Co naprawdę oznacza sen o zdradzie? Spokojnie: nie zawsze chodzi o kryzys w związku (a wręcz przeciwnie)
Krótki przewodnik po znaczeniach, jakie najczęściej przypisuje się temu (wcale nie tak rzadkiemu!) doświadczeniu sennemu.
Sen o zdradzie partnera potrafi zostawić po sobie spory niepokój i jeszcze więcej pytań po przebudzeniu. Co właściwie oznacza? Jak w przypadku większości wizji, interpretacja rzadko bywa oczywista. Żeby zbliżyć się do jej sensu, warto przyjrzeć się detalom, emocjom i kontekstowi, pamiętając przy tym o jednym: sny pozostają tylko snami. Choć taki scenariusz może wydawać się niepokojący, nie należy traktować go dosłownie. Znacznie ciekawsze może być potraktowanie go jako punktu wyjścia do refleksji nad własnymi emocjami, relacją i tym, jak zaskakująco działa nasza podświadomość. W tym artykule: Dlaczego śni nam się zdrada, nawet jeśli kochamy partnera? Sen o zdradzie partnera: niepewność czy potrzeba uwagi? Kiedy sen nie mówi o fizyczności, ale o emocjach Zdrada z celebrytą, byłym albo znajomym – co to może oznaczać? Co zrobić po śnie o zdradzie? Dlaczego śni nam się zdrada, nawet jeśli kochamy partnera? Choć sen o zdradzie może wywołać lęk, wcale nie musi oznaczać kryzysu w związku. Wręcz przeciwnie – czasem kryje się za nim znaczenie zupełnie niezwiązane z rozpadem relacji. Analizując szczegóły snu i towarzyszące mu odczucia, można dojść do wniosku, że taka wizja mówi raczej o sile namiętności, potrzebie bliskości albo o emocjonalnym napięciu, które wcale nie musi być negatywne. Zdarza się również, że sen o zdradzie jest po prostu odbiciem drobnych obaw i stresów, które narastają na przykład przed ważnym wydarzeniem, takim jak ślub. To kolejny powód, by nie wpadać w panikę – symbolika snów bywa wielowarstwowa i nieoczywista. Jeśli śni ci się, że zdradzasz partnera, a w samym śnie odczuwasz z tego powodu silne poczucie winy, interpretacja może być zupełnie inna, niż podpowiada intuicja. W tym przypadku taka wizja może wskazywać na silne uczucie do ukochanej osoby, dużą namiętność i pragnienie głębszego eksplorowania sfery intymnej właśnie z nią. Według innej interpretacji sen może również odzwierciedlać wyrzuty sumienia obecne w relacji oraz potrzebę uporządkowania pewnych emocjonalnych napięć. Sen o zdradzie partnera: niepewność czy potrzeba uwagi? Istnieje też druga wersja tego snu – taka, w której zdradzie nie towarzyszy poczucie winy. Wówczas można odczytywać go jako sygnał potrzeby otwarcia się na nowe emocje, doświadczenia lub możliwości. Być może w związku istnieje obszar, który domaga się uwagi, bo wywołuje frustrację albo niezaspokojenie. Sen nie musi jednak oznaczać realnej chęci zdrady. Częściej ujawnia ukryte napięcia emocjonalne, potrzebę zmiany albo pragnienie ożywienia relacji. Sny o zdradzie partnera mogą więc odzwierciedlać zarówno przedślubne lęki, jak i odnowioną namiętność – pokazując głębokie mechanizmy emocjonalne, a nie rzeczywiste intencje. Kiedy sen nie mówi o fizyczności, ale o emocjach Dni poprzedzające ślub czy inne ważne życiowe wydarzenie często przynoszą ze sobą sporo napięcia. Nic dziwnego, że emocje znajdują ujście również w snach. Ale i tutaj nie ma powodu do niepokoju – taka wizja może równie dobrze sygnalizować odświeżenie uczuć i nowy przypływ pasji wobec partnera. Bo przecież we śnie może pojawić się zarówno ktoś zupełnie obcy, jak i osoba realnie obecna w codziennym życiu. Zdarza się również, że śni nam się ktoś istniejący naprawdę, ale nienależący do naszego bliskiego kręgu. Zdrada z celebrytą, byłym albo znajomym – co to może oznaczać? Do tej kategorii należy między innymi sen o zdradzie z celebrytą. Taki motyw może symbolizować potrzebę ucieczki od codziennej rutyny w związku, ale też pragnienie przygody, ekscytacji i większej intensywności w życiu. Jeśli natomiast we śnie zdradzasz partnera z eks, możliwe, że były partner symbolizuje chęć przełamania schematów w obecnej relacji. A co, jeśli osobą pojawiającą się we śnie jest znajomy lub przyjaciel? Być może ostatnio pojawiło się między wami szczególne porozumienie, intelektualna bliskość albo lekka forma emocjonalnej komplikacji, która we śnie przybiera bardziej intymną postać. To jeden z tych snów, które mają raczej rozmyte, mało jednoznaczne kontury. Dlatego duże znaczenie w interpretacji mogą mieć emocje odczuwane podczas snu. Jak widać, obecność lub brak poczucia winy może prowadzić do zupełnie różnych znaczeń. Jest jeszcze jedna, dość zaskakująca interpretacja: sen o zdradzie może być sygnałem, że chciałabyś, aby Twój partner nie był dokładnie taki, jaki jest w rzeczywistości. Nie chodzi tu od razu o odrzucenie relacji, lecz raczej o dostrzeżenie cech, które budzą niedosyt albo pragnienie zmiany. Co zrobić po śnie o zdradzie? Najlepiej najpierw spokojnie przyjrzeć się emocjom, które mu towarzyszyły, zamiast od razu ulegać lękowi. Szczera rozmowa z partnerem może okazać się pomocna – nie dlatego, że sen coś „ujawnia”, ale dlatego, że może otworzyć przestrzeń do lepszej komunikacji i rozwiania wątpliwości. Warto pamiętać, że sny są obszarem działania podświadomości. Nie przewidują przyszłości, ale potrafią podsunąć cenne tropy, które pomagają lepiej zrozumieć siebie i własną relację. Oryginalny artykuł ukazał się we włoskim wydaniu ELLE
Ten chłopak to red flag. Oto 5 sygnałów, których lepiej nie ignorować. Nr 3 jest szczególnie ważny
To ten chłopak, przed którym ostrzegała Cię psiapsi. Ten, o którym mówiłaś „dajmy mu szansę”, choć intuicja krzyczała girl, run. Oto pięć red flags, które wyłapiesz szybciej, niż zdążysz wysłać mu „wydaje mi się, że musimy pogadać…”.
