On wierzy, że przynosi pecha kobietom. Ta włoska komedia romantyczna obnaża całą prawdę o związkach
Włoskie słońce, neurotyczny romantyk i kobieta, która nie wierzy w pecha. „Trzymaj się ode mnie z daleka” to komedia, która zaczyna się lekko, a kończy zaskakująco dojrzale - jako opowieść o strachu przed bliskością. Idealna na wieczór z Netflixem.
Są takie filmy, które pod płaszczykiem romantycznej komedii przemycają coś więcej niż flirt i happy end. Trzymaj się ode mnie z daleka to właśnie ten przypadek. To historia o mężczyźnie, który woli wierzyć w klątwę niż wziąć odpowiedzialność za własne emocje. Bo czy „pech w miłości” naprawdę istnieje? A może to tylko elegancka wymówka, by nie dopuścić nikogo za blisko? W tej włoskiej opowieści o uczuciach najciekawsze jest właśnie to: celna, momentami bezlitosna obserwacja męskiej niedojrzałości i złych mechanizmów w relacjach. Zamiast pracować nad sobą, łatwiej ogłosić się chodzącym nieszczęściem. Zamiast zaryzykować - uciec. W życiu (i w miłości) to przecież wyjątkowo kusząca strategia. O czym jest „Trzymaj się ode mnie z daleka”? Jacopo jest przekonany, że przynosi kobietom pecha. Każdy związek kończy się katastrofą - wypadkiem, złamaną nogą, życiowym chaosem. W jego głowie to nie przypadek, tylko dowód: on po prostu nie powinien się zakochiwać. Wszystko zmienia się, gdy poznaje Sarę. Niezależną, spokojną, pewną siebie kobietę, która - ku jego zaskoczeniu - wydaje się odporna na jego „fatalne” działanie. To klasyczne „uciekam, bo się boję”, podane w lekkiej, słonecznej, włoskiej formie. Pełnej przekomarzań, napięcia i romantycznego niedopowiedzenia. View oEmbed on the source website Włoska komedia romantyczna na Netflix. Urok i chemia, która działa W rolach głównych występują Enrico Brignano oraz Ambra Angiolini. On - neurotyczny, przesądny, momentami absurdalny. Ona - zrównoważona, dojrzała, z charakterem. Ich ekranowa relacja jest pełna drobnych spięć i czułości, które sprawiają, że historia nabiera autentyczności. To nie jest komedia, która próbuje odkrywać gatunek na nowo. Reżyser Alessio Maria Federici stawia na rytm dialogów i naturalność bohaterów. I właśnie dzięki temu film działa - bo pod warstwą żartów pulsuje dobrze znany widzom - prawdziwy lęk przed bliskością. Dlaczego warto włączyć ten film dziś wieczorem? Bo to kino lekkie, ale nie puste. Idealne na niezobowiązujący seans z lampką wina, kiedy chcemy się pośmiać, a przy okazji - trochę przejrzeć w cudzych emocjach. „Trzymaj się ode mnie z daleka” możesz obejrzeć na Netflixie. To włoska komedia romantyczna, która przypomina, że największym pechem w miłości bywa nie los - tylko nasze własne wymówki.
Mała ikona wielkiego stylu. Fiat 500 – samochód, który stał się symbolem
Od rzymskich uliczek po mediolańskie wybiegi – Fiat 500 od dekad udowadnia, że prawdziwy styl nie potrzebuje rozmiaru, by stać się legendą.
Był czas, gdy miasta oddychały wolniej, a styl rodził się z gestów, nie z deklaracji. Na tle kamienic skąpanych w słońcu pojawiła się sylwetka, która nie potrzebowała sceny ani fanfar. Niewielka, zgrabna, niemal dyskretna, a jednak przyciągająca spojrzenia z naturalną gracją. Miała w sobie tę nieuchwytną cechę włoskiego designu, która sprawia, że forma staje się emocjami. Tak zaczęła się opowieść o Fiacie 500. Historii, która do dziś porusza wyobraźnię i uczy, że prawdziwy styl zawsze zaczyna się od prostoty. Wielkie rzeczy zaczynają się od czegoś małego W tym zdaniu kryje się cała filozofia Fiata 500. Gdy w 1957 roku zadebiutował na włoskich drogach, kraj był w samym środku przemiany. Wojenne ruiny ustępowały miejsca nowym kamienicom, ulice znów wypełniał gwar, a codzienność – choć wciąż skromna – zaczynała nabierać koloru. Włochy marzyły wtedy nie o luksusie, lecz o normalności. O ruchu, niezależności, o możliwości wyjścia poza najbliższą dzielnicę. Fiat 500 odpowiedział na te potrzeby z charakterystyczną dla włoskiego designu finezją. Był prosty w formie, oszczędny w rozwiązaniach, zaprojektowany tak, by mieścić się w wąskich uliczkach miast i w domowych budżetach. Ale jego znaczenie wykraczało daleko poza technikę. Dla tysięcy rodzin stał się pierwszym prywatnym środkiem transportu: symbolem awansu, swobody i nowego początku. Obła sylwetka, krótki rozstaw osi i przyjazna linia nadwozia sprawiały, że Fiat 500 nie onieśmielał. Był za to obecny w codziennych rytuałach: w drodze do pracy, na niedzielne wyjazdy za miasto, podczas pierwszych wakacyjnych podróży nad Adriatyk. Stał się naturalnym elementem krajobrazu rodzącego się włoskiego dolce vita. Reinkarnacja duszy Pięćdziesiąt lat później świat był już zupełnie innym miejscem. Technologia przyspieszyła, a design stał się narzędziem. Właśnie w tej rzeczywistości, w 2007 roku, Fiat 500 powrócił. Nie po to, by wspominać, lecz by przypomnieć, że styl nie starzeje się nigdy. Nowa „pięćsetka” była reinterpretacją, nie rekonstrukcją. Zachowała proporcje i charakterystyczną miękkość linii, ale opowiedziała je językiem współczesnego projektowania. Każda krzywizna była ukłonem w stronę historii, każdy detal odpowiedzią na potrzeby nowoczesnego miasta. To nie była próba cofania czasu. To był dialog między epokami. Fiat 500 z 2007 roku świadomie wszedł w przestrzeń kultury, mody i stylu życia. Stał się elementem miejskiej scenografii, obecnym przed butikami, galeriami, kawiarniami. Samochodem, który nie tylko jeździł po mieście, ale też je współtworzył. Gdy moda dotyka metalu Niektóre samochody się produkuje. Inne projektuje. Moment, w którym spotkały się dwie włoskie legendy — FIAT i Giorgio Armani – był naturalną konsekwencją tej filozofii. Ich wspólny projekt nie próbował olśniewać. Przeciwnie: postawił na ciszę, proporcję i dyscyplinę formy. Specjalna edycja Fiat 500e Giorgio Armani, zaprezentowana podczas Milan Fashion Week 2025, była manifestem