Enoturystyka jest coraz popularniejsza. Czy to przyszłość turystyki kulinarnej? [WYWIAD]
Winiarze i sadownicy z Roztocza mogę liczyć na ogromne wsparcie podczas rozwijania swoich biznesów. Dba o nich Fundacja Winiarnie Zamojskie, na której czele stoi Wioletta Wilkos. Prezeska fundacji odpowiedziała nam nie tylko o tym, jak organizacja pomaga przedsiębiorcom z regionu, ale także wytłumaczyła znaczenie enoturystyki, zdradziła, jak się czuje w męskim świecie wina i zaprosiła na coroczny festiwal „Zamojskie Winogranie”. Co się będzie podczas niego działo? Przeczytajcie naszą rozmowę.
ELLE.pl: Od 2019 roku jest Pani Prezeską Fundacji Winiarnie Zamojskie. Jaka jest misja prowadzonej przez Panią organizacji? Wioletta Wilkos: Tak jestem Prezeską Fundacji od samego początku, gdy ta powstała w grudniu 2019 roku. Jej misją jest przede wszystkim wsparcie winiarzy i sadowników z Roztocza w tym Zamojszczyzny. Przez nasze działania staramy się edukować również konsumentów w tematyce wina jako produktu regionalnego o wysokiej jakości. Do naszych głównych zadań zaliczamy także ochronę winiarstwa regionalnego. Aktywnie pomagamy naszym partnerom prowadzącym winnice. Wspieramy ich także informacyjnie w zakresie pozyskiwania środków zewnętrznych na działalność i inwestycje. Dbamy o promocję naszych partnerów, ponieważ traktujemy siebie na równi – Fundację i winiarzy z Roztocza. Realizowaną przez naszą Fundację misją jest pomoc w zakładaniu i prowadzeniu winnic. Wspieramy winiarzy, którzy dopiero startują w tym biznesie. Począwszy od wyboru różnych odmian, na których będą prowadzić produkcję, uprawy, aż po zbiór, technologię i działania laboratoryjne. Naszą misją jest również promocja regionu i jego walorów, dlatego mówimy nie tylko o winach gronowych, ale również owocowych, które zostały przygotowane z malin, gruszek, jabłek czy porzeczek z Lubelszczyzny. Wina gronowe i owocowe po odpowiednim przygotowaniu są równorzędne pod względem jakości. Nasza Fundacja daje wsparcie specjalistów, technologów, by prowadzić winiarzy na ścieżce prób biznesowych do sukcesu. ELLE.pl: Czy słusznie uważa się temat winiarstwa za męską sprawę – jak się Pani odnajduje w tym świecie i biznesie? Skąd pasja do winiarstwa? Wioletta Wilkos: Od wielu lat interesuję się produktami wysokiej jakości. Współpracuję ze stowarzyszeniem produkującym cydr, który winiarze z naszego województwa kojarzą właśnie z rzemieślniczym podejściem do produkcji tego trunku. Stąd wzięła się moja pasja. Byłam inicjatorką powołania w Lublinie Oddziału Polskiej Izby Produktu Regionalnego i Lokalnego pod patronatem centrali warszawskiej, czyli największej organizacji tego typu skupiającego producentów wysokiej jakości produktów z całej Polski. Współpraca z Fundacją była dla mnie naturalnym i ciekawym wyzwaniem, bo doskonale znam środowiska producentów. Ten wartościowy networking zbudowałam uczestnicząc w targach, festiwalach, inicjatywach skupiających osoby, którym zależy na jakości swoich produktów. Kiedy pojawiła się inicjatywa założenia Fundacji wspierającej winiarzy i pomagającej w zakładaniu winiarni na Roztoczu, przyjęłam ją z wielką radością. Czy jest to bardziej męska branża? Być może tak. Większość winiarzy to panowie, ale za sukcesem wielu z nich stoją kobiety, które zajmują się marketingiem, budowaniem bazy odbiorców, obsługą enoturystyczną w winnicach. To są kobiety z ogromnym potencjałem. ELLE.pl: Jak rozwija się kultura winiarstwa w Polsce? Czym już teraz możemy się pochwalić? Wioletta Wilkos: Rozwija się dynamicznie. Coraz śmielej stawiamy na jakość spożywanego alkoholu, a nie na ilość. W Polsce konsumenci zwracają uwagę na jakość, na kraj pochodzenia, albo na region z którego wino pochodzi, na nuty smakowe, na szczepy winogron. Alkohol, czy też produkty regionalne to nie tylko dodatek do spotkania, ale również część naszej kultury. Trendy, typu slow-life czy slow-food, szczególnie tak bardzo mocno zaistniałe w okresie pandemii zostały z nami na dłużej. Myślę, że są bardzo charakterystyczne i przyszłościowe jeśli chodzi o kryteria zakupowe dla konsumentów produktów o wysokiej jakości. Natomiast zmieniło się miejsce spożycia produktów. W pandemii większość lokali i restauracji była zamknięta i konsumenci spożywali wino w domowym zaciszu. Teraz ponownie mamy niezwykle komfortowe warunki. Znów winnice przyjmują gości, gdzie prowadzone są degustacje i sprzedaż, gdzie jest możliwość rozmowy z producentami czy winiarzami. Enoturystyka rozwija się dynamicznie i jest przyszłością turystyki kulinarnej. ELLE.pl: Fundacja Winiarnie Zamojskie jest organizatorem tegorocznej, czwartej już edycji festiwalu „Zamojskie Winogranie” – do kogo jest skierowany? Wioletta Wilkos: Festiwal jest organizowany w Zamościu, ponieważ jest to centrum aktywności naszej Fundacji i miejsce, z którego pochodzą produkty naszych wystawców. To nie pierwsze tego typu wydarzenie. Poprzednie edycje cieszyły się niezwykłym zainteresowaniem. Czas organizacji „Zamojskiego Winogrania” nie jest przypadkowy. Jest to długi weekend sierpniowy, kiedy przepływ turystów jest najbardziej intensywny. Mimo że festiwal budowany jest z regionalnymi producentami, to zapraszamy do udziału w nim wszystkich zainteresowanych smakami Roztocza. Z ofertą festiwalową, proponowanymi przez nas aktywnościami można się zapoznać na stronie: wposzukiwaniuprawdziwegosmaku.pl. Tam też można uzyskać bilet wstępu na wydarzenie. W tym roku koszt to zaledwie 20 zł, a czekają degustacje i wiele innych atrakcji z koncertem Agnieszki Chylińskiej włącznie. ELLE.pl: Czego goście mogą się spodziewać podczas “Zamojskiego Winogrania”? Jakie atrakcje czekają na odwiedzających? Wioletta Wilkos: Atrakcje festiwalu „Zamojskie Winogranie” będą dostępne od 11 do 15 sierpnia. Od 11 sierpnia będzie uruchomione dedykowane menu, które będzie dostępne w 12 współpracujących z nami restauracjach zlokalizowanych wokół Rynku Wielkiego w Zamościu, gdzie będzie można posmakować również regionalnych win. Jest to okazja do poznania smaków Lubelszczyzny. Na stoiskach degustacyjnych goście będą mieli okazję spróbowania około 100 win u 13 winiarzy (naszych wystawców). W festiwalowym miasteczku będzie możliwość degustacji i rozmowy z producentami, winiarzami. Na Rynku Solnym z kolei zaprosiliśmy do współpracy producentów produktów wysokiej jakości (sery, piróg biłgorajski, miody) z całej Lubelszczyzny. Nasi goście będą mogli również posmakować i zakupić produkty, które najczęściej są wpisane na Listę Produktów Tradycyjnych prowadzoną przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Dla gości przygotowaliśmy także strefę odpoczynku, chilloutu w cieniu drzew owocowych oraz pokazy kulinarne prowadzone przez kucharza Winiarni Zamojskiej Marcina Sikorę. Nowością będzie strefa Wine Class, gdzie odbędą się otwarte spotkania dla gości z sommelierami w okolicznych salach wykładowych, skupionych wokół rynku. Można tam skorzystać z seminariów na temat produkcji wina, oceny ich jakości. Ten aspekt edukacyjny dla Fundacji Winiarnie Zamojskie jest niezwykle ważny. Uwieńczeniem festiwalu będzie część artystyczna, zaplanowana na godzinę 19:00. Rozpoczniemy od występu Zuzanny Jabłońskiej, pierwszej finalistki The Voice Kids, a następnie weźmiemy udział w koncercie Agnieszki Chylińskiej. Nasi goście będą mogli bawić się z nami dalej podczas After Party. We współpracy z Miastem Zamość zorganizowaliśmy niespodziankę turystyczną. W ramach zakupionego biletu będzie można skorzystać z szeregu zniżek i atrakcji podczas zwiedzania Zamościa. ELLE.pl: Z jakimi wyzwaniami obecnie mierzy się Fundacja Winiarnie Zamojskie? Wioletta Wilkos: Mamy szerokie plany, a w związku z tym też wyzwania. Otwieramy się na producentów wysokiej jakości z całej Polski. Ponadto chcemy edukować, ponieważ jakość produktów dostępnych u naszych partnerów to efekt ich wiedzy i kwalifikacji. W październiku organizujemy kilkudniowe szkolenie praktyczne z „marketingu w winnicy” dla naszych producentów. Jakość produktu i proces technologiczny to nie wszystko. Ważny jest również kontakt z konsumentem. Innego rodzaju wyzwaniem są aspekty prawne. Chcemy pomóc winiarzom, by otoczenie formalne, które obowiązuje i w których funkcjonują nasi producenci, było jak najbardziej otwarte. Z drugiej strony walczymy o to, by produkty wysokiej jakości były chronione. Branża rozwija się dynamicznie i o takie nowe uregulowania warto zadbać. Potwierdzają to dane Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa, który 10 lipca br. poinformował, że powstają kolejne winnice w całej Polsce. Na terenie Lubelszczyzny jest ich ponad 50. Więcej winnic to więcej tematów do zaopiekowania i więcej problemów do rozwiązania. Fundacja Winiarnie Zamojskie jest otwarta na potrzeby naszych partnerów i będzie działała aktywnie, podejmując nowe wyzwania. Atrakcje festiwalu „Zamojskie Winogranie” będą dostępne od 11 do 15 sierpnia (https://zamojskie-winogranie.pl/).
