TVP szykuje wielki powrót jednego ze swoich hitowych seriali. Widzowie długo na to czekali
To jedna z tych wiadomości, które ucieszą fanów polskich seriali. TVP oficjalnie pracuje nad kontynuacją popularnej produkcji, która zdobyła szeroką widownię i zbudowała własny, wyrazisty klimat. Jedno jest pewne: porucznik Franz Neumann ponownie zagości na naszych ekranach.
Trzeci sezon serialu „Zatoka szpiegów” oficjalnie wraca do gry: zdjęcia mają wystartować 5 maja na Pomorzu, z planem m.in. w Gdańsku, Gdyni i na Półwyspie Helskim. Produkcja TVP ponownie zanurza się w realiach II wojny światowej, a nowa odsłona przeniesie akcję w późne lato 1941 roku. W centrum mają znaleźć się badania nad tajemniczą bronią o ogromnej sile rażenia, a nadawca zapowiada także nowe twarze w obsadzie, nie zdradzając jeszcze nazwisk. Uwielbiany przez widzów serial „Zatoka szpiegów” powróci z 3 sezonem Serial od początku miał w sobie coś z dopracowanej rekonstrukcji – takiej, którą ogląda się nie tylko dla wątków sensacyjnych, ale też dla faktur miejsca i epoki. Punktem wyjścia historii jest lato 1940 roku w Gdyni i Gdańsku, a główną postacią pozostaje porucznik Abwehry Franz Neumann, wychowany w niemieckiej rodzinie, który odkrywa polskie pochodzenie biologicznego ojca i podejmuje działalność szpiegowską po stronie aliantów. W 3. sezonie narracja ma przesunąć się o rok - do późnego lata 1941 roku. Zapowiadany kierunek fabuły jest jednoznaczny: naukowy wyścig o technologię o niszczycielskim potencjale oraz operacje, w których ryzyko ma być śmiertelnie realne. W tym świecie decyzje nie są „czarno-białe” – i właśnie ten nerw, dobrze znany widzom seriali wojennych z najwyższej półki, ma znów napędzać emocje. Za reżyserię ponownie odpowiada Łukasz Ostalski, a scenariusz przygotowali Michał Godzic i Wojciech Lepianka. To jasny sygnał kontynuacji stylu: bez gwałtownych zwrotów w estetyce, za to z obietnicą podkręcenia stawki w opowiadanej historii. View oEmbed on the source website „Zatoka szpiegów” sezon 3. Znane nazwiska wracają, a nowe twarze mają namieszać bez ostrzeżenia W obsadzie 3. sezonu mają pojawić się aktorzy znani z dotychczasowych odcinków: Bartosz Gelner, Sonia Mietielica, Cezary Łukaszewicz, Maria Świłpa, Karol Pocheć, Anna Radwan, Przemysław Kozłowski oraz Karol Biskup. Dla fanek i fanów to ważna wiadomość, bo w tego typu serialach emocje buduje się konsekwencją: napięcie między bohaterami, pamięć o dawnych wyborach, lojalności testowane w sytuacjach granicznych. Równolegle TVP zapowiada dołączenie nowych postaci. Szczegóły pozostają na razie utajnione, ale właśnie taka kontrolowana powściągliwość zwykle oznacza, że scenariusz szykuje przetasowania w relacjach. Nowi bohaterowie w świecie wywiadu rzadko bywają tylko tłem - częściej stają się katalizatorem, który zmienia dynamikę zespołów i wpycha protagonistów w kolejne ryzykowne decyzje. „Zatoka szpiegów” sezon 3. Kiedy na ekranie TVP? W przypadku 3. sezonu jest jeszcze jedna rzecz, która rozpala ciekawość: termin premiery. Pojawiają się rozbieżne komunikaty – z jednej strony mowa o planie emisji „na przyszły rok”, z drugiej pojawia się informacja, że Telewizja Polska ogłosiła powrót serialu na ekrany w 2027 roku. Dla widzów oznacza to jedno: na konkretną datę trzeba jeszcze poczekać, a napięcie rośnie nie tylko w fabule, ale i wokół ramówki. Zainteresowanie ma ku temu solidne podstawy. Według danych przywoływanych przy okazji 2. sezonu, emitowanego w niedziele o 20:20, serial miał przyciągać średnio 1,44 mln widzów. Wskazywany okres emisji to 2 marca – 11 maja 2026 roku, a wśród przytaczanych wyników pojawia się informacja o najwyższej widowni na poziomie 1,57 mln (pierwszy odcinek) oraz najniższej 1,22 mln (odcinek z 20 kwietnia). Udział TVP1 ma wynosić 10,92% wśród wszystkich widzów i 7,60% w grupie wiekowej 16–59. Jeśli 3. sezon rzeczywiście ma być opowieścią o „najgroźniejszej misji” Franza Neumanna, to trudno o lepszą scenę niż pomorskie plenery i czas, w którym historia Europy przyspiesza w dramatycznym tempie. Teraz pozostaje czekać na kolejne konkrety: nazwiska nowych aktorów oraz ostateczną decyzję, kiedy widzowie zobaczą nowe odcinki. „Zatoka szpiegów” - o czym jest serial TVP? Jeśli jeszcze nie widzieliście tego wojennego serialu TVP, to naprawdę warto go nadrobić. „Zatoka szpiegów” to polska produkcja osadzona w realiach II wojny światowej, której akcja rozgrywa się głównie w okupowanej Gdyni i na terenach polskiego Wybrzeża. Twórcy połączyli historyczne tło z dynamiczną historią szpiegowską, pełną tajemnic, zdrad i ryzykownych decyzji. W centrum opowieści znajduje się Franz Neumann grany przez Bartka Gelnera - młody oficer Abwehry, który w rzeczywistości działa jako polski agent. Mężczyzna funkcjonuje pomiędzy dwoma światami, każdego dnia ryzykując dekonspirację. Musi zdobywać informacje, lawirować między lojalnościami i podejmować decyzje, od których zależy życie innych. To bohater uwikłany w nieustanną grę pozorów. Serial pokazuje nie tylko działalność wywiadów, ale też codzienność ludzi żyjących pod okupacją. Są tu wielka polityka, militarne sekrety i walka o wpływy, ale również osobiste dramaty, uczucia oraz pytania o granice poświęcenia. Dużym atutem produkcji są kostiumy, scenografia i dopracowany klimat epoki, dzięki którym łatwo zanurzyć się w wojennej rzeczywistości. „Zatokę szpiegów” ogląda się jak klasyczny thriller szpiegowski osadzony w polskich realiach. Jeśli podobał wam się „Czas honoru” i lubicie seriale, w których obok akcji liczą się emocje, lojalność oraz trudne wybory, ta produkcja bardzo możecie przypaść wam do gustu.
