Elle.pl
type: channel
link: https://www.elle.pl
date: 2026-02-01T23:07:43.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Prawda jest sexy”. Anita Werner o twardych pytaniach, hejcie i tym, dlaczego nie da się dyskutować z faktami
items: Moja Łemkowyna. Michał Szymko o wystawie „Formy obecności” [WYWIAD]
items: Tomasz Włosok: „Niby prosto jest się dziś komunikować, ale to nieprawda, bo przestaliśmy się zastanawiać nad tym, co mówimy, i tylko wypluwamy z siebie słowa” [WYWIAD]
items: Arleta Zalewska: „Wrażliwość wcale nie jest słabością. To odwaga, tylko w innej formie” [WYWIAD]
items: „Czujemy się bezpieczniej, gdy zarządza nami mężczyzna”. Iwona Kozera o władzy, stereotypach i przyszłości biznesu [WYWIAD]
items: Magdalena Boczarska: „Przez lata myślałam, że taka po prostu jestem. Diagnoza przyniosła spokój” [WYWIAD]
items: „Ludzie tęsknią za bliskością, więc wynajmuje się dotyk, rozmowę, obecność”. Brendan Fraser o swojej najbardziej poruszającej roli
items: Nowa gwardia: Poznajcie 3 polskie marki modowe, o których w 2026 będzie mówić cały świat
items: Sprawdziłam nowy Multistyler Dyson Airwrap Coanda 2x™ i zapytałam inżynierkę o technologię, która przyspiesza codzienną stylizację włosów. Oto, co robi inaczej
items: „Chcę, żeby ludzie znaleźli w mojej muzyce coś swojego” Asaf Avidan o albumie „Unfurl” [WYWIAD]

„Prawda jest sexy”. Anita Werner o twardych pytaniach, hejcie i tym, dlaczego nie da się dyskutować z faktami
type: item
date: 2026-02-01T14:49:10.000Z
creator: Marcin Świderek
subject: Lifestyle
subject: wywiady
description: 25 lat pracy na antenie. Od początku istnienia TVN24. Anita Werner, czołowa polska dziennikarka newsowa, mówi: „Prawda jest jedna. Każdy może mieć swoją opinię, ale nie swoją prawdę. Z faktami nie da się dyskutować. Prawda jest sexy”. Na przypieczętowanie tych słów pozuje w bezkompromisowej odsłonie.
encoded: Marcin Świderek: Zdarzyło Ci się usłyszeć, że na antenie jesteś chłodna? Anita Werner: Mam prostą filozofię zawodową: nie jestem od tego, by do kogokolwiek się wdzięczyć ani osładzać rzeczywistość. Moje zadanie to patrzeć władzy na ręce, każdej. Przez 25 lat pracy doświadczyłam rządów lewicy, prawicy, ludowców. Rzetelny, niezależny dziennikarz informacyjny nie jest czyjś, nie jest tych albo tamtych. Opowiadam widzom o faktach, biorę ich za rękę i przeprowadzam przez świat, w ich imieniu zadaję politykom trudne pytania i w odpowiedzi domagam się prawdy. I wciąż po tylu latach chce mi się to robić. Prawda jest sexy. To brzmi jak tytuł naszego wywiadu. Prawda jest jedna. Każdy może mieć swoją opinię, ale nie swoją prawdę. Z faktami nie da się dyskutować. Prawda w życiu publicznym jest po prostu atrakcyjna, to wartość. Ale podobnie widzę to w życiu w ogóle. Kiedy pisaliśmy z Michałem (Kołodziejczykiem, dziennikarzem sportowym, partnerem bohaterki – przyp. red.) książkę „Mecz to pretekst. Futbol, wojna, polityka”, pojechaliśmy do Sarajewa, by spotkać się z generałem Jovanem Divjakiem. Podczas wojny w latach 90., choć z pochodzenia był Serbem, przeszedł na stronę obrońców oblężonego miasta. Był tam traktowany jak bohater. To on zadał nam pierwsze pytanie: „Czym jest miłość?”. Zaniemówiliśmy, a on odpowiedział: „Miłość zaczyna się od tego, że jesteś zakochany w sobie. Bo musisz znać i akceptować siebie, żeby móc kochać drugiego człowieka”. To zostało mi w głowie na zawsze. Dlatego powtarzam, że akceptacja siebie jest wyzwalająca – akceptacja swoich mocnych i słabych stron, konfrontacja z tym, co nam w sobie się nie podoba. Do tego trzeba odwagi. Ale warto się na nią zdobyć, bo prawda — także ta o sobie samej – jest sexy. Szczerość z samą sobą jest piękna. Wyzwala czułość. A moda jest sexy? Nie jestem jej pasjonatką, ale lubię klasykę. Ogromna w tym zasługa mojej mamy. Miała niesamowite wyczucie stylu i… kufer. Taki stary, kuty. Przechowywała w nim rzeczy, które „jeszcze wr…

