Małgosia Bela: Zrobiłam w życiu dużo głupich rzeczy (...) Byłam tzw. late bloomerem, co oznacza, że wszystkie głupoty przyszły bardzo późno
Ikona. Top modelka. miłośniczka fotografii, muzyki, teatru, literatury. i filmu. Wielokrotnie stawała przed kamerą u najbardziej cenionych twórców. Dziś odnajduje się w roli mecenaski. Małgosia Bela świętuje w tym roku 25-lecie kariery, której, jak sama mówi, zupełnie nie planowała. A że jej życie przypomina sztukę, właśnie na artyzmie dziś się skupiamy.
Oscar Wilde pisał: „Życie w znacznie wyższym stopniu kopiuje sztukę niż sztuka życie”. Jak jest w Twoim przypadku? MAŁGOSIA BELA: Wilde słynął z interesujących paradoksów, w swoich stwierdzeniach ukrywał dowcip. Zgadzam się z nim. W życiu rzadko cokolwiek planuję. Jednak gdy patrzę wstecz, mam wrażenie, że to, co się wydarzyło, jest częścią jakiegoś większego scenariusza. Ale może po prostu budujemy narracje, które łatwiej oceniać po czasie? Zawsze działałaś bez planu? Teraz robię to częściej, bo się starzeję. W kalendarzu zapisuję np. termin przeglądu samochodu. Jeśli chodzi o karierę, mam z tym luz. Być może plan mieli moi agenci? Wierzę jednak, że jesteśmy kowalami własnego losu. A ja na wiele rzeczy zgadzam się intuicyjnie, nawet wbrew agentom. A wbrew rozsądkowi też Ci się zdarza? Niestety tak. Zrobiłam w życiu dużo głupich rzeczy. Ze względu na wykształcenie, restrykcyjną szkołę muzyczną, potem studia byłam tzw. late bloomerem, co oznacza, że wszystkie głupoty przyszły bardzo późno. Trochę ich żałuję, z drugiej strony jestem zdrowa, mój syn jest zdrowy, wszystko jest OK. Traktuję to jako lekcję. Nie ma się co katować. Długo do takiego luzu dojrzewałaś? Wszystko ma swój czas. Nie jestem uparta, ale wiem, że pewnych rzeczy drugiemu człowiekowi nie wytłumaczysz. Na przykład: „Nie wchodź w ten związek”. Do tego trzeba dojrzeć samemu. Mam 20-letniego syna. I mogę mu gadać… On będzie słuchał, ale weźmie pod uwagę dopiero, gdy to poczuje. Staram się o tym pamiętać. Też taka byłam. I nie masz do niego pretensji? Już nie wywracam oczami, nie wzdycham. Wiem, że to deprymuje młode, wrażliwsze od nas pokolenie. Zaczęłyśmy od sztuki. Co Ci daje? Czym dla Ciebie jest? Ze sztuką obcowałam, odkąd pamiętam. Najpierw była muzyka. Naukę gry na fortepianie zaczęłam jako siedmiolatka. Potem pochłonęła mnie literatura, poezja. Brałam udział w olimpiadzie, dzięki czemu nie musiałam zdawać egzaminów na studia. Od przynajmniej 20 lat jestem blisko związana z kinem, raczej tym ambitnym niż komercyjnym, a to dzięki osobom, które pojawiają się w moim życiu. Mniej wciąga mnie malarstwo, chyba że urządzam mieszkania. No i fotografia! Jest mi bliska co najmniej od 25 lat. To jedyna dziedzina, w której czuję się od czasu do czasu artystką, częścią procesu kreatywnego, na który mam wpływ. W przypadku filmu, muzyki czy literatury nigdy nie miałam takiego wrażenia. Jestem raczej obserwatorką. Sztuka jest zawsze obok mnie. Ma duży wpływ na moje życie. W jakich kontekstach mogłabyś nazwać sztuką modę? Ci, którzy ją tworzą, są artystami, jak Alexander McQueen, Yohji Yamamoto, Rei Kawakubo. W pracy zetknęłam się z ludźmi, których talent i kreatywność zwaliły mnie z nóg. Mimo że moda to świat komercji – trzeba coś sprzedać, kupić, coraz bardziej i szybciej – zdarzają się miłe niespodzianki, jak utalentowani fotograficy, projektanci, styliści, dyrektorzy artystyczni. To trzyma mnie w modzie od tylu lat. Bo w pewnym momencie przestaje już chodzić wyłącznie o zarabianie pieniędzy. Spotkania z takimi artystami bywają onieśmielające? Teraz już nie, ale zdarzały się, np. te pierwsze z Richardem Avedonem czy Irvingiem Pennem. W większości to inni nakręcali nerwową atmosferę, niepotrzebnie. Dziś dorosłam już do tego, by mieć ciekawość drugiego człowieka, nie dać się zwariować – wszyscy jesteśmy tylko ludźmi. Coraz częściej spotykam młodych o wielkiej wrażliwości, z wizją. Fajnie. I wtedy Ty onieśmielasz. Niestety. Może chodzi o mój charakter? Nie wydaję się superprzyjazna. To dlatego, że jestem „zimową dziewczyną”. Zdarza się, że onieśmielam też ze względu na wiek – nie lubię tego i staram się ten impas przełamywać. Bo kiedy przychodzę do pracy i fotograf mógłby być moim synem, a stylistka córką, słyszę często: „Świetnie, super”. A nie wszystko z mojej strony jest wspaniałe. Każdemu można zrobić złe zdjęcia. Onieśmielasz, bo jesteś ikoną. No tak, oczywiście, ale trudno mi o sobie w ten sposób myśleć. Na pewno nie na co dzień, po wyjściu z łóżka. Powiedziałaś przed chwilą: „Jestem zimową dziewczyną”. „Malgosia Bela, Winter Girl” to tytuł albumu wydanego przez 77 Press, który jest podsumowaniem 25 lat Twojej kariery w modzie. O tym, że minęło 25 lat, odkąd zajęłam się modelingiem, przypomniał mi Filip (Niedenthal – przyp. red.), mój wydawca i przyjaciel. Pomyślałam, że warto ten czas uporządkować, skatalogować. Wybrałam 100 zdjęć, ale nie chciałam, żeby były to same fotografie. Ustaliliśmy, że do każdej napiszę tekst, co będzie też autoterapią. Potrzebowałam pocierpieć, by nie był to tzw. vanity project, ale żeby coś za sobą niósł. Dopiero gdy powstały teksty, zwróciłam uwagę na to, jak bardzo zmienił się świat, w którym funkcjonuję od niemal trzech dekad. Jak szalone były lata 90., jeszcze zanim nastąpiła komercjalizacja mody na pełną skalę wraz z pojawieniem się internetu i e-comów. Początki mojej kariery to końcówka lat 90. Okazały się superkreatywne. Spotykaliśmy się, oglądaliśmy ubrania, wymyślaliśmy historię wokół nich. Był w tym artyzm. Dziś wszystko jest na sprzedaż i wszystko musi być widoczne – od podszewki po podeszwę buta. Wcześniej budowaliśmy obrazy. Do mody wkroczyła też poprawność polityczna, która sporo rzeczy blokuje. Dawniej można było wszystko. Zdarza mi się wejść w rolę „cioci” i powiedzieć: „Kiedyś to było…”. Najpierw weszły nowe technologie, które pozwoliły ulepszyć fotografię i dały większe możliwości kreacji. Potem, wraz z nadużywaniem Photoshopa, proces ten został unicestwiony. To, co początkowo polepszało jakość, nagle zaczęło ją pogarszać. Z poprawnością polityczną w modzie bywało różnie. Naomi Campbell od zawsze walczyła o obecność czarnoskórych modelek na wybiegach. Do poważnych zmian doszło, gdy pojawiły się na nich Azjatki. Ale i za tym stoją wielkie pieniądze. Nic nie dzieje się bezinteresownie, niestety. Rynki azjatyckie musiały mieć swoją reprezentację w tzw. mainstreamie i hi-endzie. Media społecznościowe przyspieszyły i zglobalizowały ten proces. Może zabrzmię cynicznie, ale za wszystkim stoi kasa. Zmienił się też obraz kobiety – pamiętamy uprzedmiatawiające, rozerotyzowane reklamy Dolce & Gabbana czy Toma Forda dla Gucci z początku XXI wieku. Tak, ale tu czuć hipokryzję od początku. „Sex sells” – „seks sprzedaje” – to hasło stare jak świat. Przyjrzyj się Kardashiankom, które totalnie się odsłaniają. Takie są trendy. W kulturze popularnej następuje niebywała wulgaryzacja, wszystko ocieka seksem do tego stopnia, że ten przestaje już być interesujący. Co na to młode pokolenie? Coś jest ciekawe, o ile jest tabu. Chcemy więc być tak bardzo poprawni w stosunku do mody, a co z resztą? Siostry Kardashian weszły do mainstreamu. Ciałopozytywność? Nadal wszyscy się przerabiają. I to również jest w mainstreamie. Na szczęście nadal jest miejsce na niszę, np. dla kogoś takiego jak ja. Nie wchodzę w tę grę, nie mam konta na Instagramie. Odcięcie od mediów społecznościowych też robi się fajne. Nigdy Cię nie kusiło, żeby założyć? Nie. Był taki moment, że doradzali mi to agenci. Ale uważam, że jeśli czegoś się nie lubi, lepiej się za to nie zabierać. Jestem dobra w bezpośrednich kontaktach, spotkaniach na żywo, w tym, co robię na planie. Miałabym udawać, żeby moje życie wyglądało dobrze na Instagramie? To jakaś schizofrenia. Nie oceniam tego, co robią inni. Czuję jednak, że gdybym sama miała się w to zaangażować, mogłoby to się dla mnie źle skończyć. Ciągłe udawanie jest niebezpieczne dla zdrowia. Co czułaś, kiedy wybierałaś 100 zdjęć do albumu? Każde zdjęcie wywoływało we mnie jakąś emocję. Trochę jak w albumie rodzinnym. Wybierałam te, które pamiętam, jak powstawały. Przypominały mi się różne historie – czasami