Perełka od Netflixa. „Od zera” to wzruszająca historia o miłości, która zmienia życie
„Od zera” to poruszający serial Netflixa, który pokazuje, że prawdziwa miłość wymaga odwagi. Wzrusza równie mocno, co „Pamiętnik”.
Netflix ma w swojej ofercie wiele ukrytych perełek, które nie rzucają się w oczy od razu, a potrafią wycisnąć łzy i wzruszyć do głębi. Jedną z takich produkcji jest miniserial „Od zera”. Opowieść o miłości, która zmienia życie i stawia bohaterów przed trudnymi wyborami. Serial wciąga od pierwszych minut, pokazując zarówno piękno włoskich krajobrazów, jak i złożoność emocjonalną bohaterów. „Od zera” - o czym opowiada wzruszający serial na Netflix? Serial opowiada historię Amy Wheeler, młodej Amerykanki, która porzuca stabilne życie i wyjeżdża do Florencji, by realizować swoją pasję malarską. To tam poznaje Lina, sycylijskiego szefa kuchni, z którym rodzi się prawdziwe uczucie. Wspólnie muszą zmierzyć się z różnicami kulturowymi, nowym życiem w Los Angeles oraz trudnymi doświadczeniami osobistymi, w tym poważną chorobą Lino. Produkcja nie jest typowym romansem z happy endem. Serial pokazuje, że miłość wymaga odwagi, kompromisów i zrozumienia. View oEmbed on the source website „Od zera” to historia pełna emocji i wzruszeń. Serial balansuje między romantyzmem a dramatem, pokazując, że prawdziwe uczucie nie zawsze jest proste. Twórcy dbają o autentyczność bohaterów i realistyczne reakcje na trudne sytuacje, dzięki czemu produkcja angażuje i porusza widza. Sceny są pełne detali - od codziennych gestów bohaterów po intymne rozmowy, które nadają całości głębi i prawdziwego życia. Humor i czułe momenty przeplatają się z poważnymi wydarzeniami, co sprawia, że serial pozostaje w pamięci długo po zakończeniu odcinka. Serial dostępny jest wyłącznie na Netflix. „Od zera” - miejsca akcji Akcja serialu rozgrywa się w trzech głównych lokalizacjach. Florencja to początek miłosnej historii Amy i Lina - miasto pełne sztuki, wąskich uliczek i romantycznych placyków. Los Angeles pokazuje wyzwania, jakie niesie ze sobą adaptacja do nowego życia w dynamicznym mieście, gdzie różnice kulturowe stają się bardziej wyraźne. Sycylia, ojczyzna Lina, wprowadza włoski koloryt, kulinarne tradycje i krajobrazy, które wpływają na decyzje bohaterów i nadają historii autentyczny klimat. „Od zera” - obsada i twórcy W rolach głównych występują Zoe Saldaña (zdobywczyni Oscara za film „Emilia Perez”) i Eugenio Mastrandrea. Saldaña wciela się w Amy Wheeler, artystkę odkrywającą prawdziwą pasję i miłość. Eugenio Mastrandrea jako Lino pokazuje trudności adaptacji w nowym środowisku. Duet aktorski tworzy wyraźną chemię i emocjonalną głębię. Za produkcję odpowiada Hello Sunshine, należąca do Reese Witherspoon. Showrunnerem jest Mike Daniels, a producentkami wykonawczymi - Jessica Rhoades i sama Zoe Saldaña, co pozwoliło serialowi zachować autentyczność i emocjonalną intensywność. Serial „Od zera” powstał na podstawie autobiografii Tembi Locke Serial „Od zera” oparty jest na autobiograficznej książce Tembi Locke pt. „From Scratch: A Memoir of Love, Sicily and Finding Home”. Locke, która sama przeżyła historię podobną do tej przedstawionej w serialu, dzieli się z widzami swoją osobistą podróżą przez miłość, życie z partnerem z innej kultury oraz wyzwaniami, jakie stawia przed nami los. Tembi Locke była mężatką Saro Gullo, włoskiego szefa kuchni, który sam zmagał się z chorobą, co jest jednym z głównych wątków serialu. Autorka przelała swój ból na papier, a jej książka została bestsellerem. Prawa do ekranizacji zostały kupione przez firmę producencką Hello Sunshine, należącą do Reese Witherspoon.
A gdyby tak pozwolić sobie na miłość w wieku 70 lat? Na tym niebanalnym love story wylejecie morze łez
Miłość nie zna metryki. Nie pyta o PESEL, nie sprawdza kalendarza, nie przeprasza za spóźnienie. „Moje ulubione ciasto” to wzruszający irański film o uczuciu, które przychodzi wtedy, gdy świat mówi, że „już nie wypada”. Dziś jest numerem 3 na HBO i jednym z najpiękniejszych filmów na wieczór.