minimalizmu rozumianego po włosku – jako luksusu, który nie potrzebuje deklaracji. Paleta kolorów Dark Green Micinalised i Ceramic Greige przypominała tkaniny z atelier Armaniego: głębokie, szlachetne, odporne na chwilowe mody. To barwy, które nie starzeją się, lecz dojrzewają. Podpis projektanta pojawiający się na kołach, fotelach i detalach wnętrza był jak metka wszyta w podszewkę – widoczna tylko dla tych, którzy wiedzą, gdzie patrzeć. Auto, które kochają artyści Fiat 500 od dawna inspiruje twórców. Oryginalny Fiat 500F z 1968 roku znalazł się w stałej kolekcji nowojorskiego MoMA, uznany za ikonę designu i symbol włoskiego stylu. To gest znaczący: dowód, że samochód może przekroczyć granice swojego przeznaczenia i stać się obiektem sztuki. Równie filmowy, co artystyczny, Fiat 500 pojawiał się w niezliczonych produkcjach – od lekkich włoskich komedii po hollywoodzkie superprodukcje. Widzieliśmy go w „Mission: Impossible”, w seriach o Jamesie Bondzie, a także w animowanym świecie Pixara jako Luigiego – żywiołowego włoskiego mechanika z charakterystycznym temperamentem i miłością do Ferrari. Fiat 500 Hybrid: nowoczesność w rytmie miasta Nowy Fiat 500 w wersji hybrydowej, który wjechał właśnie do salonów sprzedaży w całej Polsce, łączy miejską swobodę z włoskim stylem, oferując różnorodne warianty dla każdego rytmu życia: od minimalistycznego Pop, przez wszechstronne Icon, aż po luksusową La Prima, w której innowacja spotyka elegancję. W tej rodzinie wyjątkowo wyróżnia się edycja Torino – hatchback, który oddaje hołd historycznemu sercu marki. Zadebiutował w Turynie, tam, gdzie w 1957 roku narodziła się legenda 500, i przyciąga wzrok subtelnymi, ale wymownymi detalami: emblemat „Torino”, wyraziste 16-calowe felgi, LED-owe reflektory oraz wyraziste kolory nadwozia – intensywny żółty Gold i głęboki Ocean. Wnętrze kontynuuje dialog designu i komfortu: tapicerka o wyjątkowym splocie, miękka, czarna kierownica i 10,25-calowy ekran multimedialny tworzą przestrzeń, w której technologia i styl współgrają naturalnie, a CarPlay i cztery głośniki zmieniają każdą podróż w osobistą ścieżkę dźwiękową. Torino to manifest nowoczesnego, miejskiego życia – hołd dla włoskiej tradycji, który jednocześnie wyznacza standardy współczesnej elegancji. Fiat 500 nie jest tylko samochodem – to symbol włoskiego stylu, który łączy przeszłość z nowoczesnością i sprawia, że każda podróż staje się małą celebracją codzienności. Mała ikona, która wciąż uczy nas, że prawdziwy styl rodzi się z prostoty, wdzięku i odwagi bycia sobą. Materiał promocyjny marki Fiat
Ta włoska komedia świąteczna z 2004 roku to majstersztyk. Jest jak odtrutka na banalne kino około świąteczne
Lawina przewidywalnych świątecznych komedii na streamingach nie oszczędza nikogo, ale jest jeden film, który wciąż zachwyca: włoski film „Christmas in Love” z 2004 roku. Kurort narciarski, para po rozwodzie, absurdalne romanse i uwielbiany przez widzów Danny DeVito sprawiają, że nie sposób nie wrócić do tej pozycji.
Włoskie kino ma swoich wiernych fanów na całym świecie, a jego specyficzny styl natychmiast wpada w oko. To filmy, w których każdy kadr ma znaczenie - od malowniczych krajobrazów, przez zatłoczone ulice, po wnętrza pełne ciepła i detali. Nie brakuje w nich sarkastycznego, ironicznego humoru, który potrafi śmiać się zarówno z ludzkich przywar, jak i z samych siebie. A kiedy splatają się losy bohaterów, widzowie wyciskają łzy ze śmiechu i wzruszenia jednocześnie. Miłość, zabawne pomyłki, nieoczekiwane zbiegi okoliczności - wszystko to sprawia, że włoskie komedie mają niepowtarzalny urok, który zostaje w pamięci na długo po zakończeniu seansu. „Christmas in Love” przenosi widza w świat pełen świątecznych zawirowań, gdzie miłość miesza się z dawnymi urazami, a humor wynika zarówno z absurdów, jak i z gorzkiej prawdy o ludzkiej naturze. „Christmas in Love” - świąteczna, włoska komedia do której warto wrócić Gstaad w Szwajcarii, śnieg skrzypiący pod butami, alpejskie widoki i… lawina romansu. Aktor Christian De Sica wciela się w postać profesora - Fabrizio Barbetti'ego - chirurga plastycznego, który po pięciu latach od rozwodu wciąż nie może przeboleć odejścia swojej byłej żony Lisy (Sabrina Ferilli). Ich przypadkowe spotkanie w zimowym kurorcie prowadzi do serii komicznych i romantycznych komplikacji. W tym samym czasie Massimo Boldi jako Guido Baldi wplątuje się w romans z młodą modelką Sofią, a jego córka zakochuje się w dużo starszym biznesmenie Bradzie, którego gra… Danny DeVito. Aktor, którego uwielbiam z fenomenalnej roli Pingwina z „Batmana” 1992 roku prezentuje tu ekranową charyzmę, której nie sposób nie zauważyć - od jego obecności w filmie trudno oderwać wzrok, a każda scena z nim staje się małym komediowym majstersztykiem. Nie brakuje też Concetty (Anna Maria Barbera), gorliwej fanki opery mydlanej pt. „Moda na sukces”, która spędza tydzień z swoim idolem Ronnem Mossem - najpiękniejszym z rodziny Forresterów - co prowadzi do kolejnych, nieoczekiwanych zwrotów akcji i absurdalnych sytuacji. View oEmbed on the source website Humor, romantyzm i włoski klimat „Christmas in Love” to klasyczna włoska komedia ,świąteczna nakręcona ponad 20 lat temu. Ma wszystko, co w filmach z tamtych lat nas rozczula - romantyczne zawirowania, śnieżny kurort, urok scenografii, długie zimowe płaszcze w karmelowym kolorze, puchowe szaliki i przede wszystkim błyskotliwe dialogi. Humor jest tu lekki, ale momentami gorzki, co nadaje filmowi autentyczności. Widzowie śmieją się, wzruszają i przez chwilę zapominają o zimowej szarówce za oknem. Świetna obsada, włoski temperament i sceny, w których Danny DeVito próbuje poradzić sobie z absurdalnymi pomysłami o trzydzieści lat młodszej partnerki, sprawiają, że film wciąż jest jedną z najbardziej uroczych komedii świątecznych ostatnich dwóch dekad.
