Wygrał Złotego Lwa i zmienił spojrzenie na śmierć. Dostępny w streamingu film Almodóvara z Tildą Swinton działa jak terapia
„W pokoju obok” Pedro Almodóvara to poruszająca opowieść o przyjaźni, godności i wyborze śmierci na własnych warunkach. Dzięki reżyserii i aktorstwu Julianne Moore oraz Tildy Swinton film zapada w pamięć jako pełen emocji i piękna.
Pedro Almodóvar to jeden z najbardziej rozpoznawalnych i cenionych reżyserów współczesnego kina, którego filmy od lat poruszają widzów na całym świecie. Jego twórczość wyróżnia się niezwykłą wrażliwością, bogactwem kolorów oraz odważnym podejściem do tematów związanych z tożsamością, emocjami i relacjami międzyludzkimi. Filmy takie jak „Wszystko o mojej matce”, „Porozmawiaj z nią”, „Volver” czy „Skóra, w której żyję” stały się ikonami światowego kina, łącząc głębokie refleksje nad ludzką naturą z wyjątkowym kunsztem artystycznym. Jego ostatni film jest dostępny w streamingu na Canal Plus VOD. Ekranizacja powieści Sigrid Nunez Film „W pokoju obok” Pedra Almodóvara to ekranizacja powieści „Pełnia miłości” Sigrid Nunez, poruszającej temat radzenia sobie z utratą i siły bliskich relacji. Książka i film ukazują uzdrawiającą moc obecności oraz przyjaźń, która przetrwa nawet najtrudniejsze chwile. Almodóvar wzbogacił tę historię swoją charakterystyczną wrażliwością, tworząc poruszające i pełne nadziei kino. "W pokoju obok” - Julianne Moore i Tilda Swinton w rolach głównych Film opowiada historię dwóch przyjaciółek – Marthy, byłej wojennej korespondentki, która zmaga się z nieuleczalną chorobą, oraz Ingrid, pisarki. Spotykają się po latach w szpitalu, co prowadzi do refleksji nad życiem, śmiercią i relacjami międzyludzkimi. Martha, chcąc odejść godnie i na własnych warunkach, prosi Ingrid o pomoc w realizacji swojej ostatniej woli. Almodóvar, znany z dbałości o detale wizualne, stworzył film pełen kolorów, symboli i bogatej scenografii, która wzmacnia przekaz emocjonalny. W filmie występują dwie znakomite aktorki – Julianne Moore i Tilda Swinton. Moore gra Ingrid, natomiast Swinton wcieliła się w podwójną rolę Marthy oraz jej córki Michelle. Kreacje obu artystek zostały wysoko ocenione przez krytyków i przyczyniły się do sukcesu produkcji na festiwalach filmowych, gdzie film zdobył nagrody za reżyserię i aktorstwo. "W pokoju obok" (OPINIA) Recenzenci zwracają uwagę, że „W pokoju obok” to nie tylko film o chorobie i śmierci, ale przede wszystkim o godności, prawie do samostanowienia i ważnych relacjach międzyludzkich. „W pokoju obok” pokazuje niezwykłą wrażliwość Pedro Almodóvara, który poprzez mistrzowskie operowanie kolorem i detalem tworzy intymną opowieść o przyjaźni, godności i wyborze śmierci na własnych warunkach. Choć film jest po angielsku, doskonałe kreacje Julianne Moore i Tildy Swinton nadają mu uniwersalny wymiar. Szczególnie poruszający jest kontrast między egocentryczną Marthą a bezwarunkową pomocą Ingrid. Mimo ograniczonego czasu ekranowego dla Ingrid, jej postać wnosi wielką emocjonalną głębię. Almodóvar podejmuje trudne tematy samostanowienia i ulgi w cierpieniu, a estetyka i muzyka czynią film niezapomnianym doświadczeniem. "W pokoju obok” na platformie Canal+ VOD Na platformie Canal+ VOD można już obejrzeć film Pedro Almodóvara pt. „W pokoju obok”.
Tilda Swinton nosi buty polskiej marki. Te eleganckie klapki kupisz teraz 30% taniej
Podczas wizyty w Polsce aktorka postawiła na buty od rodzimej marki Vanda Novak, które połączyła z bezbłędnie wystylizowanym zestawem w duchu retro minimalizmu.
Tilda Swinton pojawiła się w Poznaniu z okazji Malta Festival, gdzie zaprezentowała spektakl Embodying Pasolini – wizualnie dopracowany hołd dla włoskiego reżysera Piera Paola Pasoliniego. To projekt, który współtworzy z Olivierem Saillardem – francuskim historykiem mody i sztuki, byłym dyrektorem Palais Galliera, obecnie stojącym na czele Alaïa Foundation. W spektaklu wykorzystano oryginalne kostiumy z filmów Pasoliniego, m.in. Ewangelii według św. Mateusza, Kwiatu tysiąca i jednej nocy czy Salò, czyli 120 dni Sodomy. Stroje zaprojektowane przez Danila Donatiego i przygotowane w atelier Farani miały status archiwaliów – do tej pory nie wolno było ich zakładać ponownie. Swinton i Saillard złamali ten zakaz w artystycznym geście „reaktywacji” ubrań, przywracając im sceniczne życie. Spektakl pokazuje modę jako nośnik pamięci – fizycznej i emocjonalnej. Za fryzury w spektaklu odpowiadał Daniel Gryszke, a makijaż przygotowała Ola Dutkiewicz. Polski akcent w stylizacji Tildy Swinton: klapki marki Vanda Novak Podczas pobytu w Polsce Swinton postawiła na stylizację zbudowaną na prostych, dobrze skrojonych formach. Miała na sobie białą koszulę w stylu vintage oraz czarną rozkloszowaną spódnicę do połowy łydki. Całość była pozbawiona biżuterii i dodatków, co tylko podkreśliło graficzny kontrast czerni i bieli. Jedynym mocniejszym akcentem były klapki Donna od polskiej marki Vanda Novak. Złota kula przy obcasie dodała subtelnego błysku i przełamała matowe wykończenie stylizacji. View Burdaffi on the source website Model Donna wykonano w całości z włoskiej skóry naturalnej – zarówno wierzch, jak i podeszwa oraz wyściółka są ze skóry, co przekłada się na trwałość. Wkładka z pianki memory foam dopasowuje się do kształtu stopy i zapewnia komfort. Obcas o wysokości 6,5 cm zakończony został dużą złotą kulką – nietypowym, ale funkcjonalnym detalem, który stabilizuje but i jednocześnie nadaje mu rzeźbiarskiego charakteru. Jak stylizować klapki Donna Na co dzień klapki Donna możesz nosić w podobnym duchu – z oversize’ową białą koszulą, spódnicą midi, ale też z minimalistycznym garniturem, surową sukienką z lnu czy jedwabiu, a nawet z dżinsami i białym T-shirtem. Klucz to oszczędna forma i dobra jakość materiałów – nie trzeba robić wiele, żeby wyglądać świetnie. View Burdaffi on the source website
Tilda Swinton: „Wystarczy przyjrzeć się kondycji współczesnego świata, by się przekonać, jak łatwo jest nie słyszeć, nie widzieć drugiej osoby” [WYWIAD]
Wejście w kostium to pozwolenie mu przemówić na nowo. Tilda Swinton i Olivier Saillard stworzyli na to przestrzeń w spektaklu „Embodying Pasolini”, który zobaczymy podczas tegorocznej edycji Malta Festival w Poznaniu. A ja postanowiłam zapytać ich o to, co słyszą w ciszy.