Przyzwyczailiśmy się myśleć, że miłość jest domeną młodych. Że randki, flirt, motyle w brzuchu należą do świata Tindera, dwudziestolatków i pierwszych rozczarowań. Tymczasem życie bywa bardziej przewrotne. Zakochać się można w każdym wieku - także wtedy, gdy ciało nosi już ślady czasu, a samotność stała się codziennym rytuałem. „Moje ulubione ciasto” jest filmem właśnie o tym momencie. O jesieni życia, która nie musi oznaczać rezygnacji. O pragnieniu bliskości, które nie wygasa wraz z wiekiem, choć społeczeństwo często udaje, że go nie widzi. To opowieść cicha, skromna, a przez to niezwykle poruszająca. O czym jest film „Moje ulubione ciasto”? Akcja filmu rozgrywa się w Teheranie. Siedemdziesięcioletnia Mahin od trzydziestu lat jest wdową. Jej życie upływa według niezmiennego schematu: samotne dni, sporadyczne wizyty koleżanek, rozmowy z córką, która dawno wyemigrowała z Iranu. Dom stał się dla niej schronieniem - i jednocześnie klatką. Wszystko zmienia się w dniu, gdy Mahin decyduje się zrobić coś wbrew przyzwyczajeniom. Spotyka Faramarza - rówieśnika, taksówkarza, weterana wojennego. Między dwojgiem starszych ludzi rodzi się delikatne, nieoczywiste uczucie. Jedna spontaniczna randka, jedna noc rozmów, śmiechu, wina i muzyki staje się luksusem wolności, na który w irańskich realiach niewielu może sobie pozwolić. Choć „Moje ulubione ciasto” pełne jest ciepła i subtelnego humoru, nie jest klasycznym romansem. Twórcy celowo unikają bezpiecznego happy endu. Zamiast tego zostawiają widza z pytaniami: o cenę bliskości, o samotność, o to, jak niewiele trzeba, by stracić to, co najcenniejsze. To właśnie ta nieoczywistość sprawia, że film tak mocno działa na emocje. Wzrusza nie dlatego, że próbuje wycisnąć łzy - ale dlatego, że mówi prawdę o kruchości ludzkiego szczęścia. View oEmbed on the source website Widmo śmierci jako cichy towarzysz codzienności wielu starszych ludzi Śmierć w „Moim ulubionym cieście” jest obecna od samego początku - nienachalnie, niemal mimochodem. Pojawia się w rozmowach koleżanek Mahin przy stole, gdy z pozorną lekkością opowiadają o kolejnych badaniach, chorobach, diagnozach. Przewija się w komentarzach przypadkowych ludzi, którzy półżartem mówią, że w dzisiejszym Iranie wkrótce nie będzie nikogo stać nawet na własny pogrzeb. To nie dramatyczne sceny, lecz drobne, codzienne sygnały przypominające, że czas jest ograniczony. Właśnie dlatego spontaniczna randka Mahin i Faramarza ma taką siłę. To gest sprzeciwu wobec nieuchronności, próba bycia bliżej życia niż śmierci, choćby na jedną noc. Film pokazuje, że osoby starsze żyją z ciągłą świadomością końca, ale nie oznacza to rezygnacji. Wręcz przeciwnie: ta świadomość sprawia, że każda chwila bliskości, śmiechu i dotyku staje się bezcenna. Miłość pod presją irańskiego reżimu To, co w Europie byłoby zwykłą romantyczną historią, w Iranie nabiera zupełnie innego ciężaru. „Moje ulubione ciasto” subtelnie, ale stanowczo pokazuje, jak bardzo prywatne życie podlega kontroli politycznej i obyczajowej. Mahin w swoim domu zdejmuje hidżab, tańczy, śpiewa, pije wino - robi rzeczy zakazane, piętnowane, ryzykowne. Jej dom na jedną noc przestaje być fortecą, a staje się azylem. To właśnie w tej intymnej przestrzeni film mówi najwięcej o wolności: tej najmniejszej, osobistej, wywalczonej na chwilę, zanim znów trzeba będzie wrócić do ciszy i posłuszeństwa. Reżyserzy Maryam Moghaddam i Behtash Sanaeeha nie moralizują. Pokazują, że życie w reżimie oznacza permanentne poczucie tymczasowości - nawet szczęście ma krótką datę ważności. Numer 3 na HBO i idealny film na wieczór „Moje ulubione ciasto” nieprzypadkowo znalazło się w TOP 3 najchętniej oglądanych filmów na HBO. To kino kameralne, ale niezwykle uniwersalne. Idealne na wieczór, kiedy nie szukamy widowiska, lecz historii, która zostaje w nas na długo. To także ważny głos w kinie o dojrzałości i starości - przypomnienie, że osoby starsze nie są pozbawione namiętności, pragnień i potrzeby miłości. Wręcz przeciwnie: często czują je intensywniej, bo wiedzą, jak niewiele czasu może jeszcze zostać. „Moje ulubione ciasto” to film o tym, że miłość przychodzi wtedy, kiedy sama chce. I że czasem wystarczy jedna noc, by poczuć, że naprawdę się żyło.
Znów leciał w TV, a ja zamiast spać oglądałam do końca. Ten wielokrotnie nagradzany film poruszy nawet głaz: „Moja mama zawsze na nim płacze”
Niektóre filmy mają w sobie moc, która nie pozwala o nich zapomnieć - nawet po latach wciąż poruszają do głębi. Dzieło Romana Polańskiego to historia, która wciąga od pierwszej sceny i nie puszcza aż do końca, zostawiając widza z uczuciem wzruszenia, które trudno opanować.