Włoska, świąteczna komedia trafi na Netflix. „Sycylijski ekspres” rozbawi was do łez przy świątecznym stole
Wyobraź sobie Sycylię udekorowaną lampkami, aromat pomarańczy w powietrzu i pierwszy śnieg wśród wąskich uliczek Palermo. „Sycylijski ekspres” to świąteczna podróż pełna śmiechu przez łzy, włoskiego uroku i drobnych, magicznych momentów, które przypominają, dlaczego kochamy ten czas w roku.
Gdy za oknem króluje szarość, a słońca w Polsce jest jak na lekarstwo, myślami przenosimy się tam, gdzie jeszcze kilka miesięcy temu ciepło muskało naszą skórę. Włochy - z ich wąskimi uliczkami, aromatem świeżego pieczywa, pomidorów i słońcem odbijającym się w kolorowych kamienicach - są jednym z najczęściej wybieranych kierunków na odpoczynek przez Polaków i...zawsze przywołują na naszych twarzach uśmiech. A teraz wyobraź sobie, że dwójka mistrzów włoskiego kina - Ficarra i Picone - bierze ten południowy urok - za którym tak bardzo tęsknimy, każdej zimy - i przetwarza go w zimowy, świąteczny klimat: humor, magia i włoska melancholia splatają się w opowieść, która rozgrzewa serce mimo grudniowego chłodu - a na dodatek nie trzeba ruszać się z kanapy - aby to poczuć. Święta na Sycylii. „Sycylijski ekspres” to miniserial Netflixa, który ogrzeje wasze serca Miniserial Netflixa, którego premiera zaplanowana jest na 22 grudnia w polskim streamigu podbił włoskiego Netflixa w niecałą dobę. Scenariusz opiera się na pomysłowym, fantastycznym koncepcie: kontener na śmieci - staje się magicznym portalem, który łączy Mediolan z Sycylią, pozwalając bohaterom przenosić się między dwoma światami i różnymi tożsamościami. Główni bohaterowie - przyjaciele Ficarra i Picone - wpadają w wir absurdalnych przygód, w których codzienność miesza się z fantazją. Każdy odcinek - trwający nie dłużej niż 30 minut - to podróż nie tylko po Sycylii, lecz także w głąb ludzkich emocji i przyjaźni. View oEmbed on the source website Ficarra i Picone mistrzowie włoskiego kina w najlepszej formie Duet, znany z włoskiej sceny komediowej, tym razem pokazuje dojrzałą, emocjonalną stronę swojego talentu. Włoski humor pozostaje ich znakiem rozpoznawczym, ale nabiera głębi w finałowych scenach. Obsada drugoplanowa - Katia Follesa, Barbara Tabita, Max Tortora, Jerry Calà i Sergio Vastano - dodaje historii lekkości, ciepła i włoskiego temperamentu, tworząc prawdziwie świąteczną atmosferę. Dodatkowo serial zachwyca malowniczymi krajobrazami: wąskie, brukowane uliczki, kolorowe kamienice, świąteczne dekoracje i światełka odbijające się w wodzie portów - to wszystko sprawia, że Sycylię niemal czuje się pod palcami. W tle migoczą tradycje, dialekty i lokalne zwyczaje, które czynią każdą scenę wyjątkową. Podział Włoch na Północ i Południe Na wytłumaczenie zasługuje też jeden z głównych wątków kulturowych filmu czyli... niepisany podział kraju. We Włoszech podział północy i południa to coś więcej niż geografia – to prawdziwa kultura i mentalność, które kształtowały się przez wieki. Północ Włoch, z jej bogatymi miastami przemysłowymi, eleganckimi mediolańskimi butikami i uporządkowaną codziennością, często kontrastuje z południem, pełnym słońca, wąskich uliczek, leniwie toczącego się życia i rodzinnych tradycji, gdzie czas płynie wolniej, a codzienność rządzi się własnymi zasadami. Ten rozdźwięk ma korzenie historyczne - w średniowieczu i później, podczas rozbicia politycznego Włoch i dominacji różnych mocarstw, północ rozwijała handel i przemysł, a południe - rolnictwo i lokalne rzemiosło. Różnice kulturowe utrwaliły się przez stulecia, widoczne są w dialektach, kuchni, poczuciu humoru i przede wszystkim sposobie patrzenia na życie. Dlatego w „Sycylijskim ekspressie” te kontrasty nabierają znaczenia - trochę jakby umieścić w jednym domu na święta - Warszawiaka z Góralem i kazać się im dogadać. Humor, konflikty drobnych przyzwyczajeń i różnice w postrzeganiu świata w naturalny sposób dodają historii autentyczności, kolorytu i lekko absurdalnego uroku, który tak uwielbiamy we włoskich opowieściach. Dzięki temu nawet świąteczna komedia nabiera głębszego wymiaru – nie tylko bawi, ale też pokazuje, jak bogata i różnorodna jest włoska codzienność. Włoski, świąteczny serial komediowy na Netflix Choć „Sycylijski ekspres” to komedia świąteczna, pod powierzchnią kryje się subtelna refleksja nad współczesnością, społecznymi stereotypami i relacjami międzyludzkimi. Ficarra i Picone bawią, ale też skłaniają do myślenia - każda ironiczna sytuacja niesie w sobie prawdę o człowieku i jego wyborach. Humor nigdy nie jest celem samym w sobie, a magia tej historii tkwi w balansie między śmiechem a wzruszeniem. Tak więc „Sycylijski ekspres” to idealna propozycja na zimowe wieczory: świąteczne widoki, włoska magia i ciepło ludzkich relacji tworzą historię, która bawi i wzrusza jednocześnie. To serial, który pozwala poczuć ducha świąt, choćby w najmniejszej uliczce Palermo, przy blasku lampek i aromacie pierników.
Ten film Sorrentino to oda do młodości, piękna i Neapolu. Nad kostiumami czuwał dyrektor kreatywny Saint Laurent [RECENZJA]
Po sukcesie „Wielkiego piękna” oraz „Młodości”, włoski reżyser nieprzerwanie kontynuuje filozoficzne rozważania, które tym razem lokuje w swoim rodzinnym mieście – Neapolu. „Bogini Partenope” do polskich kin weszła z początkiem tego roku, a już teraz możesz obejrzeć ją w ramach subskrypcji Prime Video.
