To jedyna taka rola Toma Hanksa. Film oceniany 88% od krytyków i 89% od widzów na Rotten Tomatoes totalnie mnie zachwycił
Na Dzikim Zachodzie nie zawsze chodzi o rewolwery. W „Nowinach ze świata” Tom Hanks w swojej jedynej westernowej roli opowiada historię o stracie, samotności i próbie odbudowania więzi w świecie po wojnie.
Tom Hanks to jeden z tych aktorów, którym łatwo przypiąć etykietę „pewniaka”. Od „Forresta Gumpa”, przez „Zieloną milę” i „Szeregowca Ryana”, aż po „Cast Away” czy niedawne „Mężczyzna imieniem Otto” - konsekwentnie budował filmografię pełną ról, które zostają z widzem na długo. Tym bardziej film „Nowiny ze świata” zaskakują. To jedyny western w jego karierze i jednocześnie jedna z tych kreacji, które pokazują go w zupełnie innym świetle - bardziej wyciszonym, surowym, a przy tym niezwykle emocjonalnym. I muszę przyznać: ta rola naprawdę mnie zaskoczyła. Film w reżyserii Paula Greengrassa, twórcy znanego z dynamicznej serii o Jasonie Bourne’ie, oceniany na 88% od krytyków i 89% od widzów na Rotten Tomatoes, udowadnia, że western nie musi opierać się na mitologii Dzikiego Zachodu. Może być kameralny, intymny i skupiony na relacjach. O czym jest film „Nowiny ze świata” z Tomem Hanksem? Akcja rozgrywa się kilka lat po wojnie secesyjnej (1861-1865). Kapitan Jefferson Kyle Kidd (Tom Hanks) przemierza małe miasteczka Teksasu, gdzie czyta mieszkańcom wiadomości z gazet - historie z wielkiego świata, które dla wielu brzmią jak odległa fikcja. Podczas jednej z podróży spotyka dziewczynkę wychowaną przez rdzenną ludność, która po latach zostaje zmuszona do powrotu do „cywilizacji”. Nie mówi po angielsku, nie rozumie zasad świata, do którego trafia. Kidd podejmuje się zadania odprowadzenia jej do rodziny, choć szybko okazuje się, że ta podróż będzie czymś znacznie więcej niż tylko logistyczną misją. View oEmbed on the source website Tom Hanks w jedynej westernowej roli - jedna z jego najbardziej zaskakujących kreacji W „Nowinach ze świata” Tom Hanks gra jedną z najbardziej nieoczywistych ról w swojej karierze. To jedyny western, w jakim wystąpił, ale też jedna z tych postaci, które zostają z widzem na długo. Jego bohater nie jest legendą ani rewolwerowcem. To człowiek, który wybiera spokój zamiast przemocy i próbę zrozumienia zamiast konfliktu. To postać cicha, zmęczona, ale jednocześnie pełna empatii - i właśnie w tej powściągliwości kryje się siła tej roli. „Nowiny ze świata” to nie western o legendach, tylko o ludziach, którzy próbują przetrwać w świecie po wojnie - i odnaleźć w nim choć odrobinę sensu. Helena Zengel - emocjonalne serce filmu Nie zdarza się to często, ale w kilku scenach uwaga widza wędruje z Toma Hanksa właśnie do Heleny Zengel. Aktorka miała podczas zdjęć zaledwie 12 lat i była świeżo po sukcesie niemieckiego filmu „Systemsprenger”, który przyniósł jej międzynarodowe uznanie. Jej Johanna jest uparta, nieufna i zagubiona, a jednocześnie trudno oderwać od niej wzrok. To w dużej mierze dzięki niej „Nowiny ze świata” mają tak duży emocjonalny ciężar. Największą siłą filmu jest relacja Kidda z graną przez Helenę Zengel dziewczynką. Ich wspólna podróż staje się historią o budowaniu zaufania między dwojgiem ludzi, których dzieli wszystko - język, doświadczenie i sposób postrzegania świata. To właśnie w tej relacji film znajduje swoje najważniejsze emocje. Nie w spektakularnych wydarzeniach, ale w powolnym zbliżaniu się do siebie dwóch obcych osób. „Nowiny ze świata” - dlaczego ten film tak dobrze oceniają widzowie i krytycy? Produkcja Paula Greengrassa zdobyła bardzo dobre recenzje - 88% od krytyków i 89% od widzów na Rotten Tomatoes. Doceniono przede wszystkim jej spokój, emocjonalną głębię i odejście od klasycznych schematów westernu. Zamiast mitologizować Dziki Zachód, film pokazuje go jako przestrzeń niepewności i ciągłych zmian. To opowieść o świecie, który dopiero uczy się funkcjonować po traumie, a bohaterowie próbują w nim znaleźć swoje miejsce. „Nowiny ze świata” powstały na podstawie powieści Paulette Jiles pod tym samym tytułem. Scenariusz napisali Paul Greengrass i Luke Davies, a za zdjęcia odpowiadał Dariusz Wolski - polski operator znany między innymi z „Marsjanina” oraz filmów z serii „Piraci z Karaibów”. Produkcja została doceniona także przez Akademię Filmową, zdobywając cztery nominacje do Oscara. Gdzie obejrzeć „Nowiny ze świata” z Tomem Hanksem? Film „Nowiny ze świata” jest dostępny na platformie Netflix. To właśnie tam można obejrzeć jedyny western z Tomem Hanksem w roli głównej - produkcję, która łączy kino drogi z emocjonalną opowieścią o relacji i zaufaniu. Idealny na wieczór, kiedy zamiast wielkich fajerwerków szuka się historii, która wybrzmiewa powoli i zostaje na dłużej.
Tom Hanks otwiera nowy rozdział o II wojnie światowej. Pierwszy odcinek prowadzi prosto do Polski
To nie jest kolejna opowieść o wojnie zaczynająca się od dobrze znanych obrazów z frontu. Tom Hanks w serialu dokumentalnym „Tom Hanks: II wojna światowa” wraca do tematu, który od lat zajmuje szczególne miejsce w jego karierze.