Są takie filmy - klasyki, które na szczęście wciąż od czasu do czasu lecą w telewizji. Takie, których po prostu nie można przegapić, choć czasem chciałoby się zapytać: dlaczego akurat o tak późnej porze? „Pianista” jest jednym z nich. Choć widziałam go już tyle razy, że wydaje mi się, że znam go na pamięć, to każdorazowo przyciąga moją uwagę tak mocno, że zamiast iść spać, oglądam do końca. Potem jeszcze płaczę, bo mimo świadomości faktów i historii wciąż nie mogę uwierzyć, że ludzie ludziom zgotowali ten los... i dopiero wtedy kładę się do łóżka. „Pianista” - film, który nie pozwala o sobie zapomnieć „Pianista” Romana Polańskiego powstał w 2002 roku i od razu stał się jednym z najważniejszych filmów wojennych ostatnich dwóch dekad. Oparty na wspomnieniach Władysława Szpilmana - polskiego pianisty, kompozytora i muzyka radiowego pochodzenia żydowskiego, znanego z pracy w Polskim Radiu w Warszawie - opowiada historię przetrwania w brutalnym świecie II wojny światowej. Film trwa 143 minuty, a każdy jego element - od zdjęć Pawła Edelmana, przez muzykę Wojciecha Kilara (tak tego od Poloneza w „Panu Tadeuszu” i Walca w „Trędowatej”), aż po scenariusz Ronalda Harwooda - działa jak perfekcyjnie skomponowana symfonia emocji. Historia Szpilmana zaczyna się w przededniu wojny. Jako młody pianista i kompozytor zdobył już uznanie, a słuchacze Polskiego Radia mogli podziwiać jego recitale Chopina na żywo. Kiedy Niemcy wkraczają do Warszawy, życie Szpilmana diametralnie się zmienia. Stopniowo traci wszystko - wolność, bezpieczeństwo, bliskich. Miasto, które znał, staje się polem zniszczenia i grozy. Polański prowadzi widza przez kolejne etapy okupacji w sposób powściągliwy, niemal dokumentalny, pozwalając, by widz sam poczuł ciężar tamtych czasów. View oEmbed on the source website Muzyka Fryderyka Chopina jako ostatnia ostoja człowieczeństwa Jednym z najbardziej poruszających elementów filmu jest muzyka. Chopin towarzyszy Szpilmanowi w jego wędrówce, dając mu siłę i nadzieję. Scena, w której pianista gra dla niemieckiego oficera Hosenfelda, jest niemal transcendentalna - fortepian staje się w niej językiem ludzkiego bólu i odwagi. To moment, który pamięta się długo, bo w jednym ujęciu zawiera cały dramat wojny, samotność i siłę przetrwania. Adrien Brody wciela się w Szpilmana w sposób absolutnie mistrzowski. Jego transformacja fizyczna i emocjonalna jest minimalistyczna, a zarazem niezwykle intensywna - każdy gest, każdy spojrzenie mają znaczenie. Obok Brody’ego nie można przejść obojętnie wobec Thomasa Kretschmanna w roli Hosenfelda, ani Franka Finlaya i Maureen Lipman jako rodziców Szpilmana. To aktorstwo, które sprawia, że historia nabiera prawdziwej ludzkiej głębi. Scenografia filmu to kolejny powód, dla którego „Pianista” jest tak wyjątkowy. Zgliszcza ulic, opuszczone kamienice, niemal księżycowy krajobraz miasta w ostatnich scenach - to wszystko oddaje brutalną autentyczność okupowanej Warszawy. Polański z chirurgiczną precyzją rekonstruuje przeszłość, pozwalając widzowi niemal poczuć kurz, popiół i strach panujący w mieście. Jakie nagrody otrzymał „Pianista”? „Pianista” zdobył trzy Oscary - dla najlepszego reżysera, najlepszego aktora pierwszoplanowego i za scenariusz adaptowany. Dodatkowo film został nagrodzony Złotą Palmą w Cannes, licznymi nagrodami BAFTA i Césara. To dowód na uniwersalny przekaz filmu - o kruchości życia, sile sztuki i niezłomności człowieka - który poruszył i wciąż niezmiennie, od ponad 20 lat porusza widzów na całym świecie. Dlaczego wracam do „Pianisty” za każdym razem? Bo to film, który zmusza do refleksji. Nie opowiada o bohaterach wojennych w hollywoodzkim stylu - tu głównym bohaterem jest sama wojna, a Szpilman staje się świadkiem i sprawozdawcą wydarzeń. Jego walka o przetrwanie, ból, strach i bezbronność są uniwersalne. Nawet po latach film nie traci mocy - zmusza do współodczuwania, do spojrzenia w oczy historii i w jej brutalną prawdę. Dzieło Romana Polańskiego można dziś obejrzeć online na platformie VOD TVP - za darmo. „Pianista” to dzieło, które łączy rzetelność historyczną, kunszt reżyserii, aktorstwa i muzyki w coś więcej niż film - w emocjonalne doświadczenie, które pozostaje z widzem na zawsze. I choć znam każdą scenę na pamięć, wciąż potrafi mnie wzruszyć do łez. I sprawić, że patrzę na miasto w którym mieszkam - zupełnie inaczej.
