„To najlepszy film do wypłakania się”. Ten romans za chwilę zniknie z Netflixa
Miłość od pierwszego spotkania, trudne wybory i historia, która potrafi złamać serce. Ten romantyczny dramat na podstawie powieści Nicholasa Sparksa - twórcy „Pamiętnika” - od lat wzrusza widzów, a wielu nazywa go idealnym filmem na emocjonalny seans. Niestety właśnie znika z Netfliksa.
W katalogu Netflixa bywają filmy, które nie potrzebują fajerwerków, by zostać w głowie na długo. „The Choice” z 2016 roku działa jak dobrze skrojona, klasyczna stylizacja: pozornie prosta, ale precyzyjnie budująca emocje. To połączenie romansu i dramatu, które trzyma się znanej, sparksowej wrażliwości, a jednocześnie prowadzi widza w stronę pytań o lojalność, konsekwencje i cenę decyzji podejmowanych w chwilach, kiedy serce mówi głośniej niż rozsądek. „The Choice” (znany też jako „Wybór”) to ekranizacja bestselleru Nicholasa Sparksa: romans i dramat o uczuciu, które wywraca życie do góry nogami. Film jest jeszcze dostępny na Netflixie, ale pozostało niewiele czasu, aby go obejrzeć. Jeśli lubisz historie „do wypłakania się”, to ostatni moment, by nadrobić. „The Choice” - o czym jest najlepszy film od wypłakania się dostępny na Netflix? Akcja rozgrywa się w Wilmington w Karolinie Północnej, w przestrzeni na tyle malowniczej, że aż prosi się o filmową miękkość światła i nastroju. W centrum opowieści stoi Travis, weterynarz, który żyje beztrosko, oraz Gabby, nowa sąsiadka i studentka medycyny. To spotkanie jest jak zderzenie dwóch rytmów: swobody i poukładania. Gabby ma narzeczonego, a mimo to między nią i Travisem pojawia się uczucie, które nie mieści się w wygodnych definicjach. Film rozwija się zgodnie z konwencją romantycznego dramatu: od napięcia i ciekawości, przez coraz bardziej oczywiste przyciąganie, aż po moment, w którym życie przypomina, że miłość nie jest wyłącznie obietnicą, lecz także odpowiedzialnością. Późniejsze dramatyczne wydarzenia wystawiają ich relację na próbę i prowadzą do tytułowego wyboru, tego jednego, najważniejszego. View oEmbed on the source website Obsada, która trzyma emocje w ryzach i nie pozwala im ulecieć Za kamerą stanął Ross Katz, a w rolach głównych zobaczymy Benjamina Walkera i Teresę Palmer. To duet, który buduje historię na spojrzeniach, drobnych gestach i napięciu między tym, co wypowiedziane, a tym, co przemilczane. Obok nich pojawiają się Tom Welling oraz Tom Wilkinson, domykając emocjonalny krajobraz filmu dodatkowymi tonami: od eleganckiej powściągliwości po dramat, który przychodzi cicho, a zostaje na długo. „The Choice” powstał na podstawie powieści Nicholasa Sparksa z 2007 roku. Dla wielu czytelniczek i widzek to nazwisko działa jak obietnica: historii o uczuciu, które bywa piękne, ale rzadko bywa łatwe. Sparks ma w swoim dorobku wiele hollywoodzkich ekranizacji - takich jak np. „Pamiętnik”, a ta wpisuje się w jego rozpoznawalny styl opowiadania o miłości, przeznaczeniu i konsekwencjach decyzji. „The Choice” znika z Netflixa Odbiór filmu bywał podzielony. Krytycy wskazywali na melodramatyczność i znajome rozwiązania fabularne, jednak publiczność często szuka w kinie czegoś innego niż formalnych fajerwerków: ukojenia, wzruszenia, bezpiecznej przestrzeni dla emocji. Na Filmwebie „Wybór” ma średnią 7,1/10 na podstawie blisko 27 tysięcy ocen, co pokazuje, że dla wielu osób to wciąż tytuł, do którego wraca się po latach. Jeśli ten rodzaj opowieści jest bliski twojej wrażliwości, warto zaplanować seans przed 30 czerwca 2026 r. Potem „The Choice” zniknie z Netflixa, a wraz z nim jedna z tych historii, które zostawiają po sobie ciszę po napisach końcowych i potrzebę, by przez chwilę niczego już nie włączać.
Najmocniejszy film wojenny ostatnich dekad. Telewizja często puszcza go dopiero późnym wieczorem
„Pianista” Romana Polańskiego to jeden z tych filmów, które włączasz „na chwilę” późnym wieczorem, a potem już nie jesteś w stanie odejść od ekranu. Dostępny na VOD TVP, wciąż wraca jako jedno z najbardziej poruszających świadectw II wojny światowej.
Są filmy, które nie potrzebują premiery ani specjalnej okazji, żeby wrócić do widzów. Wystarczy przypadkowe przełączenie kanałów późnym wieczorem albo chwila scrollowania katalogu VOD. I nagle okazuje się, że zamiast planowanego „na chwilę przed snem” seansu, zostajemy z filmem do samego końca. „Pianista” Romana Polańskiego należy dokładnie do tej kategorii. To jedno z najmocniejszych dzieł kina wojennego ostatnich dekad - film, który nie tylko opowiada historię Władysława Szpilmana, ale też wciąga widza w rzeczywistość, z której trudno się emocjonalnie wycofać. Dostępny na VOD TVP, a także regularnie emitowany w telewizji (często późnym wieczorem), wciąż wraca do widzów w najmniej oczywistych momentach - i za każdym razem działa równie mocno. „Pianista” - film, który nie pozwala o sobie zapomnieć „Pianista” Romana Polańskiego powstał w 2002 roku i od razu stał się jednym z najważniejszych filmów wojennych ostatnich dwóch dekad. Oparty na wspomnieniach Władysława Szpilmana - polskiego pianisty, kompozytora i muzyka radiowego pochodzenia żydowskiego, znanego z pracy w Polskim Radiu w Warszawie - opowiada historię przetrwania w brutalnym świecie II wojny światowej. Film trwa 143 minuty, a każdy jego element - od zdjęć Pawła Edelmana, przez muzykę Wojciecha Kilara (tak tego od Poloneza w „Panu Tadeuszu” i Walca w „Trędowatej”), aż po scenariusz Ronalda Harwooda - działa jak perfekcyjnie skomponowana symfonia emocji. Historia Szpilmana zaczyna się w przededniu wojny. Jako młody pianista i kompozytor zdobył już uznanie, a słuchacze Polskiego Radia mogli podziwiać jego recitale Chopina na żywo. Kiedy Niemcy wkraczają do Warszawy, życie Szpilmana diametralnie się zmienia. Stopniowo traci wszystko - wolność, bezpieczeństwo, bliskich. Miasto, które znał, staje się polem zniszczenia i grozy. Polański prowadzi widza przez kolejne etapy okupacji w sposób powściągliwy, niemal dokumentalny, pozwalając, by widz sam poczuł ciężar tamtych czasów. View oEmbed on the source website Muzyka Fryderyka Chopina jako ostatnia ostoja człowieczeństwa Jednym z najbardziej poruszających elementów filmu jest muzyka. Chopin towarzyszy Szpilmanowi w jego wędrówce, dając mu siłę i nadzieję. Scena, w której pianista gra dla niemieckiego oficera Hosenfelda, jest niemal transcendentalna - fortepian staje się w niej językiem ludzkiego bólu i odwagi. To moment, który pamięta się długo, bo w jednym ujęciu zawiera cały dramat wojny, samotność i siłę przetrwania. Adrien Brody wciela się w Szpilmana