Spis treści: Neapolitańska legenda – „Bogini Partenope” O czym opowiada film „Bogini Partenope”? Estetyka filmu „Bogini Partenope” Gdzie oglądać film „Bogini Partenope”? Dzieła spod ręki Paolo Sorrentino są jednymi z najbardziej wyczekiwanych, nie tylko przez wielbicieli włoskiego kina. Filmy reżysera cechuje barokowa estetyka, poetycka narracja i gra na symbolach, w czym wyczytać można inspiracje najważniejszymi przedstawicielami rodzimej kinematografii, jak Fellini czy Antonioni. Absolutnie rozpoznawalny i indywidualny, acz zakorzeniony w tradycji włoskiego (i europejskiego) kina, styl przyniósł Sorrentino światową sławę. Jego najnowsze dzieło jest jednak zupełnie inne. Neapolitańska legenda – „Bogini Partenope” „Wielkie piękno” zachwycało monumentalnością Rzymu, „Oni” rozciągali się na krajobrazie luksusowego sardyńskiego wybrzeża, z kolei „Bogini Partenope” to opowieść zawieszona między Capri a Neapolem – rodzinnym miastem reżysera. To właśnie na rajskiej wyspie, skąpana w morskiej bryzie niczym Wenus, rodzi się tytułowa bohaterka. Nadane jej imię nie pozostaje bez znaczenia, bowiem Partenope ma swoje korzenie nie tylko w lokalnych legendach, ale także w antycznej mitologii. Według niektórych, Partenope była syreną, zwabiającą swoim niebiańskim głosem marynarzy. Zakochana w centaurze Wezuwiuszu, wzbudziła zazdrość Zeusa, który zamienił go w wulkan, po czym odebrała sobie życie. Wyrzucone przez fale na brzeg Neapolu, ciało syreny stało się podstawą do utworzenia miasta, a ona sama mogła na zawsze połączyć się z ukochanym. I to właśnie ta opowieść staje punktem wyjścia dla reżysera. O czym opowiada film „Bogini Partenope”? „Bogini Partenope” wymyka się klasycznym konwencjom reżysera, który dotychczas przedstawiał historię przez pryzmat zagubionego Włocha w średnim wieku. Film kontynuuje podejmowaną przez Sorrentino tematykę piękna, lecz tym razem opowiedziana zostaje przez kobietę, której losy obserwujemy przez dekady jej życia. Partenope już w wieku nastoletnim zachwyca urodą, skutecznie mącąc w głowie niemalże każdemu mężczyźnie, który ją zobaczy. Ignorując zaloty, namiętnie poszukuje prawdy o świecie w tekstach Levi-Straussa, studiując antropologię. Nie wie jednak, że największe sekrety odkryje przeżywając własne życie. Przez postać idealnej kobiety, Sorrentino bada relacje między pożądaniem a pięknem. Obok jej wdzięku nikt nie jest w stanie przejść obojętnie, co twórcy dodatkowo uwypuklają licznymi zmysłowymi scenami. W tym miejscu rozpoczyna się gra z widzem, który podobnie jak patrzący się na Partenope bohaterowie, oczekuje od filmu co raz to odważniejszych sekwencji, których reżyser z premedytacją nie rozwija. Tam gdzie kobieta w ostatnich momentach wymyka się żądzom zalotników, reżyser wskazuje voyeurystyczne zapędy odbiorców. Ale Partenope jest sprytniejsza. Przez wiele lat swojego życia spotyka na drodze szereg ekscentrycznych mężczyzn, których z pełną świadomością wykorzystuje by zdobyć to czego pragnie – wiedzę. Amerykański pisarz John, w którego wciela się fenomenalny Gary Oldman, przypomni jej o wartości młodości, profesor Marotta uświadomi, że nie na wszystkie pytania są odpowiedzi, z kolei kandydujący na papieża biskup obudzi w niej, długo skrywaną zmysłowość. Estetyka filmu „Bogini Partenope” Każdy z filmów Sorrentino to czysta poezja, która objawia się nie tylko w melancholijnych dialogach, ale przede wszystkim w charakterystycznej estetyce. Dotychczas korzystający z założeń barokowego realizmu, w „Bogini Partenope” uprościł formę, czego wynikiem są oniryczne sekwencje, nacechowane symboliką i symetrycznymi ujęciami. Nie znajdziemy tu blichtru „Wielkiego piękna”, a raczej błogość nadmorskich krajobrazów. Szczególna uwaga została poświęcona neapolitańskiemu rozdziałowi z życia Partenope, która ma okazję poznać jego nieoczywiste strony. Lata 70. nie należały do najłatwiejszych w historii Włoch, a modernizacja ich północnej części nieprędko dotarła na południe, polaryzując społeczeństwo. Świadom kontekstu historycznego reżyser, skutecznie ukazuje przemianę bohaterki, której prawdziwe dojrzewanie rozpoczyna się właśnie w Neapolu. Ale to także osobisty list miłosny Sorrentino do rodzinnego miasta, które choć nieidealne, fascynuje do dziś. Film, podobnie jak główna bohaterka, jest zachwycająco piękny. Twórcy doskonale oddali atmosferę Włoch, które pachną dymem papierosowym, winem i spaloną słońcem skórą. Partenope urodziła się w roku 1950, tak więc zza jej ramienia podglądamy panoramę kraju XX wieku. Nostalgię minionego czasu zauważyć można m.in. w konserwatywnym podejściu społeczeństwa, ale także w idealnie skrojonych kostiumach, które bezbłędnie oddają ducha epoki. Nic dziwnego, że zwracają uwagę aż tak bardzo, bo nad ich świetnością czuwał Anthony Vaccarello, dyrektor kreatywny Saint Laurent, który pełnił także rolę producenta. „Bogini Partenope” to prawdziwa uczta dla zmysłów i bezcenna skarbnica inspiracji. Gdzie oglądać film „Bogini Partenope”? View oEmbed on the source website „Bogini Partenope” to oda do młodości, miłości i piękna, które jest czymś więcej niż jedynie namacalnym ludzkim atutem. To także opowieść o tym, by nie poddawać się narzuconym wymaganiom i zawsze podążać własną drogą. Najnowszy film Sorrentino dostępny jest na platformie Prime Video w ramach miesięcznej subskrypcji.
Bella vita na wielkim ekranie. TOP 6 najpiękniejszych włoskich filmów. Numer drugi zawsze mnie wzrusza
To zestawienie jest miłosnym listem skierowanym do włoskiej kinematografii, która od zawsze uważana była za jedną z czołowych na arenie międzynarodowej. Zapierające dech w piersi krajobrazy, niepowtarzalny klimat la dolce vita i legendarni reżyserzy. Te sześć filmów to okno na świat słonecznej Italii.