Rozmawiamy we troje, ale każdy jest w innym kraju: Tilda w Wielkiej Brytanii, Olivier we Francji, ja w Polsce. Mój komputer w takich sytuacjach lubi płatać figle. Im poważniejsza rozmowa, tym więcej niespodzianek. Nie słychać mnie. Reakcja Tildy? Pytanie: „Co możemy zrobić, żeby ci pomóc?”. Swinton, jedna z największych aktorek w historii, jest niezwykłą rozmówczynią, zainteresowaną nie tylko tematem, lecz także drugą osobą. Zanim pojawiła się na ekranie, obroniła prace z socjologii i filologii angielskiej na Uniwersytecie Cambridge. Już wtedy można było zobaczyć ją na scenie m.in. prestiżowej Royal Shakespeare Company. Zadebiutowała w 1985 roku w filmie „Caravaggio”. Nic więc dziwnego, że i tym razem wracamy do sztuki. Zaangażowanie i zrozumienie kultury przez Swinton jest orzeźwiające i zachwycające. Każde słowo dobiera z uwagą. I wciąż poszukuje. Tak spotkała Oliviera Saillarda, wybitnego historyka i kuratora mody. Niewielu wie o ubraniach więcej od niego. Portal Business of Fashion uznał Francuza za jedną z 500 najważniejszych osób w branży mody na świecie. Poznali się kilkanaście lat temu przez wspólną znajomą, fotografkę Katerinę Jebb. Jak mówią – zaiskrzyło. Ich pierwszy wspólny projekt to performance „The Impossible Wardrobe” w Palais de Tokyo, wykorzystujący ubrania noszone m.in. przez Marię Antoninę, Napoleona i Elsę Schiaparelli. Wtedy w strojach szukali ukrytego człowieczeństwa. Tym razem, na Malta Festival w Poznaniu, Swinton i Saillard pokażą najnowszy projekt „Embodying Pasolini” („Wcielając się w Pasoliniego” – tłum. red.), skupiony na wyselekcjonowanych kostiumach projektu Danila Donatiego z najważniejszych filmów ikony włoskiego kina, kontrowersyjnego Piera Paolo Pasoliniego. Jest to w zasadzie żywa ekspozycja. Na scenie Swinton wkłada około 30 ubrań i rekwizytów znanych m.in. z „Króla Edypa”, „Ewangelii według św. Mateusza” czy „Salò, czyli 120 dniSodomy”. Od czasu premiery w 2022 spektakl jest wystawiany raz w roku w wybranym miejscu na świecie. Pasolini pewnego razu powiedział: „Artysta, niesamolubny i pełny pasji, zawsze staje się żywym protestem. Wystarczy, że otworzy usta i już protestuje: przeciw konformizmowi, wszystkiemu, co oficjalne, publiczne lub narodowe, z powszechną wygodą”. Czy sztuka powinna sprawiać widzowi dyskomfort, by móc faktycznie wybrzmieć? TILDA SWINTON: Dobre pytanie. Myślę, że najważniejsze jest to, by widz coś poczuł. Nie musi to być dyskomfort, choć czasem cudownie jest, gdy nie czuje się swobodnie, oglądając sztukę czy spektakl. Kluczowe jest jedno – żeby czuł. Olivierze, a co ty na ten temat uważasz? OLIVIER SAILLARD: Dziesięć lat temu może podszedłbym do tematu z większym luzem. Dziś wszystko się już zmieniło, nic nie jest jednoznaczne. Sztuka – niezależnie od tego, czy mówimy o literaturze, wideo, teatrze – nie powinna być ani niewygodna, ani zbyt komfortowa. Nie czujemy się dobrze z ideą podania jej „na tacy”, gotowej do łatwego odbioru. A może największym dziełem, jakie możemy sobie wyobrazić, jest natura – drzewo, kwiat? Co, jeśli stanowią więcej niż jakikolwiek obiekt stworzony przez człowieka? Sądzę, że sztuka za każdym razem musi być rozumiana na nowo w zależności od tego, w jakim momencie historii się znajdujemy. Ten, w którym obecnie tkwimy, nie jest łatwy. Nie musimy odczuwać więc dyskomfortu, ale lekka niewygoda jest pożądana. Sztuka nigdy nie mówi prostym językiem. W „Embodying Pasolini” sam kostium staje się artystą – może być fizycznie niewygodny jak sztuka, o której rozmawiamy, tym samym prowokować inne zachowanie u postaci, która go nosi – w tym wypadku u Ciebie, Tildo. Kostiumy na Waszej scenie stają się aktorami? TILDA: Naszą relację twórczą z Olivierem zaczęliśmy od pracy z elementami garderoby należącej do prawdziwych ludzi. Były to cenne, rzadkie, delikatne i nienadające się już do użytku ubrania z archiwów Palais Galliera. Kiedyś nosili je słynni ludzie, jak Napoleon Bonaparte, Sarah Bernhardt, a także anonimowi, jak żołnierz, który zginął na froncie. Wszystkie miały swoją historię. Z czasem zaczęła nas fascynować kwestia tego, jakie życie zyskuje kostium w filmie – na ekranie przecież ma określoną egzystencję – istnieje w kilku klatkach, ujęciach – i ten krótki czas może zapewnić mu nieśmiertelność. W „Embodying Pasolini” czerpiemy z emocji wywoływanych przez fizyczną obecność określonych kostiumów. Na przykład te z „Salò…” mają w sobie coś na kształt elektrycznego ładunku – ze względu na sceny, w których się pojawiają, legendę filmu i aurę, która go otacza, przynajmniej dla tych z nas, którzy oglądali ten obraz. Za to dla kogoś, kto nie widział „Salò…”, mogą to być po prostu ubrania. Dla nas, znających film, ich obecność ma ciężar trudny do zignorowania. Więc jednym z celów projektu „Embodying Pasolini” było nadanie nowego życia tym „istotom” – bo tak myślę o kostiumach, jak o stworzeniach trochę z zoo, naszej menażerii. Czuję, jakbyśmy wypuszczali na wolność zwierzęta przez lata tkwiące w klatkach, którymi nikt się nie interesował. Od początku byliśmy jednak świadomi, że nie chcemy, by powtarzały gesty z filmów. Daliśmy im szansę na nowe ruchy – takie, jakich nawet my, obeznani z obrazem, nigdy nie poznaliśmy. Nie widziałaś dotąd konkretnego filmowego płaszcza wykonującego konkretny ruch – znasz go tylko z rękawami spuszczonymi w