251121BWELLE7687-63a509f.jpg
width: 1350
height: 1800

Moja Łemkowyna. Michał Szymko o wystawie „Formy obecności” [WYWIAD]
type: item
date: 2026-01-17T10:04:37.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: andy warhol
subject: sztuka
subject: wywiady
description: Zwielokrotnienia na obrazach Warhola to wpływ jego głęboko religijnej matki i rozdawanych przez nią świętych obrazków. Kilka z prac mistrza obok ikon Nowosielskiego czy sztuki Fedaka zawiśnie na fascynującej wystawie poświęconej Łemkom/Rusinom Karpackim, którym kurator Michał Szymko przywraca pamięć.
encoded: MAJA CHITRO: Skąd jesteś? Warhol w swojej słynnej wypowiedzi twierdził, że pochodzi znikąd. MICHAŁ SZYMKO: Ja też jestem z tego „nikąd”. Określam tak wioskę na pograniczu polsko-łemkowsko-słowackim. Dla ciebie to Łemkowszczyzna, region w Polsce. Dla mnie Lemkowyna – moja ojczyzna. Stąd pomysł na wystawę „Formy obecności. Sztuka Łemków/Rusinów Karpackich”. A zaczęło się od form milczenia. Szymborska pisała: „Ktoś tutaj był i był, i nagle zniknął i uporczywie go nie ma”. Jako badacz, wykładowca akademicki nie mogę się na to godzić. Więc ekspozycja staje się manifestem przywracania Łemkom głosu. Jako Łemkowie, Rusini Karpaccy, mieszkamy w obrębie terytorium Polski, Słowacji, Serbii, Chorwacji, Rumunii, Czech, Ukrainy, USA, Kanady, Argentyny, Węgier. Nasza sztuka jest więc częścią dziedzictwa tych państw, lecz w muzeach nie widuję kontekstu łemkowskiego. Oto forma milczenia. Wykluczenie kultury łemkowskiej w polskiej świadomości jest znaczące. Wciąż za mało mówi się o akcji Wisła, do której doszło w 1947 roku, choć to jedna z najczarniejszych kart w naszej historii. Siłą na ziemie zachodnie i północne przesiedlono 140 tysięcy Łemków. Zdaję sobie sprawę z kontrowersyjności tego stwierdzenia, ale uważam, że była to czystka etniczna. Przerwano transmisję naszej bytności i tożsamości. Oderwano nas od naszej ojczyzny. W języku łemkowskim istnieje pojęcie „na czużyni” – na obczyźnie, jak nazywa się te ziemie. Początkowo władza zachęcała Łemków do wyjazdu do ZSRR. Ci, którzy pozostali, dostali symboliczną godzinę, by spakować cały dobytek i przygotować się na wygnanie. Myślę tu szczególnie o moich pradziadkach, których deportowano, oraz o cioci Kapłończykowej, doskonale pamiętającej tamte czasy. Opowiadała mi wielokrotnie, że na wygnaniu jej matkę napadli Polacy – pobili ją i próbowali wyrwać język tylko dlatego, że mówiła do córki po łemkowsku. Finalnie udało jej się wrócić do Zyndranowej, lecz dom musiała odkupić od pani Bolkowej, która go sobie przywłaszczyła. Wielu Łemków …