W dzisiejszych czasach randkowanie przypomina bieganie po polu minowym - od Tindera, przez krótkie spotkania, aż po relacje „na próbę” i wszelkie inne nowoczesne układy. Nie brakuje samotności, poczucia chaosu i potrzeby znalezienia kogoś „właściwego”. I choć serce czasem chce wierzyć w bajki, rozum podpowiada: uważaj. Red flags, czyli czerwone flagi w relacjach, nie pojawiają się od razu, na początku relacji z wielkim neonem, ale dopiero w subtelnych gestach, słowach i reakcjach, które mają za zadanie powoli wciągać Cię w toksyczną grę. Nie chodzi o paranoję, tylko o uważność. O obserwowanie drobnych sygnałów, które w konsekwencji mówią jedno: szanuj siebie, bo ktoś inny może próbować przejąć kontrolę nad Twoimi emocjami. W tym artykule: Red flag #1: On zawsze wie lepiej Red flag #2: Kiedy coś mu nie pasuje, nagle robisz się „okrutna” Red flag #3: „Jesteś przewrażliwiona” - czyli najstarszy trick w jego playbooku Red flag #4: Love bombing - „za szybko, za mocno, za intensywnie” Red flag #5: Pasywno-agresywne „OK” Dlaczego tak często ignorujemy red flags? Czy istnieje na to dobre the bottom line? Red flag #1: On zawsze wie lepiej Zaczyna się niepozornie. Delikatną poprawką. Uśmiechem, który mówi: „No kochanie, nie do końca tak to wygląda”. Mówisz, że miałaś trudny dzień - on odpowiada, że przesadzasz. Opowiadasz o sytuacji w pracy - on tłumaczy, jak powinnaś była to rozegrać. On nie rozumie, on wie. I nagle całe Twoje życie staje się tematem, który on musi skomentować, skorygować, przeanalizować. Na początku myślisz: „On jest taki mądry, taki ogarnięty.” A potem orientujesz się, że każdy Twój krok wymaga akceptacji. To nie troska. To kontrola w wersji „soft”. Ciche, subtelne przesuwanie granicy - tak subtelne, że często zauważasz je dopiero wtedy, kiedy zaczynasz przepraszać za rzeczy, których w ogóle nie zrobiłaś. Twoje zdanie zawsze jest „przesadą”, „nadinterpretacją”, „przewrażliwieniem”. Brzmi znajomo? To właśnie textbook gaslighting, czyli klasyczna manipulacja twoją rzeczywistością. Red flag #2: Kiedy coś mu nie pasuje, nagle robisz się „okrutna” To klasyk, girl. Powiesz mu, że coś Cię zraniło - i nagle on staje się najbardziej rozczarowanym, zranionym człowiekiem na świecie. „Po tym wszystkim, co dla Ciebie zrobiłem?” „Nie wierzę, że jesteś taka.” „Nigdy nie myślałem, że mnie tak potraktujesz.” To nie jest emocjonalna szczerość. To precyzyjna taktyka wywoływania poczucia winy - narzędzie, dzięki któremu zaczynasz zastanawiać się, czy przypadkiem… nie jesteś tą złą. A przecież wiesz, że nie jesteś. Ale on wie, że empatyczne kobiety są podatne na takie zagrania. Więc gra - bardzo świadomie, bardzo intensywnie. Uwaga! - to moment, w którym większość kobiet zaczyna wątpić w siebie. Ty nie musisz. Red flag #3: „Jesteś przewrażliwiona” - czyli najstarszy trick w jego playbooku Jeśli facet mówi Ci, że coś nie miało miejsca, choć dobrze pamiętasz, że miało… Jeśli kwestionuje Twoje emocje, bo „robisz z igły widły”… Jeśli masz wrażenie, że musisz bronić swojej pamięci, żeby ocalić zdrowy rozsądek… - to nie jest związek. To psychologiczny escape room. Gaslighting to nie krzyk i trzaskanie drzwiami. To powolne odbieranie Ci pewności, że możesz ufać swoim oczom, emocjom, intuicji. To sytuacja, w której zaczynasz zadawać sobie pytanie: „Może rzeczywiście przesadzam?”. Tyle że nie przesadzasz. Po prostu ktoś bardzo zręcznie ustawia Cię w roli tej „niestabilnej”. A Ty, chcąc być „tą rozsądną”, ustępujesz. I właśnie o to chodzi manipulatorom. To jest czerwona flaga w rozmiarze XXL. Red flag #4: Love bombing - „za szybko, za mocno, za intensywnie” „Kochanie, jesteś jedyną osobą, która mnie rozumie.” „Nie mogę bez Ciebie żyć.” „Zróbmy to oficjalne.” „Zamieszkajmy razem.”... I to wszystko… po kilku tygodniach? Wydaje Ci się, że wszystko dzieje się… szybko. Za szybko. On pisze non stop. Chce Cię widywać codziennie. Mówi „jesteś wyjątkowa” po czterech spotkaniach. Proponuje wyjazd, zanim zdążyłyście z dziewczynami omówić jego zdjęcia przesłane na Messengerze. Love bombing jest jak słodycze - na początku daje euforię, a potem mdli. To nie jest miłość. To jest strategie to accelerate emotional dependency. Narcyzi uwielbiają to tempo. Bo im szybciej się zaangażujesz, tym trudniej będzie ci odejść, gdy coś przestanie Ci się podobać. Love bombing to emocjonalna inwestycja - jego inwestycja w Twoje przyszłe poczucie obowiązku. Miłość jest piękna, ale presja emocjonalna - już nie. Red flag #5: Pasywno-agresywne „OK” Tak, to krótkie „OK”, wysłane o 00:12, bez emotki, bez kontekstu, bez niczego. Najsłynniejsze „OK” w historii toksycznych relacji. Wygląda niewinnie, ale jest komunikatem w stylu: „Nie powiem Ci, co czuję, ale chcę, żebyś zgadywała i czuła się winna.” On, twój ideał, który dopiero, co opowiadał Ci o wszystkim, zasypywał komplementami nie ukarze słowami, krzykami - on Cię ukarze ciszą. To emocjonalna manipulacja, która ma sprawić, że będziesz biegać za nim z pytaniem: „Czy wszystko w porządku?”, „Czy zrobiłam coś nie tak?” W dorosłych relacjach ludzie rozmawiają. Niedojrzali chłopcy obrażają się pasywno-agresywnym „jak chcesz”. Dlaczego tak często ignorujemy red flags? Bo samotność bywa głośniejsza niż intuicja. Bo Tinder i inne aplikacje potrafią zmęczyć tak, że kiedy ktoś pisze „hej, piękna”, już myślisz, że to dobry start. Bo nauczyłyśmy się „dawać szansę”, „nie przesadzać”, „być wyrozumiałe”. Bo ładne oczy, zapach perfum i jego „przytul mnie” potrafią na chwilę zagłuszyć to ostre, nieprzyjemne ukłucie w brzuchu mówiące: „coś tu nie gra”. Ale prawda jest taka: Twoje ciało wie szybciej niż Twój mózg. A intuicja to nie dramatyczna emocja - to Twoje najbardziej racjonalne ostrzeżenie. Czy istnieje na to dobre the bottom line? Jeśli chłopak jest walking red flag, to nie Twoja rola, żeby go „naprawiać”, „uczyć”, „modlić się, że dojrzeje”. Możesz po prostu powiedzieć: „Thanks, next.” I pójść dalej - lżejsza o jednego toksyka i cięższa o doświadczenie. Bo żadna czerwona flaga nie wygląda dobrze. Nawet jeśli pasuje do jego ulubionej bordowej bluzy, w której tak Ci się podobał.
Natasza Urbańska zdradza przepis na wieloletni związek. Od dekad trzyma się tej jednej zasady
W świecie show-biznesu, gdzie relacje często wystawiane są na próbę, Natasza Urbańska i Janusz Józefowicz stanowią wyjątkowy duet. Ich związek od lat inspiruje nie tylko fanów, ale także tych, którzy szukają recepty na trwałą i szczęśliwą relację. W ELLE Voices Natasza Urbańska podzieliła się refleksjami na temat tego, co sprawia, że ich miłość trwa mimo upływu czasu i zmieniających się okoliczności.
Spis treści: Natasza Urbańska zdradza swoją receptę na udany związek Ciągłe zaskakiwanie się Przepis na miłość według Nataszy Urbańskiej Natasza Urbańska zdradza swoją receptę na udany związek W relacji Nataszy i Janusza kluczową rolę odgrywa wzajemny szacunek oraz podziw dla siebie nawzajem. Artystka podkreśla, jak ważne jest dla niej to, że jej mąż nie tylko ją wspiera, ale także inspiruje. Jego doświadczenie i wiedza stały się dla niej nieocenionym źródłem inspiracji, a jednocześnie motywacją do rozwoju. Ta wymiana energii i ciągłe uczenie się od siebie sprawiają, że ich relacja pozostaje żywa i pełna pasji. Jednym z filarów ich związku jest umiejętność dawania sobie przestrzeni. Natasza zwraca uwagę, jak istotne jest zrozumienie, że każdy potrzebuje własnego miejsca na realizację swoich pasji i marzeń. To wzajemne zaufanie i pozwolenie sobie na indywidualność sprawiają, że mogą się rozwijać zarówno razem, jak i osobno, nie tracąc przy tym bliskości. Ciągłe zaskakiwanie się Sekretem ich wieloletniej relacji jest także umiejętność zaskakiwania siebie nawzajem. Natasza przyznaje, że to właśnie element nieprzewidywalności i świeżości pozwala im nie popaść w rutynę. Nowe pomysły, wspólne projekty, ale też drobne gesty na co dzień – wszystko to sprawia, że ich związek nieustannie się odnawia. Niezwykle ważne jest dla niej także poczucie, że zawsze może liczyć na swojego partnera. To świadomość, że jest dla niego priorytetem, daje jej siłę i poczucie wyjątkowości. Wzajemna troska i wsparcie są fundamentem, na którym budują swoją codzienność. Natasza podkreśla, że przez lata ich relacja ewoluowała – od relacji mistrz-uczeń do partnerskiej więzi, w której oboje się uzupełniają i wspierają. Znaleźli własną przestrzeń, w której mogą być sobą, a jednocześnie tworzyć razem. To właśnie to dopełnianie się i wzajemna inspiracja sprawiają, że ich związek trwa i rozkwita mimo upływu lat. Przepis na miłość według Nataszy Urbańskiej Chociaż artystka nie zdradza wszystkich tajemnic, jasno daje do zrozumienia, że kluczem do szczęśliwego związku jest lubienie przebywania ze sobą, wspólne przeżywanie codzienności, wzajemne wsparcie i nieustanne zaskakiwanie się. To właśnie te elementy pozwalają im cieszyć się sobą i budować relację, która przetrwała próbę czasu. Natasza Urbańska i Janusz Józefowicz udowadniają, że prawdziwa miłość to nie tylko uczucie, ale także codzienna praca, szacunek i otwartość na potrzeby drugiej osoby. Ich historia to inspiracja dla wszystkich, którzy wierzą, że piękny związek to suma drobnych gestów, wzajemnego wsparcia i niegasnącej ciekawości drugiego człowieka.
