Krytycy są zgodni, że nowy miniserial ze świata „Gry o tron” to perełka HBO Max. Fani Westeros muszą go obejrzeć
Westeros znów otwiera swoje bramy. „Rycerz siedmiu królestw” to nowy serial HBO osadzony sto lat przed „Grą o tron” – bardziej kameralny, surowy i skupiony na honorze, politycznych intrygach oraz rycerskiej drodze przez niebezpieczny świat Siedmiu Królestw.
Westeros znów wzywa. HBO wypuściło serial „Rycerz siedmiu królestw”, który jest powrotem do uniwersum „Gry o tron” – tym razem sto lat przed narodzinami Daenerys Targaryen i wojną o Żelazny Tron. Nowy serial liczy sześć odcinków i opowiada historię, która – choć pozbawiona smoków – tłumaczy, jak kształtował się świat znany fanom kultowej sagi. To Westeros bardziej przyziemne, brutalne i boleśnie ludzkie. Fabuła serialu „Rycerz siedmiu królestw” to ekranizacja opowiadań George’a R.R. Martina znanych jako Opowieści o Dunku i Jaju. Akcja rozgrywa się w czasach, gdy ród Targaryenów wciąż zasiada na Żelaznym Tronie, a smoki są już tylko legendą – podobnie jak ich dawna potęga. Głównym bohaterem jest sir Duncan Wysoki, zwany Dunkiem (Peter Claffey) – wędrowny rycerz bez wielkiego nazwiska, ale z jasno określonym kodeksem honorowym. Towarzyszy mu bystry, bezczelny giermek Jajo (Dexter Sol Ansell). Razem przemierzają królestwo, biorą udział w turniejach rycerskich, wikłają się w polityczne intrygi i spotykają przedstawicieli możnych rodów. To historia drogi, która pokazuje Westeros z perspektywy ludzi stojących z dala od wielkich tronów, ale w samym centrum nadchodzących konfliktów. Obsada serialu: kto gra w prequelu „Gry o tron”? HBO postawiło na mieszankę świeżych twarzy i doświadczonych aktorów: Peter Claffey – ser Duncan Wysoki Dexter Sol Ansell – Jajo (Aegon Targaryen) Daniel Ings – ser Lyonel Baratheon Bertie Carvel – Baelor Targaryen Sam Spruell – Maekar Targaryen Shaun Thomas – Raymun Fossoway Henry Ashton – Daeron Targaryen Tanzyn Crawford – Tanselle Finn Bennett – Aerion Targaryen Producentem wykonawczym serialu jest George R.R. Martin, co dla fanów „Gry o tron” jest jasnym sygnałem: to nie będzie luźna wariacja, lecz wierna adaptacja. Za sterami produkcji stoi Ira Parker, a całość powstaje we współpracy HBO z Warner Bros. Discovery. Westeros bez smoków, ale z pazurem - recenzje serialu „Rycerz siedmiu królestw” rezygnuje z widowiskowej fantastyki na rzecz surowego realizmu. Zamiast smoków – pot i krew na turniejowych arenach. Zamiast magii – polityczne napięcia, ambicje i zdrady. Jeśli lubisz rycerskie pojedynki, kamienne zamki, obozowiska i narady, ten serial wciągnie cię bez pamięci. To klimat bliższy pierwszym sezonem „Gry o tron”. Kulisy produkcji: gdzie kręcono „Rycerza siedmiu królestw”? Zdjęcia realizowano głównie w Irlandii Północnej, m.in. w Belfaście, Ballymenie, Strangford oraz w malowniczym Tollymore Forest Park – doskonale znanym fanom „Gry o tron”. Część scen powstała również w Londynie. Twórcy postawili na maksymalną wiarygodność historyczną. Kostiumy i scenografie wykonano z dbałością o detale, podkreślając ciężar epoki i surowość świata, w którym honor bywa równie niebezpieczny jak zdrada. Dlaczego „Rycerz siedmiu królestw” może być najlepszym powrotem do Westeros? Ten serial nie próbuje przebić „Gry o tron” rozmachem. Zamiast tego wraca do jej korzeni: dobrze napisanych postaci, moralnych dylematów i świata, w którym każda decyzja ma swoją cenę. Jeśli „Gra o tron” była opowieścią o władzy, to „Rycerz siedmiu królestw” jest historią o tym, jak rodzi się legenda – krok po kroku, bez smoków, ale z ostrzem miecza zawsze gotowym do użycia.
Życie na abonament, śmierć na klik i technologia bez hamulców. 8. sezon najmocniejszego serialu Netflixa nadchodzi
Życie na abonament, śmierć na klik i technologia bez hamulców – „Black Mirror” znów ostrzega przed światem, który przestaje być fikcją. Twórca serialu potwierdził 8. sezon, a rzeczywistość po raz kolejny niepokojąco dogania wizję Netfliksa.