Nowy polski serial szpiegowski o tajnych agentach zadebiutował w TV. Widzowie porównują go do „Zatoki szpiegów”
Historia młodych szpiegów, którzy w cieniu transformacji ustrojowej muszą stawić czoła atomowemu zagrożeniu i własnym uczuciom - „Wojna zastępcza” to nowy polski serial, którego nie można przegapić.
Polska początku lat 90. była krajem pełnym kontrastów - kolejki do sklepów ustępowały miejsca pierwszym supermarketom, szare blokowiska rozjaśniały kolorowe neony, a w radiu nadawano muzykę, która kusiła świeżością i buntowniczym brzmieniem. Ludzie uczyli się życia w nowej rzeczywistości, stawiali pierwsze kroki w wolnym rynku, a w powietrzu unosiła się mieszanka ekscytacji i niepewności. W tym świecie rodziły się historie o szpiegach i tajnych operacjach, które na granicy fikcji i rzeczywistości budziły dreszcz emocji. „Wojna zastępcza” przenosi widza w tę epokę - pokazuje młodych agentów w Kiejkutach, wplątanych w grę o atomowe głowice i własne serca, stających twarzą w twarz z nieprzewidywalnym światem, w którym każdy ruch może zmienić bieg historii. Serial łączy adrenalinę, nostalgię i humor, będąc fascynującą lekcją o czasach, w których Polska dopiero uczyła się wolności. To kolejna doskonała sceneria dla historii szpiegowskich, które w ostatnich latach coraz częściej trafiają na ekran - od „Zatoki szpiegów” po „Rojsta”. Nowy serial Telewizji Polskiej, pt. „Wojna zastępcza” idealnie wpisuje się w tę tradycję. Chcesz oglądać najbardziej inspirujące filmy i seriale? Zapisz się do <a id="menur4sre" class="fui-Link ___1q1shib f2hkw1w f3rmtva f1ewtqcl fyind8e f1k6fduh f1w7gpdv fk6fouc fjoy568 figsok6 f1s184ao f1mk8lai fnbmjn9 f1o700av f13mvf36 f1cmlufx f9n3di6 f1ids18y f1tx3yz7 f1deo86v f1eh06m1 f1iescvh fhgqx19 f1olyrje f1p93eir f1nev41a f1h8hb77 f1lqvz6u f10aw75t fsle3fq f17ae5zn" title="https://www.elle.pl/newsletter/" href="https://www.elle.pl/newsletter/" target="_blank" rel="noreferrer noopener" aria-label="Link newslettera ELLE">newslettera ELLE, odbierz kod i skorzystaj z 2-miesięcznego dostępu do Player.pl Fabuła nowego polskiego serialu TVP. O czym jest „Wojna zastępcza”? Akcja serialu rozpoczyna się w 1991 roku, w legendarnych Kiejkutach - najważniejszej polskiej szkole dla szpiegów. Artur, Zuza, Budyń i Gutek nie mają wojskowego doświadczenia, ale każdemu z nich przypisano unikalne umiejętności, które sprawiają, że zostają wybrani do elitarnego programu. Na tle transformacji ustrojowej i wycofywania wojsk radzieckich z Polski, młodzi agenci trafiają w sam środek gry o dwie głowice jądrowe, które rosyjscy wojskowi chcą sprzedać na czarnym rynku. Kiedy do kraju przybywa agentka Moskwy Nastia, zadanie nabiera nowego wymiaru - między nią a Arturem rodzi się uczucie, które wystawia na próbę lojalność i obowiązki wobec ojczyzny. View oEmbed on the source website Kto pojawi się na ekranie w nowym serialu „Wojna zastępcza”? W głównych rolach zobaczymy Mateusza Więcławka, Walerię Gorobets, Piotra Witkowskiego i Karola Bernackiego. W serialu pojawiają się też m.in. Paulina Gałązka, Mariusz Bonaszewski, Mirosław Haniszewski, Adam Wietrzyński oraz Cezary Żak, który w roli generała Dubynina tworzy barwny i niejednoznaczny portret radzieckiego oficera, dodając historii szpiegowskiego smaku i napięcia. Za kamerą stanęli Denis Delić (reżyser), Mateusz Pastewka (zdjęcia, współscenariusz) oraz Michał Kozłowski i Tomasz Kępski (scenariusz). Muzykę skomponował Jerzy Petersburski junior, a scenografia i kostiumy tworzą wiarygodny klimat Polski początku lat 90. View oEmbed on the source website Gdzie oglądać nowy serial „Wojna zastępcza”? „Wojna zastępcza” zadebiutowała 8 marca o godz. 20:25 na TVP1, a kolejne odcinki będą nadawane co tydzień w tym samym paśmie co drugi sezon „Zatoki szpiegów”. Premiera przyciągnęła ponad milion widzów - dla polskich fanów thrillerów i historii lat 90. to pozycja obowiązkowa. Serial wciąga od pierwszych scen i łączy w sobie napięcie, historię, politykę i zakazaną miłość - idealna propozycja dla tych, którzy szukają polskiego serialu szpiegowskiego z mocnym twistem. „Wojna zastępcza” to serial pełen zwrotów akcji, gdzie czasem realizm idzie w cień, a na plan pierwszy wychodzą dowcip i czysta przyjemność oglądania. Myślę, że tyle wystarczy, by się w nim zakochać.
Pożegnalne dzieło mistrza z Bogusławem Lindą. Ostatni film Andrzeja Wajdy wreszcie trafił do streamingu
To artystyczny testament i pożegnanie mistrza z kinem. Ostatni film Andrzeja Wajdy to wstrząsająca, oparta na faktach historia Władysława Strzemińskiego - wybitnego artysty, którego system komunistyczny próbował złamać i wymazać z historii.