Ten norweski film o skomplikowanych relacjach czule dotyka tego, o czym boimy się mówić. Powinna go obejrzeć każda kobieta
Dag Johan Haugerud z niezwykłą delikatnością zagląda tam, gdzie codziennie jesteśmy, ale rzadko kiedy mamy odwagę spojrzeć naprawdę - w sam środek naszych uczuć. „Miłość”, trzecia odsłona jego filmowego cyklu o współczesnych relacjach, to kino ciche, empatyczne, momentami zabawne. A przede wszystkim prawdziwe.
W świecie, który częściej domaga się deklaracji niż uczuć, norweski reżyser - Haugerud proponuje coś niezwykle odświeżającego: spokój. Film „Miłość” nie przyspiesza, nie dramatyzuje, nie uwodzi tanimi emocjami. Zamiast tego prowadzi nas przez relacje, które są tak zwyczajne, że aż zaskakująco bliskie. Po „Seksie” i „Snach o miłości” autor hitu wyświetlanego obecnie w polskich kinach ponownie zagląda do ludzkiego serca - ale robi to z jeszcze większą czułością. Jego bohaterowie żyją, kochają, mylą się i próbują od nowa. Nie są idealni, ale są prawdziwi. I to jest najbardziej poruszające. W tym artykule znajdziesz: Film „Miłość”. Norweska opowieść o bliskości, która nie krzyczy - tylko słucha Prom jako współczesny speed-dating. Tyle że z norweską subtelnością Nowe oblicza uczuć: miłość hetero, homo i ta, której nie potrafimy nazwać „Miłość”: film, który zostaje z nami długo po seansie Film „Miłość”. Norweska opowieść o bliskości, która nie krzyczy - tylko słucha Haugerud wybiera dla swojej historii stolicę Norwegii - Oslo - surowe, chłodne, wcale nie instagramowe. Miasto, które zamiast być tłem do romansów, staje się lustrem: odbija współczesność, jej tempo, jej samotność, jej pragmatykę. W centrum tej opowieści są trzy osoby: lekarka Marianne, pielęgniarz Tor i Kathrine, urzędniczka odpowiedzialna za kulturę. Poznajemy ich nie w wielkich życiowych momentach, lecz w drodze - na promie płynącym z Oslo do małej miejscowości, która w pewnym sensie istnieje tylko po to, by ludzie mogli się wyspać. I jest w tym coś symbolicznego. Prom, który płynie przez środek nocy, tworzy przestrzeń niewymuszonej intymności. Przypadkowe spotkania nagle stają się możliwe. Ludzie, których nic nie łączy, zaczynają rozmawiać. A z czasem, podczas tej podróży, rodzi się między nimi może i coś więcej. Prom jako współczesny speed-dating. Tyle że z norweską subtelnością W „Miłości” prom nie jest zwykłym środkiem transportu - to coś pomiędzy klubem, czatem i terapią grupową. Miejscem, gdzie wszyscy są trochę poza czasem, trochę poza sobą. „Gdy nie mogę spać, wsiadam na prom. Szukam faceta. Patrzę, kto jest online, a potem liczę, że nasze spojrzenia się spotkają” - mówi jeden z bohaterów. I to zdanie definiuje całą naszą współczesną intymność: hybrydową, półcyfrową, półosadzoną w realu. Najpierw symetryczne „match”, dopiero potem uśmiech. Najpierw aplikacja, dopiero potem rozmowa. Najpierw test, potem ryzyko. Tak obecnie wyglądają nasze relacje. Haugerud ich jednak nie ocenia. Raczej obserwuje - i trafia w punkt, w którym dziś znajduje się wiele osób. Chcemy bliskości, ale potrzebujemy „bezpiecznika”, jakim stają się aplikacje randkowe. Tinder i Grindr nie są tu demonizowane - są narzędziem, które pomaga zrobić pierwszy krok, zanim zjawi się odwaga. Nowe oblicza uczuć: miłość hetero, homo i ta, której nie potrafimy nazwać Film „Miłość” nie próbuje odtworzyć klasycznego romansowego modelu: on i ona, przeznaczenie, przeszkody, happy end. Zamiast tego pokazuje relacje, które wymykają się ramom. Marianne, oszczędna w emocjach lekarka, spotyka na swojej drodze Tora - pielęgniarza, który inaczej rozumie bliskość, inaczej o niej mówi, inaczej ją przeżywa. Ich rozmowy są proste, ale niosą wszystko to, czego nie umiemy powiedzieć nawet najbliższym. Obok nich pojawiają się historie mężczyzn odnajdujących swoją seksualność na nowo, ludzi, którzy w intymności szukają nie tyle miłości, co bycia zauważonym choć przez chwilę. Haugerud pozwala im wszystkim wybrzmieć. Bez patosu. Bez wstydu. Bez moralizowania. „Miłość”: film, który zostaje z nami długo po seansie Co najbardziej zachwyca w tym filmie? Cisza, która pozwala rozgościć się uczuciu. Dialogi, które brzmią jak prawdziwe rozmowy. Pauzy, które znaczą więcej niż wyznania oraz twarze, na których jedna mikrosekunda zmienia sens sceny. To kino, w którym - paradoksalnie - najwięcej dzieje się wtedy, kiedy nic się nie dzieje. „Miłość” jest najdelikatniejszą, a jednocześnie najbardziej dojrzałą częścią trylogii Haugeruda. „Sny o miłości” poruszały młodzieńczą pasją, „Seks” - kryzys tożsamości. „Miłość” spaja to wszystko w całość. Jest jak rozmowa, której nie chcemy kończyć. I może właśnie dlatego tak trafia prosto w serce. Film można obecnie zobaczyć w prawie wszystkich polskich kinach. Zarówno w multiplexach jak i malutkich studyjnych salach.
Jak świadomie wyrażać swoje potrzeby w związku? Psychoterapeutka mówi o kluczowych aspektach
Potrzeby w związku ma każdy i każda z nas. Jak je wyrażać, jednocześnie nie raniąc albo nie przytłaczając partnera czy partnerki? Jakie siły kształtują nas i nasze wartości życiowe, również te budujące związek? Pytamy psychoterapeutkę Marlenę Kazoń.
W tym artykule: Jak komunikować nasze potrzeby w związku? Podstawowe potrzeby według Anthony'ego Robbins'a Potrzeba niepewności i różnorodności Potrzeba znaczenia Potrzeba miłości i więzi Potrzeba rozwoju i wzrostu Potrzeba udziału i wkładu Jak spełnić swoje potrzeby? Podobieństwa i różnice Partner a dzieci Jak się zachować gdy komunikacja jest nieskuteczna? Wykluczanie się potrzeb Jak komunikować nasze potrzeby w związku? ELLE: Jakie ludzie mają potrzeby w związku? Marlena Kazoń, psychoterapeutka: Potrzeby ludzi bywają różne, począwszy od emocjonalnych, dotyczących okazywania emocji, poprzez psychiczne, dotyczące wsparcia i oparcia w relacji, skończywszy na intymnych, czyli na bliskości nie tylko seksualnej ale i również emocjonalnej... Potrzeby dla każdego z nas są czymś innym. W dużej mierze, chodzi o to, z jakiej rodziny pochodzimy i jak tam były zaspokajane nasze potrzeby. W jakich rolach byliśmy w swoim rodzinnym domu. To często determinuje, w jakich rolach jesteśmy w relacji w związku. Czy byliśmy dającym, czy biorącym... Często dającym partnerom ciężko się „wyleczyć” z dawania, a biorącym z brania... Najważniejsza w związku jest równowaga. Od niej zależy poczucie spełnienia w partnerstwie. Ważne, aby w naszych relacjach była wymiana w dawaniu i w braniu, wtedy jesteśmy spełnione i w tym spełnieniu jesteśmy w stanie bardzo dobrze funkcjonować. Równowaga w dawaniu i w braniu w każdej relacji zaspokaja nas w poczuciu zauważenia i akceptacji. Realizacja naszych potrzeb jest niezwykle ważna w rozwoju nas samych i naszych związków. Dlaczego ludzie robią to, co robią? Jaka siła napędza i kształtuje wszystkie nasze wartości życiowe? Chociaż każdy z nas jest na swój sposób wyjątkowy i niepowtarzalny, mamy wiele cech wspólnych i wspólnych potrzeb, które wynikają z bycia człowiekiem. Według Anthony Robbins’a kieruje nami sześć podstawowych potrzeb. Nasze zachowanie oraz decyzje są próbą ich zaspokojenia. Sposoby i środki jakimi ludzie starają się je zaspokoić są wręcz nieograniczone. Są to głęboko zakorzenione w nas potrzeby, które są podstawą wszelkich wyborów jakich dokonujemy i działań, które podejmujemy. Poznanie tych sześciu podstawowych potrzeb może pomóc nam lepiej zrozumieć, dlaczego robimy to co robimy oraz skuteczniej interpretować zachowania ludzi wokół nas. Podstawowe potrzeby według Anthony'ego Robbins'a Oto podstawowe potrzeby człowieka według Anthony'ego Robbins’a, amerykańskiego coacha i doradcy związkowego: Potrzeba pewności i komfortu Pierwszą fundamentalną potrzebą człowieka jest potrzeba pewności. Dążymy do bezpieczeństwa, stabilności i komfortu, chcemy mieć poczucie kontroli nad własnym życiem. Pragniemy wiedzieć, co nas czeka, aby unikać bólu i doświadczać przyjemności. To naturalny mechanizm przetrwania, który wpływa na nasze decyzje – od tego, jak podchodzimy do pracy i relacji, aż po gotowość do podejmowania ryzyka finansowego. Im silniejsza potrzeba pewności, tym mniejszą mamy tolerancję na ryzyko i nieznane sytuacje. Jednak wraz z nią często rośnie także pragnienie kontroli, które bywa zakorzenione w lęku. Życie pokazuje, że wielu rzeczy – takich jak choroba, śmierć czy przyszłość – nie możemy przewidzieć ani kontrolować. Dlatego tak ważne jest zaufanie do siebie i do samego życia. Dzięki temu możemy odpuścić to, na co nie mamy wpływu, a jednocześnie zachować poczucie samorealizacji i spełnienia. 