Michal-Szymko-wywiad-ELLE-1f3cf43.jpg
width: 1400
height: 900

Tomasz Włosok: „Niby prosto jest się dziś komunikować, ale to nieprawda, bo przestaliśmy się zastanawiać nad tym, co mówimy, i tylko wypluwamy z siebie słowa” [WYWIAD]
type: item
date: 2026-01-11T13:42:19.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: aktorzy
subject: wywiady
description: Tomek Włosok przyznaje, że bliżej mu do marzyciela niż realisty. To dobrze, w dzisiejszym świecie potrzebujemy więcej takich twórców. W kontekście jego najnowszej roli w filmie „Dziki” rozmawiamy o tym, że w ciszy słychać więcej.
encoded: Tomasz Włosok - rocznik ’90. Jeden z najbardziej cenionych aktorów młodego pokolenia. Absolwent krakowskiej PWST. Zdobywca prestiżowej Nagrody im. Zbyszka Cybulskiego. Podczas FPFF w Gdyni otrzymał Kryształową Gwiazdę ELLE za rolę Jerzego Kuleja w filmie „Kulej”. 1 stycznia do kin wszedł film „Dziki” w reż. Macieja Kawulskiego, w którym wciela się w pierwszoplanową rolę tajemniczego wojownika. Jesteś typem milczącym? TOMEK WŁOSOK: Różnie. Kiedy najczęściej? W życiu. Praca daje mi przestrzeń, by się wyżyć, być przez chwilę ekstrawertykiem. Ale na co dzień to raczej jestem cichy. Niespecjalnie lubię gadać. A o czym lubisz? Lubię zgłębiać to, co moralne. Zagadnienia dotyczące powstania planety, galaktyki, astronomii, a także astrologii… Oprócz tego lubię sobie pogadać o tym, co nas w życiu wkurza, więc po ludzku. O grach komputerowych – o tym mógłbym mówić godzinami. I o filmach, choć przez to, że jestem częścią środowiska, z którego pochodzą też moi znajomi, staramy się gadać o tym jak najmniej. No tak, to przecież Wasza praca. Dlatego dziś o filmach rozmawiam mniej niż kiedyś. Dużo ich oglądasz? Wolałbym więcej. Oglądam za to sporo seriali, a to z prostej przyczyny – wieczorem, po całym dniu, jesteśmy już zmęczeni, dłuższa forma filmowa może w takim momencie przerazić. Co ostatnio oglądałeś? Najbardziej poruszyło mnie japońskie anime, choć nie jestem największym fanem gatunku. Przeglądaliśmy z Malwiną (Buss, partnerką Tomka – przyp. red.) Netfliksa i trafiliśmy na serial „Demon Slayer”. Słyszałem, że to popularna seria, nic dziwnego – znalazłem tam sporo prawd życiowych, o człowieku, naszych demonach i walce z nimi. To ciekawe, biorąc pod uwagę japońską kulturę umiaru – w tych filmach Japończycy mają szansę się wyżyć. Ciszę mają w życiu na co dzień, więc wyrzut zwierzęcej energii pojawia się w anime. Podobno warto też obejrzeć „Atak tytanów”, w którym główny wątek rozgrywa się na drugim lub trzecim planie. Klucza do historii szukamy w tle. Myślałam, że wymienisz „Nie…

