To idealny film na Dzień Świętego Patryka. Wygląda niepozornie, ale łamie serce
Dzień Świętego Patryka kojarzy się z zielenią, radością i celebracją, ale irlandzkie historie potrafią też boleć. Ten film to cicha, poruszająca opowieść o końcu relacji - i emocjach, które zostają z nami znacznie dłużej niż jeden wieczór.
17 marca, czyli Dzień Świętego Patryka, to jedno z tych świąt, które dawno przestały być lokalne. Choć wywodzi się z Irlandii i pierwotnie miało charakter religijny, dziś jest globalnym fenomenem - od Dublina po Nowy Jork. Zieleń opanowuje ulice, ludzie zakładają charakterystyczne stroje, a symbole Irlandii pojawiają się dosłownie wszędzie. To dzień celebracji kultury, wspólnoty i… pewnej lekkości życia. Tyle że Irlandia ma też drugą twarz. Bardziej melancholijną, surową, pełną ciszy i emocji, które długo nie znajdują ujścia. I właśnie tę stronę pokazuje film, do którego dziś wraca zaskakująco wielu widzów. „Duchy Inisherin” - ten film boli bardziej niż się spodziewasz „Duchy Inisherin” w reżyserii Martina McDonagh'a - twórcy poruszającego filmu pt. „Trzy Billboardy za Ebbing, Missouri” - to nie jest oczywisty wybór na świąteczny wieczór. I może właśnie dlatego działa tak mocno. Akcja rozgrywa się na fikcyjnej irlandzkiej wyspie w latach 20. XX wieku. Dwóch przyjaciół - granych przez Colina Farrell'a i Brendana Gleeson'a - pewnego dnia przestaje ze sobą rozmawiać. Bez wielkiego powodu. Bez dramatycznego wydarzenia. Po prostu: „już cię nie lubię”. Brzmi absurdalnie, ale to właśnie ten punkt wyjścia uruchamia lawinę emocji, które trudno zatrzymać. Oprócz Colina Farrella i Brendana Gleesona na ekranie zobaczymy także Barry’ego Keoghana („Peaky Blinders - Nieśmiertelny”), Kerry Condon i Sheilę Flitton, którzy dopełniają niezwykłą, emocjonalnie gęstą obsadę filmu. View oEmbed on the source website To nie jest film o przyjaźni. To film o jej końcu Reżyser McDonagh robi coś, co w kinie zdarza się rzadko - traktuje męską przyjaźń jak związek, który się rozpada. Z całym ciężarem emocji, niezrozumieniem, uporem i desperacją. Pádraic nie potrafi pogodzić się z odrzuceniem. Colm chce zostawić po sobie coś więcej niż wspomnienie rozmów w pubie. Ich potrzeby przestają się spotykać. I nagle okazuje się, że nawet najprostsza relacja może zamienić się w coś brutalnego. Śmieszne? Tak. Ale tylko przez chwilę Najbardziej zaskakujące jest to, jak ten film balansuje między humorem a rozpaczą. Dialogi są momentami absurdalnie zabawne, niemal lekkie. A potem przychodzi cisza. I to ona uderza najmocniej. Bo „Duchy Inisherin” to opowieść o samotności - tej cichej, niewidocznej, która nie robi scen, tylko powoli rozsadza człowieka od środka. W Dzień Świętego Patryka łatwo dać się porwać atmosferze - zieleni, muzyce, świętowaniu. Ale jeśli chcesz zobaczyć Irlandię w zupełnie innym wydaniu - surową, piękną i przejmująco smutną - „Duchy Inisherin” są wyborem idealnym. To nie jest film, który poprawi nastrój. To film, który coś w tobie poruszy. I może właśnie dlatego warto go obejrzeć właśnie dziś „Zryczałam się”. I nie byłam na to gotowa „Duchy Inisherin” powstały w 2022 roku i można je obejrzeć na platformach Disney+, Amazon Prime Video oraz Apple TV. To jeden z tych filmów, które nie kończą się razem z napisami. Zostają gdzieś pod skórą. Bo zadają bardzo niewygodne pytania: Czy każda relacja musi trwać? Czy mamy prawo odcinać ludzi, żeby ratować siebie? I co zostaje, kiedy ktoś znika z naszego życia bez wyjaśnienia? Nie jest to łatwy seans. Ale właśnie dlatego warto go zobaczyć. Zwłaszcza dziś w Święto Świętego Patryka, które aż prosi się o niemożliwe do ogarnięcia wzrokiem zielone krajobrazy Irlandii i surowe w emocjach widmo kruchej przyjaźni.
To najlepszy film na wiosnę według AI. Rozczula, bawi i pokrzepia jak żaden inny
Czasem wszystko się rozpada, a jednak właśnie wtedy zaczyna się coś ważnego. „Mała miss” - najlepszy film na wiosnę według AI - to ciepła, absurdalna i bardzo wzruszająca opowieść o rodzinie, która starym volkswagenem rusza w drogę na dziecięcy konkurs piękności.
Sztuczna inteligencja coraz mocniej wchodzi do naszej codzienności. Pytamy ją o drogę, o najlepszy przepis na urodzinowe ciasto, najlepszy kryminał do obejrzenia na wieczór, prosimy o pomoc w pracy, statystyki czy redagowanie pism. Coraz więcej osób traktuje AI także jak rozmówcę, a czasem nawet jak terapeutę. Dlaczego więc nie zapytać jej o najlepszy film na wiosnę? Postanowiłam to sprawdzić. I muszę przyznać, że wybór sztucznej inteligencji jest zaskakująco trafny. AI wskazała film, który idealnie pasuje do momentu w roku, kiedy wszystko zaczyna się od nowa - ciepły, absurdalny i pełen nadziei - Little Miss Sunshine, czyli w polskiej wersji językowej: „Małą miss”. Chcesz oglądać najbardziej inspirujące filmy i seriale? Zapisz się do <a id="menur4sre" class="fui-Link ___1q1shib f2hkw1w f3rmtva f1ewtqcl fyind8e f1k6fduh f1w7gpdv fk6fouc fjoy568 figsok6 f1s184ao f1mk8lai fnbmjn9 f1o700av f13mvf36 f1cmlufx f9n3di6 f1ids18y f1tx3yz7 f1deo86v f1eh06m1 f1iescvh fhgqx19 f1olyrje f1p93eir f1nev41a f1h8hb77 f1lqvz6u f10aw75t fsle3fq f17ae5zn" title="https://www.elle.pl/newsletter/" href="https://www.elle.pl/newsletter/" target="_blank" rel="noreferrer noopener" aria-label="Link newslettera ELLE">newslettera ELLE, odbierz kod i skorzystaj z 2-miesięcznego dostępu do Player.pl „Mała miss” to idealny film na wiosnę nie tylko według AI Jeśli nigdy wcześniej nie widzieliście tego filmu, koniecznie go włączcie. To produkcja, która aż za bardzo przypomina prawdziwe życie. Rodzina Hooverów jest daleka od ideału. Ojciec obsesyjnie wierzy w sukces, matka próbuje utrzymać wszystkich w ryzach, nastoletni syn milczy od miesięcy, dziadek ma wyjątkowo niepoprawne poczucie humoru, a wujek przechodzi poważny życiowy kryzys. Kiedy najmłodsza w rodzinie Olive dostaje szansę udziału w konkursie piękności Little Miss Sunshine, wszyscy wsiadają do wysłużonego żółtego busa i ruszają w drogę przez Amerykę. Ta podróż bardzo szybko zamienia się w serię katastrof, nieporozumień i absurdalnych sytuacji. A jednak właśnie dzięki nim bohaterowie zaczynają rozumieć się trochę lepiej. „Mała miss” (Little Miss Sunshine) to idealny film na wiosnę nie tylko według AI. Krytycy w serwisie Rotten Tomatoes przyznali mu aż 91 proc. pozytywnych opinii, a widzowie mimo upływu 20 lat od premiery potwierdzają ten