Netflix stawia na humor i wielkie nazwiska. Nadchodzi polska komedia, o której będzie głośno
„Jeśli nie chcesz mojej zguby…” - spokojnie, tym razem nie chodzi o szkolną lekturę. Netflix pokaże w 2026 roku swoją własną „Zemstę”, a z Fredrą łączy ją jedno: humor, który potrafi być najlepszą bronią.
„Zemsta” kojarzy nam się przede wszystkim z kultowym dziełem Aleksandra Fredry - Cześnikiem, Rejentem, Papkinem i słynnym „krokodylem”. Czyli szkolną klasyką, którą każdy pamięta przynajmniej w wersji streszczenia. Ale Netflix idzie w zupełnie inną stronę: zamiast konfliktu o mur mamy wojnę emocji, zamiast szabli - riposty, a zamiast pojedynku… kobiecą solidarność. I choć ta „Zemsta” dzieje się współcześnie, ma w sobie dokładnie to, co u Fredry działało najlepiej: absurd, tempo i komedię, która pod śmiechem przemyca coś zaskakująco prawdziwego. O czym będzie komedia „Zemsta”? Netflix stawia na kobiecy duet i zaskakujący plan Główną bohaterką jest Agata - 28-latka z warszawskiej Pragi, która w jeden dzień traci i pracę, i ukochanego Jerzego. Kiedy wydaje się, że bardziej się nie da, do jej drzwi puka… żona byłego ukochanego - o której istnieniu Agata nie miała bladego pojęcia. I zamiast sceny jak z dramatu, pada propozycja, której nikt by się nie spodziewał. Tak rodzi się nieoczywisty sojusz dwóch kobiet, które dzieli wszystko - wiek, doświadczenie i charakter - ale łączy jedno: chęć, by Jerzy poczuł się równie zdradzony i bezbronny, jak one. Problem w tym, że plan szybko wymyka się spod kontroli, a zemsta zamienia się w serię absurdalnych pomyłek, nieprzewidzianych konsekwencji i sytuacji, w których łatwo zgubić nie tylko godność… ale też pewność, kim się naprawdę jest. Obsada „Zemsty”: Izabela Kuna i Vanessa Aleksander w duecie, Michał Żebrowski po drugiej stronie Netflix stawia tu na mocny casting - i naprawdę to czuć już na starcie. W rolach głównych zobaczymy Izabelę Kunę (uwielbianą przez widzów z kulowej polskiej komedii „Teściowie” oraz serialu „Klara”) i Vanessę Aleksander („The Office”, „Rojst”, „Wojenne dziewczyny”), które tworzą duet nieoczywisty, ale idealny do komedii o solidarności, chaosie i odnajdywaniu siebie w najmniej spodziewanym momencie. Po drugiej stronie barykady jest Michał Żebrowski („Ogniem i mieczem”, „Wiedźmin”, założyciel Teatru 6. piętro), jako Jerzy - mężczyzna, który najwyraźniej nie spodziewał się, że jego własne zagrywki wrócą do niego z podwójną siłą. W obsadzie znaleźli się też Zuzanna Lit, Stanisław Linowski, Julia Pośnik i Dawid Ptak, więc wygląda na to, że Netflix szykuje komedię z energią, która nie opiera się wyłącznie na jednym nazwisku, ale na całym wachlarzu charakterów. Internetowy duet, który podbił TikToka i Instagram nocowanką Fani zdążyli już oglądać Izabelę Kunę i Vanessę Aleksander razem - choć na razie były to ekrany telefonów komórkowych. Od kilku miesięcy fani obserwują zabawne nagrania, krótkie rolki i TikToki, w których aktorki bawią się koncepcją „nocowanki”, przekomarzają się, żartują i pokazują swoją świetną chemię. Te internetowe nagrania szybko zdobyły serca widzów, a komentarze pełne zachwytu pokazują, że duet jest uwielbiany. Teraz Netflix przeniesie tę energię na duży ekran - w ich wspólnej komedii internetowa dynamika zamieni się w pełnokrwisty filmowy duet, a widzowie będą mogli wreszcie cieszyć się tym fenomenem na dużym ekranie. Trudno nie spodziewać się, że będzie to strzał w dziesiątkę zarówno dla fanów Kuny i Aleksander, jak i dla nowych widzów, którzy odkryją, dlaczego ten duet tak bardzo podbił TikToka i Instagram. Netflix ogłasza polskie tytuły na 2026. „Zemsta” ma być jedną z najbardziej rozrywkowych premier platformy View oEmbed on the source website Netflix już zapowiedział, że 2026 rok przyniesie widzom pełne spektrum emocji - od śmiechu po adrenalinę. Wśród polskich tytułów znalazły się m.in. 3. sezon „1670”, ciepła komedia „Podlasie”, thriller zemsty „Święty” oraz serial „Bunt”. Na tym jednak nie koniec: platforma zapowiada też kolejne mocne historie z pogranicza dramatu, thrillera i kryminału - jak „Ołowiane dzieci”, „Mniej obcy”, „Znieczulenie” czy „Kolory zła: Czerń”. A w tym zestawie „Zemsta” ma szansę być tą premierą, która daje oddech - ale nie rezygnuje z pazura. Premiera „Zemsty” planowana jest na drugą połowę 2026 roku, a pierwsze kadry już teraz sugerują, że będzie to komedia o tym, że w świecie absurdów czasem najbardziej ratuje jedno: kobieca solidarność i humor.
Polski thriller psychologiczny z Vanessą Aleksander wciągnie cię w mroczne sekrety i zbrodnię. „Dla niego warto zarwać noc”
„Krew” to polski thriller psychologiczny z 2023 roku, który wciąga mrocznym klimatem i tajemniczą fabułą. Produkcja Polsatu, będąca adaptacją irlandzkiego „Blood”, opowiada o rodzinie Gajewskich i ich skrywanych sekretach. „Dla niego warto zarwać noc”
Spis treści: O czym jest polski thriller psychologiczny „Krew”? Mroczny klimat i skandynawska precyzja Vanessa Aleksander na tropie rodzinnych sekretów i zabójcy matki Gdzie obejrzeć serial „Krew”? Co dzieje się w drugim sezonie serialu „Krew” Kryminały nieustannie cieszą się ogromną popularnością. Mistrzem w tym gatunku jest oczywiście Skandynawia, ale i w Polsce nie brakuje produkcji w klimatach północy. Jedną z nich jest serial „Krew”, czyli thriller psychologiczny w reżyserii Marcina Ziębińskiego. O czym jest polski thriller psychologiczny „Krew”? Serial „Krew” to polska adaptacja irlandzkiego serialu „Blood”. Produkcja w reżyserii Marcina Ziębińskiego wciąga widzów mroczną historią rodzinną osadzoną w małym, polskim miasteczku. Fabuła skupia się na Laurze, którą gra Vanessa Aleksander. Kobieta wraca do rodzinnego domu po tajemniczej śmierci swojej matki, Marii. Dziewczyna podejrzewa, że jej śmierć nie była przypadkowa. Swoje podejrzenia kieruje na ojca - Jerzego Gajewskiego. Laura zaczyna samodzielne śledztwo, próbując rozwikłać zagadkę tragedii, jaka spotkała jej rodzinę. Z każdym odcinkiem na jaw wychodzą nowe tajemnice, a kluczem do rozwiązania zagadki zdaje się być bliżej niż Laura przypuszczała. Klimatu dodają przygaszone barwy, tajemnica czająca się za rogiem i zagadka, która wisi nad bohaterami niczym ciężkie, skandynawskie niebo. Mroczny klimat i skandynawska precyzja Serial nawiązuje do estetyki skandynawskich kryminałów, gdzie mrok i surowość krajobrazów odgrywają ważną rolę w budowaniu atmosfery. Tutaj mamy jednak polskie realia – małe miasteczko, gdzie wszyscy się znają i tajemnice z przeszłości, które zaczynają wychodzić na jaw. Produkcja wyróżnia się świetnym scenariuszem, zgrabnie łączącym wątki kryminalne z dramatem rodzinnym. Wciągająca intryga, zaskakujące zwroty akcji i doskonale skonstruowane postaci sprawiają, że trudno oderwać się od ekranu. Vanessa Aleksander na tropie rodzinnych sekretów i zabójcy matki W polskim thrillerze psychologicznym jedną z głównych ról zagrała Vanessa Aleksander, która wcieliła się w Laurę. Młoda kobieta wraca po latach do rodzinnego miasta w związku ze stratą bliskiej osoby. Stopniowo odkrywane tajemnice zmuszają Laurę do poszukiwania prawdziwego sprawcy śmierci matki. Bohaterka musi stawić czoła przeszłości, by odkrywać prawdę o swojej rodzinie. Gdzie obejrzeć serial „Krew”? Serial dostępny jest w Polsat Box Go i liczy dwa sezony. Każdy z nich ma sześć odcinków więc czeka cię kilka wieczorów spędzonych w mrocznym klimacie polskiej prowincji. Na małym ekranie oprócz Vanessy Aleksander zobaczysz również m.in. Małgorzatę Foremniak, Ireneusza Czopa, Piotra Głowackiego, Katarzynę Michalską czy Macieja Musiałowskiego. Co dzieje się w drugim sezonie serialu „Krew”? Drugi sezon serialu „Krew” przenosi widzów ponownie do rodziny Gajewskich. Po kilku latach od wydarzeń z pierwszego sezonu Jerzy Gajewski próbuje odbudować swoje życie. Jednak spokój nie trwa długo. Tym razem główna intryga skupia się na Alicji – starszej córce Jerzego, granej przez Katarzynę Michalską. Kobieta z pozoru wydaje się idealną żoną i matką, jednak jej życie kryje wiele tajemnic. Ważną postacią w kontynuacji serialu jest również Patryk, w którego wciela się Kamil Kula. Okazuje się, że nie wszystkie tajemnice miasteczka zostały ujawnione w pierwszym sezonie, a przeszłość nie daje o sobie zapomnieć.