dół, ewentualnie z jakimś przedmiotem na ramieniu. Uwolnienie tych „istot” z ról, które narzucił im scenariusz, było dla nas wyzwalającym doświadczeniem. Odwdzięczają się za tę wolność? TILDA: Można odnieść wrażenie, że kostiumy okazują nam pewnego rodzaju wdzięczność, co daje prawdziwą satysfakcję. Gdy zostały zaprojektowane przez Danila Donatiego, a potem uszyte przez włoskich rzemieślników, nikt nie mógł jeszcze wiedzieć, jakie dokładnie formy przyjmą w filmowym kadrze. Dopiero Pasolini wraz ze swoimi wykonawcami nadał im konkretny ruch, kształt i znaczenie – i to właśnie te gesty utrwalono raz na zawsze na ekranie. Teraz robimy to my – mamy przywilej nauczenia ich nowych możliwości istnienia. Skoro wywołałaś Donatiego – był genialnym kostiumografem i scenografem, współpracował nie tylko z Pasolinim, lecz także Fellinim czy Zeffirellim – zresztą za kostiumy do ich „Casanovy” oraz „Romeo i Julii” został nagrodzony Oscarami. Ciekawi mnie włoskość jego projektów – ich pochodzenie kulturowe, tożsamość. Czy to wpłynęło na historię, którą opowiadacie w spektaklu? OLIVIER: Włoskość jest niewątpliwie istotną częścią sztuki Pasoliniego, a także jego samego – zwłaszcza że był tak głęboko zanurzony w realiach Italii swego czasu – a to okres wyjątkowo trudny w historii kraju. Mówiąc o Donatim, sprawa staje się jeszcze bardziej złożona, ponieważ i on był związany z tą historią – od Felliniego po Pasoliniego. Nie jestem jednak pewien, czy włoski element jest silniejszy od wymiaru politycznego. Oraz – być może – wcale nie będzie najistotniejszym aspektem ich pracy. Oczywiście kochamy włoskie kino, charakterystyczny nurt realizmu. Ale z dzisiejszej perspektywy najważniejszy jest dla mnie fakt, że kino mogło włączyć się wówczas w ponadnarodową debatę, poruszać fundamentalne tematy, stawiać pytania o rzeczywistość. To o wiele ciekawsze od samej włoskości, choć ta ewidentnie istnieje. TILDA: Bo Pasolini czerpał z różnorodnych źródeł kulturowych. Sięgał i po Boccaccia, i po Geoffreya Chaucera (XIV-wiecznego angielskiego poety i filozofa, autora słynnych „Opowieści kanterberyjskich” – przyp. red.), figurę głęboko zakorzenioną w kulturze anglosaskiej. A Ewangelia św. Mateusza? Można ją jednoznacznie nazwać włoską czy raczej rzymską? Mam wrażenie, że Pasolini – a wraz z nim Danilo Donati jako bliski współpracownik – poszukiwali kulturowego fundamentu, czegoś głębszego niż tożsamość narodowa. I muszę przyznać, że ten fundament da się wyczuć, obcując z „istotami” – kostiumami Donatiego. Stroje wykonane z patynowanych tkanin często wyglądają, jakby były ręcznie klejone niczym dziecięce konstrukcje. I właśnie w tej ich surowości tkwi największa siła. Sprawiają wrażenie obiektów przedkulturowych, przedindustrialnych, jakby pochodziły z odległej epoki. OLIVIER: Przypominają mi się pisma, które Pasolini poświęcił Marilyn Monroe, oraz kilka, które napisał o Rzymie. A potem zrealizował „Opowieści kanterberyjskie”. Nie ma w nich nic oczywistego ani dosłownego — raczej coś na kształt horyzontu, dekoracji, układu scenicznego. A pod powierzchnią kryje się coś archaicznego, pierwotnego mimo inspiracji Chaucerem czy postacią Marilyn Monroe. To coś, co Pasolini musiał, jak się zdaje, wypowiedzieć w imieniu każdej kultury. Czyli uniwersalność, która zapewniła mu nieśmiertelność. Niezależnie od kultury osobiście odbierzemy także ciszę. A ta jest istotnym elementem Waszego projektu. W świecie zanieczyszczonym hałasem, przestymulowani, szukamy wytchnienia w ciszy właśnie, która zawsze niesie z sobą jakieś znaczenie. Bo w niej słyszymy, paradoksalnie, więcej. Czym jest to „więcej” w „Embodying Pasolini”? TILDA: A wiesz, że dziś rozmawialiśmy z Olivierem o ciszy? Jestem w trakcie redagowania naszej długiej rozmowy, w której dyskutujemy na temat jej fundamentalnego znaczenia w naszej pracy. To faktycznie rodzaj pewnego gruntu, na którym opiera się możliwość t worzenia żywego performance’u. Występowanie w ciszy ma szczególną wartość. Cisza otwiera przestrzeń – daje miejsce temu, co niewyrażalne, niewidzialne. Co niewypowiedziane – a to jest szczególnie bliskie mnie – osobie, która twórczą drogę zaczynała od poezji właśnie. Najcenniejsze jest więc to niewypowiedziane – próba nawiązania kontaktu przy pełnej świadomości, że może się nie udać. To właśnie porusza mnie w człowieku – że mimo wszystko próbujemy mówić, komunikować się, zbliżać do siebie, zdając sobie sprawę z tego, jakie to trudne. Wystarczy przyjrzeć się kondycji współczesnego świata, by się przekonać, jak łatwo jest nie słyszeć, nie widzieć drugiej osoby. Dlatego uważam, że w ciszy jest szansa, by oczyścić słuch i wreszcie usłyszeć coś istotnego. Szacunek do ciszy jest jedną z sił napędowych naszej pracy – zarówno wspólnej, jak i tej, którą realizujemy osobno. OLIVIER: Dodam tylko, że świat ubrań to świat ciszy. Gdy wchodzisz do magazynu kostiumów albo muzeum mody, doświadczasz dźwięku tkanin – ale tak naprawdę to dźwięk ciszy. Jest w tym coś niewytłumaczalnego. Otacza je cisza, wszechobecna i głęboka. Cisza to także dźwięk muzeum i mam z tym związane szczególne wspomnienie. Pewnego razu odwiedziłem takie w Bolonii, poświęcone muzyce. Z moim partnerem oglądaliśmy wspaniałe instrumenty, ale wszystkie zamknięte w gablotach. Ciche. Wydało mi się to i ciekawe, i surrealistyczne zarazem: muzeum