wynik - film wciąż pozostaje jednym z najbardziej lubianych tytułów w swoim gatunku. View oEmbed on the source website Film, który mówi coś ważnego o porażkach Niemal każdy rodzic chce, żeby jego dziecko wypadło jak najlepiej - wygrywało konkursy, zdobywało nagrody, a w szkolnym przedstawieniu grało główną rolę. Czasem jednak bardzo łatwo wpaść w spiralę ambicji i zacząć wywierać na najmłodszych presję, by zawsze byli najlepsi. „Mała miss” z dużą czułością i humorem przypomina, że w dzieciństwie ważniejsze od wygrywania bywa po prostu bycie sobą. To, co wyróżnia „Małą miss”, to sposób, w jaki opowiada o sukcesie. Film delikatnie podważa obsesję wygrywania za wszelką cenę i pokazuje, że czasem największą wartością jest sama próba. Olive nie jest idealną kandydatką na królową dziecięcych konkursów. I właśnie dlatego tak łatwo ją pokochać. Jej szczerość i dziecięca determinacja stają się sercem całej historii. W tej pozornie lekkiej komedii kryje się dużo czułości wobec ludzi, którzy nie zawsze mieszczą się w definicji „zwycięzców”. Jedna z najbardziej niezwykłych rodzin w historii kina - gdzie obejrzeć? W filmie pojawia się fantastyczna obsada: Steve Carell, Toni Collette, Greg Kinnear, Alan Arkin oraz młodziutka Abigail Breslin, która za swoją rolę otrzymała nominację do Oscara. Szczególnie zapada w pamięć Alan Arkin jako ekscentryczny dziadek - bezczelny, szczery i absolutnie nie do podrobienia. Aktor zdobył za tę rolę statuetkę Akademii. Najlepszy film na wiosnę według AI jest dostępny aż na trzech platformach streamingowych. Widzowie mogą go zobaczyć na Disney+, Apple TV oraz na Amazon Prime Video. I uważam, że warto po niego sięgnąć bo „Mała miss” przypomina, że rodzina wcale nie musi być idealna, żeby była najważniejsza. A czasem najpiękniejsze rzeczy zaczynają się wtedy, gdy wszystko idzie zupełnie niezgodnie z planem jaki sobie ułożyliśmy.
Remake włoskiego klasyka, który łamie serce. Ten film przypomina, jak często mówimy rodzicom, że „wszystko jest dobrze” - choć nie jest
Czasem najtrudniejsze rozmowy to te z własnymi rodzicami. Ten poruszający remake włoskiego klasyka z Robertem De Niro opowiada o ojcu, który rusza w podróż, by odwiedzić dorosłe dzieci. A one mówią mu jedno: „Wszyscy maja się dobrze”. Problem w tym, że to nie zawsze prawda.
Są takie zdania, które wypowiadamy niemal automatycznie. Krótkie, wygodne, bezpieczne jak np. „wszystko dobrze”. Mówimy je często właśnie wtedy, gdy wcale nie jest dobrze. Bo nie chcemy dokładać rodzicom zmartwień. Bo łatwiej jest zmienić temat niż przyznać, że coś się w naszym życiu rozsypało. Z wiekiem role zaczynają się odwracać. To my chronimy rodziców przed prawdą, filtrujemy rzeczywistość, wygładzamy ostre krawędzie codzienności. Opowiadamy tylko tę wersję historii, którą da się spokojnie wysłuchać przy niedzielnej rozmowie przez telefon. Ten film, który właśnie został dodany do katalogu SkyShowtime bierze na tapet właśnie takie jedno, niewinne zdanie - „Wszyscy mają się dobrze” - i rozkłada je na czynniki pierwsze. Pokazuje, ile może się za nim kryć przemilczeń, lęku i samotności. I jak czasem wystarczy jedna podróż, żeby zobaczyć, że prawda wygląda zupełnie inaczej. „Wszyscy mają się dobrze” - poruszający dramat z Robertem De Niro na SkyShowtime Frank Goode, emerytowany elektryk i wdowiec, przeżywa życiowy wstrząs, gdy po śmierci żony traci kontakt z dorosłymi dziećmi. Każde z nich nagle odwołuje wizytę w rodzinnym domu, zasłaniając się wymówkami. W tym szokującym momencie Frank postanawia na własną rękę dowiedzieć się, jak naprawdę wygląda życie jego dzieci. Decyduje się na samotną podróż przez Stany Zjednoczone - od Nowego Jorku przez Chicago po Las Vegas - by skonfrontować się z ich codziennością. View oEmbed on the source website Obraz rodziny w filmie „Wszyscy mają się dobrze” - co skrywają dzieci Franka? W filmie „Wszyscy mają się dobrze” wyraźnie zarysowana jest przepaść między tym, co rodzic wyobraża sobie o dzieciach, a ich rzeczywistością. Frank Goode wierzył, że jego syn David to „uznany artysta” w Nowym Jorku, Amy - „wysoko zaszła w reklamie”, Robert jest „dyrygentem w Chicago”, a Rosie „główną tancerką w rewii w Las Vegas”. Jednak podczas swoich odwiedzin zaczyna odkrywać coraz więcej niedomówień i bolesnych kłamstw. Każde z dzieci skrywa przed nim własne dramaty, z którymi nie potrafiło się podzielić. To szokujące zderzenie oczekiwań z prawdą staje się sercem opowieści. Emocje, które rozrywają rodzinę - mocny przekaz filmu o relacjach międzyludzkich Scenariusz „Wszyscy mają się dobrze” nie szczędzi widzowi emocji. Historia Franka angażuje do głębi - ukazuje, jak łatwo można zostać wykluczonym z życia najbliższych pod pozorem codziennej rutyny i braku czasu. Film obnaża bolesną prawdę, że nawet w najbliższej rodzinie nie wszystko jest takie, jakim wydaje się na pierwszy rzut oka. Twórcy nie uciekają od ukazania samotności, jaką przeżywa ojciec po śmierci żony, jego tęsknoty za bliskością i pragnienia rozmowy z własnymi dziećmi. De Niro w wybitnej roli Franka - subtelność i autentyczność aktorstwa Robert De Niro jako Frank Goode zachwyca widzów swoją powściągliwością i naturalnością. Każdy gest, spojrzenie i słowo sprawiają, że ciężko oderwać się od ekranu. Aktor w jednej z kluczowych scen pokazuje rozdzierający ból i bezradność człowieka, który dopiero po latach dostrzega, jak bardzo oddalił się od własnej rodziny. Pozostała obsada - Drew Barrymore, Kate Beckinsale i Sam Rockwell - dopełnia obraz niełatwych relacji. Ich postacie są wyraziste, choć to De Niro gra tu pierwsze skrzypce. „Wszyscy mają się dobrze” - dlaczego warto zobaczyć ten remake? Dramat „Wszyscy mają się dobrze” to także podróż przez Amerykę widzianą oczami samotnego ojca. Film zachwyca pięknymi zdjęciami z różnych zakątków USA i subtelną muzyką. To remake włoskiego filmu „Stanno tutti bene” z 1990 roku, który znalazł nowe życie w amerykańskiej wersji Kirka Jonesa. Obraz zdobył uznanie za ukazanie tematów tabu: samotności, przemijania i izolacji osób starszych. „Wszyscy mają się dobrze” to propozycja, która wywołuje refleksję i nie pozwala o sobie zapomnieć. Film jest bolesną konfrontacją, która pokazuje, jak często w rodzinach ukrywamy problemy pod płaszczykiem pozornego szczęścia. Który dodatkowo zmusza widza do refleksji: czy naprawdę znamy swoich bliskich i czy potrafimy z nimi rozmawiać?
