Self-care to nie luksus, a konieczność. Jak dbałyśmy o siebie w 2025 roku i jakie trendy z obszaru „well-being” pokochamy w 2026?
Self-care w Polsce przechodzi właśnie znaczącą przemianę. Coraz częściej porzucamy presję perfekcyjnego wyglądu i złożonych rytuałów na rzecz prostoty, równowagi i codziennych nawyków. Najnowsze dane pokazują, że dbanie o siebie staje się elementem zwykłej codzienności: opartym na zdrowiu, spokoju i autentyczności. Jak wygląda ta zmiana w praktyce i jakie kierunki będą kształtować nasz wellbeing w 2026?
Rok 2025 był momentem przełomowym dla self-care w Polsce. Zamiast perfekcyjnych, wieloetapowych rytuałów i instagramowych ideałów, stawiałyśmy na prostotę, zdrowie psychiczne i małe, codzienne nawyki, które realnie poprawiają jakość życia. Raport WellBe Studio pokazuje, że dbanie o siebie stało się nie luksusem, a koniecznością — a jego przyszłość wyznaczą autentyczność, dostępność i rytuały oparte na równowadze. Jakie trendy z kategorii self-care były najbardziej widoczne w ostatnich miesiącach, a jak będziemy dbać o siebie w 2026 roku? W tym artykule: Self-care w Polsce 2025: mniej presji, więcej równowagi Prostota i codzienne rytuały: esencja wellbeing Aktywność, odżywianie, pielęgnacja, psychika — cztery filary, które kształtują nawyki Trendy self-care na 2026: mikro-nawyki, personalizacja i mentalny balans Self-care w Polsce 2025: mniej presji, więcej równowagi Ostatnie lata zredefiniowały sposób, w jaki myślimy o self-care. Z jednej strony żyjemy szybciej niż kiedykolwiek, a niemal połowa Polaków deklaruje, że największą barierą w dbaniu o siebie jest brak czasu. Z drugiej — rośnie potrzeba spokoju, kontaktu z naturą, prostych rytuałów i dbania o zdrowie psychiczne. Raport „Self-care 2025” przygotowany przez WellBe Studio przedstawia obraz społeczeństwa zmęczonego presją i nadmiarem bodźców, gotowego na zmianę i spragnionego autentyczności. Nadchodzi moment, w którym self-care przestaje być trendem, a staje się codziennym wyborem. Co ciekawe, jedną z najważniejszych zmian odnotowanych przez WellBe Studio jest przesunięcie motywacji z wyglądu na zdrowie. Aż 62% ankietowanych ćwiczy dla dobrego samopoczucia, energii i lepszego radzenia sobie ze stresem. „Ruch dla głowy” zastępuje „ruch dla formy”, a spokój wewnętrzny staje się nowym wskaźnikiem dobrostanu. — Ta zmiana nie wydarzyła się nagle — dojrzewała od kilku lat, co potwierdzają również globalne raporty branżowe. Trend „wellbeing > wygląd” widać na całym świecie — mówi Katarzyna Ejdys-Kalwasińska, psycholożka i project ownerka w Well Be Studio. Co piąta osoba deklaruje, że właśnie spokój stał się najważniejszym elementem jej self-care — to sygnał zmiany mentalności, który trudno ignorować: „Idealny model self-care? Joga + prysznic + pielęgnacja + suplementacja + zdrowe, zbilansowane jedzenie + czas na przyjemności: spotkanie ze znajomymi, kino, teatr, spędzenie czasu w rytmie slow, bez pośpiechu, goniących obowiązków.” Prostota i codzienne rytuały: esencja wellbeing Choć social media wciąż promują wieloetapowe rutyny pielęgnacyjne, przeciętny polski self-care wygląda nieco inaczej. Poranki są szybkie, skupione na podstawowej pielęgnacji, napojach dodających energii i — coraz częściej — suplementacji. To moment startu dnia, nie czas na medytację czy praktyki mindfulness. Wieczory natomiast służą nam, by się odprężyć: gorące kąpiele, seriale, rozmowy, a także… telefon, który jednocześnie pomaga się wyciszyć i, paradoksalnie, utrudnia pełny odpoczynek. Największym wyzwaniem są natłok myśli i przebodźcowanie — już teraz wiadomo, że priorytetem w 2026 roku będzie dla wielu z nas odcięcie się od cyfrowego szumu. Nie bez powodu ogromną popularność zyskuje JOMO, czyli radość z bycia offline (ang. joy of missing out). Weekend to natomiast balans pomiędzy chęcią regeneracji a obowiązkami. Najwięcej radości dają aktywności w rytmie slow: bliskość natury, spokojne śniadania, czas z rodziną. Jednocześnie wielu Polaków odczuwa presję „dobrego wykorzystania czasu”, która paradoksalnie... odbiera część przyjemności. – To nie są wellness-rytuały z Instagrama. To absolutna podstawa funkcjonowania układu nerwowego. Spokój to nie „czas w SPA” raz na miesiąc. To codzienne wybory, które zdejmują z nas napięcie – zaznacza Katarzyna Ejdys-Kalwasińska. Aktywność, odżywianie, pielęgnacja, psychika — cztery filary, które kształtują nawyki Ruch jest ważny, ale nieregularny. Największą przeszkodą jest brak czasu i energii — nie brak wiedzy. Dla wielu aktywność staje się rodzajem inwestycji w zdrowie, a nie przykrym obowiązkiem czy sposobem na rywalizację. W diecie szukamy małych, ale konsekwentnych zmiana: jemy mniej cukru, więcej warzyw, regularność posiłków. W pielęgnacji z kolei widać wyraźny racjonalizm. Niestety, mentalny self-care nadal nie jest w Polsce stabilnym nawykiem. Sen, spacery, muzyka i czas offline to najpopularniejsze formy regeneracji. Mindfulness i medytacja mają potencjał, ale wymagają uproszczenia i lepszej dostępności: często nie wiemy, na jakiś źródłach się opierać i jak z nich korzystać. „Gdybym mogła dbać o siebie na 100 %, chodziłabym codziennie do SPA/sauny/jacuzzi oraz na spacery. Ćwiczę i tańczę codziennie, więc te rytuały bym pozostawiła. Dodatkowo włączyłabym techniki oddechowe lub medytację.” Trendy self-care na 2026: mikro-nawyki, personalizacja i mentalny balans Nadchodzący rok przyniesie umocnienie kierunków widocznych już teraz. Przyszłość wellbeing'u będzie budowana nie na spektakularnych transformacjach, a raczej na mikro-nawykach i konsekwencji. Coraz mocniej kierujemy się ku prostym, powtarzalnym rytuałom, które realnie da się wpleść w rytm codziennego funkcjonowania. To właśnie one — pięciominutowe praktyki relaksacyjne, krótkie domowe treningi, uważniejsze jedzenie, chwile offline — będą definiować self-care w 2026 roku. — Zmiana, którą widzimy w danych i w praktyce psychologicznej, polega na odejściu od wielkich planów na rzecz małych kroków. Mikro-nawyki działają, bo są odporne na chaos dnia codziennego — nie wymagają siłowni, wolnej godziny ani idealnych warunków. W psychologii nazywamy to „dopasowaniem nawyku do realnych zasobów”. Jeśli coś trwa 2–10 minut, mózg nie uruchamia oporu. Stąd popularność krótkich treningów, 15-minutowych spacerów, minimalnych rytuałów wieczornych — wyjaśnia Katarzyna Ejdys-Kalwasińska. Technologia stanie się naturalnym wsparciem w utrzymaniu tych nawyków: aplikacje przypominające o piciu wody, narzędzia do monitorowania snu