Dobra wiadomość dla fanów polskiego kina, ostatni film Andrzeja Wajdy ponownie można zobaczyć w telewizji oraz w internecie. Poruszający dramat o artyście zniszczonym przez komunistyczny system jest dostępny w serwisie TVP VOD. Film zadebiutował w kinach 13 stycznia 2017 roku i od razu wywołał ogromne emocje. Wajda opowiedział historię Władysława Strzemińskiego, wybitnego malarza, teoretyka sztuki i pedagoga, który w latach stalinizmu stał się ofiarą brutalnych represji komunistycznej władzy. Reżyser, opierając się na faktach historycznych, pokazuje, jak system próbował zniszczyć artystę za jego niezależność i wierność własnym ideałom twórczym. Film został wybrany polskim kandydatem do Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny, ale ostatecznie nie został nominowany do tej prestiżowej nagrody. „Powidoki” – przejmująca historia artysty prześladowanego przez system Akcja filmu rozgrywa się w latach 1948–1952, kiedy w Polsce narzucono doktrynę socrealizmu. Strzemiński, współzałożyciel Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Łodzi, nie chciał podporządkować swojej sztuki ideologii władzy. Za tę postawę spotkały go liczne represje, został usunięty z uczelni, wykreślony ze Związku Artystów Plastyków i stopniowo pozbawiony możliwości pracy. Bogusław Linda w roli zaszczutego artysty W rolę Władysława Strzemińskiego wcielił się Bogusław Linda, tworząc niezwykle poruszający portret artysty wiernego swoim przekonaniom nawet w obliczu osobistej tragedii. W filmie wystąpili także m.in.: Zofia Wichłacz, Bronisława Zamachowska, Krzysztof Pieczyński. Scenariusz napisał Andrzej Mularczyk, a za zdjęcia odpowiadał Paweł Edelman. Krytyka "Powidoków" - pominięcie relacji z Katarzyną Kobro Film „Powidoki” Andrzeja Wajdy był chwalony za temat historyczny i świetne aktorstwo, ale nie zabrakło też krytycznych opinii. Część komentatorów uważała, że historia Władysława Strzemińskiego została pokazana dość jednostronnie. Film skupia się głównie na jego konflikcie z komunistyczną władzą, przez co pomija ważne wątki z życia prywatnego artysty. Chodzi przede wszystkim o jego trudną relację z żoną, znaną rzeźbiarką Katarzyną Kobro, która w filmie praktycznie się nie pojawia. Zdaniem krytyków pokazanie ich burzliwego związku mogłoby lepiej przedstawić postać Strzemińskiego. Gdzie obejrzeć „Powidoki”? Film można obecnie obejrzeć w serwisie TVP VOD.
Bóg, honor, ojczyzna i... Ten polski serial o najtrudniejszym momencie naszej historii pokochały miliony widzów
„Czas honoru” to jeden z tych seriali, które po latach wciąż budzą emocje. Produkcja o czasach II wojny światowej połączyła historię, wielkie uczucia i bohaterów, z którymi widzowie nie chcieli się rozstawać.
Są polskie seriale, które ogląda się raz i szybko o nich zapomina. Są też takie, które zostają z nami na długo - wracają w rozmowach, we wspomnieniach, w scenach, które pamięta się po latach. „Czas honoru” bez wątpienia należy do tej drugiej kategorii. To nie była tylko opowieść o wojnie. To była historia ludzi wrzuconych w najtrudniejszy moment polskiej historii, zmuszonych dorosnąć szybciej, kochać ostrożniej i ufać tylko nielicznym. W świecie, w którym jutro mogło nie nadejść, każda decyzja miała wagę większą niż zwykle. I może właśnie dlatego miliony widzów pokochały ten serial. O czym jest polski serial wojenny „Czas honoru”? Akcja serialu rozpoczyna się w czasie II wojny światowej. Czterej młodzi oficerowie zostają przerzuceni do okupowanej Warszawy jako cichociemni - elitarni żołnierze szkoleni w Wielkiej Brytanii do działań dywersyjnych i konspiracyjnych. Ich zadaniem jest wspieranie polskiego podziemia, prowadzenie akcji sabotażowych i walka z okupantem. Brzmi jak klasyczna opowieść wojenna, ale „Czas honoru” bardzo szybko pokazuje, że największe bitwy rozgrywają się nie tylko na ulicach okupowanego miasta. To historia o codziennym życiu w okupowanej Polsce. O ludziach, którzy rano mogli prowadzić zwykłe rozmowy, a wieczorem ryzykowali życie. O świecie, w którym jeden nieostrożny gest mógł zakończyć wszystko. View oEmbed on the source website Czterej bohaterowie i siła przyjaźni Sercem serialu jest relacja czterech głównych bohaterów: Janka, Bronka, Władka i Michała. Każdy z nich jest inny, każdy inaczej reaguje na strach, miłość i stratę, ale razem tworzą drużynę, której siłą staje się wzajemne zaufanie. To właśnie ten wątek sprawił, że widzowie tak mocno związali się z serialem. W świecie pełnym zdrad, donosów i podejrzeń przyjaźń staje się czymś bezcennym. W „Czasie honoru” lojalność nie jest pustym słowem. Oznacza gotowość do poświęcenia, milczenia, ochrony drugiego