„Black Mirror” to jeden z najmocniejszych i najbardziej wpływowych seriali Netflixa, który na stałe zapisał się w kulturze masowej. Jego odcinki stały się punktem odniesienia w dyskusjach o technologii, przyszłości i moralnych dylematach współczesnego świata. W czasach, gdy coraz trudniej odróżnić fikcję od rzeczywistości, antologia stworzona przez Charliego Brookera idealnie wpasowuje się w dominujące trendy popkulturowe i społeczne. Twórca serialu, Charlie Brooker, oficjalnie potwierdził powstanie sezonu 8. W rozmowie z platformą Netflix Tudum, Brooker zdradził, że nowe odcinki są już w fazie tworzenia. Jak podkreślił, „Black Mirror powróci, a w międzyczasie rzeczywistość je dogoni”. Słowa te wywołały burzę entuzjazmu wśród fanów, którzy od miesięcy spekulowali o przyszłości serii. Brooker zaznaczył, że proces twórczy został już uruchomiony: „Ten fragment mojego mózgu już został aktywowany i pracuje”. Tym samym rozwiał wszelkie wątpliwości co do kontynuacji jednej z najbardziej wpływowych antologii science fiction ostatnich lat. Co już wiemy o nowym sezonie Black Mirror? Na ten moment wiadomo, że sezon 8 zachowa formułę antologii, z której serial słynie – każdy odcinek będzie opowiadał odrębną historię. Brooker porównał pracę nad nową odsłoną do tworzenia albumu muzycznego, w którym poszczególne utwory mają różne rytmy i tonacje. „Czego jeszcze nie robiliśmy i w jaki ton chcemy uderzyć?” – tym pytaniem kieruje się przy budowaniu scenariuszy. Choć szczegóły fabularne pozostają nieujawnione, można się spodziewać kolejnych niepokojących i prowokujących do myślenia wizji przyszłości. Seria, znana z dystopijnego podejścia do technologii i społeczeństwa, ma powrócić w jeszcze mocniejszej formie. Sezon 7 był przełomowy, sezon 8 ma być jeszcze mocniejszy Sezon 7, który zadebiutował na Netfliksie wiosną 2025 roku, składał się z sześciu odcinków i zebrał pozytywne recenzje, mimo że nie wszystkie epizody spotkały się z entuzjazmem fanów. W obsadzie pojawili się m.in. Will Poulter, Cristin Milioti, Peter Capaldi, Rashida Jones, Issa Rae oraz Emma Corrin. Serial liczy już łącznie 33 odcinki, emitowane przez 14 lat istnienia produkcji. Przypomnijmy, że od 3. sezonu za produkcję odpowiada Netflix, który przejął prawa do serialu od brytyjskiego Channel 4 w 2015 roku. Choć informacja o powrocie serialu jest ekscytująca, Charlie Brooker zaznaczył, że premiera sezonu 8 nie nastąpi w 2026 roku. Oznacza to, że widzowie będą musieli uzbroić się w cierpliwość – najwcześniejsza możliwa data premiery to 2027 rok. Jedno jest pewne – „Black Mirror” nadal intryguje, prowokuje i zaskakuje. Dzięki potwierdzeniu przez samego twórcę, fani mogą oczekiwać kolejnej dawki mrocznej refleksji nad przyszłością technologii i kondycją ludzką.
Dlaczego w 2026 tęsknimy za 2016? Te 5 lifestyle'owych trendów sprzed dekady wspominamy z nostalgią
Dlaczego nostalgicznie wracamy do życia sprzed dekady? Co stoi za viralem „2026 to nowy 2016” i jakie wydarzenia z tego roku naprawdę warto zapamiętać? Oto 5 trendów, o których w 2016 mówili wszyscy (i to nie bez powodu).
– Dlaczego akurat 2016? – to pytanie zaczęłam zadawać bliskim kilka dni temu, próbując przypomnieć sobie, co ja właściwie robiłam dziesięć lat temu. W archiwach Instagrama i Facebooka znalazłam to, czego jeszcze niedawno wstydziłabym się komukolwiek pokazać: zdjęcia z filtrem psa czy boho wiankiem na głowie to dopiero początek. Kiedy odkryłam jednak, że nostalgiczny powrót do życia sprzed dekady to nie przypadkowe viralowe wyzwanie, ale właściwie mikrozjawisko socjologiczne, postanowiłam sprawdzić, co naprawdę liczyło się w 2016. Wybrałam 5 trendów, za którymi tęsknota jest nawet bardziej niż uzasadniona. W tym artykule: Na czym polega trend „2026 to nowy 2016”? Nowy rozdział Instagrama, czyli początki InstaStories Prime time filtrów i upiększeń w mediach społecznościowych To wtedy pokochałyśmy Taco. Najgłośniejsze albumy 2016 rozpoczął złotą erę „Stranger Things” W 2016 żyliśmy przed epoką „digital fatigue” Na czym polega trend „2026 to nowy 2016”? Trend „2026 to nowy 2016” to, najprościej mówiąc, viralowa nostalgia za światem sprzed dekady – postrzeganym dziś jako prostszy, lżejszy i bardziej „ludzki”. Media społecznościowe od kilku dni zalewają ziarniste zdjęcia z iPhone’a, snapchatowe filtry z psimi uszami, mocno zarysowane brwi, Pokémon Go i osobiste wspomnienia sprzed dziesięciu lat. Według BBC wyszukiwania hasła „2016” na TikToku wzrosły na początku stycznia o 452 procent, a ponad 55 milionów filmów powstało z użyciem filtra inspirowanego tamtą estetyką. Powrót do 2016 roku nie jest jednak tylko formą zabawy: to także reakcja na współczesność. Dla starszych przedstawicieli generacji Z był to moment wchodzenia w dorosłość, dla młodszych za to pierwsze świadome wspomnienia kultury online. Jednocześnie 2016 symbolizuje „nowoczesność w wersji light”: technologie i popkultura już istniały, ale nie były jeszcze przytłoczone algorytmami, AI-owym spamem i wysokimi kosztami życia. Uber, jedzenie na dowóz czy media społecznościowe były bardziej dostępne, mniej skomercjalizowane i prostsze w odbiorze. „2026 to nowy 2016” to też próba powrotu do świata sprzed pandemii, politycznej polaryzacji i cyfrowego przesytu, nawet jeśli ta wizja jest dziś filtrowana przez różowe okulary pamięci. Nowy rozdział Instagrama, czyli początki InstaStories Dziś wiele z nas nie wyobraża sobie dnia bez przeglądania tzw. stories na Instagramie: codzienne dodawanie klatek z życia