czy funkcje AI personalizujące codzienne nawyki pomogą budować regularność bez wprowadzania presji. To jednak jedynie dodatkowe wsparcie — Polacy i Polki nadal najbardziej ufają tradycyjnym filarom: ruchowi, diecie, odpoczynkowi i kontaktowi z naturą. — Technologia powinna wspierać, a nie przebodźcowywać. Zegarki, pierścienie i aplikacje pomagają nam rozumieć swój organizm, ale nie mogą zastąpić kontaktu z drugim człowiekiem ani kontaktu ze sobą. Jeśli nadmiar danych zaczyna zwiększać presję („czy mój sen dziś był wystarczająco dobry?”), technologia przestaje być narzędziem, a staje się kolejnym stresorem — dodaje ekspertka. W 2026 roku wzrośnie także znaczenie mental wellness, ale w formatach prostych i dostępnych: krótkie ćwiczenia oddechowe, techniki wyciszenia, mikro-medytacje idealne dla osób przeciążonych obowiązkami. Dominować będzie idea higieny cyfrowej — stopniowe odcinanie się od nadmiaru bodźców, które dziś jest jednym z największych wyzwań dobrostanu. W odżywianiu zauważalny będzie dalszy zwrot ku naturalności: proste, nisko przetworzone produkty, ograniczenie mięsa, jedzenie „dla dobrego samopoczucia”, a nie trendów. Pielęgnacja? Praktyczna i racjonalna — mniej presji, więcej jakości, bezpieczeństwa i wiarygodności. Jednocześnie self-care staje się coraz bardziej społeczny. Wspólne rytuały, lokalne inicjatywy, grupowe aktywności i wyzwania będą odgrywać większą rolę w podtrzymywaniu motywacji. Polacy marzą o lepiej dostępnych usługach wellness, SPA, dobrej jakości kosmetykach i większej ilości czasu wolnego. — Run-cluby, spacery w parach, wyzwania grupowe czy małe społeczności online stały się narzędziem wsparcia, a nie tylko sportu. Po erze samotnych treningów w domu wraca potrzeba bycia częścią społeczności. Ruch staje się nie tylko „dbaniem o formę”, ale formą kontaktu — zauważa Katarzyna Ejdys-Kalwasińska. Jedno jest pewne: self-care w Polsce dojrzewa. Z trendu inspirowanego mediami społecznościowymi przekształca się w realną praktykę, w której liczą się nie spektakularne gesty, ale codzienne wybory. Rok 2025 pokazał, że chcemy dbać o siebie bez presji i bez perfekcjonizmu. Rok 2026 umocni te potrzeby.
JOMO, czyli analogowy dobrostan na wagę złota. Jak być offline i czerpać z tego radość?
W rzeczywistości, w której same narzucamy sobie presję bycia online, JOMO, czyli radość z bycia daleko od świata digitalu, to prawdziwy luksus. Jak kobiety czerpią z analogowego życia – i czy w obecnych czasach jest ono w ogóle możliwe?
Im bardziej zbliżam się do trzydziestki, tym częściej dookoła słyszę głosy przekonujące, że luksusem wcale nie jest pójście na kolejną kawę, wernisaż czy koncert. Przeciwnie: nieocenioną wartość ma spokój, rozumiany także jako bycie poza zasięgiem. W świecie, który nieustannie domaga się naszej uwagi, coraz więcej moich koleżanek (i kolegów!) wybiera JOMO – z ang. joy of missing out – czyli radość z nieuczestniczenia. To stosunkowo nowa, bardzo potrzebna odpowiedź na przeciążenie cyfrowe i globalną epidemię samotności. Jak ją praktykować i jak my, kobiety, podchodzimy do świadomego bycia „tu i teraz”? W tym artykule: Od FOMO do JOMO – zmiana, której potrzebowałyśmy? Analogowy dobrostan – kierunek kobiecego samorozwoju Dlaczego to kobiety najczęściej wybierają JOMO? JOMO w praktyce: jak wprowadzić je do codzienności? Od FOMO do JOMO – zmiana, której potrzebowałyśmy? Przez ostatnią dekadę to FOMO – z ang. fear of missing out – definiowało nasze relacje z technologią. Lęk przed byciem pominiętą czy pominiętym, kompulsywne scrollowanie mediów społecznościowych, presja bycia „na bieżąco” i równoległe uczestniczenie w tysiącu wirtualnych wątków. Social media podkręcały to tempo, dając nam pozór bliskości, który w rzeczywistości pogłębiał poczucie izolacji. Dziś dane malują zupełnie inny obraz: 23% dorosłych na świecie deklaruje, że odczuwa samotność (Gallup 2024), tylko 15,3% osób uznało swoje najprzyjemniejsze doświadczenie za cyfrowe, a 41% – za fizyczne (Accenture 2025), niemal 38% świadomie docenia JOMO. Z (czasem bolesnego) zderzenia cyfrowego szumu z realnymi emocjami rodzi się nowe zjawisko: radość z wylogowania. JOMO to nie rezygnacja, ale wybór: nowa forma obecności, w której to my decydujemy, co wpuszczamy do naszej codzienności. Analogowy dobrostan – kierunek kobiecego samorozwoju Raport Studia 225 jasno pokazuje: kobiety coraz częściej redefiniują relację z technologią. Żyjemy w świecie „pomiędzy” – hybrydowa codzienność stała się normą, a praca, relacje i odpoczynek mieszczą się na jednym ekranie. Ten nieustanny stan cyfrowego podłączenia prowadzi do przeciążenia systemu nerwowego, rozproszenia i emocjonalnego wypalenia. Zmęczenie cyfrowe to nie metafora – to zjawisko o realnych skutkach somatycznych. Nadmiar informacji, światła, bodźców i powiadomień jest dziś jednym z największych zagrożeń dla dobrostanu psychicznego i fizycznego. W odpowiedzi kobiety poszukują przestrzeni fizycznej obecności: warsztatów, spotkań w małych grupach, wspólnego tworzenia, rozmów bez ekranów pomiędzy nami. Tęsknota za światem analogowym może być silnym impulsem do zmiany stylu życia. Co więcej, popularność zyskuje nurt slow tech – podejście do technologii oparte na umiarze i uważności. Technologia ma przecież wspierać, a nie determinować naszą codzienność. Studio 225 powstało jako odpowiedź na cyfrowe przeciążenie i tęsknotę za światem „dotykalnym”. To przestrzeń, która uczy świadomego „odłączenia” – nie po to, by uciekać od technologii, ale by na nowo zbudować z nią zdrową relację. Program łączy warsztaty o zmęczeniu cyfrowym z zajęciami manualnymi, które wymagają odłożenia telefonu i skupienia wszystkich zmysłów. Jak mówią Julia Turewicz i Marta Teodorowska, założycielki studia: „Odzyskanie balansu wymaga powrotu do fizycznego doświadczania świata.” Dlaczego to kobiety najczęściej wybierają JOMO? Kobiety przez lata funkcjonują w przeciążeniu wielozadaniowością – także cyfrową. To one najczęściej koordynują relacje, komunikację, organizację życia rodzinnego i zawodowego. Hybrydowa codzienność sprawiła, że cyfrowe przeciążenie stało się jeszcze większe. Dlaczego to właśnie kobiety doceniają JOMO? Chcą kontaktów opartych na uważności, szukają głębokich relacji, gdzie liczy się „jakość”, traktują bycie offline jako formę troski o siebie, odzyskują przestrzeń dla własnych emocji i potrzeb. JOMO staje się narzędziem, które nie tylko podnosi jakość życia, ale też przywraca poczucie sprawczości w świecie, który domaga się nieustannej