W erze AI coraz częściej czujemy zmęczenie. Zanim „szklany sufit” sztucznej inteligencji pęknie, może warto nauczyć się z nią żyć?
Dlaczego jesteśmy przytłoczeni AI przenikającym niemal do każdego obszaru życia? A może po prostu powinniśmy … polubić się ze sztuczną inteligencją i nauczyć świadomie z niej korzystać?
Otwieram nową konwersację z popularnym narzędziem sztucznej inteligencji. Proszę o opinię na temat książki, która niedawno pojawiła się na rynku. (Oczywiście. Mogę teraz napisać pogłębioną recenzję. Chcesz, żebym to zrobił?). Przytakuję. (Oto recenzja w stylu lifestyle'owym, zawierająca kluczowe wątki). Co dalej? No tak, zapomniałam, że w dzisiejszym internecie wszystko jest „kluczowe”, „emocjonalne” czy „szokujące”. Zamykam przeglądarkę i odpalam Instagram. Co widzę? Wpis o „kluczowych zaletach postu przerywanego”. Cóż, „post” zdecydowanie mi się przyda, ale raczej ten od sztucznej inteligencji – myślę. Jeszcze niedawno sztuczna inteligencja była obietnicą przyszłości. Narzędziem, które miało przyspieszyć pracę, uwolnić kreatywność i uczynić życie łatwiejszym. Chatboty pisały teksty, generatory obrazów tworzyły grafiki, a algorytmy podpowiadały, co czytać, oglądać i kupować. W pewnym momencie AI zaczęła być wszędzie – w pracy, w aplikacjach, w mediach społecznościowych, a nawet w prywatnych rozmowach. Dziś coraz częściej mówi się jednak o zjawisku AI fatigue, czyli zmęczeniu sztuczną inteligencją. To poczucie, że internet zaczyna brzmieć i wyglądać podobnie: generowane masowo teksty, obrazy i wideo zacierają granicę między tym, co stworzył człowiek, a tym, co wygenerował algorytm. Znów zaczynamy czuć potrzebę autentyczności – doświadczeń offline, prawdziwych relacji i … treści tworzonych przez ludzi. Czy to znaczy, że „złota era AI” właśnie dobiega końca? A może to jedynie krok przed tym, jak sztuczna inteligencja zacznie imitować człowieka do tego stopnia, że nie będziemy już w stanie rozpoznać tej granicy? AI fatigue: gdy wszystko w sieci zaczyna wyglądać tak samo W rozmowach o technologii pojawia się dziś pojęcie AI fatigue. Rośnie nie tylko liczba treści, ale też wrażenie ich powtarzalności i … przytłaczające uczucie, że nic w sieci nie jest już prawdziwe. Badanie opisane w Harvard Business Review („When Using AI Leads to ‘Brain Fry’”, 2026) pokazuje, że częste korzystanie z narzędzi sztucznej inteligencji może prowadzić do stanu określanego jako „AI brain fry”. Uczestnicy badania opisywali go jako mentalną mgłę, trudności z koncentracją czy poczucie przeciążenia informacjami. Co ciekawe, problemem nie jest samo używanie AI, ale raczej konieczność ciągłego nadzorowania narzędzi i przełączania się między nimi. – 88% Amerykanów twierdzi, że coraz trudniej jest odróżnić prawdziwe treści od fałszywych, 41% mówi, że jest to „znacznie trudniejsze” niż rok temu. Użytkownicy wykształcili mechanizm obronny i zaczęli ignorować szum informacyjny; są coraz bardziej sceptyczni wobec perfekcyjnych, syntetycznych komunikatów – mówi Anna Ledwoń-Blacha, ekspertka komunikacji i strategii marki. – Badanie Bynder na 2000 respondentach z UK i USA wykazało 52-procentowy spadek zaangażowania, gdy konsumenci podejrzewają, że treść była generowana przez AI. To jest tzw. “AI suspicion penalty” i płaci się ją nawet wtedy, gdy treść jest dobra, tylko wygląda podejrzanie – podsumowuje. I naprawdę trudno się tej „podejrzliwości” dziwić. Masowe generowanie treści ma wpływ nie tylko na doświadczenia użytkownika, ale też na działania podejmowane przez marki. – To katastrofa, którą branża funduje sama sobie. Strzela sobie gola. Mamy dziś zjawisko, które badacze z SSRN nazwali “content homogenization”: treści generowane przez popularne modele językowe są do siebie bardziej podobne niż te tworzone przez ludzi. Parafrazując: wszystko jest kopią kopii. Każda marka sięga po te same narzędzia, podaje te same typy promptów, dostaje te same uśrednione, poprawne, absolutnie niezapamiętywalne wyniki. Efekt? Komunikacja staje się nieodróżnialna (...) Marketerzy ulegają pokusie „więcej i szybciej”, ale produkcja treści bez wyraźnej wartości dosłownie przepala budżety i niszczy zaufanie – tłumaczy Anna Ledwoń-Blacha. Dlaczego „zetki” tracą entuzjazm wobec sztucznej inteligencji? Zmiana w podejściu do sztucznej inteligencji nie omija też generacyjnych „zetek”. Jeszcze niedawno to właśnie pokolenie Z uchodziło za najbardziej entuzjastycznie nastawione do nowych technologii. Dziś ten obraz zaczyna się zmieniać. Jak wynika z badania „AI Barometr – 2. edycja Q1 2026”, opracowanego przez firmę Zymetria, odsetek przedstawicieli pokolenia Z deklarujących pozytywne nastawienie do sztucznej inteligencji spadł w ciągu kilku miesięcy z 64% do 42%. Wg raportu „największy niepokój wobec rozwoju sztucznej inteligencji deklarują dziś osoby w wieku 18–31 lat”. Czego obawiają się młodzi? Manipulacji informacjami, trudności w ocenie wiarygodności treści oraz wpływu technologii na swoją przyszłość zawodową. Co ciekawe, to właśnie osoby rozpoczynające karierę częściej odczuwają niepewność związaną z automatyzacją pracy. Według badania wynika to z faktu, że na początku kariery dominują zadania rutynowe i schematyczne – a więc takie, które najłatwiej mogą zostać przejęte przez algorytmy. – Spadek pozytywnego nastawienia do AI wśród przedstawicieli Gen Z nie musi oznaczać tylko „zmęczenia technologią”. Bardziej prawdopodobne jest, że mamy do czynienia z bardziej dojrzałym i krytycznym podejściem do jej konsekwencji – mówi Barbara Krug, prezeska agencji badawczej Zymetria. – Z jednej strony młodzi ludzie bardzo dobrze rozumieją możliwości sztucznej inteligencji – korzystają z niej na co dzień w nauce, pracy czy tworzeniu treści. Z drugiej strony rośnie świadomość potencjalnych kosztów tej transformacji. W środowisku wysokich oczekiwań, presji osiągnięć czy ciągłego rozwoju AI przestaje być wyłącznie ekscytującą innowacją. Coraz częściej staje się czynnikiem niepewności dotyczącej przyszłości zawodowej i pozycji na rynku pracy – dodaje ekspertka. Powstaje więc paradoks: Relacje i samotność w erze czatbotów Naiwnym byłoby sądzić, że rozwój sztucznej inteligencji zmienia nie tylko sposób pracy czy tworzenia treści. AI ma wpływ na to, jak budujemy relacje. Coraz więcej osób traktuje chatboty jako miejsce, gdzie można się wygadać, zapytać o radę albo po prostu poczuć się wysłuchanym. W sieci funkcjonuje już nawet określenie „AI friendships”, opisujące więzi tworzone z algorytmami. Kłopot polega na tym, że technologia, której zarzuca się brak autentyczności w kulturze i komunikacji, potrafi jednocześnie wytworzyć poczucie bardzo osobistej relacji. Psycholożka i coachka relacji Julitta Dębska zauważa, że popularność takich więzi nie jest przypadkowa. Współczesny świat randkowania, szczególnie dla młodych ludzi, bywa trudny i pełen rozczarowań. – Reprezentanci Generacji Z są przekonani, że żyją w najtrudniejszych dla tworzenia relacji romantycznych czasach. Technologia daje im większy dostęp do potencjalnych partnerów, ale jednocześnie stali się ofiarami paradoksu wyboru – mówi ekspertka. W tym kontekście sztuczna inteligencja zaczyna jawić się jako bezpieczna alternatywa. – AI nas nie odrzuci, nie oceni i będzie skupiona na naszym potencjale – wyjaśnia Julitta Dębska. – Rozmowa z chatbotem może dawać poczucie bycia wysłuchanym, docenionym; jest dostępna o każdej porze dnia i nocy. Sztuczna inteligencja zaczyna pełnić dla części użytkowników rolę emocjonalnego „bezpiecznika” – miejsca, do którego można uciec od niepewności i ryzyka, jakie niosą relacje z innymi ludźmi. Pytanie tylko, czy w dłuższej perspektywie taka ucieczka nie pogłębi jeszcze bardziej epidemii samotności? Coraz więcej osób ma na szczęście tego świadomość i po boomie popularności aplikacji randkowych i społecznościowych, zaczyna szukać znajomości w świecie offline. Offline znowu staje się luksusem W opozycji do tworzenia relacji online, widzimy też popularność aktywności, które jeszcze niedawno wydawały się niszowe: klubów książki, warsztatów kreatywnych, spotkań społecznościowych czy tzw. run clubów. – Po całym dniu pracy przy komputerze naprawdę nie mam już ochoty na kolejne rozmowy w aplikacjach. Spotkanie z ludźmi w realu daje mi poczucie, że coś się naprawdę wydarza – tłumaczy 29-letnia Marta, która od roku należy do warszawskiego klubu książki. To dla niej sposób na odzyskanie poczucia sprawczości: spotkania twarzą w twarz zaczynają