Przez wiele lat nie było go w streamingu. Ten oscarowy film to jeden z najpiękniejszych, jakie widziałam - 87% widzów się ze mną zgadza
SkyShowtime dodał do katalogu oscarowy dramat o powstaniu „Piotrusia Pana”. Opowieść o Jamesie Barrie i rodzinie Llewelyn-Davies rozgrywa się w Londynie, poruszając widzów siłą wyobraźni, miłości i straty.
Wielkie emocje i historia, która ściska gardło - SkyShowtime właśnie wzbogacił swój katalog o oscarowy dramat pt. „Marzyciel”. Ten film z brawurową rolą Johnny'ego Deppa i Kate Winslet, który powstał w 2004 roku ponownie trafia do polskich widzów. „Marzyciel” opowiada o narodzinach jednego z najważniejszych dzieł dziecięcej literatury, „Piotrusia Pana”, ukazując nie tylko kulisy twórczego procesu, ale przede wszystkim dramatyczne, prawdziwe losy Jamesa Matthew Barriego oraz rodziny Llewelyn-Davies. Akcja filmu toczy się w Londynie, gdzie pisarz na nowo odnajduje sens życia w kontakcie z matką czworga chłopców, Sylvią, i jej synami. Przejmująca opowieść o sile marzeń, miłości, stracie i samotności poruszy każdego, kto choć raz odważył się w swoim życiu marzyć. Niewyobrażalna siła wyobraźni - jak Barrie i rodzina Llewelyn-Davies zainspirowali „Piotrusia Pana” Głównym bohaterem filmu jest James Matthew Barrie, uznany pisarz z przełomu XIX i XX wieku, którego życie odmienia znajomość z Sylvią Llewelyn-Davies i jej synami. Ich relacja szybko staje się inspiracją dla powstania sztuki o chłopcu, który nie chciał dorosnąć. W filmie Marc Forster przenosi widzów do londyńskich parków i teatrów, gdzie Barrie, rozdarty między własną samotnością a fascynacją nową rodziną, przeżywa nie tylko twórczy kryzys, ale też przełom życiowy. Relacja z Sylvią, młodą wdową, i jej dziećmi pozwala mu odzyskać dziecięcą wiarę w cuda i ponownie rozbudzić wyobraźnię. View oEmbed on the source website Tragizm, wzruszenie i nadzieja - „Marzyciel” nie daje wytchnienia emocjom To nie jest typowa baśń ze szczęśliwym zakończeniem. „Marzyciel” pokazuje, jak bezpowrotna strata, choroba i bolesna codzienność mogą zostać oswojone przez magię wyobraźni. Film nie unika tematów cierpienia i żałoby - śmierć, samotność, dziecięcy bunt wobec niesprawiedliwości losu i dorosłość odbierająca radość z życia to motywy rozdzierające serce widza. Jednak właśnie przez te dramatyczne wydarzenia bohaterowie - Barrie i rodzina Llewelyn-Davies - uczą się, że nawet po największej stracie można jeszcze odnaleźć szczęście, choćby tylko w świecie marzeń. Genialna obsada i poruszająca muzyka - Oscary nie bez powodu Film zachwyca obsadą - Johnny Depp jako Barrie, Kate Winslet jako Sylvia i Freddie Highmore (znany widzom z filmu „Charile i fabryka czekolady”, a współcześnie z serialowego hitu Netflixa „The Good Doctor”) w roli jednego z chłopców tworzą niezapomniane kreacje, które zostają z widzem na długo. To właśnie ich gra, połączona z niezwykłą ścieżką dźwiękową skomponowaną przez Jana A.P. Kaczmarka, sprawiła, że „Marzyciel” został nagrodzony Oscarem za muzykę oraz zyskał uznanie krytyków na całym świecie. Wyjątkowe zdjęcia i doskonała scenografia przenoszą widza w klimat Londynu z początku XX wieku, a emocje bohaterów stają się namacalne i prawdziwe. „Marzyciel” na SkyShowtime - powrót do dziecięcej wiary, który poruszy każdego Ten film to nie tylko opowieść o słynnym autorze i powstaniu „Piotrusia Pana”. To przede wszystkim uniwersalna historia o potrzebie marzeń, o sile sztuki, która koi ból i pomaga przejść przez najtrudniejsze chwile. SkyShowtime umożliwia dziś polskim widzom przeżycie tego poruszającego dzieła - „Marzyciel” to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto choć raz w życiu marzył o ucieczce do Nibylandii. 87% widzów na Rotten Tomatoes uważa ten film za wart obejrzenia. Sprawdźcie sami, dlaczego ten film wzrusza miliony, łamie serca, a potem przywraca wiarę w sens życia.
HBO wyciągnęło z szafy zapomniany hit z młodym Bradem Pittem. To oscarowa perełka dla fanów filmów obyczajowych z lat 90.
Na HBO wrócił film, który dla wielu widzów był jednym z najpiękniejszych dramatów lat 90. W obsadzie młody Brad Pitt, poruszająca historia rodziny i klimat kina, które dziś ogląda się z nostalgią - i z chusteczkami pod ręką.
