Żaden serial na Netflixie nie trapi głowy tak jak ten sci-fi thriller wszech czasów. „Jeden z najlepiej zrealizowanych”
Szukałam nowego serialu do obejrzenia, a wyszło jak zwykle - noc zarwana przez ten sam kultowy sci-fi thriller. „Dark” to najlepsza (i najmroczniejsza) łamigłówka o podróżach w czasie, jaką dotąd widziałam.
Spis treści: O czym jest sci-fi thriller „Dark”? Twórcy najlepszego sci-fi thrillera „Dark” Obsada sci-fi thrillera „Dark” Sci-fi thriller „Dark” to zawiła łamigłówka Krytycy wynoszą sci-fi thriller „Dark” na miano najlepszego Gdzie obejrzeć sci-fi thriller „Dark”? Polski sci-fi thriller inspirowany „Dark” Nie jesteś miłośnikiem romansów i słodki wzruszających produkcji? Oto tytuł, który jest ich zupełną przeciwnością. Każdy odcinek ocieka mrokiem i tajemnicą, której śledzenie przyprawi cię o zawrót głowy. Na seansie „Dark” wystarczy sekunda nieuwagi, a nie zrozumiesz zawiłej zagadki. O czym jest sci-fi thriller „Dark”? Zniknięcie dwójki dzieci odsłania mroczne tajemnice skrywane od pokoleń przez mieszkańców małego niemieckiego miasteczka Winden. Nadprzyrodzone wydarzenia mające ścisły związek z zamierzchłymi czasami popychają miejscowe rodziny do histerycznego poszukiwania wyjaśnień. W rozwiązaniu zagadki nie pomagają ich nadszarpnięte relacje, które dotąd były jedynie odległym wspomnieniem. Przedziwny a zarazem angażujący do szpiku kości serial „Dark” to saga, w której pogoń za prawdą przeplata się z czasem, a nad bohaterami ciąży fatum. Wypadki, które spotkają cztery rodziny z niemieckiego miasteczka są powiązane z wydarzeniami z 1986 roku. W tym sci-fi serialu wszystko jest od siebie zależne, dlatego fabułę trzeba śledzić z niezwykłą starannością. Twórcy najlepszego sci-fi thrillera „Dark” Za koncepcję thrillera uznanego przez krytyków za jeden z najlepszych we współczesnej erze kina odpowiadają Baran bo Odar i Jantje Friese. Reżyser Baran bo Odar jest znany z tworzenia mrocznych i złożonych opowieści, a scenarzystka Jantje Friese współtworzyła każdy z trzech sezonów serialu. Obsada sci-fi thrillera „Dark” Obsada „Dark” to grupa młodych i doświadczonych aktorów, którzy znakomicie dobrały osoby odpowiedzialne za casting. Aktorzy wspaniale oddają złożoność swoich postaci. W rolach głównych występują m.in. Louis Hofmann jako Jonas Kahnwald, Lisa Vicari jako Martha Nielsen, Oliver Masucci jako Ulrich Nielsen, a także Karoline Eichhorn jako Charlotte Doppler. W serialu mamy do czynienia z postaciami z różnych okresów czasu, co jest kluczowe dla fabuły, a ich wiarygodna gra znacznie przyczynia się do sukcesu produkcji. Sci-fi thriller „Dark” to zawiła łamigłówka Gdy w 2017 roku „Dark” został udostępniony przez Netflix, od razu trafił na moją listę do obejrzenia. Co ciekawe, pierwszy sezon towarzyszył mi podczas wielogodzinnej podróży autobusem do Frankfurtu nad Menem. Tak, to była jedna z tych całkowicie nieprzespanych na rzecz binge-watchingu nocy, ale nie żałuję ani sekundy. Jeśli jeszcze nie mieliście okazji wcisnąć „play”, szczerze wam zazdroszczę. Niemiecka produkcja to wybitny thriller z elementami science fiction, którego zawijasy fabularne wymagają maksymalnego zaangażowania. Jest przemyślany, niezwykle oryginalny i ma „to coś", co czyni go majstersztykiem. View Gallery on the source website Gwarantuję, że podczas seansu nie będziecie mogli (i chcieli) zmrużyć oka, aby przypadkiem nie przegapić istotnego szczegółu łamigłówki. Każdy odcinek to cała masa piętrzących się w głowie pytań, które dopiero po trzech sezonach zyskują odpowiedzi. Ten serial ma wszystko, co powinien mieć (przynajmniej w moim odczuciu) najlepszy przedstawiciel gatunku. Skrupulatny scenariusz, doskonały casting, fabułę, która porywa w wir zagadek. Widzę w nim pewne podobieństwo do „Stragner Things” – motyw zaginionego dziecka, małe miasteczko pełne sekretów, czy alternatywne wymiary. Mimo kilku zgodności „Dark” skrywa dużo więcej mroku i gęstej atmosfery, różni się też narracja i styl. Ukłony też dla muzyki, która jest absolutnie hipnotyzująca. Sezon pierwszy był nie do opisania, drugi podobnie, a trzeci ciut obniżył kosmiczny poziom. Po dziś dzień pamiętam ten niewyjaśniony rodzaj podekscytowania podczas seansu. Towarzyszyło mi uczucie niezrozumienia tego, co śledzę na ekranie, a mimo to rozbudzone zmysły nie pozwalały zakończyć oglądania. Podczas seansu „Dark” napawałam się tym tytułem i światem, w który mnie przenosił. Niemiecki thriller sci-fi to skomplikowany tytuł, ale zdecydowanie jeden z tych, których nie można przegapić. Krytycy wynoszą sci-fi thriller „Dark” na miano najlepszego Nawet po kilku latach od światowej premiery serialu wiele osób twierdzi, że ma on niedościgniony poziom. "Dark" zawiesił poprzeczkę bardzo wysoko, z czym zgadzają się również krytycy. W kolejnej recenzji czytamy: Gdzie obejrzeć sci-fi thriller „Dark”? „Dark” to produkcja dostępna wyłącznie na platformie Netflix. Serial jest oryginalnym dziełem tej platformy i nie jest dostępny na innych serwisach streamingowych, co podkreśla jego ekskluzywność i unikalność. Serial składa się z trzech sezonów, które w sumie liczą 26 odcinków. Polski sci-fi thriller inspirowany „Dark” „Czarne stokrotki” to pierwszy na polskim rynku tytuł, który wymaka się spod sztywnych ram gatunkowych. Superprodukcja nawiązująca fabularnie do „Dark”, zabierając widza w mroczną podróż pełną wymakających się spod kontroli sytuacji. Intrygująca propozycja Canal+ gwarantuje budzącą napięcie historię, która balansuje między rzeczywistością, a zjawiskami nie z tego świata. Dreszczyk emocji zapewniają tajemnicze zniknięcia i gęsta atmosfera. Lokalne intrygi, oniryczne wizje i sekretne stowarzyszenia sprawiają, że ten „mystery thriller” trzyma na krawędzi fotela od pierwszej minuty.
Top 9 książek na długi weekend, które przeczytasz w 2 dni. Mają wciągającą fabułę i nie pozwalają się oderwać
Długi weekend to dobry moment na książki, które nie wymagają urlopu od życia: krótkie, wciągające, z pomysłem i charakterem. Te tytuły czyta się bez wysiłku, ale zostają w głowie dłużej niż tylko do poniedziałku.