To najbardziej wzruszający film na Netflix. Nie dziwię się, że znalazł się w czołówce zestawienia najchętniej oglądanych produkcji 2025 roku
Czasem po prostu potrzebujemy filmu, przy którym z góry wiemy, że będziemy płakać. „Rzeźbiarz łez” to emocjonalny włoski dramat dostępny na Netflixie, który rozdziera serca i zostaje w głowie na długo po seansie.
Film „Rzeźbiarz łez” zdobył ogromną popularność na platformie Netflix w 2025 roku. Widzowie na całym świecie docenili go za poruszającą historię, autentyczność emocji i tematykę, która dotyka najgłębszych zakamarków ludzkiej duszy. To nie jest typowy dramat romantyczny - to film, który potrafi rozdzierać serce i jednocześnie dawać nadzieję. W czasach, gdy coraz częściej poszukujemy w sztuce emocjonalnej prawdy, „Rzeźbiarz łez” oferuje coś więcej niż tylko rozrywkę. To opowieść o traumie, zaufaniu, miłości i odnajdywaniu siebie na nowo. Najbardziej wzruszający film na Netflix. O czym opowiada film „Rzeźbiarz łez”? Film „Rzeźbiarz łez” (oryg. „Fabbricante di Lacrime”) przenosi widza do surowej rzeczywistości sierocińca o nazwie Dom Wieszczów. To właśnie tutaj swoje dzieciństwo spędzają Nica i Rigel - dwójka młodych ludzi, których łączy dramatyczna przeszłość, tajemnice i uczucie, które wyrosło w najmniej sprzyjających warunkach. Dom Wieszczów to miejsce pełne przemocy, zimna i braku empatii. W tej ponurej przestrzeni, dzieci uczą się nie tylko przetrwania, ale i izolacji emocjonalnej. Nica trafia tam po dramatycznym wydarzeniu, które zmieniło jej życie na zawsze. Jest wrażliwa, zamknięta w sobie, zagubiona - i wtedy poznaje Rigela. Chłopak o chłodnym spojrzeniu i tajemniczym charakterze okazuje się być jednocześnie jej największym zagrożeniem i jedyną osobą, która potrafi ją zrozumieć. View oEmbed on the source website Nica i Rigel - miłość naznaczona cierpieniem Historia Nicy i Rigela to opowieść o bólu, ale też nadziei. Dwoje młodych ludzi zmuszonych do szybkiego dorastania tworzy relację pełną napięć, lęku, ale i głębokiej emocjonalnej więzi. Rigel skrywa tajemnice, które mogłyby złamać każdego, ale to właśnie Nica pomaga mu przełamać wewnętrzne bariery. Ich relacja rozwija się w cieniu traum i codziennego okrucieństwa, co tylko potęguje jej autentyczność i emocjonalny ciężar. Między bohaterami rodzi się coś więcej niż przyjaźń - uczucie, które staje się światłem w mroku. Ich historia pokazuje, jak głęboka może być potrzeba bliskości, nawet wśród popiołów zrujnowanego dzieciństwa. „Rzeźbiarz łez” nie ucieka od trudnych tematów - pokazuje, że nawet w najbardziej beznadziejnej sytuacji może narodzić się więź, która odmienia życie. Książka, która stała się fenomenem i podstawą filmu Film został oparty na bestsellerowej powieści autorstwa Erin Doom. Książka zdobyła ogromną popularność na całym świecie, szczególnie wśród młodych czytelników. Na TikToku zyskała status fenomenu, a jej historia poruszyła serca milionów. Erin Doom stworzyła opowieść, która łączy gotycki klimat z emocjonalną dojrzałością. Jej styl literacki, pełen delikatności i brutalnej prawdy o ludzkiej psychice, przenosi się na ekran dzięki reżyserowi Alessandro Genovesiemu. Film zachowuje atmosferę powieści - subtelność, napięcie i dramatyzm towarzyszą widzowi od pierwszych minut. Twórcy i obsada - kto stoi za sukcesem filmu? Za reżyserię filmu odpowiada Alessandro Genovesi, który we współpracy z autorką powieści Erin Doom przeniósł historię na ekran. Produkcja powstała we współpracy Colorado Film z platformą Netflix. W główne role wcielili się Simone Baldasseroni jako Rigel i Caterina Ferioli jako Nica. Ich kreacje aktorskie zebrały wiele pozytywnych recenzji - są szczere, pełne emocji i zapadające w pamięć. W obsadzie znaleźli się również Orlando Cinque (Tytus) i Sabrina Paravicini (Agnes). Aktorzy wykazali się niezwykłą umiejętnością oddania głębokich emocji i niuansów postaci. Ich gra stanowi jeden z najmocniejszych punktów produkcji, a chemia pomiędzy głównymi bohaterami przyciąga uwagę od pierwszej sceny.
Nie wiesz, co oglądać po „Żegnaj, June”? Ten film poruszy Cię równie mocno
Jeśli „Żegnaj, June” zostawiło Cię z gulą w gardle i potrzebą kolejnej historii, która uderza prosto w emocje - dobrze trafiłaś. Ten film, balansujący między ciepłym humorem a wzruszeniem, zadaje podobnie trudne pytania o rodzinę, bliskość i to, co naprawdę nas łączy. Idealna propozycja na seans, który zostaje w głowie na długo.
