Kiedy Tinder już nie wystarcza, przychodzi ona - swatka. Czy miłość w czasach online da się zmatchować offline? [WYWIAD]
Swipe w prawo. Swipe w lewo. Kolejna rozmowa, która urywa się bez ostrzeżenia. Randka, na którą on nie przychodzi. W świecie aplikacji miłość jest na wyciągnięcie ręki - a jednocześnie nic z tego nie wychodzi. Dlatego coraz więcej osób wraca do starego rozwiązania. Do specjalistki, która widzi znacznie więcej niż aplikacja.
„Miłość w XXI wieku” zaczyna się od ekranu. Zdjęcie. Krótki opis. Kilka zdań, które mają zdecydować, czy ktoś zasługuje na „szansę”. Tinder, Bumble, Hinge - aplikacje randkowe obiecują dostęp do niemal nieograniczonej puli potencjalnych partnerów. Problem w tym, że wraz z dostępnością przyszło zmęczenie. Znużenie swipe’owaniem. Rozczarowanie rozmowami, które brzmią obiecująco, a kończą się ciszą. Ghosting stał się normą. Kłamstwa - codziennością. Ludzie deklarują wzrost, którego nie mają. Prezentują status związku, który jest fikcją oraz obiecują wrażenia, które znikają po pierwszym spotkaniu. Miało być łatwiej. Jest o wiele trudniej. – Aplikacje uczą nas traktować ludzi jak opcje. Jak produkty do wyboru. A człowiek nie jest lodówką – mówi Anna Guzior-Rutyna, swatka z 13-letnim doświadczeniem, autorka wielu poradników i książek z którą rozmawiam o tym, czy w dobie Tindera wciąż da się znaleźć „tę jedyną osobę” i po co komu dziś swatka. Zanim była romantyczna miłość, była swatka Przez większą część historii ludzkości miłość nie była prywatnym wyborem. Była sprawą rodzin, rodów, interesów i bezpieczeństwa. Małżeństwo miało zapewniać stabilność - uczucia, jeśli się pojawiały, były dodatkiem. W Chinach istniały mei po, w społecznościach żydowskich szadchan, w Europie i na ziemiach polskich swatki i swaci. Ich rola była kluczowa: znali lokalne społeczności, historie rodzin, reputacje, majątki i tajemnice. Negocjowali, badali intencje, łączyli ludzi, którzy „pasowali” do siebie społecznie i życiowo. W wyższych sferach odbywały się sezony matrymonialne, niemal jak w „Bridgertonach” - bale, kolacje, wizyty. Swatki działały często w cieniu tych wydarzeń, dbając o to, by wszystko przebiegało zgodnie z planem. Miłość była luksusem. Dopasowanie koniecznością. Dlaczego swatki zniknęły - i dlaczego wracają XX wiek przyniósł rewolucję: emancypację kobiet, romantyczną miłość, randkowanie i przekonanie, że każdy sam najlepiej wie, kogo chce. Swatki uznano za relikt przeszłości. Aż do teraz. Bo aplikacje randkowe, zamiast wolności, przyniosły nadmiar wyboru. A nadmiar - paraliż. I poczucie, że wszystko trzeba dźwigać samemu: nadzieję, rozczarowanie, ciszę po randce. W tym miejscu pojawia się swatka XXI wieku. – Jak 13 lat temu zdecydowałam, że chcę być swatką, to ludzie mi mówili, ‘puknij się w czoło’, przecież swatki już nie istnieją. Potem, kiedy otworzyłam pierwsze biuro, to ludzie przychodzili i szukali takiej starej swatki, bo się każdemu kojarzyła, że taka swatka to taka babuśka, która gdzieś tam siedzi i wróży z fusów. A to było 13 lat temu… – wspomina swatka Anna, która na swoim koncie ma ponad 500 zmatchowanych par. Swatka dziś: jak wygląda ta praca naprawdę – Swatce płaci się za wtrącanie – mówi Anna Guzior-Rutyna. – Bo swatka widzi więcej. Słyszy między wierszami. Łączy fakty. Jej praca zaczyna się od rozmowy. Długiej, czasem niewygodnej. Takiej, w której padają pytania, których aplikacje randkowe nigdy nie zadają - o wcześniejsze związki, o momenty kryzysowe, o powody rozstań, o lęki, które pojawiają się dopiero wtedy, gdy ktoś naprawdę chce być z drugim człowiekiem – Nie łączę ludzi na podstawie zdjęć. Patrzę na styl życia, gotowość do relacji, intencje – tłumaczy. To wtrącanie bywa niewygodne. Swatka potrafi zatrzymać klienta wtedy, gdy on sam chciałby już „iść dalej”. Dopytać. Skonfrontować. Nazwać rzeczy po imieniu. Nie po to, by oceniać, ale by nie powielać tych samych schematów. Swatka selekcjonuje, weryfikuje, bierze odpowiedzialność. Nie obiecuje miłości. Obiecuje spotkanie z realnym człowiekiem. – Tu nie działa algorytm. To intuicja – podkreśla. Co dzieje się po pierwszej randce? Kiedy rozmowy i weryfikacja dobiegają końca, zaczyna się prawdziwe testowanie dopasowania – czyli randki. Osoby, które swatka połączyła, spotykają się twarzą w twarz i sprawdzają, czy to, co zostało wcześniej zweryfikowane w rozmowie, działa w praktyce. Co się dzieje potem? – Zależy od pakietu – wyjaśnia Anna. – W wyższych pakietach klienci często dzwonią po randce i opowiadają, jak poszło. Jeśli wszystko idzie dobrze, zawieszamy współpracę – oni randkują, a jeśli nie, wracają do gry. – tłumaczy. Nie chodzi o to, że ktoś umawia się na dziesięć randek naraz, raczej idzie na kolejne spotkania po kolei, jeśli z poprzednich nic nie wyszło. – Ludzie przychodzą do mnie, żeby skrócić czas – dodaje. – Nie muszą pytać na randce: „Czy chcesz mieć dzieci?” – bo ja już to wiem. Nie muszą też dyskutować o ulubionych filmach czy hobby – wszystko jest wcześniej zweryfikowane. – Moja rola polega na tym, żeby klienci od razu spotykali się z osobami, które naprawdę pasują do ich wartości i oczekiwań – tłumaczy swatka Anna. Kto dziś korzysta z usług swatki? To jedno z największych zaskoczeń. Bo do swatki nie trafiają osoby „bez opcji”. Trafiają osoby, które opcji mają aż za dużo - i żadna nie prowadzi do relacji. – To nie jest jedna grupa. Najczęściej osoby między 30. a 60. rokiem życia, czasem 60+, ale zdarzają się też młodsi. Bardzo często to ludzie, którzy byli na Tinderze… trzy dni. I uciekli. – mówi Anna. – To ludzie wykształceni, często bardzo znani w swoich środowiskach: lekarze, prawnicy, wykładowcy, przedsiębiorcy. Dla nich Tinder nie jest niewinną zabawą. Jest ryzykiem. Nie każdy może pozwolić sobie na to, by wisieć w aplikacji randkowej. Nie każdy chce być rozpoznany przez pacjentkę, klienta, współpracownika. Nie każdy chce tłumaczyć się z obecności w miejscu, które coraz częściej kojarzy się z brakiem intencji. – Są osoby, które mówią wprost: nie mogę sobie pozwolić na kompromitację. Na bycie „widocznym” w aplikacji – podkreśla Anna. Swatka daje im coś, czego nie daje Internet: dyskrecję. Zmęczenie randkowaniem, które boli Wielu klientów przychodzi już po kilku próbach w aplikacjach. – Czasem to trzy dni. Czasem kilka miesięcy. Ale niemal zawsze kończy się to zniechęceniem – podkreśla swatka. Rozmowy, które brzmią obiecująco, a kończą się ciszą. Randki, na które ktoś nie przychodzi. Ludzie, którzy znikają bez słowa. Ghosting, który zostawia ślad, choć nikt nie chce przyznać, jak bardzo boli. – Przychodzą do mnie poranieni. Z poczuciem, że coś z nimi jest nie tak. Często okazuje się, że to nie jest kwestia wyboru. Wiele osób pragnie rodziny i dzieci, ale okoliczności sprawiają, że długo nie znajdują odpowiedniego