Święta bez Kevina? Trudno uwierzyć od ilu lat ten film króluje na naszych ekranach
Święta Bożego Narodzenia w Polsce, to czas tradycji, czasu spędzanego z najbliższymi zapachu pierniczków i migoczących światełek choinki. A jeśli o tradycji mowa, jest jeden film, bez którego święta wydają się niepełne. „Kevin sam w domu” bo o nim mowa, choć trudno w to uwierzyć - w tym roku obchodzi swoje... 35. urodziny.
Każdego roku w grudniu setki tysięcy Polaków wracają do historii Kevina McCallistera, ośmioletniego chłopca, który zostaje sam w domu, gdy jego rodzina wyjeżdża na święta do Paryża. To film pełen humoru, ciepła i sprytu małego bohatera, który stawia czoła dwóm niezbyt rozgarniętym włamywaczom. Dla mnie „Kevin sam w domu” to synonim świąt - bez niego nie wyobrażam sobie grudniowego, świątecznego wieczoru. A wersję z Nowym Jorkiem mogłabym oglądać po kilka razy z uwagi na moje zamiłowanie do tego miasta - każdy kadr, każdy śnieżny deptak, każdy rozświetlony witryną sklep i wieżowce sięgające nieba sprawiają, że magia świąt istnieje naprawdę. „Kevin sam w domu” - film, który definiuje polskie święta ma już 35 lat Film zadebiutował 10 listopada 1990 roku i od tamtej pory nieprzerwanie towarzyszy świątecznym wieczorom w Polsce. Produkcja w reżyserii Chrisa Columbusa stała się fenomenem, który łączy pokolenia - dzieci śmieją się z pomysłowych pułapek Kevina, a dorośli wracają wspomnieniami do własnych świątecznych lat. To właśnie w tym filmie akcja, humor i emocje łączą się tak perfekcyjnie, że trudno się od niego oderwać. Choć „Kevin sam w domu” kojarzy się przede wszystkim z humorem i pomysłowymi pułapkami, to w rzeczywistości film ma w sobie głębszy przekaz i nutę nostalgii. Przez całą opowieść przewija się motyw tęsknoty za bliskimi i oczekiwania na rodzinę w święta - to właśnie te chwile nadają filmowi ciepło i uniwersalny wymiar. Postać sąsiada, pana Marleya, który początkowo wzbudza strach, a później staje się symbolem pojednania i ludzkiej dobroci, przypomina, że święta nie są czasem spędzanym w samotności, lecz w gronie tych, których kochamy. Kevin uczy nas, że nawet w chaosie i zabawie najważniejsze są więzi, miłość i obecność bliskich. Nie można oczywiście zapomnieć o kontynuacji świątecznego hitu - „Kevin sam w Nowym Jorku”. Choć fabularnie powiela schemat pierwszej części, magiczne ulice Manhattanu, Rockefeller Center i Central Park sprawiają, że film nabiera innego wymiaru. To doskonałe połączenie świątecznej nostalgii i wielkomiejskiego blasku, który kochamy w grudniu. Ile na filmie "Kevin sam w domu" zarobił Macaulay Culkin? W rolę Kevina wciela się Macaulay Culkin, który miał zaledwie 10 lat, gdy pojawił się na ekranie. Film uczynił go globalną gwiazdą niemal z dnia na dzień. Szybko stał się symbolem świąt, a jego wizerunek w swetrze i z łukiem strzałek stał się ikoniczny do tego stopnia, że oprócz jego zdjęcia na karteczkach zbieranych do segregatora stworzono także tysiące gadżetów i zabawek, a nawet grę komputerową, w którą grywały całe rodziny. Młodziutki aktor zarobił na pierwszej części filmu około 110 tys. USD, natomiast na drugiej części - aż 4,5 mln USD, co było rekordową gażą dla nieletniego odtwórcy w tamtym czasie. Dodatkowo miał procent od sprzedaży biletów i gadżetów związanych z filmem, co znacząco powiększyło jego dochody. W kolejnych latach Culkin mierzył się jednak z ciemniejszą stroną sławy - nałogami, presją medialną i trudnymi relacjami rodzinnymi. Jednak jego rola w „Kevinie” pozostaje niezapomniana i wciąż przyciąga miliony widzów. Oprócz Macaulay’a Culkina, w filmie występuje kilka innych ikon kina, które nadają filmowi wyjątkowy klimat i rodzinny ton. Catherine O’Hara, znana z takich produkcji jak „The Last of Us” i „Sok z żuka”, kreuje postać matki Kevina - troskliwej, a jednocześnie nieco chaotycznej, co dodaje filmowi humoru i ciepła. John Heard wciela się w rolę ojca, który w pośpiechu i świątecznym zamieszaniu stara się ogarnąć rodzinny chaos. Na ekranie nie brakuje też kultowych „Mokrych Bandziorów” - Joe Pesci i Daniel Stern tworzą niepowtarzalny duet włamywaczy, których Kevin stawia w szranki z serią pomysłowych pułapek. John Williams i muzyka, która tworzy magię Bożego Narodzenia Nie byłoby tej magii bez muzyki Johna Williamsa. Kompozytor, który zdobył cztery Oscary i tworzył utwory m.in. do „Gwiezdnych wojen”, „Indiany Jonesa” czy „Harry’ego Pottera”, w „Kevinie” dodał nuty, które wprowadzają w klimat świąt - lekkość, radość, a czasem subtelne napięcie. To właśnie jego tematy oraz użyte w filmie klasyki jak "Have Yourself a Merry Little Christmas" Mel Torme'a przenoszą nas w świat świątecznego amerykańskiego domu, gdzie każda pułapka Kevina staje się źródłem śmiechu, a każdy gest porusza nasze serca. Gdy słyszę pierwsze dźwięki muzyki filmowej pochodzącej z tej produkcji mimowolnie się uśmiecham. Kompozytor stworzył aranżacje popularnych pastorałek tak, aby niczym za pomocą jakiejś tajemnej sztuczki przenosiły nas do wspomnień związanych z naszymi bliskimi, z świątecznym zabieganiem, ale też czasem, który tylko raz w roku płynie inaczej. Nie ma Wigilli bez Kevina Dlaczego „Kevin sam w domu” to obowiązkowy seans w grudniu? Bo to film o rodzinie, odpowiedzialności i odkrywaniu wartości bliskich nam osób. Kevin uczy, że wolność bez odpowiedzialności może być zabawna, ale też samotna. To opowieść o sprycie, śmiechu i ciepłych chwilach, które w grudniu stają się najcenniejsze. W polskich domach oglądanie filmu od 2000 roku stało się tradycją. Jednego roku, gdy Polsat wycofał się z emisji w sieci rozpętała się burza, dlatego w tym roku pokaże go ponownie w Wigilię o godz. 20:00.
Tradycyjna żona w nowoczesnym świecie, czyli co oznacza bycie „tradwife”?
Kim są tradwives? Trend powrotu do roli tradycyjnej żony zyskuje popularność, także na TikToku. Sprawdźmy, co kryje się za hasłem „tradwife”.
