Ten film Sorrentino to oda do młodości, piękna i Neapolu. Nad kostiumami czuwał dyrektor kreatywny Saint Laurent [RECENZJA]
Po sukcesie „Wielkiego piękna” oraz „Młodości”, włoski reżyser nieprzerwanie kontynuuje filozoficzne rozważania, które tym razem lokuje w swoim rodzinnym mieście – Neapolu. „Bogini Partenope” do polskich kin weszła z początkiem tego roku, a już teraz możesz obejrzeć ją w ramach subskrypcji Prime Video.
Spis treści: Neapolitańska legenda – „Bogini Partenope” O czym opowiada film „Bogini Partenope”? Estetyka filmu „Bogini Partenope” Gdzie oglądać film „Bogini Partenope”? Dzieła spod ręki Paolo Sorrentino są jednymi z najbardziej wyczekiwanych, nie tylko przez wielbicieli włoskiego kina. Filmy reżysera cechuje barokowa estetyka, poetycka narracja i gra na symbolach, w czym wyczytać można inspiracje najważniejszymi przedstawicielami rodzimej kinematografii, jak Fellini czy Antonioni. Absolutnie rozpoznawalny i indywidualny, acz zakorzeniony w tradycji włoskiego (i europejskiego) kina, styl przyniósł Sorrentino światową sławę. Jego najnowsze dzieło jest jednak zupełnie inne. Neapolitańska legenda – „Bogini Partenope” „Wielkie piękno” zachwycało monumentalnością Rzymu, „Oni” rozciągali się na krajobrazie luksusowego sardyńskiego wybrzeża, z kolei „Bogini Partenope” to opowieść zawieszona między Capri a Neapolem – rodzinnym miastem reżysera. To właśnie na rajskiej wyspie, skąpana w morskiej bryzie niczym Wenus, rodzi się tytułowa bohaterka. Nadane jej imię nie pozostaje bez znaczenia, bowiem Partenope ma swoje korzenie nie tylko w lokalnych legendach, ale także w antycznej mitologii. Według niektórych, Partenope była syreną, zwabiającą swoim niebiańskim głosem marynarzy. Zakochana w centaurze Wezuwiuszu, wzbudziła zazdrość Zeusa, który zamienił go w wulkan, po czym odebrała sobie życie. Wyrzucone przez fale na brzeg Neapolu, ciało syreny stało się podstawą do utworzenia miasta, a ona sama mogła na zawsze połączyć się z ukochanym. I to właśnie ta opowieść staje punktem wyjścia dla reżysera. O czym opowiada film „Bogini Partenope”? „Bogini Partenope” wymyka się klasycznym konwencjom reżysera, który dotychczas przedstawiał historię przez pryzmat zagubionego Włocha w średnim wieku. Film kontynuuje podejmowaną przez Sorrentino tematykę piękna, lecz tym razem opowiedziana zostaje przez kobietę, której losy obserwujemy przez dekady jej życia. Partenope już w wieku nastoletnim zachwyca urodą, skutecznie mącąc w głowie niemalże każdemu mężczyźnie, który ją zobaczy. Ignorując zaloty, namiętnie poszukuje prawdy o świecie w tekstach Levi-Straussa, studiując antropologię. Nie wie jednak, że największe sekrety odkryje przeżywając własne życie. Przez postać idealnej kobiety, Sorrentino bada relacje między pożądaniem a pięknem. Obok jej wdzięku nikt nie jest w stanie przejść obojętnie, co twórcy dodatkowo uwypuklają licznymi zmysłowymi scenami. W tym miejscu rozpoczyna się gra z widzem, który podobnie jak patrzący się na Partenope bohaterowie, oczekuje od filmu co raz to odważniejszych sekwencji, których reżyser z premedytacją nie rozwija. Tam gdzie kobieta w ostatnich momentach wymyka się żądzom zalotników, reżyser wskazuje voyeurystyczne zapędy odbiorców. Ale Partenope jest sprytniejsza. Przez wiele lat swojego życia spotyka na drodze szereg ekscentrycznych mężczyzn, których z pełną świadomością wykorzystuje by zdobyć to czego pragnie – wiedzę. Amerykański pisarz John, w którego wciela się fenomenalny Gary Oldman, przypomni jej o wartości młodości, profesor Marotta uświadomi, że nie na wszystkie pytania są odpowiedzi, z kolei kandydujący na papieża biskup obudzi w niej, długo skrywaną zmysłowość. Estetyka filmu „Bogini Partenope” Każdy z filmów Sorrentino to czysta poezja, która objawia się nie tylko w melancholijnych dialogach, ale przede wszystkim w charakterystycznej estetyce. Dotychczas korzystający z założeń barokowego realizmu, w „Bogini Partenope” uprościł formę, czego wynikiem są oniryczne sekwencje, nacechowane symboliką i symetrycznymi ujęciami. Nie znajdziemy tu blichtru „Wielkiego piękna”, a raczej błogość nadmorskich krajobrazów. Szczególna uwaga została poświęcona neapolitańskiemu rozdziałowi z życia Partenope, która ma okazję poznać jego nieoczywiste strony. Lata 70. nie należały do najłatwiejszych w historii Włoch, a modernizacja ich północnej części nieprędko dotarła na południe, polaryzując społeczeństwo. Świadom kontekstu historycznego reżyser, skutecznie ukazuje przemianę bohaterki, której prawdziwe dojrzewanie rozpoczyna się właśnie w Neapolu. Ale to także osobisty list miłosny Sorrentino do rodzinnego miasta, które choć nieidealne, fascynuje do dziś. Film, podobnie jak główna bohaterka, jest zachwycająco piękny. Twórcy doskonale oddali atmosferę Włoch, które pachną dymem papierosowym, winem i spaloną słońcem skórą. Partenope urodziła się w roku 1950, tak więc zza jej ramienia podglądamy panoramę kraju XX wieku. Nostalgię minionego czasu zauważyć można m.in. w konserwatywnym podejściu społeczeństwa, ale także w idealnie skrojonych kostiumach, które bezbłędnie oddają ducha epoki. Nic dziwnego, że zwracają uwagę aż tak bardzo, bo nad ich świetnością czuwał Anthony Vaccarello, dyrektor kreatywny Saint Laurent, który pełnił także rolę producenta. „Bogini Partenope” to prawdziwa uczta dla zmysłów i bezcenna skarbnica inspiracji. Gdzie oglądać film „Bogini Partenope”? View oEmbed on the source website „Bogini Partenope” to oda do młodości, miłości i piękna, które jest czymś więcej niż jedynie namacalnym ludzkim atutem. To także opowieść o tym, by nie poddawać się narzuconym wymaganiom i zawsze podążać własną drogą. Najnowszy film Sorrentino dostępny jest na platformie Prime Video w ramach miesięcznej subskrypcji.
Bella vita na wielkim ekranie. TOP 6 najpiękniejszych włoskich filmów. Numer drugi zawsze mnie wzrusza
To zestawienie jest miłosnym listem skierowanym do włoskiej kinematografii, która od zawsze uważana była za jedną z czołowych na arenie międzynarodowej. Zapierające dech w piersi krajobrazy, niepowtarzalny klimat la dolce vita i legendarni reżyserzy. Te sześć filmów to okno na świat słonecznej Italii.