Jak smakuje wino w różnych zakątkach Polski? Od czego zacząć przygodę z jego poznawaniem? „Polskie Wino. Ludzie. Miejsca. Historie" to książka, której już sam tytuł zaprasza nas w podróż po najdalszych zakątkach polskich winnic. Z autorką, Katarzyną Korzeń, rozmawiamy o nauce winiarstwa, powodach, dla których ludzie porzucają wszystko, by zajmować się winem oraz naszym polskim, winiarskim podwórku.
Dlaczego wino? Wino nigdy się nie nudzi. Przynajmniej mnie. Jestem osobą, która lubi zmiany, nowości i wyzwania. Zajmowałam się w życiu różnymi profesjami. Jedne przykuwały moją uwagę dłużej, inne krócej. Wino zajmuje mnie już ponad 11 lat i nadal czuję się, jakbym odkryła je przed chwilą. Im bardziej je poznaję, tym lepiej zdaję sobie sprawę, ile tajemnic kryje. Odmiany winorośli, specyfika miejsc, w których rosną, sposób uprawy, winifikacja i wszystko inne co dzieje się przed i po - potem dojrzewanie. Do tego jeszcze chemia wina i fizjologia ludzkich zmysłów w kontekście degustacji. I najważniejsze – ludzie. Wino to spotkania z winiarzami i konsumentami, a każde spotkanie to przecież kolejna ciekawa historia. Książka „Polskie wino. Ludzie. Miejsca. Historie” ukazuje się 14 czerwca nakładem Wydawnictwa Muza Czym smakują polskie winnice? Rozumiem, że nie dosłownie, bo przypominają mi się zajęcia z gleboznawstwa i pewien leciwy profesor, który bezbłędnie określał uziarnienie frakcji, rozgryzając próbkę osadu. :) Winnice to różnorodność smaków i zapachów. Od trawiastych, liściastych i kwiatowych aromatów tego, co w polu, przez zapach fermentującego moszczu po wszystko to może znaleźć się na stole, przy którym podejmuje się enoturystów. A na polskim stole może dziać się sporo; wiele świetnych produktów lokalnych i ogrom inspiracji kuchni regionalnych. No i jeszcze to, co w kieliszkach... Winorośl to jedyna w swoim rodzaju, wyjątkowa roślina, która w swoich owocach wytwarza substancje, dzięki którym w winie możemy odnaleźć aromaty owoców innych roślin, liści, pędów, kwiatów, ziół, produktów spożywczych i najróżniejszych pachnących elementów otaczającego nas świata. autor: Robert Komosa (umiemwwino.pl) Czy każdy może zajmować się winem? Od czego zacząć tę podróż? Winem można zajmować się na wiele różnych sposobów. Prawie każdy zaczyna poznawanie winnego świata od degustacji. Jeśli próbujemy i nam smakuje, to początek przygody – najprawdopodobniej będziemy co najmniej szczęśliwymi konsumentami. Jeśli wino nie tylko nam smakuje, ale jeszcze nas interesuje – jest spora szansa, że zostaniemy koneserami, a może nawet zawodowcami. Dwa podstawowe kierunki, w których można pójść to winiarstwo – tworzenie wina oraz sommelierstwo – praca z gotowym produktem – szeroko pojęte prezentowanie uroków wina konsumentom. Jak nauczyć się winiarstwa? Czy w ogóle da się tego nauczyć? Rozpatrując winiarstwo w kategoriach profesjonalnych, to zawód jak każdy inny. Z jednej strony trudny, z drugiej otoczony romantyczną aurą wyjątkowości... W winiarstwie, jak w każdej profesji można być rzemieślnikiem, artystą, pasjonatem, profesjonalistą. Są rzeczy, których można i trzeba się nauczyć, są takie, które trzeba zrozumieć, czy wręcz poczuć. Jest też to, co nazywamy talentem, czyli to, co czyni jednych zawodowców lepszymi i szczęśliwszymi od innych, bo realizującymi swoje powołanie. W Polsce drobne winiarstwo to przede wszystkim pasja. To ona pozwala łączyć trud pracy winogrodniczej i niełatwy kunszt produkcji wina z wszystkimi działaniami związanymi z biznesową stroną winnicznego przedsięwzięcia, a często jeszcze z działaniami marketingowymi oraz prowadzeniem usług enoturystycznych, czyli umiejętnym podejmowaniem gości. Wszystkim zafascynowanym winiarstwem na tyle, że zaczynają rozważać posadzenie winnicy większej niż 30 arów, zawsze sugeruję roczny termin u dobrego winiarza. Po takim doświadczeniu można odpowiedzialnie podjąć decyzję o zakładaniu winnicy. Jeśli ktoś myśli o winiarstwie poważnie i profesjonalnie to powinien rozważyć pełne studia enologiczne w jakimś zagranicznym ośrodku akademickim z wyspecjalizowaną kadrą i długimi tradycjami. Jak Pani myśli, co popycha ludzi do porzucenia swojej codzienności i zajęcia się sztuką, jaką jest winiarstwo? Ludźmi powodują najróżniejsze rzeczy. Winiarstwo postrzegane jako sztuka kusi powrotem na łono natury, zachodami słońca z kieliszkiem wina w ręku, ucieczką od zgiełku wielkiego miasta, spotkaniami z ludźmi i ciekawymi rozmowami do rana. Winiarstwo jako praca jest trochę mniej sielankowe, ale może dawać sporo satysfakcji. W dużej części opiera się na pracy fizycznej i konkretnych zadaniach do wykonania. W dzisiejszym zwirtualizowanym świecie wszelkie działania, które dają namacalne efekty, to miła odmiana. Zrozumienie procesu powstawania wina i tworzenie go z powodzeniem, w kolejnych rocznikach przynosi wiele radości. Najprzyjemniejsze jest chyba jednak patrzenie na radość ludzi, których częstujemy naszym winem. Ich zadowolenie i słowa uznania to największa satysfakcja dla winiarza. Odpowiedzmy sobie na odwieczne pytanie - białe czy czerwone? To zależy. Każda odpowiedź na to pytanie będzie poprawna – nawet różowe :) Przy winie bardzo pięknie się od siebie różnimy. Każdy lubi coś innego. Wybór wina zależy od okazji, nastroju, towarzystwa, pory roku, potrawy, do której będziemy je pili. W upalny dzień najchętniej orzeźwimy się mocno schłodzonym „musiakiem”, a zimowy wieczór przy kominku z przyjemnością spędzimy w towarzystwie cięższej, złożonej czerwieni. Wśród ogromu różnorodności win znajdzie się coś na każdą okazję. Czasem białe, czasem czerwone, a czasem inne. Co najlepiej oddaje złożoność procesu tworzenia wina - uprawa, produkcja czy degustacja? Wino powstaje przede wszystkim w winnicy. Jeśli zbierzemy owoce o optymalnych parametrach w przetwórni, wystarczy tylko nie przeszkadzać naturze, albo zaledwie delikatnie jej pomóc. Jeśli owoce są słabej jakości, umiejętną winifikacją i innymi zabiegami możemy tylko trochę nadrobić braki. Tak naprawdę dobre wino planuje się kompleksowo; pracuje się na nie w winnicy, a potem dopracowuje w przetwórni. Degustacja to swoiste zwieńczenie dzieła. Doznania, jakich wino dostarcza nam podczas degustacji, powinny eksponować potencjał odmiany winorośli, oddawać charakter miejsca, w którym dojrzewało oraz trud i kunszt pracy winogrodnika i enologa. Czym polscy winiarze wyróżniają się jakoś na tle innych w Europie? Abstrahując od stereotypów na temat naszych cech narodowych? :) Polscy winiarze to przede wszystkim ludzie odważni. Zwłaszcza Ci, którzy byli winiarskimi pionierami. Na początku niektórzy wręcz mieli ich za wariatów. Prócz odwagi musieli wykazać się również wytrwałością i uporem. Początki współczesnego polskiego winiarstwa to lata osiemdziesiąte ubiegłego stulecia. Jeszcze 20 lat temu uprawa winorośli i produkcja wina w naszym kraju była wyzwaniem. Nie było sprzętu, nie było wiedzy i nie było fachowców. Praktycznie nikt nie miał doświadczenia. Wszyscy eksperymentowali, często uczyli się na błędach. Dziś nadal jesteśmy na początku drogi, ale pierwsze kroki już za nami. Winiarstwo w Polsce to wciąż domena śmiałych wizjonerów, ale ich uwaga i energia nie musi już skupiać się na rozwiązywaniu podstawowych problemów technicznych metodami MacGyver’a. Dziś w polskich winnicach