Spis treści: Tradwife - definicja trendu Popularność tradwives na TikToku Skąd popularność tradwife w XXI wieku? Tradwife a feminizm - wolność czy presja? Czy tradwife to nowy styl życia Polek? Tradwife - wybór czy kulturowy konstrukt? Tradwife – definicja trendu Słowo „tradwife” pochodzi z języka angielskiego i jest skrótem od „traditional wife”, czyli „tradycyjna żona”. Kobiety określające się tym mianem wybierają konserwatywny styl życia, w którym zajmują się domem, wychowywaniem dzieci i wspieraniem męża – często rezygnując z kariery zawodowej. Ich codzienność to gotowanie, sprzątanie, pielęgnowanie ogniska domowego i budowanie relacji opartych na klasycznym podziale ról. Ale bycie tradwife to coś więcej niż styl życia – to także ideologia, która zakłada powrót do wartości rodzinnych sprzed epoki emancypacji. Dla niektórych to świadomy wybór i wyraz kobiecej mocy. Dla innych – niepokojący regres społeczny. Popularność tradwives na TikToku Jedną z najbardziej rozpoznawalnych twarzy ruchu tradwife w mediach społecznościowych jest Nara Smith – południowoafrykańsko-niemiecka modelka i influencerka. Jej konto na TikToku obserwuje ponad 11 milionów użytkowników, a filmy zdobyły setki milionów polubień. W jej materiałach widać perfekcyjnie przygotowane posiłki „od zera”, domową atmosferę, stylizacje inspirowane latami 50. i spokojną narrację. Choć Nara nie identyfikuje się bezpośrednio z ruchem tradwife, wiele osób postrzega ją jako jego ikonę. Smith przekonuje, że jej wybory są osobiste, a nie ideologiczne. Mimo to, jej estetyka i sposób życia inspirują rzesze kobiet na całym świecie, jednocześnie wywołując dyskusje o konserwatywnych rolach płciowych i nierealistycznych oczekiwaniach wobec kobiet. Skąd popularność tradwife w XXI wieku? Zjawisko tradwife nie narodziło się w próżni. To reakcja na szybkie tempo życia, presję sukcesu i wypalenie, jakie odczuwają zarówno mężczyźni, jak i kobiety. Na TikToku i Instagramie pojawia się coraz więcej kont ukazujących życie w duchu „slow life” i domowego ciepła. Niektóre kobiety przyciąga estetyka retro, inne – potrzeba klarownego podziału ról. Część tradwives odwołuje się do wartości religijnych, podkreślając rolę mężczyzny jako głowy rodziny i kobiety jako opiekunki domowego ogniska. Tradwife a feminizm – wolność czy presja? Zwolenniczki tradwife uważają swój wybór za przejaw kobiecej autonomii – wybierają dom, rodzinę i macierzyństwo, bo chcą, a nie dlatego, że muszą. Twierdzą, że feminizm dał im wybór, a one go wykorzystują na własnych zasadach. Z drugiej strony, krytycy ostrzegają, że trend promuje niebezpieczne stereotypy i romantyzację epok, w których kobiety były pozbawione praw i niezależności. Podnoszą także, że przedstawiany w mediach obraz tradwife bywa nieautentyczny i może wywierać presję na kobiety, które nie odnajdują się w tym modelu. Czy tradwife to nowy styl życia Polek? Trend nie omija Polski. Coraz częściej widzimy profile, blogi i kanały, które promują życie w stylu tradwife – gotowanie, rękodzieło, naturalne rodzicielstwo. W polskim kontekście to zjawisko nabiera dodatkowych znaczeń, ponieważ wartości rodzinne są mocno zakorzenione kulturowo, ale kobiety coraz częściej chcą łączyć życie domowe z samorealizacją. W efekcie pojawia się hybrydowa wersja tradwife – tradycyjna żona, która jednocześnie tworzy własne treści online, doradza innym kobietom i zarabia na swojej obecności w sieci. Tradwife – wybór czy kulturowy konstrukt? Tradwife – co to oznacza dziś? Dla jednych to świadomy powrót do wartości rodzinnych. Dla innych – manifest kulturowej regresji. Pewne jest, że tradwife wywołuje debatę o tym, czym jest wolność wyboru, kobieca tożsamość i rola w nowoczesnym związku.
White Parties: Biała legenda kontrowersyjnych imprez z lat 80. Jak P. Diddy zniszczył ich reputację?
White parties to nic innego jak rodzaj wydarzenia, na którym goście zobowiązani są do określonego dress code'u – ubrania się na biało. Takie imprezy lub spotkania towarzyskie są popularne w Stanach Zjednoczonych oraz na zachodzie Europy. Tradycja white party sięga do lat 80., kiedy za tego typu wydarzeniami stał szlachetny cel.
Spis treści: Co to jest white party? Co założyć na white party? Biały dress code pod lupą Skandaliczne white parties P. Diddy'ego, które doprowadziły do upadku rapera Co to jest white party? Eleganckie spotkanie towarzyskie czy impreza z gospodarzami i gośćmi ubranymi wyłącznie na biało to white party. Nie jest to formalny rodzaj wydarzenia jak white tie – uczestnicy muszą założyć białe ubrania, ale ich styl zazwyczaj pozostaje dowolny. Urządzanie white parties rozpoczęło się w latach 80. w Stanach Zjednoczonych. Pierwsza "biała impreza" odbyła się w celach charytatywnych jako zbiórka pieniężna dla chorych na HIV i AIDS. Biały kolor ubrań miał w tym kontekście symbolizować jedność, czystość i poczucie wspólnotowości. Z duchu tej idei white parties często były organizowane wokół szczytnych celów jako rodzaj wydarzenia towarzyskiego zwracającego uwagę na problem społeczny lub wykluczenia klasowe. W latach 90. white parties rozsławiły czarnoskóre gwiazdy sceny muzycznej takie jak Beyoncé, Lil’ Kim czy Sean „Diddy” Combs. Huczne i pełne przepychu białe imprezy hollywoodzkich elit odbiegły od pierwotnego celu, a były okazją do imprezowania i – jak w przypadku Diddy'ego – przekraczania granic. Rodzajem białej imprezy jest francuska tradycja Dîner en Blanc (w dosłownym tłumaczeniu kolacji na biało), która została zapoczątkowana w 1988. Wtedy organizator Francois Pasquer zorganizował wystawną kolację pod chmurką dla gości, którzy zostali poproszeni o przybycie w białych strojach. Miejsce wydarzenia do ostatniej chwili było owiane tajemnicą. Dîner en Blanc do dziś stanowi część tradycji we francuskiej kulturze. Na white party oprócz białego dress code'u obowiązują dekoracje i przystrojenie w tym samym kolorze, a także dostosowanie menu do tego wydarzenia. Najczęściej na białych imprezach serwowane są białe potrawy, desery i jasny alkohol. Co założyć na white party? Biały dress code pod lupą White party – ze względu na kolor ubrań – najczęściej organizowane są w sezonie wiosenno-letnim, kiedy jest okazja do spotkań towarzyskich i przeróżnych celebracji na świeżym powietrzu. Goście zaproszeni na white party są poproszeni o dostosowanie się do dress code'u, który wymaga wyłącznie białych ubrań. Nie jest to typ formalnego wydarzenia jak white tie, dlatego kluczem są tu swoboda i dowolność stylu. Dla kobiet najprostszym wyborem na white party będzie biała sukienka o dowolnym kroju. Jeśli jest to mniej formalne garden party, lniana sukienka powinna być strzałem w dziesiątkę. Na bardziej eleganckie white party warto założyć koszulową sukienkę z bawełny lub fason wizytowy. Alternatywą dla takiego stroju może być casualowy komplet ze spódnicy i topu, kombinezon lub garnitur. Dla panów odpowiednim strojem na white party będą casualowe komplety z lnu lub garnitur, jeśli wydarzenie jest bardziej formalne. Niemniej warto zrezygnować z krawata i pozostawić koszulę rozpiętą dla nonszalanckiego looku. Jeśli chodzi o akcesoria, buty i dodatki, warto zachować konsekwencję i wybrać te w białym kolorze. Opcjonalnie można postawić na kolory dopełniające jak beżowy, złoty czy srebrny. Skandaliczne white parties P. Diddy'ego, które doprowadziły do upadku rapera Na przełomie lat 90. i 2000 amerykański raper i producent muzyczny Sean John Combs, znany jako Puff Diddy czy P. Diddy, zasłynął najgłośniejszymi white parties, które zbierały całą śmietankę towarzyską ówczesnego świata Hollywood. Na białe imprezy zapraszani byli m.in.: Paris Hilton, Leonardo DiCaprio, Jennifer Lopez, Sarah Jessica Parker, Martha Stewart, Justin Bieber czy Mariah Carey. White parties P. Diddy'ego odbywały się w jego willi w East Hamptons, Beverly Hills, a także w Saint-Tropez. Ze względu na rozmach i blichtr tych wydarzeń Diddy był porównywany do Jaya Gatsby'ego. Z zewnątrz imprezy były odbierane jako pozytywne zjawisko, które przełamywały bariery rasowe, a dzięki białemu dress code'owi równały wszystkich do jednego poziomu. Węższe grono uczestników miało dostęp do wydarzeń, na których dochodziło do nadużyć seksualnych, przemocy, wyzysku, a nawet handlu ludźmi. Obecnie P. Diddy przebywa w zakładzie karnym w oczekiwaniu na proces za handel ludźmi i liczne napaści na tle seksualnym. Sprawa P. Diddy'ego i kulisów jego imprez to jedna z głośniejszych spraw, która naświetla uprzywilejowanie elit i przekraczanie granic bez konsekwencji.