Zaangażowanie Hanksa nie jest przypadkowe. Aktor od lat wraca do historii II wojny światowej, zarówno jako twórca, jak i producent. W jego dorobku są „Szeregowiec Ryan”, „Kompania braci” i „Pacyfik”, czyli tytuły, które dla wielu widzów stały się jednymi z najważniejszych popkulturowych obrazów wojny. Hanks wspominał, że jego zainteresowanie tym okresem zaczęło się od rozmów z ojcem, weteranami i znajomymi rodziny. Tom Hanks wraca do historii, która wciąż nie daje o sobie zapomnieć Są tematy, do których kino i telewizja wracają nie dlatego, że wszystko zostało już powiedziane, ale dlatego, że wciąż trudno pojąć skalę tego, co się wydarzyło. II wojna światowa jest jednym z nich. Tom Hanks, aktor kojarzony z „Szeregowcem Ryanem” i producent seriali „Kompania braci” oraz „Pacyfik”, ponownie sięga po tę historię. Tym razem jednak nie staje na pierwszym planie jako bohater fabularnej opowieści. Jego rola jest inna: prowadzi widzów przez archiwa, świadectwa i decyzje, które zmieniły bieg świata. Nowy serial dokumentalny „Tom Hanks: II wojna światowa” ma 20 odcinków i ambicję, by opowiedzieć konflikt w szerokiej perspektywie. Od pierwszych dni wojny, przez walki w Europie, Afryce i na Pacyfiku, aż po narodziny powojennego porządku. To nie jest opowieść o jednym froncie ani jednym kraju. Ale jej początek jest bardzo konkretny. „Tom Hanks: II wojna światowa” - wszystko zaczyna się od Polski Pierwszy odcinek nosi tytuł „Początek” i trudno o bardziej dosłowne otwarcie. Twórcy wracają do września 1939 roku, kiedy niemiecka napaść na Polskę uruchomiła jeden z najtragiczniejszych rozdziałów XX wieku. Zamiast zaczynać od wielkich bitew znanych z popkultury, serial cofa się do momentu, w którym dramat dopiero się rozpoczynał, a polityczne decyzje miały konsekwencje dla milionów ludzi. W pierwszym odcinku pojawiają się m.in. Alexandra Richie, autorka książki „Warszawa 1944”, oraz Jadwiga Biskupska, autorka „Survivors: Warsaw under Nazi Occupation”. Ich komentarze pomagają dopowiedzieć to, czego nie widać na archiwalnych kadrach: polityczne kalkulacje, ludzką cenę decyzji i dramat kraju, który jako pierwszy znalazł się na linii ognia. View oEmbed on the source website Jest też wątek zachodnich aliantów, których bezradność stała się jednym z najbardziej bolesnych elementów początku wojny. To ważne, bo Polska nie jest tu tylko historycznym tłem. Jest pierwszym rozdziałem. Miejscem, od którego zaczyna się cała narracja. Siłą serialu mają być unikalne materiały archiwalne, w tym nagrania cyfrowo odnowione, oraz komentarze ekspertów. Dzięki nim historia nie zatrzymuje się na datach i nazwiskach. Ma pokazywać napięcie, chaos, strach i mechanizmy, które doprowadziły do wojny. Premiera w miejscu, które trudno uznać za przypadkowe Startowi serialu towarzyszyła uroczysta premiera w Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku. To wybór symboliczny, zwłaszcza że pierwszy odcinek poświęcono właśnie Polsce i wrześniowi 1939 roku. Po pokazie zaplanowano panel dyskusyjny z udziałem ekspertów, w tym prof. Jacka Tebinki, Rafała Sadowskiego, Joanny Jasitczak i dr Alicji Bartnickiej. Serial ma być pokazywany jednocześnie w 200 krajach i 40 wersjach językowych. Oznacza to, że polski początek wojny zostanie opowiedziany globalnej publiczności, z udziałem jednego z najbardziej rozpoznawalnych nazwisk Hollywood. „Tom Hanks: II wojna światowa” wystartował 26 maja. Premierowe odcinki będzie można oglądać we wtorki o godz. 21:00 na HISTORY Channel.
Film z Tomem Hanksem daje ulgę i przypomina, jak potężna może być ludzka dobroć. "Czasem wystarczy jeden gest"
Szukasz filmu, który przypomina o sile ludzkiej dobroci i bezinteresowności? „Mężczyzna imieniem Otto”, ekranizacja szwedzkiego bestsellera, opowiada tę historię w naturalny, prawdziwy sposób – bez nadmiernej sztuczności czy chwytów na łatwe emocje.
