Władza, manipulacja, superbohaterowie z kompleksem boga. Flagowy serial Prime Video to jazda bez trzymanki (i mistrzostwo gatunku)
Seriale o superbohaterach zwykle opowiadają o ratowaniu świata. Ten robi coś odwrotnego – zdejmuje maski, obnaża mechanizmy władzy i pokazuje, jak cienka jest granica między bohaterem a potworem. „The Boys” stało się jedną z najbardziej prowokujących historii współczesnej telewizji.
Superbohaterowie mieli ratować świat. W uniwersum „The Boys” ratują przede wszystkim własne interesy, kontrakty reklamowe i pozycję w rankingach popularności. Serial Amazona od momentu premiery w 2019 roku z premedytacją demoluje mit nieskazitelnego herosa i robi to z bezczelną satysfakcją. Krew leje się tu litrami, moralność jest płynna, a za perfekcyjnym wizerunkiem bohaterów kryją się ego, przemoc i cynizm. I właśnie dlatego „The Boys” stało się jednym z najgłośniejszych seriali ostatnich lat. Bohaterowie jako celebryci i produkt marketingowy Członkowie elitarnej Siódemki, czyli odpowiednik Avengersów w tym świecie, występują w filmach, reklamach i programach telewizyjnych. Sprzedają figurki, patriotyczne slogany i własne linie produktów, a publiczność widzi w nich nieskazitelnych obrońców ludzkości. Problem polega na tym, że prywatnie są wszystkim, tylko nie bohaterami. „The Boys” z chirurgiczną precyzją pokazuje hipokryzję kultury celebrytów i mechanizmy budowania wizerunku. Superbohaterowie są tu marką, którą można sprzedać, wypromować i wykorzystać politycznie. Ta satyryczna wizja działa tym mocniej, że w wielu momentach przypomina rzeczywiste mechanizmy współczesnej popkultury. Homelander – najbardziej przerażający bohater serialu Jedną z najmocniejszych postaci serialu jest Homelander. Z zewnątrz idealny – patriotyczny, charyzmatyczny i niemal bosko potężny. W praktyce to narcystyczny tyran, który coraz bardziej przestaje wierzyć w jakiekolwiek granice. Antony Starr stworzył jedną z najbardziej niepokojących ról współczesnej telewizji. Jego bohater potrafi w jednej chwili być uśmiechniętym symbolem Ameryki, a chwilę później kimś zdolnym do absolutnego okrucieństwa. Ta mieszanka uroku, psychopatii i nieograniczonej władzy sprawia, że Homelander jest postacią, od której trudno oderwać wzrok – i jednocześnie jedną z najbardziej przerażających figur we współczesnej popkulturze. Chcesz oglądać najbardziej inspirujące filmy i seriale? Zapisz się do <a id="menurkua" class="fui-Link ___1q1shib f2hkw1w f3rmtva f1ewtqcl fyind8e f1k6fduh f1w7gpdv fk6fouc fjoy568 figsok6 f1s184ao f1mk8lai fnbmjn9 f1o700av f13mvf36 f1cmlufx f9n3di6 f1ids18y f1tx3yz7 f1deo86v f1eh06m1 f1iescvh fhgqx19 f1olyrje f1p93eir f1nev41a f1h8hb77 f1lqvz6u f10aw75t fsle3fq f17ae5zn" title="https://www.elle.pl/newsletter/" href="https://www.elle.pl/newsletter/" target="_blank" rel="noreferrer noopener" aria-label="Link newslettera ELLE">newslettera ELLE, odbierz kod i skorzystaj z 2-miesięcznego dostępu do Player.pl. Drużyna, która walczy z superbohaterami Naprzeciw potędze Vought i Siódemki staje grupa ludzi, którzy nie mają żadnych nadprzyrodzonych zdolności. Mają jednak ogromną determinację i bardzo osobiste powody, by walczyć z systemem. Na ich czele stoi Billy Butcher – brutalny i bezkompromisowy antybohater, który zrobi wszystko, by zniszczyć świat superbohaterów. Towarzyszą mu Hughie, Mother’s Milk, Frenchie i Kimiko. Serial poświęca dużo miejsca relacjom między tymi postaciami. Dzięki temu „The Boys” nie jest jedynie widowiskową satyrą na kino superbohaterskie, ale również historią o traumie, zemście i cienkiej granicy między sprawiedliwością a obsesją. Serial, który nie bierze jeńców Jednym z największych atutów produkcji jest jej bezkompromisowość. „The Boys” bywa brutalne, wulgarne, momentami groteskowe, ale właśnie w tej przesadzie kryje się jego siła. Twórcy nie boją się uderzać w wielkie korporacje, media, marketing i politykę. Serial pokazuje, jak łatwo manipulować opinią publiczną i jak szybko heroiczny mit może stać się narzędziem kontroli. Przez cztery sezony produkcja zdobyła ogromną popularność na całym świecie. Widzowie doceniają nie tylko widowiskową akcję i efekty specjalne, ale przede wszystkim wyraziste postaci i scenariusz, który nie boi się prowokować. Finał, który zamknie historię Historia „The Boys” zmierza już ku końcowi. Zapowiedziany piąty sezon ma być ostatnim rozdziałem opowieści i przynieść ostateczne starcie między Billym Butcherem a Homelanderem. View oEmbed on the source website Ten konflikt od początku jest sercem całej historii – dwóch ludzi przekonanych, że tylko oni mogą uratować świat, choć każdy z nich rozumie „ratunek” zupełnie inaczej. Jedno jest pewne: „The Boys” nie zamierza kończyć się spokojnie. Jeśli serial czegoś nauczył widzów, to tego, że w tym świecie bohaterowie rzadko wychodzą z walki czyści, a zwycięstwo bardzo często ma gorzki smak.