1. „Osiem i pół”, reż. Federico Fellini (1963) To film, który zdefiniował pojęcie kina jako sztuki osobistej. Fellini opowiada historię reżysera Guido (Marcello Mastroianni), uwięzionego między twórczym kryzysem a własnymi wspomnieniami. Narracja „Osiem i pół” jest jak sen – płynna, oniryczna i pełna symboli. Kamera sunie przez świat marzeń, wspomnień, kobiecych twarzy i dziecięcych fantazji, tworząc obraz człowieka poszukującego sensu w chaosie. Dzięki temu dziełu mamy okazję zajrzeć w fascynujące wnętrze legendarnego reżysera, bez którego branża kinematografii nie miałaby swej obecnej formy. 2. „Cinema Paradiso”, reż. Giuseppe Tornatore (1988) Kino jako wspomnienie, dzieciństwo jako magia. Tornatore opowiada historię Salvatore, chłopca dorastającego w małym sycylijskim miasteczku, który zafascynowany jest światłem projektora i ciepłem starego kina. „Cinema Paradiso” to hymn o miłości do filmu, ale też o przemijaniu, które nie odbiera wspomnieniom blasku. To właśnie dzięki temu dziełu zakochałam się w kinie, a gdy tylko zapominam o jego magicznych właściwościach, szybko powtarzam seans. Trudno przejść obojętnie obok monumentalnej ścieżki dźwiękowej autorstwa legendy włoskiej muzyki, Ennio Morricone, która doskonale oddaje nostalgiczną atmosferę historii. 3. „Listonosz”, reż. Michael Radford (1994) „Listonosz” to film o prostocie, która staje się poezją. Zamieszkujący jedną z małych, włoskich wysepek Mario jest lokalnym listonoszem. Pewnego dnia do jego rodzinnego miasteczka przyjeżdża słynny poeta, Pablo Neruda, uciekający przed chilijskim reżimem. Między mężczyznami szybko pojawi się przyjacielska relacja, w której dominują rozmowy o słowach, miłości i pięknie świata. Scenariusz filmu jest niczym wiersz – melancholijny i emocjonalny, a każde wypowiadane zdanie niesie ze sobą magię poezji i siłę słońca Italii. To film o tym, że sztuka potrafi zmienić człowieka, a uczucia, nawet te nieśmiałe i niewypowiedziane, są najczystszą formą życia. 4. „Życie jest piękne”, reż. Roberto Benigni (1997) To jeden z tych filmów, który powinien obejrzeć każdy. „Życie jest piękne” porusza problematykę jednego z najciemniejszych rozdziałów w historii świata, lecz robi to z przełomową subtelnością. Pochodzenia żydowskiego Guido, więziony jest wraz z synem w obozie koncentracyjnym. Świadom okrutności miejsca, stara się zrobić wszystko by oszczędzić Giosue brutalności rzeczywistości, wobec czego wmawia mu, że oboje biorą udział w konkursie. Benigni, zajmujący rolę reżysera i głównego bohatera, nowatorsko połączył tragizm i komizm, czego wynikiem jest poruszająca opowieść o poświęceniu, szlachetności i miłości. Nic dziwnego, że obraz ten zdobył aż cztery statuetki Oscara. 5. „Wielkie piękno”, reż. Paolo Sorrentino (2013) Rzym nocą, Rzym o świcie, Rzym w blasku i w rozkładzie. Sorrentino stworzył współczesną elegię o przemijaniu, próżności i poszukiwaniu sensu w świecie, który wszystko już widział. Jep Gambardella (Toni Servillo) jest cenionym pisarzem i bywalcem włoskich salonów, który przemierza miasto jak duch, szukając wśród ruin czegoś prawdziwego. „Wielkie piękno” to film, który hipnotyzuje, za pomocą estetycznych kadrów, podniosłej muzyki i ponadczasowej problematyki. Każda scena tego dzieła jest niczym obraz spod pędzla Michała Anioła – monumentalna i pełna włoskiej energii. To film, który przypomina, że prawdziwe piękno odnajdziemy, jeżeli rozejrzymy się wokół. 6. „Nienasyceni”, reż. Luca Guadagnino (2015) Lato, słońce i napięcie pod skórą. Na dwa lata przed słynnym „Tamte dni, tamte noce” Guadagnino stworzył dramat, który kipi od emocji i zachwyca włoskim krajobrazem. „Nienasyceni” opowiada o czwórce bohaterów, którzy spotykają się w willi na południu Włoch, miejscu, gdzie pragnienie miesza się z zazdrością, a miłość z destrukcją. To film o zmysłowości, która potrafi być zarazem błogosławieństwem jak i przekleństwem. Reżyser maluje emocje światłem i dźwiękiem, tworząc wizualną symfonię pożądania skąpaną w morskiej bryzie i palących słonecznych promieniach. Guadagnino pokazuje, że nienasycenie to nie wada, lecz dowód, że wciąż chce się czuć.
Kryzys to nie koniec świata. Ten comfort film pokrzepia serca i daje nadzieję. Jest dostępny na Netflix
Rozliczanie się z przeszłością, szansa na miłość, która może odmienić życie i mnóstwo włoskiego jedzenia. Ten comfort movie z Toskanią w tle jest niezłą propozycją na wieczór po ciężkim dniu.
Lato to idealny moment, by zakochać się we Włoszech, a „Toskania” jest kolejną produkcją, która zabiera nas do jednego z najpopularniejszych regionów Italii. Oglądając kręcone tam filmy, od razu widzimy, że plener staje się bohaterem historii. W „Wielkim pięknie” spacerujemy uliczkami Rzymu, „To była ręka Boga” zabiera nas do dzielnic Neapolu, a „Tamte dni, tamte noce” przeżywamy w dusznej Lombardii. W dodatku uginające się od antipasti, ragu, polenty i chianti stoły, ustawione na tle tych malowniczych krajobrazów sprawiają, że dosłownie pożeramy kadry oczami. Niewiele jest tak relaksujących produkcji, a „Toskania” Mehdiego Avaza korzysta z tych znanych i sprawdzonych motywów. „Toskania” – film Netfliksa opowiada o odzyskaniu smaku życia Głównym bohaterem „Toskanii” – poza samym regionem oczywiście – jest Theo. Mężczyzna przypomina Gordona Ramseya z depresją. Duński kucharz, mówiąc delikatnie, nie tryska entuzjazmem. Wygląda na to, że dawno stracił zapał do gotowania, smakowania i życia w ogóle. Dlatego początkowo nawet widoki toskańskiej prowincji nie robią na nim wrażenia. Theo przyjeżdża do Toskanii w konkretnym celu i bynajmniej nie są to wczasy w stylu la dolce vita. Planuje sprzedać firmę, którą odziedziczył po swoim ojcu. Wizyta i zamiary ponurego kucharza burzą harmonijną codzienność Sophii, która pracuje w posiadłości. Z czasem relacja z kobietą zaczyna się rozwijać, a Theo zaczyna przewartościowywać swoje życie i rozlicza się z trudną przeszłością. Sophia stara się przypomnieć mu dawną pasję. Brzmi interesująco? Jeśli lubicie takie seanse, powinniście zobaczyć też 10 gorących kultowych filmów na cieplejsze dni. „Toskania” – Włochy na pierwszym planie Scenariusz „Toskanii” nie odbiega od większości melodramatów, a czasem może nam się wydawać wręcz zbyt prostolinijny i odtwórczy. Jednak luki w fabule rekompensują nam przepiękne widoki włoskiego regionu oraz jedzenia. Film Mehdiego Avaza to prawdziwa uczta dla oczu. Niewykluczone, że po seansie część z was zacznie przeglądać oferty noclegu w tej okolicy. W rolach głównych w „Toskanii” grają Anders Matthesen („Co ukrywa Marco”) oraz znana z serialu Gomorra Cristiana Dell’Anna. Odpowiedzialny za reżyserię Mehdi Avaz to natomiast twórca takich filmów jak „Piękne życie” czy „Dzieci z ulicy Srebrnej”. „Toskanię” obejrzycie na Netfliksie. Jeśli lubicie podobne historie, sprawdźcie najlepsze filmy z wakacjami w tle, które świetnie sprawdzą się w letnie wieczory. View oEmbed on the source website
Jak nosić włoski szyk w sezonie lato 2025? Wakacyjna moda to prawdziwe „dolce vita”z nutą nostalgii à la Audrey Hepburn
100-lecie marki Fendi, premiera „Rzymskich Wakacji” w streamingu Netfliksa i pożegnalna kolekcja Marii Grazii Chiuri dla Diora zaprezentowana w stolicy Włoch. W tym sezonie wszystkie trendy prowadzą do Rzymu.