1. „Osiem i pół”, reż. Federico Fellini (1963) To film, który zdefiniował pojęcie kina jako sztuki osobistej. Fellini opowiada historię reżysera Guido (Marcello Mastroianni), uwięzionego między twórczym kryzysem a własnymi wspomnieniami. Narracja „Osiem i pół” jest jak sen – płynna, oniryczna i pełna symboli. Kamera sunie przez świat marzeń, wspomnień, kobiecych twarzy i dziecięcych fantazji, tworząc obraz człowieka poszukującego sensu w chaosie. Dzięki temu dziełu mamy okazję zajrzeć w fascynujące wnętrze legendarnego reżysera, bez którego branża kinematografii nie miałaby swej obecnej formy. 2. „Cinema Paradiso”, reż. Giuseppe Tornatore (1988) Kino jako wspomnienie, dzieciństwo jako magia. Tornatore opowiada historię Salvatore, chłopca dorastającego w małym sycylijskim miasteczku, który zafascynowany jest światłem projektora i ciepłem starego kina. „Cinema Paradiso” to hymn o miłości do filmu, ale też o przemijaniu, które nie odbiera wspomnieniom blasku. To właśnie dzięki temu dziełu zakochałam się w kinie, a gdy tylko zapominam o jego magicznych właściwościach, szybko powtarzam seans. Trudno przejść obojętnie obok monumentalnej ścieżki dźwiękowej autorstwa legendy włoskiej muzyki, Ennio Morricone, która doskonale oddaje nostalgiczną atmosferę historii. 3. „Listonosz”, reż. Michael Radford (1994) „Listonosz” to film o prostocie, która staje się poezją. Zamieszkujący jedną z małych, włoskich wysepek Mario jest lokalnym listonoszem. Pewnego dnia do jego rodzinnego miasteczka przyjeżdża słynny poeta, Pablo Neruda, uciekający przed chilijskim reżimem. Między mężczyznami szybko pojawi się przyjacielska relacja, w której dominują rozmowy o słowach, miłości i pięknie świata. Scenariusz filmu jest niczym wiersz – melancholijny i emocjonalny, a każde wypowiadane zdanie niesie ze sobą magię poezji i siłę słońca Italii. To film o tym, że sztuka potrafi zmienić człowieka, a uczucia, nawet te nieśmiałe i niewypowiedziane, są najczystszą formą życia. 4. „Życie jest piękne”, reż. Roberto Benigni (1997) To jeden z tych filmów, który powinien obejrzeć każdy. „Życie jest piękne” porusza problematykę jednego z najciemniejszych rozdziałów w historii świata, lecz robi to z przełomową subtelnością. Pochodzenia żydowskiego Guido, więziony jest wraz z synem w obozie koncentracyjnym. Świadom okrutności miejsca, stara się zrobić wszystko by oszczędzić Giosue brutalności rzeczywistości, wobec czego wmawia mu, że oboje biorą udział w konkursie. Benigni, zajmujący rolę reżysera i głównego bohatera, nowatorsko połączył tragizm i komizm, czego wynikiem jest poruszająca opowieść o poświęceniu, szlachetności i miłości. Nic dziwnego, że obraz ten zdobył aż cztery statuetki Oscara. 5. „Wielkie piękno”, reż. Paolo Sorrentino (2013) Rzym nocą, Rzym o świcie, Rzym w blasku i w rozkładzie. Sorrentino stworzył współczesną elegię o przemijaniu, próżności i poszukiwaniu sensu w świecie, który wszystko już widział. Jep Gambardella (Toni Servillo) jest cenionym pisarzem i bywalcem włoskich salonów, który przemierza miasto jak duch, szukając wśród ruin czegoś prawdziwego. „Wielkie piękno” to film, który hipnotyzuje, za pomocą estetycznych kadrów, podniosłej muzyki i ponadczasowej problematyki. Każda scena tego dzieła jest niczym obraz spod pędzla Michała Anioła – monumentalna i pełna włoskiej energii. To film, który przypomina, że prawdziwe piękno odnajdziemy, jeżeli rozejrzymy się wokół. 6. „Nienasyceni”, reż. Luca Guadagnino (2015) Lato, słońce i napięcie pod skórą. Na dwa lata przed słynnym „Tamte dni, tamte noce” Guadagnino stworzył dramat, który kipi od emocji i zachwyca włoskim krajobrazem. „Nienasyceni” opowiada o czwórce bohaterów, którzy spotykają się w willi na południu Włoch, miejscu, gdzie pragnienie miesza się z zazdrością, a miłość z destrukcją. To film o zmysłowości, która potrafi być zarazem błogosławieństwem jak i przekleństwem. Reżyser maluje emocje światłem i dźwiękiem, tworząc wizualną symfonię pożądania skąpaną w morskiej bryzie i palących słonecznych promieniach. Guadagnino pokazuje, że nienasycenie to nie wada, lecz dowód, że wciąż chce się czuć.
Kryzys to nie koniec świata. Ten comfort film pokrzepia serca i daje nadzieję. Jest dostępny na Netflix
Rozliczanie się z przeszłością, szansa na miłość, która może odmienić życie i mnóstwo włoskiego jedzenia. Ten comfort movie z Toskanią w tle jest niezłą propozycją na wieczór po ciężkim dniu.
Lato to idealny moment, by zakochać się we Włoszech, a „Toskania” jest kolejną produkcją, która zabiera nas do jednego z najpopularniejszych regionów Italii. Oglądając kręcone tam filmy, od razu widzimy, że plener staje się bohaterem historii. W „Wielkim pięknie” spacerujemy uliczkami Rzymu, „To była ręka Boga” zabiera nas do dzielnic Neapolu, a „Tamte dni, tamte noce” przeżywamy w dusznej Lombardii. W dodatku uginające się od antipasti, ragu, polenty i chianti stoły, ustawione na tle tych malowniczych krajobrazów sprawiają, że dosłownie pożeramy kadry oczami. Niewiele jest tak relaksujących produkcji, a „Toskania” Mehdiego Avaza korzysta z tych znanych i sprawdzonych motywów. „Toskania” – film Netfliksa opowiada o odzyskaniu smaku życia Głównym bohaterem „Toskanii” – poza samym regionem oczywiście – jest Theo. Mężczyzna przypomina Gordona Ramseya z depresją. Duński kucharz, mówiąc delikatnie, nie tryska entuzjazmem. Wygląda na to, że dawno stracił zapał do gotowania, smakowania i życia w ogóle. Dlatego początkowo nawet widoki toskańskiej prowincji nie robią na nim wrażenia. Theo przyjeżdża do Toskanii w konkretnym celu i bynajmniej nie są to wczasy w stylu la dolce vita. Planuje sprzedać firmę, którą odziedziczył po swoim ojcu. Wizyta i zamiary ponurego kucharza burzą harmonijną codzienność Sophii, która pracuje w posiadłości. Z czasem relacja z kobietą zaczyna się rozwijać, a Theo zaczyna przewartościowywać swoje życie i rozlicza się z trudną przeszłością. Sophia stara się przypomnieć mu dawną pasję. Brzmi interesująco? Jeśli lubicie takie seanse, powinniście zobaczyć też 10 gorących kultowych filmów na cieplejsze dni. „Toskania” – Włochy na pierwszym planie Scenariusz „Toskanii” nie odbiega od większości melodramatów, a czasem może nam się wydawać wręcz zbyt prostolinijny i odtwórczy. Jednak luki w fabule rekompensują nam przepiękne widoki włoskiego regionu oraz jedzenia. Film Mehdiego Avaza to prawdziwa uczta dla oczu. Niewykluczone, że po seansie część z was zacznie przeglądać oferty noclegu w tej okolicy. W rolach głównych w „Toskanii” grają Anders Matthesen („Co ukrywa Marco”) oraz znana z serialu Gomorra Cristiana Dell’Anna. Odpowiedzialny za reżyserię Mehdi Avaz to natomiast twórca takich filmów jak „Piękne życie” czy „Dzieci z ulicy Srebrnej”. „Toskanię” obejrzycie na Netfliksie. Jeśli lubicie podobne historie, sprawdźcie najlepsze filmy z wakacjami w tle, które świetnie sprawdzą się w letnie wieczory. View oEmbed on the source website
Jak nosić włoski szyk w sezonie lato 2025? Wakacyjna moda to prawdziwe „dolce vita”z nutą nostalgii à la Audrey Hepburn
100-lecie marki Fendi, premiera „Rzymskich Wakacji” w streamingu Netfliksa i pożegnalna kolekcja Marii Grazii Chiuri dla Diora zaprezentowana w stolicy Włoch. W tym sezonie wszystkie trendy prowadzą do Rzymu.
