziej podbijają serca mężczyzn. Czy to oznacza koniec klasycznych związków?
Jeszcze do niedawna zdanie: „Mam dziewczynę z AI” brzmiało jak żart z popularnego na Netflixie serialu „Czarne lustro”. Tymczasem rok 2025 przyniósł światu coś, czego chyba nikt się nie spodziewał: cyfrowe partnerki stały się jednym z najsilniejszych trendów w popkulturze, mediach i technologii. I, co zaskakujące, zjawisko to nie dotyczy tylko samotnych introwertyków, ale także zwykłych mężczyzn, którzy - choć statystycznie mają „większy wybór”, bo kobiet na świecie jest więcej - coraz częściej wybierają dziewczynę, która… nie istnieje.
I wcale nie chodzi o to, że nie mogą mieć relacji „w realu” . Chodzi o to, że cyfrowa partnerka bywa po prostu łatwiejsza. Bardziej przewidywalna. Łagodniejsza. I wolna od emocjonalnej huśtawki, na którą składają się fochy, milczenie, niejednoznaczne sygnały czy słynne „daj mi chwilę do namysłu”. Możesz ją zabrać wszędzie ze sobą, nie musisz za nią praktycznie nic płacić (prócz niewielkiego abonamentu), a gdy potrzebujesz chwili dla siebie, aby spokojnie pograć w najnowszą Fifę na play'u, albo wyjść z kumplami na piwo, wystarczy, że klikniesz „offline”. A ona nie będzie ci miała tego za złe... W tym artykule: AI girlfriends - co to takiego? Statystyki są przerażające. Tylu mężczyzn nie widzi problemu z wzięciem ślubu z dziewczyną AI Dlaczego mężczyźni randkują z wirtualnymi dziewczynami? Kobiety robią to od dawna... Czy to koniec klasycznych związków? AI girlfriends - co to takiego? Wszystko zaczęło się niewinnie. Latem 2025 roku TikTok zalała fala filmów, na których chłopcy przytulają się do dziewczyn, które - jak się okazało - zostały stworzone przez filtr AI Girlfriend we współpracy z CapCut. Animowane partnerki wyglądały jak bohaterki romantycznych gier: idealnie uśmiechnięte, idealnie zbudowane, idealnie dopasowane do każdego użytkownika. Mężczyźni prezentowali je w filmach, robili sobie z nimi selfie, nagrywali randki, a niektórzy nawet pokazywali je… rodzicom. „Poznaj moją dziewczynę. Nie, nie możesz się z nią przywitać, bo jest w chmurze” - brzmiały żartobliwe podpisy, pod którymi jednak kryło się coś dużo poważniejszego. Bo nagle okazało się, że te dziewczyny nie są tylko memem. Aplikacje takie jak Girlfriend.ai czy Grok zaczęły tworzyć partnerki, do których można mówić, flirtować, wymieniać głosówki, a nawet prowadzić dłuższe rozmowy wideo. „Annie”, jedna z najbardziej znanych postaci AI, reaguje jak człowiek, prowadzi dialog, zapamiętuje preferencje i emocje. Wielu użytkowników przyznaje, że takie rozmowy stały się dla nich ważne. Zaczęło się jak zawsze - od zabawy, ale z czasem przerodziło w codzienną potrzebę bliskości. Statystyki są przerażające. Tylu mężczyzn nie widzi problemu z wzięciem ślubu z dziewczyną AI Tu wchodzą dane, które trudno zignorować. Platforma Girlfriend.ai podaje, że połowa młodych mężczyzn w USA wolałaby relację z AI niż narażanie się na odrzucenie ze strony prawdziwej partnerki. Raport Joi AI z kwietnia 2025 roku jest jeszcze bardziej zaskakujący: 80% Amerykanów korzystających z Zooma nie widziałoby problemu w ślubie z AI, gdyby było to legalne. A trzy czwarte ankietowanych uważa, że AI całkowicie