„Żegnaj, June” to kameralny, psychologiczny dramat o matce i córce uwikłanych w bolesną przeszłość oraz niewypowiedziane emocje. Akcja rozgrywa się tuż przed Bożym Narodzeniem, gdy nagłe pogorszenie stanu zdrowia matki zmusza czworo dorosłego rodzeństwa i ich trudnego ojca do konfrontacji z tym, co przez lata zamiatali pod dywan. Ogromną siłą produkcji jest obsada: na ekranie pojawiają się m.in. Helen Mirren i Kate Winslet, a towarzyszą im Toni Collette, Andrea Riseborough, Johnny Flynn i Timothy Spall. Co więcej, to reżyserski debiut Kate Winslet, który - jak zgodnie podkreślają widzowie - rozbroił emocjonalnie nawet najbardziej odpornych. Oczywiście, nie da się „zastąpić” tak dobrej pozycji z tak dobrze dobraną oscarową obsadą, ale jeśli po seansie „Żegnaj, June” masz ochotę na kolejną historię o rodzinnych więziach wystawionych na próbę, „Ojcowska misja” będzie naturalnym wyborem. To film, który zamiast wielkich deklaracji oferuje emocjonalną podróż - pełną śmiechu, wzruszeń i trudnych pytań. O czym jest film na Netflix „Ojcowska misja”? Ojciec i syn niespodziewanie dowiadują się, że… nie są ze sobą biologicznie spokrewnieni. Ta informacja wywraca ich świat do góry nogami i zmusza do wspólnej wyprawy przez Meksyk, by odkryć prawdę o przeszłości. Podróż szybko okazuje się czymś więcej niż śledztwem - staje się próbą zdefiniowania na nowo relacji, która przez lata wydawała się oczywista. Na tle barwnych, pulsujących życiem krajobrazów bohaterowie mierzą się z pytaniem, które rezonuje długo po seansie: czy więzy krwi naprawdę definiują rodzinę? View oEmbed on the source website Obsada, która niesie emocje W roli ojca - Gallo - występuje Michel Brown, znany z „Pasión de Gavilanes” i „Hernán”. Partneruje mu młody Martino Leonardi jako Benito, a na ekranie pojawia się także Mayra Hermosillo („Narcos: Meksyk”). Całość uzupełniają m.in. Fernanda Castillo, Julieta Egurrola i Angélica Vale - tworząc wiarygodny, wielowymiarowy portret relacji rodzinnych. Między śmiechem a łzami „Ojcowska misja” sprawnie balansuje między komedią a dramatem. Są tu momenty lekkie, niemal road-movie’owe, ale też sceny, które trafiają w samo sedno emocji. Choć film nie zebrał wygórowanych ocen na portalach ratingowych, jego siła tkwi w czymś innym - w autentyczności i szczerości opowieści. Jeśli więc pokochałaś „Żegnaj, June” za emocjonalną prawdę i intymność, „Ojcowska misja” będzie kolejnym seansem, który obejrzysz z mokrymi oczami i myślą: „to było mi potrzebne”.
6 najlepiej ocenianych polskich filmów wojennych. „Eroica” z 1957 roku to ukryta perełka Amazon Prime Video. „Dyptyk wart grzechu”
Polskie kino wojenne rzadko bywa lekką rozrywką – ale kiedy już trafia w punkt, to tak, że trudno o nim zapomnieć. Te filmy udowadniają, że historia potrafi być bardziej angażująca niż niejeden serial i bardziej przejmująca niż najgłośniejsze premiery sezonu.
W naszym zestawieniu znalazły się filmy, które zdobyły międzynarodowe nagrody, a także te, które robią ogromne wrażenie realizmem i znakomitym aktorstwem. Niezależnie od tego, czy interesuje cię Powstanie Warszawskie, II wojna światowa czy wojenne dramaty pokazane z nowej perspektywy – masz je na wyciągnięcie ręki. „Miasto 44” – dynamiczna, bezkompromisowa opowieść o Powstaniu Warszawskim „Miasto 44” Jana Komasy to jeden z najbardziej przejmujących filmów o Powstaniu Warszawskim ostatniej dekady. Twórcy postawili na intensywne tempo, realistyczne sceny walk i nowoczesne efekty specjalne – dzięki temu obraz działa jak emocjonalny cios, a jednocześnie pozwala lepiej zrozumieć, co przeżywało pokolenie młodych powstańców. Józef Pawłowski i Zofia Wichłacz tworzą duet, który łatwo polubić, a jeszcze trudniej zapomnieć. Gdzie obejrzeć? Film znajdziesz na Prime Video „Wołyń” – kino, które nie pozwala odwrócić wzroku „Wołyń” Wojciecha Smarzowskiego to jedna z najodważniejszych polskich produkcji historycznych. Reżyser pokazuje tragiczne wydarzenia z czasów II wojny światowej bez uproszczeń i bez wygładzania historii. Realistyczne zdjęcia, świetne role i mocna, nieoczywista narracja sprawiają, że ten film długo zostaje w pamięci. Dlaczego wzbudza tyle emocji? Bo opowiada o faktach trudnych, bolesnych, często zamiatanych pod dywan. I robi to z pełnym szacunkiem dla prawdy historycznej. „W ciemności” – historia, która udowadnia, że bohaterstwo przybiera różne formy Agnieszka Holland