Miłość to nie plan. To przypadek (albo coś więcej). Wracam do tej polskiej komedii romantycznej po to, aby nigdy o tym nie zapomnieć
Bycie singlem czasem bywa wyborem, ale częściej historią po czymś, co nie wyszło. „Rozmowy nocą” przypominają, że nawet jeśli miłość zawodzi, to nie znaczy, że nie warto spróbować jeszcze raz.
Nie wszystkie historie o miłości ogląda się dla przyjemności. Niektóre włącza się wtedy, gdy coś się kończy. Albo kiedy zaczynasz się zastanawiać, czy w ogóle warto jeszcze próbować. Dla mnie takim filmem jest polska komedia romantyczna z 2008 roku - „Rozmowy nocą”. Wracam do nich zawsze w tym samym stanie: kiedy mam ochotę się trochę rozsypać, a jednocześnie poskładać na nowo. To nie jest kino, które udaje, że wszystko będzie idealnie. To raczej czułe przypomnienie, że nawet jeśli kilka razy się nie udało, to wciąż można spróbować jeszcze raz - po swojemu, na własnych zasadach. I że miłość to nie plan, to przypadek - albo coś więcej. Ona ma plan. On wciąż wierzy (i właśnie dlatego to działa). O czym są „Rozmowy nocą”? „Rozmowy nocą” opowiadają historię dwojga ludzi, którzy szukają miłości - ale zupełnie inaczej. Matylda jest konkretna, niezależna, trochę zdystansowana. Wie, czego chce i nie zamierza tracić czasu na półśrodki. Bartek to z kolei jeden z tych mężczyzn, którzy jeszcze wierzą w coś więcej niż przypadek. Magdalena Różczka gra kobietę, która nauczyła się polegać przede wszystkim na sobie. Marcin Dorociński wnosi do tej historii spokój i emocjonalną uważność - coś, co dziś wydaje się niemal luksusem. Ich drogi długo się mijają, ale właśnie w tym „niedopasowaniu” jest coś bardzo prawdziwego. Bo w życiu rzadko spotykamy się w idealnym momencie. View oEmbed on the source website Obsada, którą chce się oglądać (nie tylko w pierwszym planie) Obok głównych bohaterów pojawia się cała galeria postaci, które dopełniają tę historię o różne odcienie relacji i samotności. Na ekranie zobaczymy m.in.: Weronikę Książkiewicz, Romę Gąsiorowską, Joannę Żółkowską czy Arkadiusza Jakubika. To właśnie oni sprawiają, że „Rozmowy nocą” nie są tylko historią jednej pary, ale portretem całego społeczeństwa - ludzi, którzy chcą bliskości, ale często nie wiedzą już, jak ją znaleźć. Muzyka, która robi połowę emocji Jest jeszcze jeden powód, dla którego wracam do tego filmu. Muzyka. Ścieżkę dźwiękową stworzył Piotr Mikołajczak (znany jako „Miki”), a jej klimat - gdzieś między jazzem a bossa novą - robi coś, czego nie da się podrobić. To ona niesie wiele scen. Delikatnie, nienachalnie, ale zostaje na długo po seansie. Utwory takie jak „Podaruj mi” czy „Rozmowy nocą” w wykonaniu Krzysztofa Kiljańskiego i Véronique Le Berre brzmią jak rozmowy, których sami czasem nie umiemy przeprowadzić. I może właśnie dlatego ten film działa najmocniej wieczorem. Kiedy wszystko trochę zwalnia. Dlaczego ten film trafia zwłaszcza do singli? Są takie momenty, kiedy przestajesz wierzyć, że to jeszcze ma sens. Po kilku nieudanych relacjach, po rozmowach, które do niczego nie prowadzą, po randkach, które kończą się ciszą. Single to dziś nie „stan przejściowy”, tylko często świadomy wybór - trochę z rozsądku, trochę z ostrożności. Bo łatwiej jest być samemu niż znowu się rozczarować. Ten polski film nie udaje, że miłość jest prosta. Nie ma tu idealnych ludzi ani idealnych momentów. Są za to wątpliwości, niepewność i to charakterystyczne uczucie, że może tym razem znowu się nie uda. „Rozmowy nocą” działają jak rozmowa z kimś, kto mówi: spróbuj jeszcze raz - ale bez presji i bez wielkich słów. To film o tym, że można się pomylić. Kilka razy. A mimo to wciąż mieć w sobie przestrzeń na coś nowego. Gdzie obejrzeć polska komedię romantyczną „Rozmowy nocą”? „Rozmowy nocą” w reż. Macieja Żaka są dostępne na VOD TVP - i to jest dokładnie ten typ filmu, który najlepiej włączyć bez planu. Trochę z ciekawości, trochę z potrzeby. Nie dla fabuły. Nawet nie dla zakończenia. Tylko dla tego jednego uczucia: że może jeszcze nie wszystko stracone.
Nowy polski serial szpiegowski o tajnych agentach zadebiutował w TV. Ma zastąpić „Zatokę szpiegów”
Historia młodych szpiegów, którzy w cieniu transformacji ustrojowej muszą stawić czoła atomowemu zagrożeniu i własnym uczuciom - „Wojna zastępcza” to nowy polski serial, którego nie można przegapić.