2. Potrzeba niepewności i różnorodności Obok dążenia do pewności, w każdym z nas istnieje także potrzeba niepewności i zmienności. Pragniemy odkrywania nieznanego, poszukiwania nowych bodźców i doświadczeń. Potrzebujemy niespodzianek, przygód i momentów, które wybijają nas z rutyny codzienności. Zbyt duża przewidywalność prowadzi do nudy, dlatego naturalnie tęsknimy za różnorodnością i świeżością – za tym, co wnosi do życia nowość i ekscytację. 3. Potrzeba znaczenia Każdy z nas pragnie czuć się ważny, wyjątkowy i potrzebny. Sposoby realizacji tej potrzeby mogą być bardzo różne – dla jednych będzie to dążenie do władzy, zdobywanie tytułów czy gromadzenie majątku, dla innych wyrażanie siebie poprzez styl, wygląd czy twórczość. Robimy to wszystko, co pozwala nam poczuć się wyróżnionymi i dostrzeżonymi. Pragniemy unikać poczucia niewidzialności i nieistotności, dlatego chętnie eksponujemy swoją indywidualność. To właśnie ta potrzeba sprawia, że szukamy sposobów, by zaznaczyć swoją obecność i mieć wpływ na otaczający nas świat. 4. Potrzeba miłości i więzi Jedną z kluczowych ludzkich potrzeb jest potrzeba miłości oraz bliskości z innymi. Miłość jest dla nas niczym tlen – niezbędna do pełnego życia. Pragniemy być kochani i sami obdarzać miłością, bo to właśnie wtedy czujemy, że naprawdę żyjemy. Utrata miłości niesie ze sobą ogromny ból, z którym często trudno się zmierzyć. Naturalnie dążymy więc do kontaktu z innymi ludźmi – potrzebujemy rozmów, relacji, przyjaźni czy związków, które dają nam poczucie więzi. Nie chcemy doświadczać samotności, odrzucenia czy wykluczenia. Pragniemy bliskości i przynależności, bo to dzięki nim czujemy się częścią większej całości i budujemy poczucie sensu w naszym życiu. 5. Potrzeba rozwoju i wzrostu Każdy z nas nosi w sobie pragnienie nieustannego rozwoju – emocjonalnego, intelektualnego i duchowego. Chcemy czuć, że idziemy naprzód, że nasze życie, związek, kariera czy biznes ewoluują i stają się pełniejsze. Brak rozwoju często prowadzi do poczucia stagnacji, a nawet cofania się, co odbiera nam satysfakcję i spełnienie. Rozwój osobisty pozwala realizować potrzebę wzrostu, która jest jednym z motorów naszego życia. To właśnie ona sprawia, że sięgamy po więcej, poszerzamy horyzonty i wnosimy wkład w postęp całej ludzkości. 6. Potrzeba udziału i wkładu Choć dla niektórych może to brzmieć altruistycznie, prawdziwym sekretem spełnionego życia jest umiejętność dawania. Nasze życie nie dotyczy wyłącznie „mnie”, ale przede wszystkim „nas” – wspólnoty, której jesteśmy częścią. W każdym z nas tkwi potrzeba dzielenia się z innymi i pozostawiania po sobie czegoś więcej niż tylko własne osiągnięcia. Prawdziwe znaczenie nie płynie z tego, co otrzymujemy, lecz z tego, co ofiarujemy innym. Dlatego tak ważne jest, aby dzielić się tym, co posiadamy – swoim czasem, talentami czy zasobami – ponieważ dopiero wtedy możemy doświadczać pełni życia. Nawet największe bogactwo czy zdolności tracą wartość, jeśli zatrzymujemy je wyłącznie dla siebie. Jak spełnić swoje potrzeby? Które z nich możemy sobie spełnić same? Każdy z nas powinien umieć zaspokajać swoje potrzeby samodzielnie, tak aby nie być w pełni zależnym od partnera, rodziny czy otoczenia. „Wewnętrzne dziecko” w nas potrzebuje, by jego pragnienia zostały spełnione – dopiero wtedy dorosła część naszej osobowości może czerpać z tego siłę i korzyści. Wszystkie te potrzeby istnieją w każdym człowieku, choć u każdego w różnym stopniu i z odmiennym priorytetem. Każdego dnia staramy się je realizować – czasem w sposób świadomy i konstruktywny, a czasem impulsywnie, destrukcyjnie, a nawet kosztem siebie lub innych. Pierwsze cztery (pewność, zmienność, znaczenie i więzi) nazywane są potrzebami osobowości i większość z nas potrafi je w jakiś sposób spełniać. Dwie pozostałe – rozwój i wkład – to potrzeby ducha, które są rzadsze i nie każdy je realizuje. Jednak dopiero pełne zaspokojenie wszystkich sześciu potrzeb sprawia, że możemy doświadczać prawdziwego spełnienia i szczęścia w życiu. Na początek warto zrozumieć i uświadomić sobie, że mamy te potrzeby... Dajmy sobie prawo do realizowania naszych potrzeb w sposób świadomy i w zgodzie z samym sobą. Dzięki temu możemy żyć niezależnie, a jednocześnie pozostawać w bliskości z partnerem, bez poczucia, że to on musi nam coś zapewniać, byśmy czuli się spełnieni. Kluczowe jest, abyśmy sami potrafili zadbać o własne potrzeby – wtedy łatwiej zrozumiemy, dlaczego postępujemy w określony sposób i zaczniemy wybierać świadome metody ich zaspokajania. W rezultacie zyskamy wewnętrzny spokój, harmonię oraz głębsze poczucie satysfakcji z życia. Spełniania których możemy oczekiwać od partnera w związku? Najważniejsze, aby w związku były zaspokajane i spełniane Nasze potrzeby emocjonalne. Większość mężczyzn i kobiet nie wie, jak bardzo ich potrzeby emocjonalne się różnią, w wyniku czego często nie umieją sobie nawzajem pomóc. Mężczyźni ofiarowują w swoich związkach to, co sami chcieliby otrzymać, a kobiety – o czym same marzą. Zarówno oni, jak i one mylnie sądzą, że potrzeby drugiej strony są takie same jak ich własne i to jest właśnie przyczyna, dla której ze swoich kolejnych związków wynoszą urazę i rozczarowanie. Mężczyźni i kobiety mają wrażenie, że wciąż tylko dają i dają, nic nie dostając w zamian, że ich miłość pozostaje nie doceniona i w pewien sposób nie zauważona. Tymczasem, w rzeczywistości wszyscy, co prawda, ofiarowują miłość, lecz w inny sposób niż się tego od nich oczekuje. Podobieństwa i różnice Czym się różnimy? Kobieta, na przykład, uważa, że okazuje miłość, zadając partnerowi wiele pytań świadczących o trosce i wyrażających zainteresowanie. Tymczasem, o czym mówiliśmy już wcześniej, dla mężczyzny takie pytania są bardzo nieprzyjemne: słysząc je, czuje się kontrolowany i oceniany. To z kolei zdumiewa kobietę, bo jeżeli ktoś okazywałby jej zainteresowanie w ten właśnie sposób, byłaby szczęśliwa. Jej usiłowania wyrażenia uczucia są w najlepszym razie przyjmowane obojętnie, w najgorszym – niechętnie. Z mężczyznami jest podobnie. Myślą, że jednoznacznie okazują swe względy, a kobieta reaguje przekonaniem, że nie ma się na kim oprzeć i że partner nie liczy się z jej uczuciami. Jeśli, na przykład, kobieta jest zdenerwowana, mężczyzna uważa, że ją wspiera, czyniąc uwagi umniejszające wagę jej problemu. Często też mężczyzna zupełnie ją w takiej sytuacji ignoruje, sądząc, że daje jej „przestrzeń” i umożliwia usunięcie się do jaskini. Jego zachowanie, choć podyktowane najlepszymi intencjami, powoduje, że kobieta czuje się nie kochana i lekceważona. Mówiliśmy już wcześniej, że zdenerwowana kobieta chce być wysłuchana i pragnie, by ją zrozumiano. Nie wiedząc o tym, że potrzeby emocjonalne kobiet są różne od jego własnych, mężczyzna nie zrozumie, dlaczego jego próby niesienia pomocy przynoszą tak fatalne skutki. Większość wszystkich potrzeb emocjonalnych sprowadza się do pragnienia miłości. Zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet można jednak wskazać sześć podstawowych potrzeb o równym stopniu ważności. Mężczyźni pragną zaufania, akceptacji, doceniania, podziwu, aprobaty i zachęty. Kobietom potrzeba troski, zrozumienia, szacunku, poświęcenia, uznania i zapewnień. Jak widać różnimy się od siebie bardzo, lecz jest to niezwykle ważne, abyśmy dawali sobie pełnię akceptacji, zauważenia i abyśmy starali się być sobie potrzebni i wspierać się, jest to niezwykle ważne, aby stworzyć świadomą relację w której wzrastamy i jesteśmy w stanie się w pełni rozwijać. Każdy z nas jest w stanie to osiągnąć, potrzebujemy tylko i wyłącznie uświadomić sobie to i zacząć w tym wzrastać i się rozwijać i dzięki temu będziemy w stanie być bliżej