Ten „mystery thriller” z Vanessą Aleksander wciąga jak najlepszy serial „swedish noir”. Kryminał wreszcie trafi do telewizji
„Krew” to polski serial kryminalny w skandynawskim klimacie, opowiadający o Laurze, która po śmierci matki wraca do rodzinnego miasteczka i odkrywa mroczne sekrety bliskich. Tajemnicze zgony, wstrząsające odkrycia i dramaty rodzinne wciągają widza w świat pełen niepewności i napięcia.
W tym artykule: O czym opowiada serial „Krew”? Zaskakująca historia i mroczna przeszłość Drugi sezon „Krwi” przynosi jeszcze więcej akcji Obsada serialu „Krew” – polskie gwiazdy w rolach pełnych emocji Gdzie oglądać serial „Krew”? Premiera online i w telewizji Kto odpowiada za produkcję „Krew”? O czym opowiada serial „Krew”? Zaskakująca historia i mroczna przeszłość Serial „Krew” to polski thriller psychologiczny w skandynawskim klimacie, który od pierwszych scen trzyma widzów w napięciu. Produkcja oparta jest na licencji irlandzkiego serialu „Blood”. Akcja osadzona została w małym miasteczku, gdzie tajemnice są codziennością, a prawda bywa ukrywana pod warstwą pozorów. Główna bohaterka, Laura Gajewska (Vanessa Aleksander), wraca z Warszawy do rodzinnego domu po otrzymaniu tragicznej informacji o śmierci matki, Marii (Małgorzata Foremniak). Kobieta, cierpiąca na nieuleczalną chorobę, zmarła nagle w tajemniczych okolicznościach. Jej ciało odnalazł mąż – Jerzy Gajewski (Ireneusz Czop), ojciec Laury. Szybko jednak pojawiają się wątpliwości, czy wydarzenia rzeczywiście wyglądały tak, jak opisała to rodzina. Laura zaczyna śledztwo na własną rękę, wchodząc w sam środek rodzinnych tajemnic, przemilczanych dramatów i niebezpiecznych odkryć. Drugi sezon „Krwi” przynosi jeszcze więcej akcji W drugim sezonie akcja przyspiesza. Jerzy Gajewski wychodzi z więzienia po pięciu latach odsiadki. W tym czasie wiele się zmieniło – najstarsza córka Jerzego, Alicja (Katarzyna Z. Michalska), przeżywa kryzys w małżeństwie z Patrykiem (Kamil Kula), a jej stan zdrowia się pogarsza. W dramatycznych okolicznościach ulega wypadkowi i cudem uchodzi z życiem. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy w bagażniku jej samochodu zostaje odnalezione ciało. To szokujące odkrycie sprawia, że cała rodzina ponownie staje w obliczu pytania: jak wiele są w stanie znieść więzi krwi i jakie tajemnice jeszcze skrywają członkowie tej rodziny? Nowe wątki wprowadzają jeszcze więcej napięcia i niepewności. Widz zostaje wciągnięty w labirynt niedopowiedzeń, skrywanych emocji i zbrodni, które mogą mieć długie konsekwencje. Obsada serialu „Krew” – polskie gwiazdy w rolach pełnych emocji Serial „Krew” wyróżnia się znakomitą obsadą. W rolach głównych występują: Vanessa Aleksander jako Laura Gajewska Małgorzata Foremniak jako Maria Gajewska Ireneusz Czop jako Jerzy Gajewski Katarzyna Z. Michalska jako Alicja Kamil Kula jako Patryk W obsadzie pierwszego sezonu znaleźli się również: Piotr Trojan, Kamilla Baar, Janusz Chabior i Piotr Głowacki. Drugi sezon przynosi nowe twarze. Do obsady dołączyli: Olaf Lubaszenko, Monika Krzywkowska, Izabela Dąbrowska i Hubert Miłkowski. Maciej Musiałowski wciela się w gangstera, natomiast postać Kamila Kuli zmaga się z depresją, co wprowadza dodatkową głębię psychologiczną do fabuły. Gdzie oglądać serial „Krew”? Premiera online i w telewizji Pierwszy i drugi sezon serialu „Krew” dostępne są wyłącznie w pakiecie Polsat Box Go Premium w serwisie Polsat Box Go. Premiera online miała miejsce 27 października. Dla widzów preferujących tradycyjną telewizję przygotowano emisję na antenie Polsatu – serial zadebiutuje tam 5 września o godz. 22:05, umożliwiając szerszemu gronu odbiorców zapoznanie się z historią Laury i jej rodziny. Krew – ile odcinków, kto reżyseruje, kto produkuje? Zarówno pierwszy, jak i drugi sezon serialu „Krew” liczą po 6 odcinków. Każdy z nich wprowadza nowe fakty, pogłębia zagadki i dodaje kolejne warstwy emocjonalne do opowieści. Reżyserem produkcji jest Marcin Ziębiński, znany z takich tytułów jak „Znaki”, „Dublerzy”, „Komisarz Mama” czy „Banksterzy”. Za zdjęcia odpowiada Tomasz Dobrowolski, pracujący wcześniej przy „Drugiej szansie”, „Słudze narodu” oraz „Kowalscy kontra Kowalscy”. Produkcję serialu „Krew” zrealizowała firma Polot Media. Inspiracją dla scenariusza była irlandzka produkcja „Blood”, doceniona przez krytyków na całym świecie. Serial „Krew” to bezkompromisowa opowieść o rodzinnych więzach, mrocznych tajemnicach i prawdzie, która może zniszczyć wszystko. To propozycja dla fanów mocnych wrażeń, emocji i gęstej atmosfery charakterystycznej dla najlepszych skandynawskich thrillerów.
Vanessa Aleksander: "Silna kobieta to taka, która nie boi się walczyć o siebie i zaznaczać swoich granic"
W najnowszym wywiadzie Vanessa Aleksander zdradza, kim się inspiruje i jakie wartości są dla niej najważniejsze. Aktorka opowiada o rodzinie, odważnych kobietach sukcesu oraz o tym, co ceni najbardziej w sobie.
Spis treści: Rodzinne inspiracje Vanessy Aleksander – kobiety sukcesu w jej życiu Aktorki, które motywują Vanessę Aleksander do działania Prywatne wartości Vanessy Aleksander – szczerość, uczciwość i dobre serce Co Vanessa Aleksander ceni w sobie najbardziej? Rodzinne inspiracje Vanessy Aleksander – kobiety sukcesu w jej życiu Vanessa Aleksander, w swoim najnowszym wywiadzie, z niezwykłą szczerością mówi o kobietach, które wywarły na niej największy wpływ. Bez wahania przyznaje, że największym wzorem do naśladowania jest dla niej mama. Jednak to nie jedyna kobieta w jej życiu, którą podziwia. Inspiracją są również inne członkinie rodziny – babcia, ciocia oraz siostra cioteczna. Aktorka podkreśla, że kobiety w jej rodzinie wyróżniają się nie tylko siłą i odwagą, ale także ciepłem, stylem i mądrością. Są wzorem kobiecej niezależności, gotowości do walki o swoje prawa oraz wyznaczania granic. To właśnie ich podejście do życia sprawia, że Vanessa Aleksander czerpie z nich inspirację na co dzień. Aktorki, które motywują Vanessę Aleksander do działania Oprócz kobiet z najbliższego otoczenia, Vanessa Aleksander czerpie inspirację również od znanych aktorek. Fascynują ją artystki, które odważnie sięgają po swoje marzenia, tworząc brawurowe kreacje i nie przejmując się opinią innych. Wyróżniające się barwną osobowością oraz energią na scenie i ekranie. Ich postawa skłania ją do przekraczania własnych granic. To właśnie takie osoby motywują ją do pełnego zaangażowania w swoje role i podejmowania nowych wyzwań w karierze aktorskiej. Prywatne wartości Vanessy Aleksander – szczerość, uczciwość i dobre serce Vanessa Aleksander w wywiadzie nie kryje swoich poglądów na temat wartości, które ceni w życiu najbardziej. Podkreśla, że kluczowe dla niej są szczerość i uczciwość w relacjach z innymi. W jej oczach najważniejsze jest traktowanie każdego na równi, bez względu na sytuację czy okoliczności. Aktorka mówi wprost, że dumna jest z tego, iż ma dobre serce i stara się zawsze okazywać empatię wobec innych ludzi. Uważa, że dobroć i wrażliwość na potrzeby innych są cechami, które powinny być pielęgnowane i promowane w dzisiejszym świecie. Co Vanessa Aleksander ceni w sobie najbardziej? Oprócz cech charakteru, Vanessa Aleksander wspomina również o tym, co w sobie lubi fizycznie. Wśród wszystkich swoich atutów to właśnie uśmiech ceni najbardziej. Uważa go za swój znak rozpoznawczy i element, który najlepiej oddaje jej pozytywną energię oraz serdeczność wobec innych ludzi. Vanessa Aleksander jest przykładem kobiety, która dąży do samorozwoju, jednocześnie czerpiąc inspirację z otaczających ją kobiet i aktorek. Jej postawa oraz wartości są świadectwem tego, jak istotne jest otaczanie się ludźmi pełnymi pozytywnej energii i determinacji.