27 maja, Villa Albani Torlonia. Ta XVIII-wieczna rezydencja, otoczona klasycystycznymi ogrodami, stała się tłem pokazu linii resort domu mody Dior. Wydarzenia podwójnie wyjątkowego. Nie tylko ze względu na rozmach, lecz także – jak się chwilę później okazało – fakt, że był to pożegnalny show dyrektor kreatywnej marki – Marii Grazii Chiuri. Rzym, jej rodzinne miasto, odegrał w tym modowym spektaklu kluczową rolę. „Chciałam pokazać to, co kocham” – mówiła za kulisami. Tą deklaracją otworzyła drzwi do świata, gdzie osobiste wspomnienia, historia sztuki i symbolika religijna stworzyły jedną opowieść. Pokaz miał celowo niejednoznaczny charakter – balansował między projektami resort a haute couture, między lekką romantyką a architektonicznym minimalizmem. Inspiracji było wiele – od Rzymu epoki dolce vita i złotych czasów Cinecittà, przez wielkie nazwiska włoskiej mody, aż po zapomnianą postać Mimì Pecci-Blunt – mecenaski awangardy, organizatorki kultowego Białego Balu z 1930 roku i dalekiej krewnej papieża. Chiuri z córką Rachele właśnie odnowiły należący niegdyś do niej teatr Cometa. Wśród 80 looków dominowały suknie, niektóre zakrawające wręcz o teatralny kostium. Koronkowe, haftowane i welurowe kreacje kontrastowały z taliowanymi marynarkami, pelerynami i sylwetkami inspirowanymi strojem gladiatorów. Finał? Bogini w lejącej, welwetowej sukni w kolorze złota, a zaraz po niej kobieta centurion w złotej „zbroi”. Wszystko w odcieniach bieli, kości słoniowej i cielistym, przełamane akcentami czerwieni i czerni. Z pierwszego rzędu kolekcję podziwiały m.in. Natalie Portman, Rosamund Pike czy Deva Cassel, a sam show zakończył się owacją na stojąco dla Chiuri – pierwszej kobiety na tym stanowisku w Diorze, która przez dziewięć lat kształtowała markę, wprowadzając feministyczne przesłania i celebrując światowe rzemiosło. Jak pisała w swojej recenzji Sarah Mower: „Jej pokaz był cichy, pełen niuansów – ale przez to właśnie niezwykle głośny” Od rzemiosła do bagietki Modowa historia Rzymu zaczyna się jednak dużo wcześniej. Powiedzmy, że 100 lat temu. Jest 1925 rok – Włochy dopiero dźwigają się po zawirowaniach I wojny światowej, faszyzm nabiera politycznego rozpędu, ale mieszkańcy stolicy coraz śmielej spoglądają ku nowoczesności. Właśnie w takim klimacie Adele i Edoardo Fendi zakładają niewielki butik z pracownią futrzarską i kaletniczą przy Via del Plebiscito. Nie wiedzą jeszcze, że dają początek jednemu z najsłynniejszych domów mody na świecie. Ale nie była to historia sukcesu „z dnia na dzień”. Adele była rzemieślniczką z krwi i kości – nie tylko świetnie znała się na skórach, lecz także potrafiła dostrzec w nich coś więcej niż tylko materiał użytkowy. Edoardo z kolei – praktyczny i zorganizowany – dbał o stronę biznesową. Legenda głosi, że pewnego dnia do ich sklepu weszła rzymska arystokratka z prośbą o odnowienie starego futra, które należało do jej matki. W większości zakładów byłoby to rutynowe zlecenie – czyszczenie, może wymiana podszewki. Ale Adele postanowiła zaszaleć. Zamiast zachowawczej renowacji zaproponowała całkowitą zmianę kroju – nowoczesną linię, odważniejsze detale. Klientka wyszła zachwycona. O Fendi zaczęto mówić nie tylko jako o rzemieślnikach, lecz także twórcach mody. Po śmierci Edoardo zarządzanie firmą przejęła Adele i ich pięć córek: Paola, Anna, Franca, Carla i Alda. Ponoć każda z nich miała inny talent – jedna lepiej rozumiała finanse, inna miała smykałkę do PR-u. A każda z nich miała intuicję. Zwłaszcza do tego, by w 1965 roku na stanowisko głównego projektanta marki zatrudnić Karla Lagerfelda. Ten ruch zdefiniował przyszłość Fendi. Projektant zrewolucjonizował sposób pracy z futrem – czyniąc je lekkim, giętkim i nonszalanckim – a do tego stworzył ikoniczne podwójne „F”, które stało się znakiem rozpoznawczym marki. „F jak »fun fur«” – mawiał Lagerfeld z uśmiechem, łamiąc konwenanse i pokazując, że nawet w konserwatywnej materii można być artystą. Między nim a siostrami panowała unikatowa dynamika. On – kreatywny geniusz. One – zgrany rodzinny zespół z niepodważalnym autorytetem. Z jednej strony pozwalały mu na eksperymenty, z drugiej rozkręcały biznes, otwierając nowe butiki poza granicami Włoch i rozwijając linię akcesoriów, szczególnie torebek. Ta zaprojektowana w 1997 roku przez Silvię Venturini Fendi, córkę Anny, staje się modelem ikonicznym. Mowa o Baguette – małej, prostokątnej torebce na krótkim pasku (pomyślanej tak, by mieściła się pod pachą niczym bagietka pod ramieniem paryżanki), która za sprawą Carrie Bradshaw i serialu „Seks w wielkim mieście” wyniosła Fendi na szczyt świata luksusu. Hollywood nad Tybrem Po II wojnie światowej, ze względu na niższe koszty produkcji i malownicze plenery Cinecittà, Rzym staje się ulubionym miejscem kręcenia filmów przez amerykańskie studia, co ma niebagatelny wpływ na rozwój tutejszej mody. Oba te światy zaczęły mówić jednym głosem: „dolce vita”. W 1953 roku świat zachwyciły „Rzymskie wakacje” z Audrey Hepburn, która – z pozoru skromna i prosta – w rzeczywistości definiowała nową ikonę stylu. Jej biała koszula, rozkloszowana spódnica i apaszka przewiązana na szyi stały się symbolem niezobowiązującej elegancji. Ten styl, naturalny i przystępny, stanowił zapowiedź tego, co niebawem na ulicach będzie codziennością. Kilka lat później Rzym ponownie zatrząsł światem mody – tym razem za sprawą „La Dolce Vita” (1960 rok) Federica Felliniego. Film, który opowiada o kilku dniach z życia dziennikarza Marcella granego przez Marcella Mastroianniego, pokazał Wieczne Miasto jako tętniącą życiem scenę społecznych przemian. Kobiety w obiektywie Felliniego – zjawiskowa Sylvia (Anita Ekberg), zmysłowe kochanki, dekadenckie arystokratki – zachwycały też stylizacjami. Sylwetka à la femme fatale zbudowana na bazie małej, czarnej, wieczorowej sukni, ogromnych okularów przeciwsłonecznych i kapeluszy stała się nowym obiektem pożądania. Co prawda film w swoim czasie wywołał skandal obyczajowy, ale też wyniósł włoską modę na światowy piedestał. „Dolce vita” przestało być tylko tytułem – stało się definicją stylu życia, w którym moda odgrywa pierwszoplanową rolę. Jej ambasadorkami były Sophia Loren, Gina Lollobrigida, Claudia Cardinale – uwodzicielskie ikony włoskiego kina, które inspirowały miliony kobiet na całym świecie. Równolegle do sukcesów filmowych Rzym stał się przestrzenią rozwoju mody wysokiej. Pod koniec lat 50. powstaje tu alta moda, włoski odpowiednik haute couture. Jak grzyby po deszczu wyrastają nowe, luksusowe domy mody, jak Sorelle Fontana, który ubierał Elizabeth Taylor, czy Roberto Capucci, do którego klientek należała Grace Kelly. Swoje atelier otwierają przy Via dei Condotti, luksusowej ulicy prowadzącej do Schodów Hiszpańskich. Tu swoją siedzibę w 1960 roku uruchamia też Valentino Garavani. Król wśród ówczesnych włoskich projektantów powrócił do Rzymu po pięciu latach nauk i pracy pod okiem francuskich couturierów w Paryżu. Jego szykowna, ekstrawagancka moda szybko zdobyła serca i portfele lokalnych arystokratek, dam z elit, a z czasem i gwiazd, jak Jackie Kennedy, dla której stworzył suknię na ślub z Aristotelisem Onasisem w 1968 roku. Oprócz wylansowania słynnego odcienia czerwieni Włoch zasłynął w 1975 roku tym, że był pierwszym nie-Francuzem, który pokazał w Paryżu kolekcję prêt-a-porter. Nie tylko włoska robota Białe rozkloszowane sukienki u Bottegi Venety, koronkowe małe czarne u Dolce& Gabbana, spódnice w grochy u Caroliny Herrery, szorty i bluzki w paski u Ralpha Laurena oraz ołówkowe spódnice połączone z bieliźnianym topem u Michaela Korsa. Inspiracje stylem dolce vita widać w wiosenno-letnich kolekcjach największych projektantów. Niektórzy z nich tworzą je dosłownie w Rzymie. Tu dorastała i studiowała w Istituto Europeo di Design wspomniana Maria Grazia Chiuri. Na tej samej uczelni kształcił się Pierpaolo Piccioli, tam zresztą poznali się, a potem przez lata razem pracowali w Valentino. W 2022 roku projektant oddał hołd miastu, prezentując na Schodach Hiszpańskich spektakularną kolekcję haute couture, którą na żywo oglądały Anne Hathaway i Kate Hudson. Z kolei w Palazzo Scapucci – historycznym budynku z XIII wieku – od lat mieszka Alessandro Michele. Notabene nowy dyrektor kreatywny Valentino. To także w Wiecznym Mieście na początku lipca swoją kolekcję alta moda zaprezentuje duet Dolce & Gabbana. Cóż, wygląda na to, że w tym roku wszystkie drogi prowadzą do Rzymu.