dopracowuje się jakość win, eksperymentuje z nowymi odmianami i stylami, pokłady kreatywności i fantazji wykorzystuje się na stworzenie ciekawej oferty dla enoturystów. Ilustracje w książce autorstwa Zofii Różyckiej Skoro mamy się czym pochwalić, jak możemy wspierać polskie winiarstwo? Przede wszystkim warto je odkrywać i poznawać. Nie tylko próbując polskich win, ale również odwiedzając winnice i spotykając się z winiarzami. Każdy, kto korzysta z zalet polskiej enoturystyki, potwierdzi, że taki sposób wspierania winiarzy to żadne poświęcenie – to czysta przyjemność. Warto też szczerze wyrażać swoje opinie; chwalić to co nam się podoba i smakuje, ale również konstruktywnie wskazywać winiarzom co mogliby udoskonalić. W Polsce wina i enoturystyki uczymy się wszyscy. Winiarze i konsumenci muszą wzajemnie się poznać i zrozumieć, żeby każde spotkanie było miłe i przyjemne dla obu stron, a degustacje satysfakcjonujące. Stworzyła Pani wyjątkowe miejsca dla wszystkich sympatyków wina, jakim są Akademia EnoRozwoju oraz EnoPortal. Jak narodził się ten pomysł? Polski Portal Enoturystyczny, który później zmienił się w EnoPortal, powstał trochę przypadkiem. Pod koniec 2016 roku realizowałam jakieś przedsięwzięcie związane z polskim winiarstwem i potrzebowałam informacji o winnicach. Byłam zdziwiona, że nie ma żadnej strony internetowej dedykowanej krajowej enoturystyce. Postanowiłam to zmienić. W domu mam informatyka - wstępny projekt strony: baza i mapa winnic, kalendarz wydarzeń, aktualności i zbiór informacji o polskim winiarstwie, powstał praktycznie w jeden dzień. Po pewnym czasie okazało się, że enoturystyka to za mało. Ludzi coraz bardziej interesowało polskie wino, a ja brnęłam w winne tematy coraz głębiej. Strona została rozbudowana i przemianowana na EnoPortal. Z wykształcenia jestem biologiem i przyrodnikiem, przez wiele lat pracowałam naukowo, byłam też wykładowcą akademickim – edukacja to to, w czym czuję się najlepiej. W degustacje polskich win, które prowadziłam, zawsze wplatałam sporo wiedzy winnej i winiarskiej. Stopniowo zaczęły się one przeradzać w szkolenia i warsztaty. Zdobywaną przez lata wiedzą i doświadczeniem zaczęłam dzielić się z innymi. Szybko okazało się, że edukacja i doradztwo są bardzo potrzebne zarówno konsumentom – miłośnikom wina, jak i winiarzom oraz innym przedstawicielom branży winiarskiej. Powstała więc Akademia EnoRozwoju w ramach której na różne sposoby pomagam wszystkim zainteresowanym lepiej rozumieć wino. Na koniec, jeżeli miałaby Pani krótko zachęcić kogoś do smakowania świata polskiego wina, od czego zacząć? Od przeczytania mojej książki. :) Napisałam ją właśnie po to, żeby świat polskiego wina i winiarstwa przybliżyć tym, którzy chcą go poznać. Przedstawiłam go w chyba najciekawszy, możliwy sposób – opowiadając historie winnic i winiarzy. Dodałam też odrobinę smaków i zapachów, żeby lepiej wyobrazić sobie jak bogaty i intrygujący jest ten świat. Poznawanie go najlepiej zacząć od wizyty w jakiejś fajnej polskiej winnicy i spotkania z sympatycznym i charyzmatycznym winiarzem. Jeśli komuś pisana jest miłość do polskiego wina, to takie doświadczenie na pewno ją rozbudzi. Potem odwiedza się więcej winnic, jeździ na winiarskie festiwale i zaczyna chodzić na degustacje polskich win. A potem niektórzy zaczynają marzyć o własnej winnicy... ale to już zupełnie inna historia. Katarzyna Korzeń – dr. nauk biologicznych. Przygodę z winiarstwem zaczęła od założenia swojej winnicy i produkcji wina. Jest założycielką i redaktorką EnoPortalu – wirtualnej bazy wiedzy o polskim winiarstwie. Działała i działa w stowarzyszeniach i organizacjach winiarskich, jest członkinią Stowarzyszenia Sommelierów Polskich. Założyła Akademię EnoRozwoju, w ramach której szkoli, konsultuje, doradza i pomaga producentom wina. Specjalizuje się w neuroenologii oraz polskim winie i łączeniu go z rodzimą kuchnią. Obdarzona niezłym nosem i wychowana wśród aromatów i smaków wsi – sadu, ogrodu, łąk i lasów, jest koneserką prostych przyjemności i radości życia - wszystkiego co smaczne. Uważa, że wino to temat, który nigdy się nie kończy. Więcej na stronie.
Gorąca czekolada z winem. Przepis krok po kroku na napój w skandynawskim stylu
Gorąca czekolada z winem to idealny hygge napój na długie wieczory. Znamy przepis!
Wino i czekolada to produkty warte grzechu. Oba z nich mają wiele antyoksydantów i działają, jak naturalny afrodyzjak. Są skutecznymi poprawiaczami humoru, szczególnie w zimne, pochmurne dni. Zawierają wiele antyoksydantów, które działają przeciwstarzeniowo oraz wspomagają odchudzanie. Pod warunkiem, że mówimy o gorzkiej czekoladzie i czerwonym winie półwytrawnym lub wytrawnym. Śmiało można zestawiać jedno z drugim - okazuje się, że to duet idealny! Nie powstrzymałyśmy się więc przed wypróbowaniem kolejnego hygge przepisu. Jest nim gorąca czekolada z winem, z którą warto spędzić wieczór pod kocem. Przepis nie jest skomplikowany i wymaga zaledwie kilku składników. Gwarantujemy, że efekt końcowy to prawdziwa uczta dla podniebienia. Gorąca czekolada z winem - przepis Składniki: 3 łyżeczki gorzkiego kakao 2 rządki tabliczki gorzkiej czekolady 3 łyżeczki mleka 1/4 szklanki czerwonego wina 3 łyżeczki brązowego cukru/miodu/syropu klonowego szczypta cynamonu i kardamonu szczypta soli morskiej Czekoladę rozpuść w kąpieli wodnej. Kakao wymieszaj w szklance z odrobiną wody. W rondelku zacznij podgrzewać wino i mleko. Dodaj kakao, roztopioną czekoladę, cukier, przyprawy oraz sól. Zagotuj miksturę do wrzenia i przelej ją do kubka. Smacznego! Powstał kalendarz adwentowy z winem. Gdzie go kupić? >> ___________ W ELLE.pl na co dzień informujemy Was o trendach, stylu życia, rozrywce. Jednak w tym ciężkim czasie część redakcji pracuje nad treściami skupionymi wokół sytuacji w Ukrainie. Tutaj dowiecie się jak pomagać, sprawdzicie gdzie trwają zbiórki i przeczytacie co zrobić, aby zachować równowagę psychiczną w tych trudnych okolicznościach: pomoc dla Ukrainy.
Grzane wino: najlepsze przepisy na grzańca
Grzane wino z czekoladą, gorące rosé, czy korzenny grzaniec galicyjski? Poznaj najlepsze przepisy na zimne dni.
Wino to trunek warty grzechu. Szczególnie w zimowej odsłonie, pod postacią korzennego grzańca. Okazuje się, że taki alkoholowy napar można zrobić nie tylko z czerwonego, wytrawnego wina. W gorącym kielichu sprawdzi się również rosé! Tegoroczny hitem pośród foodies jest także czekolada z winem, skuteczny poprawiacz nastroju w stylu hygge. A w zimne wieczory, do kolacji, polecamy napić się ciepłego, pachnącego wanilią Sauvignon Blanc. Poznaj 4 najlepsze przepisy na grzane wino, które będą rządzić w tym sezonie! Grzane wino w czterech smakach - PRZEPISY >>
Mateusz Gessler i Wojciech Cyran: "Jedzenie i wino są jak udane małżeństwo" [Wywiad ELLE]
Czy istnieje przyjemniejsze połączenie, niż wyborne jedzenie w parze ze świetnym winem? Ten wywiad nie mógł odbyć się w innej formie - Mateusz Gessler zaserwował nam popisowe pozycje z karty Warszawy Wschodniej, a Wojciech Cyran, ambasador marki Jacob's Creek, ugościł ulubionym winem. Nie zdziwi Was pewnie fakt, że wyszła nam z tego rozmowa przepełniona smakami i aromatami - podróżujemy do Australii, obalamy mit win z zakrętką i tłumaczymy, dlaczego połączenie wina i jedzenia jest jak udane małżeństwo.