chodziło o fotografa – są tu zdjęcia m.in. Avedona, Tima Walkera, innym razem o stojących za tym ludzi, których lubiłam lub nie. Jesteś emocjonalna? Bardzo. Przy pracy nad książką bywałam nostalgiczna. Uruchomiła się tęsknota za latami 90., 2000. Wtedy nam się wydawało, że wciąż gonimy. Teraz uważam, że naprawdę mieliśmy mnóstwo czasu. Siedzieliśmy, paliliśmy papierosy i decydowaliśmy, w jakim iść kierunku. A jeśli zmieniała nam się wizja, zaczynaliśmy od nowa. Dziś – nie do pomyślenia. Czytałam niedawno wywiad z psycholog Ewą Woydyłło-Osiatyńską. Twierdzi, że to nie świat tak pędzi, tylko my. Narzuciliśmy sobie tempo. A we mnie jest też sporo melancholii i wzruszenia. Jako zodiakalny Rak noszę pancerz, ale najwięcej dzieje się pod nim. Rzadko chyba te emocje uruchamiasz na zewnątrz? Zależy przed kim. Myślę, że mojemu mężowi się dostało. A co czujesz, gdy wracasz do Krakowa? Irytację, bo mało już tego Krakowa w Krakowie zostało. To miasto jest dla mnie ważne, tu chodziłam do szkoły muzycznej na Basztowej, do liceum nr 1 przy Plantach, na Uniwersytet Jagielloński. Dziś przetaczają się tam tłumy turystów, trudno się skupić. Kraków mnie ukształtował. Ćwiczenia na fortepianie zaszczepiły we mnie dyscyplinę. Dziś ten typ szkoły nazwalibyśmy traumatycznym. Może dlatego nie zostałam pianistką…? A gdyby ktoś wcześniej zabrał się za moją psychikę i pomógł mi pokonać tremę? To modeling stał się moją terapią. Wydobyłam z siebie chęć performowania. Moda to rodzaj performance’u. Do Krakowa wracasz też zawodowo. Między innymi jako Aitwar w „Krakowskich potworach”. Ciekawi mnie ten kontekst filmowy. Z kinem jesteś związana od 20 lat, odkąd zagrałaś w „Ono” w reż. Małgorzaty Szumowskiej. To był mój pierwszy kontakt z ludźmi kina w Polsce. Wtedy poznałam ojca mojego dziecka, Józia. Artur (Urbański – przyp. red.), też reżyser, był znajomym Małgosi. Po trochu wsiąkałam w kino. Moim mężem od prawie ośmiu lat jest nie byle jaki reżyser – Paweł Pawlikowski. Konsekwentnie poznawałam to środowisko, ludzi. A Aitwar? Często moje występy na ekranie to przysługi dla przyjaciół. Podobnie było z „Suspirią” w reż. Luki Guadagnino. Widzę to tak: twórcy spoglądają na mnie przez pryzmat mody. Mam w sobie pokłady cierpliwości i dobrze się fotografuję. Ale w kinie fascynuje mnie opowiadanie historii, które działa na wyobraźnię i emocje. Zwłaszcza w filmach Pawła dostrzegam, jaka to gra obrazu, opowieści, słowa, emocji, ale i muzyki. Do tego dochodzi kontekst literacki czy historyczny. Kino łączy wszystkie te elementy. Jest trudne, angażuje wiele osób. A Ty zaczynasz spełniać się w roli producentki. Tak, producentki, mecenaski. Bardzo szanuję artystów. Potrafię docenić talent, niezależnie, czy jest to pianista i kompozytor Marcin Masecki, Paweł, czy fotograf z wizją. Poza tym lubię łączyć ludzi, kultywować ich talenty. Masecki jest świetnym artystą. Kształciłaś się na pianistkę. Jaka muzyka jest dziś dla Ciebie ważna? Cały czas klasyczna. Kocham kompozycje i improwizacje Marcina, ma nowoczesne podejście do starej muzyki, ożywia ją i sprawia, że nawet barok staje się nagle cool. Na dodatek robi to wszystko w jazzowy sposób, daje sobie przestrzeń na pomyłki, momenty niezapisane w nutach. Kiedyś mu powiedziałam, że jest najlepszym antydepresantem dostępnym na rynku bez recepty. Nawet jeśli jestem przygnębiona, zmęczona, co zdarza się każdemu, z jego koncertu zawsze wychodzę z uśmiechem. Wielką dumę czuję za każdym razem, gdy widzę na scenie Jakuba Józefa Orlińskiego. Jako że jedną nogą mieszkamy w Atenach, a Grecja kocha teatr, uczestniczyliśmy w festiwalu Athens Epidaurus. Właśnie tam go zobaczyliśmy. To kolejny „rock star” klasyki. Przybliża ludziom muzykę poważną, nie wspominam już o jego breakdance’owych popisach. Marcin i Kuba robią kawał dobrej roboty. Grecja słynie też z literatury. Co Ty lubisz czytać? Jako nastolatka czytałam dużo, potem studiowałam anglistykę, więc przerzuciłam się na literaturę anglojęzyczną. Często wracam do klasyki. Ale w pandemii w ogóle przestałam czytać. To pewnie wynikało z jakiegoś napięcia, trudno było mi się skupić. Na szczęście wróciłam już do książek, ale wiązało się to z wizytą u okulisty. Okazało się, że potrzebuję okularów. Ostatnio sięgnęłam po nagrodzoną w tym roku Międzynarodowym Bookerem książkę „Kairos” Jenny Erpenbeck. Wstrząsnęła mną. Lubię czytać, gdy jest jak najmniej bodźców, np. w samolocie. Nie ściągam filmu, rozładowuję baterię w iPadzie. Eliminuję przeszkadzajki. Pytam o literaturę również w kontekście historii wymiany kulturalnej z legendarnym fotografem Richardem Avedonem. To on polecił Ci wstrząsający film „Idź i patrz” w reż. Elema Klimowa – obraz, który stał się jednym z ważniejszych w Twoim życiu. A potem okazało się, że to też ulubiony film Szumowskiej… Z kim dzisiaj dokonujesz takich wymian? Z moim mężem, mamą, Filipem Niedenthalem. Ciekawi mnie, co chodzi po głowie mojemu synowi. Mam od kogo czerpać inspiracje. O Avedonie mówiłaś jako o swoim mentorze, o Bowiem jako idolu… No tak, przede wszystkim estetycznie. Bowie był fascynującą postacią, wierzył w swoje inkarnacje. Stał się Ziggym Stardustem, którego musiał uśmiercić, żeby odzyskać własną osobowość. Nie tylko w pracy modelki, lecz także we wszystkich innych Twoich artystycznych wcieleniach można uwierzyć, że jest się kimś innym. Choćby przez chwilę. Spotkało Cię to kiedyś? Nigdy. Zawsze twardo stąpałam po ziemi. Na pewno praca modelki dała mi dużo pewności siebie. Kiedy zaczynałam, miałam 21 lat. Skończyłam szkołę muzyczną, zaczęłam studia. Stał za mną zadaniowo-pragmatyczny dom pełny książek. I nie korciło Cię, by przez chwilę stać się kimś innym? Kiedyś nie przepadałam za swoim imieniem. Pojechałam do Nowego Jorku i postanowiłam przedstawiać się moim trzecim imieniem – Julia. W ogóle się nie przyjęło. Zawsze wracam do siebie. Tym bardziej, im jestem starsza. Wydaje mi się, że dziś bardziej przypominam siebie z dzieciństwa niż siebie, gdy miałam 30 lat. To dopiero był bałagan! Skoro dziś jest tak dobrze, robisz sobie jakieś małe codzienne przyjemności? Lubię zjeść coś dobrego, czasami ugotować. Lubię się napić wina, zapalić papierosa. Lubię masaże. Wierzę, że w zdrowym ciele zdrowy duch. Jednak wiele też sobie narzucam. Z natury – jak pewnie każdy człowiek – jestem leniwa. Im bardziej mi się nie chce, tym intensywniejszy wysiłek fizyczny. Nie popadam zaś w skrajności, prozdrowotne nawyki. To mnie przeraża. Piję, bywa, że palę, ale nie cały czas. Próbuję znaleźć balans, żeby nie pozbywać się drobnych przyjemności, bo to się w końcu zemści. Na co nie masz dziś czasu, a chciałabyś go mieć? Chciałabym spędzać więcej czasu z mamą, uporządkować rodzinne albumy. To samo z przyjaciółmi, a nie mam ich wielu. A gdybyś miała podsumować swoją karierę, z czego jesteś najbardziej dumna? Że nie dałam się zwariować. Że nie przerywałam jej – ciągle była, i to na dobrym poziomie, który i tak wydaje mi się zbyt wysoki jak na możliwości dane mi od Boga, ale nie mnie to oceniać. Jestem wdzięczna ludziom, którzy się do tego przyczynili, którzy z powodu tej kariery cierpieli jak mój syn. Doświadczył mnóstwa niespodzianek i niestabilności, gdy obiecywałam, że wracam, a nagle dostawałam kolejne zlecenia i byłam dwa dni później, niż zakładałam. Jestem wdzięczna mamie. Tata zawsze był ze mnie dumny. Moja duma pojawiła się wraz z wydaniem książki, bo realnie podsumowałam swoje dokonania, objęłam coś, przyjrzałam się temu. Tyle wspaniałych nazwisk, dobrych zdjęć, opowieści. Ale nie popadam w pychę. Jak jest w życiu? Staram się nie poddawać samozadowoleniu, bo jest to mało kreatywne. Trzeba siebie stopować, by móc się rozwijać. Inaczej człowiek gnuśnieje. Jest we mnie sporo melancholii i wzruszenia. Jako zodiakalny Rak noszę pancerz, ale najwięcej dzieje się pod nim.
Joanna Kulig: "Ze stresu i z przeciążenia zaczęłam chorować. W szpitalu usłyszałam, że mam zwolnić" [Kobiety 30-lecia]
Wybitna aktorka. Nasz człowiek w Hollywood. Przejmuje emocje bohaterek, w które się wciela. Po zakończonym filmie, zanim wróci do domu, musi najpierw wrócić do siebie. Joanna Kulig otwiera dziś przed nami drzwi do swojego wewnętrznego świata.