wziętych nie jest tylko domeną influencerów (choć ci chętnie z tego oczywiście korzystają), ale angażuje też „zwykłych” użytkowników. Co więcej, w ostatnim czasie na popularności zyskuje trend romantyzowania zwyczajności: w odpowiedzi na niego coraz więcej mikrotwórców decyduje się pokazywać urywki ze swojego życia, które – nawet jeśli jest powtarzalne – może być warte docenienia. Mało kto dziś zastanawia się, jakie były początki InstaStories: tę funkcjonalność wdrożono (tak, właśnie!) w sierpniu 2016 roku. Choć początkowo możliwość dodawania „znikających” klatek wydawała się być skopiowana z innej aplikacji, Snapchata, szybko zyskała swoich zwolenników. Jak zmieniały się funkcje InstaStories przez dekadę? Pojawiły się m.in. możliwości dodawania ulubionej muzyki, lokalizacji, tworzenia kolaży i tzw. szablonów, które można dzielić z innymi użytkownikami. W 2016 roku jednak stories dopiero raczkowały: i może dlatego teraz wspominamy lato sprzed dekady jako powiew niepowstrzymanej nowości? Prime time filtrów i upiększeń w mediach społecznościowych Jeśli mówimy: 2016, z pewnością mamy przed oczami zdjęcia z zastosowaniem filtrów, nakładek imitujących zwierzęta czy dekoracyjne elementy w treściach na Instagramie i Snapchacie. Dekadę temu królowało to, co podkręcone, nieco przy tym zniekształcone, ale co najważniejsze: miłe dla oka. To zupełnie inne podejście, niż to, które dominuje w mediach społecznościowych dzisiaj: w 2026 roku używanie filtrów można śmiało określić jako... obciach. Normalizacja niedoskonałości czy zdjęcia no make-up to niemal codzienność w sieci. Dzisiaj jednak z nostalgią wracamy do początków boom'u contentu w mediach społecznościowych: może dlatego, że wtedy upiększanie życia wydawało się czymś nowym? Zmęczenie nim, jak widzimy, przyszło jednak bardzo szybko. To wtedy pokochałyśmy Taco. Najgłośniejsze albumy Kiedy myślę: Warszawa, 2016, to mam przed oczami okładkę płyty Taco Hemingway'a – „Trójkąt Warszawski”. Myślę o barach nad Wisłą, Planie B i piątkowych wieczorach na Krakowskim Przedmieściu. I choć album został wydany w 2014 roku, dopiero dwa lata później zyskał szerszy rozgłos i został nagrodzony jako album dekady czy najlepsza okładka roku. Ale w 2016 roku Taco nie zatrzymywał się, a cała Warszawa słuchała „Umowy o dzieło” i chciała mieć mityczne „sześć zer” na koncie, kilka miesięcy później zachwycając się „Woskiem” i viralowym „Deszczem na betonie”. W nieco innym klimacie zapisały się albumy zagraniczne. Frank Ocean wydał intymne „Blonde”, Rihanna odważnie przedefiniowała swój wizerunek na „ANTI”, Beyoncé stworzyła z „Lemonade” osobisty manifest, Drake z „Views” uchwycił rytm globalnych playlist, a Kanye West po raz kolejny zamienił chaos w artystyczny statement. 2016 obfitował w wydarzenia kulturalne i muzyczne. Być może właśnie dlatego dziś wracamy do 2016 roku z taką czułością: był pełen sprzeczności, ale też stylu, emocji i muzyki, która towarzyszyła nam w codziennym życiu. 2016 rozpoczął złotą erę „Stranger Things” Rok 2016 otworzył także epokę „Stranger Things” – serialu, który z dnia na dzień stał się globalnym fenomenem i jednym z najmocniejszych popkulturowych symboli dekady. Premiera pierwszych odcinków na Netflix w lipcu 2016 uruchomiła lawinę: jeszcze w dniu debiutu platforma zamówiła drugi sezon, a kolejne odsłony tylko umacniały status produkcji braci Dufferów. Nostalgiczna podróż do lat 80., pełna odniesień do kina Spielberga, Stephena Kinga i Johna Carpentera, połączyła przygodę, science fiction i horror w formie, która okazała się idealnie skrojona pod wrażliwość współczesnych widzów. Krytycy niemal natychmiast byli jednomyślni – pierwszy sezon zdobył 97% pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes – a widzowie zakochali się w mrocznym klimacie Indiany, syntezatorowej ścieżce dźwiękowej i bohaterach, którzy błyskawicznie weszli do popkulturowego kanonu: a ta miłość nie minęła do dziś, gdy wyemitowano ostatnie odcinki „Stranger Things”. View oEmbed on the source website W 2016 żyliśmy przed epoką „digital fatigue” Od pewnego czasu coraz głośniej mówi się o zjawisku „digital fatigue”, czyli przebodźcowania światem cyfrowym. Trudno się temu dziwić: dziś smartfony mamy zawsze przy sobie: pełnią funkcję budzika, notatnika, odtwarzacza muzyki, komunikatora, licznika kalorii, koszyka z zakupami... te funkcje można wymieniać naprawdę długo. W 2016 roku nikt nie przewidziałby konsekwencji tak dynamicznie rozwijających się platform społecznościowych i aplikacji (pamiętam, że sama nie miałam jeszcze wtedy Google Maps w telefonie!). Planowanie trasy zwiedzania w tradycyjnym notatniku czy robienie listy zakupów na kartce miało jednak swój niepodważalny urok. Dziś nie tyle nie chcemy żyć analogowo, co coraz częściej jest to po prostu utrudnione. Na szczęście wiele osób głośno mówi o zjawisku cyfrowego zmęczenia, a coraz bardziej modny staje się cyfrowy detoks czy inicjatywy robienia czegoś na żywo (na przykład coffee rave'y czy run cluby): na wartości zyskuje to, co indywidualne i namacalne.
Nie Netflix, nie Disney+. HBO Max zapowiedział serial, o którym mówią wszyscy. Rywalizacja, zakazana miłość i chemia, która aż iskrzy
Kanadyjski serial „Heated Rivalry”, wyprodukowany przez Crave i dystrybuowany w wybranych krajach przez HBO Max, wyrasta na jedno z najgłośniejszych zaskoczeń sezonu. To opowieść o dwóch profesjonalnych hokeistach, których rywalizacja na lodzie szybko wymyka się sportowym ramom i przeradza w intymną, skrywaną relację.