mieć zupełnie inną wartość. Podobne doświadczenia opisują też „zetki”. – Mam wrażenie, że wszystko w internecie jest teraz trochę sztuczne – zdjęcia, komentarze, nawet dyskusje. Dlatego zaczęłam chodzić na run club. Tam po prostu biegamy i rozmawiamy – mówi 25-letnia Zosia. Te doświadczenia wzmacniają coś, czego nie potrafi w pełni zastąpić żadna technologia – poczucie wspólnoty. Dyskusje o książkach, udział w warsztatach ceramicznych czy nawet cotygodniowy bieg w parku tworzą relacje oparte na współobecności i spontaniczności. To właśnie te elementy najczęściej zanikają w komunikacji online. Powrót do świata offline widać też w kulturze internetu. W mediach społecznościowych rośnie popularność treści dokumentujących zwyczajne, analogowe doświadczenia: czytanie książki w kawiarni, prowadzenie papierowego dziennika czy spędzanie czasu bez telefonu. – To trochę ironiczne, że wrzucamy do sieci zdjęcia z życia offline – śmieje się 27-letni Paweł, który na co dzień pracuje w IT i musi być cały czas online. – Ale dla mnie to też sposób na przypomnienie sobie, że nie wszystko musi dziać się w aplikacji. Takie gesty stają się wręcz formą symbolicznego oporu wobec „wyścigu AI”. W świecie nadmiaru informacji wygrywa… zaufanie Jak więc odnaleźć się w świecie, w którym treści powstają szybciej niż kiedykolwiek wcześniej? Zdaniem Anny Ledwoń-Blachy, najważniejsza jest dziś umiejętność selekcji informacji. – Przestajemy ufać pierwszemu wynikowi wyszukiwarki i zaczynamy budować własne sieci zaufanych źródeł. Jeśli coś jest naprawdę istotne, sprawdzamy to w kilku miejscach – mówi ekspertka. – Rośnie też znaczenie tzw. kuratorów treści – autorów newsletterów, ekspertów prowadzących własne Substacki czy mikroinfluencerów, którzy specjalizują się w konkretnych tematach. W informacyjnym chaosie znów zaczynamy płacić nie za dostęp do informacji, ale za czyjś osąd i doświadczenie – tłumaczy Ledwoń-Blacha. Coraz częściej szukamy też wiedzy w miejscach opartych na realnych rozmowach i doświadczeniach użytkowników, takich jak fora czy media społecznościowe. – Paradoksalnie, w filtrowaniu nadmiaru treści pomaga czasem… sama sztuczna inteligencja. Coraz więcej świadomych użytkowników wykorzystuje własnych asystentów AI do porządkowania informacji. To trochę absurdalne: AI do filtrowania AI, ale działa – o ile zachowujemy krytyczne myślenie – podkreśla ekspertka. Czy autentyczność i niedoskonałość wrócą do łask? Zmęczenie sztuczną inteligencją prowadzi do jeszcze jednego pytania: czy w świecie technologii zmieni się to, co uznajemy za wartościową kulturę i rozrywkę? Jak zauważa Joshua Rothman w eseju dla The New Yorker, rozwój AI może doprowadzić do sytuacji, w której „ilość kultury produkowanej przez maszyny będzie ogromna”. W takiej rzeczywistości jeszcze ważniejsze staje się pytanie o to, co odróżnia twórczość ludzką od tej wygenerowanej. Możliwe więc, że w najbliższych latach to właśnie „ludzki ślad” – nieidealne kadry, rozwieszone pranie w tle nagrania, niedoskonały tekst – stanie się wartością, której nie da się w pełni zautomatyzować. Co ważne, zdaniem Barbary Krug i badania Zymetrii*, obecność AI w naszym życiu nie jest jednoznacznie negatywna: – Z jednej strony naturalnie bardziej cenimy to, co powstało dzięki pracy człowieka tj. autorską perspektywę, emocje czy kontekst doświadczenia. Z drugiej jednak strony stopniowo akceptujemy obecność sztucznej inteligencji w codziennym obiegu treści. Dobrym przykładem są reklamy generowane przez AI, których pojawia się coraz więcej (...) Ponad połowa Polek i Polaków nie deklaruje ich całkowitego odrzucenia. Czy to zatem oznacza, że powinniśmy stopniowo przyzwyczajać się do obecności AI w naszym życiu, bo i tak od niej nie uciekniemy? – Na dłuższą metę wygra model hybrydowy: AI jako infrastruktura w tle; analiza, optymalizacja, procesy, research; a człowiek i autentyczność na froncie. Ludzka niedoskonałość staje się w tym kontekście towarem luksusowym. – Tylko błagam, nie generujemy błędów i braku jakości specjalnie – mówi. I w pełni się z tym apelem zgadzam. Anna Ledwoń-Blacha – strateżka i projektantka komunikacji marek, badaczka trendów, autorka książek o marketingu, współzałożycielka CRASH Mondays i twórczyni BrandWitch. Specjalizuje się w strategiach marki, komunikacji i customer experience. Szkoleniowiec z ponad 7000 godzin doświadczenia. Pracowała m.in. dla: Pandora, DKMS, Capgemini, InPost, Pracuj.pl, Nordea, mBank, Lufthansa GS oraz instytucji kultury. TEDx speakerka, trenerka IAB Polska, Sprawny Marketing, IMOK, Marketer+ i IT Media. Wdraża AI w marketingu. Barbara Krug –Doktor matematyki ze specjalizacją statystyka matematyczna. Od 13 lat współwłaścicielka Zymetrii. Przez wiele lat zajmowała seniorskie i dyrektorskie stanowiska w agencjach badawczych. Julitta Dębska jest psycholożką, coachką relacji i badaczką specjalizującą się w psychologii miłości. Wspiera osoby przechodzące przez trudne momenty w relacjach romantycznych, takie jak rozstania, zdrady czy kryzysy. Na swoim kanale YouTube dzieli się praktyczną wiedzą i narzędziami, pomagając odbudować zdrowe podejście do miłości. *(CAWI, N=500, próba reprezentatywna, 01/2026) Imiona bohaterów zostały zmienione
Dlaczego w 2026 tęsknimy za 2016? Te 5 lifestyle'owych trendów sprzed dekady wspominamy z nostalgią
Dlaczego nostalgicznie wracamy do życia sprzed dekady? Co stoi za viralem „2026 to nowy 2016” i jakie wydarzenia z tego roku naprawdę warto zapamiętać? Oto 5 trendów, o których w 2016 mówili wszyscy (i to nie bez powodu).
– Dlaczego akurat 2016? – to pytanie zaczęłam zadawać bliskim kilka dni temu, próbując przypomnieć sobie, co ja właściwie robiłam dziesięć lat temu. W archiwach Instagrama i Facebooka znalazłam to, czego jeszcze niedawno wstydziłabym się komukolwiek pokazać: zdjęcia z filtrem psa czy boho wiankiem na głowie to dopiero początek. Kiedy odkryłam jednak, że nostalgiczny powrót do życia sprzed dekady to nie przypadkowe viralowe wyzwanie, ale właściwie mikrozjawisko socjologiczne, postanowiłam sprawdzić, co naprawdę liczyło się w 2016. Wybrałam 5 trendów, za którymi tęsknota jest nawet bardziej niż uzasadniona. W tym artykule: Na czym polega trend „2026 to nowy 2016”? Nowy rozdział Instagrama, czyli początki InstaStories Prime time filtrów i upiększeń w mediach społecznościowych To wtedy pokochałyśmy Taco. Najgłośniejsze albumy 2016 rozpoczął złotą erę „Stranger Things” W 2016 żyliśmy przed epoką „digital fatigue” Na czym polega trend „2026 to nowy 2016”? Trend „2026 to nowy 2016” to, najprościej mówiąc, viralowa nostalgia za światem sprzed dekady – postrzeganym dziś jako prostszy, lżejszy i bardziej „ludzki”. Media społecznościowe od kilku dni zalewają ziarniste zdjęcia z iPhone’a, snapchatowe filtry z psimi uszami, mocno zarysowane brwi, Pokémon Go i osobiste wspomnienia sprzed dziesięciu lat. Według BBC wyszukiwania hasła „2016” na TikToku wzrosły na początku stycznia o 452 procent, a ponad 55 milionów filmów powstało z użyciem filtra inspirowanego tamtą estetyką. Powrót do 2016 roku nie jest jednak tylko formą zabawy: to także reakcja na współczesność. Dla starszych przedstawicieli generacji Z był to moment wchodzenia w dorosłość, dla młodszych za to pierwsze świadome wspomnienia kultury online. Jednocześnie 2016 symbolizuje „nowoczesność w wersji light”: technologie i popkultura już istniały, ale nie były jeszcze przytłoczone algorytmami, AI-owym spamem i wysokimi kosztami życia. Uber, jedzenie na dowóz czy media społecznościowe były bardziej dostępne, mniej skomercjalizowane i prostsze w odbiorze. „2026 to nowy 2016” to też próba powrotu do świata sprzed pandemii, politycznej polaryzacji i cyfrowego przesytu, nawet jeśli ta wizja jest dziś filtrowana przez różowe okulary pamięci. Nowy rozdział Instagrama, czyli początki InstaStories Dziś wiele z nas nie wyobraża sobie dnia bez przeglądania tzw. stories na Instagramie: codzienne dodawanie klatek z życia wziętych nie jest tylko domeną influencerów (choć ci chętnie z tego oczywiście korzystają), ale angażuje też „zwykłych” użytkowników. Co więcej, w ostatnim czasie na popularności zyskuje trend romantyzowania zwyczajności: w odpowiedzi na niego coraz więcej mikrotwórców decyduje się pokazywać urywki ze swojego życia, które – nawet jeśli jest powtarzalne – może być warte docenienia. Mało kto dziś zastanawia się, jakie były początki InstaStories: tę funkcjonalność wdrożono (tak, właśnie!) w