człowieka. Czasem nawet za cenę własnego bezpieczeństwa. I może właśnie dlatego relacje między bohaterami do dziś pamięta się najmocniej. Niepokój ukryty między słowami Jedną z największych sił serialu jest atmosfera napięcia. Tutaj zagrożenie nie zawsze przychodzi z hukiem. Czasem kryje się w spojrzeniu sąsiada. W za długiej ciszy podczas rozmowy. W pytaniu zadanym pozornie mimochodem. W człowieku, który wydaje się życzliwy, a może pracować dla wroga. „Czas honoru” świetnie pokazuje okupacyjną rzeczywistość, w której nikomu nie można ufać do końca. Każdy kontakt może być pułapką, każdy błąd może kosztować życie całej siatki konspiracyjnej. Ten niepokój sprawia, że serial ogląda się nie tylko jak dramat historyczny, ale momentami jak rasowy thriller. Historia Polski opowiedziana z bliska Produkcja nie ucieka od najtrudniejszych tematów. Pokazuje funkcjonowanie Polskiego Państwa Podziemnego, działalność Armii Krajowej, terror okupanta, łapanki, egzekucje, życie w getcie, konspiracyjną codzienność i dramatyczne wybory ludzi zmuszonych do życia w nieludzkich realiach. To ważne, bo „Czas honoru” nie zamienia historii w suchą lekcję. Pozwala ją poczuć. Widz nie obserwuje dat i nazwisk z podręcznika, ale ludzi, którzy musieli decydować: walczyć czy chronić rodzinę, zaufać czy uciekać, kochać mimo wszystko czy zamknąć serce. Dzięki temu serial stał się dla wielu osób nie tylko rozrywką, ale także pierwszym impulsem, by sięgnąć po prawdziwą historię tamtych lat. Ile sezonów ma serial „Czas honoru”? „Czas honoru” doczekał się 7 sezonów, emitowanych w latach 2008–2014. Początkowe serie koncentrowały się na realiach okupowanej Warszawy i wojennej konspiracji, późniejsze pokazywały także trudny okres powojenny. To ważne rozszerzenie, bo przypominało, że dla wielu bohaterów wojna nie skończyła się wraz z 1945 rokiem. Zmienił się tylko przeciwnik, a wolność wciąż pozostawała marzeniem. Obsada „Czasu honoru”, którą widzowie pokochali Jednym z filarów sukcesu jest obsada, która nadała bohaterom autentyczność i charakter. W głównych rolach pojawili się: Jakub Wesołowski Maciej Zakościelny Jan Wieczorkowski Antoni Pawlicki Na ekranie towarzyszyły im także m.in. Anna Dereszowska, Magdalena Różczka, Agnieszka Więdłocha, Karolina Gorczyca i Katarzyna Zielińska. W oprawców wcielili się m.in. Krzysztof Stelmaszczyk, Piotr Adamczyk, Przemysław Bluszcz, Tomasz Dedek a także Eryk Lubos. To obsada, z którą łatwo było się zżyć. A kiedy widz przywiązuje się do bohaterów, każda scena waży więcej. I choć serial zakończył emisję ponad 10 lat temu to widzowie wciąż zostawiają w sieci komentarze, które mówią same za siebie: „Nigdy w życiu nie oglądałam lepszego wojennego serialu. To jest po prostu kozak. Oglądałam kilka razy od początku i jeszcze kiedyś wrócę do tego”, „Genialna gra aktorska wspaniała scenografia i muzyka innymi słowy Najlepszy Polski serial wojenny”, „Serial wybitny. Warty poświęcenia każdego czasu. Pokazuje historyczną prawdę. A wobec aktorów, nie da się pozostać obojętnym” - a to zaledwie 3 z 90 tys. opinii pozostawionych na Filmweb. Gdzie oglądać „Czas honoru”? Serial jest w całości dostępny w serwisie VOD TVP, dzięki czemu można wrócić do wszystkich sezonów lub nadrobić tę produkcję po latach. Teraz - bez czekania na kolejny odcinek. To ogromne ułatwienie, bo dla dawnych widzów właśnie oczekiwanie bywało największą próbą cierpliwości. Odcinki często kończyły się w najbardziej dramatycznym momencie - gdy trwała akcja, ktoś wpadał w zasadzkę albo życie jednego z bohaterów wisiało na włosku. Emocje zostawały z widzem na cały tydzień, a pytanie „co dalej?” wracało jeszcze długo po napisach końcowych. Dziś można oglądać wszystko jednym ciągiem i od razu poznać dalszy los ulubionych postaci. Dlaczego warto wrócić dziś do serialu „Czas honoru”? Bo „Czas honoru” przypomina, że historia nie składa się wyłącznie z dat i bitew. Składa się z ludzi. Z przyjaciół, którzy zostali wystawieni na próbę. Z kobiet czekających na powrót ukochanych. Z rodzin żyjących w ciszy, by przetrwać. Z młodych ludzi, którzy musieli stać się odważni szybciej, niż powinni. To serial o wojnie, ale jeszcze bardziej o człowieczeństwie. I może właśnie dlatego po latach wciąż porusza tak samo mocno.
To najlepszy polski film z Leszkiem Lichotą w głównej roli. Ten mocny dreszczowiec pokazuje do czego naprawdę zdolny jest człowiek
„Lincz” to jedna z tych historii, które nie kończą się po napisach. Inspirowany prawdziwymi wydarzeniami film pokazuje moment, w którym strach i bezsilność popychają ludzi do decyzji nieodwracalnych - i zostawiają widza z niewygodnym pytaniem, kto tak naprawdę ma rację.