Filmy poruszające tematy samotności, przyjaźni i drugich szans często trafiają prosto w serce widza, ukazując uniwersalne doświadczenia ludzkiego życia. Opowiadają o bohaterach, którzy mimo trudności i życiowych strat potrafią odnaleźć nowe powody do radości, nawiązują głębokie relacje lub odbudowują swoje życie na nowo. Takie historie pokazują, jak ważna jest obecność innych ludzi, wsparcie i otwartość na zmiany, przypominając, że nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa i czerpać z życia pełnymi garściami. Dzięki temu filmy te inspirują do refleksji nad własnymi wyborami i budują nadzieję na lepsze jutro. Film „Mężczyzna imieniem Otto” z Tomem Hanksem jest amerykańską ekranizacją bestsellerowej powieści szwedzkiego autora Fredrika Backmana pt. „Mężczyzna imieniem Ove” z 2012 roku. Powieść ta była również podstawą do wcześniejszego szwedzkiego filmu z 2015 roku. „Mężczyzna imieniem Otto” - o czym jest? Głównym bohaterem jest Otto - mężczyzna po bolesnych doświadczeniach, zamknięty w sobie, surowy i wycofany. Sprawia wrażenie, jakby nic ani nikt nie był już w stanie do niego dotrzeć. Jego codzienność jest uporządkowana, ale pozbawiona radości, a samotność coraz mocniej odciska się na jego życiu. Wszystko zaczyna się zmieniać, gdy w jego otoczeniu pojawiają się ludzie, którzy nie chcą przejść obok niego obojętnie. Nie robią wielkich rzeczy. Po prostu są. Rozmawiają, proszą o pomoc, pukają do drzwi, wciągają go w swoją codzienność. Z tych drobnych gestów rodzi się coś, co stopniowo odmienia bohatera. „Mężczyzna imieniem Otto” - czasem wystarczy jeden gest (OPINIA) Siła tego filmu tkwi właśnie w prostocie. To nie jest historia zbudowana na wielkich słowach, ale na emocjach, które zna niemal każdy: stracie, samotności, tęsknocie i potrzebie bliskości. Widz szybko rozumie, że pod surowością Otto kryje się ogromny ból, ale też człowieczeństwo, które wcale nie zniknęło. Film przypomina, że czasem wystarczy jeden gest, jedno zainteresowanie i jedna osoba, która nie odpuści, by czyjeś życie zaczęło wyglądać inaczej. To opowieść nie tylko o smutku, ale przede wszystkim o dobroci, cierpliwości i cichej sile relacji międzyludzkich. Ten film wyróżnia się swoją szczerością i autentycznością – nie ucieka od chwil prostego, czasem wręcz zwyczajnego sentymentalizmu, który zazwyczaj bywa lekceważony. Jego prostota i dobroduszność działają kojąco, przynosząc ukojenie i nadzieję osobom zmęczonym samotnością, takim jak ja. To ciepła opowieść, która nie próbuje na siłę błyszczeć, lecz trafia prosto do serca, oferując prawdziwą otuchę. „Mężczyzna imieniem Otto” - gdzie obejrzeć? „Mężczyzna imieniem Otto” to historia smutna, ale dająca nadzieję. Wzruszająca, ale nieprzesadzona. Ciepła, choć opowiedziana bez nadmiernego lukru. Film jest dostępny na HBO Max.
Dwukrotnie nominowany do Oscara film Spielberga dostępny na Prime Video totalnie mnie uwiódł. Tej perełki nie można przegapić
Ten dwukrotnie nominowany do Oscara dramat w reżyserii Stevena Spielberga to hołd dla niezależnego dziennikarstwa i opowieść o odwadze w starciu z władzą. Dostępny na Prime Video film z Meryl Streep i Tomem Hanksem wciąż porusza i nie traci aktualności.
Weekend daje luksus czasu. Można nadrobić polecane przez znajomych seriale, wrócić do zaległych premier, włączyć coś „na szybko”. Problem w tym, że im więcej tytułów w katalogach platform streamingowych, tym trudniej podjąć decyzję. Opisy często są lakoniczne, algorytmy podsuwają oczywistości, a prawdziwe perełki potrafią prześlizgnąć się niezauważone. I właśnie dlatego tak łatwo przegapić film, który był dwukrotnie nominowany do Oscara, a dziś - niemal dekadę po premierze - wybrzmiewa mocniej niż kiedykolwiek. Spielberg stworzył dzieło, które może nie jest jego najbardziej widowiskowe, ale z pewnością należy do tych najważniejszych w jego karierze. Film „Czwarta władza” dostępny na Prime Video. To historia, która wstrząsnęła Ameryką Akcja filmu rozgrywa się w 1971 roku, w momencie gdy Daniel Ellsberg decyduje się ujawnić tajne dokumenty dotyczące zaangażowania USA w wojnę w Wietnamie. To, co Amerykanie znają jako „Pentagon Papers”, staje się punktem zapalnym dla jednego z najważniejszych starć między prasą a rządem w historii Stanów Zjednoczonych. Spielberg opowiada tę historię z perspektywy redakcji „The Washington Post”, która w obliczu nacisków politycznych i realnego ryzyka prawnego musi podjąć decyzję: publikować czy milczeć. Stawka jest ogromna - nie chodzi wyłącznie o jeden artykuł, ale o fundament demokracji, jakim jest wolność słowa. Reżyser unika moralizatorskiego tonu. Zamiast pomnikowej opowieści dostajemy precyzyjnie skonstruowany thriller, w którym napięcie budują rozmowy w redakcji, szybkie decyzje i świadomość, że każdy ruch może mieć konsekwencje prawne i polityczne. View oEmbed on the source website Skąd wzięło się określenie „czwarta władza”? Pojęcie „czwartej władzy” narodziło się w XVIII wieku i odnosiło się do roli prasy jako nieformalnego, ale niezwykle wpływowego filaru demokracji - obok władzy ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej. Dziennikarze mieli patrzeć politykom na ręce, ujawniać nadużycia, kontrolować rządzących w imieniu społeczeństwa. Film Spielberga przypomina, że ta misja nigdy nie była łatwa. Odpowiedzialność spoczywająca na ludziach mediów to nie tylko publikowanie informacji, ale także gotowość