AD6A1335-b8ddaf2.jpg
width: 1200
height: 1800

Arleta Zalewska: „Wrażliwość wcale nie jest słabością. To odwaga, tylko w innej formie” [WYWIAD]
type: item
date: 2025-12-26T08:26:16.000Z
creator: Hanna Lis
subject: Lifestyle
subject: hanna lis
subject: wywiady
description: Zawsze stonowana i profesjonalna. Nie boi się zadawać trudnych pytań. Arleta Zalewska to jedna z wiodących dziennikarek politycznych w Polsce. Jak bardzo wymagający jest to zawód? Porozmawiajmy.
encoded: Hanna Lis: Pamiętasz moment, w którym pomyślałaś: „Chcę być dziennikarką”? Arleta Zalewska: Nie planowałam dziennikarstwa, chciałam być marynarzem, ale z powodu wady wzroku nie dostałam się na nawigację w Wyższej Szkole Morskiej w Szczecinie. To była dla mnie katastrofa. Na szczęście szybko włączyłam plan awaryjny, pomyślałam: „Dobra, pójdę na Politechnikę Gdańską, potem naprawię wzrok i spróbuję jeszcze raz”. Ale już nie spróbowałam, bo się zakochałam. W dziennikarstwie. Ludzie z telewizji akademickiej powiedzieli nam, że w archiwach uczelni leżą stare kamery i sprzęty do nagrywania. Odnaleźliśmy je, odkurzyliśmy i zaczęliśmy filmować życie uczelni. Pamiętam pierwsze poważne zadanie dziennikarskie. To był maj 2007 roku. Donald Tusk, wtedy lider opozycji, przyjechał do nas jako gość specjalny. Czas burzliwej polityki — rządy PiS-u się sypią, trwa awantura o ustawę lustracyjną, milion dziennikarzy kłębiących się przed budynkiem uczelni. I wtedy wychodzę ja, pierwszy raz z mikrofonem, i pytam: „Jak pan wspomina czasy studenckie?”. Wszyscy dziennikarze patrzyli na mnie, jakbym była niespełna rozumu. Ale Donald Tusk odpowiedział, żartując, że właśnie na uczelni poznał żonę. Rzucił kilka anegdot z tamtych czasów. To było moje „pierwsze wejście na antenę”. I to wtedy przyszła myśl: „Też tak chcę. Chcę kiedyś stać wśród prawdziwych dziennikarzy”. Czyli z porażki – wady wzroku, niezrealizowanego marzenia – wynikła zupełnie nowa droga. Szłam tą samą ścieżką newsów i dziennikarstwa politycznego przez wiele lat, ale gdy dziś młodzi ludzie pytają mnie, czy i dlaczego warto uprawiać ten zawód, to nie wiem, co odpowiedzieć. Moja odpowiedź byłaby prosta: „Bo warto robić w życiu to, co się kocha i co jest twoją pasją”. Uwielbiam rozmawiać z ludźmi, poznawać inne punkty widzenia, pytać i słuchać. Ta ciekawość historii i tematów mnie napędza. Genialny jest ten moment, kiedy rano wchodzę do gmachu Sejmu i myślę: „Gotowa? No to ruszamy”. A masz poczucie tego, że możesz coś realnie zmie…

LisZalewskaDRUK-88bb526.jpg
width: 1374
height: 1800

„Czujemy się bezpieczniej, gdy zarządza nami mężczyzna”. Iwona Kozera o władzy, stereotypach i przyszłości biznesu [WYWIAD]
type: item
date: 2025-12-24T15:49:17.000Z
creator: Kara Becker
subject: Lifestyle
subject: praca
subject: wywiady
description: Patrzeć do przodu i wierzyć, że musi się udać – według Iwony Kozery to właśnie ta postawa pomaga pokonywać trudności w życiu zawodowym. Z założycielką Fundacji Liderek Biznesu, partnerką zarządzającą EY Consulting i pierwszą gościnią naszego podcastu „Kobiety Biznesu” rozmawiamy o blokadach hamujących kariery kobiet, o tym, jak skutecznie sobie z nimi radzić, a także o kobiecych cechach, które w dobie AI mogą okazać się niezastąpione w prowadzeniu biznesu.
encoded: Kara Becker: Czujemy się bezpieczniej, gdy zarządza nami mężczyzna. Tak uznała większość osób, niezależnie od płci, biorących udział w badaniach Fundacji Liderek Biznesu, zgodnie z którymi połowa polskich przedsiębiorstw jest zarządzana właśnie przez panów. Dlaczego wciąż tak jest? Iwona Kozera: To się na szczęście zmienia, choć rzeczywiście większość respondentów mówi, że jako przełożonych woli mieć mężczyzn. Rozmawialiśmy o tym z wieloma naukowcami i naukowczyniami w Fundacji Liderek Biznesu i wydaje się, że jest to efekt socjologiczny oparty na tym, że ludzie najczęściej mają szefów, a nie szefowe. Badania, a także obserwacje rynkowe, wykazują jednak, że coraz więcej kobiet pracuje na najwyższych stanowiskach i ich skuteczność jako liderek jest oceniana tak samo dobrze lub lepiej niż w przypadku mężczyzn. Sytuacja się zmienia. Czy dostatecznie szybko? Absolutnie nie, ale po to działamy jako fundacja, żeby te zmiany przyspieszyć. Biorąc pod uwagę wyzwania, które stoją przed naszym krajem, kluczowe jest, by nastąpiła równość w możliwościach rozwoju. Ja patrzę na to także pod kątem niewykorzystanego talentu kobiet. A nas jako kraju, społeczeństwa i gospodarki w obecnych uwarunkowaniach nie stać na niepełne zastosowanie tego potencjału. Co hamuje rozwój kobiet? Mówimy o barierach systemowych, ale są również te mentalne. Zdecydowanie protestuję przeciwko temu, by mówić, że blokady są w kobietach. Są w naszym otoczeniu i uwarunkowaniach, w których funkcjonujemy. Takie podejście przyświeca działaniom Fundacji Liderek Biznesu. To nie jest problem, który kobiety mają pokonać — to wspólne zadanie pań i panów, a także całych firm. Badania pokazują też, że kobietom trudniej negocjować, rozmawiać o pieniądzach, odpowiednio wyceniać swoją pracę. Jak to zmienić? Rzeczywiście, ogólnie rzecz biorąc, kobiety dużo bardziej krytycznie niż mężczyźni patrzą na siebie. I nie chodzi tu tylko o temat wynagrodzenia. W czasie swojej pracy wielokrotnie rozmawiałam z osobami, którym oferował…