Shane Hollander (Hudson Williams), charyzmatyczny kapitan Montreal Metros, oraz Ilya Rozanov (Connor Storrie), gwiazda Boston Raiders, przez lata funkcjonują po przeciwnych stronach tafli – napędzani ambicją, presją sukcesu i oczekiwaniami świata, który nie zostawia wiele miejsca na słabość. Ich relacja, pełna napięcia i niedopowiedzeń, stopniowo odsłania jednak coś znacznie głębszego niż sportowa rywalizacja. Serial powstał na podstawie bestsellerowej powieści Rachel Reid i już od pierwszych odcinków wywołuje lawinę emocji wśród widzów na całym świecie. Choć liczy zaledwie sześć odcinków, produkcja została przedłużona na drugi sezon jeszcze przed finałem, co tylko potwierdza jej siłę rażenia. Obok Williamsa i Storriego na ekranie pojawiają się m.in. François Arnaud, Christina Chang, Sophie Nélisse i Robbie G.K., tworząc wielowymiarowy, wiarygodny świat zawodowego sportu – brutalnego, bezlitosnego, ale też zaskakująco kruchego. Serial, który bije rekordy „Heated Rivalry” bardzo szybko przestało być niszowym tytułem dla fanów sportowych dramatów. W serwisie Rotten Tomatoes serial zdobył 96% pozytywnych recenzji krytyków i 94% od widzów, stając się jednym z najlepiej ocenianych seriali sezonu. Media branżowe zgodnie mówią o globalnej sensacji, a społeczności fanowskie rosną z każdym kolejnym odcinkiem. Paradoksalnie, fakt, że serial nie jest jeszcze dostępny w Polsce, tylko podsyca zainteresowanie i status „Heated Rivalry” jako tytułu kultowego – tego, o którym wszyscy mówią, zanim trafi do mainstreamu. View oEmbed on the source website Polscy widzowie będą mogli obejrzeć serial „Gorąca rywalizacja” na platformie HBO Max od 6 lutego. Produkcja składa się z sześciu odcinków. Premierowe odcinki mają być udostępniane co tydzień. Czy to najlepszy serial HBO Max? Już teraz „Heated Rivalry” bywa nazywane jednym z najlepszych seriali w historii HBO Max. Odważna, ale nienachalna reprezentacja, wysoki poziom realizacyjny i znakomite aktorstwo sprawiają, że produkcja wykracza daleko poza schemat romansu czy dramatu sportowego. To serial, który trafia zarówno do fanów hokeja, jak i widzów szukających poruszających, prawdziwych historii o bliskości, strachu i potrzebie akceptacji. Jego sukces pokazuje, że mainstreamowa telewizja jest dziś gotowa na narracje bardziej zniuansowane – i że publiczność naprawdę na nie czeka. Z każdym kolejnym odcinkiem „Heated Rivalry” umacnia swoją pozycję jako tytuł, który może zapisać się w historii współczesnej telewizji. A to dopiero początek tej historii.
Kadry jak z obrazów Hoppera, hipnotyzująca muzyka i historia, która osacza. Głośny film z wyjątkową rolą Daniela Craiga wchodzi na HBO Max
Daniel Craig zaskakuje w pełnej napięcia roli w filmie „Queer” w reżyserii Luki Guadagnino. Produkcja, pokazana premierowo na festiwalu w Wenecji, od 3 stycznia trafi na platformę HBO Max. To opowieść o pożądaniu, samotności i desperackim pragnieniu miłości.
Daniel Craig to nazwisko, które od lat kojarzy się z doskonale skrojonym garniturem i chłodnym spojrzeniem Jamesa Bonda. Tym razem jednak aktor daje widzom coś zupełnie innego – rolę, w której nie tylko zdejmuje smoking, ale i zdziera z siebie kolejne warstwy wizerunku. W „Queer” Luki Guadagnino Craig wciela się w Williama Lee – zgorzkniałego ekspata błąkającego się po Mexico City lat 50., który zamiast martini wybiera mezcal i heroinę. To postać przeżarta samotnością, zbudowana z rozczarowania i nienasyconego pragnienia. Craig, który przez lata budował wizerunek ekranowego macho, tutaj eksploduje w kierunku emocjonalnej kruchości. Nie boi się groteski, nie unika nagości – zarówno fizycznej, jak i psychicznej. W każdej scenie jego Lee balansuje między karykaturą a desperacją, między błaznem a kochankiem, który traci grunt pod nogami. To aktorstwo pełne odwagi i niepokoju – coś, czego po Craigu wielu się nie spodziewało, a co ostatecznie przykuwa uwagę niczym hipnotyzujący sen. Queer: Luca Guadagnino szokuje opowieścią o pożądaniu i samotności Luca Guadagnino to reżyser, który nie boi się tematów tabu. „Queer” to jego najbardziej bezkompromisowe dzieło – film nasycony pożądaniem, który nie rozgrywa się w subtelnych gestach, ale w pełnych napięcia spojrzeniach i transowych sekwencjach. Bazując na powieści Williama S. Burroughsa, Guadagnino pokazuje nie tyle romans, co emocjonalny rollercoaster – historię niespełnionej miłości i wewnętrznego rozdarcia. Estetyka? Oszałamiająca. Zdjęcia Sayombhu Mukdeeproma przypominają obrazy Hoppera, kadry emanują ciepłem meksykańskiego słońca i melancholią dżungli. Dźwięk? Z jednej strony Trent Reznor & Atticus Ross, z drugiej – Nirvana i Prince. Ten film nie tylko się ogląda – on osacza, hipnotyzuje, wciąga. Historia Williama i Eugene’a: miłość, uzależnienie, tożsamość U boku Craiga występuje Drew Starkey jako Eugene Allerton – młody mężczyzna, którego William obdarza obsesyjnym uczuciem. Ich relacja nie jest klasycznym romansem, to raczej gra cieni, nieustanne „czy on też?”, balansowanie na krawędzi niedopowiedzeń. Gdy Lee porywa Eugene’a do ekwadorskiej dżungli, by za pomocą ayahuaski „przebudzić” jego queerową tożsamość, film eksploduje w halucynacyjne obrazy. Lesley Manville w roli szamanki Cotter dorzuca do tej mieszanki nutę mistycyzmu i ostrzeżenia. To scena, która przechodzi od psychodelicznej choreografii do emocjonalnego finału – i po niej już wiemy, że dla tej dwójki nie ma wspólnej przyszłości. Film „Queer” na tle Wenecji: premiera, emocje, kontrowersje Premiera „Queer” na festiwalu w Wenecji była wydarzeniem. Film wzbudził skrajne emocje – od owacji na stojąco po pytania o granice artystycznej prowokacji. Nic dziwnego: Guadagnino idzie na całość, Craig pokazuje więcej niż kiedykolwiek, a sama historia balansuje między melancholią a erotyczną intensywnością. To nie jest film dla każdego – ale dla tych, którzy cenią kino poszukujące, to uczta. View oEmbed on the source website „Queer” na HBO Max: od kiedy dostępny i dlaczego warto obejrzeć Od 3 stycznia film „Queer” można obejrzeć w streamingu na HBO Max. To idealna okazja, by nadrobić jedno z najbardziej odważnych i dyskutowanych dzieł 2024 roku. Jeśli szukasz filmu, który nie daje prostych odpowiedzi, który jest piękny, bolesny i bezczelny zarazem – sięgnij po „Queer”. Daniel Craig w tej roli to ktoś, kogo nie widzieliśmy nigdy wcześniej. Guadagnino to reżyser, który nie boi się trudnych emocji. A całość? To opowieść o tym, że czasem kochamy tych, którzy nie są w stanie nas pokochać.