Handpoke to tatuaż, który powstaje kropka po kropce. Boli bardziej niż maszynką?
Tatuaż bez maszynki brzmi kusząco? Dowiedz się, czym jest tatuaż handpoke, jak wygląda jego wykonanie, czy jest bardziej bolesny niż tradycyjny tatuaż maszynką i na co jeszcze warto zwrócić uwagę przed wyborem tej techniki.
W tym artykule: Handpoke - co to za technika tatuażu? Jak wygląda wykonanie tatuażu metodą handpoke? Czy tatuaż handpoke boli bardziej niż tradycyjny? Zalety tatuażu handpoke - dlaczego warto? Wady tatuażu handpoke - o czym pamiętać? Ile kosztuje tatuaż handpoke? Na co zwrócić uwagę decydując się na handpoke? Sztuka tatuażu ciągle się rozwija, a obok nowoczesnych maszynek tatuażowych coraz głośniej jest o powrocie do korzeni. Handpoke (stick and poke) to metoda tatuowania bez użycia maszynki – ręcznie, za pomocą samej igły i tuszu. Choć brzmi to jak nowość z TikToka, tak naprawdę to technika znana od wieków, określana jako pierwotna, plemienna forma tatuażu​. Dziś technika handpoke przeżywa renesans i cieszy się rosnącą popularnością wśród miłośników tatuażu, którzy szukają czegoś innego. Wyjaśniamy na czym polega handpoke, czym różni się od tradycyjnego tatuażu maszynką, czy boli bardziej, ile kosztuje i o czym pamiętać decydując się na taki wzór. Handpoke – co to za technika tatuażu? W tatuażu handpoke artysta wykonuje wzór ręcznie, nakłuwając skórę igłą nasączoną tuszem, bez użycia maszynki elektrycznej​. Procedura wygląda następująco: najpierw na skórze rozrysowywany jest szkic (tak jak przy zwykłym tatuażu), następnie tatuator lub tatuatorka chwyta specjalną igłę (przystosowaną do tatuowania) i zanurza ją w tuszu. Czasem igła jest owijana nicią, by lepiej trzymała tusz​. Potem artysta zaczyna ręcznie nakłuwać skórę, kropka po kropce wprowadzając tusz pod naskórek. Brzmi to nieco archaicznie, ale właśnie w ten sposób powstają tatuaże handpoke – z setek lub tysięcy maleńkich nakłuć układających się w linie i cienie. Jak wygląda wykonanie tatuażu metodą handpoke? Taka metoda jest bardzo czasochłonna – wykonanie tatuażu metodą handpoke trwa zwykle dłużej niż maszynką (czasem kilkakrotnie dłużej, w zależności od wzoru). Z tego powodu raczej nie wykonuje się w ten sposób bardzo dużych, wypełnionych wzorów – handpoke świetnie sprawdza się przy mniejszych tatuażach, delikatnych liniach, ornamentach czy napisach. Wielu artystów ceni tę metodę za precyzję – mają pełną kontrolę nad każdym nakłuciem. Dla klienta z kolei zaletą jest cicha atmosfera zabiegu (brak głośnego bzyczenia maszynki) i bardziej bezpośredni kontakt z tatuatorem – cały proces ma wręcz kameralny, intymny charakter. Czy tatuaż handpoke boli bardziej niż tradycyjny? To jedno z najczęstszych pytań. Nie ma tu jednak prostej odpowiedzi – odczucie bólu przy tatuażu to sprawa bardzo indywidualna​. Wiele osób, które doświadczyły obu technik, twierdzi, że handpoke jest mniej bolesny niż tatuaż maszynką​. Dlaczego? Nakłucia wykonywane są wolniej i z mniejszą siłą, skóra nie jest poddawana ciągłemu działaniu szybko poruszającej się igły. Brak wibracji i hałasu maszynki także pomaga niektórym się zrelaksować. Z drugiej strony – sesja handpoke trwa dłużej, więc doświadczamy tego (mniejszego) bólu przez dłuższy czas. Wszystko zależy więc od naszej tolerancji bólu, miejsca tatuowania (niektóre partie ciała zawsze bolą bardziej) oraz umiejętności tatuatora. Można przyjąć, że tatuaż handpoke boli porównywalnie albo nieco mniej niż tradycyjny – ale pamiętajmy, każdy odczuwa to inaczej. Zalety tatuażu handpoke – dlaczego warto Brak hałasu i klimat sesji: brak maszynki to brak bzyczenia – sesja jest cicha, często bardziej relaksująca. Klienci mówią, że ciche, rytmiczne nakłuwanie działa na nich kojąco​. Można swobodnie rozmawiać z artystą, w tle leci muzyka, panuje spokojna atmosfera. Precyzja i styl: handpoke pozwala na bardzo precyzyjne prowadzenie linii. Artyści mają pełną kontrolę nad głębokością i kątem każdego wkłucia​. Efekt tatuażu bywa nieco inny niż maszynowego – linie mogą być ciut mniej jednorodne, co nadaje wzorowi artystycznego charakteru. Wiele wzorów handpoke ma świadomie prostszą, surową estetykę, która przyciąga osoby lubiące unikatowy styl. Szybsze gojenie: ponieważ skóra nie jest tak agresywnie „zmaltretowana” jak przy maszynce, tatuaże handpoke często goją się szybciej i z mniejszym strupkiem​. Mniej podrażnień może oznaczać mniejsze ryzyko infekcji (przy odpowiedniej pielęgnacji). Mniej sprzętu – więcej możliwości: handpoke można wykonać w miejscach, gdzie trudniej zabrać maszynkę (np. plener, festiwal) – choć oczywiście higiena musi być zapewniona. Ta prostota sprzętu sprawia też, że niektórzy samoucy zaczynają swoją przygodę z tatuażem właśnie od handpoke (uwaga – nie zachęcamy do samodzielnych eksperymentów na własnej skórze bez przeszkolenia!). Wady tatuażu handpoke – o czym pamiętać? Czas trwania: to największy minus. Nawet nieduże tatuaże trwają zauważalnie dłużej niż przy użyciu maszynki. Jeśli ktoś jest niecierpliwy albo wzór jest bogaty w detale, sesja może się dłużyć. Ograniczenia wzorów: techniką handpoke trudniej wykonać bardzo równomierne cieniowanie czy duże wypełnienia kolorem. Większość artystów specjalizuje się w drobniejszych wzorach tą metodą. Jeśli marzysz o dużym, realistycznym tatuażu, maszynka będzie lepsza. Mniej artystów: liczba tatuatorów oferujących handpoke wciąż jest mniejsza niż tradycyjnych. Trzeba poszukać specjalisty od tej techniki. Często tatuatorzy handpoke to artyści niezależni, działający w alternatywnych studiach Ryzyko amatorszczyzny: ponieważ metoda wydaje się prosta sprzętowo, niektórzy próbują tatuować handpoke bez doświadczenia. Uważaj na tzw. „domowych tatuatorów” – zawsze wybieraj profesjonalistę, który przestrzega zasad higieny. Tatuaż wykonany nieumiejętnie (złą głębokością) może wyjść blado lub przeciwnie – zrobić bliznę. Ile kosztuje tatuaż handpoke? Cena tatuażu handpoke zależy od tych samych czynników co tradycyjnego: wielkości wzoru, stopnia skomplikowania, renomy artysty oraz miasta (w większych miastach drożej)​​. Część tatuatorów wycenia pracę godzinowo – a pamiętajmy, że handpoke trwa dłużej, więc koszt może być porównywalny lub wyższy niż podobny tatuaż wykonany maszynką. Przykładowo, mały tatuaż (kilka cm) może kosztować około 200-300 zł, większy napis czy motyw około 500-600 zł, a większe prace to już indywidualna wycena. Nie warto jednak szukać okazji – tu płacimy za doświadczenie i bezpieczeństwo. Profesjonalista użyje sterylnych igieł, zadba o higienę i świetny efekt, a to jest bezcenne. Na co