w sposób absolutnie mistrzowski. Jego transformacja fizyczna i emocjonalna jest minimalistyczna, a zarazem niezwykle intensywna - każdy gest, każdy spojrzenie mają znaczenie. Obok Brody’ego nie można przejść obojętnie wobec Thomasa Kretschmanna w roli Hosenfelda, ani Franka Finlaya i Maureen Lipman jako rodziców Szpilmana. To aktorstwo, które sprawia, że historia nabiera prawdziwej ludzkiej głębi. Scenografia filmu to kolejny powód, dla którego „Pianista” jest tak wyjątkowy. Zgliszcza ulic, opuszczone kamienice, niemal księżycowy krajobraz miasta w ostatnich scenach - to wszystko oddaje brutalną autentyczność okupowanej Warszawy. Polański z chirurgiczną precyzją rekonstruuje przeszłość, pozwalając widzowi niemal poczuć kurz, popiół i strach panujący w mieście. Jakie nagrody otrzymał „Pianista”? „Pianista” zdobył trzy Oscary - dla najlepszego reżysera, najlepszego aktora pierwszoplanowego i za scenariusz adaptowany. Dodatkowo film został nagrodzony Złotą Palmą w Cannes, licznymi nagrodami BAFTA i Césara. To dowód na uniwersalny przekaz filmu - o kruchości życia, sile sztuki i niezłomności człowieka - który poruszył i wciąż niezmiennie, od ponad 20 lat porusza widzów na całym świecie. Film od lat również utrzymuje się w ścisłej czołówce najlepiej ocenianych filmów wojennych. Na Rotten Tomatoes ma około 95% pozytywnych recenzji krytyków i status „Certified Fresh”, a widzowie oceniają go równie wysoko — na poziomie ponad 90% pozytywnych opinii. Na Metacritic film osiąga wynik 85/100, co oznacza „universal acclaim”, czyli powszechne uznanie krytyków. W Polsce na Filmwebie utrzymuje ocenę około 8,3/10, co tylko potwierdza jego status jednego z najważniejszych i najbardziej poruszających filmów o II wojnie światowej. Dlaczego wracam do „Pianisty” za każdym razem? Bo to film, który zmusza do refleksji. Nie opowiada o bohaterach wojennych w hollywoodzkim stylu - tu głównym bohaterem jest sama wojna, a Szpilman staje się świadkiem i sprawozdawcą wydarzeń. Jego walka o przetrwanie, ból, strach i bezbronność są uniwersalne. Nawet po latach film nie traci mocy - zmusza do współodczuwania, do spojrzenia w oczy historii i w jej brutalną prawdę. Dzieło Romana Polańskiego można dziś obejrzeć online na platformie VOD TVP - za darmo. „Pianista” to dzieło, które łączy rzetelność historyczną, kunszt reżyserii, aktorstwa i muzyki w coś więcej niż film - w emocjonalne doświadczenie, które pozostaje z widzem na zawsze. Nie daje łatwego zamknięcia. Zostawia tylko jedno zdanie, które wraca długo po seansie: „ludzie ludziom zgotowali ten los” - i nadzieję, że nigdy nie stanie się ono aktualne ponownie. I choć znam każdą scenę na pamięć, wciąż potrafi mnie wzruszyć do łez. I sprawić, że patrzę na miasto w którym mieszkam - zupełnie inaczej.
„Materialiści” przy tym to bajka. Ten film rozerwie ci serce na kawałki
„Materialiści” błyskawicznie wspięli się na szczyt rankingu HBO Max. Jeśli jednak po seansie macie ochotę na historię, która zostaje w głowie na długo, warto wrócić do wcześniejszego filmu Celine Song - jednego z najpiękniejszych romansów ostatnich lat.
„Materialiści” nie bez powodu stali się jednym z najchętniej oglądanych filmów na HBO Max. Celine Song po raz kolejny opowiada o miłości, wyborach i ludziach, którzy pojawiają się w naszym życiu w najmniej odpowiednim momencie. Jeśli jednak miałabym wskazać film tej reżyserki, który naprawdę mnie poruszył, bez chwili wahania wybrałabym „Poprzednie życie”. Gdy algorytm wybiera gwiazdy, a serce wybiera „Poprzednie życie” „Materialiści”, którzy zadebiutowali na ekranach w 2025 roku przyciągają widzów tym, co w romantycznym kinie działa jak perfekcyjnie skrojony płaszcz z najwyższej półki: rozpoznawalną obsadą i obietnicą lekkiej historii. Na ekranie pojawiają się Dakota Johnson, Chris Evans i Pedro Pascal, a fabuła prowadzi nas przez Nowy Jork, gdzie Lucy Mason pracuje jako profesjonalna swatka w renomowanej agencji matrymonialnej. W jej świecie miłość bywa przeliczana na cyfry w portfelu, a „pan idealny” pojawia się w chwili, gdy los dorzuca jeszcze jeden element układanki: spotkanie po latach z byłym chłopakiem, który kiedyś nie spełniał jej oczekiwań. „Materialiści” mogą być świetnym seansem, ale „Poprzednie życie” robi coś znacznie trudniejszego. Nie próbuje sprzedać widzowi fantazji o idealnej miłości. Pokazuje, że czasem największym uczuciem w naszym życiu jest to, które nigdy nie miało szansy wydarzyć się do końca. Nowy Jork kontra Seul, czyli dwa romanse w dwóch różnych językach emocji W „Poprzednim życiu” Celine Song rozgrywa historię na osi czasu i miejsc, które zmieniają człowieka jak kolejne etapy dojrzewania: najpierw Seul w Korei Południowej pod koniec lat 90. i na przełomie wieków, potem Kanada, wreszcie dorosłość, w której dawne relacje nagle potrafią zapukać do drzwi. Nora i Hae Sung znają się ze szkoły, mają po 12 lat, rozumieją się bez wysiłku. Ta bliskość zostaje przecięta, gdy rodzina Nory wyjeżdża do Kanady. Po latach bohaterowie odnawiają kontakt i dostają szansę na ponowne spotkanie już jako dorośli. W tej historii jest napięcie, które nie opiera się na prostych deklaracjach, ale na tym, co niedopowiedziane: na pytaniach o tożsamość, o wybory, o życie, które mogłoby wyglądać inaczej. Obok Nory i Hae Sunga stoi Arthur, ważna figura w układzie relacji – w tej roli John Magaro. Na ekranie partnerują mu Greta Lee i Teo Yoo. View oEmbed on the source website 97% pozytywnych recenzji i status jednego z najlepszych romansów dekady Krytycy byli niemal jednomyślni. „Poprzednie życie” zdobyło 97% pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes i błyskawicznie trafiło na listy najlepszych filmów 2023 roku. Film otrzymał także nominacje do Oscara za najlepszy film i najlepszy scenariusz oryginalny. Ale liczby w tym przypadku naprawdę nie oddają wszystkiego. To film, który działa głównie emocjonalnie - zwłaszcza na widzów, którzy choć raz w życiu zastanawiali się, jak potoczyłoby się ich życie, gdyby podjęli inną decyzję. Dziś można go znaleźć m.in. w bibliotekach Canal+, Prime Video i CDA Premium. Jeśli „Materialiści” kuszą energią rom-comu i wielkimi nazwiskami, „poprzednie życie” proponuje coś bardziej rzadkiego – czułą obserwację tego, jak los, migracja i dojrzewanie potrafią przepisać człowieka od nowa. I jak bardzo potrafimy tęsknić nie tylko za kimś, ale też za wersją siebie, którą zostawiliśmy w innym mieście i innym czasie. To historia nie tyle o miłości, ile o wszystkich życiach, których nigdy nie przeżyliśmy, którą bardzo wam polecam.