Są tacy aktorzy, których kariera przypomina filmową podróż przez dekady kina. Jednym z nich jest bez wątpienia Brad Pitt. Dziś kojarzymy go z takimi produkcjami jak „Wywiad z wampirem”, „Troja”, „Ciekawy przypadek Benjamina Buttona”, „Pewnego razu… w Hollywood” czy najnowszym widowiskiem „F1”, w którym - mając ponad 60 lat - udowadnia, że ekranowa charyzma nie zna wieku. Zanim jednak stał się jednym z największych gwiazdorów Hollywood i obiektem westchnień widzów na całym świecie, zagrał w filmie, który do dziś pozostaje jedną z najpiękniejszych i najbardziej nostalgicznych historii lat 90. Mowa o dramacie „Rzeka życia” w reżyserii Roberta Redforda. Ten spokojny, pełen melancholii film właśnie wrócił do katalogu HBO Max i niespodziewanie trafił do TOP 10 platformy. I trudno się temu dziwić - to kino, które działa zupełnie inaczej niż współczesne produkcje. Nie epatuje akcją. Zamiast tego zostawia widza z emocją, krajobrazem i historią, która powoli płynie jak tytułowa rzeka. O czym jest „Rzeka życia” Film jest ekranizacją autobiograficznej powieści Normana Macleana i przenosi widza do początku XX wieku, w surowe, górskie krajobrazy Montany w USA. W centrum historii stoją dwaj bracia wychowani przez surowego, ale sprawiedliwego prezbiteriańskiego pastora. Norman jest spokojny, refleksyjny i ambitny. Paul - charyzmatyczny buntownik, który żyje intensywnie i nie zawsze odpowiedzialnie. Choć różni ich niemal wszystko, łączy jedno: rodzinna tradycja łowienia pstrągów. W świecie Macleanów nie jest to zwykłe hobby. To rytuał, sposób rozmowy i moment, w którym rodzina wraca do siebie - nawet wtedy, gdy życie zaczyna ich prowadzić w zupełnie różne strony. W chwilach kryzysu bracia znów spotykają się nad rzeką, jakby szukając w naturze odpowiedzi na pytania o sens życia, odpowiedzialność i miłość do najbliższych. Film o rodzinie, wyborach i drodze do dorosłości. Idealny na niedzielne popołudnie Rzeka życia to opowieść o momencie, w którym młodość się kończy, a zaczyna dorosłość - często pełna trudnych decyzji i błędów. Norman próbuje odnaleźć swoje miejsce w świecie, podczas gdy Paul wybiera życie na krawędzi: alkohol, hazard i reporterską karierę w lokalnej gazecie. Ich drogi zaczynają się rozchodzić, choć więź między braćmi nigdy całkowicie nie znika. To historia o tym, że nie ma jednej drogi do szczęścia. Każdy musi znaleźć ją sam - czasem płacąc za to wysoką cenę. To idealny film do obejrzenia z rodziną w niedzielne popołudnie. Młody Brad Pitt i oscarowe zdjęcia Jednym z największych atutów filmu jest obsada. W rolach braci wystąpili Craig Sheffer i młody Brad Pitt, dla którego była to jedna z pierwszych ról, które zwróciły uwagę Hollywood. W filmie pojawia się również znakomity Tom Skerritt jako surowy, ale pełen wewnętrznej mądrości ojciec - pastor, który wierzy, że harmonia świata odbija się w rytmie natury. Ogromne wrażenie robią także zdjęcia autorstwa Philippe Rousselot, które w 1993 roku zostały nagrodzone Oscarem. Kamera z niezwykłą czułością pokazuje rzeki, góry i świat natury, dzięki czemu Montana staje się w tym filmie niemal osobnym bohaterem. Produkcja otrzymała także nominacje do Oscara za najlepszy scenariusz adaptowany oraz muzykę autorstwa Mark Isham. Widzowie nadal kochają ten film Mimo że film powstał ponad 30 lat temu, wciąż porusza widzów. W serwisie Rotten Tomatoes ma 80% dobrych ocen krytyków i aż 83% pozytywnych ocen publiczności. W komentarzach widzowie piszą między innymi: „Piękny film, wzruszające i pełne mądrości frazy które zostają z człowiekiem na całe dalsze życie.”, „Trafiłem na ten film dopiero teraz a szkoda, gdybym wiedział że jest taki wspaniały to wcześniej bym go sobie obejrzał, ale i tak film super i genialny B.Pitt.”, „Piękny w swojej prostocie film Roberta Redforda. Opowieść o rodzinie i przywiązaniu do rodzinnych stron. Wielką zaletą są zdjęcia Montany i muzyka.” Gdzie obejrzeć „Rzekę życia”? Dziś film „Rzeka życia”, który zadebiutował na ekranach w 1992 roku można ponownie obejrzeć na platformie HBO Max, gdzie film niespodziewanie trafił do TOP 10 najchętniej oglądanych tytułów. Dzieło Roberta Redforda dostępne jest także na platformie Canal+ oraz Amazon Prime Video. To idealna propozycja dla tych, którzy lubią spokojne kino obyczajowe z lat 90., pełne refleksji, pięknych zdjęć i historii o rodzinnych więziach. Bo choć świat w filmie płynie powoli - jak rzeka - emocje, które zostawia, zostają z widzem na długo.
W Dzień Kobiet zawsze wracam do tego filmu. Ten nominowany do Oscara klasyk uświadamia mi, jak wiele w życiu posiadam
Mając tak niewiele, można tak wiele zmienić. „Służące” to film, który pokazuje siłę kobiet, odwagę i ciepło relacji, które przetrwają nawet najtrudniejsze czasy. Po prostu trzeba go zobaczyć - a Dzień Kobiet jest na to idealnym terminem.
Dzień Kobiet - święto, które obchodzimy co roku 8 marca - ma w sobie coś wyjątkowego. Z jednej strony kojarzy się z kwiatami, drobnymi prezentami, ciepłymi słowami i gestami uwagi od bliskich. Z drugiej, jego historia sięga początków XX wieku, kiedy kobiety w Europie i Stanach Zjednoczonych walczyły o swoje prawa, równą płacę i możliwość głosowania. Pierwszy Dzień Kobiet odbył się 28 lutego 1909 roku w USA z inicjatywy Socjalistycznej Partii Ameryki, jako forma protestu przeciwko złym warunkom pracy kobiet. Wtedy symbolizował siłę, solidarność i odwagę - wartości, które wciąż pozostają aktualne. Dzisiaj obchodzimy go na różne sposoby. Niektóre z nas spędzają ten dzień w pracy, inne w gronie przyjaciółek, z rodziną lub w ciszy własnego mieszkania. Zwykle czekamy na miłe gesty od innych - komplementy, kwiaty, drobne niespodzianki. I choć tego dnia inni myślą o nas, my same wciąż zbyt rzadko zatrzymujemy się, by pomyśleć o sobie, o swojej sile i osiągnięciach. To dzień, który może stać się okazją nie tylko do przyjmowania uwagi, ale też do refleksji: kim jesteśmy, ile w sobie mamy odwagi i jak wiele możemy zrobić, nawet mając poczucie, że mamy „tak niewiele”. Czasem wystarczy chwila tylko dla siebie - filiżanka ulubionej herbaty, kawałek ciasta z cukierni, kieliszek wina i film, przy którym możemy śmiało wzruszyć się, pośmiać, a może i pomyśleć o własnej sile i niezależności. I właśnie w tym duchu warto sięgnąć po film, który pokazuje, jak wiele mogą zdziałać kobiety - mimo trudności, uprzedzeń i nierówności. Film „Służące” (2011) w reż. Tatea Taylora to historia, która uczy, wzrusza i inspiruje, przypominając, że odwaga przybiera różne formy, a siła kobiet jest obecna nawet w pozornie zwyczajnym życiu. O czym jest film „Służące” ? Akcja „Służących” rozgrywa się w stanie Missisipi lat 60., w czasach segregacji rasowej w Stanach Zjednoczonych. Główną bohaterką jest młoda, początkująca pisarka Skeeter (Emma Stone), która wraca do rodzinnego miasteczka po studiach. Zaniepokojona sytuacją czarnoskórych pomocnic domowych - Aibileen (Viola Davis) i Minny (Octavia Spencer) - postanawia spisać ich historie. Choć kobiety ryzykują utratę pracy i narażają się na niebezpieczeństwo, decydują się opowiedzieć prawdę o codziennym życiu w cieniu uprzedzeń i nierówności. To opowieść o przyjaźni, solidarności, odwadze i tym, że mając tak niewiele, można zrobić naprawdę wiele - zmienić czyjeś życie, a nawet historię. View oEmbed on the source website Historia rasizmu