sierpniu 2016 roku. Choć początkowo możliwość dodawania „znikających” klatek wydawała się być skopiowana z innej aplikacji, Snapchata, szybko zyskała swoich zwolenników. Jak zmieniały się funkcje InstaStories przez dekadę? Pojawiły się m.in. możliwości dodawania ulubionej muzyki, lokalizacji, tworzenia kolaży i tzw. szablonów, które można dzielić z innymi użytkownikami. W 2016 roku jednak stories dopiero raczkowały: i może dlatego teraz wspominamy lato sprzed dekady jako powiew niepowstrzymanej nowości? Prime time filtrów i upiększeń w mediach społecznościowych Jeśli mówimy: 2016, z pewnością mamy przed oczami zdjęcia z zastosowaniem filtrów, nakładek imitujących zwierzęta czy dekoracyjne elementy w treściach na Instagramie i Snapchacie. Dekadę temu królowało to, co podkręcone, nieco przy tym zniekształcone, ale co najważniejsze: miłe dla oka. To zupełnie inne podejście, niż to, które dominuje w mediach społecznościowych dzisiaj: w 2026 roku używanie filtrów można śmiało określić jako... obciach. Normalizacja niedoskonałości czy zdjęcia no make-up to niemal codzienność w sieci. Dzisiaj jednak z nostalgią wracamy do początków boom'u contentu w mediach społecznościowych: może dlatego, że wtedy upiększanie życia wydawało się czymś nowym? Zmęczenie nim, jak widzimy, przyszło jednak bardzo szybko. To wtedy pokochałyśmy Taco. Najgłośniejsze albumy Kiedy myślę: Warszawa, 2016, to mam przed oczami okładkę płyty Taco Hemingway'a – „Trójkąt Warszawski”. Myślę o barach nad Wisłą, Planie B i piątkowych wieczorach na Krakowskim Przedmieściu. I choć album został wydany w 2014 roku, dopiero dwa lata później zyskał szerszy rozgłos i został nagrodzony jako album dekady czy najlepsza okładka roku. Ale w 2016 roku Taco nie zatrzymywał się, a cała Warszawa słuchała „Umowy o dzieło” i chciała mieć mityczne „sześć zer” na koncie, kilka miesięcy później zachwycając się „Woskiem” i viralowym „Deszczem na betonie”. W nieco innym klimacie zapisały się albumy zagraniczne. Frank Ocean wydał intymne „Blonde”, Rihanna odważnie przedefiniowała swój wizerunek na „ANTI”, Beyoncé stworzyła z „Lemonade” osobisty manifest, Drake z „Views” uchwycił rytm globalnych playlist, a Kanye West po raz kolejny zamienił chaos w artystyczny statement. 2016 obfitował w wydarzenia kulturalne i muzyczne. Być może właśnie dlatego dziś wracamy do 2016 roku z taką czułością: był pełen sprzeczności, ale też stylu, emocji i muzyki, która towarzyszyła nam w codziennym życiu. 2016 rozpoczął złotą erę „Stranger Things” Rok 2016 otworzył także epokę „Stranger Things” – serialu, który z dnia na dzień stał się globalnym fenomenem i jednym z najmocniejszych popkulturowych symboli dekady. Premiera pierwszych odcinków na Netflix w lipcu 2016 uruchomiła lawinę: jeszcze w dniu debiutu platforma zamówiła drugi sezon, a kolejne odsłony tylko umacniały status produkcji braci Dufferów. Nostalgiczna podróż do lat 80., pełna odniesień do kina Spielberga, Stephena Kinga i Johna Carpentera, połączyła przygodę, science fiction i horror w formie, która okazała się idealnie skrojona pod wrażliwość współczesnych widzów. Krytycy niemal natychmiast byli jednomyślni – pierwszy sezon zdobył 97% pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes – a widzowie zakochali się w mrocznym klimacie Indiany, syntezatorowej ścieżce dźwiękowej i bohaterach, którzy błyskawicznie weszli do popkulturowego kanonu: a ta miłość nie minęła do dziś, gdy wyemitowano ostatnie odcinki „Stranger Things”. View oEmbed on the source website W 2016 żyliśmy przed epoką „digital fatigue” Od pewnego czasu coraz głośniej mówi się o zjawisku „digital fatigue”, czyli przebodźcowania światem cyfrowym. Trudno się temu dziwić: dziś smartfony mamy zawsze przy sobie: pełnią funkcję budzika, notatnika, odtwarzacza muzyki, komunikatora, licznika kalorii, koszyka z zakupami... te funkcje można wymieniać naprawdę długo. W 2016 roku nikt nie przewidziałby konsekwencji tak dynamicznie rozwijających się platform społecznościowych i aplikacji (pamiętam, że sama nie miałam jeszcze wtedy Google Maps w telefonie!). Planowanie trasy zwiedzania w tradycyjnym notatniku czy robienie listy zakupów na kartce miało jednak swój niepodważalny urok. Dziś nie tyle nie chcemy żyć analogowo, co coraz częściej jest to po prostu utrudnione. Na szczęście wiele osób głośno mówi o zjawisku cyfrowego zmęczenia, a coraz bardziej modny staje się cyfrowy detoks czy inicjatywy robienia czegoś na żywo (na przykład coffee rave'y czy run cluby): na wartości zyskuje to, co indywidualne i namacalne.
Te wieczorne rytuały i masaże zapewnią Ci spokojny i zdrowy sen. Wyciszają, koją, a przede wszystkim – realnie działają
Sen to dziś jedna z najcenniejszych walut dobrostanu. Wpływa nie tylko na psychikę, ale też na kondycję skóry, poziom energii i zdolność organizmu do regeneracji. Gdy stres i bezsenność zaburzają naturalny rytm odpoczynku, z pomocą przychodzą proste, naturalne rytuały – od masażu, przez aromaterapię, po świadomą higienę snu.
Odpoczynek przestał być dziś czymś oczywistym. Sen coraz częściej nie przychodzi nam naturalnie, a ciało – zamiast się regenerować – trwa w napięciu jeszcze długo po tym, jak gasną światła. Tymczasem sen to jeden z filarów dobrostanu: nie tylko mentalnego, ale też fizycznego i estetycznego. To właśnie nocą organizm się odbudowuje, a skóra intensywnie się regeneruje – produkuje kolagen, naprawia mikrouszkodzenia i odzyskuje równowagę. Niedobór snu szybko odbija się na cerze, napięciu mięśni, odporności i poziomie energii. W czasach nieustannej presji, powiadomień i pośpiechu warto sięgnąć po rozwiązania, które pomagają ciału wrócić do naturalnego rytmu wyciszenia. Masaż, wieczorne rytuały, aromaterapia, kąpiele, higiena snu i cyfrowa dyscyplina – wszystkie te elementy działają jak sygnał dla układu nerwowego: „pora zwolnić”. To świadome, regularne praktyki, które wspierają regenerację, poprawiają jakość snu i realnie wpływają na samopoczucie, wygląd skóry oraz zdolność organizmu do radzenia sobie ze stresem. W tym artykule: Coraz więcej z nas ma problemy ze snem. Dane niepokoją Domowe rytuały na lepszy sen – co naprawdę działa? Masaż jako odpowiedź na stres i bezsenność Aromaterapia i kąpiele z solą – wieczorne wsparcie dla ciała Higiena cyfrowa i higiena snu – klucz do regeneracji mózgu Coraz więcej z nas ma problemy ze snem. Dane niepokoją Problem bezsenności nie jest już niszowy – potwierdzają to dane. Z najnowszego raportu UCE RESEARCH i platformy ePsycholodzy.pl wynika, że z jakości swojego snu zadowolonych jest dziś jedynie 52,7% Polaków, a aż 41,4% deklaruje niezadowolenie. Najczęstszą przyczyną trudności jest gonitwa myśli i problem z zasypianiem, z którym zmaga się 42,9% badanych. Tuż za nią plasuje się wielokrotne wybudzanie w nocy (34,1%) oraz martwienie się o przyszłość (33,1%) – wyraźny sygnał życia w stanie chronicznej niepewności. Co czwarty dorosły Polak wskazuje stres jako bezpośredni powód bezsenności, a podobny odsetek przyznaje się do nadużywania technologii przed snem. Jak podkreślają eksperci, to błędne koło: stres utrudnia sen, a brak snu obniża zdolność radzenia sobie z napięciem, pogarszając funkcjonowanie psychiczne i fizyczne w ciągu dnia. Dlatego właśnie tak ważne jest świadome podejście do problemu i znalezienie rozwiązań, które pomogą w odzyskaniu jakościowego snu: dla zdrowia, urody i samopoczucia. Domowe rytuały na lepszy sen – co naprawdę działa? Regularne wieczorne rytuały pomagają zasnąć szybciej i spać głębiej. Proste czynności, takie jak kąpiel, medytacja, pisanie dziennika czy słuchanie relaksującej muzyki, przygotowują organizm do nocnego odpoczynku. Wprowadzenie takich rytuałów wzmacnia higienę snu i redukuje poziom lęku. U dorosłych zaleca się wykonywanie rytuału przez 30–60 minut przed snem. Kluczem jest regularność i dostosowanie działań do indywidualnych preferencji: w końcu to, co sprawia nam przyjemność, sprzyja regularności i działa najskuteczniej. Masaż jako odpowiedź na stres i bezsenność Stres i bezsenność coraz częściej dotykają ludzi w różnym wieku. Przeładowane grafiki, presja codzienności, nieustanny szum informacyjny i brak prawdziwego odpoczynku sprawiają, że organizm nie radzi sobie z napięciem: a to prosta droga do chronicznego zmęczenia, nerwowości i problemów ze snem. W takim momencie warto sięgnąć po masaż relaksacyjny. To rytuał, który działa na wiele poziomów: mięśniowy, nerwowy, hormonalny i