Już za 4 dni na Netflix wpadnie najbardziej wyczekiwany serial kryminalny 2026 roku. Będzie hitem?
Netflix rozpocznie 2026 rok mocnym uderzeniem. Już 1 stycznia zadebiutuje thriller „O krok za daleko” oparty na powieści Harlana Cobena. Serial zapowiada się na najważniejszą kryminalną premierę miesiąca.
To będzie 8-odcinkowy emocjonalny rollercoaster. „O krok za daleko” – kiedy i gdzie obejrzeć premierę? Już 1 stycznia 2026 roku na platformie Netflix. zadebiutuje nowy serial kryminalny „O krok za daleko”. To właśnie tego dnia widzowie otrzymają cały ośmioodcinkowy sezon, idealny do rozpoczęcia Nowego Roku intensywnym serialowym maratonem. Premiera przypada na ten sam dzień, w którym ukaże się finałowy odcinek „Stranger Things”, co może uczynić 1 stycznia jednym z najgorętszych dni serialowych w roku. Nowy serial Harlana Cobena „O krok za daleko” – fabuła Nowy thriller Netfliksa „O krok za daleko” (oryg. „Run Away”) to adaptacja powieści Harlana Cobena z 2019 roku. To historia Simona, mężczyzny, którego uporządkowane życie legło w gruzach po tym, jak jego najstarsza córka, Paige, zniknęła bez śladu. Gdy w końcu odnajduje ją w miejskim parku — odurzoną i bezbronną — próbuje ją ratować. Niestety, jego interwencja prowadzi do brutalnej konfrontacji i kolejnej utraty córki. To początek niebezpiecznej podróży w głąb kryminalnego półświatka, gdzie Simon zmuszony będzie przekroczyć wszelkie granice, by dowiedzieć się prawdy i uratować swoją rodzinę. Akcja serialu rozgrywa się w Wielkiej Brytanii, co odróżnia go od oryginalnej wersji książkowej, osadzonej w USA. View oEmbed on the source website Kto występuje w obsadzie „O krok za daleko”? W roli głównej występuje James Nesbitt, znany z filmów „Hobbit: Niezwykła podróż” i „Krwawa niedziela”. Towarzyszą mu m.in. Minnie Driver jako Ingrid, Ruth Jones jako Elena, Alfred Enoch jako Isaac, Ellie de Lange jako Paige oraz Lucian Msamati jako Cornelius. W obsadzie znaleźli się równieaż Adrian Greensmith, Jon Pointing, Annette Badland i Maeve Courtier-Lilley jako Dee Dee. Wielu aktorów współpracowało już wcześniej przy produkcjach Cobena, co budzi duże oczekiwania wśród fanów jego adaptacji. Dlaczego „O krok za daleko” to najważniejsza nowość Netfliksa w styczniu? „O krok za daleko” zapowiadany jest jako jedna z najważniejszych premier Netflixa w styczniu 2026 roku. Obok filmu „Łup” to główna pozycja kryminalna w ofercie platformy na początek roku. Premiera tego samego dnia co finał „Stranger Things” tylko podkreśla, jak dużą wagę Netflix przywiązuje do tego tytułu. Serial bazuje na sprawdzonym przepisie Cobena, który od lat dostarcza widzom intensywnych thrillerów pełnych intryg i tajemnic. Jego popularność wśród fanów gatunku sprawia, że każda kolejna ekranizacja staje się wydarzeniem. Netflix celuje w mocne rozpoczęcie roku, a „O krok za daleko” ma być tego najlepszym przykładem. Czym „O krok za daleko” różni się od poprzednich adaptacji Harlana Cobena? Nowością w „O krok za daleko” jest przeniesienie akcji z USA do Wielkiej Brytanii. To zabieg, który Netflix stosował już wcześniej w innych adaptacjach Cobena, dostosowując realia do brytyjskich widzów, co czyni fabułę bardziej uniwersalną i bliską europejskiemu odbiorcy. W porównaniu do poprzednich seriali, takich jak „Nieznajoma” czy „W głębi lasu”, nowa produkcja wyróżnia się bardziej dramatycznym wątkiem rodzinnym i osobistą tragedią bohatera, który z kochającego ojca zamienia się w człowieka gotowego na wszystko. Historia Simona nie jest typową intrygą kryminalną — to emocjonalna bomba, która eksploduje już od pierwszego odcinka.