w Ameryce i siła kobiet Film w realistyczny, ale przystępny sposób pokazuje dyskryminację w latach 60. - czarnoskóre kobiety pracujące w domach białych rodzin nie mogły korzystać z tych samych toalet, miały niższe płace i niemal nie miały praw. Jednocześnie opiekowały się dziećmi pracodawców, często tworząc więzi głębsze niż z własną rodziną. Film „Służące” pokazuje, że zmiany społeczne nie zawsze zaczynają się od wielkich strajków czy ruchów politycznych - czasem odważny głos jednej osoby, wsparcie przyjaciół i odwaga w codziennym działaniu potrafią poruszyć świat. Jednak „Służące” to nie tylko opowieść o rasizmie i niesprawiedliwości społecznej, ale też głęboko kobieca historia o pragnieniach, marzeniach i ograniczeniach. Film pokazuje, jak wobec białych kobiet społeczeństwo stawiało konkretne oczekiwania: miały być idealnymi żonami, matkami, podporządkowanymi normom i mężczyznom, którzy rządzili światem i którym niemal wszystko uchodziło na sucho. Kobiety nie miały prawa do własnych ambicji, zawodowych celów ani swobody w wyborze życiowej drogi - jedyną rzeczą, która w oczach społeczeństwa należała do nich, było rodzenie dzieci i dbanie o dom. Tym mocniej uderza w filmie fakt, że bohaterki - zarówno służące, jak i młode białe kobiety - próbują odnaleźć własny głos, opowiedzieć swoją historię i wbrew zakazom i ograniczeniom wyrazić siebie. Aktorki, postacie i nagrody Najmocniejszą stroną filmu są aktorki. Viola Davis jako Aibileen emanuje siłą, wrażliwością i odwagą - rolą w „Służących” zdobyła nominację do Oscara. Octavia Spencer w roli Minny została nagrodzona Oscarem za najlepszą rolę drugoplanową, a Jessica Chastain jako Celia Foote dodaje filmowi lekkości, ciepła i humoru. Emma Stone jako Skeeter wprowadza świeżość i wrażliwość młodej bohaterki, która stawia pytania o sprawiedliwość i równość. Film zdobył także liczne nagrody i wyróżnienia krytyków, a jego uniwersalny przekaz o sile kobiet, przyjaźni i walce z uprzedzeniami sprawia, że jest nie tylko rozrywką, ale też ważną lekcją historii. Gdzie obejrzeć „Służące” i dlaczego to dobry film na Dzień Kobiet „Służące” można dziś znaleźć w serwisach VOD i platformach streamingowych oferujących filmy z repertuaru kinowego ostatnich lat (Disney, Amazon Prime Video oraz na Apple TV). To doskonały wybór na Dzień Kobiet - pozwala na chwilę refleksji nad siłą, odwagą i solidarnością kobiet, a przy tym wzrusza, bawi i daje nadzieję. Idealny sposób, by spędzić ten dzień w zgodzie ze sobą - na kanapie z ulubionym kocem i filiżanką herbaty. To film, który jest w moim TOP10 ulubionych filmów w historii kina i który osobiście bardzo polecam każdej kobiecie - i nie tylko. W tym roku na pewno zasiądę do niego ponownie, po to by przypomnieć sobie jego emocje, legalnie - bez wyrzutów sumienia sobie popłakać i poczuć siłę zawartą w tej historii, ale też po to, aby nigdy nie zapomnieć, że my kobiety niezależnie od tego jaką funkcję pełnimy, gdzie mieszkamy czy pracujemy - mamy moc zmieniać świat.
To jedna z najbardziej niedocenionych historii miłosnych tamtych lat. Jutro obejrzymy ją znowu
Jutro na Netflix wraca film, który kiedyś skradł serca, a dziś zachwyca jeszcze mocniej. Historia miłości, porażki i przypadkowych spotkań, która przypomina, że czasem największe szczęście rodzi się z najprostszych chwil.
Są filmy o miłości, które nie tylko wzruszają. Takie, które wracają po latach i potrafią nagle przypomnieć, kim byliśmy, czego się baliśmy i za czym tęskniliśmy. Ten z początku lat 2000. to jedna z takich historii - subtelna, melancholijna, a jednocześnie pełna nadziei. I choć od jego premiery minęło ponad 20 lat i nie ma tu powalających scen rodem z „Bridgertonów”, to każde spojrzenie, każde milczenie bohaterów zostaje w nas długo po napisach końcowych. Netflix doda „Elizabethtown” - o czym jest? Drew Baylor, w którego wciela się Orlando Bloom, to młody człowiek stojący na krawędzi życia. Jego świat rozpada się, gdy zostaje zwolniony z pracy w firmie produkującej obuwie sportowe po spektakularnej porażce zawodowej. Do tego w krótkim czasie rozstaje się z dziewczyną poznaną w pracy. Załamany, Drew rozważa popełnienie samobójstwa. Wszystko zmienia się w momencie, gdy otrzymuje wiadomość o śmierci ojca. Zmuszony przez okoliczności, postanawia wyruszyć do rodzinnego Elizabethtown - niewielkiego miasteczka w stanie Kentucky - by uczestniczyć w pogrzebie i zmierzyć się z żałobą. W drodze do Elizabethtown Drew spotyka Claire, pogodną i pełną energii stewardesę, graną przez Kirsten Dunst. Ta przypadkowa znajomość staje się dla niego wybawieniem. Claire, która sama wydaje się być nieco zagubiona w życiu, pomaga Drewowi spojrzeć inaczej na rzeczywistość, znaleźć w sobie odwagę do walki z problemami i odnaleźć sens po utracie bliskiej osoby. Rozmowy przez telefon między Claire a Drew oraz ich spotkanie o świcie, gdy ich samochody zmierzają ku sobie, są kluczowe dla rozwoju fabuły i ukazują, jak przypadkowe spotkania potrafią całkowicie odmienić los człowieka. View oEmbed on the source website „Elizabethtown” wzruszający film z gwiazdorską obsadą „Elizabethtown” nie jest jedynie opowieścią o romantycznej relacji. Reżyser Cameron Crowe (twórca „Vanilla Sky” i zdobywca Oscara za film „U progu sławy”) wykorzystuje wątki obyczajowe, by ukazać barwną panoramę prowincjonalnej Ameryki. Drew w rodzinnych stronach odnajduje nie tylko żal i wspomnienia po ojcu, lecz także wsparcie rodziny i ciepło typowego amerykańskiego miasteczka. Susan Sarandon wciela się tu w rolę matki Drew, a wyraziste postacie drugoplanowe - kreowane przez Aleca Baldwina, Bruce’a McGilla, Judy Greer, Jessikę Biel i Paula Schneidera - dopełniają tej poruszającej układanki. Szczególne miejsce w filmie zajmują momenty rodzinnych spotkań, zabawne epizody z kuzynami czy widowiskowe przemówienie matki Drew podczas ceremonii pogrzebowej. Muzyka, zdjęcia i emocje - wyjątkowa oprawa artystyczna „Elizabethtown” Na uwagę zasługuje również doskonała ścieżka dźwiękowa autorstwa Nancy Wilsona. To właśnie muzyka - obecna niemal w każdej scenie - współtworzy atmosferę filmu, buduje nastrój smutku, radości i przygody. Zdjęcia, kostiumy oraz scenografia nadają każdemu kadrowi kinową głębię i wyjątkowy klimat. Scena montażu rozmowy telefonicznej Claire i Drew czy ujęcie ich spotkania o świcie przy rzece uznawane są przez świat kina za mistrzowskie zarówno pod względem wizualnym, jak i emocjonalnym. Zakończenie filmu zostało wysoko ocenione przez widzów za swoją precyzję, wywołując uczucie ulgi i wzruszenia. O czym naprawdę opowiada „Elizabethtown”? To dramat o stracie, rodzinie i szukaniu siebie Film łączy elementy komedii romantycznej, dramatu i kina drogi. To uniwersalna historia o młodym człowieku, który w momencie osobistego upadku i po śmierci bliskiej osoby, zostaje zmuszony do wyruszenia w nieznane i konfrontacji z własnym życiem. „Elizabethtown” ukazuje śmierć jako nieodłączną część istnienia, a jednocześnie podkreśla wagę rodziny i wsparcia ze strony nieoczekiwanych osób. Przesłanie filmu jest bezpośrednie: nawet w obliczu największej tragedii można odnaleźć nowe światło i siłę do działania. Gwiazdorska obsada oraz naturalność postaci sprawiają, że opowieść trafia prosto do serca widza. Film od jutra, tj. 27.02 dostępny będzie na platformie Netflix.