w „W ciemności” zabiera widzów do okupowanego Lwowa i opowiada prawdziwą historię Leopolda Sochy – kanalarza, który ukrywał Żydów przez wiele miesięcy w kanałach. To film, który nie tylko wzrusza, ale też przypomina, że dobro i odwaga mogą narodzić się w najmniej oczywistych miejscach. Robert Więckiewicz i Agnieszka Grochowska grają tu jedne z najlepszych ról w swoich karierach. Faktyczne tło wydarzeń Twórcy oparli scenariusz na dokumentach i relacjach świadków, a duszne, ciasne przestrzenie kanałów oddano z wyjątkowym realizmem. „Eroica” – klasyk, który udowadnia, że wojna to nie tylko heroizm Na ten film szczególnie warto zwrócić uwagę. Andrzej Munk w „Eroice” przełamuje patos typowy dla filmów wojennych. Bohaterstwo pokazuje z przymrużeniem oka, a jednocześnie niezwykle celnie punktuje absurd wojny. Dwie nowele składają się na opowieść, która bawi, wzrusza i zmusza do myślenia. To jeden z najważniejszych filmów polskiej szkoły filmowej. „Dyptyk wart grzechu” – przeczytamy na portalu Filmweb. Gdzie obejrzeć? Na Amazon Prime Video „Pianista” – poruszająca historia Szpilmana w światowej sławy wykonaniu „Pianista” Romana Polańskiego to film, który zna niemal każdy, ale za każdym razem ogląda się go z takim samym napięciem. Historia Władysława Szpilmana jest opowiedziana z ogromną dbałością o detale, a Adrien Brody stworzył tu kreację życia. Trzy Oscary mówią same za siebie. „Katyń” – osobisty, niezwykle poruszający obraz Andrzeja Wajdy „Katyń” to jeden z najbardziej poruszających filmów Wajdy, tym bardziej że dotyczy także jego osobistej historii. Produkcja skupia się na losach rodzin polskich oficerów i na ich zmaganiach z kłamstwem, żałobą i próbą zachowania pamięci. To kino, które nie tylko opowiada o przeszłości, ale też wciąż wybrzmiewa we współczesnej debacie.
Najdotkliwszy film o zakazanej miłości wkrótce znika z Netflixa. To druzgocący arcydramat twórcy „Dumy i uprzedzenia”
Zakazana miłość, która zmieniła wszystko. Jeszcze masz szansę nadrobić arcydzieło z Keirą Knightley na Netflixie, ale uważaj - „Pokuta” to najdotkliwszy dramat i ma zakończenie, które doprowadza do łez.
Spis treści: O czym opowiada film „Pokuta”? Keira Knightley w roli kobiety ograbionej z miłości Arcydramat miłosny inny niż wszystkie. Ostatni dzwonek, by obejrzeć „Pokutę” na Netflixie O czym opowiada film „Pokuta”? „Pokuta” to historia, która od lat porusza widzów swoją brutalną szczerością i emocjonalnym ładunkiem. Film przedstawia losy młodej Briony Tallis, która żyjąc w Anglii lat 30. XX wieku, oskarża Robbiego Turnera, syna gospodyni i kochanka swojej siostry Cecilii, o bestialskie zachowanie. Fałszywe oskarżenie wywołane dziecięcą zazdrością i niezrozumieniem dorosłych emocji diametralnie zmieniają życie wszystkich zaangażowanych. Film śledzi dalsze losy bohaterów – dramat wojenny, rozłąkę i próbę pojednania, która przychodzi… no właśnie, kiedy? Keira Knightley w roli kobiety ograbionej z miłości W roli Cecilii Tallis wystąpiła Keira Knightley, która zachwyca intensywnością emocji i subtelną interpretacją postaci. Jej bohaterka to młoda kobieta, rozdarta pomiędzy uczuciem do Robbiego a dramatem rodzinnym, który ją otacza. Knightley stworzyła jedną z najbardziej poruszających ról w swojej karierze. Partneruje jej James McAvoy jako Robbie Turner, którego losy są tragiczne i wstrząsające. Chemia między bohaterami buduje dramatyczne napięcie, które nie opuszcza widza do ostatniej sekundy. Saoirse Ronan, w roli młodej Briony, zadebiutowała w tej produkcji pokazując swój ogromny talent, za co została nominowana do Oscara. Arcydramat miłosny inny niż wszystkie. Dlaczego „Pokuta” zostawia wyrwę w sercu? Pewnie głównie za sprawą zaskakującego finału i druzgocącego losy bohaterów. To nie tylko najdotkliwszy dramat o zakazanej miłości, ale też brutalna lekcja o konsekwencjach pochopnych decyzji i poczuciu winy, które nie daje ukojenia. Dla fanów Keiry Knightley i miłośników poruszających melodramatów to absolutnie obowiązkowy seans. Ostatni dzwonek, by obejrzeć „Pokutę” na Netflixie Film „Pokuta” jest obecnie dostępny w bibliotece Netflixa, ale już wkrótce zniknie z oferty popularnej platformy. Jeśli jeszcze nie masz za sobą seansu poruszającego dramatu, masz czas do 14 grudnia. Na reżyserskim krześle zasiadł Joe Wright odpowiedzialny za tytuły, takie jak: „Duma i uprzedzenie”, „Anna Karenina” oraz „Cyrano”.