obecności. JOMO w praktyce: jak wprowadzić je do codzienności? Wprowadzenie JOMO do codzienności nie wymaga radykalnych zmian – zaczyna się od niewielkich, powtarzalnych rytuałów, które stopniowo przywracają uważność i równowagę. Pomocne może być rozpoczęcie dnia bez telefonu, choćby przez pierwsze pół godziny po przebudzeniu, kiedy ciało i umysł najbardziej potrzebują ciszy, światła i spokojnego wejścia w rytm dnia. Dobrym sposobem na praktykowanie radości z offline’u jest także zaplanowanie w tygodniu (albo codziennie!) jednej, stałej godziny bez ekranów, która z czasem staje się naturalnym momentem oddechu. Wiele osób odzyskuje poczucie sprawczości dzięki analogowemu notatnikowi – miejscu, do którego można wracać z myślami, planami i emocjami, bez rozpraszającego błysku powiadomień. JOMO można doświadczyć również w relacjach: wystarczy umówić się na spotkanie i świadomie schować telefon, pozwalając sobie na pełną obecność. Pomagają też zajęcia manualne – ceramika, gotowanie, malowanie czy pielęgnacja roślin – bo wymagają skupienia na tym, co fizyczne i namacalne. To właśnie takie drobne, powtarzalne gesty stopniowo uczą nas wyciszenia i przypominają, jaką przyjemność daje życie poza ekranem.
Czym jest „orgasm gap”? Tak kobiety zmieniają swoje podejście do przyjemności i satysfakcji z seksu
Luka orgazmowa przestaje być tematem tabu, a Polki stają się coraz bardziej świadome swoich potrzeb,. Równolegle zmienia się też definicja seksualności. Jak rozwijamy podejście do własnej przyjemności?
Jeszcze niedawno rozmowy o kobiecej przyjemności były tematem zarezerwowanym dla szeptu lub wstydu. Dziś coraz częściej wchodzą do mainstreamu – są obecne w podcastach, literaturze i codziennych rozmowach. Kobiety uczą się słuchać siebie, poznawać swoje ciało i przejmować kontrolę nad tym, co kiedyś było społecznym tabu. W centrum tej zmiany znajduje się zjawisko orgasm gap – luka, która pokazuje, jak daleko kobiety i mężczyźni wciąż są od równości w doświadczaniu przyjemności. Jak zmienia się podejście Polek do satysfakcji seksualnej? W tym artykule: Więcej niż seks. Nowa definicja seksualności Czym jest „orgasm gap”, czyli luka orgazmowa? Kobiety biorą sprawy w swoje ręce – i to dosłownie „Orgasm gap” a wiek. Seksualność to nie tylko temat dla 20- i 30-latek Więcej niż seks. Nowa definicja seksualności Nowe myślenie o seksualności wychodzi poza definicję relacji. Jak zauważa dr n. med. Karina Barszczewska, ekspertka zdrowia intymnego kobiet, to dziś przestrzeń kontaktu ze sobą – z ciałem, emocjami i głową. Seksualność staje się jednym z filarów dobrostanu, na równi z psychiką, zdrowiem i relacjami. To świadoma rezygnacja z narzuconych norm i oczekiwań na rzecz autentyczności, bliskości i samoakceptacji. „Zmienne libido, wpływ hormonów czy stany emocjonalne składają się na nową definicję seksualności, która nie jest już wartością do 'utrzymania', ale przestrzenią, w której można słuchać siebie” – podkreśla dr Barszczewska w raporcie „Kierunki myślenia o samorozwoju kobiet” wg Studia 225. Wiele kobiet dopiero teraz odzyskuje język, którym mogą mówić o pożądaniu czy orgazmie. W tej nowej perspektywie ciało nie jest już „mniej”, lecz „inaczej”: bardziej dojrzałe, a przede wszystkim – słyszane i brane pod uwagę. Czym jest „orgasm gap”, czyli luka orgazmowa? Z raportu „Seksualna Mapa Polki” (Gedeon Richter Polska, 2023) wynika, że 39% kobiet w wieku 18–69 lat czerpie wiedzę o seksie z internetu, a dokładnie tyle samo w ogóle jej nie poszukuje. Jedynie 7% uczy się od lekarzy, a 3% korzysta z porad seksuologów. To pokazuje, jak wiele Polek nadal musi polegać na intuicji, rozmowach z partnerami lub... milczeniu. Brak edukacji seksualnej i kulturowe tabu to czynniki, które przez lata cementowały orgasm gap, czyli rozbieżność w doświadczaniu orgazmu między kobietami a mężczyznami. Wciąż za rzadko uczymy się, że seksualność to nie obowiązek wobec partnera, lecz integralna część dobrostanu. Zmiana zaczyna się wtedy, gdy kobiety odzyskują prawo do mówienia o swoich potrzebach, przyjemności i granicach. Na szczęście ta sytuacja powoli ulega zmianie. Kobiety biorą sprawy w swoje ręce – i to dosłownie Współczesne kobiety coraz częściej sięgają po seksualność jako narzędzie samopoznania i samoregulacji. Jak podkreśla Aga Kozak, dziennikarka, coach i edukatorka: „Kobiety na całym świecie coraz częściej sięgają po seksualność jako narzędzie do emancypacji, ale też po prostu szukają odmawianej im przez lata przyjemności. Na własną rękę zmniejszają lukę orgazmową, odkrywają seksualność jako ważny element tożsamości, odczarowują wstyd i zaczynają widzieć, że erotyka to ważna część ich życia – na przekór np. kulturze porno, która wcale im nie sprzyja”. Współczesne kobiety coraz częściej sięgają po seksualność jako narzędzie samopoznania i samoregulacji. Inspirują się pojęciem inteligencji erotycznej Esther Perel czy inteligencji seksualnej Marty Klein – traktując seks jako język emocjonalnej komunikacji, a nie tylko fizycznego zbliżenia. Coraz częściej mówimy o masturbacji w kategoriach self-care. W badaniu EasyToys (2023–2025) czytamy, że Polacy zaczynają traktować produkty intymne jako część codziennego dbania o siebie i relacje z partnerem. Co ciekawe, klasyczne zabawki erotyczne, choć nadal najczęściej wybierane, straciły na znaczeniu – ich udział w rynku spadł z 66,97% (2023) do 48,44% (2025). To sygnał, że kobiety i pary szukają nowych form bliskości – mniej mechanicznych, bardziej zmysłowych, nastawionych na komunikację i emocje. „Orgasm gap” a wiek. Seksualność to nie tylko temat dla 20- i 30-latek Wg raportu Studio225, rozumienie kobiecej seksualności to również akceptacja jej zmienności. Libido nie jest już postrzegane jako stała wartość, ale jako język, który odzwierciedla kondycję psychiczną, zdrowie hormonalne czy relacje. Wraz z dojrzewaniem kobiety często zyskują większą pewność siebie i wolność od presji. Seksualność po czterdziestce i pięćdziesiątce przestaje być tabu – staje się pełniejsza, bardziej świadoma i autentyczna. To także moment, w którym wiele kobiet sięga po terapię lub edukację seksualną, by odbudować relację z ciałem po doświadczeniach nadużyć, przemocy czy wstydu. Odzyskiwanie siebie w tej sferze to często najgłębszy wymiar samorozwoju. Kobiecy orgazm staje się czymś więcej niż fizjologicznym doświadczeniem. To symbol sprawczości, akceptacji i świadomego bycia w swoim ciele. Kobiety coraz częściej mówią o nim bez skrępowania, a co najważniejsze: swoim własnym głosem.