Polska początku lat 90. była krajem pełnym kontrastów - kolejki do sklepów ustępowały miejsca pierwszym supermarketom, szare blokowiska rozjaśniały kolorowe neony, a w radiu nadawano muzykę, która kusiła świeżością i buntowniczym brzmieniem. Ludzie uczyli się życia w nowej rzeczywistości, stawiali pierwsze kroki w wolnym rynku, a w powietrzu unosiła się mieszanka ekscytacji i niepewności. W tym świecie rodziły się historie o szpiegach i tajnych operacjach, które na granicy fikcji i rzeczywistości budziły dreszcz emocji. „Wojna zastępcza” przenosi widza w tę epokę - pokazuje młodych agentów w Kiejkutach, wplątanych w grę o atomowe głowice i własne serca, stających twarzą w twarz z nieprzewidywalnym światem, w którym każdy ruch może zmienić bieg historii. Serial łączy adrenalinę, nostalgię i humor, będąc fascynującą lekcją o czasach, w których Polska dopiero uczyła się wolności. To kolejna doskonała sceneria dla historii szpiegowskich, które w ostatnich latach coraz częściej trafiają na ekran - od „Zatoki szpiegów” po „Rojsta”. Nowy serial Telewizji Polskiej, pt. „Wojna zastępcza” idealnie wpisuje się w tę tradycję. Chcesz oglądać najbardziej inspirujące filmy i seriale? Zapisz się do <a id="menur4sre" class="fui-Link ___1q1shib f2hkw1w f3rmtva f1ewtqcl fyind8e f1k6fduh f1w7gpdv fk6fouc fjoy568 figsok6 f1s184ao f1mk8lai fnbmjn9 f1o700av f13mvf36 f1cmlufx f9n3di6 f1ids18y f1tx3yz7 f1deo86v f1eh06m1 f1iescvh fhgqx19 f1olyrje f1p93eir f1nev41a f1h8hb77 f1lqvz6u f10aw75t fsle3fq f17ae5zn" title="https://www.elle.pl/newsletter/" href="https://www.elle.pl/newsletter/" target="_blank" rel="noreferrer noopener" aria-label="Link newslettera ELLE">newslettera ELLE, odbierz kod i skorzystaj z 2-miesięcznego dostępu do Player.pl Fabuła nowego polskiego serialu TVP. O czym jest „Wojna zastępcza”? Akcja serialu rozpoczyna się w 1991 roku, w legendarnych Kiejkutach - najważniejszej polskiej szkole dla szpiegów. Artur, Zuza, Budyń i Gutek nie mają wojskowego doświadczenia, ale każdemu z nich przypisano unikalne umiejętności, które sprawiają, że zostają wybrani do elitarnego programu. Na tle transformacji ustrojowej i wycofywania wojsk radzieckich z Polski, młodzi agenci trafiają w sam środek gry o dwie głowice jądrowe, które rosyjscy wojskowi chcą sprzedać na czarnym rynku. Kiedy do kraju przybywa agentka Moskwy Nastia, zadanie nabiera nowego wymiaru - między nią a Arturem rodzi się uczucie, które wystawia na próbę lojalność i obowiązki wobec ojczyzny. View oEmbed on the source website Kto pojawi się na ekranie w nowym serialu „Wojna zastępcza”? W głównych rolach zobaczymy Mateusza Więcławka, Walerię Gorobets, Piotra Witkowskiego i Karola Bernackiego. W serialu pojawiają się też m.in. Paulina Gałązka, Mariusz Bonaszewski, Mirosław Haniszewski, Adam Wietrzyński oraz Cezary Żak, który w roli generała Dubynina tworzy barwny i niejednoznaczny portret radzieckiego oficera, dodając historii szpiegowskiego smaku i napięcia. Za kamerą stanęli Denis Delić (reżyser), Mateusz Pastewka (zdjęcia, współscenariusz) oraz Michał Kozłowski i Tomasz Kępski (scenariusz). Muzykę skomponował Jerzy Petersburski junior, a scenografia i kostiumy tworzą wiarygodny klimat Polski początku lat 90. View oEmbed on the source website Gdzie oglądać nowy serial „Wojna zastępcza”? „Wojna zastępcza” zadebiutowała 8 marca o godz. 20:25 na TVP1, a kolejne odcinki będą nadawane co tydzień w tym samym paśmie co drugi sezon „Zatoki szpiegów”. Premiera przyciągnęła ponad milion widzów - dla polskich fanów thrillerów i historii lat 90. to pozycja obowiązkowa. Serial wciąga od pierwszych scen i łączy w sobie napięcie, historię, politykę i zakazaną miłość - idealna propozycja dla tych, którzy szukają polskiego serialu szpiegowskiego z mocnym twistem. „Wojna zastępcza” to serial pełen zwrotów akcji, gdzie czasem realizm idzie w cień, a na plan pierwszy wychodzą dowcip i czysta przyjemność oglądania. Myślę, że tyle wystarczy, by się w nim zakochać.
Kryminalna perełka na VOD TVP. Ten polski serial oglądała cała moja rodzina
„Mrok” z 2006 roku to klasyczny polski kryminał: ośmioodcinkowy serial pełen inteligentnych zagadek, cynicznego komisarza Grosza i wciągającej akcji, która mimo upływu 20 lat wciąż przyciąga od pierwszej sceny.
Od małego kochałam oglądać z moim tatą seriale kryminalne - wychowałam się na „Ekstradycji” i innych kultowych produkcjach lat 90. i 2000, takich jak „Sfora”, „Fala zbrodni” czy „Oficerowie”. Dlatego, kiedy odkryłam w katalogu VOD TVP serial kryminalny z dawnych lat pt. „Mrok” od razu usiadłam do oglądania. To produkcja, którą 20 lat temu pochłanialiśmy całą rodziną i byłam przekonana, że już nigdzie nie uda się go zobaczyć. Tymczasem mimo upływu lat serial nie tylko pojawił się w streamingu ale wciąż wciąga od pierwszych minut i jest prawdziwą perełką. O czym jest polski serial kryminalny „Mrok”? „Mrok” to polski serial telewizyjny wyprodukowany przez TVP w 2006 roku. Ośmioodcinkowa seria osadzona jest w realiach współczesnej Polski i pracy policji. Każdy odcinek to zamknięta zagadka kryminalna - od wyłudzeń, przez porwania dla okupu, po zabójstwa - a akcja dzieje się głównie w Warszawie i okolicach. W centrum wydarzeń stoi komisarz Michał Grosz (Przemysław Bluszcz), którego życie prywatne ustępuje miejsca służbie. To twardziel z zasadami, czasem cyniczny, ale sprawiedliwy i inteligentny, gotowy użyć podstępu dla dobra śledztwa. Wsparciem i duchową podporą dla Grosza jest komendant Modest Strumiłło (Bronisław Cieślak - legendarny porucznik Borewicz z „07 zgłoś się”), który powoli zbliża się do emerytury, ale wciąż pozostaje niezastąpionym mentorem. Towarzyszą mu młodzi policjanci: Marta Czapska (Magdalena Popławska) i Marcin Burhardt (Marcin Kwaśny aktor filmowy i teatralny znany z m.in. „Listów do M.” oraz „Nigdy w życiu”). Zespół wspólnie mierzy się z trudnymi sprawami, poznaje motywy przestępców i stara się działać zgodnie z prawem, bez ulegania emocjom czy uprzedzeniom. View oEmbed on the source website Dlaczego warto obejrzeć serial „Mrok”? Serial wyróżnia się spokojnym, klasycznym tempem, realistycznym podejściem do pracy policji i świetną obsadą. Przemysław Bluszcz („Pitt Bull”, „Drogówka”, „Belfer”, „Gra z cieniem”) zazwyczaj odtwórca ról negatywnych, w roli Grosza pokazuje pełnię talentu: cyniczny, miejscami zgryźliwy, a jednocześnie wyważony i charyzmatyczny. Bronisław Cieślak dodaje produkcji nostalgię i sznyt dawnych seriali kryminalnych. Twórcy postawili na inteligentne zagadki zamiast spektakularnych strzelanin czy kaskaderskich popisów. Przestępcami są zwykli ludzie, lekarze czy politycy, którzy po raz pierwszy wkraczają na drogę przestępstwa, a każdy odcinek zaskakuje rozwiązaniem. Dzięki temu „Mrok” przypomina najlepsze polskie produkcje sprzed lat - wciąga nie efekciarstwem, lecz dobrze skonstruowaną narracją i klimatem. Widzowie wciąż doceniają serial „Mrok” Serial, który choć nie jest idealny - mimo upływu lat wciąż ma swoich wiernych fanów. Oglądając „Mrok”, można poczuć prawdziwą nostalgię - stare ulice Warszawy, jeszcze bez neonów i szklanych biurowców, taksówki jeżdżące po bruku, atmosfera małych mafii i lokalnych układów. To świat, w którym kryminał miał inny rytm i smak. Widzowie na filmwebie dają serialowi ocenę 6,3, a w komentarzach piszą: „Ten serial ma rewelacyjny poziom dawki humoru. Bluszcz jest miejscami cudownie cyniczny, scena z przesłuchaniem ciecia z pierwszego odcinka - mistrzowska!” „Wreszcie coś na kształt '07 zgłoś się'. Obsada, muzyka i dialogi są na plus, a zagadki kryminalne wciągają od pierwszego odcinka.” Największym „minusem” serialu jest to, że „ TVP nakręciła tylko 8 odcinków” - a chciałoby się obejrzeć znacznie więcej. Wszystkie odcinki tej polskiej kryminalnej perełki są dostępne na platformie VOD TVP. Ale ostrzegam - to jak powrót do przeszłości.
To był ostatni film Andrzeja Wajdy. Teraz jest w streamingu. Bogusław Linda wcielił się w legendarnego artystę
W 2017 roku Andrzej Wajda zrealizował wstrząsającą opowieść o zniszczeniu wybitnej jednostki przez reżim komunistyczny. Film o Władysławie Strzemińskim był ostatnim filmem w karierze mistrza. Teraz można go obejrzeć na TVP VOD.
Dobra wiadomość dla fanów polskiego kina, ostatni film Andrzeja Wajdy ponownie można zobaczyć w telewizji oraz w internecie. Poruszający dramat o artyście zniszczonym przez komunistyczny system jest dostępny w serwisie TVP VOD, a także zostanie wyemitowany 4 marca o godzinie 23:05 na antenie TVP1. Film zadebiutował w kinach 13 stycznia 2017 roku i od razu wywołał ogromne emocje. Wajda opowiedział historię Władysława Strzemińskiego, wybitnego malarza, teoretyka sztuki i pedagoga, który w latach stalinizmu stał się ofiarą brutalnych represji komunistycznej władzy. Reżyser, opierając się na faktach historycznych, pokazuje, jak system próbował zniszczyć artystę za jego niezależność i wierność własnym ideałom twórczym. Film został wybrany polskim kandydatem do Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny, ale ostatecznie nie został nominowany do tej prestiżowej nagrody. „Powidoki” – przejmująca historia artysty prześladowanego przez system Akcja filmu rozgrywa się w latach 1948–1952, kiedy w Polsce narzucono doktrynę socrealizmu. Strzemiński, współzałożyciel Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Łodzi, nie chciał podporządkować swojej sztuki ideologii władzy. Za tę postawę spotkały go liczne represje, został usunięty z uczelni, wykreślony ze Związku Artystów Plastyków i stopniowo pozbawiony możliwości pracy. Bogusław Linda w roli zaszczutego artysty W rolę Władysława Strzemińskiego wcielił się Bogusław Linda, tworząc niezwykle poruszający portret artysty wiernego swoim przekonaniom nawet w obliczu osobistej tragedii. W filmie wystąpili także m.in.: Zofia Wichłacz, Bronisława Zamachowska, Krzysztof Pieczyński. Scenariusz napisał Andrzej Mularczyk, a za zdjęcia odpowiadał Paweł Edelman. Krytyka "Powidoków" - pominięcie relacji z Katarzyną Kobro Film „Powidoki” Andrzeja Wajdy był chwalony za temat historyczny i świetne aktorstwo, ale nie zabrakło też krytycznych opinii. Część komentatorów uważała, że historia Władysława Strzemińskiego została pokazana dość jednostronnie. Film skupia się głównie na jego konflikcie z komunistyczną władzą, przez co pomija ważne wątki z życia prywatnego artysty. Chodzi przede wszystkim o jego trudną relację z żoną, znaną rzeźbiarką Katarzyną Kobro, która w filmie praktycznie się nie pojawia. Zdaniem krytyków pokazanie ich burzliwego związku mogłoby lepiej przedstawić postać Strzemińskiego. Gdzie obejrzeć „Powidoki”? Film można obecnie obejrzeć w serwisie TVP VOD oraz 4 marca o godz. 23:05 w TVP1.
To jeden z najbardziej poruszających polskich filmów lat 90. Opowiada o problemie, który mimo upływu tylu lat wciąż jest aktualny
„Tato” w reżyserii Macieja Ślesickiego to jeden z najmocniejszych dramatów rodzinnych z lat 90. Historia ojca walczącego o dziecko zagrała wtedy na emocjach całej Polski. Dziś wraca z jeszcze większą siłą.