IMG2459m-cec5f6c.jpg
width: 1440
height: 1800

Magdalena Boczarska: „Przez lata myślałam, że taka po prostu jestem. Diagnoza przyniosła spokój” [WYWIAD]
type: item
date: 2025-12-24T11:00:49.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: magdalena boczarska
subject: wywiady
description: W 2026 roku na ekrany kin trafią dwa filmy z jej udziałem. Oba balansują na granicy tego, co realne, i tego, co nie z tego świata. Oba ocierają się o zdarzenia nie z tego świata. A na jaki świat czeka Magdalena Boczarska? O tym jest ta rozmowa.
encoded: Magdalena Boczarska: Zdiagnozowano u mnie w tym roku ADHD. Zaczęłam psychoedukację. To ważny moment, ale nie traktuję go jak manifestu – raczej coś, co przyszło naturalnie, w odpowiednim czasie. Długo czułam, że jest we mnie jakiś rodzaj wewnętrznego napięcia, którego nie potrafiłam nazwać. Zawsze byłam wrażliwa, czasem chaotyczna. Sądziłam, że taka po prostu jestem. Diagnoza okazała się raczej spokojnym uporządkowaniem tych elementów, a psychoedukacja dała mi narzędzia, które pomagają funkcjonować i być łagodniejszą wobec siebie. To nie tak, że nagle wszystko się zmienia, po prostu zaczynasz patrzeć na siebie z większym zrozumieniem. Maja Chitro: O ADHD u dorosłych mówi się w zasadzie od niedawna… I dlatego wiele osób nadal nie kojarzy go z dorosłością. Sama byłam zdziwiona, jak mało kobiet jest diagnozowanych. Często słyszy się też, że to modny temat, ale z mojego doświadczenia wynika coś zupełnie innego. Diagnoza pozwala nazwać to, co dotąd było mglistym przeczuciem, i przynosi to ulgę. Czujesz, że możesz wreszcie poskładać siebie z czułością, zamiast surowo oceniać. Otworzyło to w mojej głowie przestrzeń pozwalającą zajrzeć do swojego wnętrza z ciekawością, a nie z niepokojem. Byłaś, jak to się ładnie określa, żywym dzieckiem? Tak, byłam energiczna. Ale dopiero teraz rozumiem, że ADHD nie musi wyglądać jak obrazek z podręcznika. To nie tylko nadaktywność czy trudność w skupieniu. To też emocjonalność, rozpędzone myśli, skakanie między tematami, czasem trudność w domknięciu drobnych spraw. Najbardziej uderzyło mnie to, że można mieć ADHD, będąc jednocześnie osobą spokojną na zewnątrz. I dopiero z perspektywy dorosłej kobiety widzę, jak te puzzle układały się przez lata. Jak? Choćby prokrastynacja, która potrafi sparaliżować. Albo nadmiar emocji długo niemających ujścia. Wiele osób twórczych funkcjonuje podobnie – presja bodźców, bogaty świat wewnętrzny, intensywność przeżyć. Część z tych emocji znajduje spust w sztuce, ale część zostaje w środku i potrafi przytło…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2025/12/KOR-20251017BORYSELLEBOCZARSKA0648-2-99f3818.jpg
width: 1440
height: 1800