„Sny o pociągach” to najpiękniejszy film 2025 roku. Ta Netflixowa perełka poruszy nawet serce z kamienia
Na Netfliksa właśnie trafił film, który robi dokładnie to, czego współczesne kino rzadko się już podejmuje - zatrzymuje. „Sny o pociągach” nie krzyczą, nie biegną za trendami, nie próbują niczego udowodnić. To historia, która wchodzi pod skórę powoli, ale nieodwracalnie. Taka, po której odruchowo przygasisz światło, wyłączysz telefon i dasz sobie pozwolenie, by naprawdę czuć. Dawno nie widziałam filmu, który tak intymnie opowiada o... żałobie.
Netflix znów zrobił to, co potrafi najlepiej: w absolutnej ciszy, bez wielkiej kampanii i krzykliwych zapowiedzi wrzucił film, o którym będzie mówiło się przez cały sezon nagród. „Sny o pociągach”, adaptacja zaledwie 100 stronicowej powieści Denisa Johnsona, pojawiła się na platformie 21 listopada - i już pierwsze recenzje wskazują, że to jeden z najważniejszych tytułów roku. Taki, który ogląda się w skupieniu, trochę na wstrzymanym oddechu, z zatrzymanymi łzami w oczach, a po seansie… chce się po prostu posiedzieć chwilę w ciszy. „Sny o pociągach” wylądowały na Netfliksie Fabuła przenosi nas do Ameryki z początku XX wieku (znanej z westernów), w erę gwałtownej budowy kolei i transformacji dzikich, zachodnich terenów. Głównym bohaterem jest Robert Grainier - prosty człowiek pracujący jako drwal i robotnik kolejowy. Życie Grainiera toczy się spokojnym rytmem, naznaczone prostym szczęściem u boku żony, Gladys. Niestety, sielankę brutalnie przerywa potężny pożar, który odbiera mu wszystko, co kochał. Film staje się wtedy intymną podróżą przez żałobę. To nie jest kino akcji. To poruszający dramat psychologiczny o samotności, mierzeniu się z przeszłością i poszukiwaniu sensu w świecie, który pędzi bez względu na ludzkie tragedie. Robert Grainier, niczym Hiob, musi na nowo poskładać swoje życie, a widz towarzyszy mu w tej cichej epopei. View oEmbed on the source website „To najpiękniejszy film roku” według krytyków Nic dziwnego, że zagraniczni krytycy oszaleli na punkcie tego filmu. Variety nazwało go „czarnym koniem w wyścigu po Oscary”, a na Rotten Tomatoes produkcja ma… 95% pozytywnych recenzji. Porównania do Terrence’a Malicka pojawiają się częściej niż pociągi na stacji w Seattle w 1905 roku. Jeden z recenzentów pisze o filmie tak: „miniaturowy i epicki jednocześnie, poruszający wszystkie emocje, jakie znamy”. Inny: „nie chciałem, żeby się skończył”. I naprawdę - trudno się z nimi nie zgodzić. Za kamerą stanął Clint Bentley, twórca nominowanego do trzech Oscarów Sing Sing, a w obsadzie zobaczymy nazwiska, które same niosą emocjonalny ciężar: Joela Edgertona, Felicity Jones, Kerry Condon, Williamsa H. Macy’ego i Cliftona Collinsa Jr.. Edgerton znany z takich filmów jak „Wielki Gatsby”, „Loving”, „Wymazać siebie” - nagradzany w Chicago, Savannah i na Camerimage - tworzy tu jedną z najcichszych, a zarazem najsilniejszych ról w swojej karierze. „Sny o pociągach” to kolejna ekranizacja powieści Denisa Johsona Warto też dodać, że to kolejna adaptacja twórczości Denisa Johnsona, autora kultowych „Synów Jezusa” i „Gwiazd w południe” - ale bezdyskusyjnie ta najlepiej przyjęta. Bentley sięgnął po ducha autora, odarł historię do czystych emocji i stworzył film, który działa jak delikatny powiew, ale zostawia w środku prawdziwe trzęsienie ziemi. „Sny o pociągach” to kino, które nie krzyczy. Przeciwnie - mówi szeptem, ale za to trafia dokładnie tam, gdzie powinno. I tak, to ten film, którego naprawdę nie chce się wyłączać.
Najbardziej poruszający dramat roku trafił do streamingu. Nie powstrzymacie łez
Produkcja „Drobiazgi takie jak te” z 2024 roku jest już dostępna do obejrzenia online. Widzowie są zgodni, pisząc, że to „oszałamiająco piękny film”.