Już dziś w TV wyjątkowa premiera na finał świąt. Będziecie płakać ze wzruszenia i śmiechu. Chusteczki obowiązkowe
26 grudnia o 22:00 Canal+ 1 pokaże czwartą odsłonę kultowej serii o Bridget Jones – film „Bridget Jones: Szalejąc za facetem”. Produkcja, która miała kinową premierę w Walentynki 2025 roku, po raz pierwszy trafia do telewizji i zapowiada się jako idealny seans na świąteczny, spokojniejszy wieczór. Tym razem będzie mniej rom-comowej lekkości, a więcej emocji, refleksji i wzruszeń. Bridget Jones w nowym rozdziale życia Bridget (Renée Zellweger) wraca, ale w zupełnie innej odsłonie. Po śmierci Marka Darcy’ego, który zginął podczas misji humanitarnej w Sudanie, samotnie wychowuje dwójkę dzieci – Billy’ego i Mabel. Minęły cztery lata, a ona wciąż próbuje poukładać życie na nowo: pogodzić macierzyństwo, pracę, żałobę i potrzebę bliskości. Choć dzieci są dla niej całym światem, samotność daje o sobie znać. Bridget musi nauczyć się funkcjonować bez mężczyzny, który był jej oparciem – i jednocześnie znaleźć w sobie odwagę, by znów żyć, a nie tylko „dawać radę”. Przyjaciele, nowe twarze i nieoczekiwane uczucia Na szczęście Bridget nigdy nie jest sama. Towarzyszą jej wierni przyjaciele: Shazzer, Tom i Jude, a także nowe postacie, które wnoszą do historii świeżą energię. Jest też Daniel Cleaver (Hugh Grant) – już nie cyniczny kobieciarz, a lojalny, zaskakująco ciepły przyjaciel. W życiu Bridget pojawia się również Roxster – 29-latek grany przez Leo Woodalla. Ich relacja nie jest klasycznym romansem rodem z dawnych części serii, raczej symbolem nowego początku i przypomnieniem, że miłość nie ma metryki. Jak zwykle błyszczy też Emma Thompson w roli ginekolożki – z ciętym humorem i dystansem, który idealnie równoważy emocjonalny ciężar filmu. Dojrzalsza, spokojniejsza, wciąż sobą „Szalejąc za facetem” to film bardziej refleksyjny niż poprzednie części. Bridget jest starsza, mądrzejsza i bardziej świadoma – ale nadal potrafi się potknąć, palnąć coś nie w porę i rozbroić widza autoironią. Twórcy świetnie balansują między humorem a dramatem, pokazując, że dorosłość nie oznacza końca chaosu – tylko inny jego wymiar. To nie historia o „szukaniu faceta”, ale o drodze do samoakceptacji, spokoju i pogodzenia się z przeszłością. I właśnie dlatego tak mocno trafia w emocje. Idealny seans na drugi dzień świąt Świąteczna emisja nie jest przypadkowa. To film o stracie, miłości, rodzinie i nadziei – podany w sposób ciepły, ludzki i bardzo prawdziwy. Dla fanów serii to wzruszający powrót do znanej bohaterki, a dla nowych widzów – uniwersalna opowieść o zaczynaniu od nowa. Jeśli przegapicie seans w telewizji, film „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” jest również dostępny do wypożyczenia na Amazon Prime Video oraz Apple TV+.
Ten serial jest numerem jeden i dla niego warto wykupić subskrypcję. Trzyma poziom „Yellowstone” i bije rekordy oglądalności
Ropa, władza i ambicja splatają się tu w opowieść o świecie, w którym nie ma miejsca na sentymenty. Nowy sezon serialu Taylora Sheridana pokazuje brutalne zaplecze amerykańskiego sukcesu i bohaterów, którzy za każdy wybór płacą realną cenę.
„Landman: Negocjator” to serial, który nie bierze jeńców. Taylor Sheridan ponownie zagląda tam, gdzie amerykański sen rodzi się z ciężkiej fizycznej pracy i nieustannej pogoni za pieniędzmi, których zawsze brakuje. Akcja produkcji przenosi widzów do zachodniego Teksasu – świata naftowej gorączki, prowizorycznych miasteczek i ludzi gotowych spalić wszystko za sobą, byle tylko odmienić swój los. Serial rozpisany jest na dwa porządki: z jednej strony ciężko pracujący robotnicy platform wiertniczych, z drugiej – bezwzględni miliarderzy, którzy z biur i sal konferencyjnych przestawiają gospodarcze i polityczne domino całego świata. Bohaterowie na krawędzi W centrum tej historii stoi Tommy Norris (Billy Bob Thornton) – negocjator, fixer i człowiek, który zbyt długo funkcjonował na granicy kompromisu. Drugi sezon nie daje mu wytchnienia: przeszłość upomina się o swoje, tajemnice wychodzą na światło dzienne, a presja ze strony M-Tex Oil zaczyna przypominać powolne duszenie. Norris balansuje między lojalnością a instynktem przetrwania, coraz wyraźniej czując, że każda decyzja ma swoją cenę. Do gry mocniej wchodzi także Cami Miller (Demi Moore) – postać, która w nowym sezonie musi odnaleźć się w rzeczywistości, gdzie władza nie daje ochrony, a każdy ruch może oznaczać utratę pozycji. Obok nich pojawiają się m.in. Andy Garcia, Sam Elliott, Ali Larter czy Jacob Lofland, tworząc galerię bohaterów, którzy są tak samo twardzi, co wewnętrznie poranieni. Rekordowa premiera Drugi sezon zadebiutował 16 listopada 2025 roku w USA, a pięć dni później trafił do polskich widzów na SkyShowtime. Liczby mówią same za siebie: 9,2 mln wyświetleń w ciągu pierwszych dwóch dni w Stanach Zjednoczonych to wynik, który oznacza wzrost o 262% względem premiery pierwszego sezonu. Co więcej, zainteresowanie wcześniejszymi odcinkami wzrosło aż o 320%. „Landman: Negocjator” stał się tym samym najchętniej oglądanym serialem Paramount+ w historii platformy w pierwszych trzech dniach od premiery. Trzeci sezon już pewny Sukces drugiego sezonu nie pozostawił twórcom wątpliwości – produkcja trzeciej odsłony została oficjalnie potwierdzona. Choć dokładna data premiery nie jest jeszcze znana, wszystko wskazuje na to, że nowe odcinki zobaczymy pod koniec 2026 lub na początku 2027 roku. Finał drugiego sezonu zaplanowano na 23 stycznia 2026. „Landman: Negocjator” idealnie wpisuje się w autorski styl Taylora Sheridana. To opowieść o sile, odpowiedzialności i konsekwencjach wyborów, która bez upiększeń pokazuje cenę ambicji. Tak jak w „Yellowstone”, „Special Ops: Lioness” czy „Królu Tulsy”, dostajemy świat, w którym moralność nie jest luksusem, a każdy sukces okupiony jest czyjąś porażką. Brutalny, wciągający i boleśnie aktualny – ten serial zostaje w głowie na długo po napisach końcowych.
TOP 10 ekranizacji wszech czasów. Filmy i seriale, które udowadniają, że książki kochają kino
Kiedy literatura spotyka kino, powstają historie, które zostają z widzem na długo. Najlepsze ekranizacje nie tylko oddają ducha książek, ale potrafią go pogłębić i nadać mu nowy wymiar. Oto TOP 10 adaptacji wszech czasów.