ELLE.pl: Czytałam w niejednej publikacji, że lubicie obalać mit win z zakrętką. Mateusz Gessler: Wina z zakrętką są bardzo praktyczne i ekonomiczne. Wina zamykane korkiem mogę cierpieć na tzw. wadę korkową. Czasem zdarza się, że restaurator dostaje taką butelkę, otwiera ją, wącha, czuje zapach korka i odsyła zamówienie. Człowiekowi, który produkuje wino, takie rozwiązanie po prostu bardziej się opłaca. W mojej restauracji jest mało korków, choć muszę przyznać, że całkiem lubię rytuał otwierania takiego wina. Wojciech Cyran: Prawda jest taka, że 1-2 % win z korkiem jest do wyrzucenia. Nawet jeśli w winnicy panuje największa higiena, to przynajmniej 2 butelki na sto są “ korkowe”. Niestety nie da się tego uniknąć. Czyli wbrew pozorom podawanie wina zamykanego korkiem w restauracji jest trudne? Jeśli zamawiamy wino, kelner przychodzi do nas z butelką, otwiera ją, wlewa osobie zamawiającej odrobinę do kieliszka… Mateusz: W bardziej ekskluzywnych miejscach jest tak, że sommelier przychodzi, ma własny kieliszek i najpierw wlewa odrobinę sobie - dosłownie tak, żeby powąchać - a potem wlewa trochę osobie zamawiającej i dopiero tutaj zaczyna się ten rytuał. Sommelier otwierając wino powinien sam najpierw sprawdzić, czy z korkiem jest wszystko w porządku. Wojciech: Zakrętka eliminuje ten problem, pozwala w łatwy sposób otworzyć wino i nie generuje strat. W Australii czy w Nowej Zelandii już prawie wcale nie używa się korka. Wino zamykane zakrętką jest po prostu tak samo dobre. W Hiszpanii i we Francji też zaczyna się coraz chętniej wybierać to rozwiązanie. Cały świat idzie w tym kierunku. Nie macie wrażenia, że w Polsce i kultura winiarska, i kultura degustacji wina wciąż raczkuje? Mateusz: Przyjechałem tu w 2002 roku i faktycznie, miałem takie wrażenie, że Polska to kraj, w którym zakorzeniona jest przede wszystkim tradycja wódczana i piwna. Teraz widzę, że Polacy coraz chętniej sięgają po wino, niż po inne alkohole. Pojawiła się w nas świadomość i miłość do wina. Zaczynamy też rozumieć, że nie trzeba mieć miliona złotych na dobre wino, zaczynamy bawić się smakami. Dlatego też na naszym rynku pojawia się coraz więcej małych winiarni z całego świata. Świadomość Polaków mocno się rozwinęła i mogę śmiało powiedzieć, że jest ona teraz większa, niż w innych krajach Europy, nawet tych ze starszą tradycją winiarską, jak Węgry czy Czechy. A Wasze ulubione wina? Mateusz: Z portfolio Jacob’s Creek moim ulubionym winem jest Double Barrel. Moja żona uwielbia Jacob’s Creek Moscato - jest delikatnie słodkie, z bąbelkami. Wojciech: Ja bardzo lubię musujące Jacob’s Creek Chardonnay Pinot Noir. Jest tworzone w Australii, ale z tych samych szczepów co szampan. To świetne wino - ma w sobie lekką, orzeźwiającą kwasowość. Jest białe, więc pasuje do ryb, białego mięsa, jest też musujące, co oznacza, że nadaje się na aperitiv. Mamy lato, więc biel i róż smakują teraz najlepiej. Uwielbiam również wspomniane przez Mateusza Moscato. Jednak gdy robi się chłodniej, degustuję Double Barrel. W moim przypadku z tym pytaniem jest trochę tak, jakbyśmy zapytali Mateusza o ulubioną potrawę. Masz ulubioną potrawę? Mateusz: Zależy od dnia. Wojciech: Dokładnie. Zależy od dnia. Nawiązaliśmy już do food pairingu - jest popularny w Polsce? Wojciech: My od lat bardzo dużo o tym mówimy. To ma ogromne znaczenie. W krajach winiarskich takich jak Australia czy Francja ludzie po prostu się na tym znają, działają instynktownie. Wiedzą z czym białe, z czym czerwone. Choć może nie do końca wiedzą dlaczego... Mateusz: Ja myślę, że to trochę bardziej skomplikowane. Alkohol od wieków towarzyszy człowiekowi. We Francji uczyłem się smakować wino już dość wcześnie. Naturalną dla mnie rzeczą było to, że nie pije się alkoholu, jeżeli się nie je. Wino od zawsze było naszym towarzyszem przy stole. W Polsce zasada jest ta sama, choć nasi rodacy pili raczej inne alkohole, ale też wiedzieli, jak łączyć je z jedzeniem Wojtek: Ludzie podróżują. Siadają w pięknym miejscu we Włoszech, Francji, Hiszpanii, czy nawet znacznie dalej, w Australii, na wakacjach i tam naturalnie łączą wino z jedzeniem, a potem wracają i to samo robią w Polsce. Mateusz: Coraz bardziej też widzimy, że restauracje serwują „tasting menu” razem z winem według pomysłu szefa kuchni. Musimy też pamiętać o tym, że gastronomia w Polsce się rozwija. Gdy przyjechałem tu 20 lat temu, przyjechałem ze stereotypem, że w Polsce się je schabowego, kapustę, buraki i ziemniaki - tak słyszałem. Przed wojną Polska była pełna świetnych kucharzy. Czytałem ich książki i byłem w szoku, jak mocno opisywana przez nich kuchnia była podobna do kuchni francuskiej. A potem przyszła komuna i ludzie musieli nauczyć się wszystkiego od nowa. Gastronomia powstała z niczego. Na szczęście Polacy podróżują, odwiedzają miejsca, w których jedzenie jest ważnym elementem życia. I w Polsce też chcą jeść dobre jedzenie w parze z dobrym winem. My Polacy przecież naprawdę uwielbiamy jeść. A jedzenie i wino są jak udane małżeństwo. Wasze ulubione połączenie? Wojciech: Ja uwielbiam niebieski ser i Moscato Jacob’s Creek. Moscato jest słodkim winem, które także świetnie nadaje się na aperitif. Wojciech: Tak, bo słodkie wino z założenia pasuje do deserów, a Mateusz serwował je z i ze swoją kultową bezą, i z niebieskim serem. Słone, bardzo aromatyczne sery, jak roquefort czy gorgonzola, w towarzystwie słodkiego Moscato wypadają fantastycznie. Mateusz: Ja lubię bardzo delikatne, owocowe pinot noir z rybami. Jest jak na czerwone wino lekkie i przez to pasuje do ryby. Uwielbiam używać szampana do gotowania langustynek czy homara. My mamy ogromne szczęście, że pracujemy z produktem żywym, jak wino. Dzisiaj otworzysz butelkę, a jutro jej wnętrze już będzie inne. Będzie ewoluowało, łapało inny bukiet. Chodzi o to, żeby się nie ograniczać i być bardzo otwartym, także na zachcianki. Bo jemy nie tylko oczami, ale przede wszystkim umysłem. Dziś rano obudziłem się z ogromną ochotą na grzankę z czosnkiem i harissą. Wziąłem tubę harrisy z Maroko, posmarowałem nią chleb i co? I od razu byłem szczęśliwszy. Wojciech: Pamiętam też, jak byliśmy z Mateuszem w Australii, aby odwiedzić winnice Jacob’s Creek. Byliśmy w dolinie Barossy, w jednej z topowych restauracji w Australii. Bardzo ekscytowaliśmy się tą wizytą. Myśleliśmy, że spróbujemy wspaniałych lokalnych dań. Mateusz jak zawsze bardzo chciał porozmawiać z szefem kuchni. A gdy ten przyszedł i powiedzieliśmy mu, że chcemy spróbować czegoś naprawdę australijskiego, on odpowiedział: “Oh, my babcia is from Poland! You have to try my kapusta kiszona”. Przelecieliśmy pół świata, żeby zjeść kapustę. Ta historia pokazuje świetnie różnorodność kulturową Australii. Podróżnicy z natury? Mateusz: Z wyboru. Wyjechałem z Polski jak miałem 8 miesięcy, wróciłem jak miałem 23 lata. Mieszkałem w Kanadzie, we Francji, w Senegalu - tu akurat przyjechałem prosto z Paryża. Wspominam to bardzo dobrze, dużo się nauczyłem o życiu. Jestem podróżnikiem, bo taki jest mój zawód. Jeżdżę po świecie, żeby się inspirować, odkrywać nowe produkty. Nie ma też nic lepszego, niż uczenie się danego kraju przez talerze. One dużo mówią i o ekonomii, i o zwyczajach, i o historii. Tak samo jest z winem. Wojciech: W jednej z książek węgierskiego pisarza Bela Hamvasa przeczytałem, że wino i oliwa to dwa najstarsze napoje świata. To część naszej cywilizacji. Jak to jest z tą Australią? Wiem, że jest Wam bliska z wielu względów: mamy wino, piękne trasy motocyklowe, pyszne jedzenie, te plaże… Mateusz: Odpowiem krótko - jeśli nie mieszkałbym w Polsce, to mieszkałbym w Australii. Zakochałem się w tamtejszym sposobie bycia i jedzeniu. Ta wyjątkowa kuchnia czerpie trochę z innych kultur, ale na talerzu czuć tylko jej tożsamość. Uwielbiam też sposób myślenia Australijczyków. Ja jestem prostym chłopakiem - lubię motor, dżinsy, dogadam się z każdym farmerem, ale lubię też życie w mieście. A w australijskich metropoliach ludzie wychodzą z biura na lunch, robią sobie pikniki. I to mi się bardzo podoba, bo to oznacza, że mają szacunek do każdej sekundy swojego dnia, do wszystkiego co robią. Ten rodzaj świadomości powoduje, że chce się żyć dłużej i lepiej. A australijski rząd w tym pomaga - dla prostego przykładu - w każdym parku są publiczne grille. No i ta pogoda. Naprawdę im zazdroszczę! Wojciech: Australijczycy kochają dobre jedzenie i dobre wino. Tam żyje się dniem, czerpie z niego pełnymi garściami. Mateusz: Restauracje są fenomenalne. Są drogie, ale są na naprawdę wysokim poziomie. I to nie tylko w dużych miastach, ale też w małych mieścinach. I tak, tam też zazwyczaj wszystkie stoliki są zajęte. Ludzie przychodzą na kolację, jeść pyszne steki i pić dobre wino. Australijczycy mają według mnie idealny charakter. Przy pierwszym spotkaniu nie są wylewni, nie opowiadają historii swojego życia, nie rzucają się na szyję, ale jak już ich trochę poznasz, to jesteś dla nich bratem. Pamiętam Tima, który nas przyjął w Australii. Też był kucharzem, a my kucharze czujemy się na odległość. Tak nas ugościł, że w 2 dni przytyliśmy 10 kilogramów. Co jedliście? Mateusz: Ja odkryłem tam wspaniałe połączenia kuchni fusion. Poznałem wspaniały smak tamtejszych ryb podawanych w różnych formach. Homary, langusty, kraby... Jedliśmy też bardzo dobrego kangura. Ich sposób gotowania też jest inny - Australijczycy większość produktów wrzucają na grilla. Jagnięcina też była świetna! Wojciech: Jednego dnia jedliśmy wyborną seriolę w restauracji z widokiem na Sidney, a drugiego Mateusz powiedział, że chce spróbować zwykłej kuchni azjatyckiej i ona też była świetna. Mateusz: I oni non-stop jedzą! I to wspaniałe rzeczy! Bardzo dobrze się tam odnajduje. Tylko chleb jest niestety fatalny, a ja kocham chleb. Wojciech: Australijczycy mają hopla na punkcie kuchni. Jest taka słynna historia, wręcz narodowa: w australijskiej telewizji planowana była debata przedwyborcza, o tej samej godzinie co finał Masterchefa. Spece od ramówki wiedzieli, że Australijczycy będą woleli w tym czasie oglądać finał programu. Godzina debaty została więc przesunięta, co pięknie ukazuje skalę miłości, wręcz społeczną, do jedzenia i wina. Mateusz, a gdybyś miał nam dzisiaj odtworzyć swoją ulubioną Australię na talerzu? Mateusz: Wybrałbym seriolę w połączeniu z mięsem. Gotowałbym ją z dodatkiem wina. Chociaż kuchnia australijska jest tak różna, że trudno byłoby odtworzyć ją w jednym daniu. Jak wyglądałaby Australia w kieliszku? Wojciech: Australia to ponad 60 regionów winiarskich. Kultowe jest ich Chardonnay, Shiraz i Riesling. Mateusz: Przemysł winiarski w Australii jest bardzo nowatorski. Przecież to tam wzięto czerwone wino i wlano je do beczek po whisky, żeby zobaczyć jaki bukiet uda się z tego uzyskać. Australijczycy nie upierają się przy tradycji - jak coś można zrobić na nowo lepiej, to to zrobią. Jestem ambasadorem Jacob's Creek i przyznaję, że na początku ciężko mnie było przekonać do tego, aby zostać ambasadorem australijskiej marki ale gdy poznałem Wojtka, pojechaliśmy razem do Australii i zobaczyłem z jaka pasją i zaangażowaniem Australijczycy tworzą wino. Po tej wizycie nie trzeba było mnie już przekonywać, że wspaniałe wino powstaje nie tylko we Francji, a kiedyś piłem tylko francuskie wina! Wojciech: Dla nas bardzo ważne było połączenie wina i jedzenia. Chcielibyśmy aby Polacy nie czuli się onieśmieleni sięgając po wino. Jacob's Creek jest marką otwartą bardzo, pasujące do stylu życia, który uwielbia Mateusz i który wspólnie chcemy promować w Polsce. Pamiętam rekcję Mateusza gdy spróbował naszych win w Australii. Mateusz: Wina Jacob's Creek po prostu mi zasmakowały. Faktycznie gdy Wojtek zabrał mnie do Australii, do winnic Jacob's Creek. Zobaczyłem, że wino tworzone jest z ogromną pasją, każdy człowiek pracujący w australijskich winnicach Jacob's Creek jest pełen wspaniałej energii, a ich produkty jej nabierają. Miałem wrażenie, że wszyscy którzy tam pracują, kochają swoją pracę - wspaniale było tego doświadczyć. Oczywiście zadawałem milion pytań, rozmawiałem ze wszystkimi, gubiłem się, odłączałem od wycieczki. Przekonał mnie błysk w oku tych ludzi, pasja, z jaką opowiadali o winie, o tym regionie, o winnicy, w której czują się jak u siebie. Fajnie jest być ambasadorem takiej fajnej marki.