Vanessa Aleksander o swoim wyglądzie: "Dorastając, miałam mnóstwo kompleksów"
Vanessa Aleksander w szczerym wyznaniu o definicji piękna i kompleksach, a także o utartych kanonach wyglądu.
Maja Chitro: Pamiętasz, kto pierwszy raz w życiu powiedział Ci, że jesteś piękna? Vanessa Aleksander: Zgaduję, że rodzice. Jednak nie był to komplement stanowiący o moim poczuciu wartości. Nie pamiętam też, żebym w dzieciństwie myślała o tym, czy jestem piękna. Dorastając, miałam mnóstwo kompleksów. Przeszkadzały mi np. moje usta, wydawały się za duże. Dziś je uwielbiam. Z innymi kompleksami też sobie poradziłaś? Nie z wszystkimi. Ale zdajesz sobie sprawę ze swojego piękna? Zależy od dnia, ale nie narzekam na fizis, choć w pracy zdarza mi się być określaną przez wygląd. Próbuje się przydzielać mi role, które szufladkują. Staram się więc z tym walczyć, choć czasem nie do końca mogę albo nie umiem. Tak jest ten system zbudowany, że wygląd określa aktorkę. Wiem, że wpisuję się w kanon, ale też każdy ma inną definicję piękna. Wcześniej Cię to krępowało? Przez długi czas odczuwałam dyskomfort, określając siebie jako osobę atrakcyjną. Albo mówiąc, że jakaś część mojego ciała jest ładna, że jednak lubię swoje usta. Im jestem starsza i im bardziej dbam o swoje zdrowie, tym bardziej siebie doceniam, a dyskomfort ulatuje. Powiedziałaś, że każdy ma swoją definicję piękna. Jaką masz Ty? W jaki sposób się budowała? Myślę, że jak dla większości dziewczynek, najpierw najpiękniejsza była dla mnie moja mama. Jej włosy, oczy, perfumy, sposób ubierania. Do dzisiaj kobiety, które przypominają mamę, wydają mi się najpiękniejsze. Jest też babcia, którą uważam za ikonę stylu – nie tylko dlatego, że dba o swój wygląd, ale jest energiczną i świadomą siebie kobietą. Pilnuje granic i tego, żeby jej zdanie zostało usłyszane. Z wiekiem ideał piękna ewoluował. Nie byłam jedyną osobą, która uważała się za niewystarczającą, oglądając przefiltrowane zdjęcia. Dziś moją definicją piękna jest bycie zdrową, dbanie o higienę snu, głowy. Zaznaczanie granic, troska w pierwszej kolejności o siebie i swoje poczucie bezpieczeństwa. To jest dla mnie najpiękniejsze. To definicja dosłowna. Wyświetl ten post na Instagramie Post udostępniony przez ELLE Poland (@ellepolska) A metaforyczna? Uderzyła mnie ostatnio „Anora” (w reż. Seana Bakera – przyp. red.), bo porusza bliskie mi tematy. Film uświadamia, że obudowujemy się w skorupy, rzadko zadajemy sobie pytanie, czego tak naprawdę potrzebujemy i co sprawi, że poczujemy się dobrze. Piękno dla mnie to po prostu spokój. Spokój, czyli symetria i porządek? Zupełnie jak u Arystotelesa – właśnie tak pojmował piękno. Nie wiem, czy aż tak… Może chodzi o to, że przez długi czas ignorowałam potrzebę i istotę spokoju, wagę dbania o zdrowie, czego konsekwencją były nie tylko zaburzenia lękowe, lecz także wykształcona choroba autoimmunologiczna. Za piękną uważam dziś ludzką odwagę stawania w obronie osób słabszych i mniejszości. A za najpiękniejsze to, że mimo ryzyka przed zranieniem jako ludzie każdego dnia podejmujemy walkę, by kroczyć przez świat, zdobywać szczyty i realizować marzenia. Ach, no i miłość! Niekoniecznie ta romantyczna, ale też w stosunku do siebie – bycie czułym, czujnym, dobrym. Nie ma dla mnie nic większego. Cały wywiad szefowej działu kultury Mai Chitro z bohaterką okładkową Vanessa Aleksander przeczytasz w kwietniowym wydaniu ELLE i na ELLE.PL
Vanessa Aleksander: „Dziś nie wstydzę się powiedzieć, że najważniejsze dla mnie jest to, co w domu, a nie na scenie”
Nie boi się mówić, że aktorstwo to trudny zawód, w którym często się przegrywa. Teraz się z tym godzi, a dla roli potrafi zrobić naprawdę wiele, ale już nie wszystko. Vanessa Aleksander, dziś pewna siebie jak nigdy, odnalazła w świecie piękno, bo w końcu posłuchała siebie.
Za chwilę grają Almodóvara. Pół godziny później zaczyna się „Dziewczyna z igłą”. W środowy wieczór w Cafe Kino Muranów jest głośno jak w ulu. Siedzimy z Vanessą pochylone nad dyktafonem. Nie czuję jednak dyskomfortu, bo Aleksander wie, jak rozładować sytuację. To jedna z najserdeczniejszych osób w branży. I najbardziej zapracowanych. Choć wciąż się uśmiecha, jasno zaznacza: „Ten zawód jest też o przegrywaniu”. Rozmowę zaczynamy jednak od rzeczy przyjemniejszych – a więc definicji piękna. Choć i tu sprawy nie do końca są klarowne. Maja Chitro: Pamiętasz, kto pierwszy raz w życiu powiedział Ci, że jesteś piękna? Vanessa Aleksander: Zgaduję, że rodzice. Jednak nie był to komplement stanowiący o moim poczuciu wartości. Nie pamiętam też, żebym w dzieciństwie myślała o tym, czy jestem piękna. Dorastając, miałam mnóstwo kompleksów. Przeszkadzały mi np. moje usta, wydawały się za duże. Dziś je uwielbiam. Z innymi kompleksami też sobie poradziłaś? Nie z wszystkimi. Ale zdajesz sobie sprawę ze swojego piękna? Zależy od dnia, ale nie narzekam na fizis, choć w pracy zdarza mi się być określaną przez wygląd. Próbuje się przydzielać mi role, które szufladkują. Staram się więc z tym walczyć, choć czasem nie do końca mogę albo nie umiem. Tak jest ten system zbudowany, że wygląd określa aktorkę. Wiem, że wpisuję się w kanon, ale też każdy ma inną definicję piękna. Jestem w takim momencie swojego życia, że coraz bardziej lubię to, jak wyglądam. Zaczęłam dbać o zdrowie i mówiąc o tym, czuję się komfortowo. Wcześniej Cię to krępowało? Przez długi czas odczuwałam dyskomfort, określając siebie jako osobę atrakcyjną. Albo mówiąc, że jakaś część mojego ciała jest ładna, że jednak lubię swoje usta. Im jestem starsza i im bardziej dbam o swoje zdrowie, tym bardziej siebie doceniam, a dyskomfort ulatuje. Powiedziałaś, że każdy ma swoją definicję piękna. Jaką masz Ty? W jaki sposób się budowała? Myślę, że jak dla większości dziewczynek, najpierw najpiękniejsza była dla mnie moja mama. Jej włosy, oczy, perfumy, sposób ubierania. Do dzisiaj kobiety, które przypominają mamę, wydają mi się najpiękniejsze. Jest też babcia, którą uważam za ikonę stylu – nie tylko dlatego, że dba o swój wygląd, ale jest energiczną i świadomą siebie kobietą. Pilnuje granic i tego, żeby jej zdanie zostało usłyszane. Z wiekiem ideał piękna ewoluował. Moje pokolenie, które zaczęło się zapoznawać z social mediami, ma zaburzony ogląd piękna. Nie byłam jedyną osobą, która uważała się za niewystarczającą, oglądając przefiltrowane zdjęcia. Dziś moją definicją piękna jest bycie zdrową, dbanie o higienę snu, głowy. Zaznaczanie granic, troska w pierwszej kolejności o siebie i swoje poczucie bezpieczeństwa. To jest dla mnie najpiękniejsze. To definicja dosłowna. A metaforyczna? Uderzyła mnie ostatnio „Anora” (w reż. Seana Bakera – przyp. red.), bo porusza bliskie mi tematy. Film uświadamia, że obudowujemy się w skorupy, rzadko zadajemy sobie pytanie, czego tak naprawdę potrzebujemy i co sprawi, że poczujemy się dobrze. Piękno dla mnie to po prostu spokój. Spokój, czyli symetria i porządek? Zupełnie jak u Arystotelesa – właśnie tak pojmował piękno. Nie wiem, czy aż tak… Może chodzi o to, że przez długi czas ignorowałam potrzebę i istotę spokoju, wagę dbania o zdrowie, czego konsekwencją były nie tylko zaburzenia lękowe, lecz także wykształcona choroba autoimmunologiczna. Za piękną uważam dziś ludzką odwagę stawania w obronie osób słabszych i mniejszości. A za najpiękniejsze to, że mimo ryzyka przed zranieniem jako ludzie każdego dnia podejmujemy walkę, by kroczyć przez świat, zdobywać szczyty i realizować marzenia. Ach, no i miłość! Niekoniecznie ta romantyczna, ale też w stosunku do siebie – bycie czułym, czujnym, dobrym. Nie ma dla mnie nic większego. Najtrudniejsza w tym wszystkim zdaje mi się walka o siebie. Szczególnie w zawodzie aktora, kiedy musisz wpasować się w wiele niestandardowych sytuacji. Cały czas się jej uczę. To dopiero początek. Ale mam pełną świadomość, że właśnie na tym powinnam się skupić. Kiedyś nie zwracałam uwagi na to, czy czuję się komfortowo, jak jem albo śpię. Bawiło mnie, gdy ktoś polecał mi medytację, spacer. Ważniejsza wydawała mi się inwestycja w pracę, godziny na planie, w szkole teatralnej, na warsztatach. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że nie przyniesie to żadnych efektów, o ile po prostu o siebie nie zadbam. Aż straciłam zdrowie. Poza tym funkcjonowanie w środowisku aktorskim, o które pytasz, jest trudne. Czuję, że nie jestem jego częścią. Z własnego wyboru? To nie jest wybór. To obserwacja. Mam wrażenie bycia elementem zewnętrznym, choć o przynależność walczyłam przez 10 lat pracy w zawodzie. Nie zawsze dbałam o granice, starając się o rolę albo będąc w roli. Teraz wiem, że nie muszę być częścią jakiejś grupy za wszelką cenę. A może środowisko aktorskie przestało już funkcjonować w formie jednego spójnego bytu? Młode pokolenie układa się inaczej. Być może jest bardziej i częściej „zapraszające”. Mam wrażenie, że im starsze środowisko, tym mniej chętne do uznawania odmienności poglądów i wyboru dróg. Bo moje pokolenie coraz rzadziej chce się zabijać w imię tego zawodu, choć rozumiemy, że ktoś może myśleć inaczej. Mam kilka bliskich osób w środowisku, ale poczucie bycia wyrzutkiem czasem wraca. Może tkwi tylko w mojej głowie? Może to kompleksy, o których rozmawiałyśmy na początku? Może jestem za mało artystyczna? Albo za mało mówię? A może za dużo? Za mało we mnie sztuki? A może jednak jestem przeintelektualizowana? Może tak naprawdę to walka z moimi demonami? Zdarza mi się wątpić, choć nadal uważam, że to nie najłatwiejsze środowisko pracy. Szczególnie dla kobiet, bo to wciąż zmaskulinizowany świat. Przez lata wytwórnie wykorzystywały twarze aktorek do promowania swoich produktów, ale nie traktowano ich poważnie. Tak prowadzono karierę m.in. Marilyn Monroe. Ruch #metoo też nie wziął się znikąd. Nie wiem, czy to kwestia pokoleniowa, zmiana powszechnej świadomości, czy może praca aktorek nad odzyskaniem swego głosu. Wielokrotnie miałam wrażenie, że muszę wciąż udowadniać, że jestem partnerem w dialogu. Dopiero jak okazywało się, że to, co mówię, jest interesujące, upewniałam się w poczuciu własnej wartości. Teraz, gdy jestem starsza, mniej mnie to zajmuje. Długo walczyłam, by sobie zaufać i zrozumieć, że nie potrzebuję do tego cudzej walidacji. Duma mnie rozpiera, że w najtrudniejszym czasie nie uległam niczyim wpływom. Nawet jeśli bałam się odezwać, robiłam to uczciwie wobec siebie. Nigdy niczego nie udawałam. Gdy z czymś się nie zgadzałam, czułam się niekomfortowo, mówiłam o tym. Ale dziś robię to głośniej. Jest jeszcze jedna kwestia, którą chciałam poruszyć w kontekście piękna – oszpecenie się. W aktorstwie zdarzają się takie wyzwania jak rola Charlize Theron w „Monster” czy najnowsza Demi Moore w „Substancji”. Jakie bariery musisz pokonać jako aktorka, żeby stać się na ekranie czy na scenie nieatrakcyjną? Bycie nieatrakcyjną w kinie czy sztuce jest dla mnie szalenie atrakcyjne! Ciągnie mnie do tego. W jedną z takich ról wcieliłaś się w spektaklu Agaty Dudy-Gracz „Każdy musi kiedyś umrzeć, Porcelanko, czyli rzecz o wojnie trojańskiej”. Przeobraziłam się w nim w potworną pannę młodą i było to wspaniałe! Nie mam obsesji na punkcie swojego wyglądu, podobania się, szczególnie gdy kreuję postać. Po prostu lubię czuć się zadbana, czysta, pachnąca – bo zapach jest dla mnie bardzo istotny. Ale gdy jestem na planie, wolę być charakterystyczna. Takie filmy i takie role najbardziej mnie interesują. Czasem przerysowane, komiksowe. Nawet jeśli jest to skok na głęboką wodę, który nie wyjdzie, bardziej doceniam odwagę tworzenia niż ciągłe lawirowanie na bezpiecznej mieliźnie. W „The Office PL” wielokrotnie wyglądałam źle. I co myślałaś, gdy oglądałaś siebie taką na ekranie? Trzeba mieć do siebie dystans. Możliwość przeobrażenia się to największa frajda dla aktorki. A ile byłabyś w stanie zrobić dla wymarzonej roli? Kiedyś? Wszystko. Był czas, że deklarowałam, że mogłabym nawet wstrzyknąć kwas hialuronowy, gdyby wymagała tego rola. Dziś już nie. Uważam, że każda metamorfoza jest pożądana, o ile jest zdrowa, bez ingerencji o długotrwałych konsekwencjach. Dla roli mogę zrobić bardzo wiele w kontekście zaangażowania, przygotowania, stuprocentowego oddania. Pojawiasz się w rolach dramatycznych, m.in. w „Sali samobójców. Hejterze” Komasy czy „Rojście” Holoubka. Prywatnie jesteś zabawna, podobnie na ekranie, choćby w „The Office PL”. Wierzę Ci w dramacie i komedii. Ta ostatnia uchodzi za najtrudniejszy z gatunków. Też tak myślę. I czuję, że dopiero przy czwartym sezonie „The Office PL” poczułam wolność w budowaniu postaci Patrycji (managerki w siedzibie wody mineralnej Kropliczanka – przyp. red.) – tyle czasu ją rozpracowuję, że w końcu mogę powiedzieć, że ją rozumiem. Jak pracujesz nad tą rolą? To inny proces niż w przypadku budowania bohaterek dramatycznych? Nie jest aż tak odległy. Gdy zajęłam się Patrycją, znalazłam trzy panie, którew swoim zachowaniu, mowie, gestykulacji były przekomiczne i bardzo przekonujące. Ich sposób wyrażania się, wiara w dość abstrakcyjne rzeczy, o których mówiły, stały się punktem wyjścia dla mojej bohaterki. Na początku Patrycja wymyśla całą strategię funkcjonowania firmy, którą ma za zadanie odbudować. Z reżyserem (Maciejem Bochniakiem – przyp. red.) chcieliśmy więc pokazać fałszywą pewność siebie. I to było to! Jednak tak naprawdę najważniejsza w tym procesie była intuicja. Polegasz na niej? Bardzo, od zawsze. Pamiętam pierwszy rok studiów i fuksówkę, gdy jedna ze starszych studentek powiedziała: „Będziesz dobrą aktorką, bo masz świetną intuicję”. Nie rozumiałam tego. Inni dostali pochwały za świetny śpiew, taniec, dykcję. A ja za intuicję. Brzmiało jak wydmuszka. Dopiero po latach, zwracając świadomie uwagę na to, co mi pomaga, intuicja stała się moim głównym narzędziem aktorskim. Intuicja podobnie funkcjonuje na planie filmu, serialu jak na scenie teatralnej? Myślę, że tak. Na etat do teatru (Współczesnego – przyp. red.) trafiłam tuż po szkole. Jako najmłodsza w zespole byłam przerażona tym, jak mało wiem w kontraście do doświadczenia starszych aktorów. Niedługo potem wybuchła pandemia. Nie zdążyłam się zgrać z grupą, nie mogłam się odnaleźć, więc intuicja nie miała tam prawa zadziałać. Teraz, gdy jestem traktowana jak partner i czuję pewność siebie, moje podejście do pracy na planie czy na scenie niewiele się od siebie różni. Choć każdy reżyser w teatrze pracuje inaczej – Monika Strzępka na tekście, który jest święty. U Agaty Dudy-Gracz jest on nieistotny w porównaniu z budowaniem świata. Za to w „The Office PL” znów najważniejsze jest słowo. Im bardziej się od niego oddalamy, tym łatwiej przestrzelić. W aktorstwie po prostu nie można być skupionym na sobie i swoim ego. Jak mawia prof. Wiesław Komasa: „Brak pokory to śmierć dla artysty”. Zgadzam się. Skoro już o ego i metaforycznej śmierci aktora, to Mrożek pisał w listach: „Teatr jest praniem sumienia”. Zdarza Ci się je prać? Teatr daje mi raczej dziecięcą beztroskę, zapomnienie, bo to właśnie scena mnie