siebie i naszego partnera... Jak to komunikować? Jeśli chcemy, by nasz partner rozumiał i pomagał nam realizować nasze potrzeby, najpierw musimy sami je poznać. Choć wydaje się to oczywiste, wciąż wielu z nas ma z tym problem, co skutkuje narastającymi konfliktami i frustracją. Moim zdaniem dlatego, że nie znamy siebie i swoich potrzeb i tutaj rozpoczyna się w nas narastająca złość, jak i również poczucie niespełnienia i samotności. „Dlaczego mnie nie rozumiesz?”, „Jak możesz nie wiedzieć, o co mi chodzi?”, „Jeszcze pytasz, co mnie zdenerwowało? Domyśl się! Nie kochasz mnie, bo nie wiesz, co mi jest! Jak zwykle masz mnie gdzieś” – jak często podobne zdania padają w pozornie stabilnych, dobrych związkach? Często są to osoby, które się w ogóle nie znają, bardzo często nigdy ze sobą na temat potrzeb nie rozmawiają....Osoby pozostające w relacji przez dłuższy czas często mają tendencję do zakładania, że skoro partner dobrze je zna, to powinien zawsze rozumieć ich potrzeby, a nawet być w stanie je odgadnąć. Partner a dzieci Tego mogliśmy chyba oczekiwać jako dzieci... Tak, tutaj zaburza się rola partnera z rolą matki, czy ojca, gdy jesteśmy mali... To rodzice powinni, czuć, jakie dziecko ma potrzeby... Tylko i wyłącznie to dotyczy rodziców, żaden partner NIGDY NIE odgadnie, co nam dolega... Jak nietrudno się domyślić, tego typu przekonania prowadzą do błędów w komunikacji między kochającą się parą. I bardzo często te błędy kończą się dużą frustracją i często dochodzi do komunikacyjnej przemocy... i poprzez to, ludzie się od siebie oddalają, zamiast się zbliżać... Często łatwiej jest dowiedzieć się, czego się nie chce, trudniej zaś uświadomić sobie, czego się chce. Nie mamy więc problemu z dojściem do wniosku, że partner nie spełnia naszych potrzeb, za to nie do końca mamy pomysł na to, w jaki sposób powinien to robić. Jeśli tak jest, warto się zastanowić – a może moje oczekiwania wobec ukochanej czy ukochanego są zbyt wygórowane? A może mój ukochany nie zna moich potrzeb, ponieważ w ogóle o tym nie rozmawiamy? Może wydaje mi się, że idealny związek to taki, który spełnia wszystkie moje potrzeby? Nie ma takiego związku, taki związek zakłada miłość bezwarunkową, a bezwarunkowo tylko kocha nas matka lub ojciec... Często się to nie dzieje, nie znamy w dzieciństwie miłości bezwarunkowej i wymagamy jej od naszych partnerów. Myślenie, że nasz partner ma nam zaspokoić nasze potrzeby - taki rodzaj myślenia jest pułapką – nawet najbardziej zżytą i dobraną parę tworzą bowiem dwie odrębne osoby, mające różne przemyślenia, emocje i marzenia. Najpierw poznać siebie? Miłość to tylko jedna z dziedzin życia, nie może więc zastąpić wszystkich innych: kariery, przyjaźni czy rozwoju osobistego. Są osoby, które o tym zapominają i w euforii zakochania zaniedbują inne sprawy lub zbyt szybko przechodzą z jednej relacji do drugiej, przez co nie mają czasu, by naprawdę poznać siebie. Chwile, które spędzamy jako single to bardzo ważne momenty w życiu: pomagają nam odkryć, jakie są nasze rzeczywiste potrzeby i pragnienia, a także to, kim jesteśmy jako indywidualności, a w związku przejmujemy przecież swoje zwyczaje. Im więcej rzeczy przejmujemy od swojego partnera, tym bardziej stajemy się od niego zależne i niestety poświęcamy się względem jego... to prowadzi do ogromnej frustracji, żalu i cierpienia ze strony partnera....i wtedy wchodzimy na poziom poświęcania się dla naszego partnera i to zawsze prowadzi do cierpienia. Bardzo poważną pułapką komunikacyjną jest również przekonanie, że partnerzy powinni wszystko o sobie wiedzieć i zawsze myśleć podobnie. Stąd powtarzane jak mantra stwierdzenia typu: „Rozumiemy się bez słów”. Owszem, bardzo miło jest zostać zaskoczonym prezentem, który idealnie wpisuje się w nasz gust, jednak oczekiwanie, że partner będzie wykazywał się taką „telepatią” przez cały czas, jest nierealistyczne. Obopólne szczęście oraz zdrowe, szczere kontakty wymagają komunikacji i nieustannej wymiany myśli, rozmowy o potrzebach i próbie realizacji ich. Jak się zachować gdy komunikacja jest nieskuteczna? Jak zachować się jeśli partner lekceważy nasze prośby i potrzeby? Jeśli nasz partner lekceważy nasze podstawowe potrzeby i granice, należy zastanowić się nad jakością i sensem tego związku. Takie sytuacje zdarzają się niezwykle rzadko, ponieważ, gdy juz jesteśmy w związku rzadko się zdarza lekceważenie Naszych emocjonalnych, czy psychicznych potrzeb, a gdy się już zdarza zawsze możemy o tym w pełni się komunikować. Zaś w przypadku nieco mniej ważnych kwestii – warto nauczyć się przekazywać swoje potrzeby jako prośby, a nie żądania i nauczyć się dawać ukochanej osobie wolność wyboru. Warto też zastanowić, które ze swoich potrzeb możesz zaspokoić samodzielnie. Powinniśmy brać odpowiedzialność za własne samopoczucie, zamiast obarczać partnera odpowiedzialnością za całe nasze szczęście i spełnienie. Warto nauczyć się przebywać w samotności i wiedzieć, co się lubi, a czego nie... Co wpływa na nasz pozytywny nastrój, a co nie. Komunikacji partnerskiej nie sprzyjają oskarżenia i pretensje, ponieważ jest to naturalna reakcja na zachowanie, które nam się nie podoba. Jeśli jednak twoją intencją jest zwrócenie uwagi na twoje potrzeby – istnieją na to inne skuteczniejsze sposoby. Doceniaj każde pozytywne zachowanie, a w przypadku wystąpienia tych mniej przez ciebie pożądanych, wracaj do dobrych przykładów z przeszłości i przypominaj o tym partnerowi i mów o swoich uczuciach i wtedy jest bardzo duża szansa na bezpieczną komunikację. Wykluczanie się potrzeb Czy zdarza się, że spotykają się dwie osoby, których wzajemne potrzeby wykluczają się i co wtedy? Często brak komunikacji wpływa na to, że dwie osoby siebie nie słuchają i ich potrzeby się wykluczają, tak się często zdarza... Fakt, że tak dobrze się znamy, może nam posłużyć do uszczęśliwiania siebie nawzajem, ale również… do skutecznego ranienia partnera. Mając świadomość tęsknot, doświadczeń i słabości drugiej osoby, jesteśmy w stanie bez problemu trafić w jej czuły punkt. Stąd podczas kłótni zdania takie jak: „Jesteś taka jak twoja matka!”, „Mój były był lepszy w łóżku” czy „Ciągle mnie zawodzisz”, "Nie znasz mnie, czyli nie kochasz mnie". Te słowa niezwykle ranią i często pozostawiają poważną bliznę w Nas i bardzo często to blizna w Nas jest nie do zaleczenia i wtedy niestety nie udaje się Nam siebie nawzajem wesprzeć, ani zrozumieć. Ważną zasadą, jaką należy przyjąć, jest więc: najpierw pomyśl, a dopiero później powiedz. Często zranienie jest tak silne, że wyłącza Nam racjonalne myślenie i nie jesteśmy w stanie skutecznie się obronić i wtedy atakujemy, z pozycji bycia zranionym. Być może podczas kłótni czujemy złość i odczuwamy pokusę zranienia partnera, jednak skutki takiej decyzji są odczuwalne jeszcze długo po zakończeniu konfliktu. Jeśli więc w związku Waszym celem jest przede wszystkim wyrażenie swoich potrzeb i skłonienie małżonka do ich respektowania, ważne jest, aby mówić wtedy o sobie i wyrażać swoje emocje, mówiąc, co się czuje i czego się potrzebuje, jest to niezwykle ważne, wtedy Nasz komunikat nabiera innego wymiaru i jest często usłyszany przez Naszego partnera. Poprawa komunikacji w wyrażaniu potrzeb moim zdaniem jest najważniejsza.... Marlena Kazoń: psychoterapeuta par i małżeństw, oraz psychoterapeuta rodzinny. Ukończyła studia doktoranckie na wydziale psychologii w Polskiej Akademii Nauk w Warszawie, oraz podyplomowe studium psychoterapeutyczne realizowane przez MABOR Centrum Psychologiczno-Medyczne i Centrum Doradztwa i Szkoleń oraz podyplomowe studia z zakresu psychoonkologii w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. Od 2009 r. prowadzi psychoterapię indywidualną, rodzinną oraz psychoterapię par i małżeństw. W pracy psychoterapeutycznej integruje metody i techniki różnych szkół terapeutycznych, dobierając je pod względem specyfiki problemów pacjenta oraz jego potrzeb i możliwości. Wierzy w leczący wpływ kontaktu między dwojgiem ludzi, opartego na akceptacji i szacunku oraz w siłę leczącej bliskości. Prywatnie jest żoną ciekawego mężczyzny i mamą Kostka i Klementyny.