Mazurska wieś, upalne lato i narastające napięcie, którego nie da się już ignorować. W „Linczu” spokojna codzienność mieszkańców zostaje rozbita przez jednego człowieka - 60-letniego recydywistę, który terroryzuje okolicę, żąda pieniędzy i stosuje przemoc wobec sąsiadów. Policja jest bezradna albo spóźniona. Sygnały ostrzegawcze pojawiają się wielokrotnie, ale nie przynoszą realnej reakcji. W tej ciszy narasta coś znacznie groźniejszego niż strach - poczucie, że system przestał działać. O czym naprawdę jest „Lincz”? „Lincz” to rekonstrukcja wydarzeń inspirowanych głośnym samosądem we Włodowie z 2005 roku. Film nie koncentruje się wyłącznie na samym akcie przemocy, ale na całym łańcuchu zdarzeń, który do niego prowadzi. W centrum historii są mieszkańcy, którzy przez lata żyją w napięciu i lęku. Gdy kolejne interwencje zawodzą, dochodzi do punktu krytycznego. Decyzja o „wymierzeniu sprawiedliwości” staje się momentem nieodwracalnym - a późniejsze śledztwo i proces stawiają pytanie, które nie ma jednej odpowiedzi: gdzie kończy się obrona konieczna, a zaczyna zbrodnia? View oEmbed on the source website Leszek Lichota i aktorstwo, które niesie emocje W rolę Adama Grada wciela się Leszek Lichota - i to jedna z tych kreacji, które nie opierają się na efekcie, ale na narastającym napięciu. Jego bohater nie jest ani jednoznacznie winny, ani niewinny. To człowiek wciągnięty w sytuację, która wymyka się spod kontroli. Na ekranie towarzyszą mu m.in. znany z genialnych ról Łukasz Simlat, niezastąpiona Izabela Kuna oraz reżyser, aktor, a prywatnie ojciec reż. Jana Komasy - Wiesław Komasa w roli, która budzi szczególny niepokój. Cała obsada buduje świat pozbawiony komfortu - surowy, gęsty i emocjonalnie niewygodny. Film inspirowany prawdziwą historią Punktem wyjścia dla scenariusza była sprawa z 1 lipca 2005 roku we Włodowie, gdzie grupa mieszkańców zabiła mężczyznę terroryzującego wieś. Sprawa odbiła się szerokim echem w Polsce, bo szybko przestała być tylko kryminalną kroniką. Stała się debatą o granicach prawa, odpowiedzialności państwa i o tym, czy w sytuacji skrajnej bezradności można jeszcze mówić o jednoznacznej winie. Debiut, który nie zostawia obojętnym Film w reżyserii Krzysztofa Łukaszewicza („Belfer”, „Raport Pileckiego”, „Karbala”) był jego pełnometrażowym debiutem i zdobył Grand Prix (Wielki Jantar) na Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film”. Od początku budził dyskusje. Z jednej strony jest - surową, niemal dokumentalną obserwacją. Z drugiej serwuje widzom emocjonalne napięcie i moralny ciężar, który nie znika po seansie. „Lincz” pokazuje nie tylko sam moment przemocy, ale też wszystko to, co do niego prowadzi: milczenie instytucji, narastającą frustrację i poczucie, że nikt nie reaguje na czas. Gdzie obejrzeć polski film „Lincz” To nie jest film, który pozwala zająć jednoznaczne stanowisko. Każda postać ma swoją rację, ale żadna nie wychodzi z tej historii bez skazy. I właśnie w tym tkwi siła „Linczu” - w ciągłym balansowaniu między zrozumieniem a potępieniem. To kino trudne, surowe i świadomie niewygodne. Takie, które nie kończy się wraz z napisami końcowymi - tylko zostaje w głowie jeszcze długo po seansie. Bo najważniejsze pytanie pojawia się dopiero wtedy, gdy ekran gaśnie: co zrobilibyśmy na miejscu bohaterów? I gdzie naprawdę przebiega granica między obroną a zemstą, między strachem a decyzją, której nie da się już odwrócić? „Lincz” dostępny jest na VOD TVP, a swego czasu był nawet pokazywany w Sejmie RP - jako film, który prowokował do dyskusji o tym, gdzie kończy się bezsilność państwa, a zaczyna samosąd.
Ten kostiumowy serial telewizyjny pokochały miliony. Przenosi widzów w sam środek szpiegowskiej gry podczas I Wojny Światowej
To fascynująca opowieść inspirowana prawdziwymi wydarzeniami o kobiecej determinacji w patriarchalnym świecie, gdzie lojalność jest ulotna, a każda decyzja może zmienić bieg historii.
Seriale kostiumowe z szpiegowską intrygą mają w sobie coś, co przyciąga widzów na całym świecie - i Polacy nie są wyjątkiem. Połączenie historycznego klimatu, dopracowanych kostiumów i napięcia, które powoduje, że każda decyzja bohaterów może mieć dramatyczne konsekwencje, sprawia, że trudno oderwać się od ekranu. W świecie VOD, gdzie wybór jest ogromny, łatwo przegapić prawdziwe perełki, a jednak w ofercie TVP znajduje się kolejna taka produkcja - Davos. Wojna szpiegów. Kostiumowa, inteligentna, wciągająca, z bohaterką, której losy splatają się z politycznymi machinacjami i szpiegowskimi tajemnicami. To serial, który pokazuje, że historia, intryga i dramat mogą iść w parze z wciągającą opowieścią o ludziach stawiających czoła zdradzie, lojalności i własnym wyborom. „Davos. Wojna szpiegów”. Kostiumowy serial telewizyjny, który pokochały miliony widzów TVP „Davos. Wojna szpiegów” przenosi widzów do 1917 roku (rok przed odzyskaniem przez Polskę Niepodległości), gdy Europa jest w środku I wojny światowej, a neutralna Szwajcaria z daleka wygląda na bezpieczną. Właśnie ta pozorna cisza sprawia jednak, że Davos staje się idealnym tłem dla walki wywiadów największych mocarstw. Pod eleganckimi fasadami uzdrowiska i wśród wpływowych gości z całej Europy krążą informacje, sekrety i ryzykowne układy. W centrum wydarzeń jest Johanna Gabathuler, szwajcarska pielęgniarka, w którą wciela się Dominique Devenport. Po służbie na froncie wraca do rodzinnego Davos, gdzie jej bliscy prowadzą sanatorium, a właściwie dom uzdrowiskowy Cronwald. Dla Johanny najważniejsza jest córka Elli, odebrana jej tuż po porodzie. Zamiast spokojnego powrotu do domu dostaje jednak serię decyzji podejmowanych za nią i coraz ciaśniejszą sieć zależności. View oEmbed on the source website Cronwald przyciąga elitę, a z nią ludzi od brudnej roboty Dom uzdrowiskowy Cronwald, prowadzony przez rodzinę Johanny, nie jest zwykłym miejscem leczenia i odpoczynku. To punkt, w którym krzyżują się ścieżki wpływowych kuracjuszy, polityków i osób, które umieją wykorzystywać chaos wojny do własnych celów. W takiej atmosferze łatwo o pozornie niewinne rozmowy, które w jednej chwili zamieniają się w element większej gry. Johanna, choć skupiona na rodzinnej sprawie, trafia prosto w środek rozgrywki. Gdy pojawia się obietnica prowadząca do Elli, Johanna decyduje się na krok, którego konsekwencji nie da się już cofnąć: wchodzi w niebezpieczny sojusz z niemieckim wywiadem. Zamiast jednorazowej przysługi szybko robi się z tego rola, od której zależy znacznie więcej niż jej prywatne życie. W neutralnej Szwajcarii działa siatka agentów, a każda zdobyta informacja może przesunąć granice lojalności i wciągnąć Johannę w kolejne zadania. Kto stoi za serialem i kto pojawia się na ekranie Za „Davos. Wojna szpiegów” odpowiadają reżyserzy Anca Miruna Lazarescu, Christian Theede i Jan-Eric Mack, a scenariusz napisał Adrian Illien. W obsadzie, obok Dominique Devenport, są m.in.: David Kross, Hanspeter Müller, Jeanette Hain, Max Herbrechter, Ruben Brinkman, Stipe Erceg, Sunnyi Melles i Welket Bungué. To historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, opowiedziana w formie kostiumowego serialu szpiegowskiego. Gdzie obejrzeć serial szpiegowski „Davos. Wojna szpiegów”? Ten kostiumowy serial szpiegowski dostępny jest całkowicie za darmo na platformie VOD TVP. Produkcja została pomyślana jako zamknięta opowieść w 6 odcinkach, które prowadzą od powrotu Johanny do Davos, przez kolejne misje i napięcia między rywalizującymi wywiadami, aż po finał, w którym stawka staje się jeszcze bardziej osobista. Jeśli szukasz serialu z tempem, tajemnicą i silną bohaterką osadzonego w realiach 1917 roku, to tytuł, który warto włączyć w wolny wieczór.