uwiodła, jeśli chodzi o wybór ścieżki zawodowej. Drążąc więc temat teatru, tym razem słowami Leca z „Myśli nieuczesanych”: „Iluż to ludzi, schodząc ze sceny, zapomina się rozcharakteryzować”, muszę zadać pytanie: czy rzecz ta i Ciebie dotyczy? Rzadko, bo coraz więcej uwagi poświęcam byciu blisko siebie. Zbyt głębokie wchodzenie w role i zapominanie o tym, kim się jest w prawdziwym życiu, to synonim braku troski o swoje zdrowie. Oczywiście nie jest to łatwe, nie zawsze mi wychodzi tak, jak bym chciała. Przypominam sobie jednak, że w przeszłości wielokrotnie popełniałam ten błąd nierozcharakteryzowania się po zejściu ze sceny. Mam wrażenie, że czasami specjalnie taplałam się w emocjach, co z perspektywy czasu nigdy nie dawało dobrych efektów. Mimo całej swojej magii aktorstwo to wciąż tylko iluzja. A nie jest to kwestia błędu debiutanta, który chce wypłynąć na najgłębsze wody, bo uważa, że ma ku temu wszelkie umiejętności, aż nagle zaczyna się topić? Zgadzam się. Ten błąd popełniłam w swoim debiucie fabularnym, „Sali samobójców. Hejterze”. Chcieliśmy z Maćkiem Musiałowskim aż za bardzo, dostając tę wielką szansę pracy z Jankiem Komasą. Spełnienie marzeń, bo to wielki reżyser. Miałam poczucie, że muszę tę szansę wykorzystać nie na 100 proc., ale bez granic, by udowodnić wszystkim, że znalazłam się tu nieprzypadkowo. I przepadałam. Teraz wiem, że można z siebie dać o wiele więcej, jeśli się o siebie dba. Taka nauka. To niełatwe emocje. Ale aktorstwo bywa trudne. Co dziś czujesz, gdy przegrywasz? Ten zawód jest trochę o przegrywaniu. Najbardziej bolą więc porażki indywidualne, gdy staramy się o rolę miesiącami i na mecie okazuje się, że trafia do kogoś innego. Radzę sobie z tym różnie, ale ostatnio coraz lepiej. Bo? Bo chyba zaczęłam bardziej doceniać to, co w życiu prywatnym, niż to, co w zawodowym. Ostatnio przegrałam naprawdę ważny casting do roli, o której od zawsze słyszałam, że powinna być moja. Związałam się z tą myślą. Przechodziłam przez kolejne etapy przesłuchania, w końcu dotarłam do finału. I przegrałam. Gdy dowiedziałam się, że rola trafiła do kogoś innego, potraktowałam to osobiście: że nie byłam wystarczająco dobra, że mogłam lepiej, że trzeba było się dłużej przygotowywać. Ale po całym dniu, gdy kładłam się spać, pomyślałam: „Co to w ogóle zmienia?”. Naprawdę nic. Kocham swój zawód. Mam nadzieję, że będę mogła go uprawiać całe życie, a role, o których marzę, do mnie przyjdą. Jednak fakt, że mogłam zasnąć w wygodnym łóżku obok osoby, którą kocham, zmienia moją perspektywę. Wiem, że brzmi to jak wyświechtany frazes, ale wiem też, że kiedyś tego wszystkiego nie doceniałam, bo za wszelką cenę chciałam spełniać marzenia zawodowe. Byłam wobec siebie krytyczna, niedobra. I nie chcę już tak, bo donikąd mnie to nie zaprowadzi. Wszystkie decyzje, które w ostatnim czasie podejmuję, są po to, by nie iść na kompromisy, jeśli chodzi o mój komfort i zdrowie psychiczne. To chyba też kwestia ułożenia się ze swoim ego? To nieustanna praca. Chciałabym powiedzieć, że mnie to nie dotyczy… Ale bez ego aktor nie wyszedłby na scenę. No właśnie, bo ego bywa dobre, jeśli wykorzystujemy je we właściwy sposób. Bycie serdecznym dla ekipy jest dla mnie ważne. Nigdy nie zrozumiem, jak można wybaczać wszystkie nadużycia, tłumacząc: „Bo to wielki aktor” albo „Świetna aktorka”. Nie zgadzam się. Ego ma nam pomagać w budowaniu postaci, kreowaniu sceny, ale nigdy w zaszczuwaniu innych. Jesteśmy aktorami, lecz przede wszystkim ludźmi. Potrafisz jednak czasami w życiu przyaktorzyć? Jasne, że tak! Urodziłam się po to, żeby być aktorką! Uwielbiam się wygłupiać, rozbawiać ludzi i słuchać tego, co mają do powiedzenia. To też wypadkowa aktorskiego bycia, odwagi w komunikowaniu się z innymi, patrzenia im w oczy, braku wstydu na co dzień. Poza tym moi rodzice w dzieciństwie, gdy zaczynałam dyskutować, mówili mi: „Vanessa, ty już nie jesteś w teatrze”. To wszystko dlatego, że chodziłam wtedy często do teatru i lubiłam sobie pogadać. A kiedy opuszczasz kurtynę? Gdy wracam do domu, jestem z moimi najbliższymi. Wtedy wyłączam się z przestrzeni zawodowej, z potrzeby nieustannej walki o bycie uwzględnioną lub wybraną. Mam wielkie szczęście w życiu, bo otaczam się dobrymi osobami. Spełniam się w kinie, żyję tym, ale to mnie nie definiuje. I nigdy nie będzie. Kiedyś chciałam być aktorką, która dla sztuki poświęci wszystko, a zawód stanie się jej misją. Dziś nie wstydzę się powiedzieć, że najważniejsze dla mnie jest to, co w domu, a nie na scenie.
Polski film z Vanessą Aleksander z prestiżową nagrodą za granicą. Wzruszający dramat sci-fi zachwycił krytyków
12 lutego w Berlinie rozdane zostały nagrody Blaue Blume dla najbardziej romantycznych filmów krótkometrażowych. O statuetkę po raz drugi w historii walczyli także polscy twórcy.
Nagroda Blaue Blume dla najbardziej romantycznych filmów krótkometrażowym przyznawana jest w Berlinie już od 14 lat. W 2024 roku po raz pierwszy o statuetkę mogli powalczyć także polscy twórcy. Zwycięzcą w kategorii „Najlepszy polski film” okazał się wtedy „Blue Hour” w reżyserii Stacey Rushchak. Teraz jury doceniło dramat z Jakubem Sasakiem i Vanessą Aleksander w rolach głównych. „love_proxy” z Vanessą Aleksander zwycięzcą konkursu Blaue Blume 2025 Blaue Blume to nagroda dla najbardziej romantycznych filmów krótkometrażowych, która przyznawana jest przez stację Romance TV od 2011 roku. Nazwa nagrody oznacza dosłownie „niebieski kwiat”, który w Niemczech jest symbolem romantyczności i miłości. Już po raz drugi konkurs rozszerzono także dla polskich twórców, którzy oprócz statuetki walczyli o główną nagrodę pieniężną. W 2025 r. jury zadecydowało, że zwycięzcą w kategorii „Najlepszy polski film” zostanie „love_proxy”. „Jury doceniło film przede wszystkim za odważne i przenikliwe podjęcie tematu rozmycia granic między rzeczywistością a światem cyfrowym. Film trafnie ukazuje presję wizerunkową, wykreowaną w dużej mierze przez media społecznościowe, skłaniając do refleksji nad autentycznością i relacjami bez filtrów. To uniwersalna i aktualna opowieść o miłości i akceptacji, która pozostawia widza z pytaniem: czy potrafimy być naprawdę sobą? – czytamy na oficjalnym profilu instagramowym Blaue Blume Polska. O czym opowiada „love_proxy”? Film w reżyserii Marcina Niemkiewicza to poruszający dramat, który zasługuje na uwagę. Krótkometrażowa produkcja śledzi losy Gniewka - 27-letniego wrażliwego programisty. Otrzymuje on w pracy wynalazek - sobowtóra-robota, który jest jego ulepszoną wersją. Zamiast korzystać z niego do profesjonalnych działań, Gniewko próbuje wykorzystać ludzką maszynę, by zbliżyć się do ukochanej Leny. „love_proxy”, ale także inne finałowe filmy Blaue Blume, dostępne są do obejrzenia na platformie player.pl w kolekcji Blaue Blume 2025.
Vanessa Aleksander: "Będąc w szkole słyszałam, że aktor nie pojawia się w pracy tylko, jeśli nie żyje" [WYWIAD]
Na koncie ma główne nagrody aktorskie przyznawane na Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi, Telekamerę, debiut kinowy u Jana Komasy i autorską audycję, której odcinki wielokrotnie trafiały na listę najczęściej słuchanych podcastów w Polsce. Teraz dała poznać się telewizyjnej publiczności również jako niesamowita tancerka w 15. edycji „Tańca z gwiazdami”. I choć wydawać by się mogło, że wszystko, czego dotknie się Vanessa Aleksander momentalnie przemienia się w złoto, tylko ona wie, ile pracy i wyrzeczeń włożyła w to, aby się tutaj znaleźć.