Kogo najchętniej słuchasz? JOANNA KULIG: Uwielbiam Marcina Maseckiego. Ale wszystko zależy od nastroju. Potrafię słuchać jednego zespołu przez długi czas, w nieskończoność. Potem wybieram kolejny i robię to samo – słucham i słucham. Jeśli chodzi o klasykę, bardzo lubię Rachmaninowa, Mozarta, a także muzykę barokową, która uspokaja moje myśli. Podobnie działają na mnie kompozycje Diany Krall. Nie mam jednego ulubionego nurtu. Nieprzypadkowo zadaję to pytanie – skończyłaś Państwową Szkołę Muzyczną im. Fryderyka Chopina w Krynicy-Zdroju w klasie fortepianu, widziałam Cię na koncercie wybitnej skrzypaczki Anne-Sophie Mutter w Filharmonii Narodowej, a przede wszystkim ciekawi mnie, czym jest dla Ciebie muzyka. Ważnym elementem uspokajającym. Formą sztuki, która natychmiast wyprowadza z jednego stanu i wprowadza w kolejny. Gdy robiłam swój pierwszy film, byłam zauroczona śpiewaczką operową Kathleen Battle. Wydała wtedy z trębaczem Wyntonem Marsalisem album barokowy, który pozwalał mi się skupić przy najtrudniejszych scenach, łatwiej było mi wejść w emocje. Słuchałam wtedy też Motion Trio albo Kapeli ze Wsi Warszawa. Uspokaja mnie muzyka na żywo, czuję tętniące w powietrzu wibracje. Dobrze mi to robi. Chciałabym chodzić na koncerty częściej, ale gdy wpadam już w zdjęcia filmowe trwające po kilkanaście godzin dziennie, to wyskakuję z życia. Zostają Spotify i poszukiwania, często starej, polskiej muzyki. Takie powroty są piękne, ale wydaje mi się, że artyści tworzący rodzimą scenę lat 70. i 80. dziś nie są doceniani. A każdy z nich miał specyficzny, natychmiast rozpoznawalny głos – Grechuta, Niemen, Prońko, Wodecki… Mówisz, że muzyka Cię uspokaja… I pozwala mi się też doenergetyzować. Na planie również? W godzinach przerwy obiadowej staram się medytować przez 20 minut, wtedy korzystam z aplikacji Chodź na Słówko. Czasem zasnę, innym razem idę na 30-minutowy spacer, włączam muzykę, żeby się odciąć. Ale lubię też ciszę. Wiesław Myśliwski w „Ostatnim rozdaniu” pisał: „Są ludzie, którzy nie lubią ciszy, bo gubią się w ciszy jak we mgle. A może cisza jest dla nich równoznaczna z samotnością?”. Wiesz, że kiedyś pomyślałam, że gdybym miała napisać piosenkę, nazwałabym ją „Recepta na ciszę”? Bardzo jej potrzebuję. Bywa, że relaksuję się w pokojach hotelowych, bo mają dźwiękoszczelne szyby, klimatyzację i przygaszone światło. Zauważyłam, że gdy jestem przebodźcowana i wchodzę do takiego pokoju – czystego, w którym nie ma żadnych osobistych rzeczy mogących dekoncentrować, jest cicho i chłodno – najszybciej się regeneruję. Nieważne, jak jestem nerwowa, zawsze zadziała. Łapię się również na tym, że potrzeba mi ciszy w głowie – wtedy idę do lasu, gdzie przy dźwiękach natury odpoczywają i uszy, i myśli. Ważne, żeby ciszę przeżyć. A samotność? Fajnie pobyć samemu z sobą. Czasami zostawiam telefon w domu i wychodzę. Co się wtedy z Tobą dzieje? Po prostu idę. Albo wyjeżdżam. Sama jem śniadania, robię coś dla siebie, nikt niczego ode mnie nie oczekuje. Bardzo cenię taki czas. Jeśli nie wyłączasz się regularnie, choruje mózg – przeczytałam o tym w książce „Emocje destrukcyjne”, w której są zapisane dialogi dalajlamy z naukowcami. Ciągłe przejmowanie się wszystkim może zmęczyć. Warto więc żyć w równowadze. Szukać chwil odosobnienia, w których to ty stajesz się swoim głosem wewnętrznym. A świat wewnętrzny to coś bardzo indywidualnego. Dialog z nim okazuje się ciekawym doświadczeniem. Ale zauważyłam, że gdy mamy nagromadzenie pracy, a potem zostajemy na chwilę sami z sobą, schodzą wszystkie emocje, które można wypłakać. Poczuć samotność, skończoność ludzkiego życia. Kontemplowanie bycia tylko z sobą ciągnie ku duchowości. Czytam właśnie „Akt twórczy. Nowy sposób bycia” Ricka Rubina, opowiadający o kreatywności twórczej wynikającej ze spokoju. W branży filmowej wciąż trzeba dawać z siebie, ale i czerpać z innych. Im częściej się to dzieje, tym bardziej potrzebuję chwil samotności. Wtedy piszę. Zapisuję wszystko, strumienie świadomości. Gdy kończę, czuję ulgę. Co robisz z tymi notatkami? Niektóre wyrzucam. Inne chowam. Potem, kiedy do nich wracam, myślę: „No proszę, zrealizowałam to wszystko”. Po czasie okazuje się, że umysł daje ci sporo sygnałów. To jest intuicja. I jeśli jej nie słuchasz, później możesz się na siebie złościć. Potrafimy ją zagłuszać, ale nie warto. Podejmujesz decyzje intuicyjnie? Jestem osobą impulsywną, czas dzielący myśl od działania to krótka chwila. Bywa, że to dobrze, innym razem uznaję, że temat warto jednak było przemyśleć. Można żałować, że coś się zrobiło albo powiedziało bez przeanalizowania. Dobrze poczekać, aż opadną emocje. Ale tego się uczę. Jeśli chodzi o emocje, intensywnie je przeżywasz także w związku z budowaniem swoich filmowych ról. Wchodzę w role emocjonalnie. Gdy buduję postacie, przeżywam je. Często za bardzo. Dlatego nie mogę grać rocznie w wielu produkcjach, nie wytrzymałabym tego. Co robisz z tymi emocjami po zakończonych zdjęciach? Lubię zamknąć się sama albo wyjechać. To nie tylko kwestia roli, lecz także ludzi. Jestem przebodźcowana, bo przez wiele miesięcy przebywam z grupą osób towarzyszących mi przy budowaniu postaci – to one zapewniają rekwizyty, oświetlają, są ze mną w interakcji, spędzamy razem po 12 godzin dziennie. To jak długie kolonie. Zauważyłam, że po takim doświadczeniu mogę wrócić do domu dopiero, gdy wrócę do siebie. Inaczej nie skupię się na niczym. Nie potrafię. Po zakończonych zdjęciach zawsze planuję cztery wolne dni. Jeszcze inaczej wracam z pracy z zagranicy, gdy organizm cierpi na jet lag. Wtedy zatrzymuję się w swojej pracowni, przestawiam w czasie i na język polski. Dziwny stan. Uczę się i oduczam. Tam wchodzę w obcą strefę kulturową. Często współpracownicy wiedzą niewiele o Polsce. Komunikuję się zupełnie innym kodem, co wzmaga też adrenalinę, więc zjazd jest większy. Tu muszę przestawić się na tryb domowy. Uczę też ludzi, że momentami będę się wyłączać z naszych relacji. I wracać do nich. Moje przyjaciółki to wiedzą. Ale nowi znajomi niekoniecznie. Poza tym nie przenoszę ról do domu. Staram się nie opowiadać o swoich bohaterkach. A jednak musisz to robić po każdej premierze. Gdy po raz pierwszy oglądam gotowy film, nic mi się w moim graniu nie podoba. Przypomina mi się plan, trudno mi dostrzec wykreowaną przeze mnie postać. Inaczej, gdy wracam do niego po jakimś czasie. Wtedy widzę już intencje, które wymyśliłam. Na premierze tego nie ma. Jesteś dla siebie na ekranie surowa, oceniająca? Myślę, że tak, ale trochę się już uspokoiłam. Kiedyś byłam bardzo krytyczna. Teraz potrafię przyglądać się sobie na ekranie w sposób analityczny. Jak w życiu – z perspektywy czasu na różne doświadczenia spoglądamy czulej. Chyba nie do końca gram, tylko przeżywam. Dlatego tak świetnie odnajduję się w kinie. W przeciwieństwie do teatru tu emocji doświadcza się tylko raz A jak patrzysz na ludzi? Potrafisz być asertywna? Nie wiem. Wydaje mi się, że nieźle mi idzie w zwyczajnym, codziennym wydaniu. Ale w tym ekstremalnym, zawodowym, gdy wiele osób potrzebuje do mnie dostępu, zagadania, jest gorzej. Lubię rozmawiać z taksówkarzami, ale czasami zamykam oczy i po prostu udaję, że śpię. Nie mogę cały czas opowiadać. Ale z przyjemnością słucham różnych historii, jest mi miło, że nawet przypadkowe osoby otwierają się przede mną. Kulturalne stawianie granic jest trudne. Ludzie są ciekawi, bo nie wiedzą, że praca aktora to głównie uczenie się tekstu na pamięć, a nie wywiady, festiwale, nagrody. Umiesz nagradzać się za dobrze wykonaną pracę? Lubię proces. Ten dobrze wykonany sam w sobie jest dla mnie nagrodą. Festiwale i premiery są stresujące. Czytasz