Nalewka z pigwy: przepis na najlepszą pigwówkę. Jak wykorzystać owoce pigwy z nalewki?
Nalewka z pigwy, czyli popularna pigwówka, cieszy się ogromnym powodzeniem. Zajmuje drugie miejsce wśród nalewek, zaraz po popularnej wiśniówce. Jak zrobić nalewkę z pigwy, na co jest dobra, jakimi dodatkami można ją urozmaicić i do czego wykorzystać owoce pozostałe z nalewki? Przeczytaj i poznaj nasz przepis na nalewkę z pigwy.
Pigwa to owoc, który przypomina swoim kształtem trochę jabłko, a trochę gruszkę. Często nazywana jest polską cytryną, co ma swoje uzasadnienie, ponieważ owoce pigwy mają kwaśny smak i zawierają bardzo dużo witaminy C. Choć nie nadają się do jedzenia na surowo, są doskonałym składnikiem różnych przetworów. Z pigwy można robić dżemy, konfitury, soki i syropy. Jednak najpopularniejsza jest nalewka z pigwy. Ma ona złoto-bursztynowy kolor i słodko-kwaśny smak. Z czym można zrobić pigwówkę? Kwaskowata słodycz z lekko cierpką nutą, to smak jaki ma tradycyjna nalewka z pigwy. Przepis można jednak urozmaicić o różne dodatkowe składniki, które sprawią, że trunek zyska zupełnie nowy charakter. Można je dobierać indywidualnie, według własnych upodobań i smaków, warto też poeksperymentować. Jednym z najpopularniejszych dodatków do pigwówki jest miód, który podkreśla słodycz nalewki i czyni z niej doskonały lek na przeziębienie. Bardzo dobrze ze smakiem pigwówki komponuje się też cytryna. Oryginalny aromat nadadzą nalewce z pigwy goździki, cynamon lub wanilia. Można użyć także aromatycznej skórki pomarańczowej lub imbiru. Ciekawe zestawienie smakowe uzyskamy łącząc owoce pigwy z jabłkami. Nalewka z pigwy: składniki Najważniejszym składnikiem do przyrządzenia pigwówki są oczywiście owoce pigwy. Łączą one w sobie zalety gruszki, jabłka i cytryny. Zdarza się, że niektórzy mylą pigwę z pigwowcem. Pigwowiec jest częściej spotykany w naszych ogrodach. To niewysoki, ciernisty krzew o owocach przypominających miniaturowe jabłuszka. Są one jeszcze bardziej aromatyczne niż owoce pigwy i też można z nich przyrządzać nalewkę. Wśród podstawowych składników potrzebnych do zrobienia pigwówki, należy wymienić jeszcze cukier i oczywiście alkohol. Jego konkretny rodzaj zależy od tego, jak mocny trunek chcemy uzyskać. Może to być zarówno nalewka z pigwy na spirytusie, jak i równie popularna nalewka z pigwy na wódce, a nawet nalewka z pigwy na bimbrze. Jak zrobić nalewkę z pigwy? Nawet dla amatorów, którzy nigdy wcześniej nie robili domowych trunków, jednym z najprostszych przepisów na początek będzie właśnie nalewka z pigwy. Przepis babci na tradycyjną pigwówkę zaleca połączyć składniki w następujących proporcjach: 1 kg owoców pigwy 1 kg cukru (lub mniej jeśli chcemy uzyskać bardziej wytrawną nalewkę) 1 l wódki lub spirytusu Umyte owoce przekrawamy na ćwiartki, usuwamy z nich gniazda nasienne, a następnie kroimy w plasterki. Umieszczamy je w dużym słoju i zasypujemy cukrem. Przykrywamy gazą, aby do środka nie wpadły muszki i odstawiamy na około 3 tygodnie. Należy jednak pamiętać, aby co pewien czas lekko poruszać słojem, tak aby owoce się pomieszały. Po tym okresie, kiedy pigwa puści już sok, zalewamy owoce alkoholem. Zakręcamy szczelnie słoik i odstawiamy. Po upływie około miesiąca nalewka jest już gotowa i możemy ją przelać do butelek. Powinna w nich postać jeszcze przez kilka miesięcy, aby dojrzała. Naturalnym zjawiskiem jest pojawiający się na dnie osad, jeśli jednak chcemy, aby nasza pigwówka była bardziej klarowna, można dodatkowo przefiltrować ją przez gazę. Jak wykorzystać owoce pigwy z nalewki? Przepisy na pigwówkę nie uwzględniają jednak, co zrobić z pozostałymi po jej przyrządzeniu owocami. A szkoda, byłoby je po prostu wyrzucać. Znamy kilka sposobów na ich wykorzystanie. Owoce z nalewki doskonale nadają się jako dodatek do herbaty. Innym pomysłem jest przesmażenie ich na patelni z dodatkiem cukru. Uzyskamy w ten sposób konfiturę lub marmoladę, która sprawdzi się nie tylko jako dodatek do deserów, ale również do mięs. Owoce pozostałe po zrobieniu nalewki można też ponownie macerować, jednak powstały z nich trunek nie będzie już tak bardzo intensywny, jak za pierwszym razem. Innym pomysłem jest zalanie ich białym, wytrawnym lub półwytrawnym winem i pozostawienie na około dwa tygodnie. Uzyskamy w ten sposób ciekawe wino o delikatnym, owocowym aromacie. Na co jest dobra nalewka z pigwy? Amatorzy nalewek na pewno docenią pigwówkę na jesienne i zimowe wieczory. To nie tylko smaczny trunek, ale także prawdziwa skarbnica cennych dla zdrowia witamin, jakie ma w sobie pigwa. Nalewka z jej owoców pita regularnie w niewielkich ilościach, skutecznie wzmacnia odporność organizmu, chroniąc go przed jesienno-zimowymi infekcjami. Dzięki dużej ilości witaminy C nalewka z pigwy doskonale sprawdza się też wtedy, kiedy już dopadnie nas przeziębienie. Trzeba tylko pamiętać, aby nie łączyć jej z lekami przeciwgorączkowymi. Pigwówka przyczynia się również do poprawy krążenia krwi i chroni przed zachorowaniem na nadciśnienie tętnicze. Osoby zagrożone chorobami serca mogą profilaktycznie wypijać jeden kieliszek nalewki z pigwy dziennie.
Jak zrobić wino z wingoron? Sprawdzony, domowy przepis na aromatyczne wino
Przepis na wino domowe z winogron wcale nie jest tak skomplikowany, jak mogłoby się wydawać, choć przygotowanie domowego trunku wymaga czasu i cierpliwości. Warto jednak spróbować, ponieważ to zdrowie i wyjątkowy smak zamknięte w butelce. Prozdrowotne właściwości wzrastają, jeśli do produkcji wykorzystamy ciemne winogrona. Proces przygotowania domowego wina składa się z etapów i wymaga w sumie kilku miesięcy, w większości jednak to czas oczekiwania przerywany dodaniem kolejnego składnika lub innymi drobnymi czynnościami.