W tym artykule: „Drobiazgi takie jak te” do obejrzenia w VOD O czym opowiada film „Drobiazgi takie jak te”? Obsada dramatu „Drobiazgi takie jak te” Opinie widzów o dramacie z Cillian'em Murphy'm Film „Drobiazgi takie jak te” to jeden z najgłośniejszych dramatów roku, który właśnie pojawił się na platformach VOD. Niezależna produkcja z Irlandii zdobyła uznanie krytyków i widzów na całym świecie, a teraz jest dostępna dla polskich użytkowników CANAL+ online. Co sprawia, że ten film wzrusza i porusza tak wiele osób? „Drobiazgi takie jak te” do obejrzenia w VOD „Drobiazgi takie jak te” w reżyserii Tima Mielants'a jest już w polskim VOD, a od teraz również w CANAL+ online. Adaptacja prozy Claire Keegan zyskała ogromną popularność, mimo iż jej produkcja nie miała ogromnego budżetu – zaledwie 3 miliony dolarów. Sukces filmu potwierdzają wpływy, które wyniosły aż 15 milionów dolarów, czyli pięciokrotność początkowego budżetu. To dowód na to, że siła kina tkwi w dobrej historii, a nie tylko w wielkich produkcjach. View oEmbed on the source website O czym opowiada film „Drobiazgi takie jak te”? Akcja rozgrywa się w małym irlandzkim miasteczku w hrabstwie Wexford w połowie lat 80. Bill Furlong (w tej roli Cillian Murphy) to zwykły człowiek – handlarz węglem, który codziennie walczy o utrzymanie rodziny. Życie Billa zostaje wywrócone do góry nogami, kiedy podczas jednej z dostaw do lokalnego klasztoru odkrywa niewyobrażalny sekret. To odkrycie zmusza go do zmierzenia się z własną przeszłością i zmienia sposób, w jaki postrzega świat. Film przedstawia nie tylko osobistą przemianę bohatera, ale także problem społecznych tabu i milczenia, długo ignorowanych przez społeczeństwo podporządkowane Kościołowi. Obsada dramatu „Drobiazgi takie jak te” Film zachwyca nie tylko fabułą, ale również świetną obsadą. Głównego bohatera, Billa Furlonga, gra Cillian Murphy, którego rola w „Oppenheimerze” zdobyła uznanie na całym świecie. W tej aktorskiej kreacji jego postać jest zupełnie inna, ale równie głęboka i pełna emocji. Murphy przyciąga uwagę swoją grą, pełną niedopowiedzeń i subtelnych gestów. Na ekranie partneruje mu Emily Watson, która za swoją rolę otrzymała Srebrnego Niedźwiedzia na Berlinale. Watson od lat wciela się w postacie walczące z tłamszącym je systemem, a jej obecność w dramacie dodaje mu szczególnego wymiaru. Warto również wspomnieć o Eileen Walsh, aktorce znanej z takich tytułów jak „Siostry Magdalenki” czy „Nicholas Nickleby”. Opinie widzów o dramacie z Cillian'em Murphy'm „Drobiazgi takie jak te” zostały entuzjastycznie przyjęte przez widzów na całym świecie, a produkcja zdobyła wysokie oceny na portalach takich jak Rotten Tomatoes, gdzie uzyskał aż 94% pozytywnych recenzji. Chociaż polscy recenzenci są nieco mniej entuzjastyczni (średnia ocen na Filmwebie wynosi 6.2), to nie umniejsza to jakości filmu. Warto dać mu szansę i zobaczyć na własne oczy, co sprawia, że wzrusza tak wielu.
Ta komedia romantyczna rozkłada na łopatki nawet mężczyzn. To zapomniana oscarowa perełka z lat 80.
Cher, Nicolas Cage i… pełnia księżyca. Film, który rozbraja humorem i wzrusza do łez — nawet tych, którzy na co dzień nie sięgają po romanse. Oscarowy klasyk z 1987 wciąż jest zaskakująco aktualny i zachwyca nowe pokolenia widzów.
Spis treści: Miłość z włoskim temperamentem Film, który kochają nie tylko romantyczki Miłość z włoskim temperamentem W świecie włoskich imigrantów na nowojorskim Brooklynie uczucia nie znają półśrodków. Loretta (Cher), rozsądna wdowa po czterdziestce, szykuje się do małżeństwa. Do momentu, w którym poznaje… brata swojego narzeczonego. Ronny (Nicolas Cage) to mężczyzna, który nie zna umiaru — w gniewie, w namiętności, ani w miłości. Ich historia to zderzenie dwóch światów: logiki i szaleństwa. Z tego spotkania rodzi się nieprzewidywalna i pięknie absurdalna opowieść o tym, że serce rzadko słucha rozumu. „Wpływ księżyca” to nie tylko komedia romantyczna — to także pełna czułości kronika rodzinnych niedoskonałości, pokoleniowych różnic i życiowych kompromisów. A wszystko w aurze księżycowej magii i operowej ścieżki dźwiękowej, która dodaje całości lekko onirycznego tonu. Film, który kochają nie tylko romantyczki Choć film zyskał uznanie Akademii (trzy Oscary, m.in. dla Cher i za scenariusz), z biegiem lat trochę o nim zapomniano. Niesłusznie. „Moonstruck" to produkcja, która — ku zaskoczeniu wielu — podbija także męskie serca. Może dlatego, że opowiada o miłości z dystansem, humorem i nutą melancholii, bez zbędnej cukierkowości. Główny bohater? Pracuje w piekarni, ma protezę dłoni i nosi podniszczony podkoszulek. Ale gdy mówi o uczuciach, robi to z siłą bohatera tragedii Szekspira. To film, który warto odkryć na nowo — choćby po to, żeby przypomnieć sobie, że miłość często przychodzi wtedy, kiedy jej się najmniej spodziewamy. I bywa… kompletnie nielogiczna. Jak pełnia księżyca.