recenzje filmów, w których grasz? Jesteś ciekawa tego, co inni myślą o Twojej pracy? Ostatnio nie czytam. Kiedyś, gdy grałam w teatrze, ta krytyka była dla mnie bardzo ważna. Podobnie przy pierwszych filmach. Potem przestałam śledzić recenzje. Przeczytałam jedną dotyczącą „Zbrodni pamięci” (reż. Michael Keaton – przyp.red.), jedną „Kobiety z…” (Małgorzaty Szumowskiej – przyp.red.). Lubię za to, kiedy opowiadają mi o nich znajomi. Sama tego unikam. To chyba ze strachu. Ale przed czym? Nie wiem. Gdybym sama czytała recenzje, bardziej bym się nimi przejmowała. Za to gdy mi ktoś o nich opowiada, przejmuję się mniej. A kino spełnia Twoje marzenia czy te marzenia budują się niezależnie? Poznaję mnóstwo ludzi, inne kultury, mogę wnikać w obce osobowości. Od zawsze mnie to inspirowało, bo odnajduję tym samym inne odbicie świata. I tutaj film spełnia moje marzenia. Nigdy nie przypuszczałam, że będę w życiu tyle podróżować. Ale gdyby kino nagle się skończyło i nie mogłabym grać, nie byłby to koniec świata. Poradziłabym sobie, bo najwięcej czerpię z życia. Lubię ludzi, sporty, wspólne śpiewy rytualne… Znalazłabym sposób na obcowanie z drugim człowiekiem. Największą karą byłoby dla mnie odcięcie od świata i wymuszona samotność. Zabranie radości życia to wielkie cierpienie. Dlatego jeśli nie dostaję jakiejś roli, nie wali mi się świat. Nie podchodzę do tego zawodu na zasadzie ambicjonalnej, za wszelką cenę. Aktorstwo to dla mnie zawsze spotkanie. A ja chyba nie do końca gram, tylko przeżywam. Dlatego tak świetnie odnajduję się w kinie. W przeciwieństwie do teatru tu emocji doświadcza się tylko raz. Teatr zaś jest dla mnie wypalający, wymaga powtórzeń podczas kolejnych spektakli i to mnie męczy. Podziwiam aktorów, którzy grają w wielu przedstawieniach, a potem jadą jeszcze na plan. Mnie to zbyt wiele kosztuje. Muszę sobie dozować emocje. Stresuje Cię jeszcze wejście na plan? Nie. Plan jest jak dom, wiem, jak działa, jeśli coś się nie uda, można powtórzyć scenę. Zawsze był domem? Nie, początkowo stresował. Nie miałam doświadczenia filmowego, nie potrafiłam się komunikować, mówić, czego potrzebuję. Z czasem nauczyłam się, czym jest ekipa filmowa, że jest podzielona na piony, z których każdy odpowiada za coś innego. Gdy nauczysz się tej struktury, łatwo w niej funkcjonować, realizować rolę. Dlatego tak ważna jest ekipa i reżyserzy. To taka druga rodzina. W wywiadzie dla ELLE z 2018 roku powiedziałaś: „Mam tendencje do perfekcjonizmu i nie umiem odpuszczać”. Poprawiło mi się. Potrafię już odpuszczać, chociaż czasem perfekcjonizm nadal daje się we znaki. W życiu to trudna cecha. Macierzyństwo pomogło mi się trochę od niej uwolnić. Ale zdaję sobie sprawę, że jest uciążliwa dla bliskich. Za to przy scenariuszach i w aktorstwie – wymarzona. Perfekcjonizm pozwolił mi osiągnąć sukces. I nie da się go wytępić, trzeba raczej zaakceptować. Choć może być niszczący. W moim przypadku na szczęście nie działa destrukcyjnie. Czasami mnie tylko wkurza. Słynnym perfekcjonistą był reżyser Stanley Kubrick, który w „Lśnieniu” kazał Shelley Duvall powtarzać jedną z traumatycznych scen kilkadziesiąt razy. Kubrick robił znakomite filmy, być może właśnie dlatego. Ale reżyser perfekcjonista i aktor perfekcjonista to dwie różne sprawy. Bo aktor jest perfekcyjny w zadanym kontekście, zależnym od scenariusza, wizji reżysera. Czas wyjść z kina. Masz swoje miejsce na ziemi? Lubię Fuertę. Jeżdżę tam z mężem i dzieckiem zimą, to świetna odskocznia. Zimą realizuje się niewiele produkcji. A tam mogę pożyć w dobrej pogodzie. Nikt mnie nie rozpoznaje, cieszę się codziennością. Dlaczego akurat Fuerta? Kiedyś zaprosiła nas tam Gośka Szumowska. I zaczęliśmy wracać. Miłość do Fuerty zapoczątkował Kasper Bajon. Który napisał zresztą „Fuerte”, świetną książkę o wyspie. Można tam naładować baterie. Jesteś odizolowana, bo to wyspa. Ale nie odczuwasz samotności, bo spotykasz się z ludźmi. Fuerta jest dla mnie miejscem bezpiecznym. Czuję tam spokój. Przestaję mieć poczucie winy, że stawiam granice, jeśli chodzi o popularność, bo jestem anonimowa. I tego potrzebuję. Potem wracam i jest świetnie. Moda może być superformą ekspresji, wyrażenia siebie. Tylko trzeba dać sobie czas, żeby własną osobowość nauczyć się określać strojem. I nie przebierać się, tylko ubierać. Ten spokój znajdujesz tylko na Fuercie? Nie, lubię chodzić do Lasu Bielańskiego, kościołów, budowli sakralnych. Zajrzeć do Wojtka, osoby duchownej, bardzo światłego człowieka, który mierzy się z odpowiedziami na bardzo trudne pytania. Lubię z nim pogadać. Powiedział mi kiedyś: „Nie możesz mieć tony przyjaciół, bo żeby utrzymać przyjaźń, każdemu oddajesz część siebie. A kiedy ktoś coś przeżywa, ty przeżywasz z nim”. Ma rację. Lubię również hotele, bo – jak już wspominałam – sprzyjają wyciszeniu. Interesuję się poszukiwaniem siebie. Gdy człowiek jest szczęśliwy, emanuje tym. Miewam wyrzuty sumienia, ale wiele już zrozumiałam. Popularność pozbawia intymności. I jest uciążliwa, ale jest to koszt, który trzeba ponieść, jeśli decydujesz się na ten zawód. Jednocześnie naprawdę warto sobie powtarzać, że nie zawsze musisz być dla wszystkich dostępna. I znaleźć swoją odskocznię. Zdarzają Ci się momenty przytłoczenia, kiedy myślisz, że już nie dasz rady? Pewnie. Teraz rzadziej, bo zaczynam się kontrolować, choć nie na wszystko mam wpływ. Choćbyś nie wiadomo jak perfekcyjnie ułożyła plan, wszystko może się zdarzyć. Ja w pewnym momencie ze stresu i z przeciążenia zaczęłam chorować. W szpitalu usłyszałam, że mam zwolnić, zastanowić się, co robię. Dało mi to do myślenia. Czyli zatrzymała Cię dopiero choroba. Była sygnałem „stop”. Organizm zawsze daje znaki. Nie warto do tego dopuszczać, bo na dłuższą metę taki tryb życia prowadzi do wypalenia. Filmowcy często działają na adrenalinie, gdy kończy się projekt, odchorowują go. Nie brzmi to zbyt zdrowo. Na pewno nie! Praca na planie jest intensywna. Dlatego tak ważny jest odpoczynek po. Jeśli mnie kusi, by wziąć kolejny projekt, zapala mi się czerwona lampka. Raz mnie ścięło, więc nie pozwolę, żeby stało się to ponownie. Nie sztuka wpaść w pracoholizm. Dlatego planuję wypoczynek. Albo to dźwigam, albo rezygnuję z zawodu. Innej drogi nie ma. A co z modą? Ostatnio zaczęła mi się podobać! Często pojawiasz się w rzeczach od Magdy Butrym. Bardzo lubię Magdę. Dobrze czuję się w jej kobiecych projektach. Na początku trudno mi było się w tym odnaleźć. Moda może być superformą ekspresji, wyrażenia siebie, stworzenia swojego stylu. Tylko trzeba dać sobie czas, żeby własną osobowość nauczyć się określać strojem. I nie przebierać się, tylko ubierać. U mnie jest to kompatybilne ze stanem, w którym się znajduję – czasem mam ochotę na dres, a innym razem na sukienkę. Poza tym prywatnie nigdy nie ubieram się tak jak moje bohaterki filmowe. Bo kiedy wychodzę z roli, już do niej nie wracam. To nie ja. To kim Ty się dzisiaj czujesz? Joanną Kulig, aktorką, mamą, żoną. Dobrym człowiekiem. Jestem dobra dla przyjaciółek, rodziny – rodzeństwa, mamy. To dobry moment w moim życiu. Trochę odpuściłam, zrozumiałam, że nie wszystko mogę mieć. A to, co mam, to bardzo dużo.
Jolanta Kwaśniewska: Wiedziałam, że muszę zapracować i zasłużyć na miano pierwszej damy [Kobiety 30-lecia]
To będzie historia o tym, jak stać się ikoną stylu, zaczynając od zbyt krótkiej spódnicy. To opowieść o kobiecie, która chciała pomagać, potrafiła namówić do tego najważniejsze małżonki głów państw i zebrać miliony dla potrzebujących. W końcu to ballada o miłości, partnerstwie, szacunku i nadziei. I tylko mały wyimek biografii, która jest najbardziej wyczekiwaną książką tego roku.