może zastąpić rozmowę z drugim człowiekiem. Brzmi abstrakcyjnie? Możliwe, ale jednak to są twarde liczby. Nie wyznania samotnych geeków czy chatbotów, ale powszechne nastroje panujące w społeczeństwie. Dlaczego mężczyźni randkują z wirtualnymi dziewczynami? Może dlatego, że współczesne randkowanie jest wyczerpujące. Mężczyźni, zresztą podobnie jak kobiety - mają poczucie presji, lęku przed odrzuceniem, zmęczenia komunikatami „on ghostuje”, „ona nie wie, czego chce”, „on znika po trzech randkach”, „ona robi testy i sprawdza". Wirtualna partnerka oferuje coś, o czym wielu ludzi poszukujących miłości zupełnie zapomniało: spokój. AI nigdy się nie obrazi, nie zacznie wysyłać sprzecznych sygnałów, nie zniknie bez słowa i nie powie „musimy porozmawiać”, kiedy już wiesz, że chodzi o rozstanie. Jest zawsze dostępna, zawsze pogodna, zawsze zainteresowana. I zawsze na Twoich zasadach. Nie oznacza to, że mężczyźni nagle zrezygnowali z relacji z kobietami. Raczej to, że znaleźli miejsce, gdzie mogą odetchnąć. Cyfrowe partnerki stały się dla wielu emocjonalnym „bezpiecznikiem”. Trochę jak symulator bliskości. Trochę jak intymny pamiętnik. Trochę jak obecność, która nie rani. Kobiety robią to od dawna... Co ciekawe, kobiety już od dłuższego czasu korzystają z „cyfrowych partnerów” w podobny sposób, jak zaczęli to robić teraz mężczyźni. Opowiadają, że chatbot jest ich pocieszycielem po rozwodzie, towarzyszem po stracie, intelektualnym partnerem do rozmowy o książkach, bezpiecznym miejscem do flirtu bez presji. I często nie rezygnują z niego, nawet jeśli wejdą z mężczyzną w relacje „na żywo”. Zostawiają sobie w zanadrzu wirtualnego partnera, który... zawsze je zrozumie i będzie w gotowości - gdyby się nie udało. Ludzie wszystkich płci poszli do AI nie po seks, ale po emocjonalną regulację: po czułe słowo, po uwagę, po brak oceny. Nie po to, by zastąpić człowieka - ale by przetrwać, nabrać sił, wypełnić lukę. Psychologowie widzą to bardzo jasno - to odpowiedź na samotność, rosnący lęk społeczny i zmęczenie relacjami, które wymagają pracy, kompromisów i odważnego stawiania granic. AI tego nie wymaga. AI nie ma granic. Jest jak lustro, które zawsze uśmiecha się do Ciebie, choćbyś miał najgorszy dzień. Czy to koniec klasycznych związków? Czy to może być niebezpieczne? Owszem. Eksperci ostrzegają, że taka jednostronna relacja może nauczyć nas kontroli zamiast współpracy, narcystycznego modelu miłości zamiast wzajemności, a nawet uzależnienia od łatwej wersji bliskości. Z człowiekiem nic nie jest tak proste jak z... maszyną. I właśnie dlatego w dłuższej perspektywie prawdziwe relacje mogą stać się trudniejsze - bo człowiek, w przeciwieństwie do AI, miewa humory, słabości, lęki i nie zawsze mówi to, co chcemy usłyszeć. Nie oznacza to jednak końca klasycznych związków. Raczej moment przejściowy. Fazę, w której technologia zaczęła wyrównywać emocjonalne braki - czasem dla zabawy, czasem z potrzeby, czasem z bólu. AI nie jest rywalką. Nie jest lepszą wersją kobiety czy mężczyzny. Jest tylko tłem, na którym coraz wyraźniej widać, jak bardzo jesteśmy dziś spragnieni bliskości i jak bardzo, w czasach opanowanych przez Tindera - boimy się jej szukać w drugim człowieku.