Julia Lubecka: Vanessa, spotykamy się w niezwykle ciekawym momencie w twojej karierze, a mianowicie już niedługo zobaczymy dwa bardzo różne programy z twoim udziałem. 15 września zadebiutujesz jako uczestniczka 15. edycji „Dancing with the Stars”. Z jakim nastawieniem rozpoczęłaś treningi do programu? Na ten moment towarzyszy mi już jedynie ogromna ekscytacja. Muszę przyznać, że z „Tańcem z Gwiazdami” wiąże się u mnie dosyć długa historia. Po pierwsze było to moje marzenie z dzieciństwa, które kiełkowało od pierwszej edycji, kiedy to oglądałam sama program i dorastałam razem z nim. Po drugie, towarzyszyła mi rosnąca obawa, kiedy po raz pierwszy zaczęła się pojawiać ta propozycja (udział w programie proponowano mi kilka razy), dotycząca tego, co pomyśli o mnie środowisko aktorskie. Przejmowałam się tym, w jaki sposób to może wpłynąć na odbiór mojej pracy aktorskiej i właściwie to była jedyna rzecz, która przez lata powstrzymywała mnie przed podjęciem tej decyzji. A ponieważ za dwa lata będę świętować trzydzieste urodziny, obiecałam sobie, że do tego czasu chcę podejmować decyzje w zgodzie ze sobą, a nie w obawie przed tym, co pomyślą o mnie inni. Jestem osobą wysoko lękową i na co dzień mierzę się z masą obaw, choć większość z nich generuję sobie sama. W końcu pomyślałam sobie, że jeżeli przed spełnieniem dziecięcego marzenia powstrzymuje mnie właśnie lęk, to pewnego dnia będę tego żałować. A gdy odmówiłam po raz kolejny udziału w programie, mimo że go oglądałam i kibicowałam moim znajomym, kolegom i koleżankom, naszła mnie myśl, że naprawdę żałuję, że nie jestem tam razem z nimi. Obiecałam sobie, że jeśli jeszcze raz ta propozycja do mnie przyjdzie, to po prostu się nad tym poważnie zastanowię. A ponieważ akurat przesunęły mi się nagrania do filmu, miałam wrażenie, że jest to idealny moment, żeby posłuchać serca i pójść za intuicją. Na ten moment, jak już zaczęły się treningi i wyłączyłam szum tej lękowej strony, została tylko ekscytacja i duża radość z tego, że tam jestem. Chciałabym jeszcze na moment zatrzymać się przy lęku, o którym mówisz. Sama odniosłam wrażenie, że widzowie rzadko pozwalają artystom na eksperymentowanie, eksplorowanie różnych dziedzin sztuki, co przecież jest naturalnym, a wręcz pożądanym przez artystów procesem. Nie bałaś się, że jako „poważna aktorka”, biorąca udział w programie, show rozrywkowym, nagle stracisz pozycję, na którą pracowałaś przecież tyle lat? To była moja największa i, tak naprawdę, jedyna obawa. Pomyślałam jednak, że czasy się zmieniają. Jeżeli jeden z największych polskich aktorów, Andrzej Seweryn, zasiada w jury programu rozrywkowego o drag queen, jeżeli wspaniali aktorzy teatralni biegają po Ameryce Południowej walcząc o jakiś talizman, czy Adam Woronowicz z Agatą Kuleszą próbują się nie roześmiać w zamkniętej przestrzeni, to chyba rozrywka nabrała innej wartości. Jest już lokowana w innym miejscu, szczególnie w czasach social mediów, gdzie okazuje się, że w cenie jest pokazywanie siebie prywatnie w pewnych okolicznościach, a ze wszystkich programów rozrywkowych ten jest najbliższy mnie. Wielokrotnie dostawałam zaproszenia do podobnych formatów telewizyjnych i zawsze odmawiałam, bo nie czułam, że chciałabym się sprawdzić w takiej formule. W przypadku „Tańca z Gwiazdami” wiedziałam, że ruch, taniec, to jest forma ekspresji, która mnie bardzo interesuje. Więc tak, na pewno miałam taką obawę, ale już widzę reakcje osób ze środowiska, które po ogłoszeniu mojego udziału pisały pokrzepiająco. Jeżeli pani Krystyna Janda mówi, „bardzo dobrze, że to zrobiłaś”, Dawid Ogrodnik pisze „chyba pierwszy raz na kogoś wyślę SMS-a” czy młode aktorki z mojego pokolenia mówią, „bardzo dobrze, że to robisz, bo robisz to też dla nas”, to naprawdę upewniam się, że można się realizować w rozrywce i to niczego nie zabiera. Pewnie i bez tych głosów bym miała poczucie, że to jest dobra decyzja, ale po prostu daję te przykłady, żeby może uzmysłowić też szerszej publiczności, że sztuka i rozrywka coraz częściej żyją w symbiozie i powoli stają się nierozerwalne. Podam inny przykład - niedawno na spotkaniu twórców serialu z aktorami, producentka zaleciła wszystkim aktorom siedzącym przy stole prowadzenie social mediów. Otwarcie powiedziała nam, że w dzisiejszych czasach ma to znaczenie. Sama zresztą miałam takie sytuacje, czy to na przesłuchaniach w Stanach, czy tutaj w Polsce, gdzie na liście castingowej, przy imieniu i nazwisku była podana ilość obserwatorów na social mediach i to (niestety) jest rzeczywistość, w której my, aktorzy, istniejemy i do której musimy się dostosować. Możemy się na to obrażać, możemy oczywiście dyskutować czy to jest fajnie, czy nie, ale rzeczywistość jest dokładnie taka. To absolutnie nie było dla mnie motywacją w podjęciu decyzji o udziale w programie, ale jest jakimś małym suplementem. Uważam, że ta decyzja jest dobra. Dobra przede wszystkim dlatego, że posłuchałam siebie, a nie swojej lękowej strony, która mówi: „a co ktoś sobie o mnie pomyśli?”. Jako córka łyżwiarzy figurowych pewnie byłaś przyzwyczajona do intensywnych treningów. Myślę, że nie byłam przyzwyczajona do aż tak intensywnej aktywności fizycznej i nie spodziewałam się, że udział w programie będzie aż tak wymagający. Są to jednak 6-, czasem 8-godzinne treningi, siedem dni w tygodniu. Tryb zdjęciowy wygląda tak, że załóżmy, jeżeli w niedzielę jest emisja odcinka na żywo, w sobotę dowiadujemy się, co będziemy tańczyć i na przygotowanie choreografii mamy około 4-5 dni. To jest naprawdę bardzo mało. Nagle się okazuje, że te sześć godzin treningu to też jest niewystarczająco w ciągu dnia. Jest to bardzo wyczerpujący tryb. Myślę, że nie da się za wczasu przygotować na taką intensywność. Faktycznie, moi rodzice są sportowcami, tak jak wspomniałaś, ale ja sama nigdy żadnego sportu profesjonalnie nie uprawiałam. Fortunnie przed samym rozpoczęciem treningów, kiedy już wiedziałam, że decyduję się na udział w programie, podjęłam współpracę z dietetykiem klinicznym i z trenerką, staram się do tego wyzwania podchodzić z głową, żeby moje zdrowie na tym zyskało, a nie ucierpiało. Myślisz, że wrażliwości na sztukę i doceniania tego kunsztu, ale też samej etyki pracy nauczyłaś się właśnie od rodziców? Wrażliwości na pewno tak. Moja mama ma duszę artystyczną, jest bardzo wrażliwa, empatyczna i uważna na uczucia innych, czasem aż przesadnie, ale to na pewno jej pomaga w odbiorze sztuki i w kreowaniu jej, w tym wypadku, na tafli lodowiska. Mój tato jest znacznie bardziej racjonalny i postrzega świat bardzo pragmatycznie, ale myślę, że dzięki temu ja jestem gdzieś pośrodku. Posiadam mocno rozwiniętą wrażliwość, ale jednocześnie staram się twardo stąpać po ziemi i potrafię to robić. Jeśli chodzi o etykę pracy, na pewno poniekąd miała na nią wpływ dyscyplina sportowa, którą oglądałam w domu, właśnie odziedziczona po rodzicach. Dodatkowo myślę, że jest to wypadkowa mojego przebywania w środowisku teatralnym i „starej” szkoły, o którą zahaczyłam podczas mojej edukacji teatralnej, gdzie szalenie ważne było oddanie pracy. Dziś uważam, że powinno się pracować z uwzględnieniem swoich emocji, swojej kondycji psychofizycznej. Jeszcze będąc w szkole słyszałam, że z zajęć zrezygnować nie można nawet przy najgorszej chorobie, że aktor nie pojawia się w pracy tylko, jeśli nie żyje itd. Słuchanie takich haseł przez lata na pewno sprawiło, że na jakiś czas w to uwierzyłam. Podejrzewam, że obawa, o której mówiłam wcześniej - przed tym, co ludzie o mnie pomyślą - wynika z podobnego miejsca. Teraz myślę, że to zamierzchłe podejście, nieaktualne. Młode pokolenie kreuje świat inaczej i warto to robić na własnych zasadach. Zauważyłaś, żeby twój perfekcjonizm przejawiał się także na parkiecie? Oczywiście! W tym kontekście bywam nie do zniesienia. Widząc ile popełniam błędów, nie potrafię się cieszyć z tego, że biorę udział w przygodzie, tylko jestem surowa wobec siebie i się krytykuję, karcę. Myślę, że ten program też będzie dla mnie lekcją odpuszczania. Przez wiele lat próbowałam robić wszystko jak najlepiej potrafię, ale teraz już wiem, że nie może