„Mądry i wartościowy film z ponadczasowym przesłaniem”, a obsada to istne złoto. Każdy widz powinien go zobaczyć w życiu choć raz
To poruszający film o przyjaźni, odwadze i drugim początku, który mimo upływu lat nie traci emocjonalnej siły. Produkcja z Jackiem Nicholsonem i Morganem Freemanem w rolach głównych dostępna na Netflix przypomina, że na spełnianie marzeń nigdy nie jest za późno.
To jeden z tych filmów, które zaczynają się od pytania, które każdy z nas przynajmniej raz sobie zadał - co zrobiłbym, gdybym wiedział, że zostało mi już niewiele czasu? „Choć goni nas czas” buduje swoją historię właśnie wokół tej myśli, ale zamiast ciężaru, daje coś zaskakującego: lekkość. To opowieść o tym, że nawet najpoważniejsze, najtrudniejsze pytania z jakimi przyszło nam się zmierzyć można przekuć w podróż, która nie jest tylko pożegnaniem, ale też intensywnym „tak” dla świata. O czym jest film „Choć goni nas czas”? Edward Cole i Carter Chambers to dwaj mężczyźni, którzy spotykają się w szpitalnej sali i dowiadują się, że ich czas jest ograniczony. Zamiast jednak pogrążać się w rezygnacji, decydują się zrobić coś, co wcześniej odkładali całe życie - realizować listę rzeczy, które chcieliby przeżyć zanim umrą. Wyruszają więc w wspólną podróż, która prowadzi ich przez różne zakątki świata, ale przede wszystkim przez własne wspomnienia, żale i niespełnione marzenia. To nie jest film o śmierci. To film o życiu, które w końcu zaczyna być przeżywane naprawdę. View oEmbed on the source website Jack Nicholson i Morgan Freeman - duet, którego nie da się zapomnieć Siłą filmu jest jego obsada, która sama w sobie niesie ogromny emocjonalny ciężar. Jack Nicholson i Morgan Freeman tworzą duet oparty na kontrastach - jeden impulsywny, głośny i chaotyczny, drugi spokojny, refleksyjny i uporządkowany. Ich relacja nie jest klasyczną przyjaźnią filmową. To spotkanie dwóch światów, które w innych okolicznościach prawdopodobnie nigdy by się nie przecięły. A jednak właśnie ta przypadkowość sprawia, że ich wspólna podróż staje się tak autentyczna. Film o marzeniach, które przestaliśmy odkładać „Choć goni nas czas” działa, bo dotyka bardzo prostego, ale niewygodnego tematu - odkładania życia na później. Lista marzeń bohaterów staje się lustrem, w którym łatwo zobaczyć własne „kiedyś”. To film, który nie moralizuje, ale przypomina. O tym, że czas nie zatrzymuje się dla nikogo, ale to, jak go wykorzystamy, wciąż pozostaje wyłącznie naszą decyzją. To nie jest produkcja, która próbuje zaskakiwać fabularnymi zwrotami akcji. Jej siła tkwi w emocjach i prostocie historii. W świecie, który coraz częściej przyspiesza, ten film działa jak chwilowe zatrzymanie. I właśnie dlatego wraca się do niego po latach - nie dla historii, ale dla tego, co zostaje po seansie. Widzowie kochają ten film. Gdzie obejrzeć „Choć goni nas czas”? Choć krytycy byli wobec filmu bardziej powściągliwi, widzowie od lat pozostają pod jego urokiem. Na IMDb „Choć goni nas czas” utrzymuje ocenę 7,3/10 na podstawie ponad 270 tys. głosów użytkowników, a na Rotten Tomatoes aż 77% widzów oceniło go pozytywnie. Krytycy przyznali mu znacznie niższy wynik - 40%, zarzucając historii nadmierny sentymentalizm. Publiczność dostrzegła jednak coś innego: ciepłą opowieść o przyjaźni, przemijaniu i odwadze, by zacząć naprawdę żyć. W komentarzach regularnie powtarzają się opinie, że to film, który jednocześnie wzrusza i bawi, a chemia między Jackiem Nicholsonem i Morganem Freemanem sprawia, że do tej historii chce się wracać nawet po latach. „Mądry i wartościowy film z ponadczasowym przesłaniem. Na dodatek wyśmienity duet Freeman-Nicholson. Kino warte każdej minuty. Finałowa scena na górze - piękna!” - brzmi jeden z 1,4 tys. komentarzy pozostawionych na Filmweb. Niezależnie od ocen jedno jest pewne: po seansie trudno nie zadać sobie pytania: co znalazłoby się na naszej własnej liście marzeń? Jakie miejsca chcielibyśmy zobaczyć, jakie słowa wreszcie wypowiedzieć i czego przestalibyśmy się bać, gdyby czas nagle stał się najcenniejszą walutą? „Choć goni nas czas” nie daje gotowych odpowiedzi jak spełniać marzenia, ale przypomina, że może nie warto odkładać ich na później. Film dostępny jest na Netflixie.