Dziś dyskutujemy o opiece naprzemiennej, prawach ojców, przemocy psychicznej i tym, jak bardzo system potrafi się pomylić. Rozmawiamy o alienacji rodzicielskiej i o tym, że w sporze dorosłych najbardziej cierpią dzieci. A przecież trzydzieści lat temu polskie kino już o tym mówiło. Bez krzyku. Bez publicystyki. Za to z emocją, która nie słabnie. Są filmy z lat 90., które nie wytrzymały próby czasu i się zestarzały - estetycznie, narracyjnie, mentalnie. I są takie, które mimo upływu lat wciąż uderzają w to samo miejsce pod żebrami. „Tato” z Bogusławem Lindą w roli głównej należy do tej drugiej kategorii. O czym jest film „Tato”? Historia ojca, który musi udowodnić swoją niewinność Film „Tato” opowiada historię Michała, operatora filmowego, który po dramatycznym załamaniu psychicznym żony zostaje oskarżony o przemoc i traci kontakt z kilkuletnią córką. Mężczyzna nie zamierza się jednak poddać i rozpoczyna nierówną walkę o prawa rodzicielskie, mierząc się z uprzedzeniami sądu, wpływem bezwzględnej teściowej i systemem, który z góry przypisuje mu winę. To poruszający dramat o ojcostwie, manipulacji i cenie, jaką dziecko płaci za konflikt dorosłych. View oEmbed on the source website Bogusław Linda inny niż wszyscy pamiętają Dla wielu widzów twarz Bogusława Lindy to Franz Maurer z kultowego filmu „Psy” - zimny, bezwzględny, cyniczny. Tymczasem w „Tacie” Linda jest kruchy. Zdezorientowany. Przerażony. Gra mężczyznę, który z dnia na dzień traci grunt pod nogami, gdy jego żona (świetna Dorota Segda) oskarża go o przemoc i odbiera mu córkę. To rola, w której nie ma miejsca na efektowne kwestie. Jest bezradność. Jest rozpacz. Jest wstyd. I jest miłość do dziecka - tak czysta, że aż bolesna. Kino lat 90., które miało odwagę Polskie lata 90. w kinie były surowe. Czasem nierówne, czasem nadmiernie dosłowne. Ale miały coś, czego dziś często brakuje - emocjonalną bezkompromisowość. „Tato” jest tego najlepszym przykładem. Reżyser Maciej Ślesicki buduje dramat obyczajowy, który momentami zahacza o thriller sądowy, a chwilami staje się niemal intymnym studium rozpadu rodziny. Nieprzypadkowo krytycy widzieli w nim polską odpowiedź na Kramer vs. Kramer. To historia o opiece nad dzieckiem, ale też o stereotypach - o tym, komu z definicji wierzymy bardziej. Postaci, które zostają w głowie Na uwagę zasługuje przerażająca w swojej bezwzględności teściowa grana przez Teresę Lipowską - dziś głównie znaną widzom z roli nestorki rodu Mostowiaków z serialu „M jak miłość”. Niejednoznaczną postacią jest także, rozchwiana emocjonalnie Ewa (w tej roli Dorota Segda - która w latach 90. brylowała na ekranach - dziś głównie pojawia się na deskach teatrów i w rolach dubbingowych). Wreszcie mała Kasia (Aleksandra Maliszewska) - dziecko wciągnięte w świat dorosłych, którzy walczą nie tylko o rację, ale także o własne ego. I gdzieś w tle system, który woli „nie mieszać się w rodzinne sprawy”, dopóki nie jest za późno. „Tato” najbardziej poruszający polski film lat 90. Gdzie obejrzeć? Film wciąż jest aktualny bo nic się nie zdezaktualizowało. Wciąż zdarzają się sytuacje, w których jedno oskarżenie potrafi zburzyć całe życie. Wciąż są dzieci rozpięte między dorosłymi. Wciąż system bywa bezradny. Powiedzmy sobie szczerze - „Tato” nie jest filmem idealnym. Ma swoje niedoskonałości formalne. Ale emocjonalnie pozostaje niemal nienaruszony. To jeden z tych obrazów, które po latach ogląda się ciszej. Uważniej. Z większym lękiem, bo wiemy już, jak łatwo taka historia może wydarzyć się naprawdę. I może właśnie dlatego wracam do niego regularnie. Bo przypomina, że kino lat 90. potrafiło mówić o sprawach najtrudniejszych bez filtrów. I robiło to tak, że do dziś ściska w gardle. Film z wzruszającym widzów Bogusławem Lindą w roli głównej dostępny jest dziś już nie na kasetach VHS - ale na platformach VOD TVP oraz Canal+.
Ten mini-serial przed dekadą był hitem w hiszpańskich domach. Od wczoraj polska platforma ma wszystkie odcinki
Zakazana miłość w cieniu dyktatury, polityczne intrygi i sekret, który wraca po latach. Hiszpański hit sprzed dekady wreszcie dostępny w całości w polskim streamingu.
Miniserial „Lo que escondían sus ojos” to ekranizacja bestsellerowej powieści Nieves Herrero. Produkcja zadebiutowała w Hiszpanii w 2016 roku i była jednym z głośniejszych tytułów sezonu. Akcja serialu rozgrywa się w Hiszpanii lat 40., tuż po zakończeniu wojny domowej. Kraj znajduje się pod rządami dyktatury, a elity polityczne toczą bezwzględną walkę o wpływy. W tym napiętym momencie dochodzi do spotkania, które wstrząśnie hiszpańską socjetą. „Miłość ukryta w spojrzeniu” - o czym jest serial? Centralnym wątkiem serialu jest relacja między Ramonem Serrano Suñerem, wpływowym ministrem spraw zagranicznych, a Sonsoles de Icaza, markizą Llanzol. Ich spojrzenie na wystawnym przyjęciu rozpoczyna historię namiętności, która nie powinna się wydarzyć. To romans pełen napięcia - nie tylko emocjonalnego, ale i politycznego. W świecie, w którym każdy skandal może zachwiać równowagą władzy, uczucie staje się zagrożeniem. Nad stabilnością reżimu czuwa m.in. Carmen Polo, żona dyktatora, która nie zamierza tolerować żadnych kompromitujących sytuacji. W fabule pojawia się także legendarny projektant Cristóbal Balenciaga, przyjaciel Sonsoles, który ostrzega ją przed konsekwencjami romansu. View oEmbed on the source website Miłość, która wraca po latach Serial nie kończy się na burzliwej relacji z lat 40. Siedemnaście lat później przeszłość powraca, a dawni kochankowie próbują udawać, że nic ich nie łączyło. Sonsoles codziennie patrzy jednak w oczy swojej córki i widzi w nich echo dawnej miłości. To właśnie ten wątek - sekret przekazywany z pokolenia na pokolenie - nadaje historii dodatkowej głębi i emocjonalnego ciężaru. Obsada serialu „Miłość ukryta w spojrzeniu” W głównych rolach występują: Blanca Suárez Rubén Cortada Towarzyszą im m.in. Emilio Gutiérrez Caba, Charlotte Vega, Javier Rey i Pepa Aniorte. Za reżyserię odpowiada Salvador Calvo, a scenariusz napisała Helena Medina na podstawie powieści Herrero. Gdzie oglądać wszystkie odcinki? Od 3 marca wszystkie cztery odcinki serialu są dostępne na platformie VOD TVP. To dobra okazja, by nadrobić hiszpański hit sprzed dekady - zwłaszcza jeśli lubicie historyczne melodramaty z politycznym tłem, kostiumową estetyką i zakazaną miłością, która nie mieści się w ramach epoki.