Miłość to nie plan. To przypadek (albo coś więcej). Wracam do tej polskiej komedii romantycznej po to, aby nigdy o tym nie zapomnieć
Bycie singlem czasem bywa wyborem, ale częściej historią po czymś, co nie wyszło. „Rozmowy nocą” przypominają, że nawet jeśli miłość zawodzi, to nie znaczy, że nie warto spróbować jeszcze raz.
Nie wszystkie historie o miłości ogląda się dla przyjemności. Niektóre włącza się wtedy, gdy coś się kończy. Albo kiedy zaczynasz się zastanawiać, czy w ogóle warto jeszcze próbować. Dla mnie takim filmem jest polska komedia romantyczna z 2008 roku - „Rozmowy nocą”. Wracam do nich zawsze w tym samym stanie: kiedy mam ochotę się trochę rozsypać, a jednocześnie poskładać na nowo. To nie jest kino, które udaje, że wszystko będzie idealnie. To raczej czułe przypomnienie, że nawet jeśli kilka razy się nie udało, to wciąż można spróbować jeszcze raz - po swojemu, na własnych zasadach. I że miłość to nie plan, to przypadek - albo coś więcej. Ona ma plan. On wciąż wierzy (i właśnie dlatego to działa). O czym są „Rozmowy nocą”? „Rozmowy nocą” opowiadają historię dwojga ludzi, którzy szukają miłości - ale zupełnie inaczej. Matylda jest konkretna, niezależna, trochę zdystansowana. Wie, czego chce i nie zamierza tracić czasu na półśrodki. Bartek to z kolei jeden z tych mężczyzn, którzy jeszcze wierzą w coś więcej niż przypadek. Magdalena Różczka gra kobietę, która nauczyła się polegać przede wszystkim na sobie. Marcin Dorociński wnosi do tej historii spokój i emocjonalną uważność - coś, co dziś wydaje się niemal luksusem. Ich drogi długo się mijają, ale właśnie w tym „niedopasowaniu” jest coś bardzo prawdziwego. Bo w życiu rzadko spotykamy się w idealnym momencie. View oEmbed on the source website Obsada, którą chce się oglądać (nie tylko w pierwszym planie) Obok głównych bohaterów pojawia się cała galeria postaci, które dopełniają tę historię o różne odcienie relacji i samotności. Na ekranie zobaczymy m.in.: Weronikę Książkiewicz, Romę Gąsiorowską, Joannę Żółkowską czy Arkadiusza Jakubika. To właśnie oni sprawiają, że „Rozmowy nocą” nie są tylko historią jednej pary, ale portretem całego społeczeństwa - ludzi, którzy chcą bliskości, ale często nie wiedzą już, jak ją znaleźć. Muzyka, która robi połowę emocji Jest jeszcze jeden powód, dla którego wracam do tego filmu. Muzyka. Ścieżkę dźwiękową stworzył Piotr Mikołajczak (znany jako „Miki”), a jej klimat - gdzieś między jazzem a bossa novą - robi coś, czego nie da się podrobić. To ona niesie wiele scen. Delikatnie, nienachalnie, ale zostaje na długo po seansie. Utwory takie jak „Podaruj mi” czy „Rozmowy nocą” w wykonaniu Krzysztofa Kiljańskiego i Véronique Le Berre brzmią jak rozmowy, których sami czasem nie umiemy przeprowadzić. I może właśnie dlatego ten film działa najmocniej wieczorem. Kiedy wszystko trochę zwalnia. Dlaczego ten film trafia zwłaszcza do singli? Są takie momenty, kiedy przestajesz wierzyć, że to jeszcze ma sens. Po kilku nieudanych relacjach, po rozmowach, które do niczego nie prowadzą, po randkach, które kończą się ciszą. Single to dziś nie „stan przejściowy”, tylko często świadomy wybór - trochę z rozsądku, trochę z ostrożności. Bo łatwiej jest być samemu niż znowu się rozczarować. Ten polski film nie udaje, że miłość jest prosta. Nie ma tu idealnych ludzi ani idealnych momentów. Są za to wątpliwości, niepewność i to charakterystyczne uczucie, że może tym razem znowu się nie uda. „Rozmowy nocą” działają jak rozmowa z kimś, kto mówi: spróbuj jeszcze raz - ale bez presji i bez wielkich słów. To film o tym, że można się pomylić. Kilka razy. A mimo to wciąż mieć w sobie przestrzeń na coś nowego. Gdzie obejrzeć polska komedię romantyczną „Rozmowy nocą”? „Rozmowy nocą” w reż. Macieja Żaka są dostępne na VOD TVP - i to jest dokładnie ten typ filmu, który najlepiej włączyć bez planu. Trochę z ciekawości, trochę z potrzeby. Nie dla fabuły. Nawet nie dla zakończenia. Tylko dla tego jednego uczucia: że może jeszcze nie wszystko stracone.
Kryminalna perełka na VOD TVP. Ten polski serial oglądała cała moja rodzina
„Mrok” z 2006 roku to klasyczny polski kryminał: ośmioodcinkowy serial pełen inteligentnych zagadek, cynicznego komisarza Grosza i wciągającej akcji, która mimo upływu 20 lat wciąż przyciąga od pierwszej sceny.