„Nie zliczę ile razy na nim płakałam”. Ten romans z Nicolasem Cage’em wraca jak emocjonalny nokaut
Anioł, lekarka i historia miłosna, po której wielu widzów jeszcze długo siedziało w ciszy. „Miasto aniołów” wraca dziś jako jeden z tych filmów, które albo rozdzierają serce, albo zostają w nim na zawsze.
Są takie filmy, które ogląda się raz i zapomina po tygodniu. I są też takie, które wracają po latach razem z konkretnym uczuciem - melancholią, nostalgią albo tym dziwnym ściskiem w gardle, który pojawia się jeszcze przed finałową sceną. „City of Angels” (pol. „Miasto aniołów”) zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. Dla jednych to zbyt emocjonalny melodramat. Dla innych - jeden z najbardziej romantycznych filmów końcówki lat 90., który do dziś wywołuje skrajne reakcje. Jedni przewracają oczami, inni piszą po latach: „nadal płaczę dokładnie w tych samych momentach”. A prawda jest taka, że ten film nie próbuje być chłodny ani ironiczny. Wręcz przeciwnie - idzie prosto w emocje. Bez zabezpieczeń. O czym jest „Miasto aniołów”? Historia zaczyna się w Los Angeles, czyli mieście aniołów, gdzie Seth - anioł grany przez Nicolasa Cage - obserwuje ludzi, towarzyszy im w ostatnich chwilach życia i pomaga przejść duszom na drugą stronę. Jest jednym z wielu niewidzialnych opiekunów obecnych wśród mieszkańców miasta. Wszystko zmienia się, gdy poznaje doktor Maggie Rice, graną przez Meg Ryan. Maggie jest chirurgiem, która po śmierci pacjenta zaczyna wątpić w siebie i własne decyzje. Seth początkowo tylko ją obserwuje, ale szybko zaczyna pragnąć czegoś, czego anioł doświadczać nie powinien - bliskości, dotyku, zapachu, ludzkiego życia. I właśnie tutaj ten film trafia najmocniej. Bo pod romantyczną historią kryje się opowieść o tym, jak bardzo ludzkie doświadczenia - nawet te bolesne - są warte przeżycia. View oEmbed on the source website Nicolas Cage i Meg Ryan w jednej z najbardziej pamiętanych romantycznych par lat 90. To jeden z tych castingów, które z perspektywy czasu wydają się idealnie niedzisiejsze. Nicolas Cage kojarzony był wtedy głównie z intensywnymi thrillerami i rolami twardych bohaterów, tymczasem tutaj gra niemal szeptem - spokojnie, delikatnie, momentami wręcz eterycznie. Meg Ryan z kolei wnosi do filmu wszystko to, za co widzowie pokochali ją w romantycznym kinie lat 90.: ciepło, naturalność i emocjonalność bez przesadnego dramatyzmu. Obok nich pojawiają się także Andre Braugher i Dennis Franz, ale to właśnie duet Cage-Ryan buduje cały emocjonalny ciężar tej historii. I robi to zaskakująco skutecznie nawet dziś - w epoce cynicznych romansów i randkowych aplikacji. Dlaczego ten film nadal działa? Bo „Miasto aniołów” nie jest tylko romansem o niemożliwej miłości. To film o tęsknocie za prawdziwym przeżywaniem życia. O tym, że czasem jedno krótkie doświadczenie może znaczyć więcej niż wieczność bez emocji. Film porusza też temat wolnej woli, straty i pogodzenia się z tym, że miłość nie zawsze kończy się tak, jak chcielibyśmy tego jako widzowie. I właśnie finał do dziś najmocniej dzieli odbiorców. Na Rotten Tomatoes produkcja ma 57% od krytyków, ale aż 82% ocen od widzów. Na IMDb utrzymuje ocenę 6,7/10 przy ponad 130 tysiącach głosów i 28 latach od premiery. W internetowych dyskusjach jedni nazywają zakończenie „emocjonalnym ciosem”, inni twierdzą, że właśnie dzięki niemu film został zapamiętany na dekady. Na Reddicie można znaleźć komentarze widzów, którzy przyznają, że wracają do niego mimo łez - albo właśnie przez nie lub wręcz po nie. I jest jeszcze muzyka. Trudno mówić o „Mieście aniołów” bez wspomnienia Iris, które dla wielu widzów stało się emocjonalnym przedłużeniem całego filmu. Soundtrack z utworami U2, Alanis Morissette czy Sarah McLachlan do dziś pozostaje jednym z najbardziej pamiętanych soundtracków końcówki lat 90. Gdzie obejrzeć „Miasto aniołów”? Film „City of Angels” jest obecnie dostępny w serwisie Apple TV
Ten nagrodzony wiele lat temu w Cannes film w ogóle się nie zestarzał. Jest zmysłowy, niepokojący, momentami wręcz hipnotyzujący
Wśród laureatów Cannes ukrywa się film, który po 33 latach nadal robi ogromne wrażenie. „Fortepian” Jane Campion do dziś uchodzi za jeden z najbardziej zmysłowych dramatów lat 90.