do ponoszenia konsekwencji. W czasach algorytmów, fake newsów i walki o kliki historia sprzed lat staje się zaskakująco aktualna. To opowieść o dziennikarstwie jako służbie publicznej - w kontrze do politycznych nacisków, towarzyskich powiązań i presji rynku. Nie tylko Spielberg. Tu działa cały zespół mistrzów Choć nazwisko Spielberga przyciąga uwagę, ten film jest efektem pracy zespołu twórców, którzy nadają mu wyjątkową jakość. Meryl Streep jako Katharine Graham buduje postać pełną wewnętrznych napięć - z jednej strony niepewnej siebie spadkobierczyni medialnego imperium, z drugiej liderki, która w kluczowym momencie potrafi podjąć odważną decyzję. To rola subtelna, oparta na spojrzeniach i zawahaniach, a jednocześnie niezwykle mocna. Tom Hanks jako Ben Bradlee wnosi energię i reporterską bezkompromisowość. Dawno nie widzieliśmy go w tak dynamicznej, charyzmatycznej odsłonie. Ogromną rolę odgrywa też muzyka Johna Williamsa, która nie dominuje, lecz podkreśla dramaturgię i buduje napięcie w kluczowych momentach. Zdjęcia autorstwa Janusza Kamińskiego przywołują klimat klasycznego kina lat 70., a montaż nadaje całości rytm przypominający redakcyjną gorączkę przed zamknięciem numeru. Ten film to kino w starym, dobrym stylu - dialogowe, skupione na twarzach, decyzjach, ciszy między słowami. Dwie nominacje do Oscara. „Czwarta władza” to film, który nie traci aktualności Produkcja otrzymała dwie nominacje do Nagrody Akademii - za najlepszy film oraz najlepszą pierwszoplanową rolę kobiecą. Choć nie wróciła z gali ze statuetką, trudno odmówić jej znaczenia. To nie jest najbardziej efektowne dzieło w filmografii Stevena Spielberga, ale z pewnością jedno z tych, które zostają z widzem na dłużej. Dziś, w świecie sporów o prawdę, medialnych manipulacji i politycznych napięć, brzmi nawet mocniej niż w momencie premiery. Jeśli więc w ten weekend macie obejrzeć jeden film - wybierzcie właśnie ten. Bo to nie tylko historia sprzed lat. To opowieść o odwadze, odpowiedzialności i sile słowa, która wciąż ma znaczenie. Film dostępny jest na Prime Video i idealnie nadaje się na weekendowy seans.
Jeden z najbardziej wzruszających dramatów końca lat 90. trafił na Netflix. Ma ponad milion ocen na Filmwebie
Ta historia jest dobrze znana zarówno boomerom, jak i millenialsom, a od wczoraj Netflix pozwala odkryć ją również młodszym widzom, którzy na co dzień wybierają raczej kolorowe rolki z TikToka. Dramat końca lat 90., opowiadający o niezwykłym więźniu i strażnikach bloku śmierci, wciąż wzrusza tak samo jak 27 lat temu przy premierze.
Są filmy, które po prostu trzeba zobaczyć przynajmniej raz w życiu. Produkcje, które na stałe wpisały się do historii kina i zachwycają kolejne pokolenia widzów - takie jak „Ojciec Chrzestny”, „Pulp Fiction”, „Forrest Gump”, „Skazani na Shawshank” , „Lot nad kukułczym gniazdem” czy czarno-biała „Casablanka” . Do tego wyjątkowego grona należy także „Zielona mila” dramat końca lat 90., który wciąż wzrusza widzów i właśnie trafił na Netflix. Opowiada on m.in. o procederze wykonywania kary śmierci w USA, która jeszcze do niedawna w wielu stanach wciąż była możliwa przy użyciu elektrycznego krzesła. W tym artykule: „Zielona mila” - arcydzieło Stephena Kinga z lat 90. trafiło na Netflix O czym jest film „Zielona mila”? Wybitna obsada i reżyseria Kara śmierci w USA - historia elektrycznego krzesła Kiedy zniesiono karę śmierci w USA? „Zielona mila” - arcydzieło Stephena Kinga z lat 90. trafiło na Netflix „Zielona Mila” to film, który od momentu premiery w 1999 roku nieustannie zachwyca widzów i krytyków na całym świecie. Produkcja jest ekranizacją powieści Stephena Kinga i łączy realizm więziennej codzienności z dramatem, elementami cudowności i pytaniami o ludzką naturę. Fenomen popularności mówi sam za siebie: film przekroczył milion ocen i komentarzy użytkowników na Filmwebie, a globalnie obejrzało go ponad 286 milionów widzów w kinach, generując łącznie 286,8 miliona dolarów przychodów. To jeden z największych przebojów wszech czasów. View oEmbed on the source website „Zielona Mila” zdobyła aż cztery nominacje do Oscara, w tym dla Michaela Clarke’a Duncana za rolę drugoplanową. Mimo upływu 27 lat od premiery na Rotten Tomatoes ma 94% pozytywnych ocen widzów, co czyni go jednym z najlepiej ocenianych dramatów wszech czasów. O czym jest film „Zielona mila”? Akcja toczy się w 1935 roku w więzieniu Cold Mountain, gdzie Paul Edgecombe pilnuje skazanych na śmierć w bloku egzekucyjnym zwanym „Zieloną Milą”. Gdy trafia tam John Coffey, olbrzym oskarżony o morderstwo dwóch dziewczynek, życie całego zespołu strażników ulega przemianie. Mimo groźnego wyglądu, Coffey okazuje się człowiekiem o nadzwyczajnej dobroci i wrażliwości, a jego niezwykły dar wprowadza elementy niemal cudowne, przełamując granice między rzeczywistością a nadzieją. Wybitna obsada i reżyseria W filmie zobaczymy prawdziwe gwiazdy Hollywood: Tom Hanks wciela się w rolę strażnika Paula Edgecombe’a, a Michael Clarke Duncan gra poruszającego Johna Coffey. W obsadzie są także Bonnie Hunt, Sam Rockwell, James Cromwell i Doug Hutchison. Za kamerą stanął Frank Darabont, twórca innego kultowego filmu na podstawie prozy Kinga - „Skazani na Shawshank”. Film został udostępniony widzom Netflixa 19 stycznia 2026 roku. To doskonała okazja, by obejrzeć go ponownie lub odkryć po raz pierwszy. To opowieść, która po 27 