Są książki, które nie potrzebują wakacji, urlopu ani żelaznej dyscypliny, żeby dać czytelniczą satysfakcję. Wystarczy dłuższy weekend, wolniejsze śniadanie, podróż pociągiem albo wieczór bez planów. Najlepiej sprawdzają się wtedy tytuły krótkie lub tak dobrze poprowadzone, że liczba stron przestaje mieć znaczenie. Nie przytłaczają, nie domagają się wielkiego życiowego zobowiązania, a jednak zostawiają po sobie coś więcej niż tylko przyjemne „czytało się dobrze”. Długi weekend sprzyja lekturom, które mają tempo, nastrój i wyrazisty pomysł. Takim, które można zabrać do torby obok okularów przeciwsłonecznych, kremu z filtrem i notesu, do którego i tak niczego się nie zapisze. Jedne są lekkie jak rozmowa przy kawie, inne mają pod spodem ciemniejszy ton, ale wszystkie łączy jedno: dają poczucie dobrze spędzonego czasu. Bez literackiej zadyszki, bez poczucia winy, że książka zaczęta w piątek będzie leżeć na stoliku do sierpnia. „Dziewczyna z konbini” – Sayaka Murata „Dziewczyna z konbini” to krótka, błyskotliwa powieść o kobiecie, która najlepiej czuje się w świecie jasno opisanych reguł: w całodobowym sklepie, między półkami, kasą, komunikatami dla klientów i powtarzalnym rytmem zmian. Keiko ma trzydzieści sześć lat, od lat pracuje w tym samym konbini i właściwie nie widzi w tym problemu. Problem widzą inni: rodzina, znajomi, społeczeństwo, wszyscy ci, którzy wiedzą, jak „powinno” wyglądać dorosłe życie. Murata pisze lekko, precyzyjnie i z dyskretnym okrucieństwem wobec norm, które udają troskę, a często są tylko presją w elegantszym opakowaniu. To książka zabawna, dziwna i niepokojąco trafna. Czyta się ją szybko, ale nie znika od razu z głowy, bo pod prostą historią o pracy w sklepie kryje się pytanie o dopasowanie, samotność i prawo do życia po swojemu. Świetna na długi weekend, jeśli masz ochotę na coś krótkiego, współczesnego i inteligentnego, bez ciężkiego tonu, ale z bardzo wyraźnym charakterem. „Nieznośna lekkość bytu” – Milan Kundera Tytuł brzmi jak zaproszenie na filozoficzne seminarium, ale Kundera ma w sobie znacznie więcej ironii, zmysłowości i narracyjnej swobody, niż mogłoby się wydawać. „Nieznośna lekkość bytu” to powieść o miłości, zdradzie, przypadku, ciele, pamięci i wyborach, które dopiero po czasie okazują się najważniejsze. Poważna, ale nie ponura. Inteligentna, ale nie onieśmielająca. Kundera pisze tak, jakby między opowieścią a esejem nie było granicy, tylko elegancko uchylone drzwi. Raz prowadzi przez historię relacji, raz zatrzymuje się przy jednej myśli, jednym geście, jednym pytaniu. Czy lekkość jest wolnością, czy raczej brakiem punktu zaczepienia? Czy ciężar niszczy, czy nadaje życiu kształt? To książka na weekend, który ma być nie tylko odpoczynkiem, ale też pretekstem do kilku dobrych rozmów, choćby z samą sobą. „Zanim wystygnie kawa” – Toshikazu Kawaguchi Tokijska kawiarnia, w której można cofnąć się w czasie, ale tylko na chwilę: dokładnie tyle, ile stygnie filiżanka kawy. Ten pomysł jest prosty, niemal filmowy, a jednocześnie bardzo skuteczny. Kawaguchi nie buduje wielkiej fantastycznej maszynerii. Interesuje go raczej to, po co człowiek wracałby do przeszłości, skoro nie może jej zmienić. „Zanim wystygnie kawa” składa się z kilku historii, które można czytać jak osobne spotkania. Jest w nich tęsknota, żal, czułość i ta delikatna melancholia, która nie przygniata, tylko przypomina, że wiele najważniejszych spraw rozgrywa się w niedopowiedzianych zdaniach. To idealna książka na długi weekend: przystępna, emocjonalna, z wyraźnym konceptem, a przy tym wystarczająco subtelna, żeby nie zamienić się w prostą opowieść o „drugich szansach”. „Jedwab” – Alessandro Baricco „Jedwab” jest krótki, oszczędny i niezwykle zmysłowy. Baricco pisze tak, jakby każde zdanie miało swoją temperaturę, fakturę i zapach. Nie ma tu nadmiaru, nie ma efektownych popisów, nie ma literackiego hałasu. Jest rytm, napięcie i historia fascynacji, która rozgrywa się bardziej w spojrzeniach, podróżach i pauzach niż w wielkich deklaracjach. To opowieść o Hervé Joncourze, francuskim handlarzu jedwabnikami, który wyrusza do Japonii i wraca stamtąd już nie całkiem taki sam. Baricco potrafi zbudować atmosferę kilkoma zdaniami: bez dopowiadania wszystkiego, bez nadmiaru, z wyczuciem tego, kiedy lepiej zostawić ciszę niż kolejne wyjaśnienie. „Jedwab” to lektura na jeden wieczór, ale z tych, które warto czytać bez pośpiechu. Idealna, jeśli długi weekend ma mieć w sobie odrobinę elegancji, niedopowiedzenia i literackiego luksusu. „Myszy i ludzie” – John Steinbeck Steinbeck nie potrzebuje wielu stron, żeby opowiedzieć historię, która zostaje w pamięci na długo. „Myszy i ludzie” to krótka, przejmująca opowieść o przyjaźni, marzeniu i świecie, który bywa bezlitosny dla tych, którzy mają najmniej. George i Lennie wędrują przez Amerykę Wielkiego Kryzysu z prostym planem: zarobić, kupić kawałek ziemi i wreszcie być u siebie. W literaturze takie marzenia rzadko pozostają niewinne. Ta książka ma w sobie surowość i czułość jednocześnie. Steinbeck pisze bez ozdobników, ale każde zdanie pracuje na emocje. Nie ma tu taniego wzruszenia, jest za to napięcie, które narasta niemal niepostrzeżenie. To propozycja na weekend, kiedy chcesz przeczytać coś prawdziwego, mocnego i klasycznego, ale bez przedzierania się przez wielotomową sagę. „Mężczyźni bez kobiet” – Haruki Murakami Opowiadania Murakamiego mają tę zaletę, że można je czytać osobno, w przerwach między planami, podróżą i kolejną kawą. „Mężczyźni bez kobiet” to zbiór historii o samotności, stracie, pragnieniu i relacjach, które czasem bardziej się rozchodzą, niż kończą. Murakami potrafi pisać o emocjonalnych pęknięciach tak, jakby były ledwie widoczną rysą na szkle, dopóki światło nie padnie pod odpowiednim kątem. To literatura klarowna, nastrojowa, trochę senna, czasem dziwna, ale bardzo przystępna. Każde opowiadanie ma własny rytm i osobną temperaturę, dlatego ten zbiór świetnie pasuje do długiego weekendu. Można przeczytać jeden tekst rano, drugi wieczorem, trzeci w podróży. Bez poczucia, że trzeba trzymać w głowie skomplikowaną fabułę. Z poczuciem, że każda historia zostawia po sobie mały ślad. „Ćwiczenia stylistyczne” – Raymond Queneau To książka dla tych, które lubią, kiedy literatura ma błysk, dowcip i intelektualną przewrotność. Queneau bierze banalną scenkę z autobusu i opowiada ją na dziesiątki sposobów. Raz sucho, raz patetycznie, raz potocznie, raz absurdalnie, raz jak językowy popis. Ten sam drobiazg staje się tu laboratorium stylu, a przy okazji dowodem na to, że forma potrafi zmienić wszystko. „Ćwiczenia stylistyczne” są ambitne, ale nie ciężkie. Można je czytać fragmentami, z doskoku, dla przyjemności samego języka. To propozycja mniej oczywista niż klasyczna powieść, ale bardzo wdzięczna na weekend: lekka, inteligentna i zabawna w sposób, który nie obraża czytelniczki