27 maja, Villa Albani Torlonia. Ta XVIII-wieczna rezydencja, otoczona klasycystycznymi ogrodami, stała się tłem pokazu linii resort domu mody Dior. Wydarzenia podwójnie wyjątkowego. Nie tylko ze względu na rozmach, lecz także – jak się chwilę później okazało – fakt, że był to pożegnalny show dyrektor kreatywnej marki – Marii Grazii Chiuri. Rzym, jej rodzinne miasto, odegrał w tym modowym spektaklu kluczową rolę. „Chciałam pokazać to, co kocham” – mówiła za kulisami. Tą deklaracją otworzyła drzwi do świata, gdzie osobiste wspomnienia, historia sztuki i symbolika religijna stworzyły jedną opowieść. Pokaz miał celowo niejednoznaczny charakter – balansował między projektami resort a haute couture, między lekką romantyką a architektonicznym minimalizmem. Inspiracji było wiele – od Rzymu epoki dolce vita i złotych czasów Cinecittà, przez wielkie nazwiska włoskiej mody, aż po zapomnianą postać Mimì Pecci-Blunt – mecenaski awangardy, organizatorki kultowego Białego Balu z 1930 roku i dalekiej krewnej papieża. Chiuri z córką Rachele właśnie odnowiły należący niegdyś do niej teatr Cometa. Wśród 80 looków dominowały suknie, niektóre zakrawające wręcz o teatralny kostium. Koronkowe, haftowane i welurowe kreacje kontrastowały z taliowanymi marynarkami, pelerynami i sylwetkami inspirowanymi strojem gladiatorów. Finał? Bogini w lejącej, welwetowej sukni w kolorze złota, a zaraz po niej kobieta centurion w złotej „zbroi”. Wszystko w odcieniach bieli, kości słoniowej i cielistym, przełamane akcentami czerwieni i czerni. Z pierwszego rzędu kolekcję podziwiały m.in. Natalie Portman, Rosamund Pike czy Deva Cassel, a sam show zakończył się owacją na stojąco dla Chiuri – pierwszej kobiety na tym stanowisku w Diorze, która przez dziewięć lat kształtowała markę, wprowadzając feministyczne przesłania i celebrując światowe rzemiosło. Jak pisała w swojej recenzji Sarah Mower: „Jej pokaz był cichy, pełen niuansów – ale przez to właśnie niezwykle głośny” Od rzemiosła do bagietki Modowa historia Rzymu zaczyna się jednak dużo wcześniej. Powiedzmy, że 100 lat temu. Jest 1925 rok – Włochy dopiero dźwigają się po zawirowaniach I wojny światowej, faszyzm nabiera politycznego rozpędu, ale mieszkańcy stolicy coraz śmielej spoglądają ku nowoczesności. Właśnie w takim klimacie Adele i Edoardo Fendi zakładają niewielki butik z pracownią futrzarską i kaletniczą przy Via del Plebiscito. Nie wiedzą jeszcze, że dają początek jednemu z najsłynniejszych domów mody na świecie. Ale nie była to historia sukcesu „z dnia na dzień”. Adele była rzemieślniczką z krwi i kości – nie tylko świetnie znała się na skórach, lecz także potrafiła dostrzec w nich coś więcej niż tylko materiał użytkowy. Edoardo z kolei – praktyczny i zorganizowany – dbał o stronę biznesową. Legenda głosi, że pewnego dnia do ich sklepu weszła rzymska arystokratka z prośbą o odnowienie starego futra, które należało do jej matki. W większości zakładów byłoby to rutynowe zlecenie – czyszczenie, może wymiana podszewki. Ale Adele postanowiła zaszaleć. Zamiast zachowawczej renowacji zaproponowała całkowitą zmianę kroju – nowoczesną linię, odważniejsze detale. Klientka wyszła zachwycona. O Fendi zaczęto mówić nie tylko jako o rzemieślnikach, lecz także twórcach mody. Po śmierci Edoardo zarządzanie firmą przejęła Adele i ich pięć córek: Paola, Anna, Franca, Carla i Alda. Ponoć każda z nich miała inny talent – jedna lepiej rozumiała finanse, inna miała smykałkę do PR-u. A każda z nich miała intuicję. Zwłaszcza do tego, by w 1965 roku na stanowisko głównego projektanta marki zatrudnić Karla Lagerfelda. Ten ruch zdefiniował przyszłość Fendi. Projektant zrewolucjonizował sposób pracy z futrem – czyniąc je lekkim, giętkim i nonszalanckim – a do tego stworzył ikoniczne podwójne „F”, które stało się znakiem rozpoznawczym marki. „F jak »fun fur«” – mawiał Lagerfeld z uśmiechem, łamiąc konwenanse i pokazując, że nawet w konserwatywnej materii można być artystą. Między nim a siostrami panowała unikatowa dynamika. On – kreatywny geniusz. One – zgrany rodzinny zespół z niepodważalnym autorytetem. Z jednej strony pozwalały mu na eksperymenty, z drugiej rozkręcały biznes, otwierając nowe butiki poza granicami Włoch i rozwijając linię akcesoriów, szczególnie torebek. Ta zaprojektowana w 1997 roku przez Silvię Venturini Fendi, córkę Anny, staje się modelem ikonicznym. Mowa o Baguette – małej, prostokątnej