latach wciąż wzrusza tak samo, niezależnie od pokolenia – od boomerów, przez millenialsów, po widzów przyzwyczajonych do TikToka i kolorowych rolek. Kara śmierci w USA - historia elektrycznego krzesła „Zielona Mila” nie tylko wzrusza, ale też przypomina o jednym z najbardziej mrocznych rozdziałów amerykańskiego systemu penitencjarnego. Elektryczne krzesło, które dziś wydaje się reliktem okrutnej przeszłości, przez dekady było uznawane za „nowoczesną” i bardziej humanitarną alternatywę wobec wieszania. Pomysł narodził się pod koniec XIX wieku. Za koncepcją stał Alfred P. Southwick, dentysta z Buffalo, który po przypadkowej śmierci mężczyzny porażonego prądem uznał, że elektryczność może zabijać „szybciej i mniej boleśnie”. Paradoksalnie, inspiracją była… wiara w postęp technologiczny. Krzesło elektryczne miało być dowodem, że nawet kara śmierci może zostać „ucywilizowana”. Pierwszą egzekucję przeprowadzono w 1890 roku w stanie Nowy Jork, na Williamie Kemmlerze. Eksperyment zakończył się jednak koszmarem. Po pierwszym impulsie mężczyzna wciąż żył, a drugi doprowadził do zwęglenia ciała. Prasa pisała wprost o „barbarzyństwie w imię nauki”, ale mimo to metoda szybko się rozprzestrzeniła. Przez większą część XX wieku krzesło elektryczne było symbolem amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości. Egzekucje początkowo miały charakter półpubliczny - uczestniczyli w nich świadkowie, lekarze, dziennikarze. Skazany był przywiązywany skórzanymi pasami, na głowę zakładano metalową elektrodę, a przez ciało przepuszczano prąd o napięciu nawet 2000 woltów. Oficjalnie miało to trwać kilkanaście sekund. W praktyce często kończyło się dymem, zapachem palonej skóry i widokami, które na zawsze zostawały w pamięci świadków. Kiedy zniesiono karę śmierci w USA? Z czasem coraz głośniej zaczęto mówić o nieudanych egzekucjach, w których skazani płonęli żywcem lub odzyskiwali świadomość. To właśnie te historie przyczyniły się do stopniowego odchodzenia od krzesła elektrycznego na rzecz zastrzyku trucizny, reklamowanego jako „bezbolesny”. Dziś kara śmierci jest nadal legalna w aż 27 stanach USA, jednak wykonywana jest coraz rzadziej. Większość stanów porzuciła krzesło elektryczne całkowicie lub pozostawiła je wyłącznie jako alternatywę na życzenie skazanego. W 23 stanach oraz Dystrykcie Kolumbii kara śmierci została zniesiona, a kolejne wprowadzają moratoria. W tym kontekście „Zielona Mila” przestaje być tylko filmem o więzieniu. Staje się opowieścią o systemie, który przez lata próbował nadać okrucieństwu pozory humanitaryzmu - i o ludziach uwięzionych między prawem, sumieniem a nieodwracalnością wyroku.
Dziś Blue Monday, więc włączę ten film. Zawsze poprawia mi humor. To najlepsza rzecz, jaka przydarzyła się w Hollywood
Dziś przypada "najgorszy dzień w roku", czyli Blue Monday. Najbardziej depresyjny dzień w roku to oczywiście tylko pseudonaukowa teoria, ale zawsze jest dobry moment, żeby włączyć ten film. Chodzi o film, którzy każdemu poprawi humor, czyli "Forrest Gump" z Tomem Hanksem.
Nie wierzę do końca w kalendarzowe smutki, ale przyznaję - Blue Monday ma w sobie coś przytłaczającego. Niby wszyscy wiedzą, że to teoria pseudonaukowa, ale coś w tym jest! Ten najbardziej depresyjny dzień w roku można jednak uratować. Sposobów jest kilka - jeden z moich ulubionych? Powrót do filmu, który nigdy mnie nie zawodzi: "Forrest Gump". W świecie, który każe nam ciągle być „lepszymi wersjami siebie”, ta historia przypomina, że czasami wystarczy być sobą. "Forrest Gump" to idealny film na Blue Monday Są takie filmy, które za każdym razem, gdy tylko pojawią się w telewizji czy na platformie VOD, natychmiast klika się „włącz” — nawet jeśli powinno się już dawno iść spać. Dla wielu ludzi (w tym dla mnie) takim tytułem jest "Forrest Gump". Ten film nie tylko bawi i wzrusza, ale też przypomina, że w życiu warto wierzyć w dobro i iść przed siebie — nawet w najbardziej ponury Blue Monday. Gump to kino, które przetrwało próbę czasu. Opowieść o prostodusznym mężczyźnie o wielkim sercu, który dokumentuje swoje życie od dzieciństwa aż po dorosłość, przewija się przez kluczowe momenty historii XX wieku — od biegania z nogami w gipsowych ortezach, po wojnę w Wietnamie i własne sukcesy, których nikt by się po nim nie spodziewał. Sześć Oscarów i 13 nominacji – historia filmowego sukcesu Film spodobał się nie tylko zwykłym widzom. Ekranizacja powieści Winstona Grooma odniosła spektakularny sukces w branży filmowej. "Forrest Gump" zdobył aż 6 Oscarów: za najlepszy film, najlepszego aktora pierwszoplanowego (Tom Hanks), reżyserię (Robert Zemeckis), scenariusz adaptowany, montaż oraz efekty specjalne. Film uzyskał również 13 nominacji do nagród Akademii Filmowej. Na liście wyróżnień znalazły się także Złote Globy (najlepszy film dramatyczny i aktor), nagrody BAFTA, Saturn Awards oraz People's Choice Awards. Rola Forresta Gumpa przyniosła Tomowi Hanksowi drugiego Oscara z rzędu. Aktor stworzył postać przejmującą, autentyczną i pełną ludzkiego ciepła. Krytycy zgodnie uznali tę kreację za jedną z najlepszych w historii kina. Peter Bradshaw z "Observer" nazwał film "Hollywood w szczytowej formie", a Michael Medved z "New York Post" podkreślał, że ta rola zostanie zapamiętana na zawsze. Trudno nie zgodzić się opiniami krytyków. Film dostępny jest w ofercie abonamentu SkyShowtime i na wielu innych platformach VOD.