prostotą. Dobra książka, jeśli masz ochotę na literaturę z charakterem, ale zamiast wzruszenia wolisz tym razem ironię, rytm i językową gimnastykę. „Mężczyzna imieniem Ove” – Fredrik Backman Backman świetnie rozumie, że ciepła historia nie musi być banalna. „Mężczyzna imieniem Ove” zaczyna się od bohatera, którego łatwo uznać za zrzędliwego, zasadniczego i trudnego do zniesienia. Ove ma swoje reguły, swoje przyzwyczajenia i bardzo niewielką tolerancję dla świata, który działa inaczej, niż powinien. A jednak im dłużej trwa ta opowieść, tym wyraźniej widać, że pod twardą powierzchnią kryje się zupełnie inna historia. To powieść o żałobie, samotności, sąsiedztwie i nieoczywistej czułości. Zabawna, ale nie głupia. Wzruszająca, ale nie przesłodzona. Backman potrafi pisać tak, żeby czytelniczka uśmiechała się w jednym akapicie, a w następnym musiała na chwilę odłożyć książkę. To dobry wybór na długi weekend, jeśli potrzebujesz historii, która przywraca wiarę w ludzi, ale nie udaje, że życie jest prostsze, niż jest. „Usta-usta” – Antoine Wilson „Usta-usta” zaczyna się jak elegancka anegdota opowiadana przy drinku w lotniskowym lounge’u, ale szybko okazuje się czymś znacznie bardziej niepokojącym. Narrator spotyka przypadkiem dawnego znajomego, Jeffa Cooka, a ten opowiada mu historię, która przed laty zmieniła bieg jego życia: pewnego dnia uratował tonącego mężczyznę, a potem nie potrafił już uwolnić się od pytania, kim właściwie był człowiek, któremu przywrócił oddech. Wilson pisze krótko, precyzyjnie i z wyczuciem napięcia. To powieść o przypadku, obsesji, wdzięczności, awansie społecznym i cienkiej granicy między zainteresowaniem a zawłaszczeniem czyjegoś życia. Ma w sobie coś z literackiego thrillera, ale bez tanich sztuczek: działa bardziej spojrzeniem, niedopowiedzeniem i rosnącym dyskomfortem niż efektownym zwrotem akcji. Idealna na długi weekend, jeśli masz ochotę na książkę szczupłą objętościowo, inteligentną i podszytą pytaniem, które zostaje na dłużej: czy dobry uczynek nadal jest dobry, jeśli zaczynamy oczekiwać, że los wystawi nam za niego rachunek?
Żadna komedia romantyczna na Netflix mnie tak nie wzruszyła. "Ostatni list od kochanka" Jojo Moyes dosłownie wyciska łzy
Komedia „Ostatni list od kochanka” nie sposób obejrzeć bez uronienia morza łez. Film romantyczny, w którym zagrali Shailene Woodley i Callum Turner wzrusza jak żadna inna na platformie Netflix.
W tym artykule: O czym jest komedia romantyczna „Ostatni list od kochanka”? Obsada pokazała chemię na ekranie Komedia romantyczna „Ostatni list od kochanka” przywraca wiarę w prawdziwą miłość Film na podstawie bestsellera Jojo Moyes Największy wyciskacz łez na Netflix Obejrzałam niejeden film romantyczny, zużywając przy tym kilka paczek chusteczek, ale ekranizacja „Ostatniego listu od kochanka” wyryła piętno na moim sercu. Istnieje wiele powodów, dzięki którym ten brytyjski romans jest wyciskaczem łez. Urzeka przede wszystkim fabułą, grą aktorką i malowniczymi obrazkami. O czym jest komedia romantyczna „Ostatni list od kochanka”? Ich namiętny romans przerwał tragiczny w skutkach wypadek. Jednak ich historia da początek nowej miłości. Fabuła oscyluje wokół dwóch przeplatających się wątków osadzonych w różnych czasach.​ Przeglądając archiwa dziennika „The London Chronicle”, Ellie Haworth odkrywa listy miłosne z lat 60. ubiegłego stulecia. Nadawca: „Boot”, odbiorca: „najdroższa J”. By odnaleźć prawdziwe oblicza zakochanych, zaintrygowana dziennikarka za wszelką cenę stara się odszukać pozostałą korespondencję. Krok po kroku odkrywa, co przeszkodziło uczuciu nieusatysfakcjonowanej życiem Jennifer Sterling i dziennikarza Anthony’ego O’Hare. Ich losy splatają się na Lazurowym Wybrzeżu, gdy reporter finansowy ma przeprowadzić wywiad z bogaczem Laurentem Sterlingiem, mężem Jennifer. Niemal od pierwszego spotkania tę dwójkę łączy namiętne uczucie. Trwa ono jednak zdecydowanie zbyt krótko. Kochanków rozdziela wypadek kobiety, która uciekając od męża, uczestniczy w kolizji samochodowej. Doznane obrażenia powodują utratę pamięci, a Jennifer bezpowrotnie zapomina o wielkiej miłości do Anthony’ego. Cała historia ma również swój mały happy end w życiu londyńskiej dziennikarki, której serce zabije mocniej do Rory’ego, archiwisty pomagającego jej rozwikłać sprawę wiekowych listów. Obsada pokazała chemię na ekranie Film „Ostatni list od kochanka” ma znakomitą obsadą, która sprawiła, że ulubione postaci z poczytnego romansu ożyły w pełnej krasie. Shailene Woodley wciela się w postać Jennifer Stirling, żony bogatego przemysłowca, której życie zmienia się po spotkaniu z dziennikarzem Anthonym O'Hare, granym przez Calluma Turnera. Felicity Jones odtwarza rolę Ellie Haworth, ambitnej dziennikarki odkrywającej historię zakazanej miłości z przeszłości. W pozostałych rolach występują Joe Alwyn jako Laurence Stirling, mąż Jennifer, oraz Nabhaan Rizwan jako Rory McCallan, archiwista pomagający Ellie w jej śledztwie. Komedia romantyczna „Ostatni list od kochanka” przywraca wiarę w prawdziwą miłość Ta komedia romantyczna ma wszystko, by chwycić za serce. Zacznę od wzruszających do granic możliwości listów, z których bije siła uczuć głównych bohaterów, jakby właśnie recytowali je widzowi do ucha. Drugi aspekt to kostiumy, które dorzucają wielką cegiełkę do sukcesu spisywanego na starty melodramatu. Jennifer to prawdziwa ikona stylu. Elegancka i kobieca, pełna nostalgii i buntu, nawet w swoich stylizacjach pokazuje, że ma „to coś”. Równie zachwycające jest zestawienie słonecznej Riwiery Francuskiej z szaroburym Londynem, które zabiera widza w nostalgiczną podróż. Osłodą całego filmu jest genialna obsada. I muszę przyznać, że do Shailene Woodley mam niemałą słabość. Jej role zawsze stoją na najwyższym poziomie, a w „Ostatnim liście od kochanka” mistrzowska zagrała tonącą w luksusach marzycielką, której zbytnia uwaga konserwatywnego męża nie wystarcza do szczęścia. Ona marzy o romantycznych uniesieniach, które (jedynie na chwilę) zapewnia jej tytułowy kochanek. Kobiety rządzą w tej produkcji. Obok postaci Jennifer, równie mocnym akcentem jest Ellie. Mniej wyrazista, ale zawzięta. Niewierząca w miłość dziennikarka, której kolana uginają się pod czułymi słowami wyrytymi na kartkach. Film na podstawie bestsellera Jojo Moyes Po ekranizacji bestsellera „Zanim się pojawiłeś” z 2016 roku, Netflix wziął na tapet kolejną powieść Jojo Moyes. Romans w reżyserii Augustine Frizzell to idealna pozycja na seans we dwoje. Produkcję oryginalną na ekran przenieśli Nick Payne i Esta Spalding. Twórcy stworzyli wspólnie uderzające w czułą strunę love story. Największy wyciskacz łez na Netflix Jeśli zastanawiasz się gdzie obejrzeć komedię romantyczną, podpowiadamy, że „Ostatni list od kochanka” znajdziesz w bibliotece Netflixa. Platforma ma w swojej ofercie wiele wartych seansu (i chwytających za serce) tytułów.