Nie ma tu bitew ani bohaterów z karabinem. Ten skandynawski dramat wojenny podbija Netflixa
Na Netflixie właśnie rośnie w siłę film, który udowadnia, że wojenne historie nie potrzebują frontu, by złamać serce. Ten skandynawski dramat historyczny - dziś w ścisłej czołówce platformy - opowiada o odwadze, która rodzi się przy biurku, a nie w okopach.
Netflix znów sięga po skandynawską perełkę i robi to w najlepszym możliwym stylu. „Szwedzki łącznik” to dramat inspirowany prawdziwymi wydarzeniami z czasów II wojny światowej. Nie zobaczymy tu spektakularnych scen batalistycznych ani patetycznych przemówień. Zobaczymy za to ludzi, którzy w cieniu wielkiej historii podejmowali decyzje ważące ludzkie życie. „Szwedzki łącznik” nr 2 na Netflix. O czym jest nowy skandynawski hit platformy? Rok 1942. Neutralna Szwecja próbuje zachować bezpieczny dystans wobec ogarniętej wojną Europy. W sztokholmskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych wnioski wizowe żydowskich uchodźców piętrzą się na biurkach. Oficjalnie - w imię politycznej ostrożności - wiele z nich zostaje zignorowanych. Gdy jednak do urzędników zaczynają docierać informacje o obozach zagłady i masowej eksterminacji, wśród części z nich rodzi się niepokój. Czy neutralność usprawiedliwia milczenie? Czy procedura jest ważniejsza niż ludzkie życie? Film opowiada historię Gösty Engzella i jego współpracowników - ludzi, którzy nie mieli broni, ale mieli dostęp do przepisów, formularzy i prawnych kruczków. To dzięki nim zaczęto torować drogę do ratowania żydowskich uchodźców z Norwegii i Danii. Cicho. Bez fanfar. Z ogromnym ryzykiem. To kino o moralnym przebudzeniu. O momencie, w którym trybik w biurokratycznej machinie postanawia przestać być tylko trybikiem. View oEmbed on the source website „Szwedzki łącznik” - obsada W roli Engzella oglądamy Henrik Dorsin, dotąd kojarzonego głównie z lżejszym repertuarem. Tutaj jest oszczędny, skupiony, niemal przezroczysty - i właśnie w tej zwyczajności tkwi siła jego kreacji. To nie rewolucjonista, nie wizjoner. To urzędnik, który zna przepisy lepiej niż własne emocje. A jednak z czasem zaczyna rozumieć, że prawo bez sumienia jest tylko pustą literą. U jego boku pojawia się Rut - grana przez Sissela Benn, która kwestionuje dotychczasową bierność departamentu. W obsadzie zobaczymy także Jonas Karlsson, Johan Glans oraz Marianne Mörck. Co ważne, film nie upraszcza konfliktu. Nie czyni z przeciwników Engzella jednowymiarowych czarnych charakterów. Każda decyzja jest ryzykiem - politycznym, dyplomatycznym, osobistym. Twórcy pokazują Szwecję w wojennym rozkroku: między strachem o własną niepodległość a odpowiedzialnością za innych. Za kulisami wielkiej historii Za reżyserię odpowiada duet Thérèse Ahlbeck i Marcus Olsson, którzy zaglądają do gabinetów, gdzie wielka polityka miesza się z małą - tą rozgrywaną między segregatorami i poufnymi notatkami. Kamera Joachima Hedéna prowadzi narrację w sposób stonowany, niemal dokumentalny, a muzyka Johana Testada i Kaspara Kaae podkreśla dramatyzm bez nadmiaru patosu. To nie jest widowisko w stylu „Listy Schindlera” ani bezkompromisowa opowieść jak „Szara strefa”. „Szwedzki łącznik” wybiera inną perspektywę - pokazuje, że historia nie dzieje się wyłącznie na polu bitwy. Czasem rozstrzyga się w ciszy. Dlaczego Polacy pokochali ten film? Bo to opowieść o odwadze, która nie wygląda spektakularnie. O ludziach, którzy nie planowali zostać bohaterami. O decyzjach podejmowanych w półmroku, bez gwarancji, że ktoś kiedyś o nich usłyszy. Ten film zostawia z pytaniem: co ja zrobiłabym na ich miejscu? Nie epatuje brutalnością. Nie gra na tanich emocjach. A mimo to wyciska łzy - może właśnie dlatego, że dotyka najbardziej ludzkiego lęku: czy w chwili próby potrafimy wybrać właściwie? Jeśli lubicie dramaty historyczne inspirowane prawdziwymi wydarzeniami, ale niekoniecznie skupione na froncie - to propozycja idealna na wieczór. To także dobry wybór dla tych, którzy cenią skandynawskie kino za jego powściągliwość i moralną głębię. „Szwedzki łącznik” jest dostępny na Netflixie i obecnie znajduje się w ścisłej czołówce najchętniej oglądanych tytułów w Polsce. I coś mi mówi, że długo z niej nie zniknie.
Ten film Baumbacha z Gretą Gerwig oglądam co roku w Dzień Singla. Historia 27-latki szukającej miłości w Nowym Jorku podnosi na duchu
„Frances Ha” to idealny film na Dzień Singla – pokazuje losy młodej tancerki, która po utracie przyjaciółki musi stawić czoła samotności w Nowym Jorku. Jej walka o marzenia i niezależność wzrusza, motywuje i inspiruje.