emocjonalny. Ostatecznie jest to najstarsza znana ludzkości forma terapii dotykiem. Kiedy jesteśmy zestresowani, nasze ciało wchodzi w tryb alarmowy – tzw. reakcję „walcz albo uciekaj”. Wzrasta poziom kortyzolu, napięcie mięśni, przyspiesza oddech i tętno. Jeśli ten stan utrzymuje się zbyt długo, organizm nie potrafi się wyciszyć nawet w łóżku. Masaż stymuluje układ przywspółczulny, który odpowiada za regenerację i sen. Już po kilku minutach dotyku poziom kortyzolu spada, a rośnie poziom serotoniny i endorfin. Ciało oddycha spokojniej, a mózg odbiera sygnał: „Jest bezpiecznie, możesz się rozluźnić”. W zależności od preferencji można wybrać różne formy masażu: klasyczny relaksacyjny, aromaterapeutyczny z olejkami uspokajającymi, masaż gorącymi kamieniami, ajurwedyjski lub masaż głowy i karku. Można je wykonywać doraźnie lub regularnie, szczególnie wieczorem, gdy efekt wyciszający przechodzi płynnie w sen. Techniką, którą warto wprowadzić do rutyny jest również automasaż: pomogą w tym różnego rodzaju rollery (np. do delikatnego masażu twarzy) czy kamień gua sha. View Burdaffi on the source website Aromaterapia i kąpiele z solą – wieczorne wsparcie dla ciała Aromaterapia odgrywa znaczącą rolę w przygotowaniu ciała do snu. Zapach lawendy, drzewa sandałowego, rumianku rzymskiego czy ylang-ylang działa uspokajająco i sygnalizuje mózgowi, że nadchodzi czas odpoczynku. Możesz w tym celu używać świec sojowych, dyfuzorów ultradźwiękowych lub kominków ceramicznych: nie tylko odprężają, ale też stwarzają niepowtarzalny klimat. Równie skuteczne są kąpiele z dodatkiem soli Epsom lub soli z Morza Martwego. Te minerały wspierają rozluźnienie mięśni i redukcję napięcia nerwowego. Zaleca się kąpiel z dodatkiem 250–300 g soli oraz kilku kropli olejku eterycznego około 60–90 minut przed snem. View Burdaffi on the source website Higiena cyfrowa i higiena snu – klucz do regeneracji mózgu Eksperci zwracają uwagę, że regularny sen i cyfrowa dyscyplina to fundament zdrowia mózgu. Badania wskazują, że trzymanie się stałej godziny zasypiania wspiera pracę mózgu bardziej niż sam czas trwania snu. Nawet dłuższy odpoczynek nie przynosi takich korzyści, jeśli odbywa się o różnych porach. Nieregularny sen może zaś zwiększać ryzyko depresji i zaburzeń poznawczych. Równie ważne jest ograniczenie korzystania z urządzeń elektronicznych przed snem. Smartfon w pobliżu łóżka wpływa negatywnie na koncentrację, pamięć roboczą i ogólną jakość snu – nawet jeśli jest wyłączony. Niebieskie światło z ekranów hamuje produkcję melatoniny, co utrudnia zasypianie. Dlatego warto zostawić telefon poza sypialnią i zastąpić wieczorne scrollowanie... książką. Czytanie przed snem uspokaja, poprawia funkcje poznawcze i obniża poziom lęku. Dodatkowa korzyść? Bycie offline sprzyja celebracji codzienności i ... podnosi samopoczucie: w końcu nie bez przyczyny trend JOMO zyskuje na popularności.
50 obserwujących zamiast 50 000 followersów? I bardzo dobrze. Tak będziemy korzystać z social mediów w 2026 roku
Posting zero, phubbing, no followers czy AI-ships: te zjawiska (choć nie wszystkie w pozytywny sposób) będą kształtować relacje użytkowników z mediami społecznościowymi w 2026 roku. Już teraz warto być ich świadomym i sprawdzić, czy dotyczą też nas lub naszych bliskich?
Social media to od dłuższego czasu już nie tylko nowa forma rozrywki czy odreagowania, ale integralna część codzienności. Sposób, w jaki korzystamy z platform społecznościowych czy smartfonów ulega jednak nieustannym transformacjom. Wystarczy spojrzeć choćby na niedawną popularność Facebooka, który ustępuje teraz według ekspertów Instagramowi czy TikTokowi. Przemianom ulegają też nawyki użytkowników i użytkowniczek: to, że coraz częściej ukrywamy liczbę polubień pod instagramowym postem, czy zmniejszamy liczbę obserwujących nasze konto, to zjawiska, które nieustannie ewoluują i mają nawet swoje nazwy. Jak te nawyki będą kształtować się w 2026 roku? Oto najważniejsze trendy w cyfrowej rzeczywistości na najbliższe miesiące. W tym artykule: Posting zero No followers: mniej znaczy więcej? Phubbing User fatigue i JOMO AI-ships, czyli nowa forma przyjaźni? Posting zero W nadchodzących miesiącach coraz więcej osób – szczególnie z pokolenia Z – będzie świadomie rezygnować z publikowania treści w mediach społecznościowych. Ten trend, określany jako „posting zero”, polega na byciu online bez potrzeby ciągłego pokazywania siebie: bez zdjęć, statusów i aktualizacji, za to z uważną obserwacją i selektywnym konsumowaniem treści. Pojęcie „posting zero”, spopularyzowane przez Kyle’a Chaykę na łamach „The New Yorker”, opisuje cyfrową ciszę jako formę ulgi. Zmęczenie nadmiarem bodźców, presją autoprezentacji i wszechobecną komercjalizacją sprawia, że milczenie w sieci zaczyna być nowym luksusem. To gest dbania o prywatność, zdrowie psychiczne i własne granice – bardziej lifestyle’owy wybór niż technologiczny bunt. No followers: mniej znaczy więcej? W 2026 roku w social mediach coraz wyraźniej zaznacza się trend „no followers”, który wpisuje się we wszechobecną potrzebę zwolnienia i selektywności. Po latach pogoni za zasięgiem, viralami i perfekcyjną autopromocją, bycie „wszędzie” przestaje być cool. Teraz liczy się intencja: mniejsze grono odbiorców, bardziej osobisty ton i poczucie, że jesteśmy w środku, a nie na widowni. Ukryte liczniki, prywatne profile, newslettery zamiast feedu i rozmowy w miejsce publicznych postów – to nowa estetyka obecności online. Prawdziwym luksusem staje się relacja i poczucie przynależności: i właśnie dlatego brak followersów bywa dziś bardziej pożądany niż ich milion. Phubbing Phubbing to pozornie drobny nawyk, który może jednak znacząco odbić się na relacjach. Chodzi o niemal codzienną dla większości z nas sytuację, w której zamiast osoby siedzącej naprzeciwko wybieramy ekran smartfona – zerkamy na powiadomienia, scrollujemy, „jesteśmy”, ale nie do końca. I, niestety, wiele wskazuje na to, że w 2026 roku niewiele się w kwestii phubbingu zmieni. W relacjach partnerskich i rodzinnych to przyzwyczajenie szybko daje o sobie znać. Już sama obecność telefonu na stole potrafi wywołać poczucie bycia pominiętym, a długofalowo – frustrację, smutek i dystans. Dotyczy to także dzieci, które szczególnie mocno reagują na brak uważności dorosłych; czują się niewidziane i odsunięte na dalszy plan. W szerszym, społecznym kontekście phubbing jest znakiem naszych czasów: życia w ciągłym „online”, które odbiera jakość temu, co dzieje się tu i teraz. Coraz częściej mówi się więc o cyfrowej uważności jako nowym elemencie zdrowego stylu życia – odkładaniu telefonu po to, by naprawdę być z innymi. Bo czasem najbardziej luksusowe, co możemy komuś dać, to (niepodzielna!) uwaga. User fatigue i JOMO Coraz częściej mówi się też o user fatigue – zmęczeniu ciągłą obecnością online, powiadomieniami i presją bycia na bieżąco. W odpowiedzi na to przeciążenie rośnie popularność JOMO, czyli „joy of missing out”. To świadoma radość z bycia offline, z odpuszczania wydarzeń, rozmów i treści, które nic nam nie dają. JOMO nie oznacza ucieczki od świata, ale wybór: docenianie ciszy zamiast scrollowania, realnych spotkań zamiast DM-ów i czasu dla siebie bez poczucia winy. W lifestyle’owym ujęciu JOMO staje się nową formą self-care. Nie chodzi o cyfrowy detoks na pokaz, ale o subtelną zmianę priorytetów: mniej bodźców, więcej uważności; mniej porównań, więcej realnych emocji. Bycie offline przestaje być brakiem, a zaczyna oznaczać ... luksus: pozwala odzyskać energię, kreatywność i poczucie bycia naprawdę „tu i teraz”. AI-ships, czyli nowa forma związków i przyjaźni? Na horyzoncie pojawia się też zjawisko AI-ships – relacji i przyjaźni budowanych z udziałem sztucznej inteligencji. Według prognoz aplikacji randkowej happn w 2026 roku coraz więcej osób będzie traktować chatboty jak emocjonalnych partnerów „bez zobowiązań”: do rozmowy, wsparcia i poczucia bycia wysłuchanym. AI staje się bezpieczną (pozornie?) przestrzenią, w przeciwieństwie do randek, często pełnych niejasnych sygnałów i uczucia wypalenia. Choć dla niektórych sztuczna inteligencja to tylko narzędzie do lepszego zrozumienia siebie i swoich potrzeb, dla innych – granica intymności zaczyna się niebezpiecznie przesuwać. AI-ships wpisują się więc w większą zmianę stylu życia: szukanie bliskości na własnych zasadach, nawet jeśli oznacza to redefinicję tego, czym dziś jest związek i emocjonalna obecność.