TOP 10 absolutnych ekranizacji wszech czasów to zestawienie wyjątkowych filmów i seriali, które udowadniają, że literatura i kino mogą iść w parze. W rankingu znalazły się produkcje, które wiernie oddają klimat oryginalnych książek, wciągają fabułą i pozostawiają niezapomniane wrażenia. Każda z tych ekranizacji zdobyła uznanie dzięki świetnej grze aktorskiej, reżyserii i niepowtarzalnej atmosferze. „Normalni ludzie” – ekranizacja powieści Sally Rooney Serial „Normalni ludzie” wiernie przenosi na ekran intymność i emocje znane z bestsellerowej powieści Sally Rooney. Opowieść skupia się na relacji Marianne i Connella, dorastających w małym irlandzkim miasteczku, którzy w dorosłość wkraczają z bagażem niełatwych doświadczeń, nieustannie poszukując siebie i swojego miejsca w świecie. Produkcja zachwyca autentyzmem oraz nienachalną reżyserią, pozwalając widzowi na głębokie zanurzenie się w świecie bohaterów. Zaletą ekranizacji są niezwykle subtelne aktorskie kreacje, wyważone tempo narracji oraz surowość zdjęć oddających irlandzki klimat. Serial świetnie radzi sobie z tematami tabu, pokazując młodzieńczą miłość, samotność, depresję oraz trudności w nawiązywaniu relacji. Doceniony zarówno przez krytyków, jak i widzów, zyskał status produkcji kultowej, idealnie oddając ducha współczesnej literatury młodego pokolenia. „Opowieść podręcznej” – serial na podstawie powieści Margaret Atwood "Opowieść podręcznej" to jeden z najbardziej rozpoznawalnych seriali ostatnich lat, który powstał na podstawie powieści Margaret Atwood. W dystopijnym Gileadzie, gdzie prawa kobiet zostały praktycznie wymazane, każda scena budzi emocje i zmusza do refleksji nad współczesnością. Produkcja wyróżnia się mrocznym klimatem, doskonałą grą Elisabeth Moss w roli głównej oraz wstrząsającymi obrazami przemocy i opresji. Twórcy serialu doskonale odwzorowali świat powieści, rozwijając go o nowe wątki i postacie, które zyskały drugie życie na ekranie. Serial zdobył uznanie na międzynarodowych festiwalach oraz wiele prestiżowych nagród, w tym Emmy i Złote Globy, stając się inspiracją dla dyskusji o prawach człowieka i kondycji współczesnych społeczeństw. TOP 10 ekranizacji wszech czasów. Filmy i seriale, które udowadniają, że książki kochają kino „Pokuta” – filmowa adaptacja powieści Iana McEwana Film "Pokuta" to zachwycająca ekranizacja powieści Iana McEwana, łącząca melodramat z wojenną epopeją. Historia młodej Briony Tallis, której jedno kłamstwo prowadzi do katastrofalnych konsekwencji, porusza uniwersalne tematy winy, przebaczenia i utraconej niewinności. Ekranizacja zachwyca rozmachem wizualnym i dbałością o detale historyczne, a wybitne role Keiry Knightley, Jamesa McAvoya i Saoirse Ronan nadają całości wyjątkowej głębi. "Pokuta" zdobyła Oscara za najlepszą muzykę oraz była nominowana do licznych innych nagród, stając się jednym z najważniejszych filmowych portretów miłości i tragedii XX wieku. Widzowie cenią tę produkcję za emocjonalną intensywność i piękno kadrów. „Tamte dni, tamte noce” – ekranizacja książki André Acimana Film "Tamte dni, tamte noce" to artystyczna interpretacja powieści André Acimana, która urzekła widzów na całym świecie. Fabuła skupia się na relacji między nastoletnim Elio a starszym Oliverem, która rozwija się podczas gorącego włoskiego lata. Ekranizacja zachwyca wyważoną reżyserią, śródziemnomorską atmosferą i bogactwem detali, które dopełniają opowieści o dojrzewaniu, pierwszej miłości i odkrywaniu tożsamości. Film został doceniony Oscarem za najlepszy scenariusz adaptowany, a gra aktorska Timothée Chalameta i Armiego Hammera uznana za jedną z najpiękniejszych i najbardziej autentycznych w ostatnich latach. To ekranizacja, która zapada w pamięć dzięki delikatności, szczerości i uniwersalności przekazu. „Ostre przedmioty” – miniserial według thrillera Gillian Flynn Miniserial "Ostre przedmioty" opiera się na mrocznym thrillerze Gillian Flynn. Camille Preaker, dziennikarka zmagająca się z własną przeszłością i nałogami, wraca do rodzinnego miasteczka, by napisać artykuł o serii tajemniczych morderstw. Ekranizacja wyróżnia się ciężkim, dusznym klimatem oraz psychologiczną głębią postaci. Amy Adams w roli głównej prezentuje się wyjątkowo wiarygodnie, ukazując skomplikowaną relację z matką i własne traumy. Produkcja nie stroni od trudnych tematów, takich jak samookaleczenia czy dysfunkcje rodzinne, a dzięki dopracowanej warstwie wizualnej i ścieżce dźwiękowej wciąga widza od pierwszych minut. „Wolf Hall” – serial kostiumowy na podstawie powieści Hilary Mantel Serial "Wolf Hall" przenosi widzów do XVI-wiecznej Anglii, by śledzić losy Thomasa Cromwella – doradcy Henryka VIII. Adaptacja książki Hilary Mantel zachwyca precyzją historyczną i dopracowanymi scenografiami, które oddają ducha epoki Tudorów. Wybitna gra Marka Rylance’a w roli głównej pozwala lepiej zrozumieć motywacje tej niejednoznacznej postaci. Serial wyróżnia się wyważonym tempem, politycznymi intrygami oraz wiernością źródłu literackiemu. To obowiązkowa pozycja dla miłośników historii i epickich narracji. „Nie opuszczaj mnie” – poruszająca ekranizacja powieści Kazuo Ishiguro "Nie opuszczaj mnie" to film, który w subtelny sposób przekłada powieść Kazuo Ishiguro na język kina. Opowieść o losach wychowanków ekskluzywnej szkoły z internatem stopniowo odkrywa przed widzem przerażającą prawdę o ich przeznaczeniu. Ekranizacja wyróżnia się melancholijnym klimatem i powolnie narastającym