To te 3 znaki zodiaku zdradzają najczęściej. Związkowa rutyna nie jest im na rękę
Zdrada niszczy relacje i często prowadzi do rozstań. Astrologicznie 3 znaki zodiaku mają szczególny problem z wiernością. Jeśli zauważasz u partnera takie sygnały, nie ignoruj ich – mogą oznaczać koniec związku.
W tym artykule: 3 znaki zodiaku niewierne w związkach Jak poradzić sobie ze zdradą w związku? 3 znaki zodiaku niewierne w związkach Astrologia obnaża przed nami sekrety, które były niedostępne dla podświadomości. Dzięki niej jesteśmy w stanie rozgryźć motywy, które kierują ludźmi wokół nas. To samo tyczy się związków. Czy odczuwasz intuicyjny brak zaufania do swojego partnera? Nie lekceważ tych obaw. Być może związałaś się z kimś, kto z natury nie jest stworzony do monogamii i zawsze będzie rozglądać się na boki w poszukiwaniu nowych doświadczeń. Wszyscy kroczymy inną duchową ścieżką, mając do przepracowania karmę z poprzednich żyć. Oto 3 znaki zodiaku, które w swoim życiu wiele razy będą mieć problem z wiernością. Sennik: rower. Co oznacza sen o rowerze?>> BLIŹNIĘTA: jeden nie wystarczy Bliźnięta lubią eksperymentować. Osoba obdarzona tym znakiem zodiaku sprawia wrażenie kogoś, w kim mieszkają dwie skrajnie różne dusze. Aby zaspokoić wszystkie swoje żądze, musiałaby prowadzić podwójne życie. Umysł Bliźniąt wymaga ciągłej stymulacji, różnorodności i nowych doświadczeń. Z tego powodu są towarzyskie. Zwykle obracają się w różnych kręgach i lubią skakać z kwiatka na kwiatek. Ciemną stroną Bliźniaków jest również trudność z podejmowaniem decyzji. Mogą pociągać ich różne osoby w tym samym czasie. Jak wybrać tylko jedną? Zalotne zachowanie i mistrzowski flirt też nieustannie wpędzają je w kłopoty, gdy nie kontrolują swojego zachowania. WAGA: poszukuje muzy Waga to mistrzyni flirtu. Chętnie rzuca na innych swój miłosny urok, jednak sama nie wie, czego chce od miłości. Uwielbia udzielać się towarzysko i być traktowana jak bogini. Ma szczególną słabość do osób, które rozumieją jej estetykę oraz tak, jak ona, chcą otaczać się pięknem. Niestety, mąż i kochanek Wagi najpewniej nie będzie tą samą osobą. Wenusjańskie dzieci nie dostrzegają czerwonych flag, przez co wikłają się w gorące romanse. Słabą stroną Wagi jest również to, że nie umie stawiać oporu. Próbuje zadowolić swojego wybranka, dlatego przestaje być asertywna. Unika konfliktu. Gdy ma problemy w związku, woli potajemnie znaleźć ukojenie w ramionach kogoś innego. Nieszkodliwy flirt Wagi często w mgnieniu oka wpędza ją w sekretną relację. STRZELEC: chce zdobyć wszystkie szczyty W Strzelcu żyje duch przygody. Ma tendencję do tworzenia wokół siebie chaosu tylko po to, żeby coś się zadziało. Rządzi nim Jowisz skłonny do przesady, który popycha go do filmowych czynów. Gdy Łucznik widzi coś, co mu się podoba, mierzy swoją strzałę prosto do celu. W towarzystwie jest elastyczny i łatwo dopasowuje się do innych. Oczaruje kogokolwiek chce. Jego zamiłowanie do dreszczyku emocji może przyćmić prawdziwy osąd sytuacji. Strzelec kocha wolność, a więc duszący związek prędzej czy później sprawi, że zacznie rozważać skok w bok. Strzelec poszukuje nowych doświadczeń i nieustannych inspiracji. Związkowa rutyna nie jest mu na rękę. Jak poradzić sobie ze zdradą w związku? Odkrycie zdrady wywołuje szereg trudnych emocji – od szoku, przez gniew, smutek, aż po poczucie winy i utraty własnej wartości. Osoba zdradzona często zadaje sobie pytania, takie jak: „Dlaczego to się stało?”, „Czy to moja wina?”, „Czy mogłem temu zapobiec?”, „Czy nasz związek ma jeszcze sens?”. Ważne jest, aby nie obwiniać siebie za zdradę – to osoba zdradzająca ponosi pełną odpowiedzialność. Jednak warto przeanalizować dynamikę związku i zastanowić się, co można zrobić inaczej, jeśli obie strony zdecydują się na dalsze budowanie relacji. Decyzja o wybaczeniu zdrady jest indywidualna i zależy od kilku kluczowych czynników, takich jak historia związku, rodzaj zdrady, postawa partnera oraz własne granice. Odbudowa zaufania wymaga jednak świadomego wysiłku obu stron, który zaczyna się od szczerej rozmowy, przepracowania emocji i decyzji o kontynuowaniu relacji. Kluczowe są także konsekwentne działania, które pokażą, że partner jest gotów na odbudowę zaufania, a cały proces wymaga czasu i cierpliwości. Terapia par może pomóc w pracy nad relacją, ucząc lepszej komunikacji i pomagając określić, jakie działania są potrzebne do odbudowy zaufania. Ostatecznie, choć nie każdy związek da się uratować, jeśli obie strony są gotowe do pracy, relacja może wyjść z kryzysu silniejsza niż wcześniej.
Joanna Jędrzejczyk: „Straciłam wszystko, ale...”. Mistrzyni przestrzega, by doceniać małe rzeczy
Złamała się nie w oktagonie, lecz w ciszy własnego domu. Joanna Jędrzejczyk, ikona światowego MMA, w intymnej rozmowie w Sports Ellements dzieli się najtrudniejszym okresem swojego życia – bolesnym rozstaniem, utratą tytułu mistrzowskiego i odkrywaniem, że prawdziwa siła zaczyna się tam, gdzie kończy się kontrola.
Spis treści: Joanna Jędrzejczyk o zdradzie partnera Joanna Jędrzejczyk o tym, jak się podnieść z kryzysu Joanna Jędrzejczyk o zdradzie partnera Nie każde zwycięstwo kończy się medalem. Dla Joanny Jędrzejczyk przełomowy moment nie miał miejsca w oktagonie, lecz… w łóżku, gdzie spędziła trzy dni w kompletnej rozsypce. Zdrada długoletniego partnera, trzydzieste urodziny, a zaraz potem utrata tytułu UFC – to był jeden z najczarniejszych rozdziałów w jej życiu. „Myślałam wtedy, że straciłam wszystko”, wyznaje szczerze. Ale właśnie w tym upadku, jak mówi, znalazła siłę. „Jeżeli ja się sama z tego nie podniosę, to nikt się za mnie nie podniesie”. Przyjaciółka może pocieszyć, trener może motywować, ale tylko ona miała moc, by zacząć wszystko od nowa. „Wtedy zrozumiałam, że jestem czymś więcej niż zawodniczką, więcej niż kobietą w związku”. Joanna Jędrzejczyk o tym, jak się podnieść z kryzysu W wywiadzie Joanna Jędrzejczyk porównuje swoje życie do… szafy. „Z zewnątrz wygląda pięknie – tak jak nasze social media. Ale jeśli w środku panuje chaos, to nic nie działa”. To właśnie ten pozornie „najgorszy czas” zmusił ją do głębokich porządków. Chociaż był to bolesny proces, dziś jest za to wdzięczna. Choć nie toczy już walk w UFC, wciąż inspiruje – swoją siłą, autentycznością i gotowością, by mówić o sprawach trudnych. „Wydaje nam się, że przeżywamy właśnie najtrudniejszą walkę. Ale życie toczy się dalej. I tych walk będzie jeszcze wiele”. W tych zwycięstwach, często małych i niewidocznych dla osób z zewnątrz kryje się prawdziwa siła.