partnera. – Dużo mam takich osób, które właściwie mają wszystko i wiedzą, że ten zegar biologiczny tyka i chcą dzieci – mówi swatka. Zdarzają się kobiety w wieku 35-45 lat, które mają zamrożone jajeczka i latami szukały odpowiedniego partnera. – Były okłamywane - partner mówił, że będzie dziecko, a kłamał i nie chciał. Albo był bezpłodny i też to ukrywał. Albo po prostu nie znalazły nikogo. – Nie wszystkie kobiety to „tylko karierowiczki”, które nie chcą dzieci. Wiele chciało, tylko po prostu nie miało z kim – podkreśla problem swatka. Upiększamy się. Bo bardzo chcemy być wybrani Aplikacje randkowe nauczyły nas jednej rzeczy: trzeba się sprzedać. Zdjęcie musi być najlepsze. Opis - błyskotliwy. Życie - ciekawe. Nawet jeśli na co dzień wcale takie nie jest. W świecie online granica między prawdą a jej „lepszą wersją” szybko się rozmywa. Nie zawsze chodzi o kłamstwo wprost. Częściej o drobne przesunięcia. Kilka centymetrów wzrostu. Zdjęcie sprzed pięciu lat. Zainteresowania, które dobrze brzmią, ale rzadko mają pokrycie w rzeczywistości. – Ludzie bardzo się upiększają – mówi Anna Guzior-Rutyna. – I to nie dotyczy tylko aplikacji. To zdarza się również u mnie. Bo kiedy w grę wchodzi miłość, pojawia się lęk: czy taki, jaki jestem naprawdę, wystarczę? Swatka widzi to szybko. – Każdy chce się pokazać z jak najlepszej strony. To naturalne. Problem zaczyna się wtedy, gdy różnica między deklaracją a rzeczywistością jest zbyt duża. Gdy ktoś opowiada o aktywnym stylu życia, a w praktyce oznacza to jedną wycieczkę sprzed kilku lat. Albo gdy pasja istnieje głównie w narracji. – Zdarza się, że ktoś mówi: uwielbiam rower, jestem bardzo aktywna – opowiada Anna. – A potem okazuje się, że ten rower stoi w piwnicy i był użyty raz. Po co swatce prawda? Dlatego swatka nie tylko łączy ludzi. Ona weryfikuje opowieści, które snujemy o sobie. – Nie po to, żeby kogoś zawstydzić. Po to, żeby nie budować relacji na fałszu – podkreśla Anna. Bo prędzej czy później ten nieszczęsny rower z piwnicy i tak nie wyjedzie. A różnica między „ja online” a „ja w życiu” wyjdzie na jaw i to często w tym najbardziej bolesnym momencie. – Jeśli ktoś przychodzi do mnie, to ja chcę poznać jego prawdziwe życie. Nie instagramową wersję. To właśnie tu kończy się magia algorytmu, a zaczyna praca człowieka. Swatka nie obiecuje, że będzie idealnie. Obiecuje, że będzie uczciwie. – Ludzie bardzo chcą być wybrani. I dlatego czasem udają. Ale miłość - ta, która ma szansę przetrwać - zaczyna się dopiero wtedy, gdy przestajemy się upiększać. I pozwalamy zobaczyć siebie takimi, jacy jesteśmy naprawdę. „Ludzie nie wiedzą, kogo chcą. Ale wiedzą, kogo nie chcą” – Ludzie przychodzą z różnymi przekonaniami, których się nasłuchali - i z mediów społecznościowych, i od koleżanek, i od rodziny, i z tego, co powie matka, i jak był ojciec - i od razu zakładają, że potencjalny kandydat nie może być taki. Że lekarze wszyscy mają romanse z pielęgniarkami – to ona nie chce lekarza. Albo że jak wojskowy to będzie trudny. Masa wyobrażeń. Generalnie, gdyby ludzie naprawdę wiedzieli, kogo chcą, to już dawno byliby w związkach – wymienia problemy w znalezieniu idealnego partnera swatka Anna. Dlatego jednym z kluczowych momentów pracy swatki jest rozbijanie wyobrażeń. – Jak ktoś mówi: tylko 182 cm, blondyn, kaloryfer – to ja pytam: a może szatyn również? A może zamiast kaloryfera wystarczy aktywny styl życia Swatka oddziela potrzeby od fantazji. Zatrzymuje się przy wartościach: stylu życia, podejściu do rodziny, pracy, wiary, dzieci. Reszta często okazuje się tylko kulturowym filtrem. – Lekarz, który nie chciał lekarki, ożenił się z lekarką. Kobieta, która nie chciała mężczyzny z ciemnymi oczami, jest z mężczyzną z ciemnymi oczami – przytacza swoje historie swatka. Bo kiedy znikają profile i zdjęcia, zostaje człowiek. Historia, która zostaje na zawsze Jest jedna para, do której Anna wraca myślami. Małgosia i Hubert. Ona po pięćdziesiątce, po rozwodzie z unieważnieniem. On 60-cio letni wdowiec. Dla niej wiara była kluczowa. Długo rozmawiały. Długo się wahała. – Tam iskrzyło, ale ona jeszcze, a może inny, a może tamten. Powiedziałam więc jej wtedy: jeśli nie chcesz, to połączę Huberta z kimś innym. Jest nim zainteresowana taka Pani, bo on mistrz tańca, świetnie się porusza – opowiada swatka. Po trzech miesiącach zadzwoniła. Byli zaręczeni. – Zaprosili mnie na ślub. Byłam na nim z mężem. Dostałam podziękowania, kwiaty, ale też wiarę w to, że potrafię to robić – bo każdy z nas potrzebuje czasem dowodu na to, że coś potrafi. To byli ludzie po przejściach, którzy już nie wierzyli, że coś się wydarzy. A jednak. Zdarzały się też pary po siedemdziesiątce, którym czas pozwolił zaznać nowej miłości tylko przez kilka lat – Rodziny dzwoniły po latach i mówiły: to były ich najszczęśliwsze lata – przytacza Anna. Jak szukać miłości, gdy usługi swatki są poza zasięgiem naszego portfela? Powiedzmy sobie jednak szczerze. Usługi swatki to luksus - ceny zaczynają się od około 10 tysięcy złotych i sięgają nawet 80 tysięcy. Są także pakiety - premium, które wykraczają poza te widełki. Nie każdy może sobie na to pozwolić, ale istnieją sposoby, by szukać partnera samodzielnie. Swatka Anna podkreśla, że najlepszą formą jest realne poznawanie ludzi: udział w szkoleniach, zajęciach związanych ze wspólną pasją – na przykład wycieczki górskie dla miłośników trekkingu. Czasem można trafić na grupy tematyczne w mediach społecznościowych lub spotkania organizowane w kościołach przez osoby wierzące. – Szukałabym osób, które lubią to samo, co ja, są w podobnym wieku i dzielą moje wartości. Jeśli ktoś interesuje się sportem, warto sprawdzić siłownię czy zajęcia fitness – podkreśla. Najważniejsze, według niej, to szukać w realnym świecie, a dopiero na końcu w aplikacjach randkowych. – W miejscach, gdzie mam wspólne zainteresowania i podobne spojrzenie na życie, łatwiej spotkać kogoś wartościowego. Wolontariat i akcje charytatywne to również świetna okazja, by poznać ciekawych ludzi – dodaje. Walentynki dla singli: swatka radzi, jak przetrwać ten trudny dzień Walentynki bywają trudnym dniem dla osób samotnych. Wokół czerwone róże, stoliki dla par, kina pełne zakochanych - łatwo poczuć się samotnym. Swatka Anna radzi, by w tym dniu nie wpadać w pułapkę mediów społecznościowych i aplikacji randkowych. – Najlepiej potraktować Walentynki jak zwykły dzień. Spotkać się z przyjaciółmi, spędzić czas aktywnie, ale nie skupiać się na tym, że jest się samemu. Unikać porównań i nie oglądać zdjęć zakochanych par – tłumaczy. – Jeśli boli was samotność, lepiej uciec od świata i zrobić coś dla siebie. Nie chodzi o to, by się zamykać, ale by nie potęgować przykrego uczucia, które może pojawić się w tym dniu – dodaje. Według niej istotne jest także pozytywne podejście: myślenie o sobie i swoim życiu, zamiast skupiania się na tym, czego nam brakuje. – Na następny dzień mamy Dzień Singla – warto potraktować go jako okazję do świętowania niezależności i własnej przestrzeni, a nie powód do smutku – podkreśla. Wypalenie randkowe: kiedy nadzieja znika Czy w takim razie bardziej szkodzi brak wiary w miłość, czy nierealne oczekiwania? – pytałam. – Nierealne oczekiwania – odpowiada Anna. – Ale to też trochę zależy od miejsca, w którym szukamy. Czasem kobieta szuka poważnego związku, dzieci, małżeństwa, a trafia na portal, gdzie mężczyzna deklaruje to samo, a w praktyce chce tylko przelotnej przygody. W ten sposób traci czas, a w pewnym momencie spotyka kolejnego „piątego dzieciaka”, który obiecywał, że będzie inaczej. Wtedy rodzi się frustracja, poczucie straconej nadziei i… epidemia samotności – tłumaczy. Wypalenie randkowe dotyka zarówno mężczyzn, jak i kobiety. – To moment, w którym ktoś mówi: „Mam już dość. Ile razy mogę?”