się to odbywać za wszelką cenę. Co jeszcze chciałabyś wynieść z udziału w programie? Chciałabym się zmierzyć ze swoimi lękami, odstawić je na bok i cieszyć się z tego wyzwania. Dopiero teraz odkrywam, że, być może, moja decyzja o byciu aktorką jest, na bardzo podświadomym poziomie, walką o bycie uznaną, uwzględnioną. To jest moment, w którym będę musiała to odpuścić, bo jestem pewna, że negatywnych komentarzy, i trudnych momentów, będzie sporo. Więc przede wszystkim czeka mnie walka z lękiem, z perfekcjonizmem, z kompleksami, ale też upatruję w tym szansę na przyjrzenie się samej sobie w zupełnie innych warunkach i nauczenia się nowych rzeczy. Dużym zwycięstwem dla mnie już na tym etapie jest to, że po prostu poszłam w końcu za głosem serca. W przeszłości na castingach słyszałam, że jestem zbyt komercyjna, mam zbyt nudną, typową urodę. Mam wrażenie, że poniekąd te komentarze sprawiły, że za wszelką cenę usiłowałam podejmować decyzje, które uplasują mnie w miejscu aktorki zaangażowanej, która decyduje się tylko na artystyczne projekty. I nagle zorientowałam się, że to i tak nie ma znaczenia, bo finalnie decyzja jest subiektywna, a najważniejsze jest to, żebym to ja była szczęśliwa. Udział w programie nie jest pierwszym „nietypowym” projektem, którego się podjęłaś. Wystarczy wspomnieć audycję movie:my w newonce radio. Czy ta chęć próbowania nowych rzeczy jest u ciebie wrodzona, czy jest to raczej umiejętność, którą nabyłaś z czasem? Z moją audycją było podobnie jak z decyzją o "Tańcu". To był wspaniały czas. Było to dla mnie niesamowicie rozwijające, otwierające. Zaskoczyło mnie także to, ile osób słuchało mojego podcastu. Były odcinki, które potrafiły być w pierwszych 15. najbardziej słuchanych podcastów w Polsce na różnych platformach streamingowych. Jeśli chodzi o próbowanie nowych rzeczy, jest to u mnie pewien paradoks. Jak wspomniałam, często towarzyszy mi lęk, więc nie zawsze przychodzi mi to z łatwością, jednak mimo wszystko zawsze ważniejsza od obaw okazuje się intuicja. W jednym z wywiadów wspominałaś, że w aktorstwie najbardziej kręci cię transformacja, przemiana do roli. Zmiana związana z rolą Gabi w „Hejterze. Sali samobójców” sporo cię jednak kosztowała w tamtym czasie. Dziś możesz już powiedzieć, że znalazłaś balans między zaangażowaniem, a zatraceniem się dla sztuki? To zależy od projektu. Bardzo lubię angażować się w swoją pracę i się jej oddawać, jednak potrafi to być zgubne. Często by uzyskać efekt, który sobie zamierzyłam, kopałam w prywatnych doświadczeniach. Tylko prawda jest taka, że widz oglądający aktora w emocjonalnej scenie, nie będzie w stanie powiedzieć, czy ten rozgrzebuje swoją trudną przeszłość czy pracuje tylko na bazie oddechowych ćwiczeń i zaciskania mięśni w konkretny sposób, które sprawiają, że lecą mu łzy. Wierzę, że aktorstwo powinno się opierać na tym drugim - na warsztacie i sprawnym wykorzystaniu narzędzi danych w szkole teatralnej. Nie będę jednak udawać, że nie zdarzają mi się takie momenty, w których w bezradności sięgam do trudnych emocji, zdarzeń, wspomnień. Jest to proces, ale walczę, aby moje zdrowie jak najmniej ucierpiało przy takich scenach i wymagających projektach. Przy okazji promocji „Hejtera” wspominałaś także o terapii, której się później podjęłaś i nauce stawiania granic. W ostatnich latach sporo zaczęło się mówić o pracy z ciałem i komforcie aktorów i aktorek na planie, ale nie wydaje mi się, że wciąż za mało dyskutuje się o pomocy od strony psychologicznej. Jak ty radzisz sobie z emocjonalnym pokładem, jaki wkładasz w rolę? Super, że o to pytasz. Mam takie przekonanie, że wsparcie psychologiczne powinno być na każdym planie lub w każdym teatrze - tak jak jest w każdej korporacji. Praca na planie jest wymagająca. Często trwa rana do nocy i opiera się na bardzo głębokich i trudnych emocjach, więc naturalne, że wiąże się z tym duże wyczerpanie. Ja wciąż korzystam z terapii. Kiedy zaczęłam na nią uczęszczać przy okazji „Hejtera”, nie zrezygnowałam z niej. Jestem cały czas w kontakcie z psychoterapeutką i widzę, jak bardzo mi to pomaga. Bardzo istotne stało się dla mnie dbanie o swoje zdrowie - o dietę, o sen, o czym wcześniej tak dużo nie myślałam. Przyznam szczerze, że wcześniej podchodziłam do tego za bardzo beztrosko. Fortunnie nigdy nie brałam żadnych używek, prawie nie piję alkoholu, ledwo imprezuję, więc to są na pewno aspekty, które bardzo mocno trzymają mnie w pionie. Podejrzewam, że gdyby moje priorytety były inaczej rozłożone, to w tym natężeniu emocji i odczuwając tak silną presję zawodową, mogłabym się bardzo szybko wykończyć. Niestety nasze środowisko, aktorskie, jest mocno obciążone uzależnieniami. Wydaje mi się, że tu ponownie pokutują wzorce wyciągnięte ze „starej szkoły”, gdzie za kulisami aktorzy często wyciągali alkohol, „żeby się lepiej grało”. Zdarzało się, że w szkole teatralnej studenci potrafili przychodzić pijani na zajęcia i pedagogowie nie zwracali na to uwagi, nie było komentarzy na ten temat. Więcej, pojedynczy profesorowie sami potrafili przyjść pod wpływem lub na bardzo dużym kacu i, jakkolwiek to dziwnie nie zabrzmi, było to odbierane jako coś nieodbiegającego od normy. Wydawało się, że tak skoro środowisko funkcjonuje tak od lat, to będzie tak zawsze funkcjonowało. Były też oczywiście wyjątki - Maciej Stuhr, który uczył nas pracy z kamerą, uczulał nas, żebyśmy nie dawali się skusić na alkohol w pracy, uprzedzał, że możemy otrzymywać takie propozycje często, ale żeby nie traktować ich jak coś normalnego. Myślę, że duże przyzwolenie na używki w pracy, które jest w środowisku aktorskim sprawia, że tyle młodych aktorów uznaje potem, że jest to jakiś naturalny, wręcz normalny sposób radzenia sobie z presją. Na szczęście jednak, i to się zmienia. Jest coraz mniejsza tolerancja na używki w pracy i w Akademii, a „młodzi” są coraz bardziej świadomi ryzyka, jakie niesie za sobą nadużywanie. A skąd u ciebie ta odwaga, żeby zacząć mówić otwarcie o terapii i zdrowiu psychicznym? Teraz już nie widzę tego jako akt odwagi, lecz jak coś zupełnie normalnego. Chociaż przyznaję, że jeszcze kilka lat temu omijałam ten temat z obawy o to, co pomyślą o mnie inni. Lecz gdy kilka lat temu zaczął się mój proces terapeutyczny, zrozumiałam, że dbanie o swoje zdrowie psychiczne jest wręcz powodem do dumy. Dziś mam wrażenie, że jest to po prostu oznaka siły i sygnał, że człowiek się nie poddaje. Wiadomo, czasami - jak każdy - ulega swoim demonom, ale jednocześnie próbuje coś z tym zrobić. Nie wiem nawet co było motywacją, żeby zacząć to nazywać, ale chyba przekonanie, że to po prostu istotne i ważne. Mam też takie poczucie, że jeżeli mam platformę na której znajdują się odbiory, którzy chcą mnie słuchać, to chcę wykorzystać te narzędzie. Być może w ten sposób będę mogła zachęcić kogoś do dbania o swoje zdrowie i komfort psychiczny. Na początku naszej rozmowy wspomniałam o projektach w twoim życiu zawodowym. Poza „Tańcem z gwiazdami” już w listopadzie będziemy mogli oglądać cię w czwartym sezonie „The Office PL”. Spodziewałaś się, że serial tak przypadnie do gustu publiczności? Sama wcześniej wspominałaś, że mockumenty nie mają dobrej passy na polskim rynku… Myślę, że nikt się nie spodziewał. Szczególnie po tym jak wypłynęła pierwsza informacja do mediów o rozpoczęciu kręcenia - otrzymaliśmy wtedy ogromny hejt. Zaskoczyła nas wtedy ilość memów, negatywnych komentarzy, wiadomości. Spodziewałam się, że ludzie zareagują raczej sceptycznie na wiadomość o polskiej wersji The Office, ale nie przewidziałam, że reakcje będą aż tak negatywne. W tamtym momencie nic nie dawało nadziei na to, że ten format będzie kontynuowany. Okazało się, że nasze zaangażowanie w ten projekt, ale przede wszystkim to, że był on robiony na własnych zasadach, nie był przepisanym scenariuszem amerykańskim czy brytyjskim, było kluczem do sukcesu. Nagle okazało się, że Polacy lubią siebie oglądać w krzywym zwierciadle i się z tego pośmiać. My kochamy ten projekt. Naprawdę myślę, że mogę mówić w imieniu całej ekipy, zarówno tej stojącej przed, jak i za kamerą. Kochamy być na tym planie, kochamy