Porównujesz się do jego eks? Nie możesz przestać myśleć o ich wspólnej przeszłości? To mogą być pierwsze sygnały syndromu Rebeki
Nie możesz przestać myśleć o eks swojego partnera? Nieustannie się do niej porównujesz? A może sprawdzasz w tajemnicy jego telefon? To mogą być oznaki syndromu Rebeki. Sprawdź na czym polega i jak sobie z nim poradzić.
Spis treści: Skąd wzięła się nazwa syndromu Rebeki? Czym jest syndrom Rebeki? Zwykła ciekawość czy obsesyjna zazdrość? Jak objawia się syndrom Rebeki? Z czego może wynikać syndrom Rebeki? Jak radzić sobie z syndromem Rebeki? Skąd wzięła się nazwa syndromu Rebeki? Syndrom Rebeki po raz pierwszy został opisany przez brytyjskiego psychoanalityka dr Dariana Leadera w pierwszej połowie XX wieku. Do określenia zjawiska, Leadera zainspirowała powieść Daphne de Maurier o tytule „Rebeka” z 1938 roku. „Rebeka” opowiada historię młodej, bezimiennej, kobiety, która wychodzi za mąż za bogatego wdowca. Gdy zamieszkują w jego rezydencji, panna młoda orientuje się jak bardzo, wciąż żywe jest wspomnienie jej poprzedniczki – tytułowej Rebeki. Była żona jest bowiem obecna nie tylko w przestrzeni ich domu, ale także w pamięci i anegdotach okolicznych mieszkańców. Młoda kobieta, słysząc jak bardzo charyzmatyczna i lubiana była jej poprzedniczka, zaczyna się do niej porównywać. Wraz z postępem fabuły, wpada ona w obsesję, która rzutuje na jej pewność siebie, komfort i relację ze światem. Zaczyna głęboko wierzyć, że nigdy jej nie dorówna. Czym jest syndrom Rebeki? Syndrom Rebeki jest kulturowym terminem, opisującym psychologiczne zjawisko zazdrości retrospektywnej, czyli takiej, która sięga przeszłości partnera. Osoby, które dotyka syndrom, wykazują obsesyjne pochłonięcie i niezdrową ciekawość przeszłymi relacjami swojej drugiej połówki. Lecz, największy problem leży w porównywaniu się do poprzednich partnerek i głęboka wiara, że nigdy się im nie dorówna. Kluczowym jest, że zjawisko to, nie objawia się wobec obecnych potencjalnych rywalek – odnosi się ściśle do przeszłości. Osoby dotknięte syndromem, idealizują byłą partnerkę i jej relację, nawet jeżeli nie mają ku temu podstaw. Syndrom Rebeki, choć może występować u obu płci, częściej rozpoznaje się u kobiet. Zwykła ciekawość czy obsesyjna zazdrość? Jak objawia się syndrom Rebeki? Syndrom Rebeki jest dość powszechny, a jego objawy mogą różnić się w zależności od typu relacji, osobowości czy doświadczeń danej osoby. Jednakże, wyróżnić można kilka charakterystycznych zachowań, które mogą wskazywać na obecność syndromu: Obsesyjne myśli na temat przeszłości partnera – syndrom Rebeki zaczyna się w głowie. Obsesyjne myśli to takie, które dominują i bezpośrednio wpływają na emocje danej jednostki. Najczęściej nie mają pokrycia w rzeczywistości - są wyimaginowanymi i wyidealizowanymi wyobrażeniami. Mogą pojawiać się bez szczególnego powodu, a wynikająca z nich lawina myśli, skutecznie obniża nastrój i wzbudza podejrzliwość. Nadmierne zainteresowanie przeszłością partnera – osoby dotknięte syndromem Rebeki często próbują nawiązywać konwersację na temat przeszłości ze swoim partnerem, nawet jeżeli dane historie są im już dobrze znane. Obawiają się, że obecny partner ukrywa pewne fakty, co potrzebują nieustannie weryfikować. W takim działaniu poszukują zapewnienia – nie, że są wystarczająco ważne, ale przede wszystkim, że dana poprzedniczka, już nie jest. Porównywanie się do byłej partnerki – efektem obsesyjnych myśli jest porównywanie się do eks obecnego partnera. Do jej wyglądu, osiągnięć i rodzaju relacji jaką mieli. Wśród osób dotkniętych syndromem Rebeki, dominuje przekonanie o swojej niewystarczalności i brak racjonalnego myślenia. Taka osoba głęboko wierzy w to, że nigdy i pod żadnym względem nie uda jej się dorównać do byłej. Potrzeba rywalizacji z eks – opisane poczucie bycia niewystarczającą, może prowokować do rywalizacji z byłą. Zagrożona osoba konkuruje z wyidealizowanym obrazem, lecz nigdy z nim nie wygrywa. Może to prowadzić nie tylko do wewnętrznego napięcia, ale także utraty poczucia tożsamości. Sprawdzanie informacji na temat byłej partnerki – i choć osoby dotknięte syndromem Rebeki, często wypytują o meandry przeszłej relacji, to nigdy nie daje im to wystarczającego zapewnienia. Wobec czego, często podejmują się własnej inwigilacji – w tajemnicy przeglądają telefon obecnego partnera, dopytują znajomych, wyszukują informacji o eks w social mediach i poszukują wszelkiego rodzaju „poszlak”, które utwierdzą je w przekonaniu o swojej racji. Z czego może wynikać syndrom Rebeki? Syndrom Rebeki może wynikać z wielu czynników i doświadczeń, jednakże psychologowie, jako najczęściej występujące przyczyny, wyróżniają: Niskie poczucie własnej wartości Doświadczenie zdrady Potrzebę kontroli Doświadczenie odrzucenia w dzieciństwie Negatywne schematy myślowe dotyczące miłości Lęk przed samotnością Idealizowanie byłej partnerki przez otoczenie Brak zaufania w obecnej relacji Jak radzić sobie z syndromem Rebeki? Syndrom Rebeki może stanowić spore zagrożenie dla związku. Brak zaufania i potrzeba ciągłej kontroli może powodować u drugiej połówki spore frustracje, nie wspominając już jak bardzo utrudnia funkcjonowanie osoby nim dotkniętej. Jeżeli więc, podejrzewasz u siebie występowanie tego syndromu, warto zacząć nad nim pracować. Oto kilka porad, jak radzić sobie z syndromem Rebeki: Świadomość występującego problemu – grunt to zdać sobie sprawę, że obsesja na temat przeszłego życia obecnego partnera jest niezdrowa i niesie za sobą konsekwencje, które mogą rzutować na waszą wspólną przyszłość. Otwarta komunikacja – niełatwo jest się przyznać do słabości, jednakże otwarta rozmowa z partnerem na temat problemu, może nie tylko przynieść ukojenie, ale także realną pomoc z jego strony. Jeżeli chcecie budować dojrzałą, zdrową relację, musicie opierać ją na zaufaniu i szczerości. Ogranicz „poszukiwania” – spróbuj odzyskać władzę nad swoimi zachowaniami. Jeżeli kompulsywnie przeszukujesz profile eks swojego obecnego partnera, musisz jak najszybciej przestać to robić. Ogranicz sobie dostęp do tych informacji, a pozwoli Ci to zmniejszyć gonitwę myśli i pojawiające się na ten temat wyobrażenia. Pracuj nad swoją samooceną – to klucz do odzyskania pewności siebie. Skup się na sobie i swoich mocnych stronach. Pamiętaj też, że z „jakiegoś” powodu, Twój partner tworzy związek z Tobą i to właśnie Ty jesteś częścią jego teraźniejszości oraz przyszłości – zaufaj mu i jego wyborom. Poszukaj profesjonalnego wsparcia – syndrom Rebeki może mieć swoje korzenie w traumach z dzieciństwa czy też w niezdrowych doświadczeniach romantycznych. W konsekwencji może powodować duże obciążenie emocjonalne. Niekiedy, aby uporać się z problemem, trzeba zwrócić się do obiektywnego specjalisty, który spojrzy na Twój przypadek kompleksowo i indywidualnie. Konsultacja psychologiczna albo terapia mogą Ci pomóc nie tylko uwolnić się od obsesji, ale także odzyskać zaufanie i pewność siebie.