. Idą z dobrą intencją, chcą znaleźć partnera na poważnie, a są traktowani powierzchownie. Dlatego wiele osób trafia później do psychologów albo decyduje się zostać singlami z wyboru. Czasem przychodzą do mnie i mówią wprost: „Jesteś moją ostatnią deską ratunku. Jeśli mi się nie uda, już na żaden portal nie pójdę”. Anna zauważa też, że zmiana środowiska randkowego – z naturalnych spotkań, na te online – przyniosła więcej iluzji niż możliwości. – Kiedyś poznawaliśmy się bardziej naturalnie – na studiach, w pracy. Teraz mamy świat online, który daje różne możliwości, ale też poczucie osamotnienia i niekończącej się ilości wyborów. Możliwość przesuwania w lewo czy w prawo sprawia, że człowiek traci cierpliwość i… często nie wybiera niczego. – Nie mówię, że nikt na aplikacjach nie znalazł nikogo – podkreśla. – Znam osoby, którym się udało. Ale to wymaga cierpliwości, szczęścia i szczerości. Najważniejsze, żeby osoby, które faktycznie szukają związku, mówiły prawdę. Czy w takim razie miłość da się zaprogramować? – zadaję ostateczne pytanie – Nie. Ale da się jej nie przeszkadzać – mówi swatka. – Da się skrócić drogę. Odfiltrować kłamstwa. Oddać odpowiedzialność komuś, kto patrzy na człowieka, a nie na profil. W świecie, w którym wszystko chcemy mieć natychmiast, miłość wciąż potrzebuje czasu, odrobiny szczęścia i czasem… trzeciej osoby.
Tak będziemy randkować w 2026 roku. Koniec z ghostingiem i „mixed signals” – wkraczamy w erę „clear-coding”
Aplikacje randkowe wreszcie przestają być synonimem rozczarowania. Przynajmniej teoretycznie. Czas na szczerość, jasne intencje i… nadzieję.
Przyznajmy szczerze – ostatnie lata w świecie randkowania były... wyczerpujące. Nieskończone swipowanie, dwuznaczne sygnały, situationshipy bez końca i wieczne zgadywanie „a co on/ona miał/a na myśli?”. Ale według najnowszego raportu Tindera „Year in Swipe 2025” nadchodzi zmiana. I to jaka! Co mówi raport Tindera? Melissa Hobley, szefowa marketingu Tindera, mówi wprost: „Wszyscy mamy już wystarczająco dużo na głowie i randkowanie nie powinno przypominać kolejnego deadline'u” Badanie przeprowadzone wśród 4000 osób w wieku 18-25 lat w USA, Wielkiej Brytanii, Kanadzie i Australii przynosi zaskakująco optymistyczne wnioski. Zetki wchodzą w 2026 rok bardziej otwarci, szczerzy i emocjonalnie dojrzalsi niż kiedykolwiek. A co najważniejsze? 64% z nich twierdzi, że randkowanie desperacko potrzebuje większej szczerości, a 60% domaga się jaśniejszej komunikacji w kwestii intencji. To nie jest już era „cool girl" albo „chill guy", którzy udają obojętność. To era ludzi, którzy wiedzą, czego chcą i nie boją się o tym powiedzieć. Cztery trendy, które zdominują randkowanie w 2026 roku Clear-coding – wreszcie mówimy wprost Najważniejszy trend randkowy 2026 roku? Bez wątpienia clear-coding. Zamiast subtelnych aluzji, ironicznych opisów w bio i zdjęć mówiących „domyśl się” – użytkowniczki i użytkownicy aplikacji stawiają na klarowność. Aż 64% z nich deklaruje, że emocjonalna szczerość to coś, czego najbardziej potrzebują w randkowaniu, a 60% oczekuje wyraźnej komunikacji intencji. Czy to oznacza koniec flirtu i zabawy? Niekoniecznie. Jasne intencje nie wykluczają chemii – wręcz przeciwnie. Kiedy wiesz, jakie zasady obowiązują, łatwiej ci się otworzyć i być sobą. A to właśnie autentyczność 73% użytkowników Tindera uznaje za znak, że ktoś może być „materiałem na związek". Hot take dating – opinie są sexy Posiadanie silnych poglądów to nie jest już problem, to atut. 37% singli twierdzi, że wspólne wartości są kluczowe w randkowaniu. Wprawdzie 41% nie umówiłoby się z kimś o przeciwnych poglądach politycznych, ale aż 46% jest gotowych dać szansę takiej osobie (choć kobiety są tu znacznie bardziej ostrożne niż mężczyźni – tylko 35% kobiet vs 60% mężczyzn). Największe dealbreakery? Kwestie sprawiedliwości rasowej (37%), poglądy na rodzinę (36%) i prawa osób LGBTQ+ (32%). A najgorszy red flag? Bycie niegrzecznym dla obsługi – wskazuje na to aż 54% badanych. Friendfluence – przyjaciele decydują W 2026 roku nowym „match makerem” jest… grupa przyjaciół. 42% singli przyznaje, że decyzje randkowe konsultuje z przyjaciółmi, a 37% planuje chodzić na grupowe lub podwójne randki. Jeśli twój potencjalny partner nie przejdzie weryfikacji w grupowym czacie, nie ma mowy o spotkaniu. Brzmi przesadnie? A może po prostu... racjonalnie. W końcu przyjaciele znają nas lepiej niż algorytm Tindera. Widzą, gdy ktoś robi na nas wrażenie tylko dlatego, że ma dobre zdjęcie. Przypomną, że już trzy razy umawialiśmy się z kimś, kto „nie szuka niczego poważnego, ale może się zobaczymy”. I pomogą nazwać to, co sami czujemy, zanim zdążymy to zignorować. Tinder podchwycił trend i rozwija funkcję Double Date, w której pary znajomych mogą randkować razem – a kobiety częściej „lajkują” profile par niż pojedyncze osoby. Emotional vibe coding – uczucia są w modzie Emocjonalna dostępność przestaje być czymś „przytłaczającym”. 56% randkujących stawia ją wyżej niż samą chemię. Chcemy mówić o tym, co czujemy – nie za pół roku, nie po dziesiątej randce, tylko wtedy, gdy to czujemy. Bez dramatów, ale też bez udawania, że nic nas nie rusza. To prawdziwa rewolucja. Zamiast gier w „kto mniej się zaangażuje", randkowicze w 2026 roku chcą partnerów, którzy potrafią mówić o uczuciach, okazywać empatię i budować relacje oparte na szczerości. Aż 35% szuka „low-key lover" – kogoś spokojnego, emocjonalnie dostępnego i wolnego od niepotrzebnych dramatów. Słowo, które najlepiej opisuje randkowanie w 2026? „Hopeful" – pełen nadziei. I to właśnie ta nadzieja jest największym przełomem. Po latach rozczarowań, ghostingu i wiecznego swipowania, młodzi ludzie wierzą, że można inaczej. 34% singli przyznaje, że związki ich przyjaciół dają im nadzieję na przyszłość własnego życia miłosnego.