Romans to nie „guilty pleasure”. Dlaczego stał się najbardziej feministycznym gatunkiem? „Prawo do przyjemności było zarezerwowane dla mężczyzn”
Rewanż gatunku, który dominuje w rankingach sprzedaży i bije rekordy oglądalności na ekranie
Przyznać się do bezwarunkowej miłości do romansów to dziś niemal akt odwagi. Trochę jak wyznać, że nie przepadasz za sushi, nigdy nie próbowałaś detoksu sokowego albo – herezja – nie interesuje cię koreańska pielęgnacja. Powiedzieć głośno, że poruszyło cię „Pozwól się znienawidzić”, a „Duma i uprzedzenie” to dla ciebie najpiękniejsza powieść świata, bywa wręcz niewyobrażalne. W efekcie, w towarzystwie pseudointelektualnych znajomych z przesadnym zapałem wychwalasz „Ulissesa” Joyce’a – choć tak naprawdę nigdy nie byłaś pewna, czy w pełni go rozumiesz. I dlatego chwała czytnikom e-booków, dzięki którym możesz czytać to, na co naprawdę masz ochotę, sprawiając wrażenie, że pochłaniasz najnowszą książkę Baricco. Inaczej nawet podróż metrem wymagałaby literackiej fikcji. Romans od lat traktowany jest jak literatura drugiej kategorii. Co więcej, bywa oskarżany o mizoginię. Ale czy słusznie? Rewanż gatunku, który podbił także telewizję Fakty są takie: literatura romantyczna tworzona jest głównie przez kobiety i dla kobiet. Już to powinno budzić większą uważność wobec gatunku, który niemal nigdy nie jest traktowany na równi z „ambitną” prozą, a którego intencjom rzadko daje się kredyt zaufania. Jej głębia jest stale podważana – mimo że liczby mówią same za siebie. To najbardziej dochodowy segment rynku wydawniczego. Od czasów Sophie Kinselli krzywa sprzedaży nie przestaje rosnąć. Oczywiście spektakularny skok przyniósł fenomen pana Greya, ale prawdziwą konsekrację zapewnił dopiero #BookTok. Książki wiralowo zdobywają popularność, tropy fabularne przenikają do codziennego języka, a kolejne ekranizacje biją rekordy oglądalności. „Bridgertonowie”, „Tego lata stałam się piękna”, a wcześniej klasyczne „Wichrowe Wzgórza” – wszystkie czerpią z tradycji romansu i potwierdzają jego kulturową siłę. Oda do bohaterek współczesnych powieści O ile klasyka bywa traktowana z większą pobłażliwością, o tyle współczesne romanse wciąż spotykają się z nieufnością. A przecież to z nich wyrosły bohaterki, które na trwałe zapisały się w zbiorowej wyobraźni i jednoznacznie symbolizowały kobiecą emancypację na ekranie 16:9. Czwórka z „Seksu w wielkim mieście”, bohaterki „Diabeł ubiera się u Prady”, „Wyznania zakupoholiczki” czy „Dziennika Bridget Jones” – wszystkie narodziły się na kartach książek. I to właśnie literackie źródło jest ich największą siłą, bo żaden scenariusz nie tworzy postaci tak złożonych jak dobra powieść. Z wadami, niepewnościami i ambicjami, bohaterki te zdefiniowały swoją epokę i przekształciły krajobraz kulturowy. Współczesna literatura „kobiecego różu” odświeżyła swoje kanony, kreśląc portrety złożonych, fascynujących kobiet – dalekich od perfekcyjnych ideałów rodem z bajek Disneya. Trzymają one w rękach własną przyszłość, są naturalnymi spadkobierczyniami Emmy Woodhouse i Elizabeth Bennet, które już w XIX wieku potrafiły doskonale o siebie zadbać. To kobiety, które szukają miłości, ale równocześnie walczą o satysfakcjonującą, uznaną pracę. Stawiają przyjaźń na pierwszym miejscu i nieustannie redefiniują siebie. Przeżywają seksualność bez tabu – w relacjach opartych na wzajemnej zgodzie, świadomej eksploracji i braku przymusu. Czy romans jest lekturą feministyczną? W tym sensie powieści romantyczne można uznać za w pełni feministyczne. Ciągłe ich deprecjonowanie wydaje się kolejnym sposobem na umniejszanie kobiecego świata – jego potrzeb, pragnień i narracji. Jak zauważa dr Smith w rozmowie z „Bustle”: „Romans oferuje modele zgody i rozmowy o seksie oraz seksualności, których próżno szukać gdzie indziej. Kobiety w romansach mają nie tylko prawo prosić o to, czego chcą w relacjach i w seksie – one czują, że to im się należy. Oczekują satysfakcji i równości. Prawo do przyjemności przez wieki było zarezerwowane dla mężczyzn, ale przynajmniej w literaturze romantycznej staje się również kobiecą prerogatywą. Bohaterki współczesnych powieści to bardzo silny symbol emancypacji”. Trudno się z tym nie zgodzić.
Ten polski serial był hitem Netflixa w 2025 roku. Mimo upływu czasu wciąż rozwala widzów na łopatki
„Heweliusz” wciąż jest dostępny na Netflixie. To najdroższa polska produkcja w historii platformy, pięcioodcinkowy dramat katastroficzny, który wstrząsnął widzami i pokazał, że polska telewizja potrafi rywalizować z największymi światowymi hitami.