Aby otrzymać dobre wino z winogron, należy zacząć od odpowiednich owoców. Powinny one być dojrzałe, ale nie przejrzałe, bo wtedy stracą na smaku. Im bardziej soczyste, tym lepiej. Najlepszy moment na zbiór winogron to ostatnie dni września, choć to termin umowny. Pod uwagę wziąć trzeba choćby specyfikę konkretnej odmiany czy warunki pogodowe wpływające na stopień dojrzałości owoców. Wino z winogron z dodatkiem innych owoców to dobry pomysł? Różne propozycje Przepisy na wino w podstawowej wersji wykorzystują jeden rodzaj owoców, z powodzeniem jednak można łączyć różne smaki. Towarzyszy dla winogron warto jednak dobierać z uwzględnieniem ich smaku oraz koloru. Ciemne winogrona uzupełnić można dodatkiem: czerwonych i czarnych porzeczek, truskawek, malin i jeżyn, czereśni i wiśni, aronii. Do jasnych winogron pasują: białe porzeczki, jabłka, gruszki, mirabelki i renklody. Uważać trzeba z proporcjami, aby dodatki nie zdominowały smaku winogron. Tendencje do tego ma na przykład aronia. Oczywiście, zamiast świeżych owoców wykorzystać można także sok z nich wyciśnięty. Jak zrobić wino z winogron? Przepis Domowe wino przygotować można z każdej odmiany winogron, choć najpopularniejsze to: Jurora oraz Jutrzenka na wino białe oraz Acolon, Svenson Red oraz Sevar w przypadku wina czerwonego. Białe wino domowe sprawdza się solo lub jako dodatek do posiłków, szczególnie dań z ryb, owoców morza oraz potraw wegetariańskich. Do jego przygotowania potrzebne będą: 10 kg jasnych owoców 3,5 kg cukru 5 litrów wody drożdże winiarskie W pierwszej kolejności przygotować tak zwaną matkę drożdżową. W tym celu drożdże wsypać do butelki o pojemności 250 ml, zalać letnią, przegotowaną wodą w temperaturze 20 stopni i wymieszać. Między poziomem wody a szyjką pozostać powinna wolna przestrzeń. Butelkę zakorkować watą i odstawić na 24 godziny w ciemne miejsce, w którym panuje temperatura pokojowa. Następnie dodać 1/2 łyżeczki cukru, wymieszać i odstawić jeszcze na 2-4 dni. Następnie można przystąpić do właściwej produkcji wina. Owoce zmiażdżyć tłuczkiem (nie miksować!) i zalać wrzącą wodą. Odstawić, a po 3 dniach przecedzić. Sok zlać do butli. We wrzątku rozpuścić 1/3 całości cukru, a po ostudzeniu połączyć z przecedzonym z winogron płynem. Całość przelać do specjalnego balonu, dodać matkę drożdżową, pozostawiając przestrzeń pomiędzy płynem a szyjką butli. Zamknąć korkiem z waty i obowiązać płótnem, a następnie odstawić w temperaturze pokojowej, by zaszła fermentacja. Po tygodniu dodać drugą porcję cukru wymieszaną z odrobiną płynu z butli, a po 15 dniach - trzecią. Wymienić korek z waty na korek z rurką fermentacyjną i odstawić balon na 30 dni. Kolejnym krokiem jest odciągnięcie sklarowanej warstwy wina za pomocą specjalnej gumowej rurki do gąsiora lub butli. Gąsior zakorkować, owinąć korek z rurką fermentacyjną płótnem i odstawić do pomieszczenia w temperaturze około 12 stopni. Po 3 miesiącach można przelać wino do czystych butelek, zakorkować i odstawić do leżakowania. Gotowe będzie za 4-6 miesięcy. Przepis na wino z ciemnych winogron jest prostszy, a przy tym pozwala uzyskać więcej walorów zdrowotnych ze względu na obecność resweratrolu - ważnego antyoksydantu. Do jego przyrządzenia nie są potrzebne także drożdże, gdyż ich rolę spełnia delikatny, biały nalot na skórce owoców. Oczywiście, można też winogrona umyć i drożdże dodać, z czego skwapliwie korzystają osoby nie będące miłośnikami dość charakterystycznej, naturalnej nuty smakowej. Do przepisu na wino z winogron ciemnych bez drożdży potrzebne są: Do przygotowania domowego wina z winogron bez drożdży będą potrzebne: 10 kg ciemnych winogron 3,5 kg cukru 5 litrów wody Owoce przebrać i oczyścić z ewentualnych paprochów, ale nie myć. Zmiażdżyć je na jednolitą masę za pomocą tłuczka. Miazgę zalać w butli 3 litrami letniej wody. Dodać również 2 kg cukru wymieszane z litrem wody. Zamknąć korkiem z rurką fermentacyjną. Po 3 dniach pozostały cukier wymieszać z resztą wody i dodać do butli. Wymieszać. Zamknąć. Po upływie tygodnia zawartość przecedzić, a płyn zlać do czystej butli. Zamknąć ją korkiem z waty i odstawić na miesiąc. Po tym czasie gotowe wino można ściągnąć do gąsiora, zakorkować korkiem z rurką fermentacyjną, owinąć watą i odstawić do pomieszczenia o temperaturze około 18 stopni. Po 3 miesiącach wino można przelać do czystych butelek, szczelnie zakorkować i odłożyć do kilkumiesięcznego leżakowania. Składniki na wino z winogron Jak łatwo wywnioskować z powyższych przepisów, podstawowe składniki do przygotowania domowego wina to: owoce, cukier, woda oraz drożdże winiarskie. Owoce powinny być dojrzałe i soczyste, ale nie przejrzałe. Przegapienie odpowiedniego momentu na ich zbiór negatywnie wpłynie na smak gotowego alkoholu. Drożdże winiarskie zawierają ten sam szczep, co drożdże cukiernicze, ale różnią się formą. Do produkcji wina wykorzystuje się proszek lub płyn. Zadaniem drożdży jest przerobienie na alkohol cukru w moszczu. Zasadniczo: im więcej cukru, tym większa ilość alkoholu powstanie. Lepiej powstrzymać się jednak przed pokusą dosypywania dodatkowych porcji: zbyt duża ilość cukru może sprawić, że fermentacja nie wystartuje w ogóle, dlatego właśnie ten składnik rozdziela się na kilka części, które dodawane są na późniejszym etapie fermentacji. Przygotowanie wina z winogron Do przygotowania domowego wina potrzebny jest sprzęt i akcesoria. Zawsze powinny być one czyste i zdezynfekowane roztworem pirosiarczynu potasu. Drewnianych akcesoriów, takich jak łyżki i mieszadła, lepiej unikać, gdyż mogą one stanowić źródło zakażeń. Najpotrzebniejszy sprzęt winiarski na start to: balon do produkcji wina - na początek najlepsza jest pojemność 10-15 litrów, choć na rynku dostępne są znacznie większe, do 25 litrów, mniejsze gąsiory przystosowane do przechowywania 2-5 litrów płynu, w których przeprowadzać można fermentację i przechowywać gotowy trunek, korek do balonu gumowy lub z naturalnego korka - nawet, gdy w pierwszych dniach zastępuje się go kawałkiem waty, to i tak później będzie niezbędny, rurka fermentacyjna pełniąca rolę jednokierunkowego zaworu, wężyk do ściągania wina. Przydadzą się również: butelki do przechowywania, korki i korkownica, stojak na wino, akcesoria do serwowania. Kłopoty ze smakiem wina Pomimo starań oraz dokładnego przestrzegania przepisu może zdarzyć się, że wino domowe będzie miało niewłaściwy smak, kolor lub zapach. Na szczęście z wieloma wadami można sobie poradzić. Najczęściej spotykane problemy i recepty na ich rozwiązanie to: zbyt kwaśne wino - wymieszać je z winem mniej kwaśnym lub dodać mieszankę cukru, wody i drożdży w celu ponownego przefermentowania, niedostatecznie kwaśne wino - dodać kwasek cytrynowy lub wymieszać wino z bardziej kwaśnym, zbyt słabe wino - dodać nową szczepionkę drożdży i przefermentować ponownie w nieco wyższej temperaturze (około 22 stopni), nieklarowne wino - wykorzystać środek klarujący (do kupienia w sklepach z akcesoriami do produkcji win lub internecie). Można też dodać spirytus lub przelać do zasiarkowanego naczynia, brunatnienie wina - wydłużyć czas leżakowania, a później wyklarować i przefiltrować wino. Można także wino spasteryzować lub wykorzystać siarkowanie pirosiarczynem potasu.
Wino domowe: jak je zrobić krok po kroku? Przepisy na wino z winogron, porzeczek, jabłek, malin i wiśni
Wino domowe cieszy się w naszym kraju coraz większą popularnością: nie tylko chętnie je degustujemy, ale także coraz częściej podejmujemy się samodzielnej produkcji. Wcale nie jest ona skomplikowanym procesem, choć wymaga zaopatrzenia się w odpowiedni sprzęt oraz uzbrojenia w cierpliwość. Wiedząc, jak zrobić domowe wino, receptury można dowolnie modyfikować, zmieniając proporcje i mieszając różne typy owoców. W efekcie uzyskujemy ciekawe smaki oraz silne lub słabsze alkohole.