Ten chłopak to red flag. Oto 5 sygnałów, których lepiej nie ignorować. Nr 3 jest szczególnie ważny
To ten chłopak, przed którym ostrzegała Cię psiapsi. Ten, o którym mówiłaś „dajmy mu szansę”, choć intuicja krzyczała girl, run. Oto pięć red flags, które wyłapiesz szybciej, niż zdążysz wysłać mu „wydaje mi się, że musimy pogadać…”.
W dzisiejszych czasach randkowanie przypomina bieganie po polu minowym - od Tindera, przez krótkie spotkania, aż po relacje „na próbę” i wszelkie inne nowoczesne układy. Nie brakuje samotności, poczucia chaosu i potrzeby znalezienia kogoś „właściwego”. I choć serce czasem chce wierzyć w bajki, rozum podpowiada: uważaj. Red flags, czyli czerwone flagi w relacjach, nie pojawiają się od razu, na początku relacji z wielkim neonem, ale dopiero w subtelnych gestach, słowach i reakcjach, które mają za zadanie powoli wciągać Cię w toksyczną grę. Nie chodzi o paranoję, tylko o uważność. O obserwowanie drobnych sygnałów, które w konsekwencji mówią jedno: szanuj siebie, bo ktoś inny może próbować przejąć kontrolę nad Twoimi emocjami. W tym artykule: Red flag #1: On zawsze wie lepiej Red flag #2: Kiedy coś mu nie pasuje, nagle robisz się „okrutna” Red flag #3: „Jesteś przewrażliwiona” - czyli najstarszy trick w jego playbooku Red flag #4: Love bombing - „za szybko, za mocno, za intensywnie” Red flag #5: Pasywno-agresywne „OK” Dlaczego tak często ignorujemy red flags? Czy istnieje na to dobre the bottom line? Red flag #1: On zawsze wie lepiej Zaczyna się niepozornie. Delikatną poprawką. Uśmiechem, który mówi: „No kochanie, nie do końca tak to wygląda”. Mówisz, że miałaś trudny dzień - on odpowiada, że przesadzasz. Opowiadasz o sytuacji w pracy - on tłumaczy, jak powinnaś była to rozegrać. On nie rozumie, on wie. I nagle całe Twoje życie staje się tematem, który on musi skomentować, skorygować, przeanalizować. Na początku myślisz: „On jest taki mądry, taki ogarnięty.” A potem orientujesz się, że każdy Twój krok wymaga akceptacji. To nie troska. To kontrola w wersji „soft”. Ciche, subtelne przesuwanie granicy - tak subtelne, że często zauważasz je dopiero wtedy, kiedy zaczynasz przepraszać za rzeczy, których w ogóle nie zrobiłaś. Twoje zdanie zawsze jest „przesadą”, „nadinterpretacją”, „przewrażliwieniem”. Brzmi znajomo? To właśnie textbook gaslighting, czyli klasyczna manipulacja twoją rzeczywistością. Red flag #2: Kiedy coś mu nie pasuje, nagle robisz się „okrutna” To klasyk, girl. Powiesz mu, że coś Cię zraniło - i nagle on staje się najbardziej rozczarowanym, zranionym człowiekiem na świecie. „Po tym wszystkim, co dla Ciebie zrobiłem?” „Nie wierzę, że jesteś taka.” „Nigdy nie myślałem, że mnie tak potraktujesz.” To nie jest emocjonalna szczerość. To precyzyjna taktyka wywoływania poczucia winy - narzędzie, dzięki któremu zaczynasz zastanawiać się, czy przypadkiem… nie jesteś tą złą. A przecież wiesz, że nie jesteś. Ale on wie, że empatyczne kobiety są podatne na takie zagrania. Więc gra - bardzo świadomie, bardzo intensywnie. Uwaga! - to moment, w którym większość kobiet zaczyna wątpić w siebie. Ty nie musisz. Red flag #3: „Jesteś przewrażliwiona” - czyli najstarszy trick w jego playbooku Jeśli facet mówi Ci, że coś nie miało miejsca, choć dobrze pamiętasz, że miało… Jeśli kwestionuje Twoje emocje, bo „robisz z igły widły”… Jeśli masz wrażenie, że musisz bronić swojej pamięci, żeby ocalić zdrowy rozsądek… - to nie jest związek. To psychologiczny escape room. Gaslighting to nie krzyk i trzaskanie drzwiami. To powolne odbieranie Ci pewności, że możesz ufać swoim oczom, emocjom, intuicji. To sytuacja, w której zaczynasz zadawać sobie pytanie: „Może rzeczywiście przesadzam?”. Tyle że nie przesadzasz. Po prostu ktoś bardzo zręcznie ustawia Cię w roli tej „niestabilnej”. A Ty, chcąc być „tą rozsądną”, ustępujesz. I właśnie o to chodzi manipulatorom. To jest czerwona flaga w rozmiarze XXL. Red flag #4: Love bombing - „za szybko, za mocno, za intensywnie” „Kochanie, jesteś jedyną osobą, która mnie rozumie.” „Nie mogę bez Ciebie żyć.” „Zróbmy to oficjalne.” „Zamieszkajmy razem.”... I to wszystko… po kilku tygodniach? Wydaje Ci się, że wszystko dzieje się… szybko. Za szybko. On pisze non stop. Chce Cię widywać codziennie. Mówi „jesteś wyjątkowa” po czterech spotkaniach. Proponuje wyjazd, zanim zdążyłyście z dziewczynami omówić jego zdjęcia przesłane na Messengerze. Love bombing jest jak słodycze - na początku daje euforię, a potem mdli. To nie jest miłość. To jest strategie to accelerate emotional dependency. Narcyzi uwielbiają to tempo. Bo im szybciej się zaangażujesz, tym trudniej będzie ci odejść, gdy coś przestanie Ci się podobać. Love bombing to emocjonalna inwestycja - jego inwestycja w Twoje przyszłe poczucie obowiązku. Miłość jest piękna, ale presja emocjonalna - już nie. Red flag #5: Pasywno-agresywne „OK” Tak, to krótkie „OK”, wysłane o 00:12, bez emotki, bez kontekstu, bez niczego. Najsłynniejsze „OK” w historii toksycznych relacji. Wygląda niewinnie, ale jest komunikatem w stylu: „Nie powiem Ci, co czuję, ale chcę, żebyś zgadywała i czuła się winna.” On, twój ideał, który dopiero, co opowiadał Ci o wszystkim, zasypywał komplementami nie ukarze słowami, krzykami - on Cię ukarze ciszą. To emocjonalna manipulacja, która ma sprawić, że będziesz biegać za nim z pytaniem: „Czy wszystko w porządku?”, „Czy zrobiłam coś nie tak?” W