To kolejna polska produkcja Netflixa, która mimo upływu kilku miesięcy od premiery wciąż przyciąga uwagę całego świata. „Heweliusz” to najdroższy serial w historii polskiego kina telewizyjnego - pięcioodcinkowy dramat katastroficzny, który w 2025 roku szybko stał się najlepszym polskim serialem Netflixa. Produkcja twórców „Rojsta” i „Wielkiej wody” zachwyca rozmachem, realistycznym oddaniem sztormowych scen i emocjonalnym ciężarem opowieści. Jeśli jeszcze go nie widzieliście - warto nadrobić tę pozycję. Jestem przekonana, że was zachwyci. O czym jest serial „Heweliusz”? „Heweliusz” opowiada historię jednej z najbardziej tragicznych katastrof morskich w historii Polski - zatonięcia promu „Jan Heweliusz” w 1993 roku, podczas rejsu ze Świnoujścia do Ystad. Nie jest to jednak dokument, a serial fabularyzowany, inspirowany historią zatonięcia statku. Podczas feralnego rejsu ekipy ratownicze miały ogromne trudności, żeby dostać się do przewróconego, dryfującego do góry dnem promu, zanim ten całkowicie zatonął. W katastrofie u wybrzeży niemieckiej wyspy Rugia zginęło 55 osób. Dwudziestu marynarzy i trzydziestu pięciu pasażerów. Pomoc, która choć nadeszła o czasie - ocaliła tylko dziewięć osób znajdujących się na pokładzie szalupy ratunkowej. Twórcy skupili się na trzech płaszczyznach: samej katastrofie, emocjonalnej żałobie bliskich oraz społecznym i politycznym tle rozpadu państwa i mechanizmów odpowiedzialności. Produkcja łączy elementy dramatu i katastroficznego widowiska, ukazując kulisy ludzkiej tragedii oraz jej skutki. „Heweliusz” to nie tylko serial o katastrofie, ale też o żałobie, stracie i walce z dysfunkcyjnym państwem o dobre imię i godność tych, którzy zginęli. Mamy nadzieję, że oprócz skali oraz rozmachu produkcji, widzów zachwyci i poruszy olbrzymi potencjał dramaturgiczny i emocjonalny tej historii. Tym samym mamy także świadomość odpowiedzialności, jaka na nas spoczywa, dlatego naszym zadaniem jest przede wszystkim oddać sprawiedliwość wszystkim tym, których dotknęła ta tragedia - skomentował Jan Holoubek, reżyser. W serialu postawiono na zaawansowane efekty specjalne, realistyczne odwzorowanie sztormowych scen na Bałtyku oraz dopracowane detale scenografii. Widzowie, którzy jeszcze nie widzieli serialu mogą spodziewać się widowiska na poziomie najlepszych zagranicznych produkcji. Budżet jest tu doskonale widoczny i robi wrażenie – „Heweliusz” jest bowiem najdroższą polską produkcją Netflixa. View oEmbed on the source website Kto stoi za produkcją serialu „Heweliusz”? Za reżyserię odpowiada Jan Holoubek - twórca uwielbianego przez widzów serialu „Rojst”. Scenariusz stworzył Kasper Bajon, a producentką została Anna Kępińska. To nie pierwsza wielka „wodna” produkcja takiego składu - to oni stoją za świetnie ocenianym serialem „Wielka woda” o powodzi stulecia we Wrocławiu, który otrzymał wysokie recenzje od widzów. Produkcja serialu Heweliusz w liczbach to łącznie 10 miesięcy przygotowań produkcyjnych, 8-miesięczny okres zdjęciowy od stycznia do sierpnia 2024 roku z liczbą 105 dni zdjęciowych, ponad 120 aktorów, 3000 statystów, 2000 pojazdów grających, w tym 200 TIRów/ciężarówek, 700 ton wody (większość w obiegu zamkniętym), 1 kilometr konstrukcji deszczownic i trawersów plus 70 lokacji. Zdjęcia kręcono m.in na gigantycznym basenie w Belgii. Jednym z głównych bohaterów serialu jest samo Morze Bałtyckie, dlatego kluczowe dla produkcji oprócz hal zdjęciowych i brukselskiego basenu są prawdziwe, bałtyckie zdjęcia wodne, jak i realistyczne lokacje portowe polskiego wybrzeża. Zaczynając od Świnoujścia, z którego w ostatni rejs do Ystad wypłynął prom Jan Heweliusz, przez Darłowo, na Gdyni, Sopocie i Gdańsku kończąc. „Heweliusz” to najdroższa polska produkcja Netflixa. Budżet wyniósł około 61,7 mln zł, a w realizacji wzięło udział ponad 2 560 polskich firm. A efekty specjalne, scenografia i kostiumy zostały podporządkowane prawdzie historycznej, ale też emocjonalnej - tak, by widz poczuł klimat dramatycznej nocy na Bałtyku. Obsada serialu „Heweliusz” W obsadzie „Heweliusz”, który już, że względu na skalę i budżet przedsięwzięcia nazywany jest superprodukcją, znalazły się duże nazwiska polskiej kinematografii m.in. Magdalena Różczka, Borys Szyc, Michała Żurawski, Konrada Eleryk, Michalina Łabacz i Tomasza Schuchardt. - To bardzo istotny serial. Myślę, że na nowo rozbudzi emocje związane z tą katastrofą i dramatem, ale też z wieloma współczesnymi tragediami, które rozgrywają się na naszych oczach - mówił o serialu aktor Piotr Rogucki. - Opowiadamy o brutalnym mechanizmie działania ludzi w obliczu kryzysu: o ukrywaniu prawdy, przerzucaniu winy i unikaniu odpowiedzialności. To coś, co niestety wciąż się powtarza - i w życiu, i w historii - przekonywał w wywiadzie dla Fakt.pl „Heweliusz” wciąż dostępny na Netflix „Heweliusz” trafił na platformę Netflix 5 listopada 2025 roku. Serial liczy pięć odcinków i mimo upływu czasu wciąż jest dostępny dla widzów. Po premierze „Heweliusz” szybko stał się najchętniej oglądanym polskim serialem Netflixa, zdobywając ponad 3,3 mln wyświetleń w pierwszym tygodniu i trafiając na 4. miejsce w globalnym rankingu nieanglojęzycznych produkcji. To dowód, że produkcja nie tylko zachwyciła realizacją, ale też poruszyła i przyciągnęła widzów na całym świecie masowo przed ekrany.
Mit, który zmienił kobiecość i kino. Lily Collins zagra Audrey Hepburn w filmie o kulisach „Śniadania u Tiffany’ego”
Lily Collins, dotąd kojarzona z kontrowersyjną Emily z Paryża, wcieli się w Audrey Hepburn w filmie o kulisach „Śniadania u Tiffany’ego”. Projekt rozwijany od dekady ma szansę stać się jednym z najważniejszych wydarzeń filmowych tej dekady.