Podbili kina teraz znów biorą się za streaming. Ich kłótnie przy płocie zna cała Polska, ale od czego się zaczęło?
Ponad 800 tys. widzów w kinach i wielka popularność na platformach. „Sami swoi. Początek” - prequel kultowej komedii o Kargulu i Pawlaku - od dziś dostępny jest za darmo online. To szansa, by zobaczyć, jak zaczęła się najsłynniejsza sąsiedzka wojna w Polsce.
Są takie filmy, które w Polsce ogląda się jak rytuał. W święta, w niedzielne popołudnia, „przy okazji” - a potem zostaje się do końca, bo przecież „Kargul, podejdź no do płota” zawsze bawi tak samo. „Sami swoi” w reżyserii Sylwestra Chęcińskiego to nie tylko komedia, ale część naszego kulturowego DNA. Obok „Nie ma mocnych” i „Kochaj albo rzuć” tworzy trylogię, którą zna cała Polska. Fenomen „Samych swoich”. Komedia, którą Polska ogląda od pokoleń Gdy w 1967 roku na ekrany kin trafił film Sami swoi, nikt nie przypuszczał, że historia dwóch zwaśnionych rodzin stanie się jednym z fundamentów polskiej popkultury. Reżyser Sylwester Chęciński stworzył opowieść prostą, osadzoną w powojennych realiach, a jednocześnie uniwersalną - o dumie, honorze, sąsiedzkiej rywalizacji i… ukrytej sympatii. Kazimierz Pawlak i Władysław Kargul - w niezapomnianych kreacjach Wacława Kowalskiego i Władysława Hańczy - stali się bohaterami, których cytaty weszły do codziennego języka. „Kargul, podejdź no do płota” czy „Sąd sądem, a sprawiedliwość musi być po naszej stronie” - to dziś coś więcej niż kwestia z filmu. To symbol polskiego temperamentu. Trylogia - uzupełniona później o „Nie ma mocnych” i „Kochaj albo rzuć” - przez dekady towarzyszyła Polakom w święta, rodzinne spotkania i leniwe popołudnia. To kino, które łączy pokolenia: bawi dziadków, rodziców i wnuki. W czasach, gdy komedia często ucieka w dosłowność, „Sami swoi” pozostają dowodem na to, że najlepszy humor rodzi się z charakterów i relacji. I może właśnie dlatego chcemy wiedzieć, jak to się wszystko zaczęło. „Sami swoi. Początek” Jak zaczęła się historia Kargula i Pawlaka? „Sami swoi. Początek” to prequel kultowej trylogii - opowieść o młodości Pawlaka i Kargula, zanim los rzucił ich na Ziemie Odzyskane i zanim konflikt przy płocie stał się legendą. Film pokazuje nieznane dotąd wątki z życia obu rodzin i buduje tło dla jednej z najsłynniejszych sąsiedzkich wojen w historii polskiego kina. Za reżyserię odpowiada aktor Artur Żmijewski, a scenariusz napisał Andrzej Mularczyk - ten sam twórca, który stoi za oryginalną trylogią. Co ciekawe, historia ma swoje korzenie w prawdziwych wydarzeniach. Pierwowzorem Kazimierza Pawlaka był stryj Mularczyka, a inspiracją stały się rodzinne opowieści spisane w książce „Każdy żyje jak umie”. Film, który miał już swoja premierę online - na Netflixie w listopadzie 2024 roku i był najchętniej oglądaną pozycją przez niemal 3 tygodnie - teraz powraca na platformie dostępnej za darmo dla wszystkich. View oEmbed on the source website Nowa obsada, ten sam duch W młodsze wersje bohaterów wcielają się m.in. Adam Bobik i Karol Dziuba, a na ekranie towarzyszą im Paulina Gałązka, Weronika Humaj, Zbigniew Zamachowski, Anna Dymna, Janusz Chabior czy Adam Ferency. To mieszanka młodej energii i aktorskiego doświadczenia, która nadaje historii świeżości, nie odbierając jej znajomego, swojskiego tonu. Film przyciągnął do kin ponad 800 tysięcy widzów - wynik, który pokazuje, że sentyment do Kargula i Pawlaka wcale nie jest tylko nostalgią starszego pokolenia. Gdzie obejrzeć „Sami swoi. Początek”? Po kinowym sukcesie i obecności w serwisach (z możliwością płatnego wypożyczenia) takich jak HBO Max czy Player, film od 24 lutego dostępny jest także w VOD TVP. Wciąż można go znaleźć również w wypożyczalniach Polsat Box Go, Player i Rakuten TV. To idealny moment, by zrobić sobie domowy maraton - najpierw „Początek”, potem klasyczne „Sami swoi”, a na deser dwie kolejne części trylogii. Bo choć czasy się zmieniają, jedno pozostaje niezmienne: sąsiedzkie waśnie to najlepsze źródło komedii. I - jak pokazuje popularność filmu w streamingu - wciąż chcemy do nich wracać.
Czekacie na drugą część 4. sezonu „Bridgertonów”? Ten kostiumowy serial wciągnie was równie mocno, a istnieje ryzyko, że nawet bardziej
Finał historii Benedicta i Sophie w „Bridgertonach” już za 3 dni. Jeśli nie możecie się doczekać, warto w tym czasie sięgnąć po „Sanditon” - kostiumowy dramat pełen romansów, intryg i tajemnic, który umili wam oczekiwanie.