Dobry mąż w małżeństwie nie narzuca się z obecnością” – powiedział Aleksander Kwaśniewski podczas tegorocznej konferencji Impact w Poznaniu. Przez salę przetoczyły się brawa i salwy śmiechu. Wystąpienie byłego prezydenta i jego żony zostało uznane za jedno z najlepszych. Nie wszyscy wiedzieli, że państwo Kwaśniewscy są tak naturalni, szczerzy, zabawni, z dystansem. Nie opowiadali o wielkiej polityce, tylko dzielili się historiami ze swojego życia, w którym odgrywała ona pierwszoplanową rolę. Cała sala żegnała ich owacją na stojąco. Rok temu wyszła biografia Aleksandra Kwaśniewskiego „Prezydent”. Od kilku miesięcy nad swoją pracuje pierwsza dama. Książka będąca zapisem rozmowy przeprowadzonej przez Emilię Padoł ukaże się w drugiej połowie października nakładem wydawnictwa W.A.B. Pani prezydentowa przegląda kalendarze, notatki, listy, pamiątki. Wracają wspomnienia. I od nich zaczynam naszą rozmowę. W lutym 1998 roku pojawiła się Pani na okładce ELLE. Rok po wygranych przez męża wyborach. Jak Pani wspomina tę sesję? JOLANTA KWAŚNIEWSKA: Nigdy wcześniej nie miałam do czynienia ze światową, fantastyczną ekipą. Przylecieli z Paryża, z rewelacyjnymi stylizacjami z najlepszych domów mody: Dior, Max Mara, Armani, Chanel. Kreacje były wyszukane, ale naturalne. Zdjęcie okładkowe w beżowym golfie i camelowych spodniach to cała ja. Dziś też bym się tak ubrała. Lubię taki sportowy look. I było to coś innego, niż styl ówczesnych pierwszych dam, które pokazywały się głównie w kostiumach. Moda była tu prosta, wysublimowana, a ja czułam się we wszystkim, jakby to była moja druga skóra. Bardzo lubię tę sesję. Jedno ze zrobionych wtedy zdjęć po dziś dzień stoi na biurku mojego małżonka. Zgodziła się Pani podciąć włosy. Pamiętam to do dziś, bo nigdy wcześniej nie byłam tak strzyżona. Za tą zmianą stała Lucia Hierachi. Przed sesją poprosiła mnie, żebym pochyliła głowę do przodu i w tej pozycji podcinała mi włosy. Na zdjęciach wyglądało to ciekawie, ale samodzielne ułożenie włosów następnego dnia nie było już takie proste. Kilka dni później mieliśmy z mężem wizytę prezydenta Litwy. Nie mogłam okiełznać tej fryzury. Pomogła mi fryzjerka, na początku była trochę zdziwiona tym kształtem. A makijaż? Przygotował go Jacques Clements z Estée Lauder. To był najszybszy make-up w moim życiu. Poza tym Jacques zaproponował mi coś, co przypomina naciąganie oczu. Przypiął gumki przy skroniach, które umiejętnie zakrył włosami. To było dość bolesne, ale moje oczy od razu nabrały kociego wyglądu. Efekt był świetny. Jak została odebrana ta sesja w ELLE? Większość osób mówiło: „Wow! Piękna”. Świat mody przyjął ją entuzjastycznie. Zaskoczyło mnie jednak wiele głosów krytyki. „Dlaczego Kwaśniewska ubiera się w Valentino i Diora?” – czytałam w mediach. Zadziwiające było to oburzanie się, że pierwsza dama ma na sesji takie stylizacje. Ale do fali krytyki na temat moich strojów przywykłam niestety podczas pierwszych lat prezydentury męża. Za krótka spódnica podczas oficjalnych wizyt? W pierwszym etapie prezydentury mojego małżonka nie miałam nikogo do pomocy. Żałuję, że nie mogłam skorzystać wtedy ze wsparcia stylistki. Stroje wybierałam sama, np. w Domach Towarowych Centrum. W marcu 1996 roku, trzy miesiące po naszym zaprzysiężeniu, gościliśmy królową Elżbietę. Pożyczyłam wtedy rzeczy od przyjaciółek i sióstr. Przed każdym wyjazdem układałam sobie zestawy na łóżku. Proszę sobie wyobrazić tygodniową podróż do Ameryki Południowej, kiedy w Polsce było –10 st. C, a ja dobierałam stylizacje na 35 st. C. Analizowałam każdy punkt programu wizyty i pod niego dopasowywałam strój. Do tej pory śni mi się koszmar: ochrona przychodzi do mojego pokoju w pałacu prezydenckim i mówi, że pora zabrać walizki. A ja w panice orientuję się, że jeszcze nic nie przygotowałam na wyjazd. Inne pierwsze damy miały wielki komfort. Kreacje Bernadette Chirac pochodziły z francuskich domów mody Dior czy Chanel. Pierwszą damę Ameryki ubierał Oscar de la Renta. Stylistki wybierały im dodatki i biżuterię. Wtedy u nas nikomu nawet nie przyszło do głowy, że żona prezydenta powinna mieć wokół siebie ludzi, którzy by jej pomogli. Bo to jest full time job. Stworzyła Pani wszystko od początku… Pierwszą damą zostałam, mając 40 lat. Byłam młodsza niż moja córka obecnie. Od samego początku czułam na sobie ciężar tej roli. Musiałam ją ukształtować – od gabinetu pierwszej damy, którego wcześniej nie było, po plan mojej pracy. Chciałam też stworzyć ciepły dom dla naszej rodziny, a także zmienić i doposażyć wszelkie pomieszczenia reprezentacyjne pałacu prezydenckiego. Wiedziałam, że muszę zapracować i zasłużyć na miano pierwszej damy. Dlaczego? Tak się wtedy czułam. Prosiłam, by zwracano się do mnie „małżonka prezydenta”. To mój mąż został wybrany na ten urząd, a ja byłam tylko żoną Aleksandra Kwaśniewskiego. Dopiero po kilku latach złapałam się na tym, że już wszyscy do mnie mówią „pierwsza damo”, „pani prezydentowo”, „first lady”. To przyszło naturalnie, moja pozycja stała się ugruntowana, szanowana zarówno dzięki projektom krajowym, jak i międzynarodowym, w których uczestniczyłam. Byłam doradczynią Kofi Annana, stałam się członkinią organizacji Center for Missing and Exploited Children z siedzibą w Nowym Jorku, zaproszono mnie do współpracy z fundacją Jimmy’ego i Rosalynn Carterów, co było dla mnie zaszczytem. Ale chyba najtrudniej było zyskać sympatię tu, w Polsce. Zaczynałam w trudnym momencie. Mówiono o mnie „żona komucha Kwaśniewskiego”. Mój mąż wygrywał wybory z legendą Solidarności Lechem Wałęsą, ale ciągle był postrzegany jako człowiek poprzedniego reżimu. Mówiono, że jak Kwaśniewski zostanie prezydentem, to cały świat się odwróci od Polski. Było wiele gróźb wobec nas. W drodze na zaprzysiężenie płynęły mi łzy. Przed nami ze względów bezpieczeństwa jechał samochód z oficerami BOR-u z bronią. Podczas uroczystości część osób nie wstało. To było traumatyczne. Ale wiedziałam, że muszę zacisnąć zęby, zakasać rękawy i wziąć się do pracy. Zawsze byłam aktywna. Byłam druhną drużynową, przewodniczącą klasy. Od samego początku czułam na sobie ciężar tej roli. Musiałam ją ukształtować – od gabinetu pierwszej damy, którego wcześniej nie było, po plan mojej pracy. Taki gen społecznika. Gen pomagania, brania na siebie odpowiedzialności. Sprawczość jest dla mnie niezwykle ważna. Jeśli coś postanawiam, doprowadzam to do końca. I tak było z rolą pierwszej damy – musiałam wymyślić się na nowo. A strój był tego częścią. Inspirowała mnie Jackie Kennedy. Uwielbiałam jej styl, te rękawy trzy czwarte, kostiumy. Ikona mody. Była taka classy. Ale dla mnie to nie był naturalny sposób ubierania się. Wcześniej nosiłam się bardziej sportowo, casualowo. Prowadziłam swoją agencję nieruchomości, pokazywałam klientom domy, mieszkania, więc wybierałam wygodne rzeczy, dżinsy, płaskie buty. I nagle znalazłam się w sytuacji, która wymagała ode mnie wielkiej zmiany. Zdałam sobie sprawę z tego, że każdy mój strój będzie komentowany, udokumentowany na zdjęciach. Poprosiłam moją przyjaciółkę, Malinę Sobiech, właścicielkę firmy Caterina, by na zaprzysiężenie uszyła mi granatowy kostium z kremową lamówką i pięknymi guzikami. Klasycznie i elegancko. A spódnicę miałam przed kolano, bo zawsze chodziłam w takiej długości. Jak to mówi Pani mąż: najpiękniejsze nogi świata. Kochany mąż (śmiech). Mam taką ulubioną fotografię z czasów zaprzysiężenia. W pałacyku na Foksal usiadłam w fotelu z różą, a nasz fotograf, pan Damazy, zrobił mi zdjęcie, które potem funkcjonowało całe lata jako moje oficjalne. Ale niezależnie, co na siebie włożyłam, wszystko było sprowadzane do długości mojej spódnicy. Podczas wizyty królowej Elżbiety szokowałam, bo zdaniem dziennikarzy miałam mini. Na inne spotkanie włożyłam przepiękną suknię, którą ręcznie haftowały i wyszywały perełkami krawcowe z Lublina. Ale komentarz był jeden: za duży dekolt. Jeszcze inna wizyta – za głębokie wycięcie na plecach. Jeśli ktoś nie lubił mojego męża, zawsze mógł mnie skrytykować. Jednak tymi „wpadkami” zyskała Pani sympatię Polek. Dla milionów jest Pani ikoną stylu od prawie trzech dekad. Z czasem tak się stało, ale na początku ta medialna krytyka była dla mnie bolesna. Jak w przypadku dezaprobowanej przez niektórych fryzury. Z mojej perspektywy dobrze w niej wyglądałam. Chętnie bym do niej wróciła. Bo patrzę na Annę Wintour, Brigitte Macron – bob zawsze jest w modzie. Zresztą moja fryzjerka, pani Iza, mówiła mi, że klientki przychodziły do niej i prosiły o fryzurę na Kwaśniewską. Tak samo było z ubraniami. Malina, która szyła mi kostiumy, śmiała się, że cokolwiek włożę, to najlepiej się jej sprzedaje. To było dla mnie miłe. W ELLE w 1996 roku powiedziała Pani: „Boję się o młodych ludzi, żyjemy