Od małego kochałam oglądać z moim tatą seriale kryminalne - wychowałam się na „Ekstradycji” i innych kultowych produkcjach lat 90. i 2000, takich jak „Sfora”, „Fala zbrodni” czy „Oficerowie”. Dlatego, kiedy odkryłam w katalogu VOD TVP serial kryminalny z dawnych lat pt. „Mrok” od razu usiadłam do oglądania. To produkcja, którą 20 lat temu pochłanialiśmy całą rodziną i byłam przekonana, że już nigdzie nie uda się go zobaczyć. Tymczasem mimo upływu lat serial nie tylko pojawił się w streamingu ale wciąż wciąga od pierwszych minut i jest prawdziwą perełką. O czym jest polski serial kryminalny „Mrok”? „Mrok” to polski serial telewizyjny wyprodukowany przez TVP w 2006 roku. Ośmioodcinkowa seria osadzona jest w realiach współczesnej Polski i pracy policji. Każdy odcinek to zamknięta zagadka kryminalna - od wyłudzeń, przez porwania dla okupu, po zabójstwa - a akcja dzieje się głównie w Warszawie i okolicach. W centrum wydarzeń stoi komisarz Michał Grosz (Przemysław Bluszcz), którego życie prywatne ustępuje miejsca służbie. To twardziel z zasadami, czasem cyniczny, ale sprawiedliwy i inteligentny, gotowy użyć podstępu dla dobra śledztwa. Wsparciem i duchową podporą dla Grosza jest komendant Modest Strumiłło (Bronisław Cieślak - legendarny porucznik Borewicz z „07 zgłoś się”), który powoli zbliża się do emerytury, ale wciąż pozostaje niezastąpionym mentorem. Towarzyszą mu młodzi policjanci: Marta Czapska (Magdalena Popławska) i Marcin Burhardt (Marcin Kwaśny aktor filmowy i teatralny znany z m.in. „Listów do M.” oraz „Nigdy w życiu”). Zespół wspólnie mierzy się z trudnymi sprawami, poznaje motywy przestępców i stara się działać zgodnie z prawem, bez ulegania emocjom czy uprzedzeniom. View oEmbed on the source website Dlaczego warto obejrzeć serial „Mrok”? Serial wyróżnia się spokojnym, klasycznym tempem, realistycznym podejściem do pracy policji i świetną obsadą. Przemysław Bluszcz („Pitt Bull”, „Drogówka”, „Belfer”, „Gra z cieniem”) zazwyczaj odtwórca ról negatywnych, w roli Grosza pokazuje pełnię talentu: cyniczny, miejscami zgryźliwy, a jednocześnie wyważony i charyzmatyczny. Bronisław Cieślak dodaje produkcji nostalgię i sznyt dawnych seriali kryminalnych. Twórcy postawili na inteligentne zagadki zamiast spektakularnych strzelanin czy kaskaderskich popisów. Przestępcami są zwykli ludzie, lekarze czy politycy, którzy po raz pierwszy wkraczają na drogę przestępstwa, a każdy odcinek zaskakuje rozwiązaniem. Dzięki temu „Mrok” przypomina najlepsze polskie produkcje sprzed lat - wciąga nie efekciarstwem, lecz dobrze skonstruowaną narracją i klimatem. Widzowie wciąż doceniają serial „Mrok” Serial, który choć nie jest idealny - mimo upływu lat wciąż ma swoich wiernych fanów. Oglądając „Mrok”, można poczuć prawdziwą nostalgię - stare ulice Warszawy, jeszcze bez neonów i szklanych biurowców, taksówki jeżdżące po bruku, atmosfera małych mafii i lokalnych układów. To świat, w którym kryminał miał inny rytm i smak. Widzowie na filmwebie dają serialowi ocenę 6,3, a w komentarzach piszą: „Ten serial ma rewelacyjny poziom dawki humoru. Bluszcz jest miejscami cudownie cyniczny, scena z przesłuchaniem ciecia z pierwszego odcinka - mistrzowska!” „Wreszcie coś na kształt '07 zgłoś się'. Obsada, muzyka i dialogi są na plus, a zagadki kryminalne wciągają od pierwszego odcinka.” Największym „minusem” serialu jest to, że „ TVP nakręciła tylko 8 odcinków” - a chciałoby się obejrzeć znacznie więcej. Wszystkie odcinki tej polskiej kryminalnej perełki są dostępne na platformie VOD TVP. Ale ostrzegam - to jak powrót do przeszłości.
To jeden z najbardziej poruszających polskich filmów lat 90. Opowiada o problemie, który mimo upływu tylu lat wciąż jest aktualny
„Tato” w reżyserii Macieja Ślesickiego to jeden z najmocniejszych dramatów rodzinnych z lat 90. Historia ojca walczącego o dziecko zagrała wtedy na emocjach całej Polski. Dziś wraca z jeszcze większą siłą.
Dziś dyskutujemy o opiece naprzemiennej, prawach ojców, przemocy psychicznej i tym, jak bardzo system potrafi się pomylić. Rozmawiamy o alienacji rodzicielskiej i o tym, że w sporze dorosłych najbardziej cierpią dzieci. A przecież trzydzieści lat temu polskie kino już o tym mówiło. Bez krzyku. Bez publicystyki. Za to z emocją, która nie słabnie. Są filmy z lat 90., które nie wytrzymały próby czasu i się zestarzały - estetycznie, narracyjnie, mentalnie. I są takie, które mimo upływu lat wciąż uderzają w to samo miejsce pod żebrami. „Tato” z Bogusławem Lindą w roli głównej należy do tej drugiej kategorii. O czym jest film „Tato”? Historia ojca, który musi udowodnić swoją niewinność Film „Tato” opowiada historię Michała, operatora filmowego, który po dramatycznym załamaniu psychicznym żony zostaje oskarżony o przemoc i traci kontakt z kilkuletnią córką. Mężczyzna nie zamierza się jednak poddać i rozpoczyna nierówną walkę o prawa rodzicielskie, mierząc się z uprzedzeniami sądu, wpływem bezwzględnej teściowej i systemem, który z góry przypisuje mu winę. To poruszający dramat o ojcostwie, manipulacji i cenie, jaką dziecko płaci za konflikt dorosłych. View oEmbed on the source website Bogusław Linda inny niż wszyscy pamiętają Dla wielu widzów twarz Bogusława Lindy to Franz Maurer z kultowego filmu „Psy” - zimny, bezwzględny, cyniczny. Tymczasem w „Tacie” Linda jest kruchy. Zdezorientowany. Przerażony. Gra mężczyznę, który z dnia na dzień traci grunt pod nogami, gdy jego żona (świetna Dorota Segda) oskarża go o przemoc i odbiera mu córkę. To rola, w której nie ma miejsca na efektowne kwestie. Jest bezradność. Jest rozpacz. Jest wstyd. I jest miłość do dziecka - tak czysta, że aż bolesna. Kino lat 90., które miało odwagę Polskie lata 90. w kinie były surowe. Czasem nierówne, czasem nadmiernie dosłowne. Ale miały coś, czego dziś często brakuje - emocjonalną bezkompromisowość. „Tato” jest tego najlepszym przykładem. Reżyser Maciej Ślesicki buduje dramat obyczajowy, który momentami zahacza o thriller sądowy, a chwilami staje się niemal intymnym studium rozpadu rodziny. Nieprzypadkowo krytycy widzieli w nim polską odpowiedź na Kramer vs. Kramer. To historia o opiece nad dzieckiem, ale też o stereotypach - o tym, komu z definicji wierzymy bardziej. Postaci, które zostają w głowie Na uwagę zasługuje przerażająca w swojej bezwzględności teściowa grana przez Teresę Lipowską - dziś głównie znaną widzom z roli nestorki rodu Mostowiaków z serialu „M jak miłość”. Niejednoznaczną postacią jest także, rozchwiana emocjonalnie Ewa (w tej roli Dorota Segda - która w latach 90. brylowała na ekranach - dziś głównie pojawia się na deskach teatrów i w rolach dubbingowych). Wreszcie mała Kasia (Aleksandra Maliszewska) - dziecko wciągnięte w świat dorosłych, którzy walczą nie tylko o rację, ale także o własne ego. I gdzieś w tle system, który woli „nie mieszać się w rodzinne sprawy”, dopóki nie jest za późno. „Tato” najbardziej poruszający polski film lat 90. Gdzie obejrzeć? Film wciąż jest aktualny bo nic się nie zdezaktualizowało. Wciąż zdarzają się sytuacje, w których jedno oskarżenie potrafi zburzyć całe życie. Wciąż są dzieci rozpięte między dorosłymi. Wciąż system bywa bezradny. Powiedzmy sobie szczerze - „Tato” nie jest filmem idealnym. Ma swoje niedoskonałości formalne. Ale emocjonalnie pozostaje niemal nienaruszony. To jeden z tych obrazów, które po latach ogląda się ciszej. Uważniej. Z większym lękiem, bo wiemy już, jak łatwo taka historia może wydarzyć się naprawdę. I może właśnie dlatego wracam do niego regularnie. Bo przypomina, że kino lat 90. potrafiło mówić o sprawach najtrudniejszych bez filtrów. I robiło to tak, że do dziś ściska w gardle. Film z wzruszającym widzów Bogusławem Lindą w roli głównej dostępny jest dziś już nie na kasetach VHS - ale na platformach VOD TVP oraz Canal+.
Ten mini-serial przed dekadą był hitem w hiszpańskich domach. Od wczoraj polska platforma ma wszystkie odcinki
Zakazana miłość w cieniu dyktatury, polityczne intrygi i sekret, który wraca po latach. Hiszpański hit sprzed dekady wreszcie dostępny w całości w polskim streamingu.
Miniserial „Lo que escondían sus ojos” to ekranizacja bestsellerowej powieści Nieves Herrero. Produkcja zadebiutowała w Hiszpanii w 2016 roku i była jednym z głośniejszych tytułów sezonu. Akcja serialu rozgrywa się w Hiszpanii lat 40., tuż po zakończeniu wojny domowej. Kraj znajduje się pod rządami dyktatury, a elity polityczne toczą bezwzględną walkę o wpływy. W tym napiętym momencie dochodzi do spotkania, które wstrząśnie hiszpańską socjetą. „Miłość ukryta w spojrzeniu” - o czym jest serial? Centralnym wątkiem serialu jest relacja między Ramonem Serrano Suñerem, wpływowym ministrem spraw zagranicznych, a Sonsoles de Icaza, markizą Llanzol. Ich spojrzenie na wystawnym przyjęciu rozpoczyna historię namiętności, która nie powinna się wydarzyć. To romans pełen napięcia - nie tylko emocjonalnego, ale i politycznego. W świecie, w którym każdy skandal może zachwiać równowagą władzy, uczucie staje się zagrożeniem. Nad stabilnością reżimu czuwa m.in. Carmen Polo, żona dyktatora, która nie zamierza tolerować żadnych kompromitujących sytuacji. W fabule pojawia się także legendarny projektant Cristóbal Balenciaga, przyjaciel Sonsoles, który ostrzega ją przed konsekwencjami romansu. View oEmbed on the source website Miłość, która wraca po latach Serial nie kończy się na burzliwej relacji z lat 40. Siedemnaście lat później przeszłość powraca, a dawni kochankowie próbują udawać, że nic ich nie łączyło. Sonsoles codziennie patrzy jednak w oczy swojej córki i widzi w nich echo dawnej miłości. To właśnie ten wątek - sekret przekazywany z pokolenia na pokolenie - nadaje historii dodatkowej głębi i emocjonalnego ciężaru. Obsada serialu „Miłość ukryta w spojrzeniu” W głównych rolach występują: Blanca Suárez Rubén Cortada Towarzyszą im m.in. Emilio Gutiérrez Caba, Charlotte Vega, Javier Rey i Pepa Aniorte. Za reżyserię odpowiada Salvador Calvo, a scenariusz napisała Helena Medina na podstawie powieści Herrero. Gdzie oglądać wszystkie odcinki? Od 3 marca wszystkie cztery odcinki serialu są dostępne na platformie VOD TVP. To dobra okazja, by nadrobić hiszpański hit sprzed dekady - zwłaszcza jeśli lubicie historyczne melodramaty z politycznym tłem, kostiumową estetyką i zakazaną miłością, która nie mieści się w ramach epoki.