Na tę ekranizację książki fani Harlana Cobena czekali latami. Netflix wreszcie bierze się za kultowego bohatera
Netflix i Harlan Coben znów łączą siły, a tym razem stawka jest wyjątkowa. Platforma bierze na warsztat ekranizację książki, na którą fani kryminałów czekali latami, i wprowadza na ekran jednego z najważniejszych bohaterów pisarza.
Netflix i Harlan Coben najwyraźniej nie planują krótkiego romansu. Ich współpraca, która już przyniosła platformie kilka głośnych kryminalnych hitów, właśnie wchodzi na kolejny poziom. Tym razem nie chodzi jednak o pojedynczą historię z mroczną tajemnicą w tle, ale o bohatera z pierwszej ligi, dosłownie i metaforycznie. Serial „Myron Bolitar” jest już w realizacji, a dla fanek i fanów Cobena to jedna z tych wiadomości, na które czeka się latami. Netflix bierze na warsztat jednego z najważniejszych bohaterów Harlana Cobena W relacji Netfliksa z Harlanem Cobenem widać coś, czego w świecie streamingu często brakuje, czyli konsekwencję. Platforma przedłużyła kontrakt z pisarzem i niemal od razu dołożyła do tej umowy tytuł, który ma potencjał na coś więcej niż sezonową premierę. „Myron Bolitar” ma być serialem opartym na jednym z najbardziej rozpoznawalnych bohaterów autora, a informacje o produkcji pojawiły się przy okazji prezentacji Netfliksa podczas nowojorskich upfrontów. Myron Bolitar nie jest anonimową postacią z kryminału „w stylu Cobena”. To bohater z biografią. Był koszykarzem, ale kontuzja przekreśliła jego karierę w NBA. Później odnalazł się w zupełnie innej roli, został agentem sportowym. Tyle że w jego elegancko skrojonej codzienności szybko pojawiło się drugie dno. Sprawy klientów, przyjaciół i znajomych zaczęły zahaczać o przestępstwa, a Bolitar coraz częściej wchodził w rolę nieformalnego detektywa. To właśnie ten kontrast może być największą siłą serialu. Świat sportu, wielkich ambicji, pieniędzy i publicznego wizerunku spotyka się tu z klasycznym napięciem kryminału. A Coben, jak wiadomo, najlepiej czuje się tam, gdzie perfekcyjnie ułożone życie zaczyna pękać w najmniej oczekiwanym momencie. Myron Bolitar ma za sobą dwanaście powieści i ogromny serialowy potencjał Największą przewagą tej ekranizacji jest materiał źródłowy. Myron Bolitar pojawia się w cyklu obejmującym dwanaście powieści, co daje twórcom ogromną przestrzeń do budowania nie tylko pojedynczych spraw, ale też dłuższych wątków, relacji i tajemnic powracających po czasie. Postać zadebiutowała w 1995 roku w książce „Bez skrupułów”. Od tego momentu świat Bolitara krążył wokół sportu, sukcesu, ambicji, lojalności i wizerunku. Dziś te tematy brzmią wyjątkowo aktualnie. W epoce mediów społecznościowych, presji perfekcyjnego życia i kariery wystawionej na publiczny osąd, granica między tym, co prywatne, a tym, co publiczne, bywa wyjątkowo cienka. Właśnie dlatego „Myron Bolitar” może trafić nie tylko do wiernych czytelników Cobena, ale też do widzów, którzy lubią kryminały z bohaterem większym niż sama zagadka. Takim, którego chce się śledzić przez więcej niż jeden sezon. Na ten moment platforma nie ujawniła jeszcze dwóch informacji, które zwykle najmocniej rozpalają dyskusje, czyli obsady i daty premiery. Wiadomo natomiast, że serial jest częścią szerszej współpracy Netfliksa z Harlanem Cobenem, która przyniosła już kilka głośnych adaptacji.
Czesko-słowacki film coming-of-age, w którym lato smakuje jak koniec dzieciństwa. Emocje narastają tu bez krzyku
Słowackie kino rzadko mówi o dorastaniu z taką czułością i szorstkością naraz. „Promise, I’ll Be Fine”, od 2 maja dostępny na HBO Max, to historia chłopaka, który w jedno lato traci niewinność, ale zyskuje bolesną świadomość własnych granic.