w coraz większym stresie, coraz mniej czasu poświęcamy naszym dzieciom”. Dziś to nadal aktualne. Żyjemy w nieporównywalnie większym stresie niż prawie 30 lat temu. Codzienne problemy powodują, że nie możemy poświęcić naszym dzieciom tyle czasu, ile powinniśmy. Młodym ludziom często brakuje rozmów i wsparcia ze strony bliskich. Słyszymy, choćby w naszej fundacji, od młodych osób o ich obawach, o tym, że żyją z dnia na dzień. Fundację założyła Pani ponad 28 lat temu. Skąd wziął się ten pomysł? Miałam setki spotkań, na których ludzie opowiadali mi swoje historie. Dostawałam prośby, żebym pomogła np. w zebraniu 100 tysięcy dolarów na przeszczep szpiku kostnego w Stanach Zjednoczonych. Chciałam działać w sensowny sposób, zbierać pieniądze na konkretne cele. Jestem zwolenniczką rozwiązań systemowych. Ale było wiele osób, które mówiły, że moja decyzja o założeniu fundacji to populizm. „Kwaśniewska chce się przypodobać Polakom” – pisali. Jednak szybko się okazało, że ludzie docenili moją pracę. Bardzo ważna była dla mnie pomoc osobom z niepełnosprawnościami. Stąd nazwa fundacji: Porozumienie bez Barier. Dla wielu było zadziwiające, że gdy skończyła się prezydentura Aleksandra Kwaśniewskiego, moja fundacja działała dalej. Ciągle rodzą się nowe potrzeby, nowe pomysły. Przez lata dbaliśmy o dzieci, ale po 2012 roku zwróciłam uwagę na grupę całkowicie niezaopiekowaną. To osoby starsze, których standard życia jest bardzo często przerażający. Zainicjowaliśmy programy skierowane do nich. Powinni cieszyć się jesienią życia. Za rok sama skończę 70 lat. Nie zamierzam rezygnować z najmodniejszych spodni i sportowych butów. Chcę być sobą. I namawiam do tego innych. Prowadziłam projekt o oswajaniu starości. Zaprosiłam do niego wspaniałych gości. Ula Dudziak powiedziała: „Mam 70 lat. Mam superseks. Serce nie siwieje”. Każdy z nas ma prawo do szczęścia, wyrażania siebie. Patrzę z zachwytem na kobiety z siwymi włosami, sama chciałabym takie mieć. Podziwiam dojrzałe Włoszki i Francuzki, które chodzą na plaży w strojach dwuczęściowych, ubrane w biżuterię i piękne kapelusze. Ta ich pomarszczona skóra jest piękna. One żyją, jak chcą. Jak zachowuje się taką pewność siebie, urodę i odwagę? Moja maksyma brzmi: „Nieważne co, tylko kto o mnie mówi”. Istotne jest dla mnie to, co mówią i myślą o mnie ci, na których mi zależy. Wiem, że jest grupa osób, która mnie nie lubi. Zawsze będzie mnie krytykować. Miałam też dużo szczęścia, że w czasie prezydentury męża nie było social mediów, internetu. Tam naprawdę można przeczytać straszne rzeczy. A żyjemy tu i teraz. Najważniejsze, to otaczać się niewielką grupą, ale naprawdę prawdziwych przyjaciół. Odcinajmy od siebie wampiry energetyczne. To nas uwalnia od złej energii, jesteśmy w stanie rozłożyć skrzydła i lecieć wysoko. Spotykam się z kobietami w całym kraju i słyszę, że daję im moc. To również mnie dodaje skrzydeł. Co często powtarzam, jest to formuła win-win. Po takim wydarzeniu wszystkie czujemy się wygrane. Mówię im, że każda z nich ma w sobie coś wyjątkowego, unikatowego, jakąś umiejętność, ukryty skarb. Ale widzę, jak bardzo Polki nie doceniają siebie. Mimo że młode dziewczyny wydają się o wiele silniejsze niż my ze starszych pokoleń, są introwertyczne i zbyt surowe dla siebie. Nie potrafią zobaczyć, że są piękne, wykształcone, zdolne. Dlatego wciąż powinniśmy je wzmacniać. Kiedy słyszę komplementy na swój temat, często czuję się zawstydzona. Wiem, jak to jest być najbrzydszą z sióstr. Najmłodsza Ala urodziła się jak laleczka. Piękna, z długimi, czarnymi włosami. Wandeczka – blondyneczka, kręcone włosy z kokardkami. A ja? Łobuz z chłopięcą figurą. Coś takiego jak malowanie się, modne stroje w ogóle mnie nie interesowało. Dostrzegłam w sobie kobiecość dopiero na studiach, jak zapuściłam włosy, a koledzy zaczęli mnie adorować. Ale Pani pokochała, jak mówi, Olka. Kiedy mąż oznajmił swoim rodzicom, że bierze ze mną ślub, byli zdziwieni, bo nie słyszeli wcześniej o mnie. Jego mama zapytała: „Czy ona nie jest zanuda?”. Chodziło o to, czy mam nos na kwintę i myślę, że szklanka jest do połowy pusta. Wyjaśnił, że odwrotnie – jestem optymistką. Mama Olka powiedziała: „No to cudownie, pobierajcie się!”. Od pierwszego spotkania bardzo i szczerze przypadłyśmy sobie do serca. Inspirowała mnie Jackie Kennedy. Uwielbiałam jej styl, te rękawy trzy czwarte, kostiumy. Ikona mody. Była taka classy. Ale dla mnie to nie był naturalny sposób ubierania się. Od którego momentu życia zaczyna Pani swoją opowieść w książce? Od dzieciństwa. Piszę o sytuacjach, które mi się przytrafiły przez 10 lat prezydentury mojego małżonka. Wspominam setki spotkań, w których miałam szczęście uczestniczyć. Choćby wczoraj znalazłam swoje listy, do których nie zaglądałam 25 lat. Korespondowałam wtedy z całym światem: królowymi, Paulo Coelho, Szimonem Peresem, Chrisem de Burghiem. Czasem mam wrażenie, że to mi się przyśniło. Jolanta Kwaśniewska z Gdańska-Wrzeszcza, kraju z marnym PKB, który nie był w Unii Europejskiej, zakłada fundację i zbiera pieniądze dzięki wsparciu wspaniałych ludzi. Cudowne czasy. Do dziś wspominam spotkanie z Rosalynn i Jimmym Carterami w Finlandii, gdzie rozmawialiśmy o naszych działaniach charytatywnych. Moja praca była coraz bardziej zauważana – mówili o mnie: Hillary Clinton ze Wschodu. To, co mnie cieszyło, kiedy miałam już fundację, to dzielenie się doświadczeniami. Przyjechała do mnie Alma Adamkiene˙, żona prezydenta Litwy Valdasa Adamkusa, by się dowiedzieć, jak założyć fundację. Kateryna Juszczenko, jak zobaczyła, że otwieram klinikę onkologii dziecięcej, powiedziała: „Jolanta, zrobię to samo, powiedz, jak zebrać sześć milionów”. I to pomaganie tak niesie mnie przez lata, ładuje moje akumulatory, pozytywna energia ludzi, kobiet po prostu uskrzydla. Jak Pani sobie radzi z tymi dramatycznymi historiami? To bardzo trudne, bo jestem nadwrażliwa. Przeżywam każdą historię. Fundacja to podziękowanie za mój dobry los. Mam wspaniałą rodzinę. Mąż jest moim największym przyjacielem, Olusia osobą, której mogę bardzo dużo powiedzieć, co mnie oczyszcza. Mam tak cudnego partnera, że radość z nim się mnoży, a problemy dzielą się na pół. Idziemy na spacer, słuchamy dobrej muzyki, oglądamy film. Spotykam się z grupą dziewczyn, które uwielbiam od lat, są mi bardzo bliskie. Zobaczymy nową wystawę, rozmawiamy, często pojawiają się pomysły na nowe projekty. Czerpię z tego energię. Dla mnie dziś jest najważniejsze tu i teraz, to, jak spędzamy każdy dzień, nienawidzę bylejakości. I to jest chyba odpowiedź na pytanie, jak sobie radzić z trudnościami – najbliżsi ludzie wokół. Co Panią niepokoi w dzisiejszym świecie? Mnóstwo rzeczy. Współczuję młodemu pokoleniu. Mam wrażenie, że my byliśmy tym najszczęśliwszym. Urodziłam się 10 lat po wojnie. Czas biedy. Ale równie ciężko było wszystkim. Żebyśmy dobrze wyglądały, mój tata jechał do Bielska po wełniany materiał. Potem moja sąsiadka szyła nam z niego płaszczyki. Nie było zawiści, cieszyliśmy się z małych rzeczy. Nawet w tych strasznych latach 50. i 60. czuliśmy, że jest świat, o którym marzymy. Pochodzę z Gdańska, tam się wychowałam. Zawsze patrząc na morze, miałam wrażenie, że jak tylko wsiądę na statek i je przepłynę, znajdę się w innym miejscu. Wykształcenie było dla mnie przepustką do lepszego życia. Wierzyłam, że jest nadzieja. Przyszedł 2004 rok, przystąpienie do Unii Europejskiej. To jeden z najważniejszych momentów w moim życiu. Otwarcie granic, wejście do strefy Schengen. Pierwsze środki, które zaczęły spływać do Polski – wiedzieliśmy, jak kraj się zmienia. Więc to, co teraz dzieje się za wschodnią granicą, jest dramatem. Mój największy niepokój to wojna i niepewność, co może zrobić Putin. Putin, z którym spotykaliśmy się, wydawał się miłym facetem. Nie mam pojęcia, jakie mogą być jego kolejne kroki. Martwi mnie głos młodych ludzi, którzy w związku z sytuacją polityczną na świecie obawiają się powiększać rodzinę. To straszne, że nie wiemy, co może się zdarzyć. Ale wojna jest też na Bliskim Wschodzie. Dodatkowo fala uchodźców z Afryki, w której nie da się żyć. Na granicy z Białorusią mnóstwo prowokacji, ale również tysiące potrzebujących. Jak przez ostatnich 30 lat zmieniły się kobiety w Polsce? Są o wiele bardziej świadome. Moje pokolenie ulegało lękom, nie walczyło o swoje. Pamiętam, jak właściciel jednej z firm zaproponował mi, żebym została jego pełnomocniczką. Odmówiłam, bo Oleńka była mała, trzeba było zająć się domem, robić zakupy, sprzątać. Mąż zawsze bardzo dużo pracował. Do mnie należały wywiadówki, odrabianie lekcji, ogarnianie całego domu. Nie przyjęłam tej oferty i to był błąd. Powinnam wynegocjować zasady, dzięki którym mogłabym to zrobić. Teraz widzę, że kobiety