Karp i choinka? Nie, dziękuję. Dlaczego coraz częściej „uciekamy” od tradycyjnych świąt i... kiedy może wyjść nam to na dobre?
Jak pokazują dane, świąteczne zwyczaje coraz silniej kojarzą nam się z przymusem, niż radosną celebracją. Częściej też wyjeżdżamy na Boże Narodzenie. Dlaczego coraz więcej Polek i Polaków rezygnuje z tradycyjnego świętowania i czy takie oderwanie się od codzienności może mieć na nas dobroczynny wpływ?
Święta pachnące choinką, korzennymi przyprawami i domowymi wypiekami, wyczekiwanie pierwszej gwiazdki i momentu odpakowania prezentów: te obrazy związane z Bożym Narodzeniem nierozerwalnie pojawiają się w naszych głowach, gdy wracamy do tradycyjnych, rodzinnych wspomnień. Najnowsze dane wskazują jednak na nieco inną tendencję: coraz więcej Polek i Polaków w okresie świąteczno-noworocznym decyduje się na odwrót od tradycji i spędza ten czas poza domem, często w egzotycznych destynacjach. Z czego to wynika i czy celebracja daleko od tego, co znane i tradycyjne może przynieść korzyści? W tym artykule: Dlaczego coraz częściej spędzamy święta poza domem? Oto, co mówią dane Święta, ale bez tradycji: jak zmienia się nasze postrzeganie Bożego Narodzenia Razem, ale inaczej. Czy wyjazdy z bliskimi mogą pomóc umocnić więzi? Dlaczego coraz częściej spędzamy święta poza domem? Oto, co mówią dane Z najnowszych danych, m.in. raportu Wakacje.pl oraz badania IBRiS, wynika, że Polacy coraz chętniej rezygnują z tradycyjnego, rodzinnego świętowania Bożego Narodzenia na rzecz wyjazdów. Według IBRiS, 41% Polaków planuje zimowy wypoczynek w okresie świąteczno-noworocznym, a kolejne 28% rozważa taki scenariusz. Co dziesiąty Polak już spędza święta poza krajem. Przyczyn jest wiele: zmęczenie świąteczną presją, chęć odpoczynku i potrzeba ucieczki od stresu. 40% respondentów przyznaje, że okres świąteczny wywołuje w nich napięcie, a 10% deklaruje, że pogarsza on relacje rodzinne (CBOS). U 10% społeczeństwa może się dodatkowo pojawić sezonowe obniżenie nastroju. Zmienia się także forma świątecznych podróży. Polacy coraz częściej wybierają luksusowe wille z pełnym wyposażeniem, udogodnieniami typu wellness i przestrzenią do pracy zdalnej. Tego typu obiekty oferują nie tylko wypoczynek, ale również możliwość prywatnych celebracji w kameralnym gronie. Święta, ale bez tradycji: jak zmienia się nasze postrzeganie Bożego Narodzenia Dane CBOS pokazują, że religijny wymiar świąt nie jest już tak istotny– jedynie 19% Polaków nadal go podtrzymuje. Coraz mniej osób uczestniczy w pasterce, a tradycje rodzinne – jak np. dzielenie się opłatkiem – przestają być komfortowe dla młodszych pokoleń. Wzrasta natomiast potrzeba odpoczynku. Dla wielu Polaków city break w grudniu, połączony z relaksem, staje się atrakcyjniejszy niż świąteczne obowiązki. Z danych eSky.pl wynika, że liczba rezerwacji na wyjazdy do ciepłych krajów jest ponad dwukrotnie wyższa niż rok wcześniej. Co więcej, tradycje tracą na znaczeniu. Tylko 19% Polaków postrzega Boże Narodzenie jako czas religijny, a udział w pasterce deklaruje jedynie 33%: dla porównania, w 1998 roku było to 80%. Dzielenie się opłatkiem budzi dyskomfort u 20% millenialsów i 33% przedstawicieli pokolenia Z. Razem, ale inaczej. Czy wyjazdy z bliskimi mogą pomóc umocnić więzi? Co ciekawe, coraz więcej rodzin decyduje się spędzać święta poza domem, traktując wspólny wyjazd jako alternatywę dla tradycyjnych spotkań przy jednym stole. Taka zmiana otoczenia sprzyja budowaniu relacji: pozwala oderwać się od codziennych obowiązków, ograniczyć stres związany z organizacją świąt i skupić się na byciu razem. Trend ten dotyczy nie tylko najbliższych rodzin: jak pokazuje badanie Profitroom, liczba wyjazdów w większych grupach jest aż o 15% wyższa niż rok temu. To oznacza, że wiele osób ma potrzebę wspólnego przeżywania świąt w bardziej elastycznej, a jednocześnie nadal integrującej formule.
Tak będziemy randkować w 2026 roku. Koniec z ghostingiem i „mixed signals” – wkraczamy w erę „clear-coding”
Aplikacje randkowe wreszcie przestają być synonimem rozczarowania. Przynajmniej teoretycznie. Czas na szczerość, jasne intencje i… nadzieję.
Przyznajmy szczerze – ostatnie lata w świecie randkowania były... wyczerpujące. Nieskończone swipowanie, dwuznaczne sygnały, situationshipy bez końca i wieczne zgadywanie „a co on/ona miał/a na myśli?”. Ale według najnowszego raportu Tindera „Year in Swipe 2025” nadchodzi zmiana. I to jaka! Co mówi raport Tindera? Melissa Hobley, szefowa marketingu Tindera, mówi wprost: „Wszyscy mamy już wystarczająco dużo na głowie i randkowanie nie powinno przypominać kolejnego deadline'u” Badanie przeprowadzone wśród 4000 osób w wieku 18-25 lat w USA, Wielkiej Brytanii, Kanadzie i Australii przynosi zaskakująco optymistyczne wnioski. Zetki wchodzą w 2026 rok bardziej otwarci, szczerzy i emocjonalnie dojrzalsi niż kiedykolwiek. A co najważniejsze? 64% z nich twierdzi, że randkowanie desperacko potrzebuje większej szczerości, a 60% domaga się jaśniejszej komunikacji w kwestii intencji. To nie jest już era „cool girl" albo „chill guy", którzy udają obojętność. To era ludzi, którzy wiedzą, czego chcą i nie boją się o tym powiedzieć. Cztery trendy, które zdominują randkowanie w 2026 roku Clear-coding – wreszcie mówimy wprost Najważniejszy trend randkowy 2026 roku? Bez wątpienia clear-coding. Zamiast subtelnych aluzji, ironicznych opisów w bio i zdjęć mówiących „domyśl się” – użytkowniczki i użytkownicy aplikacji stawiają na klarowność. Aż 64% z nich deklaruje, że emocjonalna szczerość to coś, czego najbardziej potrzebują w randkowaniu, a 60% oczekuje wyraźnej komunikacji intencji. Czy to oznacza koniec flirtu i zabawy? Niekoniecznie. Jasne intencje nie wykluczają chemii – wręcz przeciwnie. Kiedy wiesz, jakie zasady obowiązują, łatwiej ci się otworzyć i być sobą. A to właśnie autentyczność 73% użytkowników Tindera uznaje za znak, że ktoś może być „materiałem na związek". Hot take dating – opinie są sexy Posiadanie silnych poglądów to nie jest już problem, to atut. 37% singli twierdzi, że wspólne wartości są kluczowe w randkowaniu. Wprawdzie 41% nie umówiłoby się z kimś o przeciwnych poglądach politycznych, ale aż 46% jest gotowych dać szansę takiej osobie (choć kobiety są tu znacznie bardziej ostrożne niż mężczyźni – tylko 35% kobiet vs 60% mężczyzn). Największe dealbreakery? Kwestie sprawiedliwości rasowej (37%), poglądy na rodzinę (36%) i prawa osób LGBTQ+ (32%). A najgorszy red flag? Bycie niegrzecznym dla obsługi – wskazuje na to aż 54% badanych. Friendfluence – przyjaciele decydują W 2026 roku nowym „match makerem” jest… grupa przyjaciół. 42% singli przyznaje, że decyzje randkowe konsultuje z przyjaciółmi, a 37% planuje chodzić na grupowe lub podwójne randki. Jeśli twój potencjalny partner nie przejdzie weryfikacji w grupowym czacie, nie ma mowy o spotkaniu. Brzmi przesadnie? A może po prostu... racjonalnie. W końcu przyjaciele znają nas lepiej niż algorytm Tindera. Widzą, gdy ktoś robi na nas wrażenie tylko dlatego, że ma dobre zdjęcie. Przypomną, że już trzy razy umawialiśmy się z kimś, kto „nie szuka niczego poważnego, ale może się zobaczymy”. I pomogą nazwać to, co sami czujemy, zanim zdążymy to zignorować. Tinder podchwycił trend i rozwija funkcję Double Date, w której pary znajomych mogą randkować razem – a kobiety częściej „lajkują” profile par niż pojedyncze osoby. Emotional vibe coding – uczucia są w modzie Emocjonalna dostępność przestaje być czymś „przytłaczającym”. 56% randkujących stawia ją wyżej niż samą chemię. Chcemy mówić o tym, co czujemy – nie za pół roku, nie po dziesiątej randce, tylko wtedy, gdy to czujemy. Bez dramatów, ale też bez udawania, że nic nas nie rusza. To prawdziwa rewolucja. Zamiast gier w „kto mniej się zaangażuje", randkowicze w 2026 roku chcą partnerów, którzy potrafią mówić o uczuciach, okazywać empatię i budować relacje oparte na szczerości. Aż 35% szuka „low-key lover" – kogoś spokojnego, emocjonalnie dostępnego i wolnego od niepotrzebnych dramatów. Słowo, które najlepiej opisuje randkowanie w 2026? „Hopeful" – pełen nadziei. I to właśnie ta nadzieja jest największym przełomem. Po latach rozczarowań, ghostingu i wiecznego swipowania, młodzi ludzie wierzą, że można inaczej. 34% singli przyznaje, że związki ich przyjaciół dają im nadzieję na przyszłość własnego życia miłosnego.