torebce na krótkim pasku (pomyślanej tak, by mieściła się pod pachą niczym bagietka pod ramieniem paryżanki), która za sprawą Carrie Bradshaw i serialu „Seks w wielkim mieście” wyniosła Fendi na szczyt świata luksusu. Hollywood nad Tybrem Po II wojnie światowej, ze względu na niższe koszty produkcji i malownicze plenery Cinecittà, Rzym staje się ulubionym miejscem kręcenia filmów przez amerykańskie studia, co ma niebagatelny wpływ na rozwój tutejszej mody. Oba te światy zaczęły mówić jednym głosem: „dolce vita”. W 1953 roku świat zachwyciły „Rzymskie wakacje” z Audrey Hepburn, która – z pozoru skromna i prosta – w rzeczywistości definiowała nową ikonę stylu. Jej biała koszula, rozkloszowana spódnica i apaszka przewiązana na szyi stały się symbolem niezobowiązującej elegancji. Ten styl, naturalny i przystępny, stanowił zapowiedź tego, co niebawem na ulicach będzie codziennością. Kilka lat później Rzym ponownie zatrząsł światem mody – tym razem za sprawą „La Dolce Vita” (1960 rok) Federica Felliniego. Film, który opowiada o kilku dniach z życia dziennikarza Marcella granego przez Marcella Mastroianniego, pokazał Wieczne Miasto jako tętniącą życiem scenę społecznych przemian. Kobiety w obiektywie Felliniego – zjawiskowa Sylvia (Anita Ekberg), zmysłowe kochanki, dekadenckie arystokratki – zachwycały też stylizacjami. Sylwetka à la femme fatale zbudowana na bazie małej, czarnej, wieczorowej sukni, ogromnych okularów przeciwsłonecznych i kapeluszy stała się nowym obiektem pożądania. Co prawda film w swoim czasie wywołał skandal obyczajowy, ale też wyniósł włoską modę na światowy piedestał. „Dolce vita” przestało być tylko tytułem – stało się definicją stylu życia, w którym moda odgrywa pierwszoplanową rolę. Jej ambasadorkami były Sophia Loren, Gina Lollobrigida, Claudia Cardinale – uwodzicielskie ikony włoskiego kina, które inspirowały miliony kobiet na całym świecie. Równolegle do sukcesów filmowych Rzym stał się przestrzenią rozwoju mody wysokiej. Pod koniec lat 50. powstaje tu alta moda, włoski odpowiednik haute couture. Jak grzyby po deszczu wyrastają nowe, luksusowe domy mody, jak Sorelle Fontana, który ubierał Elizabeth Taylor, czy Roberto Capucci, do którego klientek należała Grace Kelly. Swoje atelier otwierają przy Via dei Condotti, luksusowej ulicy prowadzącej do Schodów Hiszpańskich. Tu swoją siedzibę w 1960 roku uruchamia też Valentino Garavani. Król wśród ówczesnych włoskich projektantów powrócił do Rzymu po pięciu latach nauk i pracy pod okiem francuskich couturierów w Paryżu. Jego szykowna, ekstrawagancka moda szybko zdobyła serca i portfele lokalnych arystokratek, dam z elit, a z czasem i gwiazd, jak Jackie Kennedy, dla której stworzył suknię na ślub z Aristotelisem Onasisem w 1968 roku. Oprócz wylansowania słynnego odcienia czerwieni Włoch zasłynął w 1975 roku tym, że był pierwszym nie-Francuzem, który pokazał w Paryżu kolekcję prêt-a-porter. Nie tylko włoska robota Białe rozkloszowane sukienki u Bottegi Venety, koronkowe małe czarne u Dolce& Gabbana, spódnice w grochy u Caroliny Herrery, szorty i bluzki w paski u Ralpha Laurena oraz ołówkowe spódnice połączone z bieliźnianym topem u Michaela Korsa. Inspiracje stylem dolce vita widać w wiosenno-letnich kolekcjach największych projektantów. Niektórzy z nich tworzą je dosłownie w Rzymie. Tu dorastała i studiowała w Istituto Europeo di Design wspomniana Maria Grazia Chiuri. Na tej samej uczelni kształcił się Pierpaolo Piccioli, tam zresztą poznali się, a potem przez lata razem pracowali w Valentino. W 2022 roku projektant oddał hołd miastu, prezentując na Schodach Hiszpańskich spektakularną kolekcję haute couture, którą na żywo oglądały Anne Hathaway i Kate Hudson. Z kolei w Palazzo Scapucci – historycznym budynku z XIII wieku – od lat mieszka Alessandro Michele. Notabene nowy dyrektor kreatywny Valentino. To także w Wiecznym Mieście na początku lipca swoją kolekcję alta moda zaprezentuje duet Dolce & Gabbana. Cóż, wygląda na to, że w tym roku wszystkie drogi prowadzą do Rzymu.
Top 5 perfum pachnących jak włoskie wakacje w Toskanii. Są niebanalne, świeże i zostawiają długi ogon
Perfumy inspirowane włoskim stylem życia to połączenie świeżości, elegancji i zmysłowości. Przeważają w nich nuty cytrusowe, ziołowe i kwiatowe. Są więc lekkie, ale intensywne, wyraziste, ale subtelne. Dodatkowo zostają w powietrzu na długo po tym, gdy znikniesz z pokoju.