Domowe wino najczęściej powstaje z owoców takich jak: porzeczki, wiśnie czy maliny, ale po poznaniu tajników i odpowiedzi na pytanie, jak się robi wino, warto wykorzystywać także mniej typowe owoce, jak choćby czarny bez, jeżyny czy głóg, a także dodatek ziół. Z czego można zrobić wino domowe? Domowe wino przygotować można z różnych owoców. Swego rodzaju klasyką jest wino z winogron, do którego używa się wszelkich odmian: i białych, i ciemnych. Warto zainteresować się tymi typowo "winnymi", do których zaliczają się między innymi: Jurora, Sevar czy Svenson Red. Winogrona jako podstawa wina są popularne również dlatego, że na ich skórce znajdują się drożdże, co upraszcza produkcję. Inne owoce, z których przygotować można domowe wino to: wino z malin - słodkie, deserowe, wino z jeżyn - podobne do malinowego, ale mniej słodkie, wino z porzeczek - kwaskowate i orzeźwiające, wino z głogu - poprawiające odporność organizmu, wino z truskawek - słodkie, ale mało trwałe, gdyż szybko traci kolor, wino z pigwy - kwaśne i wymagające. Jak zrobić dobre wino domowe? Jak zrobić wino w domu? Na początek przygotować należy wszystkie składniki. Na etapie wstępnej selekcji odrzuca się owoce przejrzałe i zepsute, pozostałe oczyszczając z zabrudzeń. Wszystkie, z wyjątkiem winogron, należy dokładnie umyć. Z owoców przygotowuje się moszcz, czyli owocową pulpę - podstawę przyszłego wina. Rozgniata się je w taki sposób, by popękała ich skórka. Służy do tego prasa do wina, ale w domowych warunkach sprawdza się tłuczek do ziemniaków. Owoce trafiają do gąsiora, gdzie poddawane są fermentacji. Do butelek zlewa się płyn sfermentowany i klarowny, a następnie daje mu czas na dojrzewanie. Wina mocniejsze potrzebują na to powyżej roku - dwóch lat, zaś te słabsze gotowe do degustacji są po kilku miesiącach. Co jest potrzebne do robienia wina? Składniki do przygotowania domowego wina to owoce, cukier, woda oraz winiarskie drożdże. Mimo że zawierają one ten sam szczep, różnią się od drożdży cukierniczych postacią: proszku lub płynu. Poza tym potrzebny będzie także sprzęt. Do podstawowego wyposażenia domowego winiarza należą: gąsior z koszykiem utrzymującym naczynie. Jego wielkość należy dobrać do ilości posiadanych owoców. Na początek wystarczy pojemność 10-15 litrów. Mniejsze gąsiory przydają się, gdy planujemy degustacyjne porcje trunków z różnych owoców, korek oraz rurka fermentacyjna (szklana lub plastikowa) dopasowana do gąsiora, wężyk do odciągu wina, często sprzedawany w zestawie z pompką, płytką oporową oraz zaciskiem, winiomierz, pozwalający na zbadanie stężenia alkoholu oraz poziomu cukru gotowego produktu, butelki na wino. Wino domowe z winogron - przepis Wino domowej roboty z winogron jest łatwe w przygotowaniu: wystarczy woda, owoce i cukier. Co prawda w internecie znaleźć można na to wino przepis wymagający użycia jeszcze drożdży winiarskich, tutaj jednak winogron nie opłukuje się z pomagającego w fermentacji nalotu. Właśnie dzięki temu dodatek drożdży nie jest konieczny. Proporcje składników to: 5 kg winogron 1 kg cukru 2 litry wody Winogrona oddzielić od gałązek, zmiażdżyć je za pomocą prasy do wina lub tłuczka do ziemniaków. Pulpę owocową przełożyć do gąsiora, w którym planujemy robienie wina. Dodać dobrze wymieszany roztwór wody i cukru, zamknąć korkiem z rurką fermentacyjną. Po nalaniu do niej wody będzie można obserwować, jak wino pracuje, zapobiegając jednocześnie dostawaniu się owadów do środka. Tak przygotowany gąsior odstawić na 6-7 tygodni. Co kilka dni sprawdzać, czy masa z winogron nie podchodzi zbyt blisko korka i czy w rurce nadal jest woda. W razie potrzeby zlać nieco płynu lub wyjąć część pulpy. Po upływie określonego czasu odcedzić owoce i w razie potrzeby dosłodzić wino. Przelać je do gąsiora na jeszcze 4-5 tygodni, zamykając korek rurką z wodą. Wino będzie gotowe w momencie, gdy przestanie pracować. Wino domowe z porzeczek - przepis Domowe wina z porzeczek są jednymi z chętniej wybieranych w sezonie letnim. Mają bogaty smak, a możliwość dodania do porzeczek agrestu czy wiśni to propozycja dla najbardziej wybrednego podniebienia. Jeśli chodzi o porzeczkowe wino domowe, przepisy różnią się proporcjami składników. To one decydują o tym, jak mocne będzie wino. Jeśli zależy nam na trunku wysokoprocentowym, dodajmy więcej cukru i mniej wody na taką samą ilość owoców. Do przygotowania 10 litrów wina z porzeczek o średniej mocy potrzebować będziemy: 4,5 kg porzeczek 5,5 litra wody 2 litry cukru drożdże winiarskie 2,5 grama pożywki do drożdży Opcjonalnie dodać można również laskę wanilii. Porzeczki opłukać, usuwając nadpsute owoce. Rozgnieść je tłuczkiem do ziemniaków lub prasą do wina. Nie miksować. Odlać pół litra soku z wytłoczyn, dodać do niego drożdże. Odstawić na 2 dni, by rozpoczęła się wstępna fermentacja. Następnie zalać rozdrobnione porzeczki 2 litrami wody i zagotować. Gdy ostygną, dodać przygotowaną w butelce matkę drożdżową oraz pożywkę dla drożdży, a później przelać całość do gąsiora. Odstawić na 3-4 dni. Domowe wino potrzebuje jeszcze syropu cukrowego, czyli wody z cukrem w proporcji 1:1, którą wlewa się do gąsiora po upływie wspomnianego czasu. Jeśli trunek ma mieć większą moc, syrop cukrowy podzielić na dwie części i drugą dodać dopiero po 10 dniach. Moszcz porzeczkowy kilka razy dziennie mieszać. Gdy fermentacja się zakończy, płyn przecedzić, przelać do gąsiora i odstawić jeszcze na 2 tygodnie. Następnie przelewać do butelek. Wino domowe z wiśni - przepis Wino domowe z wiśni jest bardzo tradycyjnym trunkiem. W zależności od proporcji składników na wiśniowe wina domowe przepis pozwala uzyskać produkt o mocy do 16% alkoholu. Wiśnie można także łączyć z innymi owocami, na przykład z jagodami, jeżynami lub porzeczkami, szczególnie czarnymi. Poniższy przepis na półsłodkie wino domowe krok po kroku pokazuje, jak robić wino z wiśni. Do przygotowania 15 litrów wina potrzebne będą: 10 kg wiśni 3 kg cukru 3,5 litra wody drożdże winiarskie 5 g pożywki do drożdży Wiśnie opłukać i wydrylować. Z 2 kilogramów cukru i 2,5 litra ciepłej wody przygotować syrop cukrowy i wlać go do owoców w gąsiorze z rurką fermentacyjną. Dodać drożdże i połowę odżywki do drożdży. Pozostawić do fermentacji na 2 tygodnie. Po upływie tego czasu dokładnie odcisnąć wiśnie, a uzyskany płyn przelać do gąsiora. Dodać kolejną porcję odżywki i pozostawić jeszcze na tydzień. Z pozostałej wody i cukru zrobić syrop, dodać do płynu i odstawić na 4 tygodnie. Po tym czasie zlać wino w taki sposób, by pozbyć się osadu. Umieścić je w gąsiorze, dosłodzić lub dokwasić w razie potrzeby i odstawić do dalszej fermentacji i sklarowania. Później można przelewać do butelek. Wino domowe z jabłek - przepis Wino własnej roboty z jabłek to jeden z chętniej pijanych w chłodniejsze wieczory trunków. Do jego przygotowania wykorzystać można dojrzałe owoce zarówno jesiennych, jak i zimowych odmian. Jeśli zdecydujemy się na intensywnie zabarwione jabłka, na przykład antonówki, wino także będzie delikatnie złociste. Dodane rodzynki, jarzębina czy gruszka sprawią, że napój zyska wyrazistość. Do przygotowania wina według przepisu podstawowego potrzebne są: 6 kg dojrzałych jabłek 4 litry wody 2 kg cukru 10 dag rodzynek drożdże winiarskie pożywka do drożdży W pierwszej kolejności przygotować matkę drożdżową: połączyć szklankę soku wyciśniętego z jabłek z łyżką cukru oraz odrobiną pożywki do drożdży. Gotować 15 minut, lekko przestudzić, po czym dodać drożdże. Zamknąć korkiem i odstawić w ciepłe miejsce na dobę. Po 24 godzinach zagotować i ostudzić 2 szklanki soku, wymieszać je z 3 łyżkami cukru oraz szczyptą pożywki, a następnie dodać miksturę do odstawionego wywaru. Po 5 dniach matka drożdżowa będzie gotowa. Z jabłek wycisnąć sok za pomocą sokowirówki bądź wyciskarki, przelać go do gąsiora, dodać rodzynki i matkę drożdżową. Cukier połączyć z ciepłą wodą, przestudzić i dodać do reszty płynu. Gąsior zamknąć korkiem, odstawić na 2 miesiące. Po tym czasie zlać płyn do butelek i pozostawić w ciemnym miejscu na 4 tygodnie. Wino domowe z malin - przepis Jak zrobić dobre wino? Wykorzystać do jego produkcji maliny. To oczywiście stwierdzenie żartobliwe, faktem jest jednak, że wino malinowe jest jednym z chętniej wybieranych w jesienne i zimowe wieczory. To doskonały trunek deserowy o mocy dochodzącej do 15%. Sprawdza się jako aperitif i dodatek do herbaty. Potrzebne składniki to: 8 kg malin 2,5 kg cukru 3 litry wody drożdże winiarskie pożywka do drożdży Maliny rozgnieść tłuczkiem lub prasą do wina, umieścić w gąsiorze. Dodać syrop przygotowany z 1,5 kg cukru i litra wody oraz drożdże i pożywkę. Odstawić na trzy dni, po czym zamknąć korkiem z rurką fermentacyjną i odstawić na tydzień. Owoce przecedzić, płyn zlać z powrotem do gąsiora, zostawiając litr. Odlane młode wino podgrzać, dodać pozostały cukier, po czym przestudzić i dodać do nastawu, zamykając naczynie. Po 3-4 tygodniach na dnie wytrąci się osad, a płyn stanie się klarowny. Należy go zlać, odstawić jeszcze na miesiąc, po czym przelać do butelek.
Wino bezalkoholowe: jak powstaje i jak smakuje? Przepis na domowe wino bez alkoholu
Wino bezalkoholowe przez szczególnie konserwatywnych smakoszy uznawane jest za zaprzeczenie idei tego szlachetnego trunku. Nic bardziej mylnego: okazuje się, że jest to najzwyklejsze wino, powstające za pomocą metody fermentacji, tej samej co w tradycyjnej wersji. Co ciekawe, w przypadku niektórych gatunków obowiązkowe jest leżakowanie, czasem nawet w drewnianych beczkach, dzięki czemu wino bez alkoholu zyskuje wyjątkowy smak i aromat. Dopiero potem, stosując jedną z możliwych metod, usuwa się z niego procenty.
