Elle.pl
type: channel
link: https://www.elle.pl
date: 2026-06-21T13:18:07.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Natalia i Paulina Przybysz w szczerej rozmowie z Katarzyną Dąbrowską: „Nasz konflikt zachwiał fundamentami. Ale tylko po to, by zbudować coś jeszcze piękniejszego” [WYWIAD]
items: Areta i Agnieszka Szpura-Rylskie w szczerej rozmowie z Hanną Lis: „Miłość nie wybiera. Ani kraju, ani osoby, którą kochamy”
items: Ricky Martin: „Scena to moje miejsce. Chyba kiedyś po prostu na niej umrę” [WYWIAD]
items: Wiktor Niezgoda: „Idealny run club powinien być inkluzywny i stawiać bieganie na pierwszym miejscu” [WYWIAD]
items: Jakub Józef OrlińskI i Aleksander Dębicz: „Muzykę klasyczną można odbierać jak każdą inną. Wystarczy otworzyć się na emocje” [WYWIAD]
items: Julia Samuel: „Najbardziej kochamy i najbardziej ranimy w rodzinie” [WYWIAD]
items: Dlaczego narcyz nigdy się nie zmieni? Bolesna prawda o toksycznych relacjach. Rozmowa z socjologiem, Jarosławem Gibasem
items: Kasia Warnke w szczerej rozmowie z Hanną Lis: „Dzieci nie powinny nam nic być winne”
items: Narcyzi w pracy manipulują i psują atmosferę. Zyskują „pokarm” w postaci strachu podwładnych. Jak się bronić? Radzi socjolog
items: Aneta Kręglicka w szczerej rozmowie z Hanną Lis: „Nauczyłam się o sobie mówić w superlatywach, nie krępuję się, bo wiem dokładnie, kim jestem"

Natalia i Paulina Przybysz w szczerej rozmowie z Katarzyną Dąbrowską: „Nasz konflikt zachwiał fundamentami. Ale tylko po to, by zbudować coś jeszcze piękniejszego” [WYWIAD]
type: item
date: 2026-06-21T13:17:30.000Z
creator: Katarzyna Dąbrowska
subject: Kultura
subject: miłość
subject: natalia przybysz
subject: wywiady
description: „To siła sióstr, rządzimy tu!” – śpiewały 25 lat temu. Ta i inne piosenki Sistars zdefiniowały nie tylko polską scenę muzyczną wczesnych lat 2000. To wtedy pierwszy raz usłyszałyśmy o siostrzeństwie i mocy kobiecego wsparcia. Dziś Paulina i Natalia Przybysz wiedzą o tym znacznie więcej.
encoded: Na początku lat 2000. Słyszę w radiu piosenkę „Siła sióstr” i eksploduję. Kupuję płytę i od rana do wieczora słucham Sistars. Jak większość Polski. Zespół tworzą Natalia i Paulina Przybysz wraz z Bartkiem Królikiem, Markiem Piotrowskim, Marcinem Ułanowskim i Przemkiem Maciołkiem. Z dnia na dzień stali się gwiazdami, na koncertach były tłumy, a ich muzyka i teksty piosenek objawieniem. – Dla milenialsów członkowie Sistars są absolutnie ikonicznymi postaciami. Jako zespół zrewolucjonizowali polską scenę muzyczną, zaszcze piając miłość do muzyki soul na skalę masową – mówi Gabi Drzewiecka, dziennikarka muzyczna, autorka programu „Gabi Drzewiecka zaprasza” w TVP 2. Kiedy zespół powstawał, Natalia i Paulina były nastolatkami. W ciągu chwili osiągnęły wielki sukces, doświadczyły popularności, na którą nie były gotowe. W 2007 roku zespół zawiesił działalność. Siostry zaczęły swoje solowe kariery. Rok temu Sistars zagrało kilka koncertów w ramach trasy Męskiego Grania. Reakcja publiczności była entuzjastyczna. Po prostu tęskniliśmy na ich twórczością. Tego lata też będziemy mogli posłuchać ich świetnej muzyki. Z Natalią i Pauliną umawiam się w warszawskiej restauracji Barbara. Jest ranek, zamawiamy śniadanie. Zanim się orientuję, że powinnam już włączyć dyktafon, rozmowa zaczyna płynąć. I chociaż mam przygotowanych wiele pytań, szybko okazuje się, że nie potrzebuję wcześniej napisanego scenariusza. Dziewczyny są jak Tetris – jedna zaczyna, druga dopowiada. Rozumieją się wpół słowa, uzupełniają, mają swój kod. Wystarczy nie przeszkadzać i słuchać. Czy jesteście przesądne? PAULINA I NATALIA: Nie. Czyli powiedzenie, że nie wchodzi się drugi raz do tej samej rzeki, Wam niestraszne? NATALIA: Nie, przede wszystkim dlatego, że ta rzeka do końca nigdy nie jest taka sama i my też jesteśmy inne. W przesądy raczej nie wierzę, ale kiedy dorośli ludzie powiedzą mi coś ważnego, to ja z tym idę dalej w życiu. Na przykład 12 lat temu, przed pierwszą próbą reanimacji Sistars, Urszula Dudzia…