muzyki, w którym panuje cisza absolutna. Dopiero gdy wychodziliśmy, usłyszeliśmy muzykę z okien pobliskiego konserwatorium, w którym grali studenci. Uświadomiłem sobie, że sam zorganizowałem wiele wystaw mody absolutnie pozbawionych dźwięku. W pracy z Tildą zaś stworzyliśmy przestrzeń, w której dźwięk może zaistnieć, nawet jeśli fizycznie go nie ma. Będzie to ruch, gest nadany dotąd niememu ubraniu. W „Embodying Pasolini” pojawiają się jednak momenty, gdy zaczyna grać muzyka, ale pochodzi ona z kieszeni Tildy. To coś poruszającego. Trzema najistotniejszymi elementami naszego performance’u są Tilda, kostiumy i cisza właśnie. Skoro kostiumy są jednym z filarów Waszej pracy, czym ubranie jest dla Was prywatnie? Co nim wyrażacie? TILDA: Nie stawiałabym w jednym rzędzie ubrań i mody. Nie wydaje mi się to potrzebne. Moja relacja z modą jest relacją z osobami, które ją tworzą. Jeśli nie jest to dzielenie włosa na czworo, interesuje mnie raczej ubranie samo w sobie, a nie moda jako taka. Olivier bada i rozumie modę oraz jej historyczne znaczenie lepiej niż ktokolwiek inny na świecie. Dlatego zaraz oddam mu głos. Dla mnie osobiście relacja z modą przebiega inaczej. Po pierwsze, są twórcy, których kocham i którzy projektują niezwykłe ubrania, czasem wpisujące się w dany nurt czy trend mody, a czasem będące zupełnie obok niego. Po drugie, są same ubrania. W tej chwili, szczerze mówiąc, noszę niemal wyłącznie rzeczy uszyte w ubiegłym stuleciu. OLIVIER: Faktycznie ciekawi mnie moda, choć nie przepadam za tym słowem. Jak dla mnie jest zbyt szerokie, zawiera w sobie zbyt wiele treści. Obecnie pracuję nad książką poświęconą modzie XIX wieku, co jest fascynujące, bo to wtedy kształtowały się fundamenty przemysłu, który zdominował XX wiek. Jednocześnie zrozumiałem, że dzięki pracy z Tildą, przygotowywaniu wystaw, pisaniu, moda sama w sobie nie jest wielce pomocna w próbie uchwycenia czegoś, co nazywam intymnością ubrania. A przecież to właśnie bliskość z ubraniem jest tym, co naprawdę mnie porusza. Moda z założenia ma służyć temu, co nowe, szybko wymieniane, co można sprzedać i kupić. Stanowi więc przeciwieństwo tego, co myślę o ubraniach. Na szczęście z Tildą udaje nam się to uchwycić w naszych pracach. I jest to o wiele ciekawsze od nowości i trendów. Moda moim zdaniem nie dotyczy tylko tego, co nowe. Zapominamy, że jej najistotniejszym fragmentem jest przeszłość. Przeszłość jest wszystkim. To ona inspiruje projektantów o wiele bardziej niż nowoczesność. Koszula, którą mam dziś na sobie, ma swoją historię. Należała do mojego przyjaciela, a wkładam ją już od 20 lat. Sprawia mi to ogromną radość. Jestem pewien, że i ty masz ubrania, które są z tobą od dawna i mają dla ciebie znaczenie. Wierzę, że każdy z nas ma osobistą relację z ubraniami – a to coś, czego modowy dyskurs zwykle nie uwzględnia. W kontekście sztuki możemy mówić o sztuce współczesnej, wideo, performansie. Ale w przypadku mody pojęcie jest tak szerokie, że niemożliwe do sprecyzowania. Może trafniejsze byłoby określenie „sztuka ubioru”? Tym się w końcu zajmujemy – performance’em, który chroni i pielęgnuje intymną więź między człowiekiem a strojem.
Poznański Malta Festival świętuje 35 lat istnienia. Tilda Swinton i Olivier Saillard otworzą jubileusz wyjątkowym hołdem dla Pasoliniego
Ogłoszono pierwsze wydarzenie tegorocznej edycji Malta Festival. Pod koniec czerwca Poznań odwiedzi aktorka, laureatka m. in. Oscara – Tilda Swinton z projektem „Embodying Pasolini”, poświęconym włoskiemu, kontrowersyjnemu reżyserowi. Spektakl grany jest tylko raz w roku.
20 czerwca rusza jubileuszowa – 35. edycja Malta Festival, od początku istnienia związanego z Poznaniem. Misją festiwalu było prezentowanie i zapoznawanie szerokiej publiczności z międzynarodowymi teatrami plenerowymi, offowymi, eksperymentalnymi. Nic dziwnego, to w końcu w Poznaniu narodził się w 1964 roku kultowy Teatr Ósmego Dnia – alternatywny, ostry, ironiczny, bezlitośnie rozprawiający się z PRL-owską rzeczywistością. Przez lata Malta wyprowadzała teatr na ulice, dbając o powszechny dostęp do sztuki. Z biegiem czasu natomiast, festiwal włączał do programu kolejne dziedziny sztuki – muzykę, malarstwo, film, taniec. Do Poznania ściągali najwięksi, a Malta stała się przestrzenią dialogu. Festiwal każdego roku zaprasza do współpracy wiele znanych i cenionych osobistości ze świata sztuki i kultury, w minionych edycjach brali udział m. in. Radiohead, Charlotte Gainsbourg czy Damon Albarn. Kogo możemy się spodziewać w tym roku? Organizatorzy ogłosili już pierwszy spektakl, który wzbudził poruszenie wielbicieli filmu i teatru. Od 20 do 23 czerwca wystawiony zostanie autorski projekt hollywoodzkiej aktorki Tildy Swinton i cenionego francuskiego historyka sztuki Oliviera Saillarda – „Embodying Pasolini”, który jest hołdem dla włoskiego reżysera – Piera Paola Pasoliniego. Spektakl miał swoją premierę w 2020 roku w Rzymie i od tego czasu wystawiany jest wyłącznie raz do roku w wybranym miejscu na świecie. Ścieżki Swinton i Saillarda skrzyżowały się nie pierwszy raz. Po raz pierwszy Francuz zaprosił artystkę do współpracy w 2012 roku, przy „The Impossible Wardrobe”. Od tamtej pory są duetem nierozłącznym, a Swinton pojawia się na scenie teatralnej jedynie w jego projektach. „Embodying Pasolini” zainspirowała włoska wystawa