Właśnie ruszył kolejny Cannes Film Festival - wydarzenie, które od dekad wyznacza kierunek światowego kina i odkrywa filmy przechodzące do historii. Wśród dawnych laureatów Złotej Palmy ukrywa się też „Fortepian” - hipnotyzująca perełka, do której po latach wraca się z jeszcze większym zachwytem. Cannes Film Festival - historia Festiwal w Cannes od blisko 80 lat pozostaje jednym z najważniejszych wydarzeń świata filmu. Pierwsza edycja odbyła się w 1946 roku, tuż po wojnie, a sama idea festiwalu narodziła się jako odpowiedź na polityczne wpływy obecne na innych europejskich konkursach filmowych. Z czasem Cannes stało się symbolem kina autorskiego, artystycznej odwagi i miejsca, w którym rodzą się przyszłe arcydzieła. To tutaj swoje filmy pokazywali Martin Scorsese, David Lynch, Quentin Tarantino, Jane Campion czy Paweł Pawlikowski. Tegoroczna edycja znów przyciąga największe nazwiska współczesnego kina. O Złotą Palmę walczą m.in. nowe filmy Wesa Andersona, Joachima Triera, Julii Ducournau czy Ari Astera. Ale Cannes od zawsze żyje nie tylko premierami. To także festiwal, który przypomina o filmach nagrodzonych przed laty - dziełach, które mimo upływu czasu wciąż działają na widzów równie mocno. Jednym z nich jest właśnie „Fortepian” - dramat wyreżyserowany przez Jane Campion, który w 1993 roku zdobył Złotą Palmę w Cannes i przeszedł do historii kina. Campion została wtedy pierwszą kobietą, która samodzielnie otrzymała najważniejszą nagrodę festiwalu. Film „Fortepian” - o czym jest? Akcja filmu rozgrywa się w XIX wieku. Ada - niema kobieta - wraz z córką trafia do surowej, dzikiej Nowej Zelandii, gdzie ma poślubić mężczyznę, którego wcześniej nawet nie znała. Jedynym sposobem komunikacji staje się dla niej muzyka i ukochany fortepian, wokół którego buduje się jedna z najbardziej intensywnych relacji w historii kina. To film o tłumionych emocjach, pożądaniu, samotności i kobiecej wolności. Jane Campion opowiada tę historię niemal szeptem - spojrzeniami, ciszą, gestami i muzyką. Kamera chłonie mgłę, deszcz i surowe krajobrazy Nowej Zelandii tak, że widz ma wrażenie uczestniczenia w czymś bardziej intymnym niż zwykły seans. View oEmbed on the source website Nagrodzony w Cannes film „Fortepian” - obsada Ogromną siłą filmu pozostaje obsada. Holly Hunter stworzyła rolę absolutnie wybitną - mimo że przez większość filmu nie wypowiada ani jednego słowa. Jej Ada żyje emocjami ukrytymi pod powierzchnią: gniewem, tęsknotą, pożądaniem i lękiem. To jedna z tych kreacji, które nie potrzebują wielkich monologów, by powiedzieć wszystko. Obok Hunter pojawiają się także Harvey Keitel i Sam Neill, tworząc napięty emocjonalnie trójkąt relacji. Nie sposób nie wspomnieć też o muzyce Michaela Nymana. Fortepianowy motyw przewodni filmu do dziś uchodzi za jeden z najbardziej rozpoznawalnych soundtracków lat 90. i właściwie stał się osobnym bohaterem tej historii. Obstawiam, że doskonale go znacie - choć nawet nie wiecie, że pochodzi z tego właśnie filmu. View oEmbed on the source website Gdzie obejrzeć film „Fortepian”? Film oprócz Złotej Palmy w Cannes zdobył aż trzy Oscary - dla Holly Hunter, Anny Paquin oraz za scenariusz oryginalny. Po ponad trzech dekadach nadal zachwyca widzów i utrzymuje wysokie oceny. Na Filmwebie ma 7,9, a w komentarzach regularnie powracają opinie o jego niezwykłej emocjonalności i zmysłowości. „Głęboko poruszający i subtelny portret miłości i namiętności zamkniętych w klawiszach tytułowego instrumentu. Wybitny popis aktorski Holly Hunter!!!” „ZMYSŁOWY I DOTYKAJĄCY. Dla mnie ten film był jednym z bardziej zmysłowych filmów jakie widziałam.” „«Fortepian» jest nauką o miłości, naszych namiętnościach, o których istnieniu nie mamy pojęcia. Obsada nie zawodzi, muzyka króluje.” Dziś „Fortepian” można oglądać m.in. w serwisie CDA Premium.
To kino poruszające, elegancko zrealizowane i emocjonalnie ciężkie. Wielu krytyków uznało go za jeden z ważniejszych filmów 2022 roku
„Till” to przejmująca opowieść o miłości matki silniejszej niż strach i ból. Film oparty na faktach pokazuje, jak osobista tragedia może stać się początkiem zmian, które poruszą cały kraj.
Choć Abraham Lincoln już w czasie wojny secesyjnej podpisał Proklamację Emancypacji (1 stycznia 1863 roku.), a następnie (dwa lata później) przyjęto 13. poprawkę znoszącą niewolnictwo, wstydliwa historia Stanów Zjednoczonych nie zmieniła się z dnia na dzień. Formalna wolność nie oznaczała równości, a po zakończeniu wojny kraj przez dekady pozostawał głęboko podzielony. W wielu północnych stanach czarnoskórzy Amerykanie stopniowo zyskiwali większy dostęp do edukacji, pracy i życia publicznego, choć także tam wciąż spotykali się z dyskryminacją. Zupełnie inaczej wyglądała sytuacja na Południu. Tam przez długie lata obowiązywały prawa segregacyjne znane jako Jim Crow, które oddzielały ludzi w szkołach, autobusach, restauracjach, urzędach, a nawet parkach i kinach. Kolor skóry wciąż decydował o tym, gdzie można było usiąść, uczyć się czy bezpiecznie żyć. Lata 50. XX wieku (czyli po prawie 100 latach od formalnego zniesienia niewolnictwa), w których rozgrywa się historia przedstawiona w „Till”, były momentem szczególnego napięcia. Ameryka mówiła już o wolności i nowoczesności, ale w wielu miejscach stare uprzedzenia nadal rządziły codziennością. To właśnie wtedy pojedyncze tragedie zaczęły uruchamiać wielką zmianę i wzmacniać ruch praw obywatelskich, który kilka lat później odmienił kraj. Dlatego „Till” choć oparty na prawdziwych zdarzeniach - jest czymś więcej niż dramatem historycznym. To opowieść o czasie, w którym ideały zapisane w konstytucji wciąż nie były dane wszystkim po równo. „Till” poruszający dramat dostępny na Amazon Prime Video. O czym jest? „Till” - film ukryty w katalogu na Amazon Prime Video to dramat reż. Chinonye Chukwu, który wraca do sierpnia 1955 roku i wydarzeń w Money w stanie Missisipi. Emmett Till, 14-letni chłopiec wychowany w Chicago, przyjeżdża na wakacje do rodziny i trafia w sam środek segregacyjnej rzeczywistości praw Jima Crowa. Po incydencie w lokalnym sklepie z udziałem ekspedientki Carolyn Bryant rozpędza się łańcuch zdarzeń, którego finał okaże się niewyobrażalny - a jego echo poprowadzi Mamie Till-Mobley, matkę chłopca, w stronę walki o prawdę i godność. Historia zaczyna się pozornie zwyczajnie: nastolatek, który zna inne tempo życia i inne reguły niż te panujące na amerykańskim Południu, nie rozumie, jak wąska jest granica „dozwolonego” ze względu na kolor skóry zachowania. 