„Złap mnie, jeśli potrafisz” w grudniowych premierach na Netflixie. To perełka Spielberga, którą trzeba znać
Netflix dorzucił do grudniowych nowości kinowy klasyk, który wciąż zachwyca stylem i sercem. Jeśli szukacie filmu, który rozbawi, zaangażuje emocjonalnie i da wam ochotę na binge watching - to pozycja obowiązkowa.
Wraz z grudniową aktualizacją katalogu Netflixa pojawił się tytuł, który od ponad dwóch dekad utrzymuje status jednego z najbardziej lubianych filmów XXI wieku. „Złap mnie, jeśli potrafisz” to Spielberg w formie, którą widzowie kochają: lekki, przewrotny, idealnie zbalansowany między humorem a melancholią. A przede wszystkim - oparty na historii, która wydarzyła się naprawdę. To właśnie prawdziwe życie Franka Abagnale’a Jr. napisało scenariusz tak nieprawdopodobny, że gdyby był fikcją, chyba nikt by nie uwierzył. W tym artykule: „Złap mnie, jeśli potrafisz” znów na Netflixie Spielberg, DiCaprio, Hanks - trio, które nie mogło się nie udać Historia, która brzmi jak fikcja, ale jest prawdą Sukces, który mówi sam za siebie Czy warto wrócić do „Złap mnie, jeśli potrafisz”? „Złap mnie, jeśli potrafisz” znów na Netflixie Film przenosi nas do lat 60., gdzie młody Frank - po rozwodzie rodziców - ucieka do Nowego Jorku i zaczyna życie, o którym marzył od dawna. Lata w przestworzach jako rzekomy pilot, wchodzi na sale operacyjne jako fałszywy lekarz, a nawet próbuje swoich sił jako prawnik. Za każdym razem działa z wdziękiem i pewnością siebie, która hipnotyzuje widza. Cały czas ma jednak za sobą kogoś, kto nie spuszcza go z oka: agenta FBI Carla Hanratty’ego. View oEmbed on the source website Spielberg, DiCaprio, Hanks - trio, które nie mogło się nie udać Reżyseria Stevena Spielberga, scenariusz Jeffa Nathansona i zdjęcia Janusza Kamińskiego tworzą film, który jest jednocześnie stylowy, inteligentny i zaskakująco czuły. DiCaprio - wtedy jeszcze przed oscarowym etapem kariery - błyszczy w jednej ze swoich najbardziej charyzmatycznych ról. Jako Frank jest jednocześnie beztroski i boleśnie zagubiony, pewny siebie i desperacko spragniony uwagi. To rola, o której trudno zapomnieć. Tom Hanks, z kolei, wciela się w Hanratty’ego z charakterystyczną dla siebie mieszanką surowości i subtelnego ciepła - znanej wszystkim dobrze zarówno z „Zielonej mili” oraz z filmu „Sully”. Między tą dwójką buduje się relacja, która wykracza daleko poza schemat „łowca i uciekinier”. Jest w niej coś niespodziewanie intymnego - coś, co sprawia, że ten film nie jest tylko historią o pościgu, ale także opowieścią o człowieku szukającym miejsca, do którego mógłby wrócić. Na drugim planie lśnią Christopher Walken (znany publiczności z wielu rewelacyjnych czarnych charakterów) jako ojciec Franka oraz młodziutka Amy Adams („Julie&Julia”, „Zaczarowana”), która dodaje całości świeżości i lekkości. Historia, która brzmi jak fikcja, ale jest prawdą „Złap mnie, jeśli potrafisz” powstało na podstawie książki Franka Abagnale’a Jr., nastolatka, który w latach 60. stał się mistrzem oszustw finansowych. Już jako dwunastolatek zaczął fałszować czeki i wykorzystywać karty kredytowe, szybko opanowując sztukę podrabiania dokumentów. Gdy osiągnął pełnoletność poszedł o krok dalej i zaczął podszywać się pod pilota linii lotniczych, lekarza czy prawnika, podróżując po Stanach Zjednoczonych i Europie i wyprzedzając o krok tych, którzy chcieli go złapać. Jego oszustwa były tak spektakularne, że zarobił w ten sposób miliony dolarów, a policja i banki wciąż pozostawały krok za nim. Ostatecznie został aresztowany we Francji i ekstradowany do USA, gdzie odsiedział część wyroku, po czym - zupełnie niespodziewanie - rozpoczął nowy rozdział życia jako ekspert od zabezpieczeń, pomagając instytucjom finansowym w wykrywaniu oszustw. Sukces, który mówi sam za siebie Film czekał ponad 20 lat na realizację, ale gdy wszedł do kin w 2002 roku, okazał się światowym fenomenem. Zarobił aż 352 miliony dolarów przy 50-milionowym budżecie i zgarnął aż siedem nagród oraz liczne nominacje - w tym do Oscarów, Złotych Globów i BAFT-y. Dziś uchodzi za jeden z najważniejszych filmów początku XXI wieku i po prostu klasyk, do którego widzowie wracają nie tylko z sentymentu, ale dlatego, że zwyczajnie dobrze się go ogląda. Czy warto wrócić do „Złap mnie, jeśli potrafisz”? To film, który ma swój rytm jak lot odrzutowca, ale w środku skrywa cichą nutę melancholii. Po seansie trudno nie myśleć o tym chłopaku, który z całych sił próbuje ułożyć sobie życie, nawet jeśli robi to w najmniej rozsądny sposób. Sama miałam momenty, kiedy musiałam zatrzymać film i wrócić po chwili - bo ta mieszanka humoru i emocji uderza mocniej, niż można się spodziewać. A gra dwóch świetnych aktorów - Toma Hanks'a i Leonarda DiCaprio - do których mam ogromny sentyment, jeśli chodzi o amerykańskie produkcje sprawia, że gdybym nie miała dostępu do platform stremingowych, to na pewno płyta DVD z tą historią znalazłaby się na mojej półce obowiązkowych klasyków. Jeśli więc szukacie filmu na zimowy wieczór, który wciąga od pierwszych minut i zostawia po sobie ciepłe, dobre uczucie - to jest właśnie ta „perełka”. A dzięki Netflixowi można ją znów obejrzeć bez pośpiechu, z kubkiem herbaty i świadomością, że to jedno z tych dzieł, które zwyczajnie nie przemijają.