Komu poleca się wino bezalkoholowe? To propozycja dla każdego, kto z różnych względów nie może lub nie chce pić alkoholu. Podkreślić należy, że nie jest to wybór wyłącznie dla kobiet w ciąży czy osób małoletnich, którym często serwuje się wina musujące bezalkoholowe. Sięgają po nie także kierowcy i osoby wykluczające alkohol z powodów dietetycznych bądź religijnych. Jak powstaje wino bezalkoholowe? Bezalkoholowe wino uzyskać można na trzy sposoby. Pierwszy, znany od dawna, praktykowany jest dziś bardzo rzadko. Polega na zamrożeniu trunku i wykorzystaniu w ten sposób różnicy w temperaturach zamarzania alkoholu i wody. Kluczowe jest znalezienie tego punktu, w którym alkohol jest jeszcze ciekły, woda zaś zamienia się w lód i formuje pierwsze kryształki. Jeśli chcemy wzmocnić wino, powiększając procentową zawartość etanolu, należy tę właśnie charakterystyczną "kaszkę" z powierzchni zebrać. Jeśli zaś zawartość alkoholu ma być obniżona, co interesuje nas w tym momencie, elementem niepożądanym staje się ciekły jeszcze etanol. Drugi sposób produkcji wina bezalkoholowego to destylacja próżniowa, polegająca na podgrzaniu płynu do 30 stopni Celsjusza. W tej temperaturze alkohol odparowuje. Jeśli proces przeprowadza się w warunkach ściśle kontrolowanych, możliwe jest całkowite wyeliminowanie procentów. Warto zauważyć, że ta metoda nie wpływa na taniny, flawonoidy oraz polifenole, czyli wszystkie dobroczynne składniki wina. Sama procedura jest jednak dość skomplikowana, szczególnie jeśli zależy nam na pozyskaniu wina wysokiej jakości. Wiele metod dealkoholizacji jest chronionych patentami. Istnieje także wykorzystywana przede wszystkim na skalę przemysłową metoda wirujących stożków. W tym przypadku wino poddawane jest działaniu siły odśrodkowej, wypierającej cząsteczki alkoholu i oddzielające je od reszty składników. Wino bezalkoholowe: rodzaje Wina bezalkoholowe, podobnie jak tradycyjne, dostępne są w wielu wersjach kolorystycznych i smakowych. Wyróżnić możemy: białe wino bezalkoholowe - powstające z miąższu jasnych winogron, najczęściej odmian Sauvignon Blanc, Chardonnay, Riesling i Pinot Noir, czerwone wino bezalkoholowe - produkowane z ciemnych winogron, często z owocowymi nutami malin, truskawek, porzeczek. Najpopularniejsze rodzaje to: Merlot, Cabernet Sauvignion, Cabernet Franc oraz Pinot Noir, różowe wino bezalkoholowe - często podawane jako aperitif. Na wyróżnienie zasługuje przede wszystkim Cabernet Sauvignon. Wybrać można także ze względu na smak: wino słodkie bezalkoholowe, wariant półsłodki lub wytrawny. Niższa niż przy winach tradycyjnych kaloryczność wersji bezalkoholowych to efekt dealkoholizacji. W zakresie wartości energetycznej także istnieją jednak rozbieżności, wynikające z długości procesów przetwórczych i rodzaju wykorzystanych owoców. Jak smakuje wino bezalkoholowe? Ponieważ to alkohol jest nośnikiem związków aromatycznych, wina bezalkoholowe nie są tak wyraziste i bogate jak gatunki klasyczne. Wiele osób opisuje ich smak jako zbliżony do zwietrzałego alkoholu, to jednak tylko część prawdy. Wiele zależy tu od jakości samego produktu, a wina bezalkoholowe różnią się w tym zakresie dość mocno, czego odzwierciedlenie stanowi chociażby ich cena. Ponieważ bezalkoholowe wino można wyprodukować z każdego wina klasycznego, możemy oczekiwać w butelce napoju wytrawnego, półsłodkiego lub słodkiego. Smak przywodzi na myśl lekkie białe wino. Jak zrobić domowe wino bezalkoholowe? Wyprodukowanie domowego wina bezalkoholowego jest dość skomplikowane i wymaga sporo cierpliwości. Zastosować można jedną z dwóch opisanych wyżej metod: albo zamrażania, albo podgrzewania alkoholu. Trzeba jednak wiedzieć, że zamrażanie nie jest praktykowane na większą skalę nie tylko ze względu na jego uciążliwość, ale również dlatego, że struktura płynu zostaje w tym procesie zmieniona, a bukiet aromatów zaburzony. Znacznie łatwiej jest więc alkohol podgrzać i odparować z niego wszystkie procenty. Wino bezalkoholowe: zalety i wady Wino bezalkoholowe ma sporo zalet. Najważniejszą jest brak etanolu, który - jak powszechnie wiadomo - spożywany regularnie i w większych ilościach ma negatywny wpływ na zdrowie. Może także prowadzić do uzależnienia. Warto wiedzieć, że proces dealkoholizacji nie wpływa negatywnie na dobroczynne właściwości tradycyjnego wina, znajdziemy tu więc wszystkie cenne związki chemiczne. Mowa o taninach, flawonoidach oraz polifenolach, które - w odpowiednich dawkach - ograniczają ryzyko wystąpienia niektórych chorób układu sercowo-naczyniowego, chociażby miażdżycy, nadciśnienia, a także cukrzycy. Przeglądając etykiety win bezalkoholowych, można zauważyć, że - w porównaniu do tradycyjnych - mają one obniżoną kaloryczność. Niewiele osób zdaje sobie sprawę, że to procenty wpływają na wysoką wartość energetyczną: jeden gram etanolu ma aż siedem kilokalorii. Zmiana w tym zakresie ma więc spore znaczenie dla osób na dietach redukcyjnych oraz uprawiających sport. Z drugiej strony wino bezalkoholowe, jako produkt poddany fermentacji, zawiera mniej cukru niż owocowe soki. Wina bezalkoholowe nie są, niestety, całkowicie pozbawione wad. Najistotniejszą z nich jest smak. Mimo że - jak wspomnieliśmy wyżej - produkty te są zróżnicowane jakościowo, można więc kupić bezalkoholowe wino z górnej półki, różnica nadal będzie wyczuwalna. Konsumując, możemy mieć wrażenie zbliżone do tradycyjnego wina, brak alkoholu jednak z reguły przywodzi na myśl trunki gorszej jakości. Jest to sprawa mocno indywidualna, warto więc wyrobić sobie własne zdanie. Drugą wadą win bezalkoholowych ciągle jest jeszcze ich niska dostępność. Znacznie łatwiej jest kupić w sklepie bezalkoholowe piwo lub musujący "szampan" dla dzieci niż dobre wino bez alkoholu. Wino bezalkoholowe: czy można je pić w ciąży? Wiedza o tym, że alkohol w ciąży stanowi zagrożenie dla kobiety i dziecka, jest dziś powszechna. Nie oznacza to jednak, że trzeba rezygnować z wszelkiego rodzaju przyjemności dla kubków smakowych. Właśnie dlatego warto relaksować się przy lampce bezalkoholowego wina lub wznieść nią toast przy ważnych okazjach. Nie wiąże się to z żadnym ryzykiem. Wino bezalkoholowe jest całkowicie bezpieczne i nie zawiera szkodliwych substancji, dlatego mogą sięgać po nie panie w ciąży, karmiące i starające się o dziecko. W niektórych butelkach oznaczonych jako wino bezalkoholowe można co prawda znaleźć śladowe ilości alkoholu, to jednak nie więcej niż 0,5 procent. Wartość ta jest niższa niż w razowym chlebie czy kefirze. Istnieją także wina pozbawione alkoholu całkowicie.
Dwa kieliszki czerwonego wina przed snem pomogą schudnąć - tak wynika z ostatnich badań
Jak to możliwe? Przecież dietetycy już dawno wpisali alkohol na listę najbardziej kalorycznych składników. Okazuje się, że czerwone wino jest wyjątkiem. Już wiemy, dlaczego uwielbiają je najpopularniejsze modelki w branży.
Jeśli uważnie prześledzicie instagram Emily Ratajkowski to zauważycie, że modelka uwielbia wino, zwłaszcza czerwone. Fanką tego trunku jest również Bella Hadid oraz Kendall Jenner - zdjęcie tej ostatniej wywołało spore zamieszanie. Chodzi o ujęcie, na którym widać, jak Amerykanka będąc topless pije wino w łazience. Skoro alkohol jest tak kaloryczny to dlaczego modelki po niego sięgają? Według ostatnich badań wino pomaga w... chudnięciu! Dwa kieliszki czerwonego wina przed snem pomogą schudnąć - tak wynika z ostatnich badań Wino to jeden z napojów alkoholowych, który najmniej wpłynie na twój obwód w talli, jeśli spojrzycie na tabelę z kaloriami. Oczywiście to nie oznacza, że możemy sobie na nie pozwolić codziennie (wyjątkiem są chyba tylko Francuzki) - wszystko należy spożywać z umiarem. Co ciekawe, teraz okazuje się, że czerwone wino może dobrze wpłynąć na nasz organizm i to nie tylko na umiejętności interpersonalne. Według badań przeprowadzonych na Washington State University i Harvard Medical School, wypicie dwóch kieliszków czerwonego wina przed snem może pomóc schudnąć. Chodzi o zawarty w nim składnik roślinny o nazwie resweratrol, pomagający zwalczać komórki tłuszczowe w organizmie, co więcej, powoduje, że mamy mniejszą ochotę na jedzenie (koniec z nocnymi przekąskami, hurra!). W ciągu 13 lat przeprowadzono analizę na grupie 20 tysięcy Amerykanek, a ta wykazała, że kobiety pijące dwie lampki wina, w tym jedną o późniejszej porze miały o 70% więcej szans na schudnięcie niż ich niepijące koleżanki. Tak, jak wspomnieliśmy już, zanim sięgniecie po całą butelkę, pamiętajcie, że każda zbyt duża ilość alkoholu zaburza metabolizm i zamiast stracić dodatkowe centymetry może zdarzyć się odwrotnie. A jeśli odstawiłyście alkohol na dobre, to resweratrol znajdziecie również w skórce czarnych winogron, morwie, żurawinie, jagodach, borówkach, porzeczkach, orzeszkach ziemnych, orzechach i kakao.