mody „RoMaison 2020”, której założeniem była fuzja lokalnej, rzymskiej tradycji z współczesną modą wysoką, niezależną od wielkich manufaktur. To właśnie w ramach tego projektu, w roku 2020 w rzymskim Ava Pacis Museum po raz pierwszy wystawiono performance o Pasolinim. W trakcie blisko 2-godzinnego przedstawienia aktorka, z pomocą Saillarda, przymierza niemalże 30 różnych kostiumów wykorzystanych w filmowym dorobku Pasoliniego. Autorem projektów jest Danilo Donati, dwukrotnie doceniony Oscarem kostiumograf, natomiast za wykonanie strojów odpowiada atelier Farani. Wszystkich twórców spektaklu połączyła pasja do twórczości włoskiego reżysera. Pier Paolo Pasolini urodził się w 1922 roku w Bolonii. Studia rozpoczął w wieku 17 lat, w momencie wybuchu II Wojny Światowej. To właśnie w tym okresie kształtowała się jego wrażliwość emocjonalna i poglądy polityczne. Jeszcze przed zainteresowaniem się kinematografią, jako filolog z wykształcenia, zajmował się literaturą, w której najczęściej podejmował tematy lingwistyczne oraz krytykował nacjonalistów. Od początku był lewicowym aktywistą i zagorzałym nonkonformistą, co niejednokrotnie przysporzyło mu problemów z prawem. Jego debiut filmowy „Włóczykij” to rok 1961. I choć kinematografię, jako wyraz artystyczny, odkrył późno, to ten format sztuki okazał się najważniejszym w twórczości Pasoliniego (choć pisał również powieści, poezję i rozprawy filozoficzne). Do największych dzieł w dorobku artysty zalicza się wzbudzające kontrowersje „Króla Edypa”, „Dekameron” czy obrazoburczy „Salo, 120 dni Sodomy”, przez lata zakazany w wielu państwach. Fabuły opierał głównie na mitologii, Biblii i teorii literatury, a jego filmy charakteryzuje poetyckie i dogłębne spojrzenie na ludzką naturę oraz kondycję społeczeństwa. Uważany jest za jednego z największych skandalistów XX wieku, stawał przed sądem ponad 30 razy, a jego dzieła niejednokrotnie były cenzurowane. Reżyser nie miał szansy doświadczyć premiery swojej ostatniej produkcji, został zamordowany w nocy z 1 na 2 listopada 1975 roku. Podobno zbrodnia mogła mieć związek z jego „Salo…”. „Embodying Pasolini” jest pierwszym spektaklem ogłoszonym w ramach tegorocznej edycji Malta Festival. Wystawiony zostanie czterokrotnie, między 20 a 23 czerwca. Dominika Kulczyk, mecenaska festiwalu, opisuje projekt jako „unikalne i kompleksowe doświadczenie, które łączy kilka dziedzin sztuki”. Koncept projektu opiera się na rytuale pokazów mody, który z pomocą niekonwencjonalnej gry aktorskiej Swinton oddaje nie tylko cześć legendarnym filmowym kreacjom, ale także nadaje im głos. 35. Malta Festival rozpocznie się 20 czerwca i potrwa 8 dni. Pełen program oraz jego gości poznamy na przełomie marca i kwietnia, wówczas ruszy także sprzedaż biletów.
Tilda Swinton: arystokratka, która podąża swoją własną ścieżką
Tilda Swinton to jedna z najbardziej charakterystycznych aktorek. Od lat wyznacza nowe standardy nie tylko w filmie, ale i w modzie. Na czerwonym dywanie wyróżnia się niezwykłą elegancją i śmiałością, które stały się jej znakiem rozpoznawczym. Co wiemy o Tildzie Swinton?
W tym artykule: Tilda Swinton: “Dałam sobie prawo, by być sobą” Tilda Swinton: filmy i oscarowa rola Tilda Swinton: związki Tilda Swinton: dzieci Tilda Swinton: “Dałam sobie prawo, by być sobą” Tilda Swinton (a właściwie Katherine Matilda Swinton) urodziła się 5 listopada 1960 roku w Londynie. Wychowana w arystokratycznej rodzinie Tilda, w oczach rodziców miała kontynuować tradycje rodzinne. Gdy skończyła 10 lat, została wysłana do elitarnej szkoły z internatem West Heath Girls’ School w Kent. Tej samej, do której uczęszczała Diana Spencer, przyszła żona księcia Karola. Później uczyła się w Fettes College w Edynburgu. Ukończyła dwa kierunki (socjologię i filologię angielską) na Uniwersytecie w Cambridge. Mimo starannego wykształcenia Tilda miała wyjść za arystokratę, jednak sama zadecydowała inaczej. “Nie mogłam pozwolić, by o moim losie zadecydowały tradycja i urodzenie. Pewnie gdybyśmy mieszkali w Europie Środkowej, nawet nie bylibyśmy w stanie odtworzyć historii rodu. Dałam sobie prawo, by być sobą.” Od młodości pociągała ją scena. Tilda swoją przygodę z teatrem rozpoczęła już w czasach studenckich, a w 1984 roku jej talent doceniła Royal Shakespeare Company. Dołączyła do jednej z najbardziej prestiżowych trup aktorskich, obok przyszłych gwiazd jak Kenneth Branagh, Gary Oldman czy Daniel Day-Lewis. Na scenie zagrała m.in. w sztuce „Mozart i Salieri” na podstawie utworu Puszkina. Rok później postanowiła jednak zrezygnować z teatru i chciała zająć się dziennikarstwem. Jej plany zmieniły się, gdy poznała Dereka Jarmana – wybitnego, reżysera, outsidera i ikonę artystycznej awangardy. Ta współpraca była punktem zwrotnym w karierze Swinton. 