Są filmy o dorastaniu, które opowiadają o pierwszej miłości, wakacyjnej wolności i tym szczególnym momencie, kiedy dzieciństwo jeszcze trwa, ale dorosłość już puka do drzwi. „Promise, I’ll Be Fine” Kataríny Gramatovej wybiera inną drogę. To coming-of-age bez sentymentalnych filtrów: surowe, przybrudzone, zanurzone w realiach wiejskiej Słowacji, gdzie dorastanie nie jest przygodą, lecz koniecznością. Lato, motor i dorastanie bez znieczulenia W centrum historii znajduje się 15-letni Enrique, nazywany Eno. Mieszka z babcią w małej miejscowości w tzw. „Hungry Valley”, a lato spędza tak, jak potrafi: jeżdżąc z kolegami na motorze, włócząc się po okolicy, szukając emocji w świecie, który niewiele mu obiecuje. Jego matka, Martina, pojawia się i znika. Wyjeżdża do pracy, wraca na chwilę, zostawia po sobie obietnice i niedopowiedzenia. Eno trzyma się jej kurczowo, bo wiara w matkę jest jednym z ostatnich elementów porządku, który jeszcze nie zdążył się rozpaść. Gramatová nie opowiada tej historii wielkimi gestami. Nie potrzebuje dramatycznych wybuchów ani łzawych scen, by pokazać emocjonalną pustkę. Najmocniej działają tu pauzy, spojrzenia i zwykłe sytuacje, w których pod powierzchnią codzienności zaczyna zbierać się napięcie. Enrique wykonuje dla matki drobne zadania, początkowo traktując je jak naturalny obowiązek. Dopiero z czasem odkrywa, że rzeczywistość jest bardziej skomplikowana, a lojalność wobec najbliższej osoby może stać się pułapką. Miłość do matki, która zaczyna ciążyć To właśnie w tym pęknięciu film Gramatovej jest najciekawszy. „Nade mną niebo, w dolinie ja” nie pyta tylko o to, kiedy dziecko przestaje wierzyć dorosłym. Pyta raczej, ile rozczarowania musi się wydarzyć, zanim miłość zacznie przypominać ciężar. Relacja Eno i Martiny jest zbudowana na tęsknocie, niedosycie i emocjonalnym głodzie. Matka nie jest tu jednowymiarową winowajczynią, ale kimś niepokojąco charyzmatycznym — osobą, którą łatwo usprawiedliwiać, nawet kiedy coraz trudniej jej wierzyć. Zagraniczne recenzje podkreślają przede wszystkim autentyczność filmu. Cineuropa pisała o debiucie Gramatovej jako o historii dojrzewania „pełnej trudnych prawd”, osadzonej w sercu słowackiej wsi, zwracając uwagę na kontrast między nastoletnim niepokojem bohatera a statycznością miejsca, w którym utknął. Recenzenci chwalą autentyczność i surowy realizm Cineccentric zwracało uwagę na znaczenie samej przestrzeni: wieś nie jest tu tłem, ale jednym z głównych bohaterów. Naturalne piękno krajobrazu zderza się z ekonomicznym wykluczeniem, a świat Eno zostaje opisany jako miejsce rezygnacji, frustracji i powolnej utraty złudzeń. Recenzent docenił spokojne, obserwacyjne oko reżyserki oraz jej niechęć do melodramatu, choć również wskazał, że poszczególne nitki narracji nie zawsze splatają się idealnie. Największą siłą filmu pozostaje jednak obsada. Michal Záchenský jako Eno gra tak, jakby kamera złapała go w pół drogi między buntem a bezradnością. Nie ma w tej roli efekciarstwa. Jest napięcie w spojrzeniu, zamknięcie w ciele, zawstydzona potrzeba bliskości. IndieHoy pisało, że Záchenský daje bohaterowi wewnętrzną siłę przykrytą warstwą kruchości, która najmocniej ujawnia się w jego oczach. To bardzo trafne rozpoznanie — Eno jest chłopakiem, który jeszcze nie umie nazwać tego, co czuje, ale już wie, że coś zostało mu zabrane. Eva Mores i Michal Záchenský grają bez fałszu Eva Mores jako Martina ma mniej ekranowego czasu, ale zostawia wyraźny ślad. W jej postaci jest coś magnetycznego i niepokojącego zarazem. The Hollywood Reporter, którego recenzję przedrukował News Pub, zwracał uwagę, że Mores potrafi w krótkich scenach zbudować złożony portret matki — osoby pełnej uroku, ale też emocjonalnie nieuchwytnej. Ten sam tekst chwalił „przeżytą”, naturalistyczną autentyczność filmu, która nadaje nawet znajomej historii coming-of-age prawdziwą pilność. „Promise, I’ll Be Fine” – czy warto obejrzeć? „Promise, I’ll Be Fine” jest filmem skromnym, ale nie małym. Jego siła nie leży w zaskakującej fabule, lecz w sposobie patrzenia na bohatera i jego świat. Gramatová pokazuje dorastanie jako proces bolesnego odklejania się od iluzji. Dzieciństwo nie kończy się tu jedną sceną, jednym odkryciem, jednym dramatycznym wyborem. Ono osuwa się powoli — wraz z kolejną wymówką matki, kolejnym plotkarskim spojrzeniem, kolejną prawdą, której nie da się już odsunąć. To kino ciche, obserwacyjne i chwilami nierówne, ale pełne emocjonalnej prawdy. Najlepsze wtedy, gdy nie tłumaczy za dużo. Gdy pozwala, by wiejska droga, motor, spojrzenie babci albo milczenie matki powiedziały więcej niż dialog. „Promise, I’ll Be Fine” zostaje w pamięci nie jako film o wielkim buncie, ale o tym pierwszym, najtrudniejszym geście dorosłości: przyznaniu przed samym sobą, że ktoś, kogo kochamy, może nas zawieść.
Tęsknisz za „Tego lata stałam się piękna”? Wyspa, rodzinne sekrety i zakazany urok lata. Prime Video szykuje nową obsesję
Nowy adres, nowe uczucia i przeszłość, która nie daje się zostawić za sobą. "Sterling Point" zapowiada się jak wakacyjny dramat dla tych, którzy lubią, gdy pod pięknymi kadrami kryją się sekrety, rodzinne napięcia i romans z komplikacjami.
Brakuje wam środowych wieczorów z „The Summer I Turned Pretty”, a może nie możecie się już doczekać 3. sezonu „My Life with the Walter Boys”? Zagraniczne media donoszą, że nowy serial Prime Video może być idealną alternatywą dla widzów, którzy lubią coming-of-age podszyte romansem, tajemnicą i rodzinnymi sekretami. Jedna data, osiem odcinków i globalny start bez czekania „Sterling Point” od początku będzie serialem do pochłonięcia jednym tchem. 5 sierpnia 2026 roku Prime Video udostępni wszystkie osiem odcinków produkcji jednocześnie, bez cotygodniowego czekania na ciąg dalszy. To dobra wiadomość dla widzów, którzy lubią wejść w historię całkowicie – śledzić każdy sekret, każde spojrzenie i każdy emocjonalny zwrot akcji bez przerw między odcinkami. Wraz z datą premiery platforma pokazała też pierwsze zdjęcia z serialu. I choć to dopiero przedsmak tej historii, kadry sugerują dokładnie ten rodzaj emocji, którego szukają fani coming-of-age: napięcie między bliskością a sekretem, spojrzenia mówiące więcej niż dialogi i relacje, w których każdy gest może coś zmienić. Jest w nich obietnica letniego dramatu – z romansem, rodzinną zagadką i atmosferą, która zamiast pocztówkowego spokoju przynosi lekki niepokój. View oEmbed on the source website Annie Jacobson wchodzi w dorosłość na wyspie, która nie obiecuje spokoju Bohaterką „Sterling Point” jest 17-letnia Annie Jacobson, grana przez Ellę Rubin. Dziewczyna dorasta w Nowym Jorku razem z bratem bliźniakiem i adopcyjnym ojcem, który stworzył jej bezpieczny, bliski dom. Jej życie zmienia się jednak w chwili, gdy dowiaduje się, że odziedziczyła wyspę w Kanadzie po tajemniczym dziadku. Brzmi jak początek idealnej letniej historii? Tylko pozornie. Wyspa szybko okazuje się miejscem, w którym Annie nie tyle odpoczywa od dotychczasowego życia, ile zaczyna je układać na nowo. Pojawiają się nowe przyjaźnie, pierwsze uczucia i pytania, których wcześniej nie musiała sobie zadawać. Najważniejsze dotyczą jednak rodziny – tej, którą znała, i tej, o której istnieniu dopiero zaczyna się dowiadywać. W obsadzie znaleźli się także Keen Ruffalo jako brat bliźniak Annie oraz Jay Duplass jako jej adopcyjny ojciec. To właśnie ich relacje mogą okazać się jednym z najciekawszych elementów serialu. „Sterling Point” zapowiada się bowiem nie tylko jako opowieść o dorastaniu i wakacyjnym zauroczeniu, ale też o tym momencie, w którym rodzinne historie przestają być proste, a dorosłość zaczyna się od niewygodnych pytań. To nie tyle prosta kopia „The Summer I Turned Pretty” czy „My Life with the Walter Boys”, ale raczej jako serial dla tej samej widowni: tych, którzy lubią, gdy letnia sceneria jest tylko początkiem, a pod spodem kryją się sekrety, trudne rozmowy i uczucia, które przychodzą w najmniej wygodnym momencie.
Reżyser nominowanej do Oscara „Dziewczyny z igłą” szykuje film na podstawie głośnej książki. W roli głównej gwiazda „Sukcesji”
„The Passenger” Magnusa von Horna to historia ucieczki, która zaczyna się nie od biegu, lecz od pęknięcia świata. W centrum: Jeremy Strong jako Otto Silbermann – człowiek, który traci dom, bezpieczeństwo i złudzenie, że dawny porządek jeszcze wróci.