Jak zbudować dojrzały związek? Tomasz Włosok o sile komunikacji: „To proces, żeby przerobić rzeczy i o nich rozmawiać”
Tomasz Włosok dzieli się swoimi przemyśleniami na temat zdrowia psychicznego. W wywiadzie dla ELLE zdradził, jak ważną rolę odgrywa szczera, otwarta rozmowa w budowaniu relacji partnerskiej oraz ojcowskiej.
Spis treści: Tomasz Włosok o zdrowiu psychicznym Tomasz Włosok o szczerym budowaniu relacji Tomasz Włosok o zdrowiu psychicznym Nowy serial „Edukacja XD” pod płaszczykiem czarnego humoru i ironii skrywa refleksję na temat kondycji współczesnej młodzieży. Zdrowie psychiczne jest jednym z wątków poruszanych przez twórców. Tomasz Włosok, odtwórca głównej roli przyznaje, że bardzo istotnym aspektem pracy nad bohaterem było pokazanie złożoności charakteru młodego człowieka, który staje przed trudnymi wyborami. Postać zagubionego studenta, który próbuje nie ugiąć się pod ciężarem życiowych decyzji, dylematów, lęków i presji społecznej obrazuje współczesne problemy, z którymi borykają się młodzi ludzie. „Bardzo mi zależało, żeby pokazać w Malcolmie człowieka, który po prostu się boi, który sobie nie radzi, którego to wszystko dużo kosztuje” Tomasz Włosok Tomasz Włosok o szczerym budowaniu relacji Aktor przyznaje, że szczera rozmowa i dzielenie się swoimi bolączkami jest podstawą dojrzałego związku. Jego zdaniem jest to proces do otworzenia się na potrzeby drugiej osoby, a także sposób na lepsze zrozumienie własnych przemyśleń, doświadczeń i lęków. Aktor szczerze przyznał się, że bardzo długo mierzył się z przekonaniem, że jego problemy nikogo nie interesują. „Moim problemem było to, że kisiłem w sobie rzeczy” – przyznaje. Jednak wejście w związek oraz moment, w którym został ojcem spowodowały, że otworzył się na otwarty dialog i skonfrontował się z potrzebami swoimi i najbliższych. „Lepiej mówić, lepiej rozmawiać o tym, co się czuje, co się myśli i jakie się ma problemy”.
Despota - jak go rozpoznać i nie trafić w jego sidła
Nie znosi sprzeciwu, bezwzględny, porywczy: despota. Kiedyś kojarzony z bezwzględnym władcą, dziś żyje wśród nas. Jak wygląda związek z despotą? Czy da się pracować z szefem tyranem? Podpowiadamy, jak rozpoznać despotę i nie dać się nabrać na jego sztuczki.
Spis treści: Despota kto to? Despota - cechy charakteru Despota jako partner i ojciec Despota jako szef Despota kto to? Despota to słowo pochodzące od greckiego słowa ”despotes” i oznaczające “pana, władcę”. Despotami określano faraonów, cesarzy, władców absolutnych, tyranów. Kim jest współczesny despota? Jak go rozpoznać? Obecnie despotę możesz spotkać w pracy, wśród znajomych, a co gorsza, możesz nieświadomie zaprosić go do swojego domu. Życie z człowiekiem despotycznym jest koszmarem. Są to ludzie, którzy są przekonani o swojej wielkości, nieznoszący sprzeciwu, terroryzujący swoje otoczenie. Despoci traktują innych przedmiotowo, to oni są najważniejsi i zawsze mają rację. Chcą sprawować władzę zawsze i wszędzie, nad partnerem, dziećmi, pracownikami. Bywają bezwzględni, stosują przemoc psychiczną, często posuwają się do przemocy fizycznej. Nikomu nie życzymy spotkać taką osobę na swojej drodze. Despota - cechy charakteru Despota wykazuje się kilkoma cechami, dzięki którym łatwo go rozpoznać: egoizm, krytycyzm wobec innych, apodyktyczne zachowania, chłód emocjonalny, pewność siebie, bezkompromisowość, upartość, arogancja, poczucie wyższości, skłonność do gniewu, porywczość. Jeżeli spotkasz osobę charakteryzującą się powyższymi cechami, powinnaś być ostrożna. Jednak nie zawsze możesz się ustrzec przed magią despoty. Są to często ludzie, którzy początkowo przyciągają jak magnes i łatwo stać się ich ofiarą. Pewni siebie, urodzeni przywódcy, zdecydowani, to cechy, które potrafią zauroczyć w początkowej fazie znajomości. Szczególnie kobiety, które lubią silnych partnerów, czują potrzebę, żeby ktoś się nimi zaopiekował, mogą wpaść w sidła despoty. Despota ma zawsze rację, nigdy nie idzie na kompromisy. Ma silną potrzebę kontroli, sam lubi podejmować decyzje i nie szanuje zdania innych. Przy tym jest arogancki i przekonany o własnej nieomylności. To wytrawny manipulant, który jest mistrzem wywoływania poczucia winy w otoczeniu. Skupiony na sobie, całkowicie niezdolny do wczuwania się w emocje i uczucia innych ludzi. Jest skłonny do gniewu, w przypadku sprzeciwu lub krytyki reaguje agresywnie, potrafi karać milczeniem, a nawet wymierzyć karę fizyczną. Najgorszą rzeczą w despocie jest to, że nie widzi problemu w swoim postępowaniu i zawsze obwinia innych. Despota jako partner i ojciec Despota potrafi być wspaniałym uwodzicielem. Niespodzianki, komplementy, prezenty, pewność siebie, pozorna szczerość, to sprawia, że kobiety łatwo wpadają w jego sidła. Despotyczny partner zmieni twoje życie w koszmar. Będzie zachowywał się jak władca absolutny i terroryzował ciebie i dzieci. Życie w jednym domu z człowiekiem despotycznym wiąże się z wyzbyciem się własnego zdania, marzeń, celów. Taka osoba wszystko wie najlepiej i nie masz szans, żeby się jej sprzeciwić. Całkowicie zdominuje wszystkich domowników i będzie miał nad nimi absolutną kontrolę. W związku z tym, że nie znosi sprzeciwu, każda próba wyrażenia własnego zdania, skończy się awanturą i agresją z jego strony. Przygotuj się na karanie ciszą, chłód emocjonalny, poniżanie, a nawet kary cielesne. Apodyktyczny partner będzie cię traktował przedmiotowo, staniesz się jego trofeum, nie wykaże się w stosunku do ciebie empatią. Zarówno ty, jak i dzieci będziecie żyli pod jego dyktando, w systemie wiecznych kar. Taki ojciec nie jest w stanie pochwalić, zaaprobować, wszystko krytykuje, nie potrafi docenić starań i małych sukcesów. Życie z tyranem jest skazane na porażkę, nie masz szans na zmianę takiej osoby, ponieważ nie widzi ona w sobie niczego złego. To ty jesteś wszystkiemu winna, on nie ma sobie nic do zarzucenia. Jeśli zwiążesz się z tyranem, jedynym ratunkiem dla ciebie jest ucieczka. W przeciwnym wypadku czeka cię utrata pewności siebie, stres, izolacja społeczna, przemoc ekonomiczna, psychiczna, a często nawet fizyczna. Despota jako szef Osoby despotyczne są urodzonymi przywódcami. Bezwzględni, skupieni na celu, lubiący rządzić, szybko wspinają się po szczeblach kariery i trafiają na kierownicze fotele. Jeżeli trafisz na szefa - despotę, to w takiej pracy raczej nie rozwiniesz skrzydeł. Despota jako przełożony ma zawsze rację, nie znosi sprzeciwu, ma kontrolę nad wszystkim. Wprowadza autorytarny styl zarządzania, chce wiedzieć o każdej, nawet najmniej istotnej decyzji. Nastaw się na wieczną krytykę, która zazwyczaj jest niekonstruktywna. Taki szef będzie ci wytykał nawet najmniejsze błędy i będzie nieustannie kontrolował swoich pracowników. Nie masz co liczyć na partnerski model zarządzania, docenienie kompetencji, pomysłów. Jeżeli dostaniesz pochwałę, to tylko dlatego, że szef despota ma w tym swój cel. Jak rozpoznać despotycznego przełożonego: maniak kontroli, nie daje samodzielności pracownikom, wiecznie krytykuje, nie docenia sukcesów innych, nie znosi sprzeciwu, ma zawsze racje, w pracy panuje atmosfera lęku i terroru, ośmiesza pracowników publicznie, sukcesy zespołu są zawsze tylko jego sukcesami. Pamiętaj, że takie zachowania przełożonego, to mobbing, na który nie powinnaś się godzić. Skutki takiego zarządzania, to wypalenie zawodowe pracowników, spadek motywacji, lęki, a nawet depresja.