potrafią stawiać warunki – jeden dzień wolny w tygodniu, żeby mieć czas dla dziecka, albo krótsze godziny pracy. Myślę, że mężczyźni dojrzeli do tego, że wychowanie dzieci to nie poświęcenie, lecz radość. Zauważam, że dziewczyny potrafią dogadywać się ze swoimi partnerami, wspólnie prowadząc dom, dzieląc się obowiązkami, także rodzicielskimi. Polki są też coraz lepiej wykształcone. Jednak ciągle jest nas za mało w tych wszystkich miejscach, gdzie są prestiż i duże pieniądze, czyli w zarządach, radach nadzorczych. To wciąż męski świat. Sama zrezygnowała Pani z pracy w Ministerstwie Sprawiedliwości, kiedy okazało się, że jest Pani w ciąży. Dziecko było dla mnie najważniejsze. Te trzy pierwsze lata były cudowne. Bardzo cieszyłam się, że mogę Oleńce objaśniać świat. Wspaniale wspominam ten czas. Dziecko jest jak komoda z głębokimi szufladami. To, co za młodu włożysz, będziesz wyjmować przez całe życie. Na przykład Oleńka świetnie gotuje, bo kiedy była mała, robiłyśmy to razem. Wciąż nurtuje mnie jedno pytanie: czy w 2005 roku naprawdę rozważała Pani start w wyborach prezydenckich po kończącej się drugiej kadencji męża? Moja popularność w drugiej kadencji rzeczywiście była duża. Mówiono, że dałam się poznać jako osoba pochylająca się nad każdym. To prawda, objechałam Polskę wszerz i wzdłuż. Do tej pory ponad 50 proc. Polaków uważa, że byłam najlepszą pierwszą damą. Zastanawiano się, że skoro nie Aleksander Kwaśniewski, to może Jolanta. Przypomnę, że to mój mąż był orędownikiem umieszczenia w konstytucji zapisu o maksymalnie dwóch kadencjach prezydenta. Ale dla mnie kandydowanie nie wchodziło w grę nawet przez sekundę. Wiedziałam, czym była 10-letnia kadencja. To mój mąż podpisał kontrakt z Polakami, wygrywając wybory, i tę funkcję sprawował najlepiej, jak potrafił. Moim obowiązkiem było wspieranie go i rola, którą sama sobie narzuciłam, wymyśliłam. Czułam się spełniona, ale też przemęczona, nie wiem, czy nie warto nawet użyć słowa „wypalona”. Kiedy byłam w Stanach Zjednoczonych, a zaraz potem jechałam do Chin, mój organizm odmówił mi posłuszeństwa. Położyłam się do łóżka i nie mogłam wstać. Byłam wyczerpana, musiałam dostać kroplówki, żeby się spionizować. Więc po 10 latach miałam poczucie dobrze spełnionego obowiązku i nie wyobrażałam sobie, że teraz ja będę frontmanką, a mój mąż będzie stał dwa kroki za mną. Nie było wątpliwości, kto jest numerem jeden w tej rodzinie. Po 10 latach miałam poczucie dobrze spełnionego obowiązku i nie wyobrażałam sobie, że teraz ja będę frontmanką, a mój mąż będzie stał dwa kroki za mną. Nie było wątpliwości, kto jest numerem jeden w tej rodzinie. A czy Polska jest teraz gotowa na pierwszą prezydentkę? Gdybym miała powiedzieć, na którą kobietę bym zagłosowała, to byłaby to prof. Ewa Łętowska. Wspaniała postać, z wielką kulturą osobistą, erudytka, pracowita, nikogo niedeprecjonująca. Taka powinna być głowa państwa. Problem polega na tym, że bardzo trudno jest wygrać wybory bez wsparcia całego aparatu partyjnego. Trzeba sobie zdać sprawę z tego, że kampania to długa i ciężka praca. Hillary Clinton się nie udało. Przegrała z Trumpem. Przyznam, że dla mnie to bardzo smutne, że kobiety jej nie poparły. Trzymam teraz kciuki za Kamalę Harris, wierzę, że zwycięży. Czym Pani nas zaskoczy w swojej książce? Zaskakująca jest przede wszystkim dla mnie samej. Dzięki przeglądaniu tysięcy zdjęć i dokumentów odtworzyłam historie, o których już nie pamiętałam, a o wielu nigdy nie mówiłam. Długo też odkładałam jej powstanie. Miałam taki pomysł zaraz po zakończeniu prezydentury męża, ale zawsze były ważniejsze sprawy w fundacji, praca w telewizji. Ale kiedy mąż wydał swoją książkę, pomyślałam, że gdybym nagle odeszła, to mojej historii nikt nie opowie, bo w wielu sytuacjach byłam sama. Kiedy o tym mówię, muszę się uszczypnąć, by sprawdzić, czy to zdarzyło się naprawdę. Ta książka mnie zadziwia i mam nadzieję, że zadziwi również czytelników. To będzie moja historia, cała ja.
Czego nigdy nie znajdziemy w garderobie Grażyny Torbickiej? Dziennikarka od lat jest wierna jednej zasadzie, którą wyznają także Francuzki
Grażyna Torbicka to nie tylko ważna osobowość polskiego dziennikarstwa, ale także symbol niewymuszonej klasy i eleganckiego stylu. Prezenterka telewizyjna opowiedziała nam o swoim minimalistycznym ubiorze, w którym jest wierna jednej zasadzie.
ELLE oddaje głos kobietom, opowiada ich historie, ale jest też przede wszystkim magazynem modowym. Na gali organizowanej z okazji 30-tych urodzin ELLE miałam sposobność zapytać Grażynę Torbicką, co moda oznacza w jej życiu oraz jak określiłaby swój styl? Grażyna Torbicka minimalizm nosi z klasą Jak ja budowałam styl? Ja przede wszystkim muszę znaleźć zawsze coś takiego, w czym się dobrze czuję. To zwykle będzie coś bardzo minimalistycznego, raczej klasycznego. Ceniona postać polskiego dziennikarstwa doskonale wie, że siła minimalizmu tkwi w jego prostocie, co po raz kolejny udowodniła swoją kreacją projektu Magdy Butrym, którą włożyła na jubileusz naszego magazynu. Prezenterka pojawiła się w białej kreacji o asymetrycznym kroju z odkrytymi ramionami oraz subtelnym marszczeniami na dekolcie. Sięgająca do ziemi suknia 65-latki to kwintesencja klasy i szyku. Wcale nie dziwi fakt, że zrobiła na czerwonym dywanie prawdziwą furorę. Przekonałam się, że wtedy, kiedy mam na sobie coś, co jest zgodne z moim charakterem, mogę przenosić góry. [...] każda z nas musi odnaleźć tę swoją najmocniejszą stronę, cieszyć się nią i na niej budować swoją osobowość - mówi. Grażyna Torbicka podkreśla, że ubiór to nie tylko kwestia estetyki, ale przede wszystkim wyraz tożsamości i pewności siebie. Powinnyśmy zatem zakładać ubrania zgodne z naszym charakterem i samopoczuciem. Grażyna Torbicka minimalizm nosi w wielkim stylu. Jej kreacja z 30. urodzin ELLE to kwintesencja klasy Co nigdy nie sprawdzało się w stylizacjach Grażyna Torbickiej? Na pytanie jak ostatecznie zbudowała swój styl? Odpowiada: Na modowej klasyce z odrobiną szaleństwa. Co więcej Grażyna Torbicka zdradza nam również, że czasami próbowała wpleść w swoje stylizacje coś bardziej awangardowego, ale to się nigdy w jej wydaniu nie sprawdzało. Torbicka udowadnia, że nie wszystko musi nam pasować, najważniejsze, żebyśmy w swoich modowych wyborach czuły pięknie i komfortowo. PS Podobną maksymę stylu wyznają modne Francuzki.
Kasia Sokołowska zdradziła nam tajniki swojego stylu. Tego o niej nie wiedzieliście [WYWIAD WIDEO]
Kasia Sokołowska to jedna z czołowych postaci w branży mody, na której stylizacje wyczekujemy z niecierpliwością. Reżyserka pokazów jest znana z doskonałego wyczucia mody i nienagannego ubioru, co więcej, postanowiła podzielić się z nami sekretami swojego wizerunku. 51-letnia ikona stylu inspiruje kobiety w każdym wieku, udowadniając, że moda nie ma ograniczeń czasowych. Od lat sama decyduje o swoich stylizacjach, podkreślając, że kreowanie własnego wizerunku za pomocą ubrań, przychodzi jej intuicyjnie.
Kasia Sokołowska i jej styl 51-letnia gwiazda jest obecna w branży od wielu lat i niezmiennie zaskakuje swoim modowym wyczuciem. Dowód? Na gali z okazji 30-lecia naszego magazynu olśniewała w sukni zaprojektowanej na specjalne zamówienie przez polski duet MMC Studio. Sokołowska inspiruje stylem, który jest synonim elegancji i ponadczasowej klasyki. Jak sama podkreśla: Mój styl jest kompilacją wszystkiego. Jest na pewno eklektyczny, chociaż oczywiście próbuje się go czasami opisywać jako minimalizm, ale trudno dzisiaj mówić o minimalizmie, może minimalistyczna forma, ale jednak... z pazurem. Wybory modowe Kasi opierają się na prostych, ale doskonale skrojonych formach, które podkreślają sylwetkę. W każdej stylizacji odnajdujemy formalność z nutą awangardy. Reżyserka uwielbia stonowane outfity "podkręcić" modnym dodatkiem w postaci wyraźnej biżuterii, designerskich okularów przeciwsłonecznych czy wyróżniającego się obuwia. Kasia Sokołowska w sukni z tysiąca pereł od MMC Studio. Jej stylizacja na 30. urodziny ELLE robi wrażenie Naturalność i wygodę stawia wysoko, nie rezygnując przy tym z szyku, co sprawia, że jest ikoną mody dla kobiet, które chcą łączyć elegancję z funkcjonalnością. Jak Kasia Sokołowska zbudowała swój styl? Zapytana o najważniejsze aspekty swojego stylu, odpowiada: On się zmienia ze mną, ewidentnie jest mój. Ja się od lat nie daję przebierać. [...] Nie skupiam się wbrew pozorom aż tak bardzo na tym. To wynika z tego, jaka jestem, jak żyję, ale też jak kocham modę. Uwielbiam projektantów, uważam, że są wspaniałymi ludźmi, którzy mają bardzo dużo do powiedzenia. W ogóle uważam, że moda ma przekaz. Kasia Sokołowska i Julia Wieniawa typują pearl core na najmodniejszą estetykę na jesień. Jak ją nosić?