Ten film jest lepszy od książki. Ma ponad 30 lat i 6 Oscarów na koncie. Znów jest na Netfliksie
Top 10 najważniejszych filmów lat 90.? Na pewno znalazłby się w nim "Forrest Gump". To ikoniczne dzieło jest lepsze od swojego pierwowzoru, czyli książki autorstwa Winstona Grooma. Teraz znów obejrzymy je na Netflix.
"Forrest Gump" to jedna z najbardziej znanych historii zarówno w literaturze, jak i kinie. Jednak to filmowa adaptacja podbiła serca widzów na całym świecie, zdobywając sześć Oscarów i stając się prawdziwym fenomenem kulturowym lat 90. Wielu miłośników popkultury uznaje, że ekranizacja przewyższyła książkowy pierwowzór nie tylko dzięki znakomitej grze aktorskiej Toma Hanksa, ale też spójnej narracji i emocjonalnemu przekazowi. Fabuła i przygody Forresta w literackim pierwowzorze Książka "Forrest Gump" autorstwa Winstona Grooma to opowieść barwna, niejednokrotnie absurdalna, momentami groteskowa. Forrest, tytułowy bohater, przeżywa szereg przygód – od udziału w wojnie w Wietnamie, poprzez zostanie wybitnym szachistą, aż po lot w kosmos, gdzie spotyka się z orangutanem. Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie, stylizowana na mowę osoby z niepełnosprawnością intelektualną. Taka perspektywa pozwala czytelnikowi poznać świat oczami Forresta, jednak wiele wątków bywa przerysowanych i mniej wiarygodnych dla przeciętnego odbiorcy. Wersja filmowa Roberta Zemeckisa Ekranizacja z 1994 roku, wyreżyserowana przez Roberta Zemeckisa, znacząco różni się od książki. Twórcy filmu postawili na spójność, realizm i większą uniwersalność przekazu. Wiele epizodów z powieści zostało pominiętych lub uproszczonych - na przykład przygoda Forresta w kosmosie czy motyw spotkania z kanibalami. Zamiast tego film koncentruje się na losach Forresta w kontekście ważnych wydarzeń historycznych, takich jak wojna w Wietnamie, ruch hippisowski, czy rewolucja komputerowa. Autor powieści, Winston Groom, miał mieszane uczucia wobec adaptacji filmowej. Z jednej strony był zaskoczony sukcesem filmu, z drugiej jednak żałował, że nie otrzymał większego wynagrodzenia i miał ograniczony wpływ na kształt scenariusza. W książce "Gump & Co.", która jest kontynuacją losów Forresta, Groom nie krył rozczarowania światem Hollywood, ironizując już na wstępie: „Nie pozwól nikomu robić filmu z historii twojego życia”. Tom Hanks jako Forrest Gump – rola życia Kluczową przewagą filmu nad książką jest wybitna kreacja Toma Hanksa. Aktor stworzył postać wyjątkowo autentyczną, pełną ciepła i naiwnej mądrości, która szybko zdobyła sympatię milionów widzów. Jego interpretacja Forresta przyniosła mu Oscara za najlepszą rolę pierwszoplanową, a także stała się punktem odniesienia dla kultury masowej. Wielu krytyków podkreśla, że właśnie dzięki Hanksowi postać Forresta stała się ikoną popkultury. Sukces kasowy i nagrody filmowe Ekranizacja zdobyła aż sześć Oscarów, w tym za najlepszy film, reżyserię i rolę pierwszoplanową. Film odniósł także ogromny sukces komercyjny, stając się jednym z najbardziej dochodowych obrazów lat 90. "Forrest Gump" nie tylko zyskał miano klasyka, ale także wpłynął na język potoczny (m.in. kultowe cytaty: "Życie jest jak pudełko czekoladek..."). Sceny z filmu są do dziś rozpoznawalne na całym świecie, a sama postać Forresta jest symbolem niewinności, prostoty i szczerości. Dzięki temu ekranizacja przetrwała próbę czasu, inspirując kolejne pokolenia odbiorców i twórców filmowych. Na koniec mamy dobre wiadomości, film jest dostępny na platformie streamingowej Netflix.
Tom Hanks zamartwiał się o Austina Butlera. Chciał uchronić młodszego kolegę przed „Elvisem”
Austin Butler świetnym Elvisem Presleyem był – co do tego wątpliwości miała jedynie Amerykańska Akademia Filmowa, która poskąpiła mu złotej statuetki. 32-latek miał oczywiście mocną konkurencję, a co ważniejsze, w dalszym ciągu ma przed sobą mnóstwo okazji na zbieranie laurów. Oczywiście, jeśli nie wpadnie w liczne pułapki zastawione na młodych i zdolnych show-biznesowych debiutantów. Całe szczęście ma w swoim otoczeniu nauczonych własnym doświadczeniem mentorów. Ostatnio przed opłakanymi skutkami artystycznego sukcesu uchronił go Tom Hanks. O co dokładnie chodzi?