Słoneczne wzgórza, zapach cyprysów, rozgrzane powietrze i soczyste cytrusy. Toskania nie tylko rozpieszcza zmysły krajobrazem, ale też inspiruje najpiękniejsze zapachy. W końcu nowoczesne perfumy to nie tylko zestawienie aromatów. To raczej mieszanka emocji i wspomnień zamkniętych w szkle. Dolce & Gabbana – Light Blue Light Blue to klasyka, która nigdy się nie nudzi i wciąż urzeka swoją świeżością. Nuty głowy to soczyste jabłko Granny Smith, cytryna sycylijska i dzwonek. W skrócie, to trio, które działa jak łyk chłodnej lemoniady w upalny dzień. W sercu zapachu rozwijają się delikatne kwiaty jaśminu i białej róży, otulone odrobiną bambusa. Nuty bazy, czyli cedr, ambra i piżmo, sprawiają, że całość pozostaje na skórze długo, zachowując charakter lekki, ale wyrazisty. Jest niezwykle kobiecy, ale też energiczny, co czyni go zapachem ponadczasowym. Świetnie sprawdza się latem, szczególnie w ciągu dnia. To zapach, który nie przytłacza, ale zostaje w pamięci. View Burdaffi on the source website Jo Malone – Wood Sage & Sea Salt To zapach inny niż wszystkie – słony, drzewny i niezwykle autentyczny. Na początku czuć mineralną świeżość, która przechodzi w nuty szałwii i mchu. To perfumy, które nie starają się być słodkie ani kwiatowe – są surowe, ale eleganckie. Idealnie pasują do minimalistycznego stylu życia, do lnianych ubrań i bosego chodzenia po plaży. Są bardzo trwałe, ale nieinwazyjne – otulają skórę jak morska mgła. Pasują zarówno kobietom, jak i mężczyznom. To wybór dla tych, którzy cenią indywidualność i nienachalny luksus. View Burdaffi on the source website Maison Margiela – Replica Under the Lemon Trees Kwintesencja lata w cytrusowym sadzie. Under the Lemon Trees otwiera się soczystą cytryną i limonką, które natychmiast orzeźwiają i dodają energii. Potem pojawiają się nuty zielonej herbaty, kardamonu i kolendry, czyli pikantne, ziołowe i chłodzące. To jak chłodny cień w gorący dzień pod drzewem cytrynowym. Baza zapachu to piżmo i cedr, które utrzymują go długo i dodają elegancji. Replica jak zwykle mistrzowsko oddaje atmosferę miejsca. W tym przypadku to spokojna, letnia chwila w ogrodzie gdzieś w okolicach Toskanii. Jest idealny na dzień – lekki, ale trwały. Naturalny, a jednocześnie wyrafinowany. To zapach, który pachnie jak wspomnienie włoskich wakacji. View Burdaffi on the source website Guerlain – Aqua Allegoria Mandarine Basilic Działa jak poranny zastrzyk radości. Na początku uderza eksplozją mandarynki i pomarańczy – słodkich, soczystych i pełnych słońca. Potem pojawia się bazylia – świeża, lekko pikantna, nadająca zapachowi wyjątkowego charakteru. W sercu zapachu rozwijają się nuty zielonej herbaty, które łagodzą cytrusową ostrość. Całość bazuje na drzewie sandałowym i bursztynie, dzięki czemu kompozycja zyskuje głębię. Mandarine Basilic to perfumy pełne energii i lekkości – idealne na lato, do noszenia w ciągu dnia. Są oryginalne, ale nie ekstrawaganckie. Flakon przypomina złotą siateczkę, jak promienie słońca na butelce. To zapach radości, swobody i włoskiego dolce vita. View Burdaffi on the source website Acqua di Parma – Blu Mediterraneo Fico di Amalfi Otwiera się orzeźwiającą eksplozją cytryny, grejpfruta i bergamotki, tworząc uczucie świeżości i wakacyjnego relaksu. Serce kompozycji zbudowano wokół nut figi – kremowej, zielonej i aksamitnej, przywołującej wspomnienie owoców dojrzewających na włoskim słońcu. Dodatkowo różowy pieprz i jaśmin nadają zapachowi pikantnej lekkości i kobiecej elegancji. W bazie odnajdujemy cedr, benzoes i drzewo figowe, które nadają trwałości i głębi. To kompozycja, która jednocześnie koi i pobudza zmysły. Zapach uniseks, wyjątkowo wszechstronny – sprawdzi się zarówno na dzień, jak i wieczór. View Burdaffi on the source website
To ulubione perfumy Włoszek według AI. Pachną jak eleganckie wakacje i mają długi ogon
Włoszki mają wyjątkowe podejście do perfum i traktują je jak przedłużenie swojej osobowości i stylu. Ich ulubione zapachy często odzwierciedlają sławny śródziemnomorski klimat, łącząc świeżość cytrusów z zmysłowymi nutami kwiatowymi i drzewnymi.
O to, jakich zapachów używają latem Włoszki, zapytałam sztuczną inteligencję i muszę przyznać, że wcale się nie pomyliła. Mam kilka znajomych ze słonecznej Italii, które potwierdziły, że wymienione przez ChatGPT zapachy faktycznie wpisują się w preferencje dziewczyn z ich kraju. O które flakony chodzi dokładnie? Dolce&Gabbana Light Blue Women View Burdaffi on the source website To kultowy już zapach inspirowany słonecznym wybrzeżem Sycylii. Otwiera się soczystymi nutami cytryny sycylijskiej i jabłka Granny Smith, które nadają mu świeżość i energię. W sercu zapachu rozkwita delikatny jaśmin i bambus, tworząc lekki, kobiecy bukiet. Baza z cedru dodaje mu elegancji i trwałości, dzięki czemu utrzymuje się na skórze przez wiele godzin. To zapach idealny dla kobiet kochających lato, swobodę i śródziemnomorski styl życia. Acqua di Parma Colonia View Burdaffi on the source website Są tu fanki perfum unisex? Acqua di Parma Colonia to kwintesencja włoskiej elegancji i klasy. Kompozycja otwiera się świeżymi nutami cytrusów, w tym bergamotki, cytryny i słodkiej pomarańczy. W sercu wybrzmiewają lawenda, rozmaryn i róża, dodając aromatowi szlachetności i miękkości. Baza z wetiweru, paczuli i drzewa sandałowego nadaje zapachowi głębi i ponadczasowego charakteru. Te uniwersalne perfumy noszą zarówno kobiety, jak i mężczyźni ceniący sobie styl, minimalizm i klasę. Gucci Bloom View Burdaffi on the source website Intensywnie kwiatowy zapach stworzony z myślą o kobiecie wolnej, naturalnej i pewnej siebie. Główne nuty to jaśmin, tuberoza i ekstrakt z pnącza Rangoon, czyli wyjątkowy składnik, który po raz pierwszy został użyty w perfumach. Kompozycja jest gęsta, „kremowa” i bardzo kobieca, przypominająca rozkwitający ogród w pełni lata. Nie zawiera nut cytrusowych ani owocowych, co czyni ją niezwykle charakterystyczną i wyróżniającą się. Gucci Bloom to zapach otulający i głęboki, dlatego jest idealny dla kobiet, które lubią czuć się kobieco i zmysłowo. Prada Paradoxe View Burdaffi on the source website Nowoczesny zapach, który gra z kontrastami – jednocześnie świeży, delikatny i głęboko zmysłowy. Otwiera się iskrzącymi nutami bergamotki i mandarynki, które szybko przechodzą w kwiatowe serce z jaśminem i neroli. Intrygującym twistem jest nuta ambrofixu (czysta ambra), która dodaje zapachowi ciepła i elegancji bez ciężkości. To perfumy, które podkreślają kobiecą siłę, ale też nowoczesną wrażliwość. Flakon w kształcie odwróconego logo Prady to dodatkowy symbol przełamywania konwencji i odwagi bycia sobą. Versace Crystal Noir View Burdaffi on the source website Zapach tajemniczy i elegancki. Kompozycja otwiera się lekko pikantnymi nutami imbiru, kardamonu i pieprzu, które przechodzą w bogate kwiatowe serce z gardenii, piwonii i kwiatu pomarańczy. To, co wyróżnia ten zapach, to kremowa, otulająca baza z piżma, drzewa sandałowego i bursztynu, nadająca mu ciepła i głębi. Crystal Noir balansuje między lekko orientalnym klimatem a włoską zmysłowością, tworząc coś bardzo kobiecego i magnetycznego. Jest uwielbiany przez kobiety, które lubią zostawiać po sobie ślad – dosłownie i zapachowo.