Zanim Lily Collins została obsadzona w roli Audrey Hepburn, przez lata funkcjonowała w popkulturze jako twarz jednej z najbardziej kontrowersyjnych bohaterek ostatniej dekady. Emily z „Emily w Paryżu” dzieliła widzów niemal tak mocno, jak zachwycała algorytmy Netfliksa – jej przeszarżowane stylizacje balansujące na granicy kampu i luksusu oraz impulsywne, często naiwnie ego-centryczne zachowania stały się przedmiotem niekończących się debat. Ten wizerunek stoi w wyraźnej kontrze do subtelnej, zdystansowanej i niemal ascetycznej elegancji Audrey Hepburn. Dlatego właśnie informacja, że Collins wcieli się w legendę kina, elektryzuje branżę. Aktorka oficjalnie potwierdziła udział w projekcie w mediach społecznościowych, zdradzając, że film rozwijany był niemal dekadę. „Zaszczycona i przeszczęśliwa to za mało” – napisała. Hasło „Lily Collins Audrey Hepburn” w kilka godzin stało się jednym z najgorętszych tematów w Hollywood. To jednak nie będzie klasyczny biopic. Wszystko wskazuje na to, że czeka nas film o momencie narodzin mitu. Film o kulisach „Śniadania u Tiffany’ego” Produkcja (wciąż bez oficjalnego tytułu) powstaje na podstawie bestsellerowej książki Sama Wassona „Fifth Avenue, 5 A.M.: Audrey Hepburn, Breakfast at Tiffany’s and the Dawn of the Modern Woman”. To wielowarstwowa opowieść o tym, jak „Śniadanie u Tiffany’ego” z 1961 roku nie tylko zmieniło kino, lecz także zdefiniowało nowoczesną kobiecość. Twórcy skupią się na kulisach powstawania filmu Blake’a Edwardsa – napięciach na planie, sporach artystycznych i zakulisowych grach wizerunkowych. W centrum znajdzie się oczywiście Audrey Hepburn, ale ważną rolę odegrają też inne postaci tej historii: Truman Capote, który pierwotnie widział w roli Holly Golightly Marilyn Monroe, kostiumografka Edith Head czy producenci próbujący ujarzmić literacki pierwowzór i hollywoodzki system gwiazd. To ma być opowieść o władzy, wizerunku i cenie, jaką płaci się za status ikony. Dziesięć lat pracy i scenariusz twórczyni „Dickinson” Projekt dojrzewał latami. Scenariusz napisała Alena Smith – twórczyni nagradzanego serialu „Dickinson”, która udowodniła, że potrafi opowiadać o historycznych bohaterkach w sposób świeży, inteligentny i współczesny w tonie. To wybór znaczący: zamiast muzealnej laurki możemy spodziewać się portretu złożonego, pełnego ambiwalencji. Lily Collins nie tylko zagra Hepburn, ale również współprodukuje film. W gronie producentów znaleźli się m.in. Brian Grazer, Jeb Brody, Justin Wilkes, Joyce Choi, Charlie McDowell oraz Alex Orlovsky. Nazwisko reżysera pozostaje na razie tajemnicą – i to jedna z największych zagadek projektu. Kontrowersje, napięcia i mit niewinności „Śniadanie u Tiffany’ego” od początku było projektem pełnym sprzeczności. Truman Capote otwarcie krytykował decyzję o obsadzeniu Hepburn, nazywając ją „najbardziej nietrafioną” w historii ekranizacji jego twórczości. Studio, świadome ryzyka, konsekwentnie budowało wizerunek aktorki jako uosobienia klasy i niewinności, wygładzając wszelkie ostre krawędzie postaci Holly Golightly. Na planie nie brakowało napięć. Jedna z najbardziej ikonicznych scen – poranny kadr przed witryną Tiffany & Co. przy Fifth Avenue – niemal zakończyła się tragedią, gdy członek ekipy został porażony prądem. Film, który dziś uchodzi za synonim elegancji, powstawał w atmosferze presji, konfliktów i walki o ostateczny kształt opowieści. Nowa produkcja ma odsłonić właśnie tę mniej romantyczną stronę legendy. Największa rola w karierze Lily Collins? Od czasu telewizyjnej biografii z 2000 roku, w której w Hepburn wcieliła się Jennifer Love Hewitt, Hollywood nie podjęło tak ambitnej próby zmierzenia się z jej fenomenem. Dla Lily Collins to bez wątpienia najpoważniejsze aktorskie wyzwanie w dotychczasowej karierze. Nie bez znaczenia jest też kontekst wizualny. Collins od lat świadomie nawiązuje do estetyki Hepburn – w sesjach zdjęciowych, na czerwonym dywanie, w sposobie budowania publicznego wizerunku. Jej delikatna uroda, wyraziste brwi i naturalna elegancja sprawiły, że już wcześniej bywała porównywana do ikony lat 60. Teraz to porównanie stanie się punktem wyjścia do pełnowymiarowej, dramatycznej kreacji. Oryginalne „Śniadanie u Tiffany’ego” zdobyło dwa Oscary i pięć nominacji, w tym dla Hepburn jako najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Nowy film nie będzie remake’iem, lecz analizą momentu, w którym kino, moda i popkultura przecięły się w jednym, przełomowym punkcie. Jeśli twórcom uda się zachować równowagę między legendą a prawdą, Lily Collins może nie tylko zaskoczyć krytyków, ale realnie zawalczyć o miejsce w historii kina. A Hollywood – po raz kolejny – przypomni sobie, że ikony nie rodzą się przypadkiem.
Krytycy są zgodni, że nowy miniserial ze świata „Gry o tron” to perełka HBO Max. Fani Westeros muszą go obejrzeć
Westeros znów otwiera swoje bramy. „Rycerz siedmiu królestw” to nowy serial HBO osadzony sto lat przed „Grą o tron” – bardziej kameralny, surowy i skupiony na honorze, politycznych intrygach oraz rycerskiej drodze przez niebezpieczny świat Siedmiu Królestw.
Westeros znów wzywa. HBO wypuściło serial „Rycerz siedmiu królestw”, który jest powrotem do uniwersum „Gry o tron” – tym razem sto lat przed narodzinami Daenerys Targaryen i wojną o Żelazny Tron. Nowy serial liczy sześć odcinków i opowiada historię, która – choć pozbawiona smoków – tłumaczy, jak kształtował się świat znany fanom kultowej sagi. To Westeros bardziej przyziemne, brutalne i boleśnie ludzkie. Fabuła serialu „Rycerz siedmiu królestw” to ekranizacja opowiadań George’a R.R. Martina znanych jako Opowieści o Dunku i Jaju. Akcja rozgrywa się w czasach, gdy ród Targaryenów wciąż zasiada na Żelaznym Tronie, a smoki są już tylko legendą – podobnie jak ich dawna potęga. Głównym bohaterem jest sir Duncan Wysoki, zwany Dunkiem (Peter Claffey) – wędrowny rycerz bez wielkiego nazwiska, ale z jasno określonym kodeksem honorowym. Towarzyszy mu bystry, bezczelny giermek Jajo (Dexter Sol Ansell). Razem przemierzają królestwo, biorą udział w turniejach rycerskich, wikłają się w polityczne intrygi i spotykają przedstawicieli możnych rodów. To historia drogi, która pokazuje Westeros z perspektywy ludzi stojących z dala od wielkich tronów, ale w samym centrum nadchodzących konfliktów. Obsada serialu: kto gra w prequelu „Gry o tron”? HBO postawiło na mieszankę świeżych twarzy i doświadczonych aktorów: Peter Claffey – ser Duncan Wysoki Dexter Sol Ansell – Jajo (Aegon Targaryen) Daniel Ings – ser Lyonel Baratheon Bertie Carvel – Baelor Targaryen Sam Spruell – Maekar Targaryen Shaun Thomas – Raymun Fossoway Henry Ashton – Daeron Targaryen Tanzyn Crawford – Tanselle Finn Bennett – Aerion Targaryen Producentem wykonawczym serialu jest George R.R. Martin, co dla fanów „Gry o tron” jest jasnym sygnałem: to nie będzie luźna wariacja, lecz wierna adaptacja. Za sterami produkcji stoi Ira Parker, a całość powstaje we współpracy HBO z Warner Bros. Discovery. Westeros bez smoków, ale z pazurem - recenzje serialu „Rycerz siedmiu królestw” rezygnuje z widowiskowej fantastyki na rzecz surowego realizmu. Zamiast smoków – pot i krew na turniejowych arenach. Zamiast magii – polityczne napięcia, ambicje i zdrady. Jeśli lubisz rycerskie pojedynki, kamienne zamki, obozowiska i narady, ten serial wciągnie cię bez pamięci. To klimat bliższy pierwszym sezonem „Gry o tron”. Kulisy produkcji: gdzie kręcono „Rycerza siedmiu królestw”? Zdjęcia realizowano głównie w Irlandii Północnej, m.in. w Belfaście, Ballymenie, Strangford oraz w malowniczym Tollymore Forest Park – doskonale znanym fanom „Gry o tron”. Część scen powstała również w Londynie. Twórcy postawili na maksymalną wiarygodność historyczną. Kostiumy i scenografie wykonano z dbałością o detale, podkreślając ciężar epoki i surowość świata, w którym honor bywa równie niebezpieczny jak zdrada. Dlaczego „Rycerz siedmiu królestw” może być najlepszym powrotem do Westeros? Ten serial nie próbuje przebić „Gry o tron” rozmachem. Zamiast tego wraca do jej korzeni: dobrze napisanych postaci, moralnych dylematów i świata, w którym każda decyzja ma swoją cenę. Jeśli „Gra o tron” była opowieścią o władzy, to „Rycerz siedmiu królestw” jest historią o tym, jak rodzi się legenda – krok po kroku, bez smoków, ale z ostrzem miecza zawsze gotowym do użycia.