„Ludzie tęsknią za bliskością, więc wynajmuje się dotyk, rozmowę, obecność”. Brendan Fraser o swojej najbardziej poruszającej roli
type: item
date: 2025-12-24T10:32:57.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: premiery filmowe
subject: wywiady
description: W szczycie kariery uciekł od Hollywood, utonął w mroku, a gdy niewielu dawało mu szansę, wrócił w wielkim stylu i zdobył Oscara. Dziś Brendan Fraser raczy nas jedną z najbardziej poruszających ze swoich ról – człowieka, który za odpowiednią opłatą towarzyszy obcym i samotnym w najważniejszych chwilach ich życia.
encoded: W 2021 roku w Japonii powołano ministra do spraw samotności i izolacji, jednocześnie uruchamiając biuro przeciwdziałania tej jednej z najdotkliwszych bolączek dzisiejszego świata. 40 proc. Japończyków przyznaje, że odczuwa samotność w codziennym życiu. Ale to trend globalny, dotyczący mieszkańców Wschodu i Zachodu. Według najnowszych danych WHO jedna na sześć osób na świecie czuje się samotna. A w Polsce? Wyniki badań naukowców z Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu są wyjątkowo niepokojące – wskazują, że z powodu samotności cierpi ponad 60 proc. obywateli. Komediodramat „Rodzina do wynajęcia” o „rozwiązaniu” przeciw samotności Jak radzić sobie z tą narastającą epidemią? Wspomniani już Japończycy stosują m.in. usługę osób do wynajęcia. Taka uprzejmość jest dość kosztowna, ale nie na tyle, by nie można było sobie na nią pozwolić. Tym samym można wynająć chłopaka lub dziewczynę, żałobnika, dalekiego członka rodziny, kogoś, kto wysłucha albo przytuli… Właśnie o tym obcym dla zachodniej kultury fenomenie opowiada w swoim najnowszym filmie, komediodramacie „Rodzina do wynajęcia”, Hikari. Urodzona w Osace reżyserka, która dotąd pracowała m.in. przy takich produkcjach jak „Tokyo Vice”, „Awantura” czy „37 sekund”, przeniosła się do Stanów Zjednoczonych jako 17-latka. Tam studiowała teatr i taniec na Uniwersytecie w Utah, a potem ukończyła wydział filmowy Uniwersytetu Południowej Kalifornii. Ma więc doświadczenie przenikania się kultur, co pozwoliło jej stworzyć uniwersalną opowieść o samotności. Phillip – w tej poruszającej roli Brendan Fraser – to amerykański, dojrzały już aktor mieszkający w Tokio, któremu się nie wiedzie. Ostatnim poważniejszym zleceniem była reklama pasty do zębów, w której wystąpił jako człowiek-tubka. W Japonii jest sam. Walczy z demonami. I zdaje się, że początkowo przegrywa. Ale pewnego dnia dostaje propozycję wcielenia się w żałobnika podczas lokalnej, tradycyjnej ceremonii pochówku. Robi to, po czym chce go zatrudnić Shinji Tada (grany przez Takeh…