Sylwester, ale... na trzeźwo: trend „no-lo” to sposób na zabawę bez noworocznego kaca. Dlaczego przyciąga coraz więcej osób?
Przywitanie Nowego Roku jeszcze niedawno nierozerwalnie kojarzyło się z kieliszkiem szampana w dłoni. Teraz jednak coraz głośniej mówi się o tym, że równie dobrze bawić można się bez procentów. Dlaczego wybieramy życie „no-lo”?
Coraz więcej z nas decyduje się spędzić Sylwestra bez kieliszka w ręce, za to z pełną świadomością, energią i jasną głową następnego dnia. Trend no-lo — czyli styl życia oparty na ograniczeniu alkoholu lub całkowitej z niego rezygnacji — przestał być niszą. Dziś wkracza do głównego nurtu kultury, menu modnych barów i sylwestrowych planów tych, którzy chcą bawić się intensywnie, ale mądrze. Dlaczego rośnie jego popularność? Bo zmienia się nasze podejście do dobrostanu, celebrowania i samej zabawy. Sylwester bez kaca okazuje się nie tylko możliwy, ale wręcz pożądany — a pokolenia Z i millenialsi pokazują, że „najlepsza impreza” wcale nie musi kończyć się bólem głowy. W tym artykule: Jak „zetki” i millenialsi redefiniują noworoczną zabawę „Bez alkoholu jestem… bardziej sobą” – osobiste historie W stronę nowej kultury (nie)picia? Oto, co mówią dane Jak „zetki” i millenialsi redefiniują noworoczną zabawę Pokolenia Z i millenialsi to grupa, która najmocniej przesuwa kulturowe granice. Dla nich impreza nie musi oznaczać utraty kontroli. Wręcz przeciwnie — liczy się energia, kontakt z ludźmi, doświadczenie, które następnego dnia pamiętasz. 29-letnia znajoma mówi mi, że z alkoholu w Sylwestra (i nie tylko) zrezygnowała już kilka lat temu. – Na pierwszej imprezie po lockdownie wypiłam dwa drinki i czułam się fatalnie. Pomyślałam: po co? Od tego czasu wybieram mocktaile. Sylwestry są lepsze — pamiętam rozmowy, tańczę do rana, a 1 stycznia naprawdę zaczynam z nową energią — tłumaczy. Najnowszy raport WEI (Warsaw Enterprise Institut) nie pozostawia wątpliwości: 55% Polaków ogranicza alkohol, 21% nie pije wcale, 64% uważa piwo bezalkoholowe za dobrą alternatywę, 66% twierdzi, że pomaga ono ograniczać picie, aż 89% osób pijących piwo 0% nie ma później ochoty sięgać po alkohol. Co ważne — napoje bezalkoholowe przestają być traktowane jako „substytut”. „Bez alkoholu jestem… bardziej sobą” – osobiste historie Dla wielu osób rezygnacja z procentów w Sylwestra nie wynika z moralizowania, lecz z potrzeby zmiany stylu życia. Znam co najmniej kilka osób, które się na nią zdecydowały: Ola, studentka i tiktokerka, mówi, że to środowisko online ułatwiło jej decyzję: – Na TikToku widzę mnóstwo osób, które 31 grudnia wybierają „clean partying”. To nie jest już coś wstydliwego. Wręcz przeciwnie — to styl życia, który pokazuje, że dbasz o siebie. Marta, PR managerka dodaje: – Kiedyś piłam w Sylwestra, „bo tak wypada”. Dziś widzę, że jeżeli ktoś wybiera wodę czy mocktail, to nikt nie komentuje. A jeśli komentuje, to bardziej ośmiesza siebie niż tę osobę. Normy społeczne naprawdę się zmieniły. Kamila, trenerka personalna zauważa: – Na początku ograniczałam alkohol tylko ze względu na formę fizyczną, ale szybko zauważyłam, że mam więcej cierpliwości, lepiej śpię i łatwiej nawiązuję kontakty. Paradoksalnie — gdy nie piję, jestem bardziej otwarta na ludzi. W stronę nowej kultury (nie)picia? Oto, co mówią dane Jeszcze niedawno niepicie mogło zostać odebrane jako brak integracji. Dziś jest odwrotnie. Według danych WEI 39 proc. Polaków zauważa w swoim otoczeniu rosnącą popularność trendu no-lo, szczególnie wśród młodych kobiet. To one najczęściej jako pierwsze zmieniają rytuały społeczne. Zmienia się także semantyka: dawniej mówiło się „nie piję”, dziś raczej „wybieram no-lo”. Brzmi to bardziej świadomie, nowocześnie, bez napięcia. To znak, że kultura picia dojrzewa. Już nie chodzi o to, by noworoczny toast „musiał” być alkoholowy — chodzi o smak, atmosferę, wspólne doświadczenie. Najczęściej wymieniane zalety no-lo Sylwestra to: brak kaca i utraty dnia 1 stycznia, bardziej świadome rozmowy, większa energia do tańca, poczucie sprawczości i kontroli, lepszy sen, mniej impulsów do sytuacji, których potem żałujemy. Trend no-lo nie jest chwilową modą, tylko konsekwentną zmianą. Łączy troskę o zdrowie fizyczne i psychiczne, odejście od nadmiaru, a także potrzebę autentyczności. Dlatego właśnie przyciąga coraz więcej osób — również tych, które w sylwestrową noc chcą bawić się intensywnie, ale mądrze.
Self-care to nie luksus, a konieczność. Jak dbałyśmy o siebie w 2025 roku i jakie trendy z obszaru „well-being” pokochamy w 2026?
Self-care w Polsce przechodzi właśnie znaczącą przemianę. Coraz częściej porzucamy presję perfekcyjnego wyglądu i złożonych rytuałów na rzecz prostoty, równowagi i codziennych nawyków. Najnowsze dane pokazują, że dbanie o siebie staje się elementem zwykłej codzienności: opartym na zdrowiu, spokoju i autentyczności. Jak wygląda ta zmiana w praktyce i jakie kierunki będą kształtować nasz wellbeing w 2026?
Rok 2025 był momentem przełomowym dla self-care w Polsce. Zamiast perfekcyjnych, wieloetapowych rytuałów i instagramowych ideałów, stawiałyśmy na prostotę, zdrowie psychiczne i małe, codzienne nawyki, które realnie poprawiają jakość życia. Raport WellBe Studio pokazuje, że dbanie o siebie stało się nie luksusem, a koniecznością — a jego przyszłość wyznaczą autentyczność, dostępność i rytuały oparte na równowadze. Jakie trendy z kategorii self-care były najbardziej widoczne w ostatnich miesiącach, a jak będziemy dbać o siebie w 2026 roku? W tym artykule: Self-care w Polsce 2025: mniej presji, więcej równowagi Prostota i codzienne rytuały: esencja wellbeing Aktywność, odżywianie, pielęgnacja, psychika — cztery filary, które kształtują nawyki Trendy self-care na 2026: mikro-nawyki, personalizacja i mentalny balans Self-care w Polsce 2025: mniej presji, więcej równowagi Ostatnie lata zredefiniowały sposób, w jaki myślimy o self-care. Z jednej strony żyjemy szybciej niż kiedykolwiek, a niemal połowa Polaków deklaruje, że największą barierą w dbaniu o siebie jest brak czasu. Z drugiej — rośnie potrzeba spokoju, kontaktu z naturą, prostych rytuałów i dbania o zdrowie psychiczne. Raport „Self-care 2025” przygotowany przez WellBe Studio przedstawia obraz społeczeństwa zmęczonego presją i nadmiarem bodźców, gotowego na zmianę i spragnionego autentyczności. Nadchodzi moment, w którym self-care przestaje być trendem, a staje się codziennym wyborem. Co ciekawe, jedną z najważniejszych zmian odnotowanych przez WellBe Studio jest przesunięcie motywacji z wyglądu na zdrowie. Aż 62% ankietowanych ćwiczy dla dobrego samopoczucia, energii i lepszego radzenia sobie ze stresem. „Ruch dla głowy” zastępuje „ruch dla formy”, a spokój wewnętrzny staje się nowym wskaźnikiem dobrostanu. — Ta zmiana nie wydarzyła się nagle — dojrzewała od kilku lat, co potwierdzają również globalne raporty branżowe. Trend „wellbeing > wygląd” widać na całym świecie — mówi Katarzyna Ejdys-Kalwasińska, psycholożka i project ownerka w Well Be Studio. Co piąta osoba deklaruje, że właśnie spokój stał się najważniejszym elementem jej self-care — to sygnał zmiany mentalności, który trudno ignorować: „Idealny model self-care? Joga + prysznic + pielęgnacja + suplementacja + zdrowe, zbilansowane jedzenie + czas na przyjemności: spotkanie ze znajomymi, kino, teatr, spędzenie czasu w rytmie slow, bez pośpiechu, goniących obowiązków.” Prostota i codzienne rytuały: esencja wellbeing Choć social media wciąż promują wieloetapowe rutyny pielęgnacyjne, przeciętny polski self-care wygląda nieco inaczej. Poranki są szybkie, skupione na podstawowej pielęgnacji, napojach dodających energii i — coraz częściej — suplementacji. To moment startu dnia, nie czas na medytację czy praktyki mindfulness. Wieczory natomiast służą nam, by się odprężyć: gorące kąpiele, seriale, rozmowy, a także… telefon, który jednocześnie pomaga się wyciszyć i, paradoksalnie, utrudnia pełny odpoczynek. Największym wyzwaniem są natłok myśli i przebodźcowanie — już teraz wiadomo, że priorytetem w 2026 roku będzie dla wielu z nas odcięcie się od cyfrowego szumu. Nie bez powodu ogromną popularność zyskuje JOMO, czyli radość z bycia offline (ang. joy of missing out). Weekend to natomiast balans pomiędzy chęcią regeneracji a obowiązkami. Najwięcej radości dają aktywności w rytmie slow: bliskość natury, spokojne śniadania, czas z rodziną. Jednocześnie wielu Polaków odczuwa presję „dobrego wykorzystania czasu”, która paradoksalnie... odbiera część przyjemności. – To nie są wellness-rytuały z Instagrama. To absolutna podstawa funkcjonowania układu nerwowego. Spokój to nie „czas w SPA” raz na miesiąc. To codzienne wybory, które zdejmują z nas napięcie – zaznacza Katarzyna Ejdys-Kalwasińska. Aktywność, odżywianie, pielęgnacja, psychika — cztery filary, które kształtują nawyki Ruch jest ważny, ale nieregularny. Największą przeszkodą jest brak czasu i energii — nie brak wiedzy. Dla wielu aktywność staje się rodzajem inwestycji w zdrowie, a nie przykrym obowiązkiem czy sposobem na rywalizację. W diecie szukamy małych, ale konsekwentnych zmiana: jemy mniej cukru, więcej warzyw, regularność posiłków. W pielęgnacji z kolei widać wyraźny racjonalizm. Niestety, mentalny self-care nadal nie jest w Polsce stabilnym nawykiem. Sen, spacery, muzyka i czas offline to najpopularniejsze formy regeneracji. Mindfulness i medytacja mają potencjał, ale wymagają uproszczenia i lepszej dostępności: często nie wiemy, na jakiś źródłach się opierać i jak z nich korzystać. „Gdybym mogła dbać o siebie na 100 %, chodziłabym codziennie do SPA/sauny/jacuzzi oraz na spacery. Ćwiczę i tańczę codziennie, więc te rytuały bym pozostawiła. Dodatkowo włączyłabym techniki oddechowe lub medytację.” Trendy self-care na 2026: mikro-nawyki, personalizacja i mentalny balans Nadchodzący rok przyniesie umocnienie kierunków widocznych już teraz. Przyszłość wellbeing'u będzie budowana nie na spektakularnych transformacjach, a raczej na mikro-nawykach i konsekwencji. Coraz mocniej kierujemy się ku prostym, powtarzalnym rytuałom, które realnie da się wpleść w rytm codziennego funkcjonowania. To właśnie one — pięciominutowe praktyki relaksacyjne, krótkie domowe treningi, uważniejsze jedzenie, chwile offline — będą definiować self-care w 2026 roku. — Zmiana, którą widzimy w danych i w praktyce psychologicznej, polega na odejściu od wielkich planów na rzecz małych kroków. Mikro-nawyki działają, bo są odporne na chaos dnia codziennego — nie wymagają siłowni, wolnej godziny ani idealnych warunków. W psychologii nazywamy to „dopasowaniem nawyku do realnych zasobów”. Jeśli coś trwa 2–10 minut, mózg nie uruchamia oporu. Stąd popularność krótkich treningów, 15-minutowych spacerów, minimalnych rytuałów wieczornych — wyjaśnia Katarzyna Ejdys-Kalwasińska. Technologia stanie się naturalnym wsparciem w utrzymaniu tych nawyków: aplikacje przypominające o piciu wody, narzędzia do monitorowania snu czy funkcje AI personalizujące codzienne nawyki pomogą budować regularność bez wprowadzania presji. To jednak jedynie dodatkowe wsparcie — Polacy i Polki nadal najbardziej ufają tradycyjnym filarom: ruchowi, diecie, odpoczynkowi i kontaktowi z naturą. — Technologia powinna wspierać, a nie przebodźcowywać. Zegarki, pierścienie i aplikacje pomagają nam rozumieć swój organizm, ale nie mogą zastąpić kontaktu z drugim człowiekiem ani kontaktu ze sobą. Jeśli nadmiar danych zaczyna zwiększać presję („czy mój sen dziś był wystarczająco dobry?”), technologia przestaje być narzędziem, a staje się kolejnym stresorem — dodaje ekspertka. W 2026 roku wzrośnie także znaczenie mental wellness, ale w formatach prostych i dostępnych: krótkie ćwiczenia oddechowe, techniki wyciszenia, mikro-medytacje idealne dla osób przeciążonych obowiązkami. Dominować będzie idea higieny cyfrowej — stopniowe odcinanie się od nadmiaru bodźców, które dziś jest jednym z największych wyzwań dobrostanu. W odżywianiu zauważalny będzie dalszy zwrot ku naturalności: proste, nisko przetworzone produkty, ograniczenie mięsa, jedzenie „dla dobrego samopoczucia”, a nie trendów. Pielęgnacja? Praktyczna i racjonalna — mniej presji, więcej jakości, bezpieczeństwa i wiarygodności. Jednocześnie self-care staje się coraz bardziej społeczny. Wspólne rytuały, lokalne inicjatywy, grupowe aktywności i wyzwania będą odgrywać większą rolę w podtrzymywaniu motywacji. Polacy marzą o lepiej dostępnych usługach wellness, SPA, dobrej jakości kosmetykach i większej ilości czasu wolnego. — Run-cluby, spacery w parach, wyzwania grupowe czy małe społeczności online stały się narzędziem wsparcia, a nie tylko sportu. Po erze samotnych treningów w domu wraca potrzeba bycia częścią społeczności. Ruch staje się nie tylko „dbaniem o formę”, ale formą kontaktu — zauważa Katarzyna Ejdys-Kalwasińska. Jedno jest pewne: self-care w Polsce dojrzewa. Z trendu inspirowanego mediami społecznościowymi przekształca się w realną praktykę, w której liczą się nie spektakularne gesty, ale codzienne wybory. Rok 2025 pokazał, że chcemy dbać o siebie bez presji i bez perfekcjonizmu. Rok 2026 umocni te potrzeby.
JOMO, czyli analogowy dobrostan na wagę złota. Jak być offline i czerpać z tego radość?
W rzeczywistości, w której same narzucamy sobie presję bycia online, JOMO, czyli radość z bycia daleko od świata digitalu, to prawdziwy luksus. Jak kobiety czerpią z analogowego życia – i czy w obecnych czasach jest ono w ogóle możliwe?