Od platonicznych przyjaźni, przez otwarte związki, po patchworkowe rodziny. Współczesne kobiety nie boją się nowych ram bliskości
Tradycyjne definicje relacji coraz częściej nie nadążają za naszymi potrzebami, dlatego kobiety tworzą własne scenariusze bliskości. Platoniczne przyjaźnie stają się pełnoprawnymi „związkami emocjonalnymi”, niemonogamia przestaje być tabu, a patchworkowe rodziny stają się jedną z wielu form tworzenia domu.
Współczesne życie kobiet rozwija się na przecięciu wielu światów. Nie opiera się już na linearnym scenariuszu, w którym dorosłość zaczyna się wraz z metryką, pierwszym poważnym związkiem lub symbolicznym zestawem „kamieni milowych”. Dzisiejsze kobiety funkcjonują w przestrzeni, gdzie sztywne definicje zawodzą, a dawne normy nie nadążają za zmianami. Jesteśmy w momencie przesunięcia – kulturowego, emocjonalnego i społecznego – który wynika ze zmęczenia dotychczasowymi narracjami i potrzeby nowych definicji bliskości. Jakie związki dzisiaj tworzymy i co wpływa na tę perspektywę? W tym artykule: Nowe spojrzenie na dorosłość: czym jest liminalność? (Od)nowa relacji: związek jako świadomy wybór Nowe spojrzenie na rozstanie: proces, nie katastrofa Randkowanie 2.0: między algorytmem a tęsknotą za realnością Nowe formy bliskości: platoniczne partnerstwa, niemonogamia, relacje hybrydowe Nowe spojrzenie na dorosłość: czym jest liminalność? Kobiety doświadczają dziś dorosłości w stanie liminalnym – pomiędzy tym, co znane i społecznie zaakceptowane, a tym, co dopiero się wyłania. To moment intensywnej pracy nad sobą, wglądu w potrzeby i odwracania wzroku od cudzych oczekiwań. Well-aging w tej perspektywie wcale nie oznacza dbania o wygląd fizyczny, a bardziej ewolucję, która dokonuje się dzięki mikrotransformacjom. To zmiany, które krok po kroku budują nową mapę życia. Często to czas destabilizacji, decyzji, redefinicji kariery, ciała, relacji. Pytanie: „Czy ja jestem wystarczająca?” ustępuje miejsca nowemu – „Czy to jest wystarczające dla mnie?”. (Od)nowa relacji: związek jako świadomy wybór W kulturze relacji dokonuje się dziś prawdziwa rewolucja. Związek przestaje być jedynym społecznie akceptowalnym formatem dorosłości, a życie w pojedynkę nie jest już postrzegane jako etap przejściowy. Coraz częściej to świadoma decyzja, akt niezależności i sposób na odzyskanie przestrzeni dla siebie. Relacja staje się za to konstruktem elastycznym, negocjowalnym, wymagającym regularnej aktualizacji. Dane przywołane w raporcie Studio225 „Kierunki myślenia o samorozwoju kobiet” to potwierdzają: główne powody kryzysów to brak wsparcia (27%), różnice wartości (25%) i wypalenie emocjonalne (24%). Coraz więcej kobiet wciska przycisk „sprawdzam”, nie z lekkomyślności, lecz z potrzeby uczciwości wobec siebie. Psychoterapeutka i seksuolożka dr Agata Stola podkreśla, że: „w kulturze, która przez dekady romantyzowała wytrwałość ponad autentyczność, »związkowy restart« jest aktem odwagi. Intymność nie umiera z braku seksu, ale z braku ciekawości.” Restart nie musi oznaczać rozstania – bywa drogą do nowej jakości bliskości, ale wymaga zatrzymania, decyzji i odwagi. Nowe spojrzenie na rozstanie: proces, nie katastrofa Współczesne kobiety coraz częściej zmieniają sposób myślenia o zakończeniu relacji. Koniec związku przestaje być życiową porażką, a staje się procesem, który można przejść dojrzale i świadomie. Temat ten w pogłębiony sposób podejmują Agata