24 sierpnia 1955 roku dochodzi do incydentu w sklepie w Missisipi. Następnego dnia Emmett zostaje zabrany z domu krewnych przez Roya Bryanta, męża Carolyn, oraz J.W. Milama, jego krewnego. Przez trzy kolejne dni trwają poszukiwania, zakończone odnalezieniem ciała w rzece - zmasakrowanego tak bardzo, że identyfikacja jest dramatycznie utrudniona. Chukwu prowadzi tę opowieść z precyzją, która nie szuka taniej sensacji. Film przypomina, jak wyglądało zderzenie dwóch Ameryk: większego miasta, w którym Emmett dorastał, i Missisipi, gdzie segregacja nie była tłem, lecz codziennym mechanizmem kontroli. W tej historii nie ma miejsca na komfort widza - jest za to miejsce na pamięć, której nie da się „odłożyć na później”. View oEmbed on the source website Matka, która nie pozwoliła, by cisza przykryła zbrodnię W centrum filmu pozostaje Mamie Till-Mobley (matka chłopca). To jej determinacja nadaje tragedii wymiar społeczny i polityczny. Po śmierci syna decyduje, by podczas pogrzebu trumna pozostała otwarta, a zdjęcia ciała zostały upublicznione. Ten gest nie jest w filmie ozdobnikiem ani efektem dramaturgicznym - staje się decyzją o pokazaniu światu skali przemocy i nienawiści. W relacjach z tamtego czasu pojawiają się informacje o publikacjach zdjęć w prasie oraz o tłumie żegnającym chłopca - w pogrzebie miało uczestniczyć 50 tys. osób. Ta perspektywa - kobieca, skupiona na żałobie, ale też na sprawczości - jest dla „Till” kluczowa. Film nie rozgrywa tragedii wyłącznie w sali sądowej, tylko w emocjonalnej prawdzie matki, która nie godzi się na to, by syn stał się kolejnym nazwiskiem w statystyce. Danielle Deadwyler buduje rolę z nerwem i elegancją, bez upiększeń: to opowieść o bólu, który nie paraliżuje, lecz zmusza do działania. Wyrok, który zapadł wcześniej, i system, który miał nie drgnąć Gdy sprawa trafia do sądu, napięcie nie znika — zmienia formę. Roy Bryant i J.W. Milam zostają uniewinnieni przez ławę przysięgłych złożoną wyłącznie z białych. W tle pojawia się strach: świadkowie są zastraszani, a osoby powiązane ze sprawą mają opuszczać Missisipi po procesie z obawy o życie. Później — według relacji przywoływanych w materiałach o sprawie — Bryant i Milam przyznają się do zbrodni w wywiadzie dla magazynu „Look”, otrzymując 4 tys. dolarów, a zasada Double Jeopardy zamyka drogę do ponownego skazania. W tej historii istotny jest też wątek Carolyn Bryant: w źródłach dotyczących sprawy pojawia się informacja, że po latach miała przyznać, iż kłamała w sprawie oskarżeń kierowanych wobec chłopca. Z kolei w 2007 roku Tallahatchie County miało wydać oficjalne przeprosiny za proces. Film przypomina więc nie tylko o zbrodni, ale o tym, jak długo trwało domaganie się elementarnej uczciwości. Film, który mówi obrazem i ciszą, a nie epatowaniem przemocą „Till” zostawia przemoc w dużej mierze poza kadrem, a ciężar opowieści przenosi na konsekwencje: na ciało, na spojrzenia, na napięcie w rozmowach, na pęknięcie codzienności. To decyzja, która w kinie opartym na faktach ma szczególną wagę — pozwala skupić się na tym, co w tej historii najważniejsze: na pamięci o Emmettcie i na drodze Mamie. W obsadzie, obok genialnej Danielle Deadwyler, pojawiają się m.in. Jalyn Hall jako Emmett, Haley Bennett jako Carolyn Bryant i znana szerokiej publiczności - Whoopi Goldberg jako Alma. Muzykę skomponował Abel Korzeniowski, a całość — opisywana jako poruszająca, elegancko zrealizowana i emocjonalnie ciężka historia — trafia dziś do widzów również w domowym rytmie oglądania. Film jest dostępny na platformie Amazon Prime Video.
Ten film zdobył 3 Oscary i zachwycił cały świat. Po seansie trudno wrócić do codzienności
„Nomadland” to nie tylko nagrodzony Oscarami film o kobiecie, która rusza w drogę po stracie domu, pracy i dawnego życia. To cicha, poruszająca opowieść o wolności, samotności i odwadze zaczynania od nowa wtedy, gdy wydaje się, że wszystko, co znane, już się skończyło.
„Nomadland” nie jest zwykłym filmem o podróży. Każdy kilometr, który pokonuje Fern w swoim vanie, staje się lekcją o samotności, odwadze i wolności. Droga w tym filmie to przestrzeń, w której tracimy to, co znamy, by znaleźć siebie. To podróż, która pokazuje, że nie cel, a sama wędrówka ma moc przemiany. W tym artykule: „Nomadland” o czym jest film, który zdobył 3 Oscary? Droga jako praca: sezonowe „joby”, które dyktują mapę i tempo życia Ludzie spotkani po drodze: nomadzi, którzy trzymają się razem Kim są Nomadzi? Dlaczego „Nomadland” porusza tak mocno? „Nomadland” jako film o wolności, która ma swoją cenę Nagrody i gdzie obejrzeć film online? „Nomadland” o czym jest film, który zdobył 3 Oscary? Fern, główna bohaterka „Nomadland”, żyła w Empire w Nevadzie, aż jej codzienność nagle się urwała. Po śmierci męża traci pracę w związku z likwidacją kopalni gipsu. Gdy znika stabilność, znika też adres, do którego można wracać bez pytań. Fern opróżnia dom, pakuje najpotrzebniejsze rzeczy i zamienia białego vana w schronienie. Od tego momentu droga nie jest już planem na chwilę, tylko sposobem na przetrwanie kolejnych dni. View oEmbed on the source website Droga jako praca: sezonowe „joby”, które dyktują mapę i tempo życia Wędrówka Fern prowadzi przez Amerykę dorywczych zajęć. W źródłach ten świat opisano jako rzeczywistość pracy sezonowej, w której zatrudnienie znajduje się na krótko i równie szybko znika, a do kolejnego miejsca trzeba dojechać własnym sumptem. Fern porusza się między przystankami, w których można zarobić, ogrzać się i przygotować do dalszej trasy. Jej Van jest jednocześnie domem i środkiem transportu, a codzienność składa się z prostych, powtarzalnych decyzji: gdzie zaparkować, co naprawić i jak dojechać dalej. Ludzie spotkani po drodze: nomadzi, którzy trzymają się razem Na trasie Fern poznaje osoby żyjące w podobny sposób - w kamperach i busach, w rytmie kolejnych wyjazdów. W filmie pojawiają się prawdziwi nomadzi: Linda May, Charlene Swankie i Bob Wells. Takie spotkania budują na drodze coś, co przypomina wędrującą wspólnotę: wsparcie w praktycznych sprawach i obecność, która pozwala oddychać w świecie pozbawionym gwarancji. To właśnie relacje, wymiana doświadczeń i rozmowy przy przystankach sprawiają, że historia Fern nie sprowadza się do samej logistyki podróży. Kim są Nomadzi? Nomadzi to osoby, które nie mają stałego miejsca zamieszkania i prowadzą mobilny styl życia, przemieszczając się z miejsca na miejsce. Mogą mieszkać w vanach, kamperach lub tymczasowych domach, łącząc podróżowanie z pracą dorywczą, zdalną lub sezonową. Współcześnie dużą grupę stanowią tzw. cyfrowi nomadzi, którzy dzięki technologii mogą pracować z dowolnego miejsca na świecie. W Stanach Zjednoczonych szacuje się, że liczba takich osób wynosi obecnie około 18-18,5 miliona, a trend ten wciąż rośnie, pokazując rosnące zainteresowanie życiem w drodze i wolnością od stałych zobowiązań mieszkaniowych. Określenie „nomad” (pol. „nomad”, „koczownik”) pochodzi od greckiego