Im bardziej zbliżam się do trzydziestki, tym częściej dookoła słyszę głosy przekonujące, że luksusem wcale nie jest pójście na kolejną kawę, wernisaż czy koncert. Przeciwnie: nieocenioną wartość ma spokój, rozumiany także jako bycie poza zasięgiem. W świecie, który nieustannie domaga się naszej uwagi, coraz więcej moich koleżanek (i kolegów!) wybiera JOMO – z ang. joy of missing out – czyli radość z nieuczestniczenia. To stosunkowo nowa, bardzo potrzebna odpowiedź na przeciążenie cyfrowe i globalną epidemię samotności. Jak ją praktykować i jak my, kobiety, podchodzimy do świadomego bycia „tu i teraz”? W tym artykule: Od FOMO do JOMO – zmiana, której potrzebowałyśmy? Analogowy dobrostan – kierunek kobiecego samorozwoju Dlaczego to kobiety najczęściej wybierają JOMO? JOMO w praktyce: jak wprowadzić je do codzienności? Od FOMO do JOMO – zmiana, której potrzebowałyśmy? Przez ostatnią dekadę to FOMO – z ang. fear of missing out – definiowało nasze relacje z technologią. Lęk przed byciem pominiętą czy pominiętym, kompulsywne scrollowanie mediów społecznościowych, presja bycia „na bieżąco” i równoległe uczestniczenie w tysiącu wirtualnych wątków. Social media podkręcały to tempo, dając nam pozór bliskości, który w rzeczywistości pogłębiał poczucie izolacji. Dziś dane malują zupełnie inny obraz: 23% dorosłych na świecie deklaruje, że odczuwa samotność (Gallup 2024), tylko 15,3% osób uznało swoje najprzyjemniejsze doświadczenie za cyfrowe, a 41% – za fizyczne (Accenture 2025), niemal 38% świadomie docenia JOMO. Z (czasem bolesnego) zderzenia cyfrowego szumu z realnymi emocjami rodzi się nowe zjawisko: radość z wylogowania. JOMO to nie rezygnacja, ale wybór: nowa forma obecności, w której to my decydujemy, co wpuszczamy do naszej codzienności. Analogowy dobrostan – kierunek kobiecego samorozwoju Raport Studia 225 jasno pokazuje: kobiety coraz częściej redefiniują relację z technologią. Żyjemy w świecie „pomiędzy” – hybrydowa codzienność stała się normą, a praca, relacje i odpoczynek mieszczą się na jednym ekranie. Ten nieustanny stan cyfrowego podłączenia prowadzi do przeciążenia systemu nerwowego, rozproszenia i emocjonalnego wypalenia. Zmęczenie cyfrowe to nie metafora – to zjawisko o realnych skutkach somatycznych. Nadmiar informacji, światła, bodźców i powiadomień jest dziś jednym z największych zagrożeń dla dobrostanu psychicznego i fizycznego. W odpowiedzi kobiety poszukują przestrzeni fizycznej obecności: warsztatów, spotkań w małych grupach, wspólnego tworzenia, rozmów bez ekranów pomiędzy nami. Tęsknota za światem analogowym może być silnym impulsem do zmiany stylu życia. Co więcej, popularność zyskuje nurt slow tech – podejście do technologii oparte na umiarze i uważności. Technologia ma przecież wspierać, a nie determinować naszą codzienność. Studio 225 powstało jako odpowiedź na cyfrowe przeciążenie i tęsknotę za światem „dotykalnym”. To przestrzeń, która uczy świadomego „odłączenia” – nie po to, by uciekać od technologii, ale by na nowo zbudować z nią zdrową relację. Program łączy warsztaty o zmęczeniu cyfrowym z zajęciami manualnymi, które wymagają odłożenia telefonu i skupienia wszystkich zmysłów. Jak mówią Julia Turewicz i Marta Teodorowska, założycielki studia: „Odzyskanie balansu wymaga powrotu do fizycznego doświadczania świata.” Dlaczego to kobiety najczęściej wybierają JOMO? Kobiety przez lata funkcjonują w przeciążeniu wielozadaniowością – także cyfrową. To one najczęściej koordynują relacje, komunikację, organizację życia rodzinnego i zawodowego. Hybrydowa codzienność sprawiła, że cyfrowe przeciążenie stało się jeszcze większe. Dlaczego to właśnie kobiety doceniają JOMO? Chcą kontaktów opartych na uważności, szukają głębokich relacji, gdzie liczy się „jakość”, traktują bycie offline jako formę troski o siebie, odzyskują przestrzeń dla własnych emocji i potrzeb. JOMO staje się narzędziem, które nie tylko podnosi jakość życia, ale też przywraca poczucie sprawczości w świecie, który domaga się nieustannej obecności. JOMO w praktyce: jak wprowadzić je do codzienności? Wprowadzenie JOMO do codzienności nie wymaga radykalnych zmian – zaczyna się od niewielkich, powtarzalnych rytuałów, które stopniowo przywracają uważność i równowagę. Pomocne może być rozpoczęcie dnia bez telefonu, choćby przez pierwsze pół godziny po przebudzeniu, kiedy ciało i umysł najbardziej potrzebują ciszy, światła i spokojnego wejścia w rytm dnia. Dobrym sposobem na praktykowanie radości z offline’u jest także zaplanowanie w tygodniu (albo codziennie!) jednej, stałej godziny bez ekranów, która z czasem staje się naturalnym momentem oddechu. Wiele osób odzyskuje poczucie sprawczości dzięki analogowemu notatnikowi – miejscu, do którego można wracać z myślami, planami i emocjami, bez rozpraszającego błysku powiadomień. JOMO można doświadczyć również w relacjach: wystarczy umówić się na spotkanie i świadomie schować telefon, pozwalając sobie na pełną obecność. Pomagają też zajęcia manualne – ceramika, gotowanie, malowanie czy pielęgnacja roślin – bo wymagają skupienia na tym, co fizyczne i namacalne. To właśnie takie drobne, powtarzalne gesty stopniowo uczą nas wyciszenia i przypominają, jaką przyjemność daje życie poza ekranem.
Czym jest „orgasm gap”? Tak kobiety zmieniają swoje podejście do przyjemności i satysfakcji z seksu
Luka orgazmowa przestaje być tematem tabu, a Polki stają się coraz bardziej świadome swoich potrzeb,. Równolegle zmienia się też definicja seksualności. Jak rozwijamy podejście do własnej przyjemności?
Jeszcze niedawno rozmowy o kobiecej przyjemności były tematem zarezerwowanym dla szeptu lub wstydu. Dziś coraz częściej wchodzą do mainstreamu – są obecne w podcastach, literaturze i codziennych rozmowach. Kobiety uczą się słuchać siebie, poznawać swoje ciało i przejmować kontrolę nad tym, co kiedyś było społecznym tabu. W centrum tej zmiany znajduje się zjawisko orgasm gap – luka, która pokazuje, jak daleko kobiety i mężczyźni wciąż są od równości w doświadczaniu przyjemności. Jak zmienia się podejście Polek do satysfakcji seksualnej? W tym artykule: Więcej niż seks. Nowa definicja seksualności Czym jest „orgasm gap”, czyli luka orgazmowa? Kobiety biorą sprawy w swoje ręce – i to dosłownie „Orgasm gap” a wiek. Seksualność to nie tylko temat dla 20- i 30-latek Więcej niż seks. Nowa definicja seksualności Nowe myślenie o seksualności wychodzi poza definicję relacji. Jak zauważa dr n. med. Karina Barszczewska, ekspertka zdrowia intymnego kobiet, to dziś przestrzeń kontaktu ze sobą – z ciałem, emocjami i głową. Seksualność staje się jednym z filarów dobrostanu, na równi z psychiką, zdrowiem i relacjami. To świadoma rezygnacja z narzuconych norm i oczekiwań na rzecz autentyczności, bliskości i samoakceptacji. „Zmienne libido, wpływ hormonów czy stany emocjonalne składają się na nową definicję seksualności, która nie jest już wartością do 'utrzymania', ale przestrzenią, w której można słuchać siebie” – podkreśla dr Barszczewska w raporcie „Kierunki myślenia o samorozwoju kobiet” wg Studia 225. Wiele kobiet dopiero teraz odzyskuje język, którym mogą mówić o pożądaniu czy orgazmie. W tej nowej perspektywie ciało nie jest już „mniej”, lecz „inaczej”: bardziej dojrzałe, a przede wszystkim – słyszane i brane pod uwagę. Czym jest „orgasm gap”, czyli luka orgazmowa? Z raportu „Seksualna Mapa Polki” (Gedeon Richter Polska, 2023) wynika, że 39% kobiet w wieku 18–69 lat czerpie wiedzę o seksie z internetu, a dokładnie tyle samo w ogóle jej nie poszukuje. Jedynie 7% uczy się od lekarzy, a 3% korzysta z porad seksuologów. To pokazuje, jak wiele Polek nadal musi polegać na intuicji, rozmowach z partnerami lub... milczeniu. Brak edukacji seksualnej i kulturowe tabu to czynniki, które przez lata cementowały orgasm gap, czyli rozbieżność w doświadczaniu orgazmu między kobietami a mężczyznami. Wciąż za rzadko uczymy się, że seksualność to nie obowiązek wobec partnera, lecz integralna część dobrostanu. Zmiana zaczyna się wtedy, gdy kobiety odzyskują prawo do mówienia o swoich potrzebach, przyjemności i granicach. Na szczęście ta sytuacja powoli ulega zmianie. Kobiety biorą sprawy w swoje ręce – i to dosłownie Współczesne kobiety coraz częściej sięgają po seksualność jako narzędzie samopoznania i samoregulacji. Jak podkreśla Aga Kozak, dziennikarka, coach i edukatorka: „Kobiety na całym świecie coraz częściej sięgają po seksualność jako narzędzie do emancypacji, ale też po prostu szukają odmawianej im przez lata przyjemności. Na własną rękę zmniejszają lukę orgazmową, odkrywają seksualność jako ważny element tożsamości, odczarowują wstyd i zaczynają widzieć, że erotyka to ważna część ich życia – na przekór np. kulturze porno, która wcale im nie sprzyja”. Współczesne kobiety coraz częściej sięgają po seksualność jako narzędzie samopoznania i samoregulacji. Inspirują się pojęciem inteligencji erotycznej Esther Perel czy inteligencji seksualnej Marty Klein – traktując seks jako język emocjonalnej komunikacji, a nie tylko fizycznego zbliżenia. Coraz częściej mówimy o masturbacji w kategoriach self-care. W badaniu EasyToys (2023–2025) czytamy, że Polacy zaczynają traktować produkty intymne jako część codziennego dbania o siebie i relacje z partnerem. Co ciekawe, klasyczne zabawki erotyczne, choć nadal najczęściej wybierane, straciły na znaczeniu – ich udział w rynku spadł z 66,97% (2023) do 48,44% (2025). To sygnał, że kobiety i pary szukają nowych form bliskości – mniej mechanicznych, bardziej zmysłowych, nastawionych na komunikację i emocje. „Orgasm gap” a wiek. Seksualność to nie tylko temat dla 20- i 30-latek Wg raportu Studio225, rozumienie kobiecej seksualności to również akceptacja jej zmienności. Libido nie jest już postrzegane jako stała wartość, ale jako język, który odzwierciedla kondycję psychiczną, zdrowie hormonalne czy relacje. Wraz z dojrzewaniem kobiety często zyskują większą pewność siebie i wolność od presji. Seksualność po czterdziestce i pięćdziesiątce przestaje być tabu – staje się pełniejsza, bardziej świadoma i autentyczna. To także moment, w którym wiele kobiet sięga po terapię lub edukację seksualną, by odbudować relację z ciałem po doświadczeniach nadużyć, przemocy czy wstydu. Odzyskiwanie siebie w tej sferze to często najgłębszy wymiar samorozwoju. Kobiecy orgazm staje się czymś więcej niż fizjologicznym doświadczeniem. To symbol sprawczości, akceptacji i świadomego bycia w swoim ciele. Kobiety coraz częściej mówią o nim bez skrępowania, a co najważniejsze: swoim własnym głosem.