Kadr-z-filmu-Rodzina-do-wynajecia-1-8323f47.jpg
width: 1400
height: 900

Nowa gwardia: Poznajcie 3 polskie marki modowe, o których w 2026 będzie mówić cały świat
type: item
date: 2025-12-20T14:59:56.000Z
creator: Julia Lubecka
subject: Moda
subject: polska moda
subject: trendy zima 2026
subject: wywiady
description: To właśnie one redefiniują polską modę i wychodzą poza rynek lokalny, udowadniając, że gra globalna nie musi oznaczać utraty krajowego dziedzictwa.
encoded: „Czy polska moda ma swoją tożsamość?”, zadaliśmy sobie to pytanie podczas panelu dyskusyjnego ELLE na minionym Łódź Young Fashion. Fakt, że debata zbiegła się w czasie z kalendarzowym końcem roku, mimowolnie skłania do przemyśleń. W końcu grudzień od zawsze był momentem podsumowań, refleksji i oczekiwania na nowe. I choć nie da się całkowicie przewidzieć, jak rynek polskiej mody będzie wyglądać w 2026 roku, a typowanie nowych trendów, zjawisk czy sukcesów danej marki często przypomina wróżenie z fusów, czasami już szybki przegląd social mediów potrafi zastąpić stawianie Tarota. Leo Season to najbardziej „cool” marka sezonu W gąszczu instagramowych postów promujących polską modę łatwo przegapić prawdziwą perełkę. Kiedy jednak do jej klientów zaliczają się Anna Lewandowska, Kristen Stewart, Khloe Kardashian, Jennie, Simone Ashley czy Renee Rapp, czy tego chcesz czy nie, nieraz o niej usłyszysz. Tak prestiżową listą miłośniczek może pochwalić się Leo Season. Polska marka założona w 2020 roku w Lublinie powstała z myślą o „tworzeniu wysokiej jakości mody inspirowanej najnowszymi trendami”. Po pięciu latach na rynku specjalizuje się w zmysłowych sukienkach, nowoczesnych kompletach interpretujących street style poprzez pryzmat estetyk lat 80. i 90., ale przede wszystkim w plekadzie okryć wierzchnich zdolnych do przyprawienia o szybsze bicie serca nawet doświadczoną bywalczynie pokazów. „Pomysł na Leo Season narodził się z głębokiej pasji do mody oraz potrzeby stworzenia czegoś własnego, autentycznego. Nie była to decyzja podjęta spontanicznie – pierwsza idea pojawiła się w 2020 roku. Proces tworzenia marki był wymagający i wieloetapowy, dlatego dopiero po dwóch latach konsekwentnej pracy powstała nasza pierwsza kolekcja. Najpierw zbudowaliśmy pracownię, w której współpracujemy z doświadczonymi rzemieślnikami – to dzięki nim możemy tworzyć projekty dopracowane w każdym detalu.”, mówią założyciele Leo Season. Potwierdzeniem tego jest fakt, że pomimo pięciu lat na rynku, pie…

polska-moda-2-e58ba18.jpg
width: 1200
height: 1200

Sprawdziłam nowy Multistyler Dyson Airwrap Coanda 2x™ i zapytałam inżynierkę o technologię, która przyspiesza codzienną stylizację włosów. Oto, co robi inaczej
type: item
date: 2025-12-12T10:07:48.000Z
creator: Aleksandra Michalik
subject: Uroda
subject: dyson
subject: wywiady
description: Jako jedna z pierwszych redaktorek miałam okazję sprawdzić w praktyce Multistyler Dyson Airwrap Coanda 2x™. Testowi towarzyszyła rozmowa z inżynierką brandu odpowiedzialną za rozwój nowości w portfolio marki. To połączenie osobistego doświadczenia i zaplecza technologicznego pozwala spojrzeć na Airwrapa nie jak na kolejny beauty-gadżet, ale jak na narzędzie, które realnie zmienia tempo, komfort i jakość codziennej stylizacji.
encoded: Multistyler Dyson Airwrap Coanda 2x™ – stylizacja, która przyspiesza przyszłość beauty Stylizacja włosów coraz rzadziej polega dziś na kompromisach. Nie chcemy już wybierać między efektem jak z salonu a zdrowiem włosów, między szybkością a precyzją. Dyson, marka od lat redefiniująca kategorię beauty-tech, po raz kolejny przesuwa granice – prezentując nowy Multistyler Airwrap Coanda 2x™, najbardziej zaawansowaną wersję kultowego urządzenia do stylizacji i suszenia włosów. To nie jest kosmetyczna aktualizacja znanego produktu. Multistyler Airwrap Coanda 2x™ to efekt przełomu technologicznego: nowego silnika, podwojonego ciśnienia powietrza i inteligentnych końcówek, które uczą się sposobu stylizacji użytkownika. Wszystko po to, by włosy stylizować szybciej, dokładniej i bez ekstremalnego ciepła. Test redakcyjny: moje pierwsze wrażenia po użyciu Multistylera Dyson Airwrap Coanda 2x™ Byłam jedną z pierwszych redaktorek, które podczas warsztatów miały okazje testować Multistylera Dyson Airwrap Coanda 2x™. Już przy pierwszym użyciu uwagę zwracały lżejsza, bardziej kompaktowa konstrukcja oraz wyraźnie odczuwalna moc. Urządzenie dobrze leży w dłoni, a zmiana końcówek jest intuicyjna i szybka. Stylizacja przebiega płynnie - bez uczucia przegrzewania włosów i bez konieczności wielokrotnego przechodzenia po tym samym paśmie. Moje włosy są z natury puszące się, cienkie, ale jest ich dużo, przez co ciężko je „ujarzmić”. Nowy model Dysona oraz połączenie końcówki wygładzającej i lokującej poradził sobie z nimi błyskawicznie. Proces stylizacji, który zwykle zajmował mi około 30 minut, skrócił się niemal o połowę. Szczotka pozwoliła rozczesać i wygładzić włosy bez splątań w mniej niż 15 minut, a wałęk - mimo większego rozmiaru - okazał się idealny do szybkiego budowania objętości. Efekt? Włosy są gładkie i miękkie, ale nie „przestylizowane”. Lok ma naturalny skręt, a objętość wygląda lekko i nowocześnie. Co istotne, fryzura zachowała swoją formę także kilka godzin po stylizacji. Na…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2026/01/NFGUHS09PPIDRODPL109-RGB-FilmStill-DigitalONLY-Barrel40mm-Hand-A4MIX-83765e8.jpg
width: 3543
height: 1994