zwrócić uwagę decydując się na handpoke? Tatuaż handpoke to ciekawa alternatywa, ale przed podjęciem decyzji weź pod uwagę: Wybierz doświadczonego artystę: koniecznie sprawdź portfolio tatuatora, który wykonuje handpoke. Obejrzyj zdjęcia jego prac, opinie klientów. Upewnij się, że działa w czystym, profesjonalnym środowisku – igły muszą być jednorazowe, a stanowisko sterylne​. Przemyśl wzór i miejsce: zdecyduj się na wzór raczej mniejszy lub średni, który pasuje do estetyki handpoke. Drobne symbole, hasła, motywy etniczne – to wszystko wygląda świetnie. Unikaj bardzo skomplikowanych cieniowań. Miejsce na ciele także ma znaczenie – tam, gdzie skóra jest grubsza i mniej unerwiona (ramię, udo) tatuaż będzie mniej bolał i łatwiej się goi. Przygotowanie do sesji: przed sesją dobrze się wyśpij i zjedz posiłek. Nie opalaj ani nie podrażniaj skóry w miejscu tatuażu​. Unikaj alkoholu dzień przed – rozrzedza krew. Zabierz ze sobą coś do słuchania lub przekąskę, bo sesja może trwać długo. Pielęgnacja po tatuażu: handpoke goi się podobnie jak zwykły tatuaż. Przez pierwszy tydzień dbaj o czystość – przemywaj delikatnie wodą z mydłem antybakteryjnym, smaruj cienko maścią do tatuażu. Unikaj kąpieli w basenie, słońca, nie drap strupków. Twój tatuator na pewno da ci szczegółowe instrukcje, trzymaj się ich. Handpoke to coś więcej niż metoda wykonywania tatuażu – to pewna filozofia powrotu do tradycji i skupienia na rzemiośle. Taki tatuaż może mieć wyjątkowy urok i klimat, którego próżno szukać przy dźwięku brzęczącej maszynki. Jeśli cenisz sobie unikalność, kameralną atmosferę i artystyczny sznyt, handpoke może być dla ciebie. Pamiętaj jednak, by zawsze stawiać na bezpieczeństwo: wybieraj sprawdzone studio i dbaj o tatuaż po zabiegu. Wtedy twoja ozdoba na skórze będzie cieszyć oko przez lata, przypominając o niezwykłym doświadczeniu jej tworzenia – kropka po kropce.
White tie, styl rodzin królewskich i dyplomatów. Co go wyróżnia?
Dostałaś zaproszenie z dopiskiem white tie? Co to za styl, czym się wyróżnia, gdzie ubrać się w stylu white tie? Podpowiadamy, jak wygląda najbardziej rygorystyczny ze wszystkich dress code, jakiego stroju wymaga od mężczyzny, a jakiego od kobiety. I czym różni się od bardziej popularnego black tie.
Spis treści: Co to jest styl white tie? Czym charakteryzuje się styl white tie? White tie: strój mężczyzny White tie: strój kobiety Czym różni się white tie od black tie? Co to jest styl white tie? White tie to najbardziej formalny rodzaj dress code’u. Jego początki sięgają XIX wieku. Zaczął zanikać po I wojnie światowej i ustępować miejsca black tie. Zarezerwowany jest na wyjątkowe okazje. Obowiązuje na przyjęciach u rodzin królewskich, na galach z udziałem głów państwa, na ceremonii wręczenia Nagród Nobla. Strój white tie zakładany jest wieczorem po godzinie 18.00. Jeżeli czeka cię przyjęcie w Pałacu Buckingham, gala w Białym Domu, wesele kogoś z rodziny królewskiej lub wieczór w Operze Wiedeńskiej, to sprawdź, czy masz na zaproszeniu informację o wymogu stroju white tie. Czym charakteryzuje się styl white tie? Styl white tie jest wymagany na najbardziej eleganckie okazje. Podkreśla rangę wydarzenia. Wyróżnia się surowością, precyzją, dbaniem o szczegóły. Oznacza konieczność założenia czarnego fraka, białej koszuli, białej kamizelki i białej muchy u mężczyzn. A u kobiet długiej wieczorowej sukni zakrywającej buty i długich rękawiczek. Charakteryzuje się stonowanymi kolorami, porządnymi materiałami, dobrej jakości dodatkami i drogocenną biżuterią. White tie: strój mężczyzny Dress code white tie u mężczyzn jest bardzo rygorystyczny. Składa się z kilku elementów, których należy przestrzegać. Podstawą męskiego stroju white tie jest czarny frak z jedwabnymi klapami, z krótszym, sięgającym bioder przodem i długim tyłem z rozciętymi połami. Spodnie powinny być czarne, wysokie, z jedwabną lamówką wzdłuż zewnętrznych szwów. Do tego biała koszula ze stojącym kołnierzykiem i wygiętymi rogami, z mankietami zapiętymi na spinki. Obowiązkowym elementem stroju jest biała kamizelka, najlepiej z pikowanej bawełny, którą nosi się pod frakiem. Nieodłącznym elementem stroju jest również biała mucha uszyta z jedwabiu. Strój uzupełniają czarne lakierowane półbuty i czarne skarpetki. Mężczyźni mogą wzbogacić swój strój eleganckimi dodatkami. Oto kilka z nich: białe rękawiczki ze skóry, złoty kieszonkowy zegarek na łańcuszku, biały szal z jedwabiu, czarny cylinder, czarny płaszcz. White tie: strój kobiety W przypadku kobiet dress code white tie jest mniej wymagający niż w przypadku mężczyzn. Obowiązkowym elementem stylu white tie dla pań jest wieczorowa suknia do ziemi. Jej dolna część może być rozkloszowana, ale powinna być na tyle długa, żeby zasłaniać buty. Góra może być gorsetowa, a ramiona i dekolt odsłonięte. Ważne, aby suknia nie była wyzywająca. Kreacja powinna być uszyta z wysokiej jakości tkanin, najczęściej jest to jedwab, satyna lub szyfon. Nie ma wymogów, jeżeli chodzi o kolor sukni, ale powinna być w neutralnym odcieniu. Preferowane kolory to czerń, czerwień, pastele i biel. Ważnym elementem stroju są długie, sięgające do łokci rękawiczki. Buty powinny być eleganckie i na wysokim obcasie. Kobiety powinny pamiętać o upięciu włosów. Jeżeli kobieta jest mężatką lub panną młodą, może założyć na głowę tiarę. Na elegancką okazję, gdzie obowiązuje dress code white tie, wskazane jest włożenie strojnej i drogiej biżuterii. Diamentowe kolie, kolczyki i bransoletki, a na palce pierścienie z drogocennymi kamieniami. Do takiej stylizacji pasuje niewielka torebka lub puzderko. Czym różni się white tie od black tie? White tie i black tie to najbardziej formalne dress code’y. Czym różnią się od siebie? Jeżeli chodzi o mężczyzn, to dla white tie muszka i kamizelka powinny być białe, a dla black tie czarne. W white tie jest obowiązkowy frak, natomiast w black tie smoking. Kobiety na przyjęcia, gdzie wymagany jest white tie, muszą mieć suknię do samej ziemi w klasycznych kolorach, w black tie suknia może być krótsza i jej kolor jest dowolny. Styl white tie jest zdecydowanie bardziej rygorystyczny i nie ma w nim odstępstw od zasad.
Ślub cywilny a kościelny - czym się różnią i jak je zorganizować?
Wiele par planujących ceremonię ślubną zadaje sobie pytanie: wziąć ślub kościelny, czy cywilny? Choć dla niektórych odpowiedź może być łatwa, bo narzeczeni są jednomyślni, od innych będzie wymagała dużo więcej zastanowienia. Mimo tego że zarówno ceremonia cywilna, jak i kościelna mają ostatecznie ten sam cel, istnieją między nimi pewne znaczące różnice.