dorosłych relacjach ludzie rozmawiają. Niedojrzali chłopcy obrażają się pasywno-agresywnym „jak chcesz”. Dlaczego tak często ignorujemy red flags? Bo samotność bywa głośniejsza niż intuicja. Bo Tinder i inne aplikacje potrafią zmęczyć tak, że kiedy ktoś pisze „hej, piękna”, już myślisz, że to dobry start. Bo nauczyłyśmy się „dawać szansę”, „nie przesadzać”, „być wyrozumiałe”. Bo ładne oczy, zapach perfum i jego „przytul mnie” potrafią na chwilę zagłuszyć to ostre, nieprzyjemne ukłucie w brzuchu mówiące: „coś tu nie gra”. Ale prawda jest taka: Twoje ciało wie szybciej niż Twój mózg. A intuicja to nie dramatyczna emocja - to Twoje najbardziej racjonalne ostrzeżenie. Czy istnieje na to dobre the bottom line? Jeśli chłopak jest walking red flag, to nie Twoja rola, żeby go „naprawiać”, „uczyć”, „modlić się, że dojrzeje”. Możesz po prostu powiedzieć: „Thanks, next.” I pójść dalej - lżejsza o jednego toksyka i cięższa o doświadczenie. Bo żadna czerwona flaga nie wygląda dobrze. Nawet jeśli pasuje do jego ulubionej bordowej bluzy, w której tak Ci się podobał.
Situationship, czyli „związek na niby”. Jak rozpoznać, że ta relacja nie ma przyszłości?
Status związku? „To skomplikowane". Ta fraza coraz częściej dotyka osoby, które ... pozornie są w relacji, ale tak naprawdę nie mają w niej żadnych perspektyw. O co więc chodzi w situationship?
W tym artykule: Co to jest „situationship”? Jak rozpoznać „situationship”? Wady i zalety „situationship” Co to jest „situationship”? Media społecznościowe i aplikacje randkowe takie jak Tinder sprawiły, że coraz częściej spotykamy się z nowymi typami zachowań, na przykład z tak zwanym "ghostingiem". Ghosting (termin powstał od angielskiego słowa "ghost", czyli duch) oznacza mniej więcej tyle, że ktoś z kim się spotykaliśmy nagle rozpływa się w powietrzu. A dokładniej, znika z naszego życia, przestaje odbierać telefon i odpisywać na wiadomości, bez żadnego wytłumaczenia. Mówi się także o "benchingu", czyli traktowaniu swojego partnera jak planu "B" (w końcu wielu z nam myśli, że nigdy nie wiadomo, kiedy przesuwając palcem w lewo po ekranie telefonu, natrafi się na księcia czy księżniczkę z bajki), a także o "mooningu". O friends with benefits, czyli przyjaźni z seksem, powstał już nawet film. Popularnym rodzajem relacji jest też "situationship", czyli niby-związek. Na czym polega związek-niezwiązek? To coś podobnego do relacji bez zobowiązań, ale na wyłączność. Partnerzy zachowują się jakby byli parą, ale jednocześnie nie planują wspólnej przyszłości i unikają precyzowania swojego statusu. Hasło "to skomplikowane" jest tego najlepszym podsumowaniem. Specjaliści od randkowania z aplikacji "ZaadoptujFaceta" wyróżnili szereg zachowań, które się na niego składają. Jak rozpoznać „situationship”? Choć każda relacja jest inna, istnieją pewne sygnały, które pomogą Ci rozpoznać, czy faktycznie masz do czynienia ze zjawiskiem związku na niby, a może to jedynie chwilowy przestój w jego rozwoju. 1. Osoby znajdujące w situationship zazwyczaj spotykają się ze sobą na wyłączność, ale nie są w swoja relację głęboko zaangażowani. 2. Rozmowy między partnerami częściej niż dyskusję o poważnych osobistych tematach przypominają small talk. 3. Sytuacja w niby-związku jest na tyle niepewna, że planowanie nie wchodzi w grę. Prędzej niż wakacje na Bali za pół roku, zaplanujecie piątkowy wieczór. 4. Często osoby znajdujące się w situationship prowadzą dwa równoległe życia towarzyskie - każdy spotyka się ze swoimi przyjaciółmi i znajomymi. 5. O poznawaniu rodziny w przypadku situationship raczej nie ma mowy. Jakoś zawsze jest na to zły moment... 6. Chodzenie na randki? Situationship zakłada raczej spotkania, podczas których ogląda się serial i uprawia seks niż randki przy świecach. Wady i zalety situationship Warto zauważyć, że każda relacja typu situationship mieć różną dynamikę. Dla niektórych jest to etap przejściowy przed podjęciem decyzji o dalszym kierunku związku, za to inni mogą traktować to jako formę bliskości przy jednoczesnym braku zaangażowania. Situationship daje przestrzeń do poznawania siebie nawzajem w bardziej niezobowiązującym kontekście, co dla wielu jest atrakcyjnym rozwiązaniem: jeśli nie trwa długo, samo w sobie nie jest złe. Pozornie wygodny układ często jednak kończy się, gdy jeden z partnerów chce ustabilizować sytuację. Przy situationship ciężko w końcu o poczucie bezpieczeństwa i spokoju. Co zrobić, kiedy nie podoba nam się fakt bycia w situationship? "W tej sytuacji najlepiej jak najszybciej taką relację zakończyć i to osobiście. Być może to będzie pierwsza poważna rozmowa w takim związku-niezwiązku. Może podczas niej okaże się, że dwie strony postanowią poprawić swoją relację i situationship zamieni się w prawdziwy związek. Jeśli nie, warto przemyśleć, w jaki sposób znaleźliśmy się w niekomfortowej sytuacji i nie powielać tego błędu. Tkwienie w byle jakim związku kradnie nam szansę na wejście w zdrową i dojrzałą relację" – komentuje Rocio Cardosa, specjalistka aplikacji ZaadoptujFaceta. Związek typu situationship to układ, który może wydawać się atrakcyjny ze względu na swobodę i brak zobowiązań, ale często prowadzi do zranionych uczuć i niepewności. Jeśli czujesz, że tkwisz w takim niby-związku, warto zastanowić się nad jego przyszłością i wziąć sprawy w swoje ręce, żeby wyswobodzić się z tego uczuciowego impasu.