„Frances Ha” idealnie sprawdzi się 15 lutego, czyli w Dniu Singla. Ta produkcja pokazuje, że bycie singlem w wielkim mieście może być okresem pełnym emocji, wyzwań i przeżyć. Jeżeli szukasz tytułu, który skłoni do refleksji nad własnymi marzeniami i wyborami, „Frances Ha” to bardzo dobry wybór. W tym artykule: „Frances Ha”, czyli nowojorska opowieść o samotności Sukces „Frances Ha” i dyskusja o pokoleniu singli Obsada i twórcy „Frances Ha” Dlaczego „Frances Ha” to idealny film na Dzień Singla? „Frances Ha”, czyli nowojorska opowieść o samotności „Frances Ha”, komediodramat z 2012 roku, przedstawia emocjonalną historię 27-letniej Frances – kobiety pełnej optymizmu i niepohamowanych marzeń. Wcielająca się w główną rolę Greta Gerwig pokazuje portret bohaterki, która z dnia na dzień traci oparcie w najlepszej przyjaciółce Sophie (Mickey Sumner), opuszczającej wspólne mieszkanie dla nowego związku. Frances zostaje sama w Nowym Jorku, pozbawiona nie tylko bliskości, ale i własnych marzeń, bezlitośnie rozbijających się o rzeczywistość. „Frances Ha” ukazuje, jak w stolicy marzeń łatwo zamienić optymizm w zagubienie. Bohaterka pomimo braku talentu nie rezygnuje ze swojej wizji zostania tancerką. Każdy dzień to dla niej nowy start, pełen nadziei, choć los nieustannie rzuca jej pod nogi kolejne kłody. Nowy Jork nie okazuje się łaskawy – Frances nie ma własnego mieszkania, poczucia stabilizacji, a marzenia powoli zamieniają się w rozczarowanie. View oEmbed on the source website Centralnym momentem fabuły jest odejście Sophie. Gdy przyjaciółka postanawia rozpocząć nowe życie u boku chłopaka, świat Frances wali się jak domek z kart. Jej samotność staje się namacalna, a kolejne próby ratowania przyjaźni przynoszą tylko frustrację. Opowieść o Frances – pozornie beztroskiej optymistki – odbiła się szerokim echem wśród widzów na całym świecie. Sukces „Frances Ha” i dyskusja o pokoleniu singli Film „Frances Ha” miał swoją światową premierę 1 września 2012 roku podczas Festiwalu Filmowego w Telluride w Kolorado. Już wtedy wywołał żywiołowe reakcje – zarówno wśród widzów, jak i krytyków. Później produkcja podbiła festiwale Sundance i Berlin. W Stanach Zjednoczonych komediodramat pojawił się w kinach 17 maja 2013, a w Polsce 19 lipca 2013. Dzieło Noaha Baumbacha i Grety Gerwig zbudziło emocje wśród publiczności na całym świecie: i tak jest do dzisiaj. Obsada i twórcy „Frances Ha” Oprócz Grety Gerwig i Mickey Sumner, w komediodramacie występują Adam Driver (Lev), Michael Zegen (Benji), Patrick Heusinger (Patch), Michael Esper (Dan), Charlotte d’Amboise (Colleen), Grace Gummer (Rachel), Justine Lupe (Nessa), Britta Phillips (Nadia), Juliet Rylance (Janelle) i Josh Hamilton (Andy). Za reżyserię odpowiada Noah Baumbach, a produkcję wspierali Scott Rudin, Lila Yacoub oraz Rodrigo Teixeira. Wszystkie te elementy sprawiły, że „Frances Ha” stała się jednym z najgłośniejszych filmów o młodych dorosłych walczących z samotnością i niespełnionymi ambicjami. Dlaczego „Frances Ha” to idealny film na Dzień Singla? „Frances Ha” doskonale oddaje rozterki współczesnych singli: strach przed samotnością, utratą bliskich oraz próbę odnalezienia siebie w świecie pełnym presji. Frances, choć chwilami przegrywa z rzeczywistością, nie traci pogody ducha i odwagi, by szukać własnej drogi. Ten tytuł inspiruje do samodzielności, pokazuje, że bycie singlem może być szansą na rozwój i spełnianie marzeń, a Dzień Singla to świetna okazja, by świętować własną niezależność. Obecnie „Frances Ha” można obejrzeć w Polsce na Netflix i w Amazon Prime Video.
Jeśli Virginia Woolf miała rację, ten film złamie ci serce. To jedna z najbardziej poruszających opowieści o kobiecej samotności
Są filmy, które ogląda się raz i takie, które zostają w człowieku jak rana. „Godziny” to intymny portret kobiet na granicy wytrzymałości. 22 lata po premierze nadal rozdziera serce i zostawia ciszę, której nie da się zagłuszyć.
Niełatwo opowiadać o emocjach, które są tak ciche, że niemal niewidzialne. O rozpaczy, która nie krzyczy. O depresji, która nie wygląda jak filmowy dramat, tylko jak zwykły dzień: śniadanie, kwiaty, zakupy, uśmiech do kogoś, kto nie ma pojęcia, że w środku właśnie trwa pożar. I może dlatego „Godziny” Stephena Daldry’ego to film absolutnie wyjątkowy - bo dotyka tematów, o których wciąż mówimy za rzadko i zbyt ostrożnie. To kino, które nie jest dla każdego. I nie dlatego, że jest „ambitne” czy „trudne”. Po prostu: ono trafia w te miejsca w człowieku, które zwykle staramy się zaszyć na głucho. „Godziny” - o czym jest film, który rozdziera od środka? „Godziny” to opowieść zbudowana z trzech historii, trzech epok i trzech kobiet, które - choć dzieli je czas - zmagają się z podobnym poczuciem pustki, zagubienia i bólu istnienia. Wszystkie przeżywają jeden dzień, pozornie zwyczajny. Ale to właśnie ten dzień okaże się granicą. Momentem, po którym nic już nie będzie takie samo. Pierwszą bohaterką jest Virginia Woolf (Nicole Kidman), pisarka zmagająca się z chorobą psychiczną, która w latach 20. XX wieku zaczyna pisać „Panią Dalloway”. Poznajemy ją w czasie, gdy próbuje wrócić do życia po pobycie w szpitalu - przeniesiona na wieś, odcięta od miasta, otoczona troską, która bardziej przypomina kontrolę niż czułość. Drugą postacią jest Laura Brown (Julianne Moore), gospodyni domowa z lat 50., żona i matka, która - mimo idealnego życia w amerykańskim stylu - czuje się jak więzień własnej codzienności. Jej frustracja nie ma jednego źródła. Jest raczej sumą wszystkiego, co niewypowiedziane i przemilczane. Trzecia bohaterka to Clarissa Vaughan (Meryl Streep), nowojorska intelektualistka żyjąca współcześnie, nazywana przez znajomych „panią Dalloway”. Jej życie z pozoru wygląda stabilnie, dojrzale, bezpiecznie. Ale to tylko powierzchnia. W środku Clarissa nosi ciężar niespełnienia i świadomość, że czas przecieka jej przez palce. Wszystkie trzy historie łączy „Pani Dalloway” autorstwa Virginii Woolf - książka, która staje się lustrem, a jednocześnie kluczem do zrozumienia, jak bardzo można być samotnym nawet