Ślub cywilny a kościelny - różnice Co niesie za sobą decyzja o wzięciu ślubu cywilnego, a co decyzja o zawarciu związku małżeńskiego w kościele? Choć oba rodzaje ceremonii mają ze sobą dużo wspólnego, niektóre kwestie je różnią. Ślub cywilny Chociaż ślub cywilny wydaje się być jedynie formalnością, towarzyszą mu nie mniejsze emocje, niż podczas ślubu kościelnego. Do zawarcia związku małżeńskiego w urzędzie stanu cywilnego dochodzi w obecności świadków oraz zaproszonych gości, jednak ich liczba powinna być ograniczona ze względu na rozmiar urzędowej sali. Po wygłoszeniu mowy przez urzędnika, następuje główna część ceremonii, podczas której narzeczeni wypowiadają słowa przysięgi oraz wymieniają się obrączkami. Całą uroczystość pieczętuje podpisanie aktu zawarcia związku małżeńskiego. Chociaż ślub cywilny tradycyjnie powinien odbywać się w urzędzie stanu cywilnego, w ostatnim czasie popularne jest zawieranie go poza placówką. Koszt przyjazdu urzędnika w miejsce, w którym przyszła para młoda planuje się pobrać, to ok.1000 złotych. Ślub kościelny Ślub kościelny to ślub wyznaniowy, który, w przeciwieństwie do ślubu cywilnego, nie wywołuje skutków prawnych. Uroczystość w kościele tradycyjnie poprzedza błogosławieństwo, podczas którego para młoda spotyka się z rodzicami, chrzestnymi oraz dziadkami, aby przyjąć od nich dobre słowa na nową drogę życia. Następnie wszyscy udają się do świątyni, gdzie odbywa się wzniosła ceremonia i wypowiedzenie przysięgi. Narzeczeni w obecności duchownego ślubują sobie miłość, wierność i uczciwość małżeńską oraz trwanie przy sobie aż do śmierci. Ślub kościelny jest zazwyczaj zawierany w parafii panny młodej lub pana młodego. Jeśli narzeczeni chcą stanąć przed ołtarzem innej parafii, będą potrzebowali zgody od proboszczów, tzw. "licencji". Formalności ślubne - o czym pamiętać? Ślub cywilny Po ustaleniu daty ślubu, narzeczeni powinni udać się na pierwszą wizytę do urzędu stanu cywilnego i potwierdzić termin z kierownikiem placówki. Wolę zawarcia związku małżeńskiego należy zgłosić nie wcześniej niż na 6 miesięcy i nie później niż na 31 dni przed planowaną datą ślubu. Na pierwszej wizycie można również zdecydować o chęci podpisania małżeńskiej umowy majątkowej - umowa nie jest obowiązkowa, a brak jej podpisania skutkuje równym podziałem majątku pary po zawarciu związku małżeńskiego. O tym, jakich formalności ślubnych należy dopełnić, aby zawrzeć związek małżeński, poinformuje was kierownik miejscowego urzędu stanu cywilnego. Niezbędne będą na pewno akt urodzenia i dowód osobisty lub paszport. W związku z tym, że od 2015 roku rejestracja stanu cywilnego odbywa się w sposób elektroniczny, wszelkie potrzebne wnioski można złożyć w dowolnym oddziale. Jeśli jedno z was nie posiada obywatelstwa polskiego, musi dostarczyć zaświadczenie o zdolności do zawarcia małżeństwa z kraju pochodzenia wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski. Jeżeli z jakiegoś powodu nie możecie przedłożyć takiego dokumentu, niezbędne będzie udanie się do Sądu Rejonowego w celu uzyskania postanowienia o zwolnieniu z obowiązku jego złożenia i dostarczenie go do urzędu. Ślub kościelny Pierwszym krokiem w organizacji ślubu kościelnego jest wizyta w kancelarii parafialnej i ustalenie terminu z proboszczem. Zależnie od parafii, wymagane może być złożenie różnych dokumentów i dopełnienie innych formalności. Podczas wizyty omówione zostają wyobrażenia pary młodej względem przebiegu ceremonii oraz oprawy mszy świętej - wybierane są pieśni, oprawa muzyczna, tekst kazania, prośby o wstawiennictwo itp. Odpowiednio wcześniej należy również zapisać się na nauki przedmałżeńskie i stawić się na określonej liczbie wizyt w poradni. Obowiązkowe jest również podpisanie protokołu przedślubnego. Często procedura ta jest dosyć niekomfortowa dla przyszłej pary młodej - ksiądz zadaje wtedy wiele osobistych i niekiedy wręcz krępujących pytań. Jest to jednak formalność, której nie można ominąć, bez niej ślub może zostać uznany za nieważny. Dokumenty potrzebne do zawarcia ślubu kościelnego: Dowód osobisty lub paszport; Metryka chrztu; Zaświadczenie o przyjęciu sakramentu bierzmowania; Świadectwo nauki religii (zależnie od parafii); Zaświadczenie odbycia nauk przedmałżeńskich; Zaświadczenie przystąpienia do spowiedzi przedślubnej. Jak zorganizować ślub cywilny? W urzędach stanu cywilnego nie obowiązuje już rejonizacja, w związku z tym para młoda chcąca zawrzeć związek małżeński może udać się do dowolnego urzędu. Inaczej jest w przypadku planowania ślubu cywilnego w plenerze - wtedy konieczne jest wybranie się do urzędu właściwego ze względu administracyjnego. Jak już wspomnieliśmy, podczas pierwszej wizyty konieczne jest ustalenie daty i miejsca ślubu oraz uzyskanie zgody od urzędnika. W następnej kolejności, do kierownika urzędu stanu cywilnego należy złożyć zapewnienie o braku przeszkód do zawarcia małżeństwa oraz dokumentów takich jak: dowody osobiste lub paszporty, akty urodzenia (lub odpisy) oraz, jeśli jest taka potrzeba, wniosek o udzielenie ślubu poza USC. Niezbędne jest uiszczenie opłaty skarbowej za sporządzenie aktu małżeństwa w wysokości 84 zł oraz podjęcie decyzji o przyszłym nazwisku panny młodej oraz dzieci. Jak zorganizować ślub kościelny? Po wybraniu daty ceremonii i rezerwacji jej w danej parafii (najlepiej co najmniej na 6 miesięcy przed) należy zapisać się na kurs przedmałżeński. Kurs trwa zazwyczaj kilka tygodni i wymaga stawienia się na jednym spotkaniu tygodniowo - zazwyczaj spotkania organizowane są weekendowo lub wieczorami. Następnie czas na stawienie się w kancelarii parafialnej ze wszystkimi wymaganymi formalnościami - na ich podstawie proboszcz sporządza protokół przedślubny zawierające dane pary oraz informacje na temat wyznania i ewentualnych przeszkód do zawarcia małżeństwa. Nie wcześniej niż na 3 miesiące przed ślubem należy uzyskać z USC zaświadczenie o braku przeszkód do zawarcia małżeństwa (w przypadku ślubu konkordatowego). Dokument jest ważny dokładnie przez 3 miesiące od jego wydania, dlatego tak ważne jest, aby nie zgłaszać się po niego zbyt wcześnie. Na niedługo przed ślubem należy również udać się do spowiedzi i zaznaczyć w konfesjonale, że będzie to spowiedź przedślubna. Przyszła para młoda otrzyma dzięki temu zaświadczenie od spowiednika, że przyjęła odpowiedni sakrament. Czy można wziąć oba śluby? W Polsce jeszcze do niedawna - bo do roku 1998 - para, która chciała aby ich ślub niósł za sobą zarówno skutki prawne, jak i wyznaniowe, musiał najpierw wziąć ślub cywilny a potem kościelny (przed złożeniem przysięgi przed ołtarzem musiała udać się do urzędu stanu cywilnego). Teraz nie ma już takiej potrzeby. Cała procedura została uproszczona i zyskała miano ślubu konkordatowego. Narzeczeni mogą załatwić odpowiednie formalności w urzędzie, do którego ksiądz po ceremonii prześle wymagane zaświadczenia. Czy można wziąć ślub kościelny bez cywilnego? W teorii w kościele katolickim dopuszczalne jest zawarcie małżeństwa niewywołującego skutków cywilnych, jednak należy uzyskać na nie specjalną zgodę ordynariusza miejsca, czyli kurii diecezjalnej. Narzeczeni powinni skierować do niego specjalne pismo, w którym wskażą powody swojej decyzji. Oficjalna zgoda ordynariusza jest niezbędna do zawarcia małżeństwa kościelnego niewywołującego skutków cywilnych.