Życie na abonament, śmierć na klik i technologia bez hamulców. 8. sezon najmocniejszego serialu Netflixa nadchodzi
Życie na abonament, śmierć na klik i technologia bez hamulców – „Black Mirror” znów ostrzega przed światem, który przestaje być fikcją. Twórca serialu potwierdził 8. sezon, a rzeczywistość po raz kolejny niepokojąco dogania wizję Netfliksa.
„Black Mirror” to jeden z najmocniejszych i najbardziej wpływowych seriali Netflixa, który na stałe zapisał się w kulturze masowej. Jego odcinki stały się punktem odniesienia w dyskusjach o technologii, przyszłości i moralnych dylematach współczesnego świata. W czasach, gdy coraz trudniej odróżnić fikcję od rzeczywistości, antologia stworzona przez Charliego Brookera idealnie wpasowuje się w dominujące trendy popkulturowe i społeczne. Twórca serialu, Charlie Brooker, oficjalnie potwierdził powstanie sezonu 8. W rozmowie z platformą Netflix Tudum, Brooker zdradził, że nowe odcinki są już w fazie tworzenia. Jak podkreślił, „Black Mirror powróci, a w międzyczasie rzeczywistość je dogoni”. Słowa te wywołały burzę entuzjazmu wśród fanów, którzy od miesięcy spekulowali o przyszłości serii. Brooker zaznaczył, że proces twórczy został już uruchomiony: „Ten fragment mojego mózgu już został aktywowany i pracuje”. Tym samym rozwiał wszelkie wątpliwości co do kontynuacji jednej z najbardziej wpływowych antologii science fiction ostatnich lat. Co już wiemy o nowym sezonie Black Mirror? Na ten moment wiadomo, że sezon 8 zachowa formułę antologii, z której serial słynie – każdy odcinek będzie opowiadał odrębną historię. Brooker porównał pracę nad nową odsłoną do tworzenia albumu muzycznego, w którym poszczególne utwory mają różne rytmy i tonacje. „Czego jeszcze nie robiliśmy i w jaki ton chcemy uderzyć?” – tym pytaniem kieruje się przy budowaniu scenariuszy. Choć szczegóły fabularne pozostają nieujawnione, można się spodziewać kolejnych niepokojących i prowokujących do myślenia wizji przyszłości. Seria, znana z dystopijnego podejścia do technologii i społeczeństwa, ma powrócić w jeszcze mocniejszej formie. Sezon 7 był przełomowy, sezon 8 ma być jeszcze mocniejszy Sezon 7, który zadebiutował na Netfliksie wiosną 2025 roku, składał się z sześciu odcinków i zebrał pozytywne recenzje, mimo że nie wszystkie epizody spotkały się z entuzjazmem fanów. W obsadzie pojawili się m.in. Will Poulter, Cristin Milioti, Peter Capaldi, Rashida Jones, Issa Rae oraz Emma Corrin. Serial liczy już łącznie 33 odcinki, emitowane przez 14 lat istnienia produkcji. Przypomnijmy, że od 3. sezonu za produkcję odpowiada Netflix, który przejął prawa do serialu od brytyjskiego Channel 4 w 2015 roku. Choć informacja o powrocie serialu jest ekscytująca, Charlie Brooker zaznaczył, że premiera sezonu 8 nie nastąpi w 2026 roku. Oznacza to, że widzowie będą musieli uzbroić się w cierpliwość – najwcześniejsza możliwa data premiery to 2027 rok. Jedno jest pewne – „Black Mirror” nadal intryguje, prowokuje i zaskakuje. Dzięki potwierdzeniu przez samego twórcę, fani mogą oczekiwać kolejnej dawki mrocznej refleksji nad przyszłością technologii i kondycją ludzką.
Dlaczego w 2026 tęsknimy za 2016? Te 5 lifestyle'owych trendów sprzed dekady wspominamy z nostalgią
Dlaczego nostalgicznie wracamy do życia sprzed dekady? Co stoi za viralem „2026 to nowy 2016” i jakie wydarzenia z tego roku naprawdę warto zapamiętać? Oto 5 trendów, o których w 2016 mówili wszyscy (i to nie bez powodu).