Top 5 perfum pachnących jak włoskie wakacje w Toskanii. Są niebanalne, świeże i zostawiają długi ogon
Perfumy inspirowane włoskim stylem życia to połączenie świeżości, elegancji i zmysłowości. Przeważają w nich nuty cytrusowe, ziołowe i kwiatowe. Są więc lekkie, ale intensywne, wyraziste, ale subtelne. Dodatkowo zostają w powietrzu na długo po tym, gdy znikniesz z pokoju.
Słoneczne wzgórza, zapach cyprysów, rozgrzane powietrze i soczyste cytrusy. Toskania nie tylko rozpieszcza zmysły krajobrazem, ale też inspiruje najpiękniejsze zapachy. W końcu nowoczesne perfumy to nie tylko zestawienie aromatów. To raczej mieszanka emocji i wspomnień zamkniętych w szkle. Dolce & Gabbana – Light Blue Light Blue to klasyka, która nigdy się nie nudzi i wciąż urzeka swoją świeżością. Nuty głowy to soczyste jabłko Granny Smith, cytryna sycylijska i dzwonek. W skrócie, to trio, które działa jak łyk chłodnej lemoniady w upalny dzień. W sercu zapachu rozwijają się delikatne kwiaty jaśminu i białej róży, otulone odrobiną bambusa. Nuty bazy, czyli cedr, ambra i piżmo, sprawiają, że całość pozostaje na skórze długo, zachowując charakter lekki, ale wyrazisty. Jest niezwykle kobiecy, ale też energiczny, co czyni go zapachem ponadczasowym. Świetnie sprawdza się latem, szczególnie w ciągu dnia. To zapach, który nie przytłacza, ale zostaje w pamięci. View Burdaffi on the source website Jo Malone – Wood Sage & Sea Salt To zapach inny niż wszystkie – słony, drzewny i niezwykle autentyczny. Na początku czuć mineralną świeżość, która przechodzi w nuty szałwii i mchu. To perfumy, które nie starają się być słodkie ani kwiatowe – są surowe, ale eleganckie. Idealnie pasują do minimalistycznego stylu życia, do lnianych ubrań i bosego chodzenia po plaży. Są bardzo trwałe, ale nieinwazyjne – otulają skórę jak morska mgła. Pasują zarówno kobietom, jak i mężczyznom. To wybór dla tych, którzy cenią indywidualność i nienachalny luksus. View Burdaffi on the source website Maison Margiela – Replica Under the Lemon Trees Kwintesencja lata w cytrusowym sadzie. Under the Lemon Trees otwiera się soczystą cytryną i limonką, które natychmiast orzeźwiają i dodają energii. Potem pojawiają się nuty zielonej herbaty, kardamonu i kolendry, czyli pikantne, ziołowe i chłodzące. To jak chłodny cień w gorący dzień pod drzewem cytrynowym. Baza zapachu to piżmo i cedr, które utrzymują go długo i dodają elegancji. Replica jak zwykle mistrzowsko oddaje atmosferę miejsca. W tym przypadku to spokojna, letnia chwila w ogrodzie gdzieś w okolicach Toskanii. Jest idealny na dzień – lekki, ale trwały. Naturalny, a jednocześnie wyrafinowany. To zapach, który pachnie jak wspomnienie włoskich wakacji. View Burdaffi on the source website Guerlain – Aqua Allegoria Mandarine Basilic Działa jak poranny zastrzyk radości. Na początku uderza eksplozją mandarynki i pomarańczy – słodkich, soczystych i pełnych słońca. Potem pojawia się bazylia – świeża, lekko pikantna, nadająca zapachowi wyjątkowego charakteru. W sercu zapachu rozwijają się nuty zielonej herbaty, które łagodzą cytrusową ostrość. Całość bazuje na drzewie sandałowym i bursztynie, dzięki czemu kompozycja zyskuje głębię. Mandarine Basilic to perfumy pełne energii i lekkości – idealne na lato, do noszenia w ciągu dnia. Są oryginalne, ale nie ekstrawaganckie. Flakon przypomina złotą siateczkę, jak promienie słońca na butelce. To zapach radości, swobody i włoskiego dolce vita. View Burdaffi on the source website Acqua di Parma – Blu Mediterraneo Fico di Amalfi Otwiera się orzeźwiającą eksplozją cytryny, grejpfruta i bergamotki, tworząc uczucie świeżości i wakacyjnego relaksu. Serce kompozycji zbudowano wokół nut figi – kremowej, zielonej i aksamitnej, przywołującej wspomnienie owoców dojrzewających na włoskim słońcu. Dodatkowo różowy pieprz i jaśmin nadają zapachowi pikantnej lekkości i kobiecej elegancji. W bazie odnajdujemy cedr, benzoes i drzewo figowe, które nadają trwałości i głębi. To kompozycja, która jednocześnie koi i pobudza zmysły. Zapach uniseks, wyjątkowo wszechstronny – sprawdzi się zarówno na dzień, jak i wieczór. View Burdaffi on the source website
To ulubione perfumy Włoszek według AI. Pachną jak eleganckie wakacje i mają długi ogon
Włoszki mają wyjątkowe podejście do perfum i traktują je jak przedłużenie swojej osobowości i stylu. Ich ulubione zapachy często odzwierciedlają sławny śródziemnomorski klimat, łącząc świeżość cytrusów z zmysłowymi nutami kwiatowymi i drzewnymi.