Znaczenie pierścionków na palcach. Jak nosić różne rodzaje pierścionków?
Pierścionki, poza tym że stanowią ciekawe uzupełnienie stylizacji, mogą wysyłać światu wiadomość - zarówno na temat twojej osobowości, statusu społecznego i zawodowego, jak i życiowych przekonań. Jeśli zagłębisz się w symbolikę opierającą się na kulturowych i historycznych wierzeniach, okazuje się na przykład, że noszenie pierścionka na kciuku ma zupełnie inne znaczenie niż noszenie go na palcu wskazującym.
W tym artykule: Na którym palcu nosić obrączkę? Pierścionki na palcach – mały palec lewej ręki Pierścionki na palcach – mały palec prawej ręki Pierścionki na palcach – serdeczny palec lewej dłoni Pierścionki na palcach – serdeczny palec prawej dłoni Pierścionki na palcach - środkowy palec lewej dłoni Pierścionki na palcach – środkowy palec prawej dłoni Pierścionki na palcach – palec wskazujący lewej ręki Pierścionki na palcach – palec wskazujący prawej ręki Pierścionki na palcach – kciuk lewej ręki Pierścionki na palcach – kciuk prawej ręki Jak nosić pierścionki zgodnie z symboliką każdego palca? Przygotowałyśmy kompleksowy przewodnik, który pomoże ci odnaleźć się w tych, na pierwszy rzut oka, skomplikowanych zasadach. Na którym palcu nosić obrączkę? W Polsce obrączki ślubne nosi się na palcu serdecznym prawej dłoni. Podobnie zwyczaj wygląda w większości krajów Europy Środkowej i Północnej, między innymi w Norwegii, Austrii, Danii, Niemczech, Rosji, Grecji, Bułgarii, na Łotwie i Ukrainie, a także w niektórych częściach Belgii. W przeszłości również prawosławni chrześcijanie zwyczajowo nosili obrączki na palcu prawej ręki, a Hindusi wierzyli nawet, że lewa ręka przynosi pecha i była uznawana za "brudną". Jednak większość osób na świecie, w tym pary mieszkające w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii, noszą obrączkę na lewej dłoni. Skąd ta różnica? Jak pokazuje historia, na przestrzeni wieków obrączki ślubne były noszone na każdym możliwym palcu, nawet na kciuku. Dziś najczęściej zakładane są na palec serdeczny (lewej lub prawej dłoni), ale to tradycje i normy kulturowe wyznaczają standardy tego zwyczaju. Według tradycji, na tym samym palcu co obrączkę, powinno nosić się również pierścionek zaręczynowy. Które z nich jednak zakładać wyżej, a której niżej na palcu? Małżeńskie pary zwyczajowo noszą swoje ślubne obrączki bliżej serca, czyli poniżej pierścionka zaręczynowego. Popularną strategią jest przełożenie pierścionka zaręczynowego na prawą rękę tuż przed pójściem do ołtarza i ponowne założenie na lewą rękę po ceremonii lub dzień później. Niektóre, bardziej pragmatyczne panny młode decydują się na zlutowanie obrączki i pierścionka zaręczynowego w jeden wspólny element. Przeczytaj również: Fryzury z opaską – jak nosić opaskę? Propozycje dla krótkich i długich włosów Pierścionki na palcach – mały palec lewej ręki Noszenie pierścionków na małym palcu, zwłaszcza przez mężczyzn, ma bogatą i długą historię. Już w czasach wiktoriańskiej Anglii książę Albert, a także inne osoby z jego dworu, nosili na nim ślubne obrączki i sygnety (obrączkę na dole, a nad nią sygnet). Tym samym informowali świat, że są żonaci. Zwyczaj ten przestał być jednak w większości przestrzegany w drugiej połowie XX. wieku. Noszenie pierścienia na małym palcu lewej ręki było również przez długi czas kojarzone ze środowiskiem przestępczości zorganizowanej. Przekonania te są dziś podkreślane przez niemal wszystkie programy telewizyjne oraz filmy o mafii - motyw pojawia się np. w kultowym serialu “Rodzina Soprano”. Pierścionki na palcach – mały palec prawej ręki Pierścionek na małym palcu prawej ręki jest powszechnie znanym symbolem zawodu wykonywanego przez jego właściciela. Często oznacza ukończenie studiów w danej dziedzinie ekologii lub inżynierii - uważa się, że tego typu tradycję podtrzymuje nawet kilkadziesiąt procent populacji. Większość pierścionków noszonych przez absolwentów jest wykonana ze stali nierdzewnej lub srebra. Pierścionki na palcach – serdeczny palec lewej dłoni Zanim współczesna medycyna ustaliła inaczej, ludzie wierzyli, że obrączkę należy nosić na palcu serdecznym ze względu na istnienie żyły - tzw. vena amoris (w wolnym tłumaczeniu "żyła miłości") stanowiącej bezpośrednie połączenie między lewym palcem serdecznym a sercem. Noszenie ślubnego pierścionka właśnie na tym palcu było więc uzasadnione. To jednak nie jedyny powód, dla którego palec serdeczny kojarzy się z obrączką - noszenie pierścienia na tym palcu było popularne na początku i w połowie XX wieku oraz w czasie II wojny światowej, kiedy to mężczyźni idący na wojnę zakładali go jako symbol mający przypominać im o bliskich czekających w domu. Co oznacza pierścionek na lewym palcu serdecznym? Dziś w większości kultur na świecie wspomniany palec jest zarezerwowany dla pierścionków zaręczynowych i obrączek ślubnych. Niektórzy decydują się również nosić na nich pierścienie czystości, czyli symbol wstrzemięźliwości od jakichkolwiek intymnych relacji aż do ślubu. Ciekawostka: według starych rodowych opowieści, noszenie pierścionka na palcu serdecznym lewej ręki przed zaręczynami przynosiło pecha. Matki i ojcowie martwili się, że jeśli córka założy biżuterię na ten konkretny palec nie będąc zaręczoną, tym samym wyśle w świat wiadomość, że jest zajęta, niezależnie od tego, czy jest to prawda. Miało to czynić ją "pechową" i pozbawić szans na znalezienie potencjalnego dobrze sytuowanego zalotnika. Pierścionki na palcach – serdeczny palec prawej dłoni Warto zauważyć, że w wielu krajach, takich jak Polska, Hiszpania, Niemcy, Indie, Rosja czy Norwegia, panują inne tradycje i zarówno pierścionki zaręczynowe, jak i obrączki noszone są na prawej ręce. Dlaczego? W Polsce ma to związek z klęską Powstania Styczniowego. W tamtych czasach początkowo tylko wdowy przekładały obrączki z lewej dłoni na prawą, ale na znak trudnych czasów i powszechnej żałoby, zaczęły to robić wszystkie kobiety. Pierścionki na palcach - środkowy palec lewej dłoni Na którym palcu nosi się pierścionek, któremu nie chcemy przypisywać dodatkowego znaczenia? Na środkowym. Środkowy palec nie ma tak bogatej symboliki, jak wszystkie pozostałe, można więc śmiało nosić na nim biżuterię, która nie ma ukrytego głębszego przekazu i ma po prostu stanowić ozdobę lub modny dodatek do stylizacji. Istnieją jednak wyjątki - w niektórych kulturach pierścionek noszony palcu środkowym oznacza równowagę i odpowiedzialność, szczególnie jeśli jest noszony przez mężczyznę. Uważa się, że ponieważ palec środkowy jest najdłuższy ze wszystkich i kojarzy się z wulgarnością, noszenie na nim biżuterii stanowi oznakę męskości. Niektórzy ludzie zakładają również na środkowy palec obrączki, które są symbolem przyjaźni. Pierścionki na palcach – środkowy palec prawej dłoni Podobnie jak w przypadku lewej dłoni, noszenie pierścionka na prawym palcu środkowym nie ma przypisanego