– Dlaczego akurat 2016? – to pytanie zaczęłam zadawać bliskim kilka dni temu, próbując przypomnieć sobie, co ja właściwie robiłam dziesięć lat temu. W archiwach Instagrama i Facebooka znalazłam to, czego jeszcze niedawno wstydziłabym się komukolwiek pokazać: zdjęcia z filtrem psa czy boho wiankiem na głowie to dopiero początek. Kiedy odkryłam jednak, że nostalgiczny powrót do życia sprzed dekady to nie przypadkowe viralowe wyzwanie, ale właściwie mikrozjawisko socjologiczne, postanowiłam sprawdzić, co naprawdę liczyło się w 2016. Wybrałam 5 trendów, za którymi tęsknota jest nawet bardziej niż uzasadniona. W tym artykule: Na czym polega trend „2026 to nowy 2016”? Nowy rozdział Instagrama, czyli początki InstaStories Prime time filtrów i upiększeń w mediach społecznościowych To wtedy pokochałyśmy Taco. Najgłośniejsze albumy 2016 rozpoczął złotą erę „Stranger Things” W 2016 żyliśmy przed epoką „digital fatigue” Na czym polega trend „2026 to nowy 2016”? Trend „2026 to nowy 2016” to, najprościej mówiąc, viralowa nostalgia za światem sprzed dekady – postrzeganym dziś jako prostszy, lżejszy i bardziej „ludzki”. Media społecznościowe od kilku dni zalewają ziarniste zdjęcia z iPhone’a, snapchatowe filtry z psimi uszami, mocno zarysowane brwi, Pokémon Go i osobiste wspomnienia sprzed dziesięciu lat. Według BBC wyszukiwania hasła „2016” na TikToku wzrosły na początku stycznia o 452 procent, a ponad 55 milionów filmów powstało z użyciem filtra inspirowanego tamtą estetyką. Powrót do 2016 roku nie jest jednak tylko formą zabawy: to także reakcja na współczesność. Dla starszych przedstawicieli generacji Z był to moment wchodzenia w dorosłość, dla młodszych za to pierwsze świadome wspomnienia kultury online. Jednocześnie 2016 symbolizuje „nowoczesność w wersji light”: technologie i popkultura już istniały, ale nie były jeszcze przytłoczone algorytmami, AI-owym spamem i wysokimi kosztami życia. Uber, jedzenie na dowóz czy media społecznościowe były bardziej dostępne, mniej skomercjalizowane i prostsze w odbiorze. „2026 to nowy 2016” to też próba powrotu do świata sprzed pandemii, politycznej polaryzacji i cyfrowego przesytu, nawet jeśli ta wizja jest dziś filtrowana przez różowe okulary pamięci. Nowy rozdział Instagrama, czyli początki InstaStories Dziś wiele z nas nie wyobraża sobie dnia bez przeglądania tzw. stories na Instagramie: codzienne dodawanie klatek z życia wziętych nie jest tylko domeną influencerów (choć ci chętnie z tego oczywiście korzystają), ale angażuje też „zwykłych” użytkowników. Co więcej, w ostatnim czasie na popularności zyskuje trend romantyzowania zwyczajności: w odpowiedzi na niego coraz więcej mikrotwórców decyduje się pokazywać urywki ze swojego życia, które – nawet jeśli jest powtarzalne – może być warte docenienia. Mało kto dziś zastanawia się, jakie były początki InstaStories: tę funkcjonalność wdrożono (tak, właśnie!) w sierpniu 2016 roku. Choć początkowo możliwość dodawania „znikających” klatek wydawała się być skopiowana z innej aplikacji, Snapchata, szybko zyskała swoich zwolenników. Jak zmieniały się funkcje InstaStories przez dekadę? Pojawiły się m.in. możliwości dodawania ulubionej muzyki, lokalizacji, tworzenia kolaży i tzw. szablonów, które można dzielić z innymi użytkownikami. W 2016 roku jednak stories dopiero raczkowały: i może dlatego teraz wspominamy lato sprzed dekady jako powiew niepowstrzymanej nowości? Prime time filtrów i upiększeń w mediach społecznościowych Jeśli mówimy: 2016, z pewnością mamy przed oczami zdjęcia z zastosowaniem filtrów, nakładek imitujących zwierzęta czy dekoracyjne elementy w treściach na Instagramie i Snapchacie. Dekadę temu królowało to, co podkręcone, nieco przy tym zniekształcone, ale co najważniejsze: miłe dla oka. To zupełnie inne podejście, niż to, które dominuje w mediach społecznościowych dzisiaj: w 2026 roku używanie filtrów można śmiało określić jako... obciach. Normalizacja niedoskonałości czy zdjęcia no make-up to niemal codzienność w sieci. Dzisiaj jednak z nostalgią wracamy do początków boom'u contentu w mediach społecznościowych: może dlatego, że wtedy upiększanie życia wydawało się czymś nowym? Zmęczenie nim, jak widzimy, przyszło jednak bardzo szybko. To wtedy pokochałyśmy Taco. Najgłośniejsze albumy Kiedy myślę: Warszawa, 2016, to mam przed oczami okładkę płyty Taco Hemingway'a – „Trójkąt Warszawski”. Myślę o barach nad Wisłą, Planie B i piątkowych wieczorach na Krakowskim Przedmieściu. I choć album został wydany w 2014 roku, dopiero dwa lata później zyskał szerszy rozgłos i został nagrodzony jako album dekady czy najlepsza okładka roku. Ale w 2016 roku Taco nie zatrzymywał się, a cała Warszawa słuchała „Umowy o dzieło” i chciała mieć mityczne „sześć zer” na koncie, kilka miesięcy później zachwycając się „Woskiem” i viralowym „Deszczem na betonie”. W nieco innym klimacie zapisały się albumy zagraniczne. Frank Ocean wydał intymne „Blonde”, Rihanna odważnie przedefiniowała swój wizerunek na „ANTI”, Beyoncé stworzyła z „Lemonade” osobisty manifest, Drake z „Views” uchwycił rytm globalnych playlist, a Kanye West po raz kolejny zamienił chaos w artystyczny statement. 2016 obfitował w wydarzenia kulturalne i muzyczne. Być może właśnie dlatego dziś wracamy do 2016 roku z taką czułością: był pełen sprzeczności, ale też stylu, emocji i muzyki, która towarzyszyła nam w codziennym życiu. 2016 rozpoczął złotą erę „Stranger Things” Rok 2016 otworzył także epokę „Stranger Things” – serialu, który z dnia na dzień stał się globalnym fenomenem i jednym z najmocniejszych popkulturowych symboli dekady. Premiera pierwszych odcinków na Netflix w lipcu 2016 uruchomiła lawinę: jeszcze w dniu debiutu platforma zamówiła drugi sezon, a kolejne odsłony tylko umacniały status produkcji braci Dufferów. Nostalgiczna podróż do lat 80., pełna odniesień do kina Spielberga, Stephena Kinga i Johna Carpentera, połączyła przygodę, science fiction i horror w formie, która okazała się idealnie skrojona pod wrażliwość współczesnych widzów. Krytycy niemal natychmiast byli jednomyślni – pierwszy sezon zdobył 97% pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes – a widzowie zakochali się w mrocznym klimacie Indiany, syntezatorowej ścieżce dźwiękowej i bohaterach, którzy błyskawicznie weszli do popkulturowego kanonu: a ta miłość nie minęła do dziś, gdy wyemitowano ostatnie odcinki „Stranger Things”. View oEmbed on the source website W 2016 żyliśmy przed epoką „digital fatigue” Od pewnego czasu coraz głośniej mówi się o zjawisku „digital fatigue”, czyli przebodźcowania światem cyfrowym. Trudno się temu dziwić: dziś smartfony mamy zawsze przy sobie: pełnią funkcję budzika, notatnika, odtwarzacza muzyki, komunikatora, licznika kalorii, koszyka z zakupami... te funkcje można wymieniać naprawdę długo. W 2016 roku nikt nie przewidziałby konsekwencji tak dynamicznie rozwijających się platform społecznościowych i aplikacji (pamiętam, że sama nie miałam jeszcze wtedy Google Maps w telefonie!). Planowanie trasy zwiedzania w tradycyjnym notatniku czy robienie listy zakupów na kartce miało jednak swój niepodważalny urok. Dziś nie tyle nie chcemy żyć analogowo, co coraz częściej jest to po prostu utrudnione. Na szczęście wiele osób głośno mówi o zjawisku cyfrowego zmęczenia, a coraz bardziej modny staje się cyfrowy detoks czy inicjatywy robienia czegoś na żywo (na przykład coffee rave'y czy run cluby): na wartości zyskuje to, co indywidualne i namacalne.