Za trzy dni na Netflixie pojawi się druga część 4. sezonu „Bridgertonów”, a ja już przebieram nogami. Pierwsza część przyniosła nam Kopciuszkową historię Benedicta i Sophie, pełną balów, tajemnic i emocji, które sprawiły, że ten kostiumowy serial znów całkowicie mnie wciągnął i zabrał mi jeden dzień z życia. Ale zanim finał tej historii zagości na ekranach, warto wypełnić pustkę czymś równie urzekającym - serialem „Sanditon”, który powstał na podstawie romantycznej powieści i jest równie dobry, jeśli nie lepszy niż „Bridgertonowie”. O czym jest „Sanditon”? Kostiumowy romans w duchu Jane Austen „Sanditon” powstał na podstawie nigdy nieukończonej powieści Jane Austen i przenosi widzów do nadmorskiego kurortu w XIX-wiecznej Anglii. Młoda Charlotte Heywood trafia tam przypadkiem, odkrywając świat pełen intryg, napięć społecznych i romansów. Kurort aspiruje do roli modnego miejsca dla elity, a bohaterowie balansują między własnymi ambicjami a normami epoki. Najważniejszy wątek to burzliwa relacja Charlotte z Sidneyem Parkerem - dynamika „od nienawiści do miłości” sprawia, że serce bije szybciej, a ukradkowe spojrzenia i subtelne gesty czułości tworzą emocjonalną głębię każdej sceny. To idealny serial dla tych, którzy chcą poczuć atmosferę kostiumowego romansu w duchu „Bridgertonów” i „Dumy i Uprzedzenia”. View oEmbed on the source website Obsada, krajobrazy i kostiumy - uczta dla oka W rolach głównych zobaczymy Theo Jamesa („Biały Lotos”) jako Sidney’ego Parkera i Rose Williams jako Charlotte Heywood. Ich chemia na ekranie przyciąga wzrok, a kostiumy, elegancja epoki i piękne nadmorskie krajobrazy sprawiają, że każdy odcinek to prawdziwa wizualna uczta. Sceny na klifach, eleganckie bale i subtelne gesty bohaterów wciągają, a dramaturgia znana czytelniczkom z powieści Jane Austen dodaje napięcia i romantyzmu. Choć aktor Theo James - uwielbiany przez fanki, zwłaszcza dzięki filmikom na TikToku pojawia się tylko w pierwszym sezonie, cała historia rozwija się przez kolejne sezony, gwarantując satysfakcjonujące zakończenie i wiele wzruszeń. Gdzie obejrzeć brytyjski serial „Sanditon”? „Sanditon” dostępny jest za darmo na VOD TVP oraz na Prime Video, a jego kostiumowy, romantyczny klimat idealnie wpisuje się w oczekiwania fanek „Bridgertonów”. Jeśli czujecie pustkę po pierwszej części 4. sezonu, a tak samo jak ja nie możecie się doczekać finału historii Benedicta i Sophie na Netflixie, ten serial pozwoli wam skrócić czas oczekiwania i w pełni oddać się przyjemności podczas jeszcze zbyt długich zimowych wieczorów z romantycznym dramatem. Ukradkowe spojrzenia, elegancja epoki i wzruszające zwroty akcji - „Sanditon” to idealna propozycja dla wszystkich, którzy kochają kostiumowe romanse, intrygi i historie, które pozostają w sercu na długo po zakończeniu seansu.
Biograficzny film o polskim nobliście, który powinien zobaczyć każdy Polak. Więckiewicz gra w nim jedną ze swoich najlepszych ról
„Wałęsa: Człowiek z nadziei” to biograficzny film, do którego lubię wracać. Opowiada historię jednego z najsłynniejszych polskich noblistów, ukazując zarówno jego słabości, jak i wielki wkład w historię Polski.
Polska może pochwalić się imponującą listą laureatów Nagrody Nobla. Wśród nich są Henryk Sienkiewicz, autor trylogii historycznej, Władysław Reymont, którego „Chłopi” zdobyli literacką nagrodę, czy Czesław Miłosz, którego poezja poruszała serca i sumienia. Współczesną laureatką jest Olga Tokarczuk, zdobywczyni Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, której twórczość fascynuje zarówno młodszych, jak i starszych czytelników. Jest jednak jeden polski noblista, którego dzieła ekran pokochał w wyjątkowy sposób. To najbardziej ekranizowany polski noblista. Filmy na podstawie jego powieści widział każdy polski dom Henryk Sienkiewicz to bez wątpienia autor, którego książki stały się fundamentem polskiego kina historycznego. Jego trylogia - „Ogniem i mieczem”, „Potop” i „Pan Wołodyjowski” - dała niezapomniane role Michałowi Żebrowskiemu jako Skrzetuskiemu, czy Zbigniewowi Zamachowskiemu jako Panu Wołodyjowskiemu. Ekranizacje Sienkiewicza przez lata były obecne w polskich domach, kształtując wyobrażenia o historii i bohaterstwie, a jednocześnie wprowadzając pokolenia widzów w świat polskiej literatury. To właśnie dzięki takim filmom młodzi Polacy mogli wciągnąć się w historię kraju, zanim jeszcze nauczyli się jej w szkole. Sienkiewicz jest najbardziej zekranizowanym polskim noblistą. Na duży ekran przeniesiono aż 6 jego powieści. „Wałęsa: Człowiek z nadziei” - film o polskim nobliście, który uzupełnia lukę w historii Choć Sienkiewicz jest najbardziej ekranizowanym polskim noblistą, to wciąż w polskim kinie brakuje filmów biograficznych o współczesnych laureatach Nobla. Wyjątkiem jest „Wałęsa: Człowiek z nadziei” Andrzeja Wajdy, opowiadający historię Lecha Wałęsy, laureata Pokojowej Nagrody