konkretnego znaczenia, a jego symbolika jest otwarta na interpretację. Możesz więc nosić na nim dowolną ilość biżuterii i nie obawiać się niewygodnych pytań ze strony bliskich. Co ciekawe, niektóre kobiety noszą pierścionek zaręczynowy na środkowym palcu. Najczęściej wynika to z faktu, że jest on zbyt luźny na palec serdeczny lub nie podoba im się, jak ślubna obrączka i pierścionek wyglądają noszone jedno nad drugim. Pierścionki na palcach – palec wskazujący lewej ręki Palec wskazujący to palec dominujący, symbolizujący przywództwo, autorytet i władzę. Chociaż noszenie pierścionka na tym palcu lewej dłoni niekoniecznie niesie ze sobą jakiekolwiek głębokie kulturowe znaczenie, może być dla dobrym sposobem na wyeksponowanie biżuterii. Często używamy palca wskazującego i jest on jednym z najbardziej zauważalnych - dobrze więc nosić na nim np. pierścionek o wartości sentymentalnej lub taki, którym chcesz się pochwalić. Pierścionki na palcach – palec wskazujący prawej ręki Obrączka noszona na prawym palcu wskazującym to w niektórych kulturach symbol małżeństwa. Jest to zwyczaj powszechny na przykład w tradycyjnych ceremoniach żydowskich. Po obrzędzie panna młoda może zatrzymać obrączkę na tym palcu lub przełożyć ją na lewy palec serdeczny. W większości przypadków jednak pierścionek na palcu wskazującym prawej ręki to zwykły pierścionek, niemający głębszego znaczenia i ukrytej symboliki. Pierścionki na palcach – kciuk lewej ręki W Chinach wojskowi często nosili pierścienie na kciuku, by zaznaczyć wysoką rangę swojego stanowiska. Wykonane były zazwyczaj z jadeitu lub szkła, a największe i najbardziej ozdobne z nich stały się symbolem klasy wśród mężczyzn. W XVI-wiecznej Anglii obrączki na kciuku nosili lekarze, a także szlachcianki - po to, aby publicznie eksponować swoje bogactwo. Dodatkowo, w latach 90. obrączki na kciuku stały się popularne wśród społeczności LGBTQ+. Jej członkowie nosili obrączki na kciuku, aby zaznaczyć swoją seksualność - obrączka noszona na lewej ręce oznaczała bycie w związku, a na prawej nosiły ją osoby samotne. W dzisiejszych czasach pierścionek na kciuku lewej dłoni raczej nie ma szczególnie bogatej symboliki - nie będzie mówił nic o twoim zawodzie, statusie czy innych ważnych życiowych kwestiach. Może jednak stanowić fakt, że interesujesz się obecnymi trendami i masz świadomość, jak modne jest noszenie biżuterii właśnie na kciukach. Pierścionki na palcach – kciuk prawej ręki Podobnie jak w przypadku lewego kciuka, pierścionek noszony na prawym kciuku nie ma głębokiego znaczenia. Daje on pole do eksperymentowania i eksponowania ulubionej biżuterii. Znasz już znaczenie noszenia pierścionków na każdym palcu? Kliknij tutaj, aby przeczytać, jak nosić bluzki bez stanika i czy każdy model jest do tego odpowiedni.
Najbardziej zadziwiające przesądy weselne. Te zabobony ślubne nigdy nie wpływały i nie wpłyną na Wasze małżeństwo
Niektóre z nich zaskakują, inne już dawno powinny przestać być brane pod uwagę. Oto najbardziej zadziwiające przesądy weselne.
Tradycje weselne i przesądy przed ślubem Mówi się, że mają one zapewnić szczęście małżonkom i sprawić, że ich związek będzie wyjątkowo udany (a gdy się ich nie wypełni, za rogiem czyha prawdziwa katastrofa). Wiele przesądów dotyczy organizacji ślubu, są takie, które obejmują poszczególne elementy garderoby. Wiele z nich powtarzanych jest z pokolenia na pokolenie, ale im młodsi państwo młodzi, tym bardziej swobodne podejście do przesądów. Utarło się już, że przesądy to nierozłączna część tradycji ślubnych oraz weselnych i nie ma w tym nic złego, jeśli traktuje się je z przymrużeniem oka i są po prostu elementem zabawy. Warto jednak pamiętać o tym, że nawet jeśli nie będziemy mieli przy sobie czegoś pożyczonego, świadkowie są parą w życiu prywatnym, a do tego w chaosie zapomnimy ryżu to nic się nie stanie. Zabobony to wciąż zabobony i nie mają wpływu na niepowodzenia w małżeństwie czy to, czy impreza poślubna się uda. Zawsze jest w tym czynnik ludzki, potęgowany poziomem umiejętności dialogu. To znaczy: jeśli potrafimy dogadywać się z naszym narzeczonym przed ślubem i umiemy oboje rozmawiać o problemach, mamy większe szanse na zbudowanie zdrowej i silnej relacji. W sytuacji, gdy brakuje szczerej rozmowy, wiele osób może się dopatrywać niepowodzeń w niewypełnieniu listy przesądów weselnych. Pierścionki zaręczynowe gwiazd. Najpiękniejsze, najdroższe i najsłynniejsze w historii>> Założenie czegoś pożyczonego nie sprawi nagle, że rodzina naszej drugiej połówki nas pokocha, a banknot w kieszeni nie zapewni nam dostatku. Nie trzeba od razu z nich rezygnować, jeśli lubimy takie tradycje i nie wyobrażamy sobie ślubu bez przesądów. Dobrze jest jednak pamiętać, że nie wpływały one i nie wpłyną nigdy na nasze małżeństwo. Niech będą zabawą - nawet wtedy, gdy są tak zadziwiające, że z automatu chcemy im zaufać. 5 pięknych sukienek z polską metką, które sprawdza się na upalne wesele w ogrodzie. Te modele są ponadczasowe>> Zadziwiające przesądy weselne: lista Jesteście pewni, że znacie wszystkie przesądy weselne? Zebrałyśmy te, które nas najbardziej zadziwiają. 1. Panna młoda powinna mieć na sobie coś niebieskiego - według przesądu ten kolor ma zapewnić wierność męża. 2. Coś pożyczonego - gdy przyszła małżonka będzie miała taki element garderoby na sobie, zawsze będzie dogadywać się z rodziną męża. 3. Banknot w kieszeni pana młodego - ma być obietnicą dostatku w małżeństwie. 4. Panna młoda powinna zaszyć w bieliźnie szczyptę cukru i okruszek chleba - to pozwoli jej być głową rodziny. 5. Nie można zszywać rozprutej sukni ślubnej, trzeba ją spiąć agrafką - inaczej małżeństwo będzie nieszczęśliwe. 6. Jeśli podczas drogi na ślub para młoda zobaczy kruki i wrony - czeka ich nieszczęście (dobrym znakiem są gołębie i sroki). 7. Kościół należy przekroczyć prawą nogą - inaczej nieszczęście. 8. Podczas drogi do ołtarza para młoda nie może patrzeć na gości - to symbolizuje zdradę. 9. Jeśli suknia panny młodej dotknie buta pana młodego - mąż będzie pod pantoflem. 10. Lepiej nie mylić palców podczas nakładania obrączki - wybranie środkowego to nadchodząca zdrada. 11. Parę młodą po ślubie należy obsypać ryżem - ma to zapewnić potomstwo (oraz ich zdrowie). 12. Do ołtarza należy iść z uśmiechem na ustach - to zapewnienie radosnego małżeństwa. 13. Jeśli któreś z przyszłych małżonków potknie się w drodze do ołtarza - to znak kłótni w małżeństwie. 14. Panna młoda powinna mieć w bucie monetę wrzuconą przez pana młodego (który powinien jej pomóc założyć obcasy na ślub) - to dla zapewnienia dostatku. 15. Pan młody powinien przenieść pannę młodą przez próg, żeby się nie potknęła - to zapewnia szczęście w związku. 16. Lepiej nie mylić kroków podczas pierwszego tańca - zwiastun kłótni i niezgody w małżeństwie. 17. Nowożeńcy witani są kieliszkami z wodą i wódką - osoba, która wylosuje alkohol, będzie górować w związku.