Strong wcieli się w Ottona Silbermanna, zamożnego niemieckiego Żyda, który po pogromach listopada 1938 roku ucieka z Berlina. Film będzie adaptacją powieści „Podróżny” Ulricha Alexandra Boschwitza – tekstu napisanego niemal na gorąco, w cieniu wydarzeń, które dopiero miały odsłonić swój pełny, katastrofalny wymiar. Cztery dni, w których Berlin przestaje być domem Akcja „The Passenger” rozgrywa się w listopadzie 1938 roku, tuż po Nocy Kryształowej. Otto Silbermann, zamożny niemiecki Żyd, jeszcze niedawno mógł wierzyć, że chronią go pozycja, pieniądze i reguły świata, który znał od zawsze. Nagle okazuje się jednak, że wszystko, co budowało jego poczucie bezpieczeństwa, przestaje mieć znaczenie. Silbermann nie ucieka w sposób efektowny ani heroiczny. Nie ma gotowego planu, bezpiecznej trasy ani pewności, komu może zaufać. Przez cztery dni przemieszcza się od pociągu do pociągu, próbując ocalić życie, majątek i resztki dawnej tożsamości. Kolejne stacje, przedziały i przypadkowe spotkania tworzą przestrzeń pozornego ruchu, która coraz bardziej przypomina pułapkę. Właśnie w tym napięciu najmocniej wybrzmiewa materiał, po który sięga Magnus von Horn. „The Passenger” ma potencjał thrillera ucieczki, ale takiego, który nie opiera się na widowiskowych pościgach. Jego siłą może być narastające poczucie osaczenia: pytanie o dokumenty, zbyt długie spojrzenie obcego człowieka, świadomość, że każdy kolejny wybór jest tylko chwilowym odsunięciem katastrofy. Najbardziej niepokojące w tej historii jest jednak nie samo zagrożenie, lecz moment, w którym bohater wciąż próbuje wierzyć, że dawny porządek można jeszcze odzyskać. Że wystarczy przeczekać, przekupić, przekonać kogoś do pomocy, wsiąść do następnego pociągu. Tymczasem kraj, który był domem, krok po kroku zamienia się w miejsce bez wyjścia. Von Horn otwiera nowy rozdział, Jeremy Strong daje twarz ucieczce Dla Magnusa von Horna „The Passenger” będzie pierwszym filmem anglojęzycznym i kolejnym ważnym projektem po „Dziewczynie z igłą”, nominowanej do Oscara w kategorii najlepszego filmu międzynarodowego. Reżyser ponownie sięga po historię, która nie działa jak zamknięty rozdział z przeszłości, lecz jak opowieść o chwili, w której człowiek zostaje wystawiony na graniczną próbę. Film powstaje na podstawie powieści „Podróżny” Ulricha Alexandra Boschwitza, a scenariusz von Horn współtworzy z Aleko Gotscheffem. To ważne, bo siła tej historii nie leży wyłącznie w historycznym kontekście. Leży także w psychologii bohatera, który z każdym kilometrem coraz wyraźniej rozumie, że traci nie tylko dom i bezpieczeństwo, lecz także język, którym dotąd opisywał własne życie. Dlatego wybór Jeremy’ego Stronga wydaje się tak znaczący. Aktor nagrodzony Emmy za „Sukcesję” i nominowany do Oscara za rolę Roya Cohna w „Wybrańcu” potrafi budować napięcie bez wielkich gestów. W jego najlepszych rolach najwięcej dzieje się pod powierzchnią: w pauzie, spojrzeniu, drobnej zmianie tonu. Otto Silbermann może być dla niego postacią właśnie tego rodzaju – człowiekiem, który próbuje zachować kontrolę, choć wszystko wokół dowodzi, że kontrola już nie istnieje. Cannes uruchamia międzynarodową drogę filmu Za produkcję odpowiadają Port au Prince Films, czyli Jan Krueger i Rosh Khodabakhsh, oraz Lava Films z Mariuszem Włodarskim. Producentką wykonawczą jest Martina Valentina Baumgartner. FilmNation Entertainment współfinansuje projekt i planuje rozpocząć jego sprzedaż w Cannes, co od razu wpisuje „The Passenger” w międzynarodowy obieg kina prestiżowego. FilmNation pozyskało prawa światowe do filmu, z wyłączeniem terytoriów niemieckojęzycznych i Polski. Ten układ dobrze pokazuje, że projekt ma funkcjonować szeroko, ale jednocześnie pozostaje mocno związany z europejską pamięcią historyczną. To nie jest tylko dramat kostiumowy ani kolejna opowieść o ucieczce. To film o momencie, w którym człowiek odkrywa, że świat może skończyć się nie nagle, lecz poprzez serię coraz mniejszych zamkniętych drzwi. Jeśli von Horn utrzyma ten ton, „The Passenger” może stać się kinem eleganckim, nerwowym i bardzo precyzyjnym. Historią rozgrywaną w pociągach, na peronach i w twarzy człowieka, który wciąż jest w ruchu, choć coraz lepiej rozumie, że nie ma już bezpiecznego kierunku.
Władza, manipulacja, superbohaterowie z kompleksem boga. Flagowy serial Prime Video to jazda bez trzymanki (i mistrzostwo gatunku)
Seriale o superbohaterach zwykle opowiadają o ratowaniu świata. Ten robi coś odwrotnego – zdejmuje maski, obnaża mechanizmy władzy i pokazuje, jak cienka jest granica między bohaterem a potworem. „The Boys” stało się jedną z najbardziej prowokujących historii współczesnej telewizji.