Nobla, który odegrał kluczową rolę w walce z komunizmem w Polsce. Film uzupełnia lukę w naszej świadomości historycznej i pozwala zrozumieć, jak wielki wpływ miał Wałęsa na przemiany w kraju. Dla młodszych widzów - szczególnie dla tych, którzy nie mają szans pamiętać PRL-u - obraz Wajdy może być prawdziwą lekcją historii. Fabuła filmu „Wałęsa: Człowiek z nadziei” Film Andrzeja Wajdy otwiera scena słynnego wywiadu Lecha Wałęsy z włoską dziennikarką Orianą Fallaci w 1981 roku. To punkt wyjścia do opowieści o drodze robotnika z Gdańska, który z dnia na dzień staje się symbolem walki o wolność i demokrację w Polsce. Wywiad pokazuje z jednej strony bezpośredniość i pewność siebie Wałęsy, z drugiej – jego człowieczeństwo, wątpliwości i poczucie odpowiedzialności wobec współpracowników i społeczeństwa. Akcja filmu koncentruje się na latach 70. i 80., kiedy Wałęsa był aktywnym uczestnikiem strajków w Stoczni Gdańskiej, aż po podpisanie porozumień sierpniowych i narodziny Solidarności. Widzowie śledzą zarówno dramatyczne wydarzenia polityczne, jak i codzienne życie Wałęsy - relacje z rodziną, trudne decyzje wobec współpracowników oraz niebezpieczeństwa ze strony tajnej policji PRL. W filmie pokazano też momenty, w których Wałęsa zmaga się z własnymi ograniczeniami i słabościami. Jest arogancki, czasem niecierpliwy, a jego porywczość prowadzi do konfliktów z bliskimi i współpracownikami. Jednocześnie ujawnia imponującą wewnętrzną siłę i niezwykłą intuicję polityczną, która pozwala mu zdobyć poparcie milionów ludzi i skutecznie negocjować z władzą. Narracja filmu łączy wydarzenia fabularne z materiałami archiwalnymi, co nadaje całości autentyczności i historycznej wagi. Sceny strajków i demonstracji przeplatają się z bardziej kameralnymi momentami - rozmowami w domu Wałęsów, obawami Danuty Wałęsy o bezpieczeństwo rodziny, a także humorystycznymi sytuacjami codziennego życia w PRL. View oEmbed on the source website Lech Wałęsa - biografia polskiego noblisty Lech Wałęsa urodził się 29 września 1943 roku w Popowie koło Lipna. Z wykształcenia elektryk, w młodości pracował w Stoczni Gdańskiej, gdzie stopniowo angażował się w działalność związkową. W latach 70. zaczął działać w niezależnym ruchu robotniczym, a jego determinacja i odwaga szybko uczyniły go liderem protestów przeciwko komunistycznym władzom PRL. Przełomowym momentem była sierpniowa fala strajków w 1980 roku, kiedy Wałęsa stanął na czele Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego i wynegocjował podpisanie porozumień sierpniowych, dających robotnikom pierwsze od lat prawa do wolnych związków zawodowych. To właśnie wtedy narodziła się Solidarność, ruch społeczny, który w kolejnych latach znacząco wpłynął na losy Polski i Europy Środkowo-Wschodniej. Pokojowa Nagroda Nobla dla Wałęsy - za co dokładnie? W 1983 roku Wałęsa otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla, stając się symbolem walki o prawa człowieka i wolność w czasach zimnej wojny. Nagrodę przyznano mu przede wszystkim za pokojową działalność na rzecz demokracji i praw robotników w kraju rządzonym przez reżim komunistyczny. Otrzymanie Nobla uczyniło go postacią rozpoznawalną na całym świecie, a jego głos zyskiwał międzynarodowe znaczenie w debacie o wolności i prawach człowieka. Po otrzymaniu Nagrody Nobla Wałęsa nie spoczął na laurach. Nadal przewodził Solidarności, uczestniczył w negocjacjach okrągłego stołu w 1989 roku, które doprowadziły do pokojowej transformacji ustrojowej w Polsce, a następnie w wyborach prezydenckich w grudniu 1990 roku został pierwszym demokratycznie wybranym prezydentem III Rzeczypospolitej. Lata jego prezydentury (1990–1995) były okresem wielkich wyzwań politycznych i gospodarczych, w tym trudnej transformacji z gospodarki centralnie planowanej do kapitalistycznej. Kto gra w filmie „Wałęsa: Człowiek z nadziei” i gdzie obejrzeć? Główną rolę Lecha Wałęsy zagrał Robert Więckiewicz, który w tej roli stworzył jedną ze swoich najlepszych kreacji. W filmie pojawiają się również Agnieszka Grochowska jako Danuta Wałęsa, Maria Rosaria Omaggio, Zbigniew Zamachowski, Cezary Kosiński, Mirosław Baka, Iwona Bielska, Maciej Stuhr i Marcin Hycnar. Scenariusz wyszedł spod pióra Janusza Głowackiego, a zdjęcia przygotował Paweł Edelman. Film Andrzeja Wajdy można obecnie znaleźć w serwisach streamingowych oferujących polskie kino, takich jak Player.pl, Canal+ VOD czy VOD TVP. To doskonała okazja, by młodsze pokolenia zetknęły się z historią Polski i zrozumiały znaczenie polskiego noblisty w światowym kontekście.
Przysiadłam się, gdy oglądali go moi rodzice i przepadłam. To jeden z najbardziej cenionych brytyjskich seriali kryminalnych w historii
Zaczęło się niewinnie: moi rodzice oglądali jeden odcinek, a ja tylko przysiadłam się „na chwilę”. Skończyło się binge watchingiem. Ten brytyjski klasyk kryminalny to serial, który wciąga bez ostrzeżenia.