się śmiać razem z widzami, realizując te sceny. To jest jedna z najfajniejszych przygód, jaką było dane mi realizować w życiu zawodowym. Cieszę się też, że miałam szansę w końcu pokazać się w takim komediowym wydaniu, bo ja prywatnie bardzo się lubię wygłupiać, uwielbiam się śmiać, moi znajomi głównie mnie z tego kojarzą. Ogrom radości z tego projektu daje mi jednak przede wszystkim to, że spotkałam się na planie z ludźmi, przy których się fantastycznie czuję, od których się mnóstwo uczę. To jest w ogóle chyba moja największa wygrana, jeśli myślę o swoim życiu zawodowym, ludzie, z którymi się spotykam na ścieżce zawodowej. Czy to przy moim pierwszym większym projekcie, „Legendach polskich” z Tomkiem Bagińskim, czy potem „Hejterze” z Jankiem Komasą. Miałam szansę poznać i uczyć się od naprawdę wspaniałych fachowców. I przy tym projekcie też tak jest. A co przyciągnęło cię do roli Patrycji? Wszystko. Kocham tę rolę. Uważam, że jest absurdalna, barwna, wielowymiarowa i niejednoznaczna. To największa radość, grać tak charakterne postacie. Przy okazji pracy nad rolą Patrycji, mogłam przeprowadzić ją przez zróżnicowane stany – od totalnej euforii, przez spektakularny upadek, bycie uzależnioną, aż do bycia w skrajnej biedzie w czwartym sezonie. Mam wrażenie, że co sezon jest innym wydaniem Patrycji, co jest dla mnie fantastycznym wyzwaniem, by tworzyć ją za każdym razem na nowo i jednocześnie trzymać się korpusu postaci, który zbudowaliśmy w pierwszym sezonie. Na koniec chciałam porozmawiać o drugiej stronie twojego zawodu. W jednym z wywiadów wspominałaś, jak kostium, szczególnie dla aktorki stawiającej pierwsze kroki w teatrze, ma duże znaczenie w odgrywaniu roli. Czy ubrania także pomagają ci odnaleźć się poza sceną i przed fleszem aparatów? Lubię otaczać się estetycznymi rzeczami, cieszy mnie moda, ale nigdy nie była moją wielką pasją, przez co nie jest dla mnie wsparciem w kryzysowych momentach. Otaczam się dobrymi ludźmi, przyjaciółmi i rodziną, i to oni są dla mnie dodatkowym oparciem. W życiu prywatnym najważniejszą dla mnie wartością jest autentyczność. Staram się to pokazywać, czy to na swoich mediach społecznościowych, czy w wywiadach. Rzadko spotykam się z fleszami aparatów, o których wspomniałaś, bo nieczęsto decyduje się na występy na ściankach. Właściwie dotychczas działo się to wyłącznie przy okazji promowania swoich projektów, albo wspierania projektów najbliższych mi ludzi. Wyjątki się zdarzają, i zrobiłam jeden przy okazji 30-lecia ELLE, ale było to zmotywowane wiarą w projekt i chęcią wsparcia pisma i redakcji, bo po prostu bardzo ją lubię, aniżeli w celu „pokazania się”, bo to szczerze mówiąc nie sprawia mi radości. Dążę do tego, że kreacje nieszczególnie pomagają mi się odnaleźć, chociaż cieszę się z tego, że przy takich okazjach mogę pokazać swoją estetykę. A jakie znaczenie w twoim życiu prywatnym ma w takim razie moda? Wspomaga. Lubię wyrażać swój nastrój przez biżuterię, elementy garderoby. Uważam, że moja babcia jest bardzo szykowną kobietą, moja mama tak samo, i to od nich uczyłam się niewymuszonej elegancji, klasy. Takimi kobietami się inspiruję. Moda to po prostu jakiś suplement do mojego codziennego dnia, który mnie bardzo cieszy, ale nie jest moją naczelną pasją. Lubię się ładnie ubrać, do czego też kiedyś wstydziłam się przyznać, bo wydawało mi się, że może to zostać odebrane jako płytkie, próżne, a teraz bez obaw to powtarzam. Dużą radość sprawia mi fajne wystylizowanie czegoś, czy spotkanie się z koleżankami i docenienie ich ubioru. Zdradzisz swoje ulubione marki czy sklepy vintage, w których najczęściej uzupełniasz szafę? Bardzo dużo rzeczy kupuję od polskich marek albo w drugim obiegu. Aplikacja Vinted jest moją ulubioną i stamtąd mam większość swoich oversize'owych marynarek, butów czy markowych akcesoriów. Na przykład, moje ukochane balerinki Tabi Maison Margiela znalazłam właśnie tam, za 1/4 swojej oryginalnej ceny. Normalnie nie byłoby mnie na nie stać. Markę, którą bardzo cenię za łączenie awangardy i świeżego spojrzenia z klasą i elegancją, jest Acne Studios. Uwielbiam także markę Miasta. Inspiruje mnie moda skandynawska, czyli np. Djerf od Matildy Djerf. Z polskich marek uwielbiam Monday Artwork, Dianę Milkanovą i Orange Studio, ale także wspieram komisy ubraniowe. Bardzo lubię Pracownię Vintage, lecz to z Igen mam najwięcej perełek. Dziewczyny prowadzące markę już mnie tam dobrze znają i mocno im kibicuję. Ważnym elementem ubioru jest dla mnie biżuteria. Jestem zawsze obwieszona naszyjnikami, nausznicami, bransoletami. Myślę, że moim stylem jest właśnie takie łączenie prostej, ponadczasowej elegancji z akcesoriami, które sprawiają, że outfit jest bardziej awangardowy i świeży.
Taniec z Gwiazdami 2024. Finałowy odcinek uwielbianego show Polsatu za nami. Kto wygrał tegoroczną edycję?
„Taniec z Gwiazdami 2024” dobiegł końca. Program, który od lat śledzi przed ekranami miliony widzów, znów dostarczył tanecznych emocji na najwyższym poziomie. Kto wygrał tegoroczną edycję i podniesie Kryształową Kulę?
Po wielu tygodniach pełnych widowiskowych występów i rywalizacji, publiczność poznała triumfatorów tegorocznej edycji. Od początku jedna z par była typowana przez fanów na wygranych, (co wcale nas nie dziwi, ponieważ też byliśmy w tej grupie). Inaczej po prostu być nie mogło! Dlatego piszemy z wielką przyjemnością, że...Vanessa Aleksander i Michał Bartkiewicz wygrywają "Taniec z Gwiazdami 2024". Para numer 8 od samego początku zaskarbiła sobie względy widzów i jury. Utalentowana aktorka została okrzyknięta objawieniem tegorocznej edycji tanecznego show i uznana za jedną z najlepszych uczestniczek w historii. W każdym odcinku para podnosiła coraz wyżej poprzeczkę. Ich taneczna chemia i precyzja sprawiła, że trudno było uwierzyć, iż tańczą ze sobą od niedawna. Wielkie gratulacje dla Vanessy i Michała. Z uśmiechem na twarzy i emocjonalnym dreszczykiem śledziliśmy Wasze poczynania.
Na jesienne imprezy nosimy odsłaniające suknie z mocnym wycięciem jak Vanessa Aleksander. Aktorka zachwycała na gali Telekamery 2024
Ona wie, jak z klasą ograć suknię z mocnym wycięciem. Na gali Telekamery 2024 Vanessa Aleksander postawiła na zasadę "mniej znaczy więcej".
Vanessa Aleksander cieszy się ostatnio świetną passą. Doskonale sprawdza się w "Tańcu z Gwiazdami" - jest jedną z faworytek jury i widzów - a do tego właśnie zdobyła ważną statuetkę. Podczas gali wręczenia Telekamer "Tele Tygodnia", która odbyła się 21 października w muzeum Polin w Warszawie, Vanessa Aleksander zdobyła nagrodę najlepszej aktorki. To wielkie wyróżnienie, bo miała ogromną konkurencję: rywalizowały z nią Roma Gąsiorowska, Katarzyna Gniewkowska, Katarzyna Herman, Julia Kijowska, Aleksandra Konieczna, Izabela Kuna, Marta Malikowska, Magdalena Różczka i Małgorzata Szeptycka. Vanessa Aleksander w czerni na gali Telekamery 2024 Na tę specjalną okazję aktorka postawiła na minimalistyczną czarną kreację. Brzmi monotonnie, ale udało jej się tchnąć życie w sztampową stylizację "all black everything", a to za sprawą intrygującego wycięcia, które zaczynało się na ramieniu i rozciągało aż do przeciwnego boku. Vanessa postawiła na prostotę, ograniczając do minimum dodatki - najważniejszym akcesorium jest w tej stylizacji odsłonięta w nietypowym miejscu skóra. Miała jedynie czarną torebkę i czarne szpilki, a jedynym przełamującym czerń elementem była srebrna biżuteria, która dodawała całości interesującej tekstury. Sukienki koktajlowe z wycięciem w stylu Vanessy Aleksander Jeśli chcesz zainspirować się stylem aktorki, znalazłyśmy parę kreacji, które eksponują ciało w classy sposób. Sukienka marki Muuv jest zakryta przy szyi i dekolcie, ale ma okrągłe wycięcie na brzuchu i jednym z rękawów. Najlepiej wyglądałaby z zaczesanymi do tyłu włosami (tak jak u Vanessy); ogranicz dodatki do ciekawych kolczyków albo torebki. View Burdaffi on the source website Jeśli wolisz coś mniej awangardowego, ale równie szykownego, ta mała czarna polskiej marki Undress Code to świetna opcja na imprezy w sezonie jesienno-zimowym. View Burdaffi on the source website