Superbohaterowie mieli ratować świat. W uniwersum „The Boys” ratują przede wszystkim własne interesy, kontrakty reklamowe i pozycję w rankingach popularności. Serial Amazona od momentu premiery w 2019 roku z premedytacją demoluje mit nieskazitelnego herosa i robi to z bezczelną satysfakcją. Krew leje się tu litrami, moralność jest płynna, a za perfekcyjnym wizerunkiem bohaterów kryją się ego, przemoc i cynizm. I właśnie dlatego „The Boys” stało się jednym z najgłośniejszych seriali ostatnich lat. Bohaterowie jako celebryci i produkt marketingowy Członkowie elitarnej Siódemki, czyli odpowiednik Avengersów w tym świecie, występują w filmach, reklamach i programach telewizyjnych. Sprzedają figurki, patriotyczne slogany i własne linie produktów, a publiczność widzi w nich nieskazitelnych obrońców ludzkości. Problem polega na tym, że prywatnie są wszystkim, tylko nie bohaterami. „The Boys” z chirurgiczną precyzją pokazuje hipokryzję kultury celebrytów i mechanizmy budowania wizerunku. Superbohaterowie są tu marką, którą można sprzedać, wypromować i wykorzystać politycznie. Ta satyryczna wizja działa tym mocniej, że w wielu momentach przypomina rzeczywiste mechanizmy współczesnej popkultury. Homelander – najbardziej przerażający bohater serialu Jedną z najmocniejszych postaci serialu jest Homelander. Z zewnątrz idealny – patriotyczny, charyzmatyczny i niemal bosko potężny. W praktyce to narcystyczny tyran, który coraz bardziej przestaje wierzyć w jakiekolwiek granice. Antony Starr stworzył jedną z najbardziej niepokojących ról współczesnej telewizji. Jego bohater potrafi w jednej chwili być uśmiechniętym symbolem Ameryki, a chwilę później kimś zdolnym do absolutnego okrucieństwa. Ta mieszanka uroku, psychopatii i nieograniczonej władzy sprawia, że Homelander jest postacią, od której trudno oderwać wzrok – i jednocześnie jedną z najbardziej przerażających figur we współczesnej popkulturze. Chcesz oglądać najbardziej inspirujące filmy i seriale? Zapisz się do <a id="menurkua" class="fui-Link ___1q1shib f2hkw1w f3rmtva f1ewtqcl fyind8e f1k6fduh f1w7gpdv fk6fouc fjoy568 figsok6 f1s184ao f1mk8lai fnbmjn9 f1o700av f13mvf36 f1cmlufx f9n3di6 f1ids18y f1tx3yz7 f1deo86v f1eh06m1 f1iescvh fhgqx19 f1olyrje f1p93eir f1nev41a f1h8hb77 f1lqvz6u f10aw75t fsle3fq f17ae5zn" title="https://www.elle.pl/newsletter/" href="https://www.elle.pl/newsletter/" target="_blank" rel="noreferrer noopener" aria-label="Link newslettera ELLE">newslettera ELLE, odbierz kod i skorzystaj z 2-miesięcznego dostępu do Player.pl. Drużyna, która walczy z superbohaterami Naprzeciw potędze Vought i Siódemki staje grupa ludzi, którzy nie mają żadnych nadprzyrodzonych zdolności. Mają jednak ogromną determinację i bardzo osobiste powody, by walczyć z systemem. Na ich czele stoi Billy Butcher – brutalny i bezkompromisowy antybohater, który zrobi wszystko, by zniszczyć świat superbohaterów. Towarzyszą mu Hughie, Mother’s Milk, Frenchie i Kimiko. Serial poświęca dużo miejsca relacjom między tymi postaciami. Dzięki temu „The Boys” nie jest jedynie widowiskową satyrą na kino superbohaterskie, ale również historią o traumie, zemście i cienkiej granicy między sprawiedliwością a obsesją. Serial, który nie bierze jeńców Jednym z największych atutów produkcji jest jej bezkompromisowość. „The Boys” bywa brutalne, wulgarne, momentami groteskowe, ale właśnie w tej przesadzie kryje się jego siła. Twórcy nie boją się uderzać w wielkie korporacje, media, marketing i politykę. Serial pokazuje, jak łatwo manipulować opinią publiczną i jak szybko heroiczny mit może stać się narzędziem kontroli. Przez cztery sezony produkcja zdobyła ogromną popularność na całym świecie. Widzowie doceniają nie tylko widowiskową akcję i efekty specjalne, ale przede wszystkim wyraziste postaci i scenariusz, który nie boi się prowokować. Finał, który zamknie historię Historia „The Boys” zmierza już ku końcowi. Zapowiedziany piąty sezon ma być ostatnim rozdziałem opowieści i przynieść ostateczne starcie między Billym Butcherem a Homelanderem. View oEmbed on the source website Ten konflikt od początku jest sercem całej historii – dwóch ludzi przekonanych, że tylko oni mogą uratować świat, choć każdy z nich rozumie „ratunek” zupełnie inaczej. Jedno jest pewne: „The Boys” nie zamierza kończyć się spokojnie. Jeśli serial czegoś nauczył widzów, to tego, że w tym świecie bohaterowie rzadko wychodzą z walki czyści, a zwycięstwo bardzo często ma gorzki smak.
Romans to nie „guilty pleasure”. Dlaczego stał się najbardziej feministycznym gatunkiem? „Prawo do przyjemności było zarezerwowane dla mężczyzn”
Rewanż gatunku, który dominuje w rankingach sprzedaży i bije rekordy oglądalności na ekranie
Przyznać się do bezwarunkowej miłości do romansów to dziś niemal akt odwagi. Trochę jak wyznać, że nie przepadasz za sushi, nigdy nie próbowałaś detoksu sokowego albo – herezja – nie interesuje cię koreańska pielęgnacja. Powiedzieć głośno, że poruszyło cię „Pozwól się znienawidzić”, a „Duma i uprzedzenie” to dla ciebie najpiękniejsza powieść świata, bywa wręcz niewyobrażalne. W efekcie, w towarzystwie pseudointelektualnych znajomych z przesadnym zapałem wychwalasz „Ulissesa” Joyce’a – choć tak naprawdę nigdy nie byłaś pewna, czy w pełni go rozumiesz. I dlatego chwała czytnikom e-booków, dzięki którym możesz czytać to, na co naprawdę masz ochotę, sprawiając wrażenie, że pochłaniasz najnowszą książkę Baricco. Inaczej nawet podróż metrem wymagałaby literackiej fikcji. Romans od lat traktowany jest jak literatura drugiej kategorii. Co więcej, bywa oskarżany o mizoginię. Ale czy słusznie? Rewanż gatunku, który podbił także telewizję Fakty są takie: literatura romantyczna tworzona jest głównie przez kobiety i dla kobiet. Już to powinno budzić większą uważność wobec gatunku, który niemal nigdy nie jest traktowany na równi z „ambitną” prozą, a którego intencjom rzadko daje się kredyt zaufania. Jej głębia jest stale podważana – mimo że liczby mówią same za siebie. To najbardziej dochodowy segment rynku wydawniczego. Od czasów Sophie Kinselli krzywa sprzedaży nie przestaje rosnąć. Oczywiście spektakularny skok przyniósł fenomen pana Greya, ale prawdziwą konsekrację zapewnił dopiero #BookTok. Książki wiralowo zdobywają popularność, tropy fabularne przenikają do codziennego języka, a kolejne ekranizacje biją rekordy oglądalności. „Bridgertonowie”, „Tego lata stałam się piękna”, a wcześniej klasyczne „Wichrowe Wzgórza” – wszystkie czerpią z tradycji romansu i potwierdzają jego kulturową siłę. Oda do bohaterek współczesnych powieści O ile klasyka bywa traktowana z większą pobłażliwością, o tyle współczesne romanse wciąż spotykają się z nieufnością. A przecież to z nich wyrosły bohaterki, które na trwałe zapisały się w zbiorowej wyobraźni i jednoznacznie symbolizowały kobiecą emancypację na ekranie 16:9. Czwórka z „Seksu w wielkim mieście”, bohaterki „Diabeł ubiera się u Prady”, „Wyznania zakupoholiczki” czy „Dziennika Bridget Jones” – wszystkie narodziły się na kartach książek. I to właśnie literackie źródło jest ich największą siłą, bo żaden scenariusz nie tworzy postaci tak złożonych jak dobra powieść. Z wadami, niepewnościami i ambicjami, bohaterki te zdefiniowały swoją epokę i przekształciły krajobraz kulturowy. Współczesna literatura „kobiecego różu” odświeżyła swoje kanony, kreśląc portrety złożonych, fascynujących kobiet – dalekich od perfekcyjnych ideałów rodem z bajek Disneya. Trzymają one w rękach własną przyszłość, są naturalnymi spadkobierczyniami Emmy Woodhouse i Elizabeth Bennet, które już w XIX wieku potrafiły doskonale o siebie zadbać. To kobiety, które szukają miłości, ale równocześnie walczą o satysfakcjonującą, uznaną pracę. Stawiają przyjaźń na pierwszym miejscu i nieustannie redefiniują siebie. Przeżywają seksualność bez tabu – w relacjach opartych na wzajemnej zgodzie, świadomej eksploracji i braku przymusu. Czy romans jest lekturą feministyczną? W tym sensie powieści romantyczne można uznać za w pełni feministyczne. Ciągłe ich deprecjonowanie wydaje się kolejnym sposobem na umniejszanie kobiecego świata – jego potrzeb, pragnień i narracji. Jak zauważa dr Smith w rozmowie z „Bustle”: „Romans oferuje modele zgody i rozmowy o seksie oraz seksualności, których próżno szukać gdzie indziej. Kobiety w romansach mają nie tylko prawo prosić o to, czego chcą w relacjach i w seksie – one czują, że to im się należy. Oczekują satysfakcji i równości. Prawo do przyjemności przez wieki było zarezerwowane dla mężczyzn, ale przynajmniej w literaturze romantycznej staje się również kobiecą prerogatywą. Bohaterki współczesnych powieści to bardzo silny symbol emancypacji”. Trudno się z tym nie zgodzić.