Są takie seriale, które mają w sobie coś więcej niż tylko fabułę. Ogląda się je trochę jak rytuał: z herbatą, pod kocem, w ciszy, która nagle staje się podejrzana. I nawet jeśli znamy zakończenie, to i tak patrzymy na ekran z tym samym napięciem, jakbyśmy pierwszy raz próbowali odgadnąć, kto zabił. „Poirot” - legendarna adaptacja powieści Agathy Christie - serial od lat uznawany jest za jedną z najważniejszych produkcji kryminalnych w historii telewizji. I właśnie dlatego jego powrót na polskie VOD jest wiadomością, która ucieszy nie tylko fanów klasycznych zagadek, ale też tych, którzy dopiero odkrywają, że kryminał nie musi być krwawy, by był absolutnie wciągający. W tym artykule: „Poirot” kultowy serial, który wygląda jak pełnometrażowe kino Herkules Poirot: detektyw, którego nie da się podrobić David Suchet stworzył rolę, którą zapamiętała historia telewizji Obsada jak z marzenia fana brytyjskiego kryminału Agatha Christie i jej geniusz, który wciąż działa Dlaczego serial „Poirot” wciąga tak bardzo? Bo to kryminał z klasą Gdzie obejrzeć serial „Poirot”? Cztery sezony dostępne za darmo „Poirot” kultowy serial, który wygląda jak pełnometrażowe kino „Poirot” nie przypomina współczesnych seriali, które kręcą się wokół cliffhangerów i szokowania widza co 10 minut. Tu wszystko jest inne: tempo, klimat, emocje. Każdy odcinek trwa około półtorej godziny i bardziej przypomina pełnoprawny film niż klasyczny epizod. Ale to nie wada - to luksus. To serial, który celebruje atmosferę: stylowe wnętrza, eleganckie kostiumy, stare samochody, brytyjskie rezydencje i rozmowy prowadzone w półsłówkach. A gdzieś pod tym wszystkim czai się zbrodnia. Zawsze perfekcyjnie ukryta. I zawsze podszyta ludzką słabością. View oEmbed on the source website Herkules Poirot: detektyw, którego nie da się podrobić Herkules Poirot to postać absolutnie ikoniczna - belgijski detektyw, który nie potrzebuje pościgów ani przemocy, by rozwiązać sprawę. Jego największą bronią są „małe szare komórki” i nieznośna wręcz umiejętność zauważania rzeczy, których nikt inny nie widzi. Jest elegancki, drobiazgowy, obsesyjnie wręcz przywiązany do porządku i symetrii. Ma starannie wypielęgnowany wąsik, maniery dandysa i spojrzenie, które potrafi przeszyć człowieka na wylot. Tak jak Sherlock Holmes czy panna Marple, Poirot również pozostaje stanu wolnego, całkowicie oddając się kolejnym kryminalnym zagadkom. To bohater, który irytuje - ale tylko do momentu, aż zaczyna mówić. Wtedy już wiemy, że jesteśmy zgubieni. David Suchet stworzył rolę, którą zapamiętała historia telewizji Nie ma co udawać: David Suchet jest Poirotem. Wielu aktorów wcielało się w tego detektywa na przestrzeni dekad - od Petera Ustinova po Kennetha Branagha - ale to właśnie Suchet stworzył interpretację, która stała się definicją tej postaci. I nie chodzi tylko o charakterystyczny sposób mówienia czy perfekcyjny akcent (aktor podobno długo studiował twórczość Christie, by wejść w rolę). Chodzi o coś znacznie trudniejszego: o umiejętność pokazania, że Poirot jest nie tylko genialnym śledczym, ale też człowiekiem - czasem zmęczonym, czasem ironicznym, czasem zaskakująco czułym. To jedna z tych ról, które nie starzeją się ani o dzień. Obsada jak z marzenia fana brytyjskiego kryminału Detektyw Poirot nie działa w próżni - jego świat jest zbudowany z równie wyrazistych postaci co on sam. Towarzyszą mu m.in.: kapitan Arthur Hastings (Hugh Fraser) - lojalny kompan i klasyczny „partner”, który często myśli inaczej niż Poirot, inspektor James Japp (Philip Jackson) ze Scotland Yardu, Felicity Lemon (Pauline Moran) - sekretarka, której skuteczność mogłaby zawstydzić dzisiejsze aplikacje, Ariadna Oliver (Zoë Wanamaker) - pisarka, która wnosi do historii odrobinę humoru i literackiej ironii. Ten zespół działa jak idealnie dopasowana układanka. A oglądanie ich interakcji daje dokładnie ten rodzaj satysfakcji, który kojarzy się z najlepszymi klasykami. Agatha Christie i jej geniusz, który wciąż działa Nie bez powodu mówi się o niej „królowa kryminału”. Agatha Christie stworzyła postać Poirota w 1920 roku, kiedy ukazała się „Tajemnicza historia w Styles”. Potem dała mu życie w ponad 30 powieściach i ponad 50 opowiadaniach. A my do dziś czytamy je z wypiekami na twarzy. Poirot rozwiązywał sprawy tak legendarne jak „Morderstwo w Orient Expressie”, „Śmierć na Nilu” czy „Zabójstwo Rogera Ackroyda”. I nawet jeśli ktoś nie zna książek, prędzej czy później trafia na ekranizacje - bo ta postać po prostu nie znika z popkultury. Dlaczego serial „Poirot” wciąga tak bardzo? Bo to kryminał z klasą W świecie streamingowych seriali, w którym królują mroczne thrillery i seryjni mordercy, „Poirot” oferuje coś, czego dziś często brakuje: kryminał elegancki. Tu nie chodzi o brutalność. Chodzi o psychologię. O grę pozorów. O to, co ludzie ukrywają pod idealnie skrojonym garniturem albo pod perfekcyjnym uśmiechem podczas herbatki. To kryminał, który wciąga, bo widz zaczyna podejrzewać każdego. I nagle orientuje się, że sam też prowadzi śledztwo. Serial doczekał się także wielu nominacji i nagród, w tym prestiżowych wyróżnień BAFTA. Już w 1990 roku produkcja została nagrodzona m.in. za: charakteryzację i fryzury, oryginalną muzykę i kostiumy. A finałowy odcinek „Curtain: Poirot’s Last Case” zdobył nawet nominację do Emmy. To nie jest serial „do kotleta”. To produkcja, która przez lata była uznawana za wzór adaptacji literatury kryminalnej. Gdzie obejrzeć serial „Poirot”? Cztery sezony dostępne za darmo „Poirot” to prawdziwy gigant telewizji: serial liczy 13 sezonów, emitowanych w latach 1989–2013. Dla fanów to dobra wiadomość - bo kiedy już wpadniesz w ten świat, masz przed sobą długą i absolutnie satysfakcjonującą podróż. Najlepsze jest to, że dziś nie trzeba szukać DVD ani polować na przypadkowe emisje w telewizji. Serial jest dostępny bezpłatnie na VOD TVP. Co więcej: platforma udostępnia kolejne sezony regularnie - co piątek pojawiają się następne. Dla polskich widzów to jedna z najlepszych okazji, by wrócić do klasyki albo odkryć ją po raz pierwszy. To produkcja, która potrafi wciągnąć nawet tych, którzy na co dzień nie oglądają kryminałów. Bo w tym świecie wszystko jest stylowe, dopracowane i zbudowane z precyzją zegarka. A Poirot? Jest jak przewodnik po ludzkich sekretach - tylko że w idealnie wyprasowanym garniturze. Jeśli więc szukasz serialu, który daje przyjemność oglądania i ten cudowny dreszcz zagadki… właśnie znalazłaś.