Kiedy algorytm wybiera za ciebie – Dlaczego aplikacje randkowe ranią bardziej niż myślisz?
Uczucie w czasach Tindera bywa szybkie, pozorne, a czasem także bolesne. Choć aplikacje randkowe obiecują natychmiastowy dostęp do miłości, częściej zostawiają po sobie rozczarowanie, frustrację i poczucie odrzucenia. Dlaczego? Bo w tym świecie rządzi algorytm, nie emocje.
Spis treści: Agata Stola: „Aplikacja zbudowana na bardzo niskich pobudkach” Agata Stola: „Musimy nauczyć się dystansu” Agata Stola: „Aplikacja zbudowana na bardzo niskich pobudkach” – „Ten świat jest tak zbudowany. Algorytm wszystkich aplikacji randkowych jest zbudowany na tym właśnie aspekcie atrakcyjności” – mówi Agata Stola w odpowiedzi na to, jak postrzegamy social media i aplikacje do randkowania. W tym systemie liczy się pierwsze wrażenie: zdjęcie, zgrabne bio, czasem emoji. Ciało w pewnym sensie staje się wizytówką, wygląd – paszportem do czyjejś uwagi. Problem w tym, że za tą cyfrową fasadą często nie kryje się nic więcej. Stola ostrzega przed nadmiernym inwestowaniem emocji w znajomości zaczynające się od swipe'a. – „Jeżeli ktoś wchodzi na Tindera i myśli, że tam znajdzie żonę i męża, to oczekiwania, które lokuje w aplikacji, która jest naprawdę zbudowana na bardzo niskich pobudkach…” – tłumaczy. A jednak wiele osób ciągle wierzy, że tym razem będzie inaczej i pokłada w poszukiwaniach miłości na aplikacji randkowej duże nadzieje. Agata Stola: „Musimy nauczyć się dystansu” Zamiast oczekiwać prawdziwego związku, powinniśmy nauczyć się dystansu – radzi seksuolożka. – „Jeżeli byśmy potrafili do tego łapać więcej dystansu i bardziej tam się jednak bawić konwencją, to myślę, że byłoby mniej takich bardzo trudnych emocji” – dodaje. Aplikacje mogą być jedną z opcji na poznanie drugiej osoby, ale nie powinny być głównym sposobem na szukanie bliskości. I choć zdarzają się historie z happy endem, nie można zapominać, że większość „matchy” to jedynie cyfrowe złudzenia. Randkowanie online wymaga nie tylko ostrożności, ale też świadomości, że to, co wygląda dobrze na ekranie, w rzeczywistości może okazać się... bardzo smutne.
Nagłe zniknięcie to nowy sposób pożegnań w świecie randkowania – Jak przetrwać ghosting?
Ghosting to bolesne doświadczenie polegające na nagłym zerwaniu kontaktu przez bliską osobę. Ten psychologiczny szok wywołuje wiele trudnych emocji i rodzi pytania o przyczyny takiego zachowania. Jak sobie z nim radzić?
W tym artykule: Czym jest "ghosting"? Traktowanie swojego partnera jak opcję zapasową Emocje i skutki ghostingu dla ofiary Jak radzić sobie po doświadczeniu ghostingu? Czym jest "ghosting"? Czy to nie brzmi znajomo? Piszecie z kimś, spędzacie godziny na rozmowach telefonicznych, a nagle kontakt urywa się bez słowa wyjaśnienia. Inny scenariusz, który dotyczy bardziej zaawansowanych znajomości, gdy spotykacie się z kimś przez miesiące, w planach są wspólne wakacje, poznajecie bliskich partnera, a potem głucha cisza. Jest jeszcze trzecia opcja, gdy zakończona randka zwiastuje regularne spotykanie się, słyszycie wyznania miłości, dostajecie prezenty i spędzacie razem wszystkie ważne jubileusze, by później ta osoba przestała odpowiadać na wiadomości. Coraz więcej ludzi spotyka się z takimi sytuacjami podczas randkowania. To wszystko przykłady zjawiska zwanego ghostingiem. Termin "ghosting" powstał w 2011 roku, jak łatwo można się domyślić, od angielskiego słowa "ghost", czyli duch. Osoby, które go stosują, po prostu rozpływają się w powietrzu. Przestają się odzywać, odbierać telefon i odpisywać na wiadomości. Nagle i bez ostrzeżenia (nawet jeśli tydzień wcześniej zapewniały o swoim uczuciu) znikają z waszego życia. Powody? Jest ich kilka. Mówi się o tym, że wynikają z lęku przed zaangażowaniem się. Gdy robi się zbyt poważnie, osoba-duch robi krok do tyłu i po prostu znika (a randkowanie traktuje jak dyscyplinę sportu). Urszula Pietrzak i Michał Rakowski w swoim tekście stworzonym dla aplikacji ZaadoptujFaceta piszą, że mężczyźni dzięki ghostingowi podbudowują swoje ego: Traktowanie swojego partnera jak opcję zapasową Ghosting jest znacznie prostszym sposobem zakończenia relacji niż wyjaśnianie drugiej osobie, dlaczego już nie chcemy kontynuować spotkań. Niektórzy boją się, że zamykając oficjalnie znajomość rezygnują jednocześnie z możliwości powrotu. Wydaje się im, że jeśli po prostu znikną z czyjegoś życia bez wyjaśnienia, zawsze mogą odezwać się do drugiej osoby, gdy tylko zechcą (lub poczują się samotni). To zachowanie jest często określane mianem "benchingu". Osoba traktuje swojego partnera jak opcję zapasową – jeśli nie uda jej się stworzyć relacji z kimś innym, albo poczuje się źle, może znów dać o sobie znać. Ostatnio mówi się również o zjawisku "mooningu". Według magazynu GQ, mooning to coś pomiędzy ghostingiem a benchingiem. Polega na celowym ignorowaniu wiadomości od swoich bliskich. Emocje i skutki ghostingu dla ofiary Doświadczenie ghostingu wywołuje u osoby odrzuconej wiele negatywnych emocji – szok, smutek, poczucie odrzucenia, samotność i dezorientację. Brak wyjaśnień sprawia, że trudno jest zrozumieć powód zerwania, co prowadzi do frustracji i obniżenia poczucia własnej wartości. Ofiary ghostingu często szukają odpowiedzi i próbują nawiązać kontakt, co dodatkowo potęguje ich ból. Skutki ghostingu mogą mieć charakter długotrwały i odbić się na zdrowiu psychicznym. Jak radzić sobie po doświadczeniu ghostingu? Radzenie sobie z ghostingiem wymaga pracy nad samoakceptacją i odbudową własnej wartości. Warto otwarcie mówić o swoich uczuciach i szukać wsparcia wśród bliskich lub specjalistów, takich jak psychologowie. Pomocne są techniki zwiększające odporność emocjonalną oraz nauka zdrowszych sposobów komunikacji i rozwiązywania konfliktów. Niezbędne jest również przyjęcie faktu, że nie zawsze dostaniemy odpowiedzi na nasze pytania i zaakceptowanie takiego stanu rzeczy jako części procesu leczenia.
Sympatyczny „ghosting”? Ten antytrend randkowy zrobi ci w głowie jeszcze większe zamieszanie
Znikać czy nie znikać – oto jest pytanie… Bo czy nie łatwiej zakończyć nierokującą znajomość „po angielsku”? Caspering to łagodna odmiana ghostingu, ale jej konsekwencje mogą być zaskakująco brutalne.