Ten polski serial był hitem Netflixa w 2025 roku. Mimo upływu czasu wciąż rozwala widzów na łopatki
„Heweliusz” wciąż jest dostępny na Netflixie. To najdroższa polska produkcja w historii platformy, pięcioodcinkowy dramat katastroficzny, który wstrząsnął widzami i pokazał, że polska telewizja potrafi rywalizować z największymi światowymi hitami.
To kolejna polska produkcja Netflixa, która mimo upływu kilku miesięcy od premiery wciąż przyciąga uwagę całego świata. „Heweliusz” to najdroższy serial w historii polskiego kina telewizyjnego - pięcioodcinkowy dramat katastroficzny, który w 2025 roku szybko stał się najlepszym polskim serialem Netflixa. Produkcja twórców „Rojsta” i „Wielkiej wody” zachwyca rozmachem, realistycznym oddaniem sztormowych scen i emocjonalnym ciężarem opowieści. Jeśli jeszcze go nie widzieliście - warto nadrobić tę pozycję. Jestem przekonana, że was zachwyci. O czym jest serial „Heweliusz”? „Heweliusz” opowiada historię jednej z najbardziej tragicznych katastrof morskich w historii Polski - zatonięcia promu „Jan Heweliusz” w 1993 roku, podczas rejsu ze Świnoujścia do Ystad. Nie jest to jednak dokument, a serial fabularyzowany, inspirowany historią zatonięcia statku. Podczas feralnego rejsu ekipy ratownicze miały ogromne trudności, żeby dostać się do przewróconego, dryfującego do góry dnem promu, zanim ten całkowicie zatonął. W katastrofie u wybrzeży niemieckiej wyspy Rugia zginęło 55 osób. Dwudziestu marynarzy i trzydziestu pięciu pasażerów. Pomoc, która choć nadeszła o czasie - ocaliła tylko dziewięć osób znajdujących się na pokładzie szalupy ratunkowej. Twórcy skupili się na trzech płaszczyznach: samej katastrofie, emocjonalnej żałobie bliskich oraz społecznym i politycznym tle rozpadu państwa i mechanizmów odpowiedzialności. Produkcja łączy elementy dramatu i katastroficznego widowiska, ukazując kulisy ludzkiej tragedii oraz jej skutki. „Heweliusz” to nie tylko serial o katastrofie, ale też o żałobie, stracie i walce z dysfunkcyjnym państwem o dobre imię i godność tych, którzy zginęli. Mamy nadzieję, że oprócz skali oraz rozmachu produkcji, widzów zachwyci i poruszy olbrzymi potencjał dramaturgiczny i emocjonalny tej historii. Tym samym mamy także świadomość odpowiedzialności, jaka na nas spoczywa, dlatego naszym zadaniem jest przede wszystkim oddać sprawiedliwość wszystkim tym, których dotknęła ta tragedia - skomentował Jan Holoubek, reżyser. W serialu postawiono na zaawansowane efekty specjalne, realistyczne odwzorowanie sztormowych scen na Bałtyku oraz dopracowane detale scenografii. Widzowie, którzy jeszcze nie widzieli serialu mogą spodziewać się widowiska na poziomie najlepszych zagranicznych produkcji. Budżet jest tu doskonale widoczny i robi wrażenie – „Heweliusz” jest bowiem najdroższą polską produkcją Netflixa. View oEmbed on the source website Kto stoi za produkcją serialu „Heweliusz”? Za reżyserię odpowiada Jan Holoubek - twórca uwielbianego przez widzów serialu „Rojst”. Scenariusz stworzył Kasper Bajon, a producentką została Anna Kępińska. To nie pierwsza wielka „wodna” produkcja takiego składu - to oni stoją za świetnie ocenianym serialem „Wielka woda” o powodzi stulecia we Wrocławiu, który otrzymał wysokie recenzje od widzów. Produkcja serialu Heweliusz w liczbach to łącznie 10 miesięcy przygotowań produkcyjnych, 8-miesięczny okres zdjęciowy od stycznia do sierpnia 2024 roku z liczbą 105 dni zdjęciowych, ponad 120 aktorów, 3000 statystów, 2000 pojazdów grających, w tym 200 TIRów/ciężarówek, 700 ton wody (większość w obiegu zamkniętym), 1 kilometr konstrukcji deszczownic i trawersów plus 70 lokacji. Zdjęcia kręcono m.in na gigantycznym basenie w Belgii. Jednym z głównych bohaterów serialu jest samo Morze Bałtyckie, dlatego kluczowe dla produkcji oprócz hal zdjęciowych i brukselskiego basenu są prawdziwe, bałtyckie zdjęcia wodne, jak i realistyczne lokacje portowe polskiego wybrzeża. Zaczynając od Świnoujścia, z którego w ostatni rejs do Ystad wypłynął prom Jan Heweliusz, przez Darłowo, na Gdyni, Sopocie i Gdańsku kończąc. „Heweliusz” to najdroższa polska produkcja Netflixa. Budżet wyniósł około 61,7 mln zł, a w realizacji wzięło udział ponad 2 560 polskich firm. A efekty specjalne, scenografia i kostiumy zostały podporządkowane prawdzie historycznej, ale też emocjonalnej - tak, by widz poczuł klimat dramatycznej nocy na Bałtyku. Obsada serialu „Heweliusz” W obsadzie „Heweliusz”, który już, że względu na skalę i budżet przedsięwzięcia nazywany jest superprodukcją, znalazły się duże nazwiska polskiej kinematografii m.in. Magdalena Różczka, Borys Szyc, Michała Żurawski, Konrada Eleryk, Michalina Łabacz i Tomasza Schuchardt. - To bardzo istotny serial. Myślę, że na nowo rozbudzi emocje związane z tą katastrofą i dramatem, ale też z wieloma współczesnymi tragediami, które rozgrywają się na naszych oczach - mówił o serialu aktor Piotr Rogucki. - Opowiadamy o brutalnym mechanizmie działania ludzi w obliczu kryzysu: o ukrywaniu prawdy, przerzucaniu winy i unikaniu odpowiedzialności. To coś, co niestety wciąż się powtarza - i w życiu, i w historii - przekonywał w wywiadzie dla Fakt.pl „Heweliusz” wciąż dostępny na Netflix „Heweliusz” trafił na platformę Netflix 5 listopada 2025 roku. Serial liczy pięć odcinków i mimo upływu czasu wciąż jest dostępny dla widzów. Po premierze „Heweliusz” szybko stał się najchętniej oglądanym polskim serialem Netflixa, zdobywając ponad 3,3 mln wyświetleń w pierwszym tygodniu i trafiając na 4. miejsce w globalnym rankingu nieanglojęzycznych produkcji. To dowód, że produkcja nie tylko zachwyciła realizacją, ale też poruszyła i przyciągnęła widzów na całym świecie masowo przed ekrany.