Austin Butler ma za sobą pracowity czas i gdyby nie strajk amerykańskich aktorów nic nie wskazywałoby na to, że będzie mógł w najbliższym czasie zwolnić tempo. Wejście w buty „króla rock and rolla” przyniosło mu uznanie i wysyp propozycji zawodowych. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, jeszcze w tym roku zobaczymy 32-latka w kontynuacji „Diuny”. W grudniu na wielki ekran powinien też wejść dramat kryminalny „The Bikeriders”, w którym wystąpił u boku Toma Hardy'ego. Z kolei w streamingu czeka nas premiera miniserialu wojennego „Masters of the Air”. Okazuje się, że nie wszystkie lukratywne kontrakty podsuwane na biurko gwiazdora wynikały z chęci wzbogacenia się na nośnym nazwisku (w końcu nie od dziś wiadomo, że rozpoznawalne twarze na plakacie potrafią skutecznie przyciągnąć widownię). Udział w odcinkowej produkcji zaproponował mu sam Tom Hanks i wcale nie kierował się przy tym możliwym zyskiem. Starszy kolega po fachu poznał się na talencie Butlera w trakcie prac nad „Elvisem”. Wcielił się tam w menadżera artysty. Wtedy też dostrzegł ogromne zaangażowanie i gotowość do poświęcenia się dla roli. Obsesyjne dopracowywanie akcentu, który nie opuścił go przez wiele miesięcy po ostatnim klapsie, i niepohamowane zgłębianie osobowości piosenkarza zaniepokoiły filmowego opiekuna. „Diuna 2” nie wejdzie do kin? Fani Zendayi i Timothéego Chalameta muszą uzbroić się w cierpliwość Tom Hanks zamartwiał się o Austina Butlera. Chciał uchronić młodszego kolegę przed „Elvisem” Austin Butler wyjawił, że dwukrotny zdobywca Oscara zwrócił jego uwagę na kwestię zdrowia psychicznego. Zdaniem Toma Hanksa włożył w kreowanie bohatera tyle serca, że zakończenie projektu mogłoby wiązać się dla niego z przykrymi konsekwencjami. Właśnie dlatego zachęcił go do rezygnacji z odpoczynku i natychmiastowego zanurzenia się w nowej postaci. Tym razem padło na majora Gale'a Clevena ze wspomnianego wcześniej serialu „Masters of the Air”. Tak się złożyło, że Hanks jest jednym z producentów wykonawczych obrazu o amerykańskich lotnikach z czasów II wojny światowej. „Powiedział: »Tak bardzo wsiąkłeś w Elvisa, że ze względu na twój dobrostan psychiczny mądrze byłoby od razu skupić się na czymś nowym. Jeśli ot tak wyskoczysz z pędzącego pociągu, możesz doznać emocjonalnego urazu. I wiesz, akurat mam w zanadrzu coś dla ciebie«” – cytował Austin w niedawnej rozmowie z The Times of London. Aktor dodał, że „Elvis” rzeczywiście zmusił go do przesuwania własnych granic na skraj wytrzymałości. Mimo to występ przyniósł mu wiele satysfakcji. „Nie sądzę, żebym kiedyś jeszcze raz przeżył coś takiego, ale gdy naprawdę muszę dokopać się do sedna, czuję, że żyję” – tłumaczył. Tym samym zdradził, że pobyt na planie nadchodzących filmów i seriali nie był równie intensywny co w przypadku współpracy z Bazem Luhrmannem. Mimo to wierzymy, że nikt nie wyjdzie z sensu zawiedziony. 11 nowości Netflix, które warto obejrzeć w sierpniu 2023. Kontynuacje hitów, kino akcji ze świetną obsadą, a także wciągające dokumenty
Wes Anderson wraca z nowym filmem. Zagrają w nim między innymi Margot Robbie, Scarlett Johansson, Tom Hanks, Tilda Swinton i Adrien Brody
Wes Anderson nie pozwolił nam długo czekać na swoje kolejne dzieło. 53-letni reżyser estetycznych majstersztyków zawsze gromadzi na swoim planie zdjęciowym aktorską śmietankę towarzyską, tak też stało się z nową produkcją. Na ekranie zobaczymy ulubionych aktorów Wesa, których znamy z poprzednich produkcji, ale pojawią się również nowe gwiazdy.
O czym będzie "Astroid City"? Scenariusz do "Astroid City" Anderson napisał we współpracy z Romanem Coppolą. Film ma być "poetycką medytacją nad sensem życia". Akcja filmu rozgrywać się będzie w amerykański miasteczku znajdującym się na pustyni w 1955 roku podczas zjazdu młodych astronomów. Film opowie o uczniach i ich rodzicach z całego kraju, których czekają konkursy, rekreacje i odpoczynek, komedia, dramat, romans i znacznie więcej. Filmy Wesa Andersona, które po prostu trzeba obejrzeć. 8 świetnych tytułów - zapewniamy, że będziecie do nich chętnie wracać Gwiazdorska obsada "Astroid City" Wes jak zwykle zaprosił do współpracy największe gwiazdy Hollywood. W głównych rolach zobaczymy aktorów, którzy na stałe współpracują z Andersonem w tym Edward Norton, Adrien Brody, Tilda Swinton, Jason Schwartzman czy Tony Revolori (znani z "Grand Budapest Hotel, Kurier Francuski", "Kochankowie z księżyca. Moonrise Kingdom", "Kurier Francuski z Liberty, Kansas Evening Sun"). W produkcji Andersona swój debiut będzie miała Scarlett Johansson, Margot Robbie, Steve Carell oraz Tom Hanks. Premiera filmu "Astroid City" Najnowszy film Andersona ma trafić do kin latem 2023 roku. Premierowe pokazy mają mieć miejsce już 16 czerwca przyszłego roku, a do regularnej kinowej dystrybucji film trafi 23 czerwca. Czekamy na ten film z niecierpliwością! Wagon zaprojektowany przez Wesa Andersona. Podróż w filmowym stylu