Caspering – znikanie „na miękko” Dlaczego ludzie to robią? Jak sobie z tym radzić? Jak wykorzystać energię Urana w ruchu prostym Aplikacje randkowe i znajomości zawierane przez internet otworzyły furtkę dla największej randkowej plagi – ghostingu. Osoby, które nie mają odwagi się skonfrontować, mogą po prostu bez słowa wymiksować się z relacji. Ale istnieje też inny sposób na „znikanie”, wydawałoby się – bardziej elegancki. Czym jest caspering i jak sobie z nim radzić? Caspering – znikanie „na miękko” Nazwa pochodzi od sympatycznego duszka Caspra i nawiązuje do znikania w uprzejmy sposób. Caspering polega na tym, że zamiast nagle i całkowicie zerwać kontakt – jak w ghostingu – ktoś powoli się „wycofuje”, robi to delikatnie, zazwyczaj pod przykrywką grzecznych wymówek. Osoba casperująca nie mówi wprost, że nie jest zainteresowana dalszym kontaktem. Zamiast tego: – odpowiada z opóźnieniem, – używa zdawkowych wiadomości typu „przepraszam, mam teraz dużo na głowie”, – ciągle przekłada spotkanie, – znika coraz rzadziej i ciszej… aż w końcu całkowicie. <h2id="2">Dlaczego ludzie to robią? Caspering bywa postrzegany jako „mniej bolesny” sposób zakończenia relacji. Osoba wycofująca się często nie chce konfrontacji albo boi się zranić drugą stronę. W praktyce jednak efekt bywa odwrotny – pozostawienie kogoś w niepewności może być dużo bardziej frustrujące niż szczera, choć trudna rozmowa. Jak rozpoznać caspering? – Masz wrażenie, że wasza rozmowa to monolog. – Kiedy już otrzymujesz odpowiedź, jest ona ogólna i nic nie wnosi. – Zawsze „coś wypada”, gdy próbujesz umówić się na spotkanie. – Nie ma żadnej jasnej deklaracji – ani „nie”, ani „tak”. Po prostu dryfujecie w próżni. Jak sobie z tym radzić? Caspering, mimo swojej „miłej” otoczki, nadal jest formą unikania odpowiedzialności za emocje drugiej osoby. Jeśli czujesz, że ktoś cię casperuje – warto zadbać o swoje granice. Możesz zapytać wprost, czego druga strona oczekuje, ale też masz pełne prawo samodzielnie zakończyć tę relację. Jasność to komfort.
Gaslighting, love bombing, a teraz „floodlighting”. Nowy randkowy antytrend może być bardziej toksyczny, niż się wydaje
Nowe związki często wiążą się z dużym stresem. Chciałabyś od razu mieć pewność, że wasza relacja ma przyszłość? Może kusić cię, żeby zastosować „floodlighting”. Co to takiego? Wyjaśniamy.
W tym artykule: Floodlighting – co to znaczy? Dlaczego to może być niezdrowe? Jak rozpoznać, że ktoś to robi? Każda singielka wie, że randki są pole minowe. Gdy w końcu trafisz na kogoś, kto cię zainteresuje i wydaje się mieć dobre intencje, chciałabyś mieć pewność, że nie zniknie z twojego życia. Floodlighting ma na celu przyspieszenie dynamiki znajomości, ale czy to na pewno dobry pomysł? Floodlighting – co to znaczy? Słowo „floodlight” oznacza „reflektor”, taki jak na stadionie czy scenie. W kontekście randek chodzi o wystawienie relacji na bardzo intensywne, emocjonalne światło – zanim zdąży ona naprawdę się rozwinąć. Innymi słowy: to sytuacja, w której jedna osoba już na samym początku znajomości dzieli się mnóstwem osobistych historii, sekretów i przeżyć, często bardzo intymnych. Może mieć dobre intencje – chce się zbliżyć, przyspieszyć więź, sprawdzić, czy to coś poważnego – ale efekt bywa odwrotny. Dlaczego to może być niezdrowe? Choć szczerość i otwartość w związku są superważne, zbyt wiele za szybko może po prostu przytłoczyć. Jessica Alderson, ekspertka od randkowania, tłumaczy: „Floodlighting to wykorzystywanie własnej wrażliwości jak reflektora – ujawnianie wielu osobistych szczegółów naraz, zanim druga strona jest gotowa to przyjąć.” Floodlighting może prowadzić do wielu problemów w relacjach. Otwierając się zbyt szybko, osoba naraża się na wykorzystanie przez kogoś, kto nie ma dobrych intencji. Ponadto, jeśli jedna strona dzieli się swoimi emocjami i osobistymi historiami, a druga pozostaje zamknięta, relacja staje się jednostronna i niezrównoważona. Szybkie zbliżenie może dawać złudne poczucie „miłości”, mimo że relacja nie ma solidnych podstaw i opiera się na powierzchownym poznaniu. Floodlighting często wynika z lęku przed odrzuceniem – osoba woli ujawnić wszystkie swoje uczucia i tajemnice na początku, niż ryzykować, że druga strona się rozmyśli. Dla drugiej osoby może to być przytłaczające i emocjonalnie wyczerpujące, co ostatecznie prowadzi do odwrotnego efektu – zamiast zbliżenia, pojawia się uczucie oddalenia. Jak rozpoznać, że ktoś to robi? Jeśli ktoś stosuje floodlighting, można to rozpoznać po kilku charakterystycznych oznakach. Już na samym początku znajomości osoba ta zaczyna dzielić się bardzo osobistymi historiami, często o rodzinie, traumach czy trudnych przeżyciach. Rozmowy zwykle są jednostronne – jedna osoba mówi, a druga raczej słucha. Często pojawia się szybkie „zakochiwanie się” i mocna więź emocjonalna, choć pytanie, czy naprawdę się znacie, pozostaje otwarte. Możesz mieć wrażenie, że jesteś testowany/a – osoba ta sprawdza, jak zareagujesz na jej wyznania, a opowieści, które przedstawia, są niezwykle szczegółowe i intensywne, jakby chciała opowiedzieć ci całe swoje życie w kilka spotkań. Pamiętaj, że w relacjach najlepiej działa równowaga, stopniowe zaufanie i wzajemne tempo. Bez reflektorów, bez presji, bez emocjonalnych pokazów.
On nie odpisuje od godziny, a Ty umierasz ze strachu? Prawdopodobnie masz „texiety”
Zaczynasz nerwowo sprawdzać, kiedy ostatnio się logował, zerkasz, czy wiadomość została odczytana. Nie możesz na niczym się skupić, więc przetrząsasz jego sociale. „Texiety” to zmora współczesnych randkowiczek.