napięciem. Doskonałe role Carey Mulligan, Keiry Knightley i Andrew Garfielda, a także oszczędna, nastrojowa muzyka sprawiają, że film porusza tematy egzystencjalne, takie jak ulotność życia, miłość i konieczność pogodzenia się z losem. Produkcja doceniona została za emocjonalną głębię oraz niepowtarzalną atmosferę. „Wielkie kłamstewka” – serialowa adaptacja bestselleru Liane Moriarty Serial "Wielkie kłamstewka" to barwna ekranizacja powieści Liane Moriarty, łącząca w sobie dramat rodzinny, kryminał i satyrę społeczną. Opowieść o pięciu kobietach z ekskluzywnej kalifornijskiej społeczności, których losy łączą się w dramatycznych okolicznościach, zachwyca zarówno doskonałym aktorstwem, jak i inteligentnym scenariuszem. W rolach głównych występują Reese Witherspoon, Nicole Kidman i Laura Dern, a każda z bohaterek mierzy się z własnymi demonami i tajemnicami. Serial zdobył szereg prestiżowych nagród, m.in. Emmy, za świetne oddanie społecznych realiów i skomplikowanych portretów psychologicznych. „Okruchy dnia” – wzruszający film oparty na książce Kazuo Ishiguro Film "Okruchy dnia" jest adaptacją znakomitej powieści Kazuo Ishiguro i opowiada historię kamerdynera Stevensa, który po latach pracy w angielskiej posiadłości wraca myślami do dawnych wyborów i niespełnionej miłości. Produkcja emanuje spokojem i melancholią, a role Anthony’ego Hopkinsa i Emmy Thompson zostały powszechnie uznane za jedne z najlepszych w ich karierach. W filmie dominuje powściągliwość i niedopowiedzenia, które tylko podkreślają tragizm postaci. "Okruchy dnia" doceniono za subtelność w ukazywaniu ludzkich uczuć i konfliktów wewnętrznych. „Ludzkie dzieci” – dystopijna wizja P.D. James w filmowej adaptacji "Ludzkie dzieci" to wstrząsająca ekranizacja powieści P.D. James, osadzona w świecie, gdzie ludzkość straciła zdolność do rozmnażania. Na tle rozpadającego się społeczeństwa Theo, główny bohater, zostaje wciągnięty w dramatyczną walkę o przyszłość jedynej ciężarnej kobiety. Film zachwyca dynamiczną narracją, sugestywną wizją apokaliptycznej przyszłości oraz odważnymi rozwiązaniami formalnymi. Realistyczna scenografia i poruszające zdjęcia tworzą atmosferę beznadziei, a jednocześnie dają nadzieję na odrodzenie. To propozycja dla widzów poszukujących głębokich emocji i nieoczywistych przesłań.
Sekta, manipulacja, duchowe zniewolenie. Wstrząsający zwiastun jednego z najbardziej wyczekiwanych polskich seriali z Tomaszem Kotem
Miał być sens, wspólnota i duchowa wolność. Skończyło się manipulacją, przemocą i piekłem na ziemi. „Niebo. Rok w piekle” to oparty na faktach serial HBO Max, który bez złudzeń pokazuje, jak łatwo marzenie o lepszym życiu może zamienić się w koszmar.
HBO Max opublikowało oficjalny zwiastun serialu „Niebo. Rok w piekle”. Produkcja oparta na faktach już od pierwszych sekund zwiastuna poraża intensywnością emocji, ukazując historię młodego Sebastiana, który w poszukiwaniu sensu życia trafia do sekty. Zwiastun pokazuje przerażające obrazy duchowego zniewolenia, przemocy psychicznej i brutalnych mechanizmów manipulacji, które miały miejsce w rzeczywistości. View oEmbed on the source website O czym opowiada dramatyczna historia Sebastiana? Serial przedstawia losy Sebastiana, młodego chłopaka wychowywanego przez samotną matkę. W latach 90., poszukując głębszego sensu życia, rezygnuje ze studiów i trafia na charyzmatycznego Piotra, samozwańczego guru, który przewodzi duchowej wspólnocie „Niebo”. Początkowo niewinna komuna szybko przeistacza się w bezwzględną sektę, która wprowadza brutalne zasady, wykorzystując przemoc fizyczną i psychiczną, aby podporządkować sobie członków. Sebastian, choć z początku zafascynowany ideami wspólnoty, wkrótce zaczyna dostrzegać, że utopijna wizja życia duchowego zamienia się w koszmar. Obsada i twórcy serialu inspirowanego prawdziwymi wydarzeniami W głównych rolach występują Stanisław Linowski jako Sebastian oraz Tomasz Kot jako Piotr – lider sekty. Scenariusz do produkcji został napisany przez Jakuba Korolczuka, na podstawie książki „Niebo. Pięć lat w sekcie” autorstwa Sebastiana Kellera. Reżyserem serialu jest Bartosz Blaschke, za zdjęcia odpowiada Tomasz Augustynek, a montaż przygotował Piotr Kmiecik. W obsadzie znaleźli się także: Magdalena Różczka, Zofia Jastrzębska, Anna Radwan, Michalina Łabacz, Dominika Kluźniak, Grzegorz Falkowski, Weronika Humaj, Anita Sokołowska, Przemysław Bluszcz, Mateusz Górski, Karol Pocheć, Marcin Czarnik, Nikodem Adamski, Cezary Kołacz, Marysia Redkowska, Łukasz Konopka, Hanna Klepacka, Łukasz Gawroński, Wojciech Dolatowski, Grażyna Kopeć, Joanna Borer, Adrianna Helena Mrowiec, Paulina Puślednik, Wiktor Korzeniewski, Irena Melcer, Paweł Wolak, Mateusz Małecki, Kuba Dyniewicz, Konrad Kąkol, Julianna Sroka-Kierończyk, Grzegorz Wojdon, Karolina Winarska, Wojciech Kowalski, Jakub Kulikowski i Piotr Cyrwus. Kiedy i gdzie oglądać premierę „Niebo. Rok w piekle”? Sześcioodcinkowy serial „Niebo. Rok w piekle” zadebiutuje na platformie HBO Max już 26 grudnia 2025 roku. Produkcja zapowiada się jako jeden z najmocniejszych polskich seriali ostatnich lat – poruszająca historia oparta na faktach i pokazana z bezkompromisową szczerością. Serial może szczególnie zainteresować widzów poszukujących intensywnych emocji, trudnych tematów społecznych oraz historii opartych na prawdziwych wydarzeniach. Zwiastun już teraz wywołuje żywe reakcje i daje przedsmak tego, co czeka nas w grudniowej premierze.