10 gorących kultowych filmów na cieplejsze dni. Zmysłowe kino, które was zachwyci Tilda Swinton: filmy i oscarowa rola W 1986 r. Tilda Swinton zadebiutowała u Jarmana na wielkim ekranie w filmie “Caravaggio”. Zresztą dla reżysera to był również debiut. Później ma okazję zagrać jeszcze w siedmiu jego filmach, między innymi w “Wojennym requiem”, “Ostatnich Anglikach”, “Ogrodzie”, “Edwardzie II” czy filmie “Blue”, który Derek stworzył na krótko przed śmiercią. Po jego śmierci w 1994 roku aktorka wycofała się na trochę z życia artystycznego. “Praca z Derekiem była niekończącą się rozmową. Z tej wymiany zdań, z tej kłótni rodziły się filmy. Dzisiaj nikt tak nie pracuje” - mówiła Swinton. W 1996 r. Tilda Swinton powróciła w dramacie erotycznym “Kobiece perwersje” w reżyserii Susan Streitfeld oraz w filmie „Conceiving Ada” (1997) Lynna Hershmana-Leesona. Rok później wystąpiła u boku Daniela Craiga w “Love Is the Devil. Szkic do portretu Francisa Bacona”. Miała okazję grać także z Leonardo DiCaprio w thrillerze „Niebiańska plaża” oraz Tomem Cruisem w „Vanilla Sky”. Pierwszą nominację do Złotego Globu otrzymała za rolę w filmie sensacyjnym „Na samym dnie” (2001). Kiedy w 2005 roku aktorka wciela się w Białą Czarownicę w filmie “Opowieści z Narnii: Lew, czarownica i stara szafa”, poznaje na planie młodego artystę. Sandro Kopp zostaje partnerem Swinton w życiu prywatnym. Aktorka zapraszana jest do kolejnych ciekawych produkcji, ale dopiero kreacja w thrillerze Tony’ego Gilroya „Michael Clayton” (2007) z Georgem Clooneyem przynosi Swinton Oscara, nagrodę BAFTA oraz nominację do Złotego Globu za najlepszą rolę drugoplanową. Tilda zagrała Karen Crowder, bezwzględną prawniczkę wielkiej korporacji. Później wystąpiła między innymi u braci Coen w filmie “Zniszczyć po przeczytaniu”, sequelu “Opowieści z Narnii: Podróż wędrowca do świtu”, “Teorii wszystkiego”, Wykolejonej”, “Doktorze Strange” czy horrorze “Suspiria”. Julianne Moore i Tilda Swinton jako przyjaciółki po przejściach. Mamy pierwszy zwiastun „W pokoju obok” Pedro Almodóvara Ostatnia kreacja Tildy Swinton w nagrodzonym Złotym Lwem filmie Pedro Almodovara “W pokoju obok” zachwyciła zarówno krytyków jak i widzów. Czy przyniesie jej kolejnego Oscara? Tilda Swinton: związki Tilda Swinton przez lata związana była z malarzem i pisarzem Johnem Byrne’em. Z tego związku ma dwoje dzieci – bliźnięta, Xaviera i Honor. Kiedy w 2005 roku na planie filmu “Opowieści z Narnii: Lew, czarownica i stara szafa” poznała osiemnaście lat młodszego Sandra Koppa nie była już w związku. „Rozstałam się z Johnem trzy lata przed poznaniem Sandra. Któregoś dnia Byrne powiedział mi po prostu, że już nie da rady prowadzić tego nomadycznego życia, które dla mnie, jako aktorki, jest normą. Rozumiałam go i mu współczułam. Zaczęłam więc jeździć po świecie solo. Trwało to kilka lat, czułam się wtedy bardzo samotna. I nagle, podczas kręcenia „Narnii”, poznałam Sandra. Wkrótce stał się on moim partnerem i w podróży, i w życiu. Teraz wszyscy tworzymy rodzinę i musicie wiedzieć, że jesteśmy naprawdę szczęśliwi" - tłumaczyła Swinton. Pomimo zakończenia relacji, Swinton i Byrne pozostali bliskimi przyjaciółmi i wspólnie wychowywali dzieci. Pikanterii dodawał fakt, kiedy w 2008 roku okazało się, że trójka mieszka pod jednym dachem. „Niestety, muszę was rozczarować – prawda jest o wiele nudniejsza od tego, co wypisują gazety. Model życia, jaki przyjęliśmy, nam odpowiada i jest najlepszym możliwym rozwiązaniem dla naszych dzieci. Szkoda tylko, że innym tak trudno to zrozumieć" - wyjaśniła Tilda Swinton. Chcąc uciąć wszelkie spekulacje aktorka wyznała wprost: “Nie sypiamy we trójkę”. - „Z Johnem rozstaliśmy się jako partnerzy, ale wciąż pozostajemy rodzicami naszych dzieci, wspólnie je wychowujemy, a do tego się przyjaźnimy. Dom Johna stoi niedaleko mojego, który teraz dzielę z Sandrem, więc często razem pomieszkujemy. Wiem, że dla dzieci nie ma nic ważniejszego niż pełna rodzina" - dodała. Rodzina stała się jeszcze pełniejsza, kiedy John Byrne zbudował nowy związek ze scenografką Jeanine Davis, która później została jego żoną. – “Tilda o wszystkim wie i cieszy się moim szczęściem. Jeanine stała się częścią naszej rodziny, podobnie jak Sandro. Wszyscy uczestniczymy nawzajem w swoich życiach, nie ma tu mowy o zazdrości z którejkolwiek ze stron”. Tilda Swinton: dzieci Tilda Swinton ma już dorosłe dzieci bliźniaki: Xaviera i Honor. Córka aktorki ma już na swoim koncie udany debiut. Razem wystąpiły w filmie „The Souvenir”, gdzie wcieliła się w postać młodej kobiety przeżywającej trudne doświadczenia. Ciepło przyjęty przez krytyków film pozwolił Honor wyróżnić się w branży i przyciągnął uwagę zarówno widzów, jak i środowiska filmowego. Tilda, choć prywatnie bardzo dba o swoje życie rodzinne, w pełni wspiera rozwój kariery córki, pozostając jej przewodniczką i mentorką. Ich wspólne pojawienie się na Festiwalu Filmowym w Berlinie w 2019 roku w ramach promocji filmu, przyciągnęło uwagę fotoreporterów. Honor miała też okazję (podobnie jak jej mama) wyjechać jako wolontariuszka do Afryki. Czy pójdzie w ślady mamy i zostanie aktorką? “W naszej rodzinie wymyślamy życie na bieżąco”. - mówi Tilda Swinton i chyba ta zasada się u nich sprawdza. Xavier natomiast stroni od blasku reflektorów, skupiając się na swoich pasjach. Swinton podkreśla, że oboje dzieci dorastało w otoczeniu sztuki, co miało na nich ogromny wpływ, ale jednocześnie wychowywała je, dając im swobodę wyboru własnej drogi.
Julianne Moore i Tilda Swinton jako przyjaciółki po przejściach. Mamy pierwszy zwiastun „W pokoju obok” Pedro Almodóvara
Pedro Almodóvar powraca, tym razem w pierwszej anglojęzycznej produkcji. „W pokoju obok” z Tildą Swinton i Juliane Moore zadebiutuje na ekranie pod koniec 2024 roku. Co jeszcze wiadomo o nowym projekcie hiszpańskiego reżysera? Zobaczcie pierwszy zwiastun film.