Niełatwo jest współcześnie randkować i nie oszaleć. W końcu wystarczy chwila, by książę z bajki zniknął jak kamfora. Każda singielka, która doświadczyła ghostingu (z piszącą ten tekst na czele), będzie się bała, że akcja się powtórzy. Ale za „texiety” mogą być także odpowiedzialne mroczniejsze demony. „Texiety” – co to takiego Najprościej mówiąc, to lęk przed brakiem odpowiedzi. Ale nie trzeba tego chyba tłumaczyć nikomu, kto choć przez chwilę zanurzył się w randkowym uniwersum. Czekanie na odpowiedź potrafi być prawdziwą zmorą, zwłaszcza gdy nie znamy jeszcze dobrze stylu życia crusha. Do tego wielu niedojrzałych singli bawi się w przeróżne gierki, które mają w odpowiedni sposób „ustawić” znajomość. Zabawa w „udawanie niedostępnego” to jednak miecz obosieczny, który doprowadza do tego, że obie osoby cierpią. Harmonijny związek to nie zabawa w przeciąganie liny. Kiedy wpadać w panikę, a kiedy wyluzować? Przede wszystkim warto trzymać się rzeczywistości i skupić na swoim życiu, a nie od razu przeprowadzać internetowe śledztwo (a wiemy, że wiele dziewczyn mogłoby mieć z tego doktorat). Co innego, jeśli nasz wybranek nie odpisuje przez kilkanaście godzin, a potem tłumaczy, że pochłonęła go praca. Trudno uwierzyć, że przez taki okres nie można napisać nawet lakonicznej wiadomości (chyba że mamy do czynienia z ratownikiem medycznym albo operatorem dźwigu — wtedy lepiej, żeby nie odpisywał). Komunikacja to klucz do każdej wartościowej relacji, więc jeśli macie obiekcje do tempa odpisywania na wiadomości, po prostu to zaakcentujcie. Można przecież bez większych kompromisów wypracować satysfakcjonujący model komunikacji. Jeśli potencjalny partner będzie nadal udawał, że nie widzi, że pisałaś, to znaczy, że cię olewa i może nie warto inwestować w taką relację więcej czasu. Warto tutaj nadmienić, że mężczyźni najczęściej nie wiszą, jak my, non stop w social mediach i nie mają 13 group chatów z koleżankami (innymi słowy, tak trudno w to uwierzyć, nie zdają sobie relacji live z codziennych perypetii). Podsumowując, wyluzuj dziewczyno, a jeśli „texiety” za bardzo ci doskwiera, powiedz facetowi — mądry to zrozumie. „Texiety” – zamaskowany lęk przed odrzuceniem Kompulsywne sprawdzanie telefonu i oddech ulgi, gdy dostajemy odpowiedź zwrotną, może świadczyć o tym, że borykamy się z lękiem przed odrzuceniem. Ten mechanizm psychologiczny, wynikający z ewolucyjnej potrzeby przynależności do grupy, był kluczowy dla przetrwania człowieka. Z perspektywy psychologii poznawczo-behawioralnej może on wynikać z wczesnych doświadczeń społecznych, negatywnych schematów myślenia oraz deficytów w zakresie samooceny. Badania neurobiologiczne wskazują, że odrzucenie aktywuje te same obszary mózgu co ból fizyczny (m.in. przednią korę zakrętu obręczy), co tłumaczy jego intensywność emocjonalną (oj tak). Osoby z wysoką wrażliwością na odrzucenie mogą przejawiać skłonność do unikania relacji lub nadmiernej kompensacji poprzez podporządkowanie się oczekiwaniom społecznym. Potraktuj zatem „texiety” jako sygnał, że masz w obszarze relacji trochę tematów do przepracowania. Inaczej lęk będzie sabotował każdą twoją relację.
„Na Tinderze pisali, że jestem gruba i nikogo nie znajdę”. Gdzie szukać miłości (skutecznie)
Na pytanie o Tindera moi znajomi single tylko przewracają oczami. Aplikacje, które miały ułatwiać nawiązywanie znajomości, zafundowały nam jedynie pokoleniową traumę. Ale bez paniki – znamy alternatywy.
W tym artykule: Już nie Tinder – biegiem po miłość Nowe historie miłosne Powrót swatek Życie singla ma wiele zalet. Można żyć na własnych zasadach i nie oglądać się na cudze humory. Ale miłość i to, co dają nam zdrowe, bliskie relacje, to wielka wartość i przygoda, której nie sposób zakwestionować – choć kultura narcyzmu i indywidualizmu chce nam wmówić co innego. Szukanie miłości to zatem nie tylko akt odwagi, ale także forma buntu przeciwko konsumpcjonistycznym koleinom, w które nieustannie jesteśmy wpychani przez pazerne korporacje. Tylko gdzie szukać tego jedynego, skoro aplikacje oferują nam głównie wyczerpujące emocjonalnie situationshipy bez przyszłości? Takie pytanie zadała mi ostatnio znajoma singielka, która spokojnie mogłaby zostać cover girl „Sports Illustrated”. Postanowiłam zatem poszukać odpowiedzi. Już nie Tinder – biegiem po miłość Jakiś czas temu aplikacja do monitorowania osiągnięć sportowych, Strava, wprowadziła nową funkcję – wysyłanie DM-ów bezpośrednio do innych użytkowników. I to był prawdziwy game changer, bo biegacze i rowerzyści zaczęli wykorzystywać wiadomości prywatne do… flirtu. Wspólna pasja to zresztą świetny fundament do budowania więzi. Na Facebooku jak grzyby po deszczu wyrastają profile typu „Single na rowerze”, gdzie zaproszenia do wspólnych wycieczek mogą być subtelną propozycją randki. Grupa „Wspólne spotkania, pasje, aktywności: Kraków” zrzesza już ponad 30 tysięcy osób. Znajdziemy tam chaty podróżnicze, górskie, psychologiczne czy motoryzacyjne. Krakowskie ptaszki ćwierkają, że niektóre znajomości zakończyły się marszem Mendelssohna. Szukasz chłopaka, towarzysza na wesele lub kompana na majówkę do Paryża? Może warto wyjść z alternatywą? Nowe historie miłosne Czytanie nigdy nie było tak cool jak teraz (może poza czasami Jane Austen). Ucieczka do offline i popularność cyfrowych detoksów sprawiła, że znów chętnie sięgamy po książki. Swój czytelniczy klub ma Dua Lipa, a odcinek, w którym rozmawia z Olgą Tokarczuk, bije na YouTube rekordy popularności. W Nowym Jorku modniej jest się pokazać z nową powieścią Sally Rooney niż z vintage'ową Chanelką. Spotkania miłośników literatury są nie tylko okazją do wymiany myśli, ale też doskonałym sposobem na poznanie „pana właściwego”. Znam przykłady osób, które poznawały się na spotkaniach autorskich. Disclaimer: w Polsce czytają głównie kobiety, ale przecież zdarzają się wyjątki. Powrót swatek Zawsze możemy liczyć na życzliwość przyjaciółek, które podsuną nam fajnego kolegę z zajęć muay thai, ale to niejedyna opcja. Na Facebooku istnieje profil „Swatki”, założony przez Ewę, która pierwotnie chciała wyswatać się sama (i jej się udało!). „Na aplikacjach zdarzało się, że słyszałam, że jestem gruba i nikogo nie znajdę. Nawet gdy wstawiałam zdjęcie z siłowni, dostawałam komentarze, że nic mi to nie pomoże. W końcu wrzuciłam zdjęcie na grupę, gdzie były same dziewczyny, z krótkim opisem moich zainteresowań i oczekiwań. Po jakimś czasie odezwała się znajoma, która twierdziła, że zna kogoś fajnego o podobnych pasjach. Podała mi kontakt i… jesteśmy razem już pięć lat” – opowiada Ewa. Ewa potwierdza moje przypuszczenia, że aplikacje to raczej targowisko próżności, gdzie każdy stara się zaprezentować wyidealizowaną, nierealistyczną wersję siebie, a osób zdecydowanych na stały związek jest tam jak na lekarstwo. W przypływie chwili postanowiła założyć grupę na Facebooku, która zrzesza już ponad 4000 osób. Początkowo dziewczyny wrzucały tam zdjęcia kolegów-singli, którzy nie mieli szczęścia w miłości, ale z czasem zaczęły publikować również swoje autoprezentacje. Ewa uważa, że grupa ma przewagę nad aplikacjami, ponieważ jej uczestnicy mają jasną intencję – znalezienie stałego partnera.