Czy tradycja jest jeszcze modna? Takie pytanie można by sobie zadać w świetle nominacji Matthew Williamsa na stanowisko dyrektora kreatywnego Givenchy. Francuski dom mody, którego pierwszą ikoną był elegancki i szykowny duet Audrey Hepburn i Hubert de Givenchy, zrobił gwałtowny skręt ku streetwear’owi.
Wraz z ogłoszeniem odejścia Clare Waight Keller z Givenchy, świat mody z niecierpliwością oczekiwał nominacji nowego projektanta, który stanąłby na czele domu i kontynuował jego rozwój w dotychczasowym duchu elegancji. Ku zaskoczeniu wielu, wybór padł jednak na założyciela 1017 Alyx 9SM – brandu kojarzonego głównie ze streetwearem. Ta, założona w 2015 roku, marka pozycjonuje się na segment premium rynku, czerpiąc inspiracje z Kalifornii, Nowego Jorku czy klimatu subkultur, klubów i punku. A skoro to właśnie uliczny styl okazuje się być „muzą” Williamsa, nie zaskakuje też, że celebrytami kojarzonymi do tej pory z wizją Alyx byli między innymi Kanye West, z którym Matthew pracował nad projektami muzycznymi, czy Lady Gaga. Nie zmienia to jednak faktu, że nie jest to raczej domyślny kierunek rozwoju dla francuskiego domu mody – wprost przeciwnie, wydaje się być on zaprzeczeniem dotychczasowego dziedzictwa. Zgrzyt pomiędzy wizerunkiem Givenchy i nowego projektanta nie przeszkodził jednak Sidney Toledano, CEO grupy LVMH do którego należy marka, ogłosić, że „miał przyjemność oglądać rozwój [M. Williamsa] i jego proces stawania się ogromnym talentem”, oraz „wierzy, że jego wyjątkowa wizja nowoczesności będzie niepowtarzalną szansą dla Givenchy do napisania nowego, silnego i odnoszącego sukcesy rozdziału.” Czytaj też: Matthew Williams dyrektorem kreatywnym Givenchy Chociaż nominacja nowego dyrektora kreatywnego wydaje się być co najmniej zaskakująca, należy pamiętać, że nie jest to taki pierwszy krok w historii Givenchy. Jeden z poprzednich projektantów, Riccardo Tisci, tworzył kreacje łączące elementy couture oraz streetwearu, które mimo to nadal przywodziły na myśl elegancję. Taka mieszanka, można by powiedzieć, dwóch światów, pozwoliła nie tylko na stworzenie ciekawej wizji domu mody, lecz także przez swoją oryginalność przyczyniła się do ogromnego komercyjnego sukcesu. Pod sterami Tisci, francuski dom mody ustabilizował swoją pozycję w branży, a sam projektant zapisał się na kartach historii Givenchy niemalże złotymi literami. Według Women’s Wear Daily, dzięki niemu marka powiększyła się sześciokrotnie, zwiększając swoje roczne przychody do sumy 590 milionów dolarów w 2017. Dlatego patrząc wstecz, łatwo dojść do wniosku, że to właśnie różnicowanie stylów i łączenie kontrastowych elementów może być kluczem do sukcesu. Szczególnie, jeżeli ewolucja oznacza także dostosowywanie się do ciągłych zmian w branży. A w postpandemicznym świecie mody zmienia się dużo. I ciągle. Kwarantanna, jak i obecny kryzys, w znaczący sposób wpłynęły na nasze decyzje przy tworzeniu stylizacji. Na Instagramie zamiast szykownych kreacji przez wiele tygodni widzieliśmy wygodne, dzianinowe projekty głównie oscylujące wokół bluz i T-shirtów. I nawet jeżeli obecnie nasza rzeczywistość powraca do normy, nowe nawyki mogą zostać z nami na długo. Nagle może się okazać, że to nie powrót do koszul i garniturów jest tym, na co czekamy. Nowe, ciekawe ujęcie dotychczasowej elegancji z naciskiem na tkaniny, w których czujemy się swobodnie ma szansę zredefiniować nasze szafy… Nie można więc odmówić racjonalności takiej decyzji LVHM, zważywszy, że streetwear w ostatnich latach w znaczący sposób zyskał na popularności – również wśród marek couture. Szukać nie trzeba daleko - wystarczy spojrzeć na kolekcje Demny Gvasalii dla Balenciagi czy Louis Vuitton stworzone przez Virgila Abloha. I choć projekty te często nie są na pierwszy rzut oka zbyt wyrafinowane czy zjawiskowe, na pewno nie można zarzucić im braku oryginalności (przynajmniej wśród stylizacji na ulicy). O ile koronawirus był przykładem kryzysu gwałtownego i niespodziewanego, o tyle świat mody od dłuższego czasu musi mierzyć się z jeszcze jednym problemem – zanieczyszczeniem środowiska. A jeszcze bardziej z oskarżeniami o negatywny wpływ na klimat. Zużycie wody, zatrucia mikroplastikiem, czy ogromna emisja CO2 do atmosfery to tylko niektóre z licznych zarzutów. I na tym polu wybór Williamsa maluje się dosyć pozytywnie. Jak powiedział magazynowi GQ „na Ziemi jest za dużo ubrań”, kontrując swoją diagnozę postanowieniem: „jeżeli mam wziąć odpowiedzialność za produkcję ubrań, muszę stworzyć coś co będzie zasługiwało na istnienie.” Czy w związku z tym możemy oczekiwać rewolucji w domu mody Givenchy? Trudno powiedzieć, chociaż jedno jest pewne: stagnacja na pewno nie będzie w trendach. Ale co w takim razie z tradycją? O ile największe marki noszą nazwy po nazwiskach ich założycieli, o tyle w dzisiejszym świecie jest to łudzące: wiele z nich nie należy już do prywatnych właścicieli, a koncernów. Grupy zajmujące się markami premium nierzadko rotują projektantami, wprowadzając coraz to bardziej innowacyjne spojrzenia do kolekcji (a przy tym i nowe nazwiska do kontraktów). Z jednej strony wpływa to na przerwanie ciągłości wizji artystycznej, ale z drugiej pozwala na elastyczność dopasowania się do dynamicznych trendów konsumenckich. A te, bez względu na ewentualny sentyment do korzeni i historii marki, zdecydowanie w miejscu nie stoją. Wraz z wejściem nowej generacji konsumentów na rynek i domy mody muszą zawalczyć o swoich potencjalnych klientów. I to często kosztem obecnego wizerunku. Streetwear wciąż odnajduje swoich entuzjastów głównie wśród ludzi młodych, którzy mają coraz większe źródła dochodu. Dochodu przeznaczanego w sporej części właśnie na modę. Według analizy przeprowadzonej przez Strategy&, 10% rynku odzieżowego stanowią marki streetwerowe, a 60% ich konsumentów to osoby poniżej 25. roku życia. Czy oznacza to definitywny koniec couture? Absolutnie nie. Trudno spekulować, czego można oczekiwać od pokazu Givenchy w październiku, ale fuzja ulicznego podejścia znanego z Alyx Matthew Williamsa oraz tradycji i sznytu francuskiego domu mody może zaowocować niepowtarzalną kolekcją i zupełnie nową definicją współczesnej elegancji. O ile oczywiście dziedzictwo marki znajdzie wytrych do świata ulicznych „muz” nowego projektanta. Niezależnie od tego, że nominacja nowego dyrektora kreatywnego budzi wątpliwości, nie można powiedzieć, że nie była przemyślana. Matthew Williams zdaje się rozumieć nie tylko potrzebę ograniczenia wpływu branży mody na środowisko, ale jest także w stanie pociągnąć za sobą potencjalnych nowych klientów Givenchy. A dziedzictwo marki? Na pewno jest ważne, ale nie powinno też stać na drodze do dalszego rozwoju (bez względu na jego kierunek). W ciągle zmieniającym się świecie, redefiniowanie swojego stylu bywa koniecznie. Szczególnie, jeżeli w grę wchodzą pieniądze – a te, jak wiadomo, dla koncernów bywają najważniejsze. Chociaż może właśnie o to chodzi, żeby „hypebeast ubiera się u Givenchy” stało się nową, niepisaną dewizą marki.