Pedro Almodóvar to jeden z najwybitniejszych twórców światowego kina, który w ciągu 50-letniej kariery znacznie przyczynił się do rozwoju hiszpańskiej kinematografii. Dziś na koncie ma dwie statuetki Oscara za „Wszystko o mojej matce” i „Porozmawiaj z nią”. Nic dziwnego, że każda nowa produkcja reżysera wzbudza spore zainteresowanie. „W pokoju obok” – co wiemy o nowym filmie Pedro Almodóvara? „W pokoju obok” to pierwsza nieanglojęzyczna produkcja hiszpańskiego reżysera. Film zadebiutuje na ekranie 2 wrześnie podczas Festiwalu Filmowego w Wenecji, gdzie powalczy w Konkursie Głównym o Złotego Lwa. Dramat będzie rywalizować z takimi tytułami, jak „Queer” Luki Guadagnino, „The Order” Justina Kurzela i „Joker: : Folie à Deux” Todda Philipsa. Światowa premiera „W pokoju obok” zaplanowana jest natomiast na 20 grudnia 2024 roku. Film oparty jest na powieści Sigrid Nunez „What Are You Going Through”. W głównych rolach zobaczymy Tildę Swinton i Julianne Moore. Na ekranie wcielą się w bliskie przyjaciółki, które wznawiają kontakt po latach. Obok aktorek wystąpią m.in. Alessandro Nivola, Melina Matthews, Sarah Demeestere i John Turturro. Pedro Pascal i Ethan Hawke w zwiastunie „Strange Way of Life”. Queerowy western Pedro Almodóvara złamie nam serca Pierwszy zwiastun „W pokoju obok”. O czym opowie film? We wtorek, 20 sierpnia Sony Pictures Classics opublikowało pierwszy zwiastun „W pokoju obok” Almodóvara. Film opowie historię Marty (Tilda Swinton), korespondentki wojennej i niedoskonałej matki, oraz jej pełnej żalu córki. Wskutek nieporozumienia obie od lat nie mają ze sobą kontaktu. Ingrid (Julianne Moore), pisarka i niegdyś bliska przyjaciółka Marty, stanie się powiernicą bolesnych tajemnic zarówno matki, jak i córki. Poza relacją matki i córki film skupi się na przyjaźni Marty i Ingrid, która odradza się po latach rozłąki w „równie ekstremalnych, co zaskakująco słodkich okolicznościach”. View oEmbed on the source website
Nowy film Wesa Andersona zachwyci was i to nie tylko wizualnie. "Kurier francuski z Liberty, Kansas Evening Sun" to hołd dla prasy drukowanej
Na ten film czekaliśmy od dawna. Premierę przekładano kilkukrotnie z powodu pandemii koronawirusa, ale warto było ćwiczyć cierpliwość. "Kurier francuski z Liberty, Kansas Evening Sun" Wesa Andersona jest już dostępny w kinach. Dlaczego warto obejrzeć ten tytuł?
"Grand Budapest Hotel", "Kochankowie z Księżyca. Moonrise Kingdom", "Pociąg do Darjeeling", "Podwodne życie ze Stevem Zissou", "Genialny klan" czy "Rushmore" - Wes Anderson ma sporo świetnych filmów na koncie, co więcej, to jeden z tych reżyserów, który skonstruował swój własny język kina. Widz już po jednej scenie jest w stanie powiedzieć, że to produkcja sygnowana przez amerykańskiego twórcę. "Kurier francuski z Liberty, Kansas Evening Sun" to już 10. tytuł w filmografii tego reżysera. Co tym razem przygotował dla nas? Nowy film Wesa Andersona zachwyci was i to nie tylko wizualnie. "Kurier francuski z Liberty, Kansas Evening Sun" to hołd dla prasy drukowanej Już sama lista nazwisk w obsadzie robi wrażenie. Benicio del Toro, Adrien Brody, Tilda Swinton, Léa Seydoux, Frances McDormand, Timothée Chalamet, Jeffrey Wright, Mathieu Amalric, Stephen Park, Bill Murray, Owen Wilson, Lyna Khoudri, Steve Park, Elisabeth Moss, Liev Schreiber, Edward Norton, Willem Dafoe, Saoirse Ronan, Christoph Waltz, Cecile de France, Jason Schwartzman, Rupert Friend, Anjelica Huston, Griffin Dunne - większość z nich gra zaledwie drugo-, a nawet trzecioplanowe role! Jednak chęć zagrania u Andersona jest tak wielka, że nawet największe gwiazdy decydują się na zaledwie epizod. Do tego dochodzą charakterystyczne i zabawne dialogi oraz malarskie zdjęcia, które zapamiętamy na długo. Czy Wes Anderson jest w stanie nas czymkolwiek jeszcze zaskoczyć? Jak najbardziej. "Zawsze chciałem zrobić kolekcję krótkich historii" - przyznał oficjalnie reżyser. "Drugą rzeczą, którą chciałem zrobić to film o magazynie The New Yorker". To marzenie Amerykanin w końcu spełnił. Warto wiedzieć, że Anderson stał się fanem magazynu już w wieku 16-17 lat. Historia tego tygodnika opiniotwórczego, pod przewodnictwem Harolda Rossa, sięga połowy lat 20. ubiegłego wieku i skupia się na reportażach czy felietonach dotyczących kultury wysokiej i popularnej, życia społecznego czy polityki. Znane są też rysunkowe satyry, które dziś trafiają nie tylko na łamy czasopisma, ale i na instagram. W ciągu następnych dekad z redakcją współpracowało wielu znanych pisarzy jak Alice Munro, Haruki Murakami, Vladimir Nabokov, Philip Roth, J.D. Salinger, Irwin Shaw, John Updike, czy Richard Yates. Inspirację widać od razu - "Kurier francuski z Liberty, Kansas Evening Sun" zaczyna się od śmierci redaktora naczelnego magazynu The French Dispatch, Arthura Howitzera Juniora. Choć periodyk kierowany jest do amerykańskich czytelników, siedziba redakcji znajduje się w Ennui-sur-Blasé we Francji. W tym ponurym momencie redakcja zbiera się po raz ostatni, aby napisać nekrolog, a przywoływane historie to kilka artykułów opublikowanych w najnowszym "Kurierze Francuskim...". Pierwsza część, "Reporter na rowerze" skupia się na historii miasteczka Ennui-sur-Blase. Następnie "Konkretne arcydzieło" to opowieść o odsiadującym karę artyście i jego muzie/ukochanej, którą jest... strażniczka więzienna. Za to część "Poprawki do manifestu" dotyczy strajku generalnego i charyzmatycznych członków ruchu studenckiego (uprzedzamy wszystkie fanki Timothée Chalameta, to właśnie tutaj pojawią się sceny z tym aktorem). Na koniec został wątek zatytułowany "Prywatna jadalnia komisarza" o szefie kuchni gotującym dla komisarza policji Ennui-sur-Blasé. Nie oczekujcie jednak "dokumentu", fabuła szybko zamienia się w sensację z elementami animacji (inspirowaną twórczością Rei Irvin), kiedy to pewny zbiry porywają syna komisarza. Dzieje się sporo, z resztą jak zawsze u Wesa Andersona. Na dodatek jest bardzo francusko i nie chodzi tylko o kwestie w języku z nad Sekwany. Pojawia się też klimat nowej fali, charakterystyczne uliczki i knajpki. Aż chciałoby się spokojnie prześledzić wszystkie detale i nawiązania, które nam serwuje reżyser i scenarzysta, jednak wartka akcja nam na to aż tak nie pozwala. Kolejna scena już goni! A szkoda, bo w tych niuansach można się zatopić na kolejne godziny. Co więcej, oprócz perfekcyjnych zdjęć w stylu Andersona, wszędobylskiego slapsticku i znanych nazwisk twórca chce zwrócić naszą uwagę na tradycyjne dziennikarstwo reportażowe, gdzie autor jest czynnym uczestnikiem wydarzeń. Najczęściej opisuje je obiektywnie, bez zmiany historii, ale w pewnych przypadkach zdarza mu się ingerować w rozwój wydarzeń (a nawet pouczać!). Obojętnie czy dotyczy to tematyki społecznej, kulinarnej, z zakresu kultury czy polityki. Spokojnie, duża dawka surrealizmu i dowcipu nie pozwoli wam się nudzić na seansie, ale zastanówcie się, kiedy przeczytaliście coś większego niż newsa czy krótki artykuł...?