O to, jakich zapachów używają latem Włoszki, zapytałam sztuczną inteligencję i muszę przyznać, że wcale się nie pomyliła. Mam kilka znajomych ze słonecznej Italii, które potwierdziły, że wymienione przez ChatGPT zapachy faktycznie wpisują się w preferencje dziewczyn z ich kraju. O które flakony chodzi dokładnie? Dolce&Gabbana Light Blue Women View Burdaffi on the source website To kultowy już zapach inspirowany słonecznym wybrzeżem Sycylii. Otwiera się soczystymi nutami cytryny sycylijskiej i jabłka Granny Smith, które nadają mu świeżość i energię. W sercu zapachu rozkwita delikatny jaśmin i bambus, tworząc lekki, kobiecy bukiet. Baza z cedru dodaje mu elegancji i trwałości, dzięki czemu utrzymuje się na skórze przez wiele godzin. To zapach idealny dla kobiet kochających lato, swobodę i śródziemnomorski styl życia. Acqua di Parma Colonia View Burdaffi on the source website Są tu fanki perfum unisex? Acqua di Parma Colonia to kwintesencja włoskiej elegancji i klasy. Kompozycja otwiera się świeżymi nutami cytrusów, w tym bergamotki, cytryny i słodkiej pomarańczy. W sercu wybrzmiewają lawenda, rozmaryn i róża, dodając aromatowi szlachetności i miękkości. Baza z wetiweru, paczuli i drzewa sandałowego nadaje zapachowi głębi i ponadczasowego charakteru. Te uniwersalne perfumy noszą zarówno kobiety, jak i mężczyźni ceniący sobie styl, minimalizm i klasę. Gucci Bloom View Burdaffi on the source website Intensywnie kwiatowy zapach stworzony z myślą o kobiecie wolnej, naturalnej i pewnej siebie. Główne nuty to jaśmin, tuberoza i ekstrakt z pnącza Rangoon, czyli wyjątkowy składnik, który po raz pierwszy został użyty w perfumach. Kompozycja jest gęsta, „kremowa” i bardzo kobieca, przypominająca rozkwitający ogród w pełni lata. Nie zawiera nut cytrusowych ani owocowych, co czyni ją niezwykle charakterystyczną i wyróżniającą się. Gucci Bloom to zapach otulający i głęboki, dlatego jest idealny dla kobiet, które lubią czuć się kobieco i zmysłowo. Prada Paradoxe View Burdaffi on the source website Nowoczesny zapach, który gra z kontrastami – jednocześnie świeży, delikatny i głęboko zmysłowy. Otwiera się iskrzącymi nutami bergamotki i mandarynki, które szybko przechodzą w kwiatowe serce z jaśminem i neroli. Intrygującym twistem jest nuta ambrofixu (czysta ambra), która dodaje zapachowi ciepła i elegancji bez ciężkości. To perfumy, które podkreślają kobiecą siłę, ale też nowoczesną wrażliwość. Flakon w kształcie odwróconego logo Prady to dodatkowy symbol przełamywania konwencji i odwagi bycia sobą. Versace Crystal Noir View Burdaffi on the source website Zapach tajemniczy i elegancki. Kompozycja otwiera się lekko pikantnymi nutami imbiru, kardamonu i pieprzu, które przechodzą w bogate kwiatowe serce z gardenii, piwonii i kwiatu pomarańczy. To, co wyróżnia ten zapach, to kremowa, otulająca baza z piżma, drzewa sandałowego i bursztynu, nadająca mu ciepła i głębi. Crystal Noir balansuje między lekko orientalnym klimatem a włoską zmysłowością, tworząc coś bardzo kobiecego i magnetycznego. Jest uwielbiany przez kobiety, które lubią zostawiać po sobie ślad – dosłownie i zapachowo.
Słynny aktor Hollywood w zupełnie nowej roli. Ten nowy program Stanleya Tucci zabierze cię w kulinarną podróż po najbardziej apetycznych zakątach Włoch
Lokalne tradycje, unikalne smaki i zapierające dech w piersi krajobrazy. O niepowtarzalnej kulturze Włoch, w najnowszym serialu opowiada jeden z największych aktorów Hollywood - Stanley Tucci.
Najważniejsze role Stanleya Tucci Powrót do korzeni – jak Stanley Tucci pielęgnuje swoje włoskie pochodzenie? „Tucci we Włoszech” – o czym jest najnowszy serial Stanleya Tucci? Gdzie oglądać serial Stanleya Tucci? Najważniejsze role Stanleya Tucci Stanley Tucci powszechnie znany jest ze swojej aktorskiej twórczości. Początki jego kariery sięgają 1982 roku i występów na deskach Broadway’u. Na wielkim ekranie zadebiutował w roku 1985, w niewielkiej roli żołnierza w komediodramacie „Honor Prizich” z Jackiem Nicholsonem. Akor nie musiał długo czekać na sukces zawodowy. W 1993 roku wystąpił w głośnym dramacie „Raport Pelikana” u boku Julii Roberts i Denzela Washingtona. Do jednych z jego pierwszych nagród zalicza się Złoty Glob oraz Emmy, którymi został wyróżniony za rolę komentatora w biograficznym serialu produkcji HBO – „Winchell” (1998). Tucci jest aktorem wszechstronnym, nie bojącym się ryzyka i bawiącym się konwencją. Nie ogranicza się jedynie do wielkiego ekranu i aktywnie występuje także w serialach, teatrze, a nawet w roli scenarzysty, reżysera i producenta filmowego. Podejmuje się zarówno ról w dziełach komercyjnych, jak i niezależnych. Dotychczas, wystąpił w ponad 100 filmach, z czego wyróżnić można; uwielbiany „Diabeł Ubiera się u Prady” (2006), „Nostalgię Anioła” (2009), za którą otrzymał nominację do Oscara, licznie nagradzane „Spotlight” (2015) czy festiwalowe „Konklawe” (2024). Tucciego, jako aktora, cechuje niezwykła precyzja, wyczucie oraz talent do kreowania niezapomnianych postaci drugoplanowych, które nierzadko kradną show. To artysta, który kojarzy się przede wszystkim z elegancją i charyzmą, nawiązującą do stylu Złotej Ery Hollywood. Współcześnie jest jednym z najlepszych i najbardziej rozchwytywanych aktorów na świecie. Powrót do korzeni – jak Stanley Tucci pielęgnuje swoje włoskie pochodzenie? Stanley Tucci urodził się w 1960 roku w stanie Nowy Jork. Pochodzi z rodziny włoskich imigrantów – jego dziadkowie wyjechali ze słonecznej Kalabrii w trakcie fali migracji po II Wojnie Światowej. Włoską kulturę cechuje nie tylko światowej sławy jedzenie, ale przede wszystkim uważność na pielęgnowanie tradycji i rodzinnych więzi. W celu odkrywania swojej włoskiej tożsamości w latach 70. zamieszkał we Florencji, gdzie nauczył się rodzimego języka. Aktor odkrywa włoską tradycje i kulturę nie tylko w życiu prywatnym. W 2012 roku, wydał pierwszą książkę kucharską „The Tucci Cook”, która otworzyła nowy rozdział w jego karierze. Trzeci z kolei książka o tytule „Smak. Życie i Jedzenie”, którą wydał w 2021, momentalnie została bestsellerem. Nie jest to jednak już tylko książka kulinarna, a autobiograficzna powieść smakosza kuchni włoskiej. W jego najnowszym dziele, które trafiło na półki polskich księgarni 21-ego maja tego roku – „Co zjadłem przez rok (i o czym wtedy myślałem)” kontynuuje mix gatunkowy, w którym odnalazł się przy poprzedniej i tworzy swego rodzaju kulinarny dziennik. Stanley Tucci kulturę jedzenia traktuje nie tylko jako niezbędny element do poznania włoskiej tradycji, ale także jako metaforę życia, a opisywane posiłki stanowią dla niego pryzmat, przez który przygląda się i podejmuje refleksję nad czasem oraz codziennością. Ambicja Tucciego nie pozwoliła mu zaprzestać jedynie na wydaniach papierowych. W latach 2021-2022 występował w programie kulinarnym „Stanley Tucci: Searching for Italy”, który emitowany był na CNN. W tej produkcji zaangażował się także ze strony producenckiej, reżyserskiej i scenariuszowej. Serial, w którego skład wchodzi 14 odcinków, przedstawia podróż aktora po najsmaczniejszych regionach i miastach Włoch. Program momentalnie okrzyknięty został hitem, który krytycy opisują jako „kwintesencję współczesnej kultury Włoch” i nagrodzony został trzema nagrodami Emmy, a w tym, w kategorii dla najlepszego prowadzącego. „Tucci we Włoszech” – o czym jest najnowszy serial Stanleya Tucci? W tym miesiącu premierę miał najnowszy program aktora – „Tucci we Włoszech”, którego format, jest przedłużeniem serii z 2021 roku. W 5-cio odcinkowym serialu, Tucci odwiedza pięć regionów: Toskanię, Lombardię, Trydent-Górną Adygę, Abruzję oraz Lacjum. Odkrywa w nich nie tylko tradycyjne, lokalne produkty i ich historię, ale także poszukuje innowacyjnych rozwiązań i zakątków. I choć to jedzenie jest pierwszoplanowym bohaterem, to stanowi ono jedynie pretekst do zgłębienia kultury i rozmowy z intrygującymi ludźmi. Jak sam wspomina w czołówce, otwierającej każdy z odcinków: „Wierzę, że jedzenie to najlepszy sposób by zrozumieć co wyróżnia kraj i jego mieszkańców… szczególnie we Włoszech”. W tym programie nie zabraknie zapierających dech w piersi krajobrazów oraz wielu podróżniczych ciekawostek. Sam Tucci olśniewa klasą i zaraża charakterystycznym, ironicznym humorem, który subtelnie wkrada się między jeden posiłek a drugi. To niezwykłe doświadczenie, nie tylko dla fanów aktorskich wyczynów artysty, ale także dla miłośników jedzenia i Włoch, o których Tucci opowiada z bezkonkurencyjną pasją i czułością. View oEmbed on the source website Gdzie oglądać serial Stanleya Tucci? Pierwszy odcinek „Tucci we Włoszech” swoją telewizyjną premierę miał 25 maja tego roku na National Geographic, który jest także producentem serii - a kolejne pojawiać się będą co niedzielę o godzinie 12:00. Od 19 maja program w całości dostępny jest dla polskich widzów na Disney + oraz Hulu.
Związek z Włochem? „Z nim wszystko jest jak z filmu”. Historie kobiet, które miłość znalazły pod słońcem Italii
Polsko-włoskie pary po włosku mówią i żyją – także w Polsce. A przy okazji obalają stereotypy, które wciąż trzymają się mocno. Czy mit o włoskim kochanku ma coś wspólnego z prawdą i kto ma większy temperament?
W tym artykule: Rozmowy: po włosku Dlaczego Włosi kochali Berlusconiego? „Cena” na mieście Różnice i kody kulturowe Włoch gestykuluje, Polka się opiekuje Podsumowanie Kiedy w 2003 roku do kin trafił bijący rekordy popularności film Audrey Wells „Pod słońcem Toskanii”, a wkrótce w wielu biblioteczkach znalazły się książki Tessy Capponi-Borawskiej czy Marleny de Blasi, te produkty popkultury nie tylko nawiązywały do zainteresowania, którym od lat cieszy się Italia jako cel wakacyjnych podróży, lecz także adresowały tęsknotę za odrobiną oswojonego nieznanego. Ta polsko-włoska sympatia od dawna utrzymuje się na stałym poziomie, a efektem wzajemnych fascynacji jest wiele mieszanych związków, stworzonych głównie przez Polki i Włochów. Ile jest ich w naszym kraju? Nie wiadomo. To dlatego, że część par żyje za granicą. Ze statystyk wynika, że rocznie zostaje zawieranych 3–4 tysiące takich małżeństw. Rozmowy: po włosku – Większość par, które znam, rozmawia wyłącznie po włosku, bo polski jest zbyt trudny, a skoro partnerka czy żona mówi w dwóch językach, to po co się wysilać? – opowiada dr Dorota Kozakiewicz-Kłosowska, italianistka z UW, związana z wydawaną w Polsce od ponad dekady „Gazzetta Italia”. Podkreśla, że to, jak związek funkcjonuje, zależy i od tego, z którego regionu Włoch pochodzi jedna z osób, bo te między sobą bardzo się różnią, i od tego, gdzie mieszka na stałe. – Oczywiście Polce będzie łatwiej w jej rodzinnym kraju, a Włochowi w jego. Wtedy zawsze druga strona stara się dopasować, wtopić. Kiedyś większość takich par zostawała we Włoszech. Ten trend teraz się odwrócił i często mieszkają w Polsce, bo tu jest praca, podczas gdy tam coraz trudniej o zatrudnienie. Jak w każdej relacji jej powodzenie zależy od umiejętności zawierania kompromisów, dogadania się i dostosowania do sposobu funkcjonowania drugiej strony. A te wynikają bardzo często z odmiennego wychowania, tradycji, kodów kulturowych. To nieuświadomione – dodaje. Dlaczego Włosi kochali Berlusconiego? Doktor Dorota Kozakiewicz-Kłosowska podkreśla, że istotne znaczenie ma fakt, iż włoskie społeczeństwo jest głęboko patriarchalne i choć zaczyna się to zmieniać, to miasteczka i wsie wciąż są zakorzenione w tradycji maczystowskiej. – Dlaczego Silvio Berlusconi cieszył się tak szaloną popularnością? Był bajecznie bogaty, miał swój klub piłkarski, organizował „bunga-bunga” i jeszcze potrafił się odmłodzić operacjami plastycznymi. W dodatku nie płacił podatków! Dla Włochów był wzorem, większość po prostu mu zazdrościła – mówi italianistka. Patriarchat we Włoszech trzyma się mocno. Wielu włoskich mężczyzn chce dominować w związku, a partnerstwo traktuje jako egzotyczną opowieść z daleka. Rolę kobiety postrzegają w zgodzie z tą tradycją, mocno obecną i w Polsce, wiążącą kobiety ze sferą domową, prywatną, w której mogą się realizować jako matki i żony – strażniczki domowego ogniska. Paulina, jak mówi, głównie z tego powodu rozwiodła się po pięciu latach. Męża, już byłego, poznała we Włoszech podczas Erasmusa. – U mnie to nie zadziałało. Mam zupełnie inne podejście do życia. Mój eks próbował być panem i władcą, ale to się nie mogło sprawdzić. Ja też mam mocny charakter. Dla mnie równość jest oczywista, więc próby sprowadzenia mnie do roli ozdobnika kończyły się dzikimi awanturami. A w końcu rozwodem – zdradza. Po latach uważa, że te niezgodności i inne postrzeganie związku wynikały właśnie z głęboko zakodowanych różnic kulturowych i tych przyzwyczajeń, które wynosi się z domu. Istotne znaczenie ma też różnica temperamentów, choć podkreśla, że te klisze, które znamy ze „Słodkiego życia” Felliniego czy z „Rozwodu po włosku” Germiego wcale nie oddają pełnego obrazu. – Legendy krążą o włoskim temperamencie południowców, ale prawda jest taka, że Włoch z Lombardii, czyli z północy kraju, ma więcej wspólnego z Niemcem czy Austriakiem niż z Sycylijczykiem – mówi Paulina. Według niej różnice w zależności od regionu, wynikające z kultury i ze sposobu życia, są ogromne. – Dla mojego byłego męża najważniejsze było „pokazywanie się”. Przez trzy lata od naszego przyjazdu do Polski (wcześniej przez kilka lat mieszkaliśmy w Lombardii) nie znalazł pracy, ale lubił się lansować, wychodzić na imprezy, oczywiście z innymi Włochami. W tym czasie utrzymywał go ojciec. Uważałam, że tak nie da się planować rodziny. Kłótnie były coraz częstsze. I tak, zdarzało się, że rzucałam podczas nich talerzami. Z nas dwojga to ja mam bardziej włoski temperament. „Cena” na mieście Andżelika też studiowała we Włoszech i to właśnie podczas wymiany poznała męża. – Jest anglistą, więc ma wiele możliwości pracy, dlatego podjęliśmy decyzję, że będziemy mieszkać w Polsce – tłumaczy. Jak to się zaczęło? Najpierw zakochała się w Italii, a potem w nim. – Myślę, że to częsty model, choć zdarza się pewnie i na odwrót. Żyjemy mocno po włosku. Bardzo często spotykamy się ze znajomymi. To takie pary jak my – polsko-włoskie. Często jemy na mieście, cena kolacji w restauracji to coś oczywistego w każdy weekend, a zdarza się, że i częściej. Dla mojego męża było szokiem, że w Polsce śniadania jada się głównie w domu. Zdezorientowany najpierw szukał baru, w którym może wypić kawę i zjeść cornetto. Ale to są takie drobiazgi, w fundamentalnych kwestiach jesteśmy podobni. Mamy zbliżone poglądy dotyczące polityki, religii, rodziny. Każde z nas ma swoją przestrzeń – dodaje Andżelika. Zofia po 20 latach życia w Neapolu, gdzie przyjechała do pracy tuż po rozwodzie, przyznaje, że jest już bardziej Włoszką. – Po kilku latach poznałam Vincenzo. On też jest rozwodnikiem. Obydwoje byliśmy po czterdziestce, każde z nas po przejściach, już wiedzieliśmy, czego potrzebujemy. To nie był żaden wielki romans, tylko przyjaźń, troska. W końcu – miłość. Ale nadal mieszkamy oddzielnie, co zresztą bardzo polecam – opowiada. Czy odnalazłaby się w Polsce? – Wątpię. Wsiąkłam we Włochy i tu mi dobrze. Teraz szok kulturowy przeżywam, gdy wracam do Polski. Różnice i kody kulturowe Katarzyna Kucewicz, znana jako Psycholog na Insta, zwraca uwagę, że w parach mieszanych wyzwania związane z próbami dostrzeżenia i zaakceptowania, a może pogodzenia różnic kulturowych mogą być trudniejsze, niż początkowo się wydaje. – W pierwszym etapie związku różnice postrzegamy jako egzotyczne wyzwanie, coś fascynującego, co nęci, by to zgłębiać. Są płaszczyzną wielkiego zainteresowania. Widzimy je jako wyzwalacz, który podkręca relację, bo przecież jesteśmy tacy różni: pochodzimy z odmiennych szerokości geograficznych, środowisk, mamy własne zapatrywania na wiele spraw wynikających z kultury, w której wyrośliśmy. Inne rzeczy nas pobudzają, denerwują, inaczej reagujemy nawet na prozaiczne, życiowe sytuacje. Dlatego początkowo działamy w myśl zasady, że przeciwieństwa się przyciągają. Inaczej wyrażamy emocje. Przykładowo Włosi jako południowcy są postrzegani jako osoby o ogromnym temperamencie, ze skłonnością do dużej ekspresji, artykułowanej również w gestach. Po czasie jednak może się okazać, że te różnice naprawdę są wyzwaniem. – Mój partner potrafi godzinami mówić o jedzeniu. Dosłownie. Ze swoim przyjacielem może spędzić wieki, rozmawiając o tym, co jedli. Przyzwyczaiłam się do tego, chociaż dla mnie życie nie kręci się wokół kuchni. W sumie to nawet urocze – przyznaje Andżelika. Paulina wspomina, że u byłego męża Włocha doceniała bliską relację z rodziną. – Nie było dnia, żeby nie rozmawiał z mamą. Dla mnie taki związek z najbliższymi to było akurat coś wspaniałego. Zawsze mi tego bardzo brakowało, ponieważ sama nie mam rodzeństwa. Lubię we włoskiej kulturze to, że rodzina jest na pierwszym miejscu, blisko siebie, spędza razem czas przy jedzeniu, dużo rozmawia – dodaje. Psycholożka Katarzyna Kucewicz podkreśla, że nad tymi różnicami trudno zapanować. – To automatyzmy. Każdy zachowuje się według swojego kodu kulturowego. Początkowo to fascynuje, ale po czasie – męczy. Można pomyśleć: OK, ale ja to już bym chciała normalnie, czyli po swojemu. Podkreśla jednak, że ocenianie przez pryzmat stereotypów, zwłaszcza tych związanych z narodowością, jest skazane na porażkę. – Zawsze, kiedy stwierdzamy, że Włosi są ekspresyjni, a Polacy chłodni, mówimy wyłącznie o fragmencie rzeczywistości. To nigdy nie jest opis tego, jacy wszyscy jesteśmy. Włoch gestykuluje, Polka się opiekuje Zgadza się z tym dr Dorota Kozakiewicz-Kłosowska, również związana kiedyś z Włochem. Podkreśla, że zarówno w Polsce, jak i w Italii stereotypy funkcjonujące na temat obu narodowości wciąż są żywe. – Przez lata Polki były postrzegane we Włoszech jako kobiety, które świetnie sprzątają i opiekują się starszymi osobami oraz dziećmi. Teraz powoli się to zmienia, ale głównie w dużych miastach. W małych ośrodkach wciąż patrzy się na nie przez ten pryzmat, który przeplata się z innymi, np. niezbyt pochlebnym wizerunkiem swobodnych obyczajowo dziewczyn ze Wschodu, które chcą tego Włocha sobie upolować i ustawić się w życiu – wyjaśnia. Sama też zmagała się z tymi i podobnymi pokutującymi w Italii stereotypami. – Rodzina mojego byłego męża, który pochodzi z Turynu, przy czym są to wykształceni ludzie z klasy średniej, miała podobne zdanie. O Polsce nie wiedzieli nic, więc wszystkie te sztampowe teorie obalałam jedną po drugiej. Jednak one wciąż wielokrotnie padają na podatny grunt, a wielu Włochów ma przeświadczenie, że podczas gdy oni są kolebką wszelkiej kultury i sztuki, Polska dopiero uczy się od Zachodu. A to może budzić rodzaj pewnego poczucia wyższości, który ma wpływ na relacje – wyjaśnia dr Dorota Kozakiewicz-Kłosowska. Dodaje, że jako italofilka w jakimś sensie to rozumie. – Włochy to wspaniały kraj. Nie tylko ze względu na klimat, krajobrazy, sztukę czy kuchnię. To kombinacja wszystkich tych czynników. Myślę, że w wielu takich mieszanych parach sekretem jest po prostu wspólna miłość do Włoch, a więc do piękna i prostoty. I to jest prawdziwe „la dolce vita”. Nawet jeśli codzienność nie zawsze przypomina „vacanze romane”. Podsumowanie Polsko-włoskie związki często są efektem długotrwałej fascynacji Polaków Italią oraz wzajemnych relacji między tymi narodowościami. Wiele par rozmawia po włosku, a miejsce zamieszkania (Polska czy Włochy) ma wpływ na dynamikę związku. Włochy nadal cechuje patriarchalna kultura, co bywa źródłem konfliktów, zwłaszcza gdy partnerki oczekują równości. Różnice temperamentów i kultur, choć fascynujące na początku, mogą prowadzić do napięć i wymagać kompromisów. Włoska ekspresja emocji kontrastuje z polską powściągliwością, a stereotypy dotyczące obu narodowości nadal funkcjonują, choć nie oddają pełnej prawdy. Sukces takich związków zależy od wzajemnego zrozumienia i wspólnej miłości do włoskiego stylu życia i wartości, mimo codziennych trudności. Kultura włoska kładzie duży nacisk na rodzinę i bliskie relacje z najbliższymi, co wiele Polek ceni. Włoskie pary często żyją w stylu „la dolce vita” – spędzają dużo czasu razem, często jadają na mieście, prowadzą intensywne życie towarzyskie i cenią sobie radość z życia. Jednak te codzienne zwyczaje mogą być dla partnerów spoza Włoch kulturowym zaskoczeniem. Psycholożka Katarzyna Kucewicz zauważa, że początkowa fascynacja różnicami kulturowymi i egzotyką może z czasem przejść w trudniejsze do pokonania wyzwania, zwłaszcza gdy różne „kody kulturowe” i odmienne sposoby wyrażania emocji zaczynają męczyć partnerów. Ważne jest, by nie opierać oceny na stereotypach, ponieważ każdy człowiek jest indywidualny i różnorodny. Artykuł ukazał się w numerze ELLE 8/2024
La Dolce Vita… Esotiq we włoskim stylu na jesień-zimę 2024
Zmysłowe biustonosze, figi i kwiatowe detale, a to wszystko na tle barokowych wnętrz sycylijskiej wilii. Marka Esotiq po raz kolejny udowodniła, że tworzenie bielizny jest sztuką.
W tym artykule: Nowoczesna i niezwykle zmysłowa Słodkie życie, w dzień i w nocy W myśl zasady „dolce vita”, warto cieszyć się z drobnych przyjemności. Włosi kochają to powiedzenie, ponieważ odnosi się ono do ich stylu bycia i codziennej rutyny. Słodkie życie to również swego rodzaju filozofia, która zainspirowała markę Esotiq. Najnowsza kampania stworzona w sycylijskiej willi zachęca do celebrowania życia. View Ediplayer on the source website Nowoczesna i niezwykle zmysłowa W kolekcji Esotiq znajdziemy zarówno minimalistyczną bieliznę, jak i wyszukane komplety koronkowe, które wpisują się w najnowsze trendy bieliźniane. To różnego rodzaju biustonosze – miękkie, z fiszbinami, pushup czy też modele na większe biusty, a oprócz tego majtki typu thongi, figi i stringi oraz nowe wzory odzieży typu lounge i nightwear. Chcąc dotrzymać kroku kobietom w zmieniającym się świecie, marka Esotiq dopasowuje ofertę do różnych potrzeb. Tak, by każda klientka znalazła dla siebie idealną bieliznę, np. biustonosz podtrzymujący, podkreślający figurę, jak też stanik na mniejszy lub większy biust. Modele zostały zaprojektowane przez kobiety dla kobiet, po to, by każda z nas mogła stać się najpiękniejszą wersją siebie. Nową kolekcję prezentują dwie Włoszki, które emanują kobiecością, zmysłowością i pewnością siebie. Barokowy styl wilii idealnie podkreśla charakter sesji zdjęciowej i zmysłowość bielizny. Każdy model został stworzony przez ekspertów w dziedzinie braffitingu. Dzięki temu bielizna jest niczym druga skóra. Słodkie życie, w dzień i w nocy W kolekcji Esotiq nie brakuje różnorodnej bielizny, która podkreśla kobiecą stronę natury. Doskonałym wyborem będzie czarny Biustonosz trójkąt Zuzya oraz granatowy Biustonosz push-up Ophelia unoszący biust – obydwa wyróżniają się kwiatowym detalem. Alternatywą dla czerni i bieli jest Biustonosz push-up Oleksa z połyskującymi skrzydełkami, którzy przywodzi na myśl stylistykę retro. Wyróżnia się szaro-srebrnym odcieniem oraz kwiatowym haftem. Równie intrygującą propozycją jest różowy Biustonosz usztywniany Ofelia z gładką miseczką, która doskonale dopasowuje się do ciała i odzieży. Można go nosić w wersji z klasycznymi ramiączkami lub w kształcie skrzydeł. Uzupełnieniem stylizacji mogą być komfortowe figi lub zmysłowe stringi. W kolekcji znajdziemy też wiele innych dodatków, które rozbudzają wyobraźnię. Odzwierciedleniem elegancji jest Body Zazdro w kolorze czarnym. Ciekawym elementem zestawu jest również satynowy szlafrok, który warto mieć w garderobie. Marka Esotiq udowadnia, że bielizna może być niczym dzieło sztuki. W kampanii wykorzystano wiele metafor, jak choćby romantyczny fortepian nawiązujący do kobiecych emocji, kryształowe żyrandole, a także złote, barokowe detale czy lustra odbijające światło. Każdy z tych akcentów znajdujących się w sycylijskiej wilii symbolizuje delikatność i luksus. Kolekcja Esotiq dostępna jest na stronie www.esotiq.com, a także w salonach stacjonarnych w całej Polsce. Materiał promocyjny marki Esotiq
Wszystkie twarze mody włoskiej. Odważny, kolorowy styl z nutą retro mieszkanek słonecznego południa szybko stał się światową inspiracją
Hasło „Made in Italy” do dziś konotuje jakość, rzemiosło i klasę. Moda to najlepszy towar eksportowy Włoch. Ma ona wiele twarzy: seksowną, kobiecą, wzorzystą, retro, a nawet minimalistyczną.
Weteranki social mediów Testują i kreują trendy od ponad dwóch dekad. Włoskie osobowości internetowe od samego początku wyróżniają się na arenie międzynarodowej. W 2010 roku, wraz z powstaniem Instagrama, popularne blogerki zaczęły zyskiwać status influencerek. Można śmiało powiedzieć, że ten zawód został stworzony przez Chiarę Ferragni. Włoszka i jedna z pierwszych osobowości internetowych przerodziła swojego bloga The Blonde Salad w multimilionowy biznes. Przetarła szlaki innym twórczyniom, a fenomen jej kariery został nawet zbadany przez Uniwersytet Harvarda. Włoszki i ich odważny, kolorowy styl z nutą retro szybko stały się zjawiskiem na tygodniach mody. Główna zasługa przypada tutaj stylistce Annie Dello Russo, kiedyś związanej z „Vogue Japan”, która w branży jest nazywana carycą świata mody. Madame Eleganza Włoska moda może poszczycić się wieloma bestsellerami. Mokasyny Gucci, doskonałe skórzane ubrania Tod’s, kaszmirowe swetry Brunello Cucinelli, wełniany płaszcz Max Mary, zegarek Serpenti Bvlgari czy torebka z plecionej skóry, po włosku „intrecciato”, Bottegi Venety – to tylko niektóre z nich. Wzór na sukces Radość jest jedną z najważniejszych rzeczy, jaką wniosłem do mody. Zrobiłem to przez kolor - powiedział Emilio Pucci, "Książe wzorów", który uczynił z nich znak charakterystyczny marki. Barwne printy to również domena Missoni (zygzaki) i Versace (barocco). Stolica designu Podczas Salone del Mobile do Mediolanu zjeżdżają producenci i fani sztuki użytkowej. Bottega Veneta zaprezentowała wystawę, której inspiracją jest The LC14 Tabouret, czyli słynny taboret zaprojektowany przez LE CORBUSIERA dla marki Cassina. Hermès zainspirowany w tym sezonie ziemią i surowością materiałów przedstawił m.in. Diapason d’Hermès – fotel ze skóry i z aluminium.Saint Laurent na nowo zinterpretował serię talerzy, które do willi Anali i Armanda Planchartów w Caracas wykonał Gio Ponti. Dla Gucci kolorem wyjściowym całej kolekcji wnętrzarskiej było bordo, określane mianem Ancora. Pokazano w nim kanapę czy lampę. Królowe wybiegów Wśród włoskich modelek można wyróżnić dwa typy – klasyczne piękności jak Bianca Balti czy zadziorne… w typie Mariacarli Boscono. Pierwszą Włoszką, która zrobiła międzynarodową karierę, była Isabella Rossellini , a drugą – Carla Bruni. W latach 2000. ikoną stała się Mariacarla Boscono, która w 2005 roku pobiła rekord i przeszła w 70 pokazach, oraz BIANCA BALTI, związana z marką Dolce & Gabbana przez ponad dekadę. Numerem jeden jest obecnie Vittoria Ceretti. 26-latka, wyglądająca jak następczyni Boscono, już jest uznawana za ikonę. Modny adres Będąc w Mediolanie, koniecznie odwiedź restauracje, cukiernie, księgarnie, a nawet muzea sygnowane przez znane domy mody oraz kultowy concept store. Cukiernia Marchesi mieści się w pasażu Vittorio Emanuele, tuż nad butikiem Prady, która jest jej głównym udziałowcem. Pistacjowe wnętrza kuszą tak samo jak słodkości. Fondazione Prada, czyli galeria sztuki współczesnej założona przez Miuccię Pradę w 1995 roku, mieści się w złotym budynku zaprojektowanym przez Rema Koolhaasa. 10 Corso Como to legendarny adres na mapie stolicy Lombardii. Powstał tu jeden z pierwszych concept store’ów łączący modę, sztukę, urodę i pyszną kawę. Bvlgari poza luksusową biżuterią i zegarkami jest znane również z pięciogwiazdkowego hotelu i restauracji powstałych w odrestaurowanym XVIII-wiecznym palazzo. Generacje Powiedzenie „Wszystko zostaje w rodzinie” do włoskich firm pasuje jak ulał. Trzeba przyznać, że model biznesowy włoskich marek modowych działa od pokoleń. Podczas gdy większość francuskich, legendarnych domów mody i nie tylko zostało podzielonych między koncerny takie jak Kering i LVMH, w Italii władza przechodzi z rąk do rąk. Nad Pradą, założoną w 1913 roku, czuwa wnuczka założyciela – Miuccia Prada – wraz z mężem Patrizio Bertellim, podobnie w przypadku 73-letniego domu mody Max Mara, którym opiekuje się trzecia generacja rodu Maramottich. Missoni, marką znaną od 1953 roku z dzianin o barwnych szlaczkach, zarządza córka Rosity i Ottavia, Angela Missoni. Założyciel Etro, Gimmo Etro, zostawił markę działającą od 1968 roku pod opieką czworga dzieci: Keana, Veroniki, Jacopa i Ippolita. Brunello Cucinelli powoli przekazuje stery swojej firmy (założonej w 1978 roku) córkom, Camilli i Carolinie. Kolejna generacja zajmuje też ważne miejsce w rozwoju luksusowego w łoskiego multibrandu Luisaviaroma, stworzonego 95 lat temu przez rodzinę Panconesi.