Truecasting, czyli miłość pozbawiona filtrów. Nowy trend zrewolucjonizuje sposób, w jaki randkujemy?
Bez filtrów, masek, upiększeń: w 2026 roku będziemy szukać miłości takie, jakie jesteśmy. Czym jest truecasting, czyli trend, który już teraz podbija aplikacje randkowe i TikToka?
Zapomnij o „ghostingu”, „love bombingu” i udawaniu pewności siebie. Nadchodzi era truecastingu – trendu, który w randkowaniu stawia tylko na jedną strategię: bycie sobą. Bez poprawek, bez scenariuszy, bez oczekiwań. Czy jesteśmy gotowe zakochać się w prawdziwym człowieku, a nie wersji z Instagrama? W tym artykule: Czym jest truecasting? Autentyczność to nowa atrakcyjność – dane mówią same za siebie Trendy randkowe 2026: więcej szczerości, mniej gry Czy jesteśmy gotowi na prawdziwe relacje? Czym jest truecasting? Truecasting to nowy, przełomowy trend, który całkowicie zmienia sposób, w jaki podchodzimy do randkowania. Zamiast próbować zaimponować i kreować idealny obraz siebie, single i singielki coraz częściej decydują się na szczerość i bycie sobą. Truecasting oznacza „zero filtrów, zero fasad”. To prawdziwa deklaracja: „albo pokochaj mnie taką, jaka jestem, albo odejdź”. W erze cyfrowej, zdominowanej przez wyretuszowane profile i perfekcyjnie wykadrowane zdjęcia, to podejście wydaje się rewolucyjne. Truecasting promuje prawdziwą rozmowę i autentyczną obecność, bez udawania, bez misternie opracowywanych strategii, bez ukrywania swoich emocji czy wad. Autentyczność to nowa atrakcyjność – dane mówią same za siebie Choć mogłoby się wydawać, że bycie sobą to podstawa każdej relacji, rzeczywistość wygląda inaczej. W świecie pełnym presji, krytyki i społecznych oczekiwań wiele osób nadal zakłada maski, by przypodobać się drugiej stronie. Jednak dane mówią jasno: jedna na cztery osoby randkujące deklaruje, że pokazuje swoją prawdziwą twarz już na pierwszym spotkaniu. To sygnał, że coraz więcej singli ma dość udawania i chce budować relacje oparte na szczerości. Truecasting to manifest pewności siebie i emocjonalnej klarowności, który ma szansę zmienić sposób, w jaki postrzegamy relacje romantyczne. Trendy randkowe 2026: więcej szczerości, mniej gry Truecasting to tylko jeden z pięciu głównych trendów, które dominują w świecie randkowania w 2026 roku. Każdy z nich podkreśla potrzebę autentyczności i głębszego kontaktu emocjonalnego. ChemRIZZtry – oznacza niespodziewaną chemię i atrakcyjność, która pojawia się nie od razu, ale z czasem. Tu liczy się charyzma i osobowość, a nie perfekcyjny wygląd. Curveball Crushing – zakochiwanie się w kimś, kto całkowicie odbiega od naszego „typu”. Love-loreing – randkowanie nie dla celu, ale dla samego doświadczenia, tworzenia historii i wspomnień. Status-flexing – po latach „niezdefiniowanych relacji”, wracamy do jasnych deklaracji i oficjalnych statusów. Wspólnym mianownikiem tych trendów jest chęć bycia prawdziwym, bez względu na konsekwencje. Czy jesteśmy gotowi na prawdziwe relacje? Rok 2026 może być początkiem nowej ery w relacjach romantycznych. Era, w której nie liczy się perfekcja, ale prawda. Truecasting to wezwanie do odwagi – do bycia sobą i pokazywania się takim, jakim naprawdę jesteśmy. Dla wielu to ogromna zmiana i wyzwanie. Ale dla jeszcze większej liczby singli – szansa na coś prawdziwego. Bo jak pokazują dane i nastroje społeczne, autentyczność w 2026 roku to najseksowniejsza cecha.
Czujesz zmęczenie po urlopie? Wszystkiemu winien może być „mental load” na wakacjach
Zamiast wypoczęta i zrelaksowana, do pracy po urlopie wracasz zmęczona i sfrustrowana. Przyczyną takiego stanu może być wakacyjny „mental load”. Jak mu zapobiec?
Przełom sierpnia i września to czas powrotu z urlopów i nowej energii do zawodowych wyzwań i obowiązków. Tymczasem wiele osób, w tym kobiet, odczuwa przemęczenie po wakacjach. Dlaczego tak się dzieje? Powodem może być tzw. „mental load”, czyli obciążenie psychiczne, które nie pozwala w pełni odpocząć nawet w najbardziej relaksujących czy egzotycznych okolicznościach. W tym artykule: Co to jest „mental load”? Jak sprawdzić, czy „mental load” mnie dotyczy? Jak zapobiec obciążeniu psychicznemu na wakacjach? Co to jest „mental load”? „Mental load” (z ang. obciążenie psychiczne, ładunek mentalny) to niewidzialna, psychiczna praca, która polega na planowaniu, organizowaniu i czuwaniu nad codziennymi obowiązkami. W kontekście urlopu może obejmować szereg działań: od rezerwacji noclegów, przez planowanie posiłków i atrakcji, aż po pakowanie, rozdzielanie zadań i pilnowanie, by niczego nie zapomnieć. W efekcie, podczas urlopu zamiast odpoczywać – działamy, a po jego zakończeniu czujemy... jeszcze większe zmęczenie niż przed upragnionym wyjazdem. Socjolożka Allison Daminger w badaniu „The Cognitive Dimension of Household Labor” wskazuje cztery etapy tak zwanej pracy mentalnej, która jest bezpośrednio związana z wakacyjnym „mental load”: przewidywanie, rozpoznawanie zadania, podejmowanie decyzji oraz monitorowanie. Wszystkie te działania nie ustają na czas wakacji – przeciwnie, mogą się wtedy nasilać. Jak sprawdzić, czy „mental load” mnie dotyczy? Jeśli wracasz z wakacji bardziej wyczerpana niż przed wyjazdem – to pierwszy sygnał ostrzegawczy. Często towarzyszy temu wrażenie, że cały urlop był „do ogarnięcia” – zarówno logistycznie, jak i emocjonalnie. Oznaki takiego stanu to m.in. trudność w odpoczynku, uczucie frustracji, niepokój, a nawet somatyczne objawy, takie jak bóle głowy czy osłabienie. Przykłady? To ty pamiętałaś o lekach dla wszystkich, pakowałaś całą rodzinę, planowałaś każdy posiłek i rezerwację. Po urlopie – Ty zajęłaś się praniem, zakupami i powrotem do pracy. Czułaś, że jesteś „reżyserem” całego urlopu, ale sama nie miałaś ani chwili na reset. Jak zapobiec obciążeniu psychicznemu na wakacjach? Na szczęście, obciążeniu psychicznemu na wakacjach można zapobiec. Oto kilka wskazówek, które pozwolą Ci przeżywać swoje wakacje w pełni i, co ważne, wrócić do pracy z nową energią i spokojem: Zorganizuj się z wyprzedzeniem Przygotowania do wyjazdu rozpocznij kilka dni wcześniej. Pakowanie, przekazanie obowiązków w pracy, stworzenie listy rzeczy do zabrania – to klucz do spokojnego startu urlopu. Ogranicz korzystanie z telefonu Wyłącz powiadomienia, nie zaczynaj dnia od scrollowania. Ograniczenie kontaktu z ekranami pozwala skupić się na relaksie i byciu tu i teraz. Nie planuj każdego dnia w 100% Zostaw przestrzeń na improwizację. Najlepsze wspomnienia często powstają z przypadkowych, niezaplanowanych chwil. Deleguj obowiązki Nie musisz wszystkiego robić samodzielnie. Angażuj bliskich w planowanie, pakowanie czy wybór aktywności – wakacje to w końcu wspólna sprawa. Nazwij i zaakceptuj problem Świadomość, że „mental load” istnieje i dotyczy również Ciebie, to pierwszy krok do wprowadzenia zmian. Masz prawo być zmęczona i zadbać o siebie – także na wakacjach. Urlop to nie nagroda za zmęczenie – to realna potrzeba, która powinna przynosić ukojenie, a nie dodatkowe obciążenie. Jeśli zamiast regeneracji czujesz frustrację i przemęczenie, to znak, że „mental load” odebrał Ci to, co w wakacjach najcenniejsze: prawdziwy odpoczynek. Dlatego warto uświadomić sobie ten mechanizm, podzielić się obowiązkami i odpuścić perfekcjonizm – by wracać z podróży nie tylko z pamiątkami, ale przede wszystkim z nową energią i lekkością w głowie.
Micro-mance to nowa definicja romantyzmu? Ten trend w relacjach zmienia związki generacji Z (i nie tylko)
Zamiast luksusowych wakacji i kosztownych prezentów, coraz częściej wybieramy niewielkie gesty i autentyczność. Micro-mance to nowy trend, który zmienia zasady randkowania – bez presji, ale za to z pomysłem. Czy właśnie rodzi się nowa definicja romantyzmu?
Romantyczna kolacja przy świecach, rejs luksusowym jachtem czy zaręczyny na szczycie wieży Eiffle'a – jeszcze do niedawna to właśnie takie sceny przychodziły nam na myśl, gdy ktoś poprosił o zdefiniowanie romantyzmu w związku. Teraz jednak to podejście (na szczęście?) się zmienia: coraz częściej doceniamy drobne gesty, które mają ogromne znaczenie. Zaparzenie ukochanej porannej kawy, podesłanie klimatycznej piosenki czy kupienie ulubionego ciastka w cukierni – o tym właśnie jest micro-mance, czyli trend, który już rewolucjonizuje podejście generacji Z (i nie tylko) do randkowania. W tym artykule: Czym jest micro-mance? Micro-mance a stres związany z randkowaniem Im prościej, tym lepiej. Jak wprowadzić micro-mance do codzienności? Czym jest micro-mance? Micro-mance to połączenie słów „micro” i „romance”, które definiuje nowy sposób okazywania uczuć. Shan Boodram, ekspertka ds. relacji i seksu w Bumble, opisuje ten trend jako drobne, ale znaczące gesty, które nie wymagają kosztownych prezentów czy wielkich deklaracji. To mogą być proste czynności, takie jak przygotowanie playlisty, zamówienie kolacji po ciężkim dniu czy wysłanie mema nawiązującego do Waszego „inside joke”. Jak wskazują dane przytaczane przez Boodram, w 2025 roku aż 86% singli zgadza się, że to właśnie takie gesty najlepiej wyrażają uczucia. Coraz więcej osób dostrzega zatem wartość w codziennych przejawach troski, które nie są obciążone finansową presją czy dobrze znanym FOMO. Jak podkreśla Boodram, micro-mance nie oznacza rezygnacji z romantyzmu – wręcz przeciwnie. To próba przywrócenia znaczenia drobnym gestom, które są możliwe na co dzień. Warto jednak pamiętać, że micro-mance nie zastępuje większych okazji – wciąż warto celebrować rocznice, urodziny czy sukcesy. Micro-mance a stres związany z randkowaniem Jak zauważa z kolei autorka książki „We’re All Dating The Same Guy”, Charity Sinclair, kobiety, a zwłaszcza te z pokolenia Z, w 2025 roku nie szukają już perfekcji ani pokazowych gestów rodem z filmów. Zamiast tego, cenią sobie autentyczność, wsparcie i partnerstwo. Zmiana podejścia do miłości wynika m.in. z większej niezależności finansowej kobiet oraz ich dominacji w statystykach dotyczących ukończonych studiów. Bumble w swoich „2025 Dating Trends” pokazuje wyraźny zwrot ku autentyczności i emocjonalnej dostępności. Aż 52% kobiet na świecie określa się jako romantyczki, a 37% przyznaje, że brak romantyzmu negatywnie wpływa na ich relacje. Z kolei Hinge donosi, że 93% singli chce partnera, który okazuje emocjonalną wrażliwość, a aż 61% uważa to za ważniejsze niż wygląd, zarobki czy wzrost. Jednak randkowanie nie pozbawione trudności – aż 4 na 5 osób z pokolenia Z i milenialsów przyznaje, że randkowanie ich stresuje, a 43% z nich całkowicie rezygnuje z randek z powodu lęku. Można zatem wysnuć wniosek, że micro-mance to swoista „ucieczka” (w dobrym znaczeniu tego słowa, oczywiście jeśli nie mówimy o skrajnościach) przed stresem i presją związanymi z randkowaniem: jeśli stawiamy na proste, codzienne gesty, prostsze wydają się też oczekiwania potencjalnego lub obecnego partnera. Możemy pozwolić sobie na więcej luzu i spontaniczności. To same plusy! Im prościej, tym lepiej. Jak wprowadzić micro-mance do codzienności? Oczywiście nie istnieje gotowa recepta na praktykowanie micro-mance w związku czy podczas randek. Poniżej znajdziesz jednak kilka pomysłów na celebrację codzienności, która może pomóc w budowaniu bliskości i poczucia spełnienia, bez rezygnacji z dziecięcej radości: Zrobienie playlisty z piosenkami, które kojarzą się z drugą osobą Wysłanie lunchu przez aplikację, gdy partner/ka ma zabiegany dzień Zaplanowanie wieczoru z popcornem i wspólnym oglądaniem ulubionego serialu Przypomnienie o ważnym spotkaniu Małe niespodzianki, np. ulubiona czekolada czy kartka z miłym słowem A Ty? Co dodałabyś do tej listy?
Pełnia Księżyca w Skorpionie już minęła, ale wciąż czujesz się ciężko? To, co musisz wiedzieć, może cię zaskoczyć
Pełnia Księżyca w Skorpionie to moment, który dla wielu osób urodzonych pod tym znakiem zodiaku stał się przełomowy. To czas, kiedy emocje sięgnęły zenitu, a podjęte decyzje mogą zmieniać życie. Ale co dalej?
Ostatnio życie stało się cięższe? W poniedziałek czułaś się tak zmęczona, jakby był piątek, a każda kolejna chwila wydawała się być ostatnią kroplą w czarze goryczy? Mamy dobrą i złą wiadomość. Dobra jest taka, że wiemy, z czego to wynika – z Pełni Księżyca w Skorpionie, która miała miejsce z 12 na 13 maja. Zła wiadomość jest taka, że choć Księżyc zmienił fazę, skutki tego wydarzenia odczuwamy i będziemy odczuwać jeszcze przez chwilę. Pełnia Księżyca w Skorpionie – co oznacza? Skorpion, jako znak wodny, zdominowany przez emocje, głębokość i tajemniczość, wpływa na nasze wnętrze. Pełnia Księżyca zawsze wiąże się z kulminacją, szczytem emocji i odzwierciedla czas, kiedy nasze wewnętrzne konflikty stają się najbardziej widoczne. Dodatkowo, pełnia ta była wyjątkowa, ponieważ była tzw. „micro moon”. To oznacza, że Księżyc znajdował się w swojej najdalszej pozycji od Ziemi, co sprawiło, że miał on nieco mniejszy rozmiar niż zwykle. Jednak, pomimo tego fizycznego aspektu, jej wpływ na nasze życie emocjonalne jest równie potężny, jak każda inna pełnia Księżyca. Jak Pełnia Księżyca w Skorpionie wpływa na Twoje emocje? Pełnia Księżyca w Skorpionie to czas wyjątkowej intensywności emocjonalnej. Skorpion, choć zewnętrznie spokojny i opanowany, kryje w sobie burzę uczuć. Pod wpływem tej pełni Księżyca, mogliśmy poczuć potrzebę wycofania się w głąb siebie, aby zmierzyć się z własnymi lękami, wątpliwościami i niezakończonymi sprawami. To także czas, kiedy nasze wewnętrzne konflikty i ciemniejsze strony osobowości mogły stać się wyraźniejsze. Skorpion zachęca do głębszej refleksji nad tym, co ukryte, co niewypowiedziane, co wciąż tkwi w nas i potrzebuje być uwolnione. Pod wpływem tego zjawiska, zamiast dzielić się swoimi uczuciami z innymi, woleliśmy przepracować je samodzielnie. Dla wielu osób Pełnia Księżyca w Skorpionie mogła być więc czasem emocjonalnego wycofania, poszukiwania odpowiedzi wewnętrznych i przezwyciężania ukrytych trudności. Co dalej? Kilka dni po pełni Księżyca wciąż czujesz się nie lepiej? Pocieszający może być fakt, że naprawdę lepsze czasy nadchodzą. Po pełni Księżyca w Skorpionie, która wyzwoliła intensywne emocje i skłoniła do głębokich refleksji, nadchodzi czas transformacji. Każdy znak astrologiczny przechodzi przez różne etapy rozwoju, a dla Skorpiona wyróżnia się trzy kluczowe fazy. Pierwsza z nich to faza Skorpiona – pełna bólu, urazy i pragnienia odwetu. W tym etapie Skorpion często żyje w przekonaniu, że aby przeżyć, musi unikać zranienia, a jednocześnie odczuwa silną potrzebę zadania bólu tym, którzy ją skrzywdzili. Często swoje zranione emocje kieruje na innych lub na siebie. To czas, kiedy osoba staje się emocjonalnie niedostępna, trzymając w sobie to, czego pragnie najbardziej. Kolejny etap to faza Orła, która oznacza początek procesu przemiany. W tej fazie Skorpion zaczyna dostrzegać, że unikanie kontaktu z innymi z powodu strachu przed bólem nie prowadzi do rozwiązania problemów. Orzeł, choć nadal unika zranienia, uczy się, że prawdziwa siła tkwi w odwadze do otwarcia się na innych. Zaczyna rozumieć, że przełamanie własnych lęków wymaga zaufania zarówno sobie, jak i otaczającym go ludziom. W tym etapie Skorpion zyskuje mądrość, by zaakceptować, że porażki są jedynie krokami na drodze do nowych początków, a ból staje się częścią procesu wzrostu. Ostatecznie, po pełnej transformacji, Skorpion przechodzi do fazy Feniksa – etapu odrodzenia. To moment, w którym staje się niepowstrzymany. Wszystkie rany, które kiedyś go definiowały, teraz stanowią jedynie część jego odrodzenia. Feniks potrafi uwolnić się od przeszłości i przekształcić ją w coś nowego. W tej fazie Skorpion dostrzega swoją wewnętrzną moc i rozumie, że to on sam decyduje, jak emocje innych ludzi wpłyną na jego życie. To czas, kiedy przestaje być więźniem przeszłości i zaczyna żyć w pełni, zgodnie ze swoimi pragnieniami i prawdziwą naturą. Te trzy etapy – Skorpion, Orzeł i Feniks – dotyczą nie tylko osób urodzonych pod znakiem Skorpiona, ale także każdego, kto ma jakąkolwiek pozycję Skorpiona w swoim horoskopie. Każdy z nas przechodzi przez te fazy, aby ostatecznie osiągnąć wewnętrzną równowagę i siłę. Po pełni w Skorpionie nadchodzi czas na transformację, która pozwala uwolnić się od dawnych ran i otworzyć na nowe możliwości.
W realu koniec miłości, w sieci niekoniecznie. Czym jest orbiting i dlaczego warto na niego uważać?
Miłosna historia dobiega końca, a on (lub ona) mimo braku kontaktu nie znika z Twojego życia. Jak to możliwe? Jeśli wciąż widzisz „lajki” czy komentarze eks w sieci, być może właśnie doświadczasz orbitingu.
Niezależnie od tego, czy związek zakończył się po latach, a może nadzieje rozmyły się po kilku spotkaniach: koniec relacji zawsze boli tak samo. A co, jeśli jednak... jest jakaś szansa? Gdy widzimy w sieci kolejną emotikonę, komentarz czy reakcję na wpis, serce znów zaczyna bić mocniej. Takie zachowanie ze strony (potencjalnego) partnera to jednak nie zawsze symptom zainteresowania. Być może to po prostu orbiting: czyli właściwie co? Gorzej niż rozstanie? Orbiting nie pozwala zakończyć relacji Orbiting, z angielskiego dosł. orbitowanie, kręcenie się w pobliżu, to zjawisko rozwijające się w zasadzie równolegle z social mediami. Kiedyś, gdy usłyszałyśmy lub powiedziałyśmy magiczne słowa: „to koniec” czy „nie pasujemy do siebie”, nie było potencjalnie odwrotu ani ciągu dalszego. Media społecznościowe stworzyły zaś pozornie idealną – i jakże kuszącą – przestrzeń do tego, by dyskretnie podglądać, co dzieje się u osoby, z którą w teorii już nic nas nie łączy. Można powiedzieć, że takie „podglądanie” nie jest szkodliwe, a wręcz przeciwnie: bardzo ludzkie. Problem zaczyna się jednak wtedy, gdy robimy sobie w związku z nim złudne nadzieje: być może on jednak zmieni zdanie? Może zatęskni i wrócimy do siebie? Chyba każda z nas zna ten schemat: publikujemy w sieci zdjęcie, relację czy wpis, niby przypadkiem, ale jednak z ukrytym podtekstem czy subtelną „dedykacją” dla danej osoby. Jeśli dodamy do tego sytuację, że pod wpisem momentalnie pojawia się serduszko czy inna emotikonka od ‚,tej” osoby, a relacja jest zostaje wyświetlona po kilku minutach, nietrudno o konflikt interesów i tkwienie w miejscu, z nadziejami na coś, co nigdy się nie wydarzy. Bo zazwyczaj – niestety – się nie wydarza. Dlaczego? Doświadczając orbitingu, warto zachować zdrowy rozsądek Orbiting może być dla osoby go inicjującej sposobem na poradzenie sobie z rozstaniem. Jak to możliwe? Osoba, która go stosuje, może do końca nie chcieć braku kontaktu, bo traktuje Cię jako opcję zapasową, gdyby jednak okoliczności (albo inne relacje) uległy zmianie. Sama jednak nie jest w stanie podjąć jednoznacznej decyzji, a szanse, że to zrobi, są raczej niewielkie. Innym przypadkiem jest po prostu zwykła, ludzka ciekawość: niech pierwszy rzuci kamieniem ten, kto nigdy nie wyszukiwał informacji o eks w internecie. Szczególnie w pierwszym momencie po rozstaniu, gdy ograniczenie kontaktu jest naturalne, orbiting może być jednak naprawdę mylący. Dlatego niezależnie od tego, czy domyślasz się, dlaczego doświadczasz orbitingu, czy zupełnie nie znasz intencji drugiej strony, warto zachować dystans i zdrowy rozsądek. Nadmierne analizowanie może przynieść wiele nierealnych scenariuszy i niepotrzebnie pochłaniać zbyt wiele Twojej uwagi i energii. Co gorsza, mając świadomość, że Twój eks nadal śledzi Twoje poczynania i skrycie czekając na wiadomość od niego, możesz podświadomie blokować się przed otwarciem na nowe związki. Dystans jest więc kluczowy: ostatecznie, to „tylko” social media. Warto zweryfikować, czy to, co się dzieje wirtualnie, ma swoje odzwierciedlenie też w realu.
Ten malowniczy Park Narodowy podbija sieć. Wąwozy, wodospady, zielony szlak i Jaskinia Lodowa czekają zaledwie 3 godziny od Krakowa
Brakuje wam pomysłu na weekendową wycieczkę? Ten Park Narodowy robi furorę na TikToku i znajduje się zaledwie trzy godziny drogi od Krakowa. Jego malownicze krajobrazy od dawna zajmują pierwsze miejsce na naszej liście miejsc "do zobaczenia" w 2025 roku.
W tym artykule: Słowacki Raj Wiralowy Zielony Szlak Słowacki Raj – gdzie jest? Jak długo trwa podróż do Słowackiego Raju? Słowacki Raj (Slovenský raj) to jedno z najpiękniejszych miejsc na Słowacji, które zachwyca turystów swoimi malowniczymi krajobrazami, wąwozami, wodospadami i niezapomnianymi trasami pieszymi. Nic więc dziwnego, że wideo z TikToka poniosło się wiralem. Autorka pokazuje, jak ciekawa może to być wycieczka. View oEmbed on the source website Słowacki Raj Chociaż wizytę w Parku Narodowym Słowacki Raj poleca się najbardziej wiosną, latem lub wczesną jesienią, o tej perełce w koronie atrakcji naszego południowego sąsiada warto wiedzieć już teraz, bo wycieczka wymaga nieco planowania, aby uwzględnić wszystkie możliwe atrakcje i krajobrazy. A jest ich trochę: Wąwozy i wodospady: Słowacki Raj to kraina wąwozów, w których turysta może poczuć się jak w magicznym świecie. Warto odwiedzić takie miejsca jak Suchá Belá, Piecky czy Veľký Sokol. Wędrówki po szlakach: Park oferuje szlaki o różnym stopniu trudności, więc każdy znajdzie coś dla siebie. Można tu przejść się przez wąskie, skaliste wąwozy, pokonać mostki i drabinki, a także podziwiać piękne widoki. Jaskinia Lodowa: W pobliżu znajduje się Dobszyńska Jaskinia Lodowa, wpisana na listę UNESCO, która jest jednym z najpiękniejszych naturalnych skarbów regionu. Wiralowy Zielony Szlak Zielony szlak w Słowackim Raju, szczególnie trasa przez wąwóz Suchá Belá, to popularna i malownicza ścieżka, która oferuje turystom niezapomniane widoki na wodospady, skalne formacje i dziką roślinność parku. Szlak o długości około 4,5 km, który można przejść w 2,5–3 godziny, jest średnio trudny i wymaga pokonania stromych odcinków, drabinek i mostków, co czyni go ekscytującym, ale dostępnym dla turystów szukających przygody. Po drodze znajduje się słynny Wodospad Suchá Belá, a trasa prowadzi przez wąski wąwóz, oferując zróżnicowane atrakcje, od wąskich ścieżek po otwarte przestrzenie z pięknymi panoramicznymi widokami. Jest to jedna z najbardziej popularnych tras w parku, idealna dla tych, którzy chcą poczuć magię Słowackiego Raju. Słowacki Raj – gdzie jest? Słowacki Raj (Slovenský raj) to park narodowy położony w południowo-wschodniej części Słowacji, w regionie Spiš. Zajmuje powierzchnię około 200 km² i znajduje się w Karpatach Wschodnich, w pobliżu granicy z Polską. Jest to jedno z najpiękniejszych miejsc w kraju, które zachwyca turystów swoimi wąwozami, wodospadami, jaskiniami i malowniczymi szlakami pieszymi. Główne miasta w pobliżu Słowackiego Raju: Poprad – jedno z większych miast w regionie, położone około 10 km na zachód od południowego krańca parku. Spišská Nová Ves – miasto leżące na północy parku, około 15 km od jego granic. Levoča – historyczne miasto, które znajduje się około 25 km na północ od Słowackiego Raju. Park jest również blisko granicy z Polską, co czyni go dostępnym szczególnie dla mieszkańców południowej części kraju, zwłaszcza Krakowa, który oddalony jest od Słowackiego Raju o około 150 km. Sezon trwa od późnej wiosny do jesieni – szlaki bywają śliskie, a zimą wiele z nich jest zamkniętych Sprzęt: nie trzeba specjalistycznego, ale przyda się: Wodoodporne buty, plecak z przekąskami i wodą, czasem kask (dla dzieci lub przy trudniejszych trasach) Jak długo trwa podróż do Słowackiego Raju? Czas podróży z Polski do Słowackiego Raju zależy od miejsca wyjazdu oraz wybranego środka transportu. Oto przybliżone czasy podróży z różnych miejsc w Polsce: Samochód Podróż samochodowa to jeden z najwygodniejszych sposobów dotarcia do Słowackiego Raju, zwłaszcza jeśli zależy Ci na elastyczności i komfortowych postojach. Z Krakowa: To tylko około 2,5–3 godziny jazdy, pokonując odległość około 150–180 km. Jest to najdogodniejsza opcja, biorąc pod uwagę bliskość Krakowa do Słowackiego Raju. Z Warszawy: Jeśli startujesz z stolicy Polski, czas podróży wynosi około 4,5–5 godzin, pokonując około 300 km. Warszawa znów ma się czym pochwalić. Park Akcji "Burza" zdobywa nagrodę za najpiękniejszą przestrzeń publiczną w Europie Pociąg Jeśli preferujesz podróż pociągiem, możesz dojechać do Popradu, jednego z większych miast w pobliżu Słowackiego Raju. Z Krakowa do Popradu podróż pociągiem trwa około 3–4 godzin. Z Popradu będziesz musiał przesiąść się na lokalny transport, by dotrzeć do samego parku narodowego. Autobus Podróż autokarem to kolejna opcja. Z Krakowa do Popradu podróż trwa około 3–4 godzin. Istnieją także bezpośrednie połączenia autokarowe do mniejszych miejscowości w pobliżu parku, co może być wygodnym rozwiązaniem.
Polskie muzeum w prestiżowym zestawieniu magazynu „Time”. „Symbol ery postkomunistycznej w stolicy Polski”
Warszawskie Muzeum Sztuki Nowoczesnej zdobyło międzynarodowe uznanie, trafiając na prestiżową listę magazynu „Time” - „World's Greatest Places of 2025”.
Warszawskie muzeum na liście najważniejszych miejsc do odwiedzenia w 2025 roku Amerykański magazyn „Time” opublikował coroczne zestawienie „World's Greatest Places 2025”, w którym wyróżnia najciekawsze miejsca na świecie, warte odwiedzenia w nadchodzącym roku. W gronie tych wyjątkowych lokalizacji znalazło się Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (MSN). To ogromne wyróżnienie dla Polski oraz samej stolicy, ponieważ lista obejmuje nie tylko obiekty architektoniczne i muzea, ale także plaże, winnice, hotele czy zabytki z całego świata. Na liście znalazły się również inne europejskie miejsca, takie jak Grenlandia, Rumunia, Dania, Bośnia, Włochy czy Austria. Jednak to właśnie warszawskie MSN przyciąga uwagę dzięki swojej nowoczesnej architekturze i znaczącej przemianie Placu Defilad – miejsca, które przez dekady było zdominowane przez monumentalny Pałac Kultury i Nauki. Nowoczesna architektura w sercu Warszawy Budynek Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie został zaprojektowany przez renomowaną nowojorską pracownię Thomas Phifer and Partners. To właśnie minimalistyczna forma i elegancka, śnieżnobiała bryła budynku sprawiają, że muzeum wyróżnia się na tle otaczającej architektury. Mimo prostoty konstrukcji, wnętrze zachwyca przestronnością oraz symetrycznymi schodami prowadzącymi do galerii, które stanowią wyjątkowy element całej koncepcji. Projekt MSN wywołuje skrajne opinie – od zachwytów nad elegancją po krytykę za niewykorzystanie potencjału. Jednak jedno jest pewne – budynek wprowadza powiew nowoczesności i optymizmu w miejscu dotychczas zdominowanym przez surową architekturę epoki stalinowskiej. Muzeum jako symbol postkomunistycznej Polski Warszawskie MSN to nie tylko nowoczesny budynek, ale także symbol przemian, jakie zaszły w Polsce po upadku komunizmu. Redaktorzy magazynu „Time” tak o nim piszą: Plac Defilad, który przez dekady był monumentalnym symbolem przeszłości, zmienia się na oczach warszawiaków i turystów. Dzięki Muzeum Sztuki Nowoczesnej oraz powstającemu budynkowi teatru TR Warszawa, również zaprojektowanemu przez Thomas Phifer and Partners, przestrzeń staje się nowoczesnym centrum kultury i sztuki. Nowe alejki, tereny zielone oraz planowany Plac Centralny tworzą spójną wizję nowoczesnego miasta. To właśnie ta dynamiczna transformacja, łącząca architekturę z przestrzenią miejską, została doceniona przez magazyn „Time”. Pierwsza wystawa w MSN – co warto zobaczyć? W lutym 2025 roku Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie otworzyło swoją pierwszą wystawę zatytułowaną „Wystawa niestała. 4 x kolekcja”. Ekspozycja obejmuje 150 dzieł, podzielonych na cztery sekcje, prezentując zarówno sztukę polską, jak i międzynarodową. Wśród najbardziej rozpoznawalnych artystów znajdują się Alina Szapocznikow oraz Monika Sosnowska. Wystawa trwa do 5 października 2025 roku, a zwiedzający mogą podziwiać dzieła z imponującej kolekcji muzeum, liczącej ponad 4300 obiektów.