Stola, Dawid Krawczyk i Robert Kowalczyk w książce „Sztuka rozstania”. Autorzy podkreślają, że nie istnieje jedna przyczyna rozstania ani jedno czerwone światło, sugerujące, że relacja zmierza ku końcowi. Można spojrzeć na rozstanie także profilaktycznie – jako konsekwencję pracy nad związkiem, a nie tylko jego rozpadu. „Sztuka rozstania” pokazuje, że zakończenie relacji – romantycznej, przyjacielskiej czy rodzinnej – jest jednym z najtrudniejszych doświadczeń, ale może być również początkiem czegoś nowego. Książka pomaga zrozumieć emocje, przejść przez etapy żałoby, odbudować poczucie wartości, ochronić dzieci i bliskich przed skutkami konfliktu, a także nauczyć się kończyć relacje z szacunkiem, bez ghostingu czy manipulacji. Po latach w relacji, etap „single 2.0” bywa jak nowe otwarcie. To moment ponownego mapowania siebie – swoich potrzeb, pragnień, codziennych rytuałów. Powrotu do własnego tempa i do życia, gdzie to ja jestem punktem odniesienia, a nie wspólna struktura. Coraz więcej kobiet wybiera ten stan świadomie. Samotność bywa wówczas źródłem mocy, nie braku. Randkowanie 2.0: między algorytmem a tęsknotą za realnością Nowa era randkowania to w pewnym sensie kulturowy eksperyment oparty na technologii: pierwsze spojrzenie kierujemy w ekran, nie w oczy drugiej osoby. Z jednej strony aplikacje randkowe otwierają drzwi do setek nowych połączeń. Z drugiej – prowadzą do wypalenia emocjonalnego: aż 80% kobiet deklaruje zmęczenie światem aplikacji. Cyfrowy interfejs relacyjny wymaga nowych kompetencji: odporności emocjonalnej, radzenia sobie z niepewnością, komunikowania się w języku cyfrowej intymności. Nic dziwnego, że rośnie tęsknota za spotkaniami „poza algorytmem” – za relacjami opartymi na obecności, a nie tylko dostępności. Nowe formy bliskości: platoniczne partnerstwa, niemonogamia, relacje hybrydowe Platoniczne relacje coraz częściej stają się pełnoprawną formą bliskości – głębokie, długotrwałe przyjaźnie stanowią dla wielu kobiet równie stabilny i intymny filar życia jak relacje romantyczne. Obok nich rosnącą widoczność zyskują związki niemonogamiczne i otwarte, które przestają być tematem tabu i stają się przestrzenią dla kobiet pragnących połączenia wolności, autonomii i autentycznej bliskości opartej na szczerości, transparentności i negocjowaniu granic. Równolegle rozwijają się relacje hybrydowe i na odległość – elastyczne, nienormatywne układy, często wspierane przez cyfrowe narzędzia, pozwalające tworzyć więzi dopasowane do indywidualnego stylu życia, niezależnie od geograficznych czy czasowych ograniczeń. Patchwork nie jest dziś kompromisem – to pełnoprawny model rodziny, mozaika historii, doświadczeń i więzi. Kobiece „ja” coraz częściej buduje się w oparciu o wspólnoty: przyjaźnie, rodzinę pochodzenia, rodzinę z wyboru i relacje spoza tradycyjnych kategorii. Autorzy „Sztuki rozstania” piszą również o patchworku jako naturalnym następstwie niektórych rozstań – strukturze dającej ogromną wolność tworzenia nowego języka bliskości. Współczesne kobiety nie szukają już jednego słusznego modelu miłości. Tworzą relacje, które mają sens dla nich. Budują bliskość elastyczną, sprawczą, dopasowaną do ich wartości, a nie do społecznych oczekiwań. Żyją świadomie „pomiędzy”: między dawnymi narracjami a możliwościami, które dopiero się wyłaniają.
Nie dotyk, nie pocałunek… tylko zabawna rolka od koleżanki z pracy wysłana o północy. Czy to już zdrada?
Czy można być z kimś, kto śpi obok i czuć się bardziej samotną niż wtedy, gdy spało się samej? W świecie, w którym zabawne filmiki wysyła się szybciej niż „kocham cię”, a uwaga stała się walutą cenniejszą niż cokolwiek, coraz więcej kobiet zadaje sobie pytanie: „Czy to już zdrada… skoro wszystko dzieje się wyłącznie w telefonie?”. I to nie w wysyłanych ukradkiem romantycznych SMSach, a... w rolkach z Instagrama.
Żyjemy w epoce ciągłego dźwięku. Pikania. Wibrowania. Niekończących się powiadomień, które - choć małe - potrafią skutecznie przykryć czyjąś obecność. Jeszcze dekadę temu sięgaliśmy po encyklopedię, gazetę, książkę. Dziś sięgamy po telefon. Dosłownie zawsze. Między jednym przytuleniem a drugim przewijamy 40 rolek, zapisujemy trzy lifehacki z TikToka, wysyłamy znajomej mem o zodiakach i sprawdzamy, czy ktoś polubił nasz komentarz. Telefon to nasz nawyk, nasz mikro-rytuał, nasze… schronienie. Ale jest jeszcze jedna prawda: my go praktycznie nie odkładamy. Nigdy. I w tym świecie pełnym bodźców zaczyna się historia, która wydarza się w wielu domach. Bo między jednym powiadomieniem a drugim rozpada się coś, czego nie da się nazwać, choć da się poczuć... W tym artykule znajdziesz: „Daj spokój, to tylko koleżanka z pracy” - czyli moment, w którym „coś” pęka Zdrada emocjonalna. Dlaczego tak bardzo boimy się ją nazwać? Uwaga - najważniejsza waluta miłości, którą wydajemy dziś… gdzie indziej „To tylko wiadomości” - czy aby na pewno? Czy można zdradzić kogoś bez dotyku? „Daj spokój, to tylko koleżanka z pracy” - czyli moment, w którym „coś” pęka Na zewnątrz nic nie wyglądało podejrzanie. Żadnych tajemniczych wyjść, żadnego zapachu perfum na kołnierzu, żadnych sygnałów, które znamy z filmów. Tylko on. I jego telefon. Zawsze ekranem do dołu. Na początku moja znajoma, z którą przegadałam o tym "wyimaginowanym problemie", który jednak istnieje naprawdę - cały wczorajszy wieczór przy lampce wina - nie czytała tego jako znak. Do czasu, aż zauważyła, że kiedy pisze, unosi mu się kącik ust - tak, jak kiedyś unosił mu się, gdy opowiadał jej, że myśli o wspólnej przyszłości. "Daj spokój. To tylko koleżanka z pracy" - powiedział do niej pewnego wieczoru, nawet nie odrywając wzroku od ekranu. Powiedział to tonem kogoś, kto naprawdę nie rozumie pytania. Kogoś, kto uważa, że problem leży nie w nim, lecz w jej nadwrażliwości. I wtedy zaczęła się zastanawiać: czy naprawdę wariuję… czy po prostu widzę coś, czego on już nie widzi? Zdrada emocjonalna. Dlaczego tak bardzo boimy się ją nazwać? Bo nie ma ciała. Nie ma dowodu. Nie ma śladu na pościeli. A jednak potrafi rozłupać serce na pół. Granice? Każdy ma inne. Dla jednych zdradą jest spojrzenie, dla innych dopiero pocałunek, a są też tacy, którzy twierdzą, że seks „jednorazowy i bez uczuć” to nie zdrada, dopóki… nie powtórzy się kolejny raz. A żeby było jeszcze trudniej - granice, które wyznaczamy partnerom, często nie są granicami, które wyznaczamy sobie. I odwrotnie. W relacjach międzyludzkich nic nie jest czarne albo białe. Ale jest coś, co w wielu związkach jest wspólne: zdrada zaczyna się tam, gdzie kończy się uwaga. Uwaga - najważniejsza waluta miłości, którą wydajemy dziś… gdzie indziej Pamiętasz początki? Jak byłaś przeczulona na każdy jego gest? Jak zauważałaś najmniejszy ruch brwi, drżenie głosu, nieznaczny uśmiech? Jak pisał do ciebie „wracam”, choć wracał za 20 minut? Z czasem wchodzimy w codzienność. I to normalna kolej rzeczy. Nie, nasz związek się nie sypie. Nie ma awantur, nie ma "cichych dni". Oglądamy razem seriale na Netlixie, jemy razem śniadania, śmiejemy się z tych samych żartów. Wszystko wygląda dobrze. Wręcz do bólu zwyczajnie. I właśnie wtedy najłatwiej coś zgubić. Bo przestajemy się obserwować. Przestajemy ciekawić się sobą. Przestajemy zauważać. Zamiast rozmowy - telefon. Zamiast spojrzenia - scrollowanie kolejnych postów no-name'owych ludzi. Zamiast śmiechu z partnerem - śmiech z kolejnej, 50 już w tym tygodniu rolki przesłanej przez… koleżankę, lub kolegę z pracy. I niby nic się nie dzieje. Ale czy na pewno? „To tylko wiadomości” - czy aby na pewno? Wiele kobiet mówi wprost: „Nie chodzi o to, że pisze. Chodzi o to, że nie pisze do mnie”. To różnica subtelna, ale fundamentalna. Bo jeśli ktoś zawsze pamięta odpisać jej, a tobie odpisuje dopiero wtedy, gdy telefon przestaje wibrować - to nie jest o zazdrości. To jest o miejscu, które kiedyś zajmowałaś. I o tym, że zajmuje je teraz ktoś inny. Koleżanka z pracy, znajoma z uczelni - to nie ma znaczenia. Bo nie o kobietę tu chodzi, a uwagę. Nie o uczucie - bo uczucia tu nie ma, a o emocję - którą kiedyś musiał podzielić się z Tobą. O nowym filmie, o teledysku do piosenki, o kolejnym już remoncie ul. Marszałkowskiej. I nie musisz zobaczyć ich razem, żeby poczuć zagrożenie. Wystarczy, że widzisz, dokąd płynie jego uwaga. A uwaga jest jak prąd: zawsze płynie tam, gdzie jest potrzeba, gdzie jest emocja, gdzie jest impuls. Czy można zdradzić kogoś bez dotyku? Zdrada nie zawsze pachnie perfumami. Czasem pachnie… nowymi wiadomościami na Messengerze. Czasem ma kształt emotki. Czasem brzmi jak „haha” pod filmikiem o relacjach. Czasem jest ukryta w tym, że jego telefon rozświetla się o północy - a on uśmiecha się częściej do ekranu, niż do ciebie. To jest ta zdrada-nie-zdrada. Ta, którą tak ciężko nazwać, a jeszcze trudniej wytłumaczyć. Najcichsza. Najtrudniejsza do udowodnienia. Najłatwiejsza do zbagatelizowania. I najboleśniejsza. I nie chodzi tu o dramat. O podejrzenia. O zazdrość. Bo przecież wszyscy mamy znajomych, przyjaciół, kolegów i koleżanki z pracy. Chodzi o ten moment - niewielki, tak łatwy do przegapienia w codzienności, ale przełomowy - w którym czujesz, że już nie jesteś pierwszą osobą, z którą chce się podzielić dniem. I nawet jeśli on mówi: „Przesadzasz”, „To tylko koleżanka”, „Naprawdę nic się nie dzieje”... ty wiesz swoje. Bo każda z nas czuje, kiedy ktoś przestaje wybierać właśnie ją. A kiedy musisz rywalizować o uwagę z kimś, kto istnieje tylko w powiadomieniach na ekranie - to już nie chodzi o zdradę. To chodzi o serce, które pęka w absolutnej ciszy i niebieskiej poświacie ekranu telefonu.