Nie Netflix, nie Disney+. HBO Max zapowiedział serial, o którym mówią wszyscy. Rywalizacja, zakazana miłość i chemia, która aż iskrzy
Kanadyjski serial „Heated Rivalry”, wyprodukowany przez Crave i dystrybuowany w wybranych krajach przez HBO Max, wyrasta na jedno z najgłośniejszych zaskoczeń sezonu. To opowieść o dwóch profesjonalnych hokeistach, których rywalizacja na lodzie szybko wymyka się sportowym ramom i przeradza w intymną, skrywaną relację.
Shane Hollander (Hudson Williams), charyzmatyczny kapitan Montreal Metros, oraz Ilya Rozanov (Connor Storrie), gwiazda Boston Raiders, przez lata funkcjonują po przeciwnych stronach tafli – napędzani ambicją, presją sukcesu i oczekiwaniami świata, który nie zostawia wiele miejsca na słabość. Ich relacja, pełna napięcia i niedopowiedzeń, stopniowo odsłania jednak coś znacznie głębszego niż sportowa rywalizacja. Serial powstał na podstawie bestsellerowej powieści Rachel Reid i już od pierwszych odcinków wywołuje lawinę emocji wśród widzów na całym świecie. Choć liczy zaledwie sześć odcinków, produkcja została przedłużona na drugi sezon jeszcze przed finałem, co tylko potwierdza jej siłę rażenia. Obok Williamsa i Storriego na ekranie pojawiają się m.in. François Arnaud, Christina Chang, Sophie Nélisse i Robbie G.K., tworząc wielowymiarowy, wiarygodny świat zawodowego sportu – brutalnego, bezlitosnego, ale też zaskakująco kruchego. Serial, który bije rekordy „Heated Rivalry” bardzo szybko przestało być niszowym tytułem dla fanów sportowych dramatów. W serwisie Rotten Tomatoes serial zdobył 96% pozytywnych recenzji krytyków i 94% od widzów, stając się jednym z najlepiej ocenianych seriali sezonu. Media branżowe zgodnie mówią o globalnej sensacji, a społeczności fanowskie rosną z każdym kolejnym odcinkiem. Paradoksalnie, fakt, że serial nie jest jeszcze dostępny w Polsce, tylko podsyca zainteresowanie i status „Heated Rivalry” jako tytułu kultowego – tego, o którym wszyscy mówią, zanim trafi do mainstreamu. View oEmbed on the source website Polscy widzowie będą mogli obejrzeć serial „Gorąca rywalizacja” na platformie HBO Max od 6 lutego. Produkcja składa się z sześciu odcinków. Premierowe odcinki mają być udostępniane co tydzień. Czy to najlepszy serial HBO Max? Już teraz „Heated Rivalry” bywa nazywane jednym z najlepszych seriali w historii HBO Max. Odważna, ale nienachalna reprezentacja, wysoki poziom realizacyjny i znakomite aktorstwo sprawiają, że produkcja wykracza daleko poza schemat romansu czy dramatu sportowego. To serial, który trafia zarówno do fanów hokeja, jak i widzów szukających poruszających, prawdziwych historii o bliskości, strachu i potrzebie akceptacji. Jego sukces pokazuje, że mainstreamowa telewizja jest dziś gotowa na narracje bardziej zniuansowane – i że publiczność naprawdę na nie czeka. Z każdym kolejnym odcinkiem „Heated Rivalry” umacnia swoją pozycję jako tytuł, który może zapisać się w historii współczesnej telewizji. A to dopiero początek tej historii.
Kadry jak z obrazów Hoppera, hipnotyzująca muzyka i historia, która osacza. Głośny film z wyjątkową rolą Daniela Craiga wchodzi na HBO Max
Daniel Craig zaskakuje w pełnej napięcia roli w filmie „Queer” w reżyserii Luki Guadagnino. Produkcja, pokazana premierowo na festiwalu w Wenecji, od 3 stycznia trafi na platformę HBO Max. To opowieść o pożądaniu, samotności i desperackim pragnieniu miłości.
Daniel Craig to nazwisko, które od lat kojarzy się z doskonale skrojonym garniturem i chłodnym spojrzeniem Jamesa Bonda. Tym razem jednak aktor daje widzom coś zupełnie innego – rolę, w której nie tylko zdejmuje smoking, ale i zdziera z siebie kolejne warstwy wizerunku. W „Queer” Luki Guadagnino Craig wciela się w Williama Lee – zgorzkniałego ekspata błąkającego się po Mexico City lat 50., który zamiast martini wybiera mezcal i heroinę. To postać przeżarta samotnością, zbudowana z rozczarowania i nienasyconego pragnienia. Craig, który przez lata budował wizerunek ekranowego macho, tutaj eksploduje w kierunku emocjonalnej kruchości. Nie boi się groteski, nie unika nagości – zarówno fizycznej, jak i psychicznej. W każdej scenie jego Lee balansuje między karykaturą a desperacją, między błaznem a kochankiem, który traci grunt pod nogami. To aktorstwo pełne odwagi i niepokoju – coś, czego po Craigu wielu się nie spodziewało, a co ostatecznie przykuwa uwagę niczym hipnotyzujący sen. Queer: Luca Guadagnino szokuje opowieścią o pożądaniu i samotności Luca Guadagnino to reżyser, który nie boi się tematów tabu. „Queer” to jego najbardziej bezkompromisowe dzieło – film nasycony pożądaniem, który nie rozgrywa się w subtelnych gestach, ale w pełnych napięcia spojrzeniach i transowych sekwencjach. Bazując na powieści Williama S. Burroughsa, Guadagnino pokazuje nie tyle romans, co emocjonalny rollercoaster – historię niespełnionej miłości i wewnętrznego rozdarcia. Estetyka? Oszałamiająca. Zdjęcia Sayombhu Mukdeeproma przypominają obrazy Hoppera, kadry emanują ciepłem meksykańskiego słońca i melancholią dżungli. Dźwięk? Z jednej strony Trent Reznor & Atticus Ross, z drugiej – Nirvana i Prince. Ten film nie tylko się ogląda – on osacza, hipnotyzuje, wciąga. Historia Williama i Eugene’a: miłość, uzależnienie, tożsamość U boku Craiga występuje Drew Starkey jako Eugene Allerton – młody mężczyzna, którego William obdarza obsesyjnym uczuciem. Ich relacja nie jest klasycznym romansem, to raczej gra cieni, nieustanne „czy on też?”, balansowanie na krawędzi niedopowiedzeń. Gdy Lee porywa Eugene’a do ekwadorskiej dżungli, by za pomocą ayahuaski „przebudzić” jego queerową tożsamość, film eksploduje w halucynacyjne obrazy. Lesley Manville w roli szamanki Cotter dorzuca do tej mieszanki nutę mistycyzmu i ostrzeżenia. To scena, która przechodzi od psychodelicznej choreografii do emocjonalnego finału – i po niej już wiemy, że dla tej dwójki nie ma wspólnej przyszłości. Film „Queer” na tle Wenecji: premiera, emocje, kontrowersje Premiera „Queer” na festiwalu w Wenecji była wydarzeniem. Film wzbudził skrajne emocje – od owacji na stojąco po pytania o granice artystycznej prowokacji. Nic dziwnego: Guadagnino idzie na całość, Craig pokazuje więcej niż kiedykolwiek, a sama historia balansuje między melancholią a erotyczną intensywnością. To nie jest film dla każdego – ale dla tych, którzy cenią kino poszukujące, to uczta. View oEmbed on the source website „Queer” na HBO Max: od kiedy dostępny i dlaczego warto obejrzeć Od 3 stycznia film „Queer” można obejrzeć w streamingu na HBO Max. To idealna okazja, by nadrobić jedno z najbardziej odważnych i dyskutowanych dzieł 2024 roku. Jeśli szukasz filmu, który nie daje prostych odpowiedzi, który jest piękny, bolesny i bezczelny zarazem – sięgnij po „Queer”. Daniel Craig w tej roli to ktoś, kogo nie widzieliśmy nigdy wcześniej. Guadagnino to reżyser, który nie boi się trudnych emocji. A całość? To opowieść o tym, że czasem kochamy tych, którzy nie są w stanie nas pokochać.
Już za 4 dni na Netflix wpadnie najbardziej wyczekiwany serial kryminalny 2026 roku. Będzie hitem?
Netflix rozpocznie 2026 rok mocnym uderzeniem. Już 1 stycznia zadebiutuje thriller „O krok za daleko” oparty na powieści Harlana Cobena. Serial zapowiada się na najważniejszą kryminalną premierę miesiąca.
To będzie 8-odcinkowy emocjonalny rollercoaster. „O krok za daleko” – kiedy i gdzie obejrzeć premierę? Już 1 stycznia 2026 roku na platformie Netflix. zadebiutuje nowy serial kryminalny „O krok za daleko”. To właśnie tego dnia widzowie otrzymają cały ośmioodcinkowy sezon, idealny do rozpoczęcia Nowego Roku intensywnym serialowym maratonem. Premiera przypada na ten sam dzień, w którym ukaże się finałowy odcinek „Stranger Things”, co może uczynić 1 stycznia jednym z najgorętszych dni serialowych w roku. Nowy serial Harlana Cobena „O krok za daleko” – fabuła Nowy thriller Netfliksa „O krok za daleko” (oryg. „Run Away”) to adaptacja powieści Harlana Cobena z 2019 roku. To historia Simona, mężczyzny, którego uporządkowane życie legło w gruzach po tym, jak jego najstarsza córka, Paige, zniknęła bez śladu. Gdy w końcu odnajduje ją w miejskim parku — odurzoną i bezbronną — próbuje ją ratować. Niestety, jego interwencja prowadzi do brutalnej konfrontacji i kolejnej utraty córki. To początek niebezpiecznej podróży w głąb kryminalnego półświatka, gdzie Simon zmuszony będzie przekroczyć wszelkie granice, by dowiedzieć się prawdy i uratować swoją rodzinę. Akcja serialu rozgrywa się w Wielkiej Brytanii, co odróżnia go od oryginalnej wersji książkowej, osadzonej w USA. View oEmbed on the source website Kto występuje w obsadzie „O krok za daleko”? W roli głównej występuje James Nesbitt, znany z filmów „Hobbit: Niezwykła podróż” i „Krwawa niedziela”. Towarzyszą mu m.in. Minnie Driver jako Ingrid, Ruth Jones jako Elena, Alfred Enoch jako Isaac, Ellie de Lange jako Paige oraz Lucian Msamati jako Cornelius. W obsadzie znaleźli się równieaż Adrian Greensmith, Jon Pointing, Annette Badland i Maeve Courtier-Lilley jako Dee Dee. Wielu aktorów współpracowało już wcześniej przy produkcjach Cobena, co budzi duże oczekiwania wśród fanów jego adaptacji. Dlaczego „O krok za daleko” to najważniejsza nowość Netfliksa w styczniu? „O krok za daleko” zapowiadany jest jako jedna z najważniejszych premier Netflixa w styczniu 2026 roku. Obok filmu „Łup” to główna pozycja kryminalna w ofercie platformy na początek roku. Premiera tego samego dnia co finał „Stranger Things” tylko podkreśla, jak dużą wagę Netflix przywiązuje do tego tytułu. Serial bazuje na sprawdzonym przepisie Cobena, który od lat dostarcza widzom intensywnych thrillerów pełnych intryg i tajemnic. Jego popularność wśród fanów gatunku sprawia, że każda kolejna ekranizacja staje się wydarzeniem. Netflix celuje w mocne rozpoczęcie roku, a „O krok za daleko” ma być tego najlepszym przykładem. Czym „O krok za daleko” różni się od poprzednich adaptacji Harlana Cobena? Nowością w „O krok za daleko” jest przeniesienie akcji z USA do Wielkiej Brytanii. To zabieg, który Netflix stosował już wcześniej w innych adaptacjach Cobena, dostosowując realia do brytyjskich widzów, co czyni fabułę bardziej uniwersalną i bliską europejskiemu odbiorcy. W porównaniu do poprzednich seriali, takich jak „Nieznajoma” czy „W głębi lasu”, nowa produkcja wyróżnia się bardziej dramatycznym wątkiem rodzinnym i osobistą tragedią bohatera, który z kochającego ojca zamienia się w człowieka gotowego na wszystko. Historia Simona nie jest typową intrygą kryminalną — to emocjonalna bomba, która eksploduje już od pierwszego odcinka.