„Chcę, żeby ludzie znaleźli w mojej muzyce coś swojego” Asaf Avidan o albumie „Unfurl” [WYWIAD]
type: item
date: 2025-11-30T09:00:53.000Z
creator: Gabriela Trojanowska
subject: Kultura
subject: muzyka
subject: wywiady
description: Asaf Avidan — artysta o jednym z najbardziej rozpoznawalnych i przeszywających głosów współczesnej sceny — powraca do Polski na dwa wyjątkowe koncerty. Wystąpi 1 grudnia w warszawskiej Progresji oraz 2 grudnia w gdańskim Starym Maneżu. To szczególny moment: po trzech latach Avidan rusza w trasę z pełnym zespołem, prezentując premierowy materiał.
encoded: Pod koniec maja fani usłyszeli nowy singiel Asafa Avidana „The Call Of The Flow”, nagrany w legendarnym Miraval Studios i wzbogacony o pełną orkiestrę. Utwór łączy elegancję dawnych lat z nowoczesną dramaturgią — melancholia tańczy tu z nadzieją niczym w czarno-białym filmie z połowy XX wieku, gdzieś w paryskiej kawiarni. Powrót do klasycznego nastroju, spleciony z energią współczesności w albumie „Unfurl” otwiera nowy rozdział w twórczości Avidana. Pytamy artystę o jego inspiracje, proces twórczy i zmiany, jakie zaszły w jego muzyce (i nie tylko) na przestrzeni ostatnich lat. Gabi Trojanowska, ELLE.pl: Zacznijmy od singla „The Call of the Flow”. Nagrywałeś go z pełną orkiestrą. Jak wyglądało to doświadczenie – zarówno emocjonalnie, jak i technicznie? Asaf Avidan: Cały album nagrywaliśmy z pełną orkiestrą, głównie w reaktywowanym przez Brada Pitta Miraval Studios. To miejsce ma niezwykłą aurę i historię. Kontrast z „Anagnorisis” był ogromny — tamten album powstawał w pandemii, w małych, prywatnych przestrzeniach, tworzyłem go praktycznie samodzielnie. Tutaj byłem otoczony dziesiątkami muzyków, techników i aranżerów. Mam precyzyjną wizję, zawsze przygotowuję szczegółowe dema, ale gdy tyle osób wnosi siebie, zaczynasz dyrygować nie tylko orkiestrą, lecz całym ludzkim żywiołem. Bywa to trudne — czasem marzysz o samotności małego studia — ale są momenty, kiedy wszystko się łączy: energia, osobowości, niedoskonałości. Wtedy dzieje się coś głęboko ludzkiego. To doświadczenie nie było ani „świetne”, ani „złe” — było pełnym spektrum emocji. Jakich reakcji oczekiwałeś przy premierze „Unfurl”? Nie miałem już oczekiwań (śmiech). Chciałem jedynie, żeby ludzie znaleźli w mojej muzyce coś swojego. „Unfurl” powstawał długo — właściwie od czasów „Anagnorisis”. Każdy mój album to kolejna wyprawa w głąb siebie, archeologia wewnętrznych warstw. Wierzę, że im bardziej schodzisz w głąb, tym bardziej dotykasz tego, co uniwersalne... ...czegoś wspólnego wszystkim, choć trudnego do nazwani…

Asaf-Avidan-734ab07.jpg
width: 1400
height: 900