68-letnia Monika Olejnik udowadnia, że ten fason sukienki pasuje kobietom w każdym wieku. Dziennikarka zadała szyku na 30. urodzinach ELLE
Monika Olejnik kolejny raz udowodniła, że nie ulega konwenansom, jeśli chodzi o styl. 68-letnia dziennikarka pojawiła się na 30. urodzinach magazynu ELLE w dopasowanej kreacji maxi z transparentnymi wstawkami.
Plejada gwiazd na 30. urodzinach magazynu ELLE 30. urodziny magazynu ELLE przyciągnęły całą śmietankę polskiego show-biznesu. Na czerwonym dywanie pojawiły się największe gwiazdy, które zadbały o to, aby ich stylizacje były zgodne z najnowszymi trendami oraz dress codem brzmiącym "pearl chic". Tego wieczora dominowały monochromatyczne zestawy w bieli i czerni, perłowe dodatki oraz odważne kroje. Wśród gości pojawiła się m.in. Grażyna Torbicka, Kasia Sokołowska, Julia Wieniawa, Agnieszka Woźniak-Starak, Małgorzata Foremniak, Barbara Kurdej-Szatan, Julia Kuczyńska (Maffashion), Maja Ostaszewska, Lara Gessler czy Małgorzata Socha. Nie zabrakło także Moniki Olejnik, która pozowała na czerwonym dywanie ze swoim partnerem, Tomaszem Ziółkowskim. 30. urodziny magazynu ELLE: tak gwiazdy zinterpretowały dress code "pearl chic" [ZDJĘCIA] Monika Olejnik w marszczonej kreacji maxi Dziennikarka postawiła na biały total look z dopasowaną sukienką maxi, która idealnie podkreślała jej sylwetkę. Klasyczne kroje to hit tego sezonu, a kreacja Olejnik została wzbogacona marszczeniami na całej długości oraz transparentnymi wstawkami. Stylizację uzupełniały czarne sandałki ozdobione różą 3D oraz ultramodna torebka typu bowling. Nie zabrakło perłowego akcentu w postaci kolczyków. Całość wyglądała niezwykle szykownie i zmysłowo. Ta torebka króluje na czerwonym dywanie podczas 30. urodzin ELLE Polska. Nosi ją Maffashion i Julia Wieniawa
Helena Englert w przezroczystej kreacji “naked dress” pozuje z mamą na gali 30-lecia ELLE. Podobne?
Helena Englert poszła w ślady znanych rodziców i od najmłodszych lat zajmuje się aktorstwem. Na wczorajszej gali pozowała razem z mamą Beatą Ścibakówną. Ten duet rzadko pojawia się razem na salonach.
W tym artykule: Helena Englert zadebiutowała jako prowadząca galę ELLE Na wczorajszej gali z okazji 30. urodzin ELLE pojawiło się mnóstwo gwiazd. Wśród nich aktorka młodego pokolenia Helena Englert, która zadebiutowała w roli współprowadzącej Elle Style Awards oraz wzięła udział w specjalnym manifeście. 24-latkę wspierała mama, również aktorka Beata Ścibakówna. Helena Englert zadebiutowała jako prowadząca galę ELLE Helena Englert ma aktorstwo we krwi. Córka Beaty Ścibakówny i Jana Englerta poszła w ślady znanych rodziców i od najmłodszych lat występuje w filmach i serialach. Ostatnio mogliśmy ją oglądać w takich produkcjach jak m.in. “Pokusa” czy “Algorytm miłości”. Z okazji 30-lecia ELLE i rozdania nagród Elle Style Awards, podczas których wyróżniliśmy inspirujące i odnoszące sukcesy osobowości, tworzące z nami magazyn, Helena Englert zadebiutowała w zupełnie nowej roli. Razem z Mateuszem Hładkim współprowadziła galę i poradziła sobie naprawdę świetnie. Aktorka wystąpiła również w manifeście “ELLE Generation” autorstwa Sylwii Chutnik. Wzięły w nim udział kobiety, które reprezentują różne pokolenia, ale które wiele łączy: robią to, co chcą i są w tym wszystkim sobą. Na warszawskim placu Politechniki rozbrzmiały wczoraj słowa “Chcemy całego życia” Zofii Nałkowskiej, a wszystkie kobiety pojawiły się razem na scenie. Helena Englert z mamą Beatą Ścibakówną na gali ELLE Helena Englert na to wyjątkowe wydarzenie postawiła na modną “naked dress” w liliowym odcieniu. Awangardowa sukienka maxi ze stójką i transparentną tkaniną była kontrastem dla mocno podkreślającego rysy twarzy makijażu. Aktorka uzupełniła stylizację długimi rękawiczkami w tym samym kolorze co kreacja, dodając całości eleganckiego sznytu. Na gali towarzyszyła jej mama Beata Ścibakówna, która postawiła na czarną, zabudowaną sukienkę z koronkowymi akcentami. Aktorski duet mama-córka rzadko pokazuje się razem, ale z okazji 30-lecia ELLE Helena i jej mama zrobiły wyjątek. Zobaczcie, jak wyglądały:
Grażyna Torbicka minimalizm nosi w wielkim stylu. Jej kreacja od Magdy Butrym z 30. urodzin ELLE to kwintesencja klasy
Minimalizm broni się sam - na pewno tak jest w wypadku tej stylizacji z 30. urodzin ELLE Polska. Grażyna Torbicka doskonale wpisała się w dress code przyjęcia "pearl chic" i olśniła kreacją od jednej z najpopularniejszych polskich projektantek - Magdy Butrym.
W tym artykule: Grażyna Torbicka na 30. urodzinach ELLE Polska. Jej stylizacja to kwintesencja klasy (i minimalizmu) Grażyna Torbicka na 30. urodzinach ELLE Polska wystąpiła nie tylko w roli gościni, ale również, u boku redaktorki naczelnej ELLE Polska Marty Tabiś-Szymanek, wręczyła nagrodę dla laureata ELLE Style Awards w kategorii "Sukces Międzynarodowy". Taka okazja wymaga wyjątkowej kreacji, ale to wcale nie oznacza, że musi być krzykliwie. Wręcz przeciwnie, prezenterka zdecydowała się na wyjątkowo minimalistyczną suknię, która mówiła sama za siebie. Grażyna Torbicka na 30. urodzinach ELLE Polska. Jej stylizacja to kwintesencja klasy (i minimalizmu) Prezenterka jest ikoną polskiego dziennikarstwa, ale szeroko omawiane w kuluarach internetowych są również jej stylizacje. Chociaż często proste, zawsze są pełne klasy i niewymuszonej elegancji. Nie inaczej było podczas gali z okazji 30. urodzin ELLE Polska. Suknia od Magdy Butrym z asymetrycznym krojem, odkrytymi ramionami oraz subtelnymi marszczeniami w górnej części nabrała oryginalnego charakteru. Dół jest prosty, dopasowany, sięgający ziemi, co w subtelny sposób podkreśla sylwetkę. Cała stylizacja utrzymana jest w minimalistycznym, klasycznym stylu. Również taka jest fryzura i makijaż prezenterki – delikatne fale okalały twarz, a make-up w naturalnym wydaniu wyróżniał się delikatnie różowymi ustami.
30. urodziny magazynu ELLE: tak gwiazdy zinterpretowały dress code "pearl chic" [ZDJĘCIA]
Gmach Główny Politechniki Warszawskiej zgromadził największe gwiazdy show-biznesu, które przybyły tu, aby razem z nami świętować 30. urodziny magazynu ELLE. Motyw główny wydarzenia nawiązywał do perły, która jest symbolem 30. jubileuszu. Jak poradziły sobie z nim znane osobistości? Naszym zdaniem doskonale.
Plejada gwiazd na 30. urodzinach ELLE Dziś wieczorem Gmach Główny Politechniki Warszawskiej mienił się perłowym blaskiem. Wszystko za sprawą gwiazd, które tłumnie zjawiły się na czerwonym dywanie, celebrując razem z nami 30. urodziny magazynu ELLE. Wśród gości pojawiła się m.in. Grażyna Torbicka, Kasia Sokołowska, Julia Wieniawa, Agnieszka Woźniak-Starak, Małgorzata Foremniak, Barbara Kurdej-Szatan, Julia Kuczyńska (Maffashion), Maja Ostaszewska, Lara Gessler czy Małgorzata Socha. Nie zabrakło klasycznych akcentów, jak i odważnych rozwiązań, które interpretowały perłowy motyw w nowoczesny sposób. Oto najlepsze stylizacje:
Kasia Sokołowska w sukni z tysiąca pereł od MMC Studio. Jej stylizacja na 30. urodziny ELLE robi wrażenie
Reżyserka mody i ikona stylu Kasia Sokołowska zrobiła furorę na czerwonym dywanie podczas Gali 30-lecia ELLE Polska, ubrana w olśniewającą suknię zaprojektowaną na specjalne zamówienie przez polski duet MMC Studio.
Pokryta delikatnymi, mieniącymi się zdobieniami z pereł, elegancka biała konstrukcja odbijała światło przy każdym kroku. To dość dosłowna, ale bardzo szykowna interpretacja motywu przewodniego jubileuszu ELLE - "pearly chic". Prosta sylwetka sukienki bez rękawów pozwoliła misternym detalom grać pierwsze skrzypce. Wizaż Sokołowskiej prezentował się równie wyrafinowanie; pozwoliła sukience mówić samej za siebie, uosabiając mantrę „mniej znaczy więcej” z niewymuszonym wdziękiem. Zaczesane do tyłu włosy i minimalna biżuteria sprawiły, że to właśnie ociekająca perłami kreacja skupiała na sobie całą uwagę.