słowa nomas, które oznacza „wędrowiec” lub „ten, kto wędruje od pastwiska do pastwiska”. Historycznie dotyczyło ludzi koczujących - ludzi prehistorycznych i plemion pasterskich, którzy nie zakładali stałych osiedli, tylko przemieszczali się w poszukiwaniu pożywienia, wody i pastwisk dla zwierząt. Dzisiaj termin został przejęty w nowym znaczeniu - w odniesieniu do osób mobilnych, pracujących zdalnie albo prowadzących życie „w drodze”, ale rdzeń znaczeniowy pozostał ten sam: przemieszczanie się zamiast życia w jednym miejscu. Dlaczego „Nomadland” porusza tak mocno? Siła „Nomadland” polega na tym, że film nie próbuje widza przekonywać wielkimi deklaracjami. Zamiast tego pokazuje codzienność Fern w drobnych gestach: w porannym chłodzie, w pakowaniu rzeczy do vana, w krótkich rozmowach z ludźmi spotkanymi po drodze i w ciszy, która czasem mówi więcej niż dialog. To kino spokojne, niemal medytacyjne, ale właśnie dzięki temu wyjątkowo intensywne emocjonalnie. Historia Fern działa jak lustro. Widzimy w niej nie tylko bohaterkę zmuszoną do życia w drodze, ale też kogoś, kto próbuje odzyskać wpływ na własne życie. „Nomadland” przypomina, że strata nie zawsze oznacza koniec, a samotność nie musi być wyłącznie pustką. Czasem staje się przestrzenią, w której można na nowo usłyszeć siebie. „Nomadland” jako film o wolności, która ma swoją cenę Wolność w „Nomadland” nie jest pokazana jak romantyczna ucieczka od świata. Nie ma tu pocztówkowej lekkości ani prostego zachwytu nad życiem bez zobowiązań. Droga bywa męcząca, niepewna i wymagająca. Fern musi mierzyć się z chłodem, brakiem stabilności, pracą sezonową i świadomością, że każdy kolejny dzień trzeba zorganizować od początku. A jednak w tej surowej rzeczywistości pojawia się coś niezwykle ważnego: poczucie sprawczości. Fern nie wybiera łatwego życia, ale wybiera życie na własnych zasadach. Właśnie dlatego „Nomadland” tak mocno rezonuje — bo opowiada o wolności bez upiększeń, o niezależności okupionej wysiłkiem i o drodze, która nie daje prostych odpowiedzi, ale pozwala iść dalej. Nagrody i gdzie obejrzeć film online? „Nomadland” to film Chloé Zhao oparty o reportaż Jessiki Bruder. Zadebiutował na festiwalu filmowym w Wenecji i festiwalu filmowym w Toronto; z Wenecji wyjechał ze Złotym Lwem, a publiczność TIFF przyznała mu People’s Choice Award. Podczas 78. gali wręczenia Złotych Globów wyróżniono go jako najlepszy film, a statuetka trafiła także do reżyserki. Łącznie „Nomadland” zgarnął sześć nominacji. To jednak nie koniec sukcesów. „Nomadland” doceniła także Akademia Filmowa. Film otrzymał 3 Oscary (dla najlepszego filmu, najlepszej reżyserki (Chloé Zhao) i najlepszej aktorki (Frances McDormand)). Ale prawdziwym sukcesem „Nomadland” jest to, jak bardzo film porusza serce. Widzowie na całym świecie piszą, że to „życiowa lekcja”, że „po obejrzeniu trzeba spojrzeć na siebie i swoją drogę inaczej”. Dla polskich widzów film jest już dostępny w streamingu: można go obejrzeć na Disney+, Amazon Prime Video oraz HBO Max. Dzięki temu podróż Fern może stać się naszą własną - bez wychodzenia z domu, ale z równie silnym przeżyciem emocjonalnym.
Ten szwedzki dramat kostiumowy na Netflixie to perełka dla romantyczek. Jeśli kochasz „Dumę i uprzedzenie”, przepadniesz
A Serious Game, znany w Polsce jako „Poważna gra”, to szwedzki dramat kostiumowy dostępny na Netflixie. Pełen tęsknoty, niespełnionej miłości i skandynawskiej melancholii zachwyci fanów klasycznych romansów.
Są filmy, które nie potrzebują wielkich zwrotów akcji ani głośnych deklaracji, by trafić prosto w serce. Wystarczy jedno spojrzenie, niedopowiedziana rozmowa i uczucie, które pojawia się w złym momencie. „Poważna gra” należy właśnie do tej kategorii. To jeden z tych tytułów ukrytych w katalogu Netflixa, które łatwo przegapić między nowymi serialami i kolejnymi thrillerami. A szkoda, bo szwedzka produkcja potrafi dać dokładnie to, czego czasem najbardziej brakuje współczesnemu kinu: emocje podszyte ciszą, elegancję i historię, która dojrzewa powoli. To taka „Anna Karenina” tylko napisana ze skandynawskim chłodem. O czym jest „Poważna gra”? Akcja filmu przenosi widza do Szwecji z początku XX wieku. Lydia, córka malarza, i Arvid, ambitny młody dziennikarz, zakochują się w sobie niemal od pierwszego spotkania. Problem w tym, że uczucie pojawia się w świecie, w którym miłość rzadko wystarcza. Różnice społeczne, oczekiwania rodziny i finansowa rzeczywistość sprawiają, że ich drogi się rozchodzą. Oboje układają sobie życie osobno, podejmują decyzje, które wydają się rozsądne. Los jednak po latach ponownie stawia ich naprzeciw siebie. I wtedy zaczyna się historia jeszcze ciekawsza niż pierwsza młodzieńcza miłość - opowieść o tym, co dzieje się z uczuciem, które nigdy naprawdę nie wygasło. View oEmbed on the source website Netflixowa perełka dla fanów kostiumowych romansów Jeśli kochasz „Dumę i uprzedzenie”, „Pokutę”, „Portret kobiety w ogniu” albo filmy, po których zostaje lekki smutek, „Poważna gra” ma w sobie podobną emocjonalną temperaturę. To kino, w którym ważniejsze od słów są gesty, spojrzenia i chwile, kiedy bohaterowie milczą, bo powiedzenie prawdy kosztowałoby zbyt wiele. Jednocześnie szwedzka produkcja ma własny charakter. Jest chłodniejsza, bardziej powściągliwa, zanurzona w nordyckiej melancholii. Tam, gdzie brytyjskie kostiumowe romanse bywają pełne salonowego blasku, tutaj dominuje subtelność, naturalne światło i emocje ukryte pod powierzchnią. Miłość, która przyszła za wcześnie i wróciła za późno Największą siłą filmu jest pytanie, które zostaje z widzem jeszcze długo po seansie: czy można spotkać właściwą osobę w niewłaściwym czasie? Lydia i Arvid nie są bohaterami idealnymi. Popełniają błędy, bywają egoistyczni, rozdarte między obowiązkiem a pragnieniem. Dzięki temu ich historia wydaje się tak prawdziwa. To nie baśń o wielkiej miłości, lecz opowieść o cenie decyzji i o tym, że niektóre uczucia dojrzewają latami. Dlaczego warto obejrzeć „Poważną grę”? W czasach, gdy katalogi streamingów pełne są głośnych premier, „Poważna gra” działa jak spokojny oddech. Nie krzyczy, nie próbuje szokować, nie bombarduje widza twistami. Zamiast tego daje piękne kadry, świetne aktorstwo i emocje, które wchodzą pod skórę powoli. To idealny wybór na wieczór dla tych, którzy tęsknią za kinem w stylu slow burn romance - historią, która rozwija się niespiesznie, ale zostaje na długo. Czy warto? Zdecydowanie tak. „Poważna gra” to film dla romantyczek, marzycieli i wszystkich, którzy wiedzą, że największe historie miłosne nie zawsze kończą się happy endem. Czasem kończą się ciszą, wspomnieniem i pytaniem „co by było, gdyby?”. I właśnie dlatego smakują najmocniej. Tytuł znajdziecie na Netflix.
Widzowie kilka lat temu wylali na tym dramacie morze łez. Dobrze, że Netflix dał mu drugie życie
Ten film poruszył widzów do łez już przy premierze. Dziś wraca i znów trafia w emocje - nic dziwnego, że produkcja z Adamem Sandlerem tak szybko wspięła się do TOP10 Netflixa.
Są takie filmy, które nie krzyczą. Nie próbują na siłę wzruszać, nie grają emocją w oczywisty sposób. A mimo to zostają z widzem na długo - czasem na lata. Właśnie do tej kategorii należy „Reign Over Me” (pol. „Zabić wspomnienia”), czyli poruszający dramat z Adamem Sandlerem, który właśnie wraca do łask dzięki Netflixowi. Film sprzed lat znów znalazł się wśród najchętniej oglądanych tytułów i trudno się temu dziwić. To jedna z tych historii, które trafiają dokładnie tam, gdzie trzeba. Adam Sandler w roli, której nikt się nie spodziewał Dla wielu widzów to wciąż zaskoczenie: Adam Sandler, kojarzony głównie z komediami, w „Reign Over Me” pokazuje zupełnie inne oblicze. Bo prawda jest taka: Sandler od lat dzieli widzów. Jedni go uwielbiają za jego charakterystyczny, często przerysowany humor, inni omijają szerokim łukiem jego „prześmiewcze” role. Filmy takie jak Billy Madison, Happy Gilmore, 50 pierwszych randek czy Duże dzieci na dobre przypięły mu łatkę aktora od lekkiej rozrywki - czasem błyskotliwej, czasem kompletnie absurdalnej. Ten film działa jak zaskoczenie. Bo jeśli ktoś ma dość Sandlera w jego najbardziej znanej odsłonie - to jest dokładnie ten moment, żeby dać mu jeszcze jedną szansę. Jego Charlie nie ma nic wspólnego z tamtymi bohaterami. Nie żartuje, nie rozładowuje napięcia, nie próbuje być lubiany. Jest zamknięty, cichy, momentami wręcz trudny do oglądania - i przez to tak prawdziwy, że trudno odwrócić wzrok. To jedna z tych ról, po których trudno wrócić do prostego myślenia: „Sandler? To tylko komedia.” Historia o stracie, która nie daje się „przeżyć raz”. O czym jest „Zabić wspomnienia”? Punktem wyjścia jest tragedia związana z wydarzeniami z 11 września. Charlie traci rodzinę i razem z nią traci zdolność do normalnego funkcjonowania. Kiedy po latach spotyka dawnego znajomego (w tej roli Don Cheadle), zaczyna się coś, co trudno nazwać klasycznym „powrotem do życia”. To raczej powolne, momentami bolesne oswajanie się z tym, co zostało. Film nie daje prostych odpowiedzi. Nie mówi, że wszystko da się naprawić. Pokazuje raczej, że czasem jedyne, co możemy zrobić, to… nie być w tym sami. 11 września 2001: dzień, który na zawsze zmienił Amerykę 11 września 2001 roku Nowy Jork zatrzymał się w jednym momencie. Dwa samoloty uderzyły w wieże World Trade Center, zamieniając poranek w jedną z największych katastrof w historii USA. W ciągu kilku godzin zginęło niemal 3 000 osób. Wśród ofiar było około 343 strażaków nowojorskiej straży pożarnej oraz 60 policjantów i ratowników, którzy weszli do budynków mimo narastającego chaosu, próbując wyprowadzić ludzi na zewnątrz. Wielu z nich nie zdążyło już wrócić - zginęli razem z tymi, których ratowali. Świadkowie tamtych wydarzeń mówili później o ludziach wyskakujących z wyższych pięter, o ulicach pokrytych pyłem tak gęstym, że przypominał śnieg, i o ciszy, która zapadła w dolnym Manhattanie, gdy zawaliły się wieże. W jednej chwili zniknęła nie tylko panorama miasta, ale też poczucie bezpieczeństwa, które wydawało się oczywiste. Ground Zero stało się miejscem żałoby i pracy bez końca. Usuwanie gruzów trwało do maja 2002 roku - dzień i noc, wśród dymu, pyłu i poszukiwań ocalałych. Dopiero lata później Nowy Jork zaczął wracać do rytmu życia, choć dla wielu mieszkańców był to powrót już do innego miasta — bardziej ostrożnego, na zawsze naznaczonego tym, co się wydarzyło. Dlaczego „Zabić wspomnienia” trafiło do TOP10 Netflixa? Bo to jedna z tych historii, które z czasem działają jeszcze mocniej. Dziś, kiedy widzowie częściej szukają w filmach prawdziwych emocji, „Zabić wspomnienia” wraca jako coś więcej niż dramat sprzed lat. To opowieść o żałobie, samotności i pamięci, ale też o tym, jak bardzo potrzebujemy drugiego człowieka, nawet jeśli nie potrafimy tego powiedzieć. Netflix dał temu tytułowi drugie życie, a widzowie szybko to zauważyli. Film z 2007 roku trafił do TOP najchętniej oglądanych produkcji i - patrząc na reakcje - znów robi dokładnie to samo co kiedyś. Porusza. Bez zbędnych słów.