wtedy, gdy jest się otoczonym ludźmi. View oEmbed on the source website Virginia Woolf - kim była pisarka, która stała się sercem „Godzin”? Virginia Woolf w tym przypadku nie jest jedynie nazwiskiem. To symbol. Biseksualna pisarka, która potrafiła pisać o ludzkiej psychice w sposób tak przenikliwy, że do dziś brzmi to niemal jak zapis cudzych myśli. Urodziła się 25 stycznia 1882 roku w Londynie. Była jedną z najważniejszych brytyjskich pisarek XX wieku i ikoną modernizmu. Jej twórczość, oparta na introspekcji, emocjach i strumieniu świadomości, zmieniła literaturę - sprawiła, że powieść zaczęła przypominać ludzkie wnętrze: nieuporządkowane, bolesne, pulsujące. Najbardziej znane dzieła Woolf to m.in. „Pani Dalloway”, „Do latarni morskiej” czy „Orlando”. Pisała również eseje, w tym słynny „Własny pokój”, będący jednym z najważniejszych tekstów feministycznych w historii literatury. Jej życie naznaczone było depresją i nawrotami choroby psychicznej. Woolf przez lata walczyła z wewnętrznymi demonami, aż w 1941 roku odebrała sobie życie - obciążyła kieszenie płaszcza kamieniami i weszła do rzeki Ouse. To właśnie ten cień - obecny w jej biografii, prozie i myśleniu - unosi się nad całym filmem Stephena Daldry’ego. Nicole Kidman, Julianne Moore i Meryl Streep - obsada, która hipnotyzuje Trudno wyobrazić sobie inny film, w którym obsada byłaby tak bezbłędnie dobrana. Trzy główne role to aktorskie arcydzieło - i właściwie nie ma tu miejsca na fałsz. Nicole Kidman jako Virginia Woolf jest niemal nierozpoznawalna. Charakteryzacja sprawiła, że aktorka znika pod twarzą postaci, ale to nie ona jest najważniejsza. Najważniejsze jest to, co dzieje się w oczach Woolf: apatia, napięcie, zmęczenie i inteligencja, która zdaje się przekleństwem. Kidman stworzyła rolę, która nie prosi o uwagę - tylko ją zabiera. Bez pytania. Julianne Moore, znana m.in. z „Daleko od nieba” czy „Motyl Still Alice”, gra Laurę Brown z przejmującą kruchością. Jej bohaterka nie jest dramatyczna. Nie robi scen. Nie krzyczy. Ona po prostu powoli gaśnie, aż widz zaczyna rozumieć, że depresja często wygląda właśnie tak: jak spokojne wykonywanie codziennych obowiązków w stanie kompletnego emocjonalnego paraliżu. No i Meryl Streep - legenda kina („Diabeł ubiera się u Prady”, „Sprawa Kramerów”, „Wybór Zofii”) - w roli Clarissy jest idealnie wyważona. To kobieta, która przez lata nauczyła się funkcjonować w świecie, organizować wszystko, ratować innych… ale nie potrafi uratować samej siebie. Streep gra ją z taką prawdą, że trudno od tego uciec. W filmie pojawia się również Ed Harris („Truman Show”, „Apollo 13”) jako Richard - poeta chory na AIDS, będący jedną z najbardziej tragicznych postaci całej historii. W drugoplanowych rolach błyszczy Toni Collette („Dziedzictwo. Hereditary”, „Mała miss”), która nawet w krótkich scenach zostawia po sobie emocjonalny ślad. To obsada, która nie gra „o Oscary”. To obsada, która gra o prawdę. „Pani Dalloway” i trzy kobiety: dlaczego ten film działa tak mocno? Najbardziej niezwykłe w „Godzinach” jest to, jak film opowiada o sprawach, które w teorii są banalne. Śniadanie. Kwiaty. Przyjęcie. Zakupy. Dom. Urodziny. Ale Daldry pokazuje, że w tych drobnych czynnościach może kryć się dramat. Że można mieć wszystko - i czuć się, jakby nie miało się nic. Że można być kochaną żoną i matką, a jednocześnie marzyć o tym, żeby zniknąć. Każda z bohaterek przechodzi przez moment, w którym zadaje sobie pytanie: czy ja jeszcze żyję? Czy tylko odgrywam rolę? To film o kobietach, które czują, że żyją dla innych: dla męża, dla dziecka, dla przyjaciół, dla społeczeństwa. I nagle dociera do nich coś potwornego - że może nigdy nie żyły dla siebie. „Godziny” są więc nie tylko historią o depresji. Są filmem o wolności. O cenie, jaką płaci się za bycie „dobrą”. I o tym, jak okrutnie łatwo można zostać zamkniętym w cudzym scenariuszu. Muzyka Philipa Glassa - dźwięk, który wbija się pod skórę Nie da się mówić o „Godzinach” bez wspomnienia o muzyce Philipa Glassa. To nie jest zwykła ścieżka dźwiękowa. To puls filmu. Pomost łączący trzy historie, trzy epoki i trzy psychiki. Glass nie prowadzi emocji widza za rękę - on je napędza, zagęszcza, podkręca, aż trudno złapać oddech. Ta muzyka jest jak myśl, która wraca. Jak lęk, który nie znika. Jak cisza po płaczu. I być może właśnie dlatego „Godziny” zostają w człowieku na długo po seansie - bo ich dźwięk jest niemal fizyczny. Dlaczego „Godziny” to film, po którym nie da się wrócić do siebie? Są filmy, które kończą się wraz z napisami. I są takie, które zostawiają w człowieku ciężar - jakby ktoś wyjął z niego coś miękkiego i delikatnego, a potem kazał normalnie żyć. „Godziny” należą do tej drugiej kategorii. To kino, które czasem się dłuży, czasem męczy swoją precyzją, czasem wydaje się chłodne jak perfekcyjnie zaprojektowana rzeźba. Ale potem przychodzi scena, spojrzenie, jedno zdanie - i nagle widz czuje, że coś w nim pęka. Film nie udaje, że życie ma proste odpowiedzi. Nie sprzedaje taniej nadziei. Nie podsuwa wygodnych morałów. Zamiast tego mówi: tak, czasem boli. Tak, czasem nie wiesz, po co żyjesz. Tak, czasem chcesz zniknąć. I nie jesteś w tym sama. A to jedno z najbardziej brutalnie uczciwych zdań, jakie kino potrafi powiedzieć. „Godziny” - film, który zmusza do zadania sobie pytania „Godziny” są jak mroczny poemat. Jak elegia o kobiecej psychice, której nikt nie chce do końca zrozumieć. Jak portret intymnej desperacji, pokazanej bez histerii, bez melodramatycznych skrótów, za to z przejmującą prawdą. To film o tym, że czas mija. Że dni składają się w miesiące. Miesiące w lata. A potem człowiek budzi się nagle i uświadamia sobie, że być może nie przeżył swojego życia - tylko je przetrwał. Dzieło Stephena Daldry’ego można obecnie zobaczyć na platformie Apple TV. I jeśli istnieje kino, które potrafi zmusić widza do zatrzymania się na moment i zadania sobie pytania: czy ja jestem szczęśliwa?… to właśnie „Godziny”. Można je kochać. Można ich nie rozumieć. Można je odrzucić. Ale nie da się ich obejrzeć obojętnie. Przynajmniej ja nie potrafię.