260423ZUZAELLE0515bez-copy-55d3d8b.jpg
width: 2687
height: 1800

Areta i Agnieszka Szpura-Rylskie w szczerej rozmowie z Hanną Lis: „Miłość nie wybiera. Ani kraju, ani osoby, którą kochamy”
type: item
date: 2026-06-18T12:10:13.000Z
creator: Hanna Lis
subject: Kultura
subject: hanna lis
subject: miłość
subject: wywiady
description: Nie chcemy stąd wyjeżdżać, żeby normalnie żyć. Nikogo nie krzywdzimy swoimi wyborami. Kochamy się i czekamy na naszą córkę, jest wytęskniona i upragniona, mówią Areta i Agnieszka Szpura-Rylskie.
encoded: Hanna Lis: Dziewczyny, wszystkiego najlepszego z okazji miesiąca społeczności LGBT+, który obchodzimy w czerwcu, przynajmniej teoretycznie. A praktycznie, czego Wam życzyć? ARETA: Równości, normalności, żebyśmy nie musiały walczyć. AGA: Tak jak Areta powiedziała: równości, nic więcej. Od kilkunastu lat, mimo szumnych zapowiedzi, wciąż jesteście zakładniczkami politycznych gier. W 2012 roku, po kolejnym nieudanym sejmowym podejściu do ustawy o związkach partnerskich, napisałam tekst o tym, że znowu politycy pokazali Wam środkowy palec. AGA: Tak, przeczytałyśmy go. Minęło 14 lat i jakby podmienić datę na dzisiejszą, byłby nadal aktualny. Wciąż trwa walka o uznanie praw ludzi, którzy żyją wśród nas. Nie chcę gadać o polityce, wolę, żeby to była rozmowa o miłości. Więc od początku: jak się poznałyście? ARETA: Jak większość par, na Tinderze… AGA: …ponad 11 lat temu. Żadna z nas się tego nie spodziewała, bo obydwie wcześniej byłyśmy w relacjach heteroseksualnych. Nigdy nie miałam dziewczyny. ARETA: Ani ja, fizycznie. Ale obie o tym myślałyśmy, tylko że w tamtych czasach trzeba było trzymać te emocje w ukryciu. Niby niewiele czasu minęło, ale rzeczywistość dookoła bardzo się zmieniła. Zobacz, ile było wtedy, a ile jest teraz takich postaci jak my w serialach, kinie, literaturze… Mimo że sama pracowałam w modzie, gdzie gejów było bardzo dużo, to jednak nie znałam żadnej lesbijki. Ani w najbliższej przestrzeni, ani tym bardziej w życiu publicznym. Post factum okazało się, że takie dziewczyny były dookoła nas, ale się ukrywały, siedziały cicho. Po angielsku mówi się „denial mode“. Życie w trybie zaprzeczenia. Wy też w nim żyłyście? ARETA: Myślę, że tak. Na ścianach miałam plakaty samych dziewczyn: aktorek, piosenkarek. Ale nie potrafiłam nazwać tego, że się w nich podkochiwałam. Bo „defaultowo” myślałam, że podkochiwać się można tylko w chłopakach. Dopiero potem mi się to wszystko skleiło w całość. Zrozumiałam, że można za kochać się w człowieku. Bez względu na płeć. AGA: Zak…

LisSzpura-830a30e-e1781771365194.jpg
width: 2885
height: 3420

Ricky Martin: „Scena to moje miejsce. Chyba kiedyś po prostu na niej umrę” [WYWIAD]
type: item
date: 2026-06-17T13:39:08.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: muzyka
subject: wywiady
description: Ricky Martin od początku swojej kariery w zdominowanej przez rynek USA muzyce pop przecierał szlaki artystom z regionu Karaibów, Ameryki Środkowej i Południowej. To zaangażowanie, również na poziomie społeczno-politycznym, się opłaciło. Dziś język hiszpański króluje na szczytach list przebojów. A Martin rusza w trasę. 2 lipca zagra w Krakowie. Rozmawiamy, gdy przebywa akurat w Cannes. Ciągle się śmieje. – Mam taki cel, by ludzie na moich koncertach zapomnieli o troskach. Da się zrobić…
encoded: Ricky? – mówię do słuchawki. Nie, żebym nie rozpoznała głosu Martina, którego piosenki nuciłam jako nastolatka. Nie dało się inaczej, bo hity „Livin’ la Vida Loca”, „María” czy „La Copa de la Vida” (hymn mundialu 1998) podbiły międzynarodowe listy przebojów i znał je każdy, kto choć trochę interesował się muzyką popularną. Dwadzieścia siedem lat później mimo zaawansowanych technologii telefon między Warszawą a Cannes jakby na złość zrywa połączenie. Raz, drugi, piąty. – Ricky, jesteś tam? – próbuję po raz kolejny. – Tak! – dobiega w końcu jego głos. – Właśnie mówiłem dzieciom, że dawno nie cieszyłem się tak na wywiad. Dziękuję, że znalazłaś dla mnie czas – dodaje. – Nie, to ja dziękuję – wymieniam uprzejmość, tak naprawdę plącząc się zaskoczona. Całkiem niepotrzebnie, bo odkąd pamiętam, wieść niesie, że Ricky Martin to jedna z najsympa­tyczniejszych i najczulszych gwiazd światowego show--biznesu, a hasło o traktowaniu ludzi z szacunkiem wcielał w życie, zanim Harry Styles, który owo rozsławił, się urodził. Martin przyszedł na świat w San Juan w 1971 roku, a na scenie, już profesjonalnie, stanął jako nastolatek z zespołem Menudo. W latach 90. jego płyty osiągały milionową sprzedaż. Najwięcej? Dwadzieścia milionów egzemplarzy pierwszego anglojęzycznego krążka „Ricky Martin” z 1999 roku. Ale wcześniejsze, hiszpańskojęzyczne, osiągały równie imponujące wyniki (dziewięć milionów). Oprócz muzyki artysta mocno angażuje się w działalność charytatywną i akcje społeczne. W przerwie Halftime Show podczas tegorocznego finałowego meczu ligi NFL Super Bowl, któremu przewodził Bad Bunny, Martin zaśpiewał protest song „Lo Que Le Pasó a Hawaii”, opowiadający o kolonizacji, gentry­fikacji oraz strachu przed utratą tożsamości. Absolutnie wzruszający występ jest do obejrzenia na YouTube. A potem? Ricky wyruszył w ogólnoświatową trasę koncertową. Jako że w dniu rozmowy przebywa akurat na południu Francji, pytam, co tam robi. – Jestem na prywatnym evencie, ale na krótko. Za chwilę wracam…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2026/06/de38c5ec-b622-4a76-8915-ab71b4aed553-1-8754e10.jpg
width: 3414
height: 5120

Wiktor Niezgoda: „Idealny run club powinien być inkluzywny i stawiać bieganie na pierwszym miejscu” [WYWIAD]
type: item
date: 2026-06-10T12:49:31.000Z
creator: Aleksandra Jóźwiak
subject: Lifestyle
subject: bieganie
subject: wywiady
description: Run cluby, influencing, designerskie kolekcje sportowe. Nie da się nie zauważyć, że bieganie weszło do mainstreamu. Po części stało się nawet pretekstem do chwytliwych kampanii marketingowych. Moda na bycie fit? Potrzeba bycia częścią społeczności? Czy kubek kawy wyglądający lepiej w sportowym outficie? Na te pytania stara się odpowiedzieć Wiktor Niezgoda.
encoded: Aleksandra Jóźwiak: Czy bieganie naprawdę jest dla każdego? Wiktor Niezgoda: Bieganie jest dla każdego. Każdy może założyć buty i wyjść na przebieżkę – czy to szybką, czy wolną, dokładnie tak, jak chce. Więc jeżeli lekarz nie stwierdził żadnych przeciwwskazań, to uważam, że naprawdę tak – bieganie jest dla każdego. Czyli według Ciebie to najprostszy i najbardziej dostępny sport? Na początku tak. Oczywiście im dalej w las, tym pojawia się więcej „to zależy” – i to jest w ogóle bardzo biegowa odpowiedź, która pasuje do wielu rzeczy. Ale próg wejścia jest stosunkowo niski. Na samym początku jedyne, czego potrzebujesz, to chęć no i na pewno przydadzą się też dobre buty. Dopiero potem dochodzą wszystkie rzeczy związane ze sprzętem, świadomym treningiem i tak dalej. Natomiast start jest naprawdę prosty – możesz po prostu założyć buty i wyjść pobiegać. Twoim zdaniem trudniej jest zacząć czy wytrwać? Myślę, że wytrwać. Nawyki nie tworzą się od razu i wiele osób bardzo szybko rezygnuje. Często dlatego, że nie do końca rozumieją, co się dzieje w ich treningu. Bardzo dużo osób biega po prostu za szybko. Jeżeli każdy trening wygląda tak, że kończysz go totalnie zmęczony, nie jesteś w stanie oddychać i masz poczucie, że to jest tylko niekomfortowy wysiłek, to trudno to polubić. Tym bardziej że nie widzisz od razu efektów. Więc masz sytuację, w której poddajesz się wysiłkowi, a jednocześnie nie dostajesz szybkiej nagrody – i to może bardzo zniechęcać. Wydaje mi się, że wiele osób zaczyna bez planu i bez świadomości, jak powinien wyglądać trening, żeby dawał zarówno efekty, jak i przyjemność. Najczęściej widzę właśnie to: bieganie za szybko i rzucanie się od razu na głęboką wodę. A to sprawia, że nie jesteśmy w stanie zbudować nawyku, bo ten trening zwyczajnie nie daje frajdy. Natomiast jestem przekonany, że kiedy już nauczysz się biegać spokojniej, wprowadzać nowe bodźce treningowe – spokojne wybiegania z mocniejszymi jednostkami – i złapiesz rytm, to naprawdę trudno się od tego …

niezgoda-ad15a35.jpg
width: 1847
height: 1300

Jakub Józef OrlińskI i Aleksander Dębicz: „Muzykę klasyczną można odbierać jak każdą inną. Wystarczy otworzyć się na emocje” [WYWIAD]
type: item
date: 2026-06-08T08:38:30.000Z
creator: Maja Chitro
subject: Kultura
subject: Jakub Józef Orliński
subject: wywiady
description: Świetni muzycy. Jakub Józef Orliński jeszcze w tym roku zadebiutuje jako pierwszy polski kontratenor w mediolańskiej La Scali. Pianista Aleksander Dębicz otworzy Festiwal Muzyki Filmowej na Teneryfie. Dobrzy kumple. Pomysłodawcy i założyciele festiwalu Break in Classic. Nam opowiadają o modzie i scenicznej charyzmie, odczarowaniu muzyki klasycznej i dobrej zabawie.
encoded: MAJA CHITRO: Który z was chętniej łamie reguły? JAKUB JÓZEF ORLIŃSKI: Obaj je łamiemy, tylko w inny sposób. Czyli jaki? ALEKSANDER DĘBICZ: Nie sądzę, że jest w nas dusza rebeliantów, którzy za wszelką cenę chcą coś zburzyć. A są takie osobowości, których celem nadrzędnym jest zmiana paradygmatu... JAKUB: Nami kieruje głównie głód artystyczny i głód wyrazu artystycznego, który sam w sobie jest przełamaniem. To nas interesuje, taki mamy background. Nie chodzi o bunt dla buntu, ale o pewien cel. ALEKSANDER: Chęć zmiany wynika z tego, że istnieje spora część publiczności, która boi się muzyki klasycznej, bo kojarzy ją z surowymi zasadami, więc nową formułą festiwalu chcemy pokazać, że one nie są najistotniejsze. Niektóre są słuszne, wynikają z konwencji, której nie należy łamać, ale w wielu przypadkach zasady nie przystają do XXI wieku i przeszkadzają w odbiorze klasyki, będącej muzyką jak każda inna – żeby móc ją odbierać, wystarczy otworzyć się na emocje. A trudno to zrobić, jeśli jest się zestresowanym, czy dobrze się zachowuje, wygląda... Albo czy ma się wystarczającą wiedzę, bo wiele osób myśli, że konieczna jest solidna podstawa, by odbierać muzykę klasyczną. To nieprawda. Przecież nie trzeba znać historii kina czy sztuk wizualnych, żeby się nimi zachwycać. JAKUB: Gdy byliśmy w trasie z naszym albumem „LetsBaRock”, w każdym mieście odwiedzaliśmy muzea. Nie trzeba się znać, by znaleźć tam coś dla siebie. Podobnie jest z muzyką, w której każdy odbierze to samo dzieło osobiście w zależności od tego, w jakiej jest właśnie formie, miejscu w życiu i co go teraz cieszy albo trapi. Bardzo często odwiedzam Madryt, oglądam tam te same obrazy, a za każdym razem reaguję inaczej. Odnajduję nowe detale u Boscha albo obserwuję jednolite prace Bosco Sodiego. Zawsze poruszą we mnie inną strunę. Gdzie jeszcze oprócz muzeów szukacie wrażeń? ALEKSANDER: Lubię duże miasta, inspirują mnie, chłonę ich energię. Londyn jest takim miejscem. Oglądałem tam niedawno kapitalny musical „Dracula…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2026/06/fot-Alicja-Lesiak-BIC0918v1finalsRGB-8ee2195.jpg
width: 1200
height: 968

Julia Samuel: „Najbardziej kochamy i najbardziej ranimy w rodzinie” [WYWIAD]
type: item
date: 2026-06-06T08:00:03.000Z
creator: Gabriela Trojanowska
subject: Kultura
subject: książki
subject: psychologia
subject: wywiady
description: Z Julią Samuel, psychoterapeutką i autorką książki „Każda rodzina ma swoją historię. Jak dziedziczymy miłość i stratę”, rozmawiamy o rodzinnych opowieściach, terapii, żałobie i o tym, dlaczego relacje z bliskimi wymagają pracy, ale są jej warte.
encoded: Przez lata była świadkiem historii, które rozgrywały się z dala od kamer. Julia Samuel, jedna z najbardziej cenionych brytyjskich psychoterapeutek, przyjaźniła się z księżną Dianą, a po jej tragicznej śmierci pomagała przejść przez żałobę młodym Williamowi i Harry’emu. Od ponad trzech dekad towarzyszy ludziom w najtrudniejszych momentach życia: stracie, chorobie, rozstaniach i rodzinnych kryzysach. Dziś mówi, że każda historia żałoby prowadzi ostatecznie do tego samego miejsca: rodziny. W najnowszej książce „Każda rodzina ma swoją historię. . Jak dziedziczymy miłość i stratę”” Julia Samuel przygląda się temu, jak miłość, tajemnice, traumy i niewypowiedziane emocje przechodzą z pokolenia na pokolenie. Rozmawiamy o rodzinnych opowieściach, które nas kształtują, o sekretach żyjących dłużej niż ich bohaterowie, a także o tym, dlaczego w świecie pełnym szybkich bodźców i technologii wciąż najbardziej potrzebujemy bliskości drugiego człowieka. Gabriela Trojanowska, ELLE: W swojej najnowszej książce skupia się Pani na pojęciach rodziny i historii. Dlaczego są one tak ważne? Julia Samuel: Od ponad 35 lat pracuję jako terapeutka i właściwie każda osoba, która przechodziła przez drzwi mojego gabinetu, niezależnie od tego, z jakim problemem przychodziła, prędzej czy później zaczynała mówić o rodzinie. O swoim pochodzeniu, o rodzinie, w której żyje, albo o rodzinie, którą chciałaby stworzyć. Im dłużej tego słuchałam, tym mocniej widziałam, że historie, które rodzina opowiada o sobie, historie, które zna (ale też te, których nie zna), bardzo często wpływają na to, kim stają się jej członkowie. Opowieści są przekazywane z pokolenia na pokolenie, ale istnieją też historie niewypowiedziane, przemilczane. Czasem są to historie traumy, które oddziałują na kolejne pokolenia. Zaczęła mnie więc bardzo interesować praca z całymi systemami rodzinnymi, z rodzinami wielopokoleniowymi. Chciałam zrozumieć, o czym rozmawiają, co rozumieją jako system, na co jest w rodzinie przyzwolenie, a na c…

Julia-Samuel-2-d5493ec.jpg
width: 1400
height: 900

Dlaczego narcyz nigdy się nie zmieni? Bolesna prawda o toksycznych relacjach. Rozmowa z socjologiem, Jarosławem Gibasem
type: item
date: 2026-06-04T05:13:38.000Z
creator: ELLE
subject: Wideo
subject: breakingnews
subject: psychologia
subject: wywiady
description: Narcyzi rzadko chcą się zmieniać, bo nie widzą problemu w sobie – mówi socjolog Jarosław Gibas w rozmowie dla ELLE Polska. Terapia często kończy się jedynie nauką lepszego udawania. Jak więc chronić siebie w toksycznych relacjach?
encoded: Jarosław Gibas w rozmowie z ELLE Polska pokazuje, że narcyzm to nie tylko problem kreującego go człowieka, ale również wyzwanie dla całego jego otoczenia. Świadomość braku chęci do zmiany u narcyza pomaga zrozumieć, dlaczego relacje z takimi osobami bywają tak wyniszczające i pokazuje, jak ważna jest samoochrona oraz wsparcie dla ofiar. Świat narcyza jest bez skazy „Osoba z narcystycznym zaburzeniem osobowości zwykle nie widzi w sobie problemu” – podkreśla Gibas. Z perspektywy narcyza to otoczenie jest „winne”, to inni powinni się zmienić, a nie on sam. Ta głęboka nieświadomość własnych destrukcyjnych zachowań powoduje, że trudno oczekiwać od takich osób dobrowolnej chęci do terapii czy refleksji nad sobą. Narcyzi często maskują swoje prawdziwe oblicze i wykazują ogromną odporność na krytykę. Każda próba zwrócenia im uwagi jest odbierana jako atak na ich perfekcyjny obraz siebie. Takie osoby wolą nauczyć się, jak lepiej manipulować i kontrolować otoczenie, niż zmieniać swoje zachowania. Terapia jako narzędzie do… lepszego udawania Często jedynym powodem, dla którego narcyz zdecyduje się na terapię, jest presja bliskich lub zagrożenie życiowe – na przykład ryzyko utraty relacji czy pracy. „Zdarza się, że przychodzą do psychologa nie po to, by się zmienić, a by dostać narzędzia pozwalające utrzymać pozory” – wyjaśnia Gibas. Oznacza to, że proces terapeutyczny niekoniecznie prowadzi do prawdziwej przemiany, lecz bywa treningiem nowych sposobów manipulacji i udawania. Terapia nie zmienia postawy narcyza, jeśli sam nie jest na to gotowy. Chęć zmiany – rzadka, ale możliwa Gibas zauważa, że prawdziwa zmiana jest możliwa wyłącznie wtedy, gdy narcyz przyjmie, że ma problem i faktycznie zechce nad sobą pracować. Niestety, to zjawisko bardzo rzadkie. W większości przypadków narcyzi kontynuują swoje strategie, korzystając z nich jako mechanizmów ochronnych i socjalnych masek. Dlatego ważne jest, by osoby bliskie narcyzom rozumiały, że nie zmienią ich na siłę. Kluczową rolę pełn…

gibas-0b34f9e.png
width: 1920
height: 1080

Kasia Warnke w szczerej rozmowie z Hanną Lis: „Dzieci nie powinny nam nic być winne”
type: item
date: 2026-06-01T14:52:50.000Z
creator: ELLE
subject: Lifestyle
subject: Wideo
subject: hanna lis
subject: katarzyna warnke
subject: wywiady
description: W wywiadzie dla Elle Polska Kasia Warnke, aktorka i reżyserka, otwarcie mówi o swoim macierzyństwie – o radościach, trudnościach i wewnętrznym rozwoju, których doświadczyła dzięki byciu mamą.
encoded: W wywiadzie dla Elle Polska Kasia Warnke, aktorka i reżyserka, otwarcie mówi o swoim macierzyństwie – o radościach, trudnościach i wewnętrznym rozwoju, których doświadczyła dzięki byciu mamą. To spojrzenie pełne szczerości i autentyczności, które pokazuje, że macierzyństwo to nie tylko piękne chwile, ale i prawdziwa lekcja życia. Kasia nie kryje, że rola matki była dla niej dużym wyzwaniem. „Ja w ogóle średnio się do tego nadaję, przysięgam. Rodzinnym dziwadłem chyba jestem,” mówi z uśmiechem. Mimo to podkreśla, jak bardzo ceni sobie stworzenie wokół siebie i córki Heleny „plemienia” – czyli bliskich osób, które wspierają wychowanie dziecka. Najbardziej jednak Warnke zwraca uwagę na to, jak macierzyństwo zmieniło ją samą. „To jest ogromny rozwój osobisty, którego nikt ci nie zapewni. Poziom cierpliwości. Ja nigdy nie byłam cierpliwa, ale to, co Helena ze mną zrobiła, to jest majstersztyk,” wyznaje. Macierzyństwo stało się dla niej procesem uczącym pokory, wytrwałości i miłości bezwarunkowej. Jednym z najważniejszych aspektów, o którym Kasia mówi z wielką troską, jest budowanie relacji opartej na zaufaniu z dzieckiem: „Chciałabym, żeby Helena mi ufała, bo wiem, że jak będzie mi ufała, to będzie bezpieczna. W sensie, że ona mi wszystko powie.” To zaufanie jest fundamentem i podstawą, na której można budować zdrową, bliską relację. Warnke nie unika również trudności i paradoksów macierzyństwa, jak konieczność odpuszczania, dawania wolności i jednoczesnego nauczenia szacunku. „To jest ciągły paradoks, musisz wymierzyć, kiedy już to jest ostentacja, a kiedy są emocje, które trzeba rozbroić,” tłumaczy aktorka. View Ediplayer on the source website Dla Kasi macierzyństwo to także świadomość poświęcenia, które nie może być traktowane jako obowiązek z wyrzutami, ale jako dar: „Dzieci nie powinny nam nic być winne. To jest poświęcenie, a nie upomnienie.” To ważna, dojrzała perspektywa, która pozwala odnaleźć równowagę pomiędzy własnymi potrzebami a oczekiwaniami wobec roli mat…

powiekszenie-z-hanna-lis-kasia-warnke-o-kobiecosci-i-wieku-278847-486e302.jpg
width: 1920
height: 1080

Narcyzi w pracy manipulują i psują atmosferę. Zyskują „pokarm” w postaci strachu podwładnych. Jak się bronić? Radzi socjolog
type: item
date: 2026-05-31T04:12:08.000Z
creator: ELLE
subject: Wideo
subject: breakingnews
subject: wideo
subject: wywiady
description: Narcyzi w pracy pragną władzy i uwagi, manipulują współpracownikami i psują atmosferę. Socjolog Jarosław Gibas w rozmowie dla Elle Polska tłumaczy, jak rozpoznać ich zachowania i skutecznie się przed nimi bronić.
encoded: W polskich i światowych firmach coraz częściej można spotkać osoby o cechach narcystycznych, które potrafią wprowadzać napięcia, niszczyć atmosferę i obniżać efektywność zespołów. W rozmowie dla ELLE Polska socjolog Jarosław Gibas przybliża, dlaczego narcyzi czują się w niektórych środowiskach zawodowych wyjątkowo komfortowo oraz jak ich obecność wpływa na codzienną pracę. Środowiska sprzyjające narcystycznym zachowaniom Według Gibasa, narcyzi odczuwają silną potrzebę bycia w centrum uwagi, pragną „reflektora”, czyli miejsca, gdzie mogą ciągle zdobywać podziw i aprobatę innych. Dlatego wyjątkowo dobrze czują się tam, gdzie jest dużo władzy i możliwości sterowania innymi – na przykład w mediach, polityce czy show-biznesie. „To środowisko naturalne dla narcyzów” – podkreśla ekspert. Dodatkowo, w firmach czy korporacjach, gdzie władzę i zależność od przełożonych łatwo wykorzystać, narcyzi zyskują „pokarm” w postaci strachu podwładnych. Lęk o utratę pracy czy awansu powoduje, że pracownicy chętniej przytakują toksycznym szefom, tolerując ich nadmierne wymagania, krytykę i manipulacje. Cena za obecność narcystycznych liderów Mimo że z perspektywy zarządzających osoby o cechach narcystycznych mogą wydawać się „opłacalne” – bo bywają bezwzględne i skuteczne w egzekwowaniu decyzji – badania pokazują, że zespoły pod ich kierownictwem osiągają gorsze wyniki. Gibas tłumaczy, że takie zespoły funkcjonują ze strachu i nie tworzą pozytywnej, kreatywnej atmosfery, co przekłada się na efektywność pracy. Ekspert przywołuje też przykład z wojska: „Oficer, który znęca się nad żołnierzami, ginie zwykle pierwszy na polu walki, zastrzelony przez własnych ludzi”. Podobnie bywa z narcystycznymi szefami – choć na krótką metę mogą dominować, w dłuższym wymiarze są izolowani i często usuwani przez swoich współpracowników. View Ediplayer on the source website Maski i manipulacje w pracy Jedną z taktyk narcystycznych przełożonych jest maskowanie prawdziwej natury. Potrafią na zewnątrz prezentow…

Hanna-a1c9904.png
width: 1920
height: 1080

Aneta Kręglicka w szczerej rozmowie z Hanną Lis: „Nauczyłam się o sobie mówić w superlatywach, nie krępuję się, bo wiem dokładnie, kim jestem"
type: item
date: 2026-05-30T06:23:20.000Z
creator: Hanna Lis
subject: Lifestyle
subject: aneta kręglicka
subject: wywiady
description: „Wiem dokładnie, kim jestem. Lubię jasne reguły i czytelne zasady. Stronię od ludzi, którzy mówią jedno, robią drugie. Wierzę, że w życiu trzeba być przyzwoitym człowiekiem” – mówi Aneta Kręglicka. To szczera rozmowa o stawianiu granic, pokonywaniu barier i macierzyństwie.
encoded: Hanna Lis: Przed naszym spotkaniem napisałaś: „Mam nadzieję, że nie szykujesz się do rozmowy o Miss Świata”! Nadal Cię uwiera ta korona? ANETA KRĘGLICKA: Nigdy nie planowałam udziału w konkursie piękności ani żadnego zajęcia, które by się wiązało z byciem osobą publiczną. Wybory to miała być przygoda życia, a nie plan na życie. Zdecydowałam się w nich wystartować, wiedząc jednocześnie, że zgrzyta to z moją naturą – nie lubię zwracać na siebie uwagi. Po latach czuję jednak coraz większy sentyment i sympatię do tego, co mi się przydarzyło. Po wygranej w konkursie Miss Świata w 1989 roku byłaś w Polsce witana jak Michael Jackson, a Twoje nazwisko wymieniano jednym tchem z Lechem Wałęsą i Karolem Wojtyłą. Gdy wracałam z Hongkongu, gdzie odbywały się wybory, wiedziałam, że w Polsce są planowane powitania, wywiady, koncerty, jednak nie miałam świadomości skali zainteresowania. Najpierw mnie to zmroziło, potem pomyślałam: zwariowali! To było strasznie krępujące. Ale z natury jestem osobą zadaniową, więc jak już mówię A, to potem leci cały alfabet. Spotykając się za granicą z dziennikarzami, opowiadałam także o Polsce, o szczególnym momencie w jej historii. Starałam się, żeby tytuł miss przysłużył się czemuś ważniejszemu, żeby widziano w nim coś więcej niż tylko koronę. I chyba to zagrało, bo wiem, że nie rozczarowałam Polaków. Usiłowałaś swoją ówczesną sławę nasycić jakimś znaczeniem. Dziś wygląda to inaczej – bycie znanym, często z byle powodu, jest wartością samą w sobie. Andy Warhol nie doszacował, kiedy mówił, że każdy będzie kiedyś miał 15 minut sławy. Teraz płytka sława trwa latami i przynosi krocie. Bardzo mnie to rozczarowuje. Popularni stają się ludzie, którzy nie wnoszą nic wartościowego. Dotyczy to nie tylko show--biznesu, lecz także świata polityki, bo i tu jest spora grupa osób z przypadku. Dając im na to przestrzeń, uwiarygadniamy ich. Wstydzę się tego, że ktoś ma odwagę być w mediach, nie mając ani wiedzy, ani nawet uroku osobistego, już nie mówiąc o kulturz…

LisKreglicka-2-b45027d-e1778144128668.jpg
width: 1374
height: 1746