"The French Dispatch": pokazano 12 nowych plakatów nawiązujących do sztuki dziennikarstwa drukowanego przedstawiających głównych bohaterów filmu
Inspiracja oprawą magazynu The New Yorker i reportażu drukowanego pomogła zespołowi Wesa Andersona stworzyć 12 wyjątkowych plakatów, przedstawiających postaci najnowszego filmu reżysera "The French Dipatch". Musicie to zobaczyć!
W tym artykule: "The French Dispatch": 12 nowych plakatów reklamujących film "The French Dispatch": fabuła i obsada "The French Dispatch": premiera i zwiastun "The French Dispatch": 12 nowych plakatów reklamujących film Polska premiera "The French Dispatch" coraz bliżej! Pomimo, że zwiastun oglądaliśmy już tysiące razy i znamy go na pamięć, nasz apetyt na film stale rośnie. A to dzięki twórcom, którzy co jakiś czas publikują smaczki odnośnie nowej produkcji. Teraz do sieci trafiło 12 nowych plakatów reklamujących najnowszy film Wesa Andersona. I jak to bywa w przypadku Wesa, wraz z jego nowym filmem pojawia się zupełnie nowa estetyka prawy graficznej. Tym razem, w "The French Dispatch", reżyser czerpie inspirację ze świata dziennikarstwa drukowanego. Searchlight Pictures wypuściło zestaw plakatów przedstawiający 12 postaci ze świata najnowszego filmu osadzonych na tłach, które starają się przedstawiać sztukę reportażu prasowego i w pełni zanurzyć każdą postać w swoją przestrzeń fabuły. Widzimy tu inspirację oprawą graficzną słynnych okładek magazynu The New Yorker, który co miesiąc dostarcza czytelnikom nową, oryginalną ilustrowaną okładkę. Rezultatem tej inspiracji są wyjątkowe, wyraziste plakaty, które idealnie wpisują się w estetykę filmu oraz sztukę dziennikarstwa drukowanego. Wszystkie projekty możecie zobaczyć w naszej galerii. "The French Dispatch": fabuła i obsada Polska premiera "The French Dispatch", znanego pod tytułem ,,Kurier Francuski z Liberty, Kansas Evening Sun" coraz bliżej! Film opisywany jest jako „zbiór opowiadań z ostatniego numeru amerykańskiego magazynu opublikowanego w fikcyjnym francuskim mieście XX wieku". Anderson zabierze nas w podróż do lat 50., gdzie poznamy historię amerykańskiego dziennikarza, który podejmie próbę stworzenia własnej gazety we Francji. Zapowiada się prawdziwa uczta jak to u Wesa Andersona...A już sama obsada, sprawia, że już przed premierą wiemy, że będzie to naprawdę wyjątkowe widowisko. W filmie występują m.in. Benicio Del Toro, Timothée Chalamet, Tilda Swinton, Bill Murray, Saoirse Ronan, Willem Dafoe, Léa Seydoux, Frances McDormand, Adrien Brody, Kate Winslet, Elisabeth Moss oraz Christoph Waltz. "The French Dispatch": premiera i zwiastun Najnowszy film Wesa Andersona zadebiutował na tegorocznym festiwalu w Cannes, podczas którego zebrał naprawdę dobre recenzje! Teraz pozostaje nam czekać na polską premierę, która będzie miała miejsce w kinach w całej Polsce już 19 listopada. View oEmbed on the source website
Pedro Almodóvar nakręcił pierwszy anglojęzyczny film. Produkcja z Tildą Swinton trafiła już do kin!
Pedro Almodóvar debiutuje ze swoim pierwszym anglojęzycznym filmem! Najnowsza produkcja hiszpańskiego reżysera powstała w czasie pandemii i bazuje na monodramie Jeana Cocteau z 1930 roku o tym samym tytule.
Pedro Almodóvar ,,Ludzki głos": fabuła Najnowsza produkcja hiszpańskiego reżysera ,,Ludzki głos" powstawała w dobie pandemii. Trzydziestominutowy film w sposób luźny bazuje na sztuce Jeana Cocteau z 1930 roku, której głównym punktem jest rozmowa telefoniczna, jaką bohaterka przeprowadza z kochankiem przez którego została porzucona. Pedro Almodóvar ,,Ludzki głos": obsada W wywiadzie dla jednego z portali reżyser przyznał, że jest już gotowy na językową zmianę... i pomoże mu w tym sama Tilda Swinton! ,,Potrzebujesz mieć pewność, że twój rozmówca cię rozumie, a w przypadku Tildy ta zasada spełnia się idealnie. Jest otwarta i niezwykle inteligentna. W trakcie przesłuchania do roli bardzo dobrze się rozumieliśmy" - powiedział. Tilda Swinton znana jest ze współpracy z nieanglojęzycznymi reżyserami. Brytyjska aktorka grała m.in. u Luki Guadagnino, Jima Jarmuscha czy Wesa Andersona. Pedro Almodóvar ,,Ludzki głos": zwiastun ,,Ludzki głos" jest swego rodzaju preludium przed kolejną, tym razem pełnometrażową produkcją reżysera. Wiemy, że kolejny film powstanie na podstawie zbioru opowiadań Lucii Berlin ,,Instrukcja dla pań sprzątających", skupionych na codziennym życiu i pracy mieszkańców amerykańskiego południowego Zachodu. „Rzeczywistością tej kobiety jest ból, samotność, ciemność, w której żyje. Starałem się, aby było to oczywiste, poruszające i elokwentne poprzez wysublimowaną rolę Tildy Swinton, pokazując od wczesnego etapu, że jej dom jest konstrukcją wewnątrz kinowej sceny” - komentuje reżyser. W trailerze aktorka porusza się w czerwonej sukni Balenciaga, robi zakupy w sklepie z narzędziami i rozbija kieliszki (...) zresztą sami zobaczcie zwiastun ,,Ludzkiego głosu" z Tildą Swinton w roli głównej! Film jest dostępny w kinach od 21 maja 2021 roku. View oEmbed on the source website
Przed nami 78. rozdanie nagród Złote Globy. Przyglądamy się nominowanym i nagrodzonym w ciągu ostatnich kilku dekad.
77. edycja rozdania nagród Złote Globy w Beverly Hills już w niedzielę. Czerwony dywan to popis dla wyrafinowanych, czasem nawet bardziej ekscentrycznych kreacji aktorek. Korzystając z okazji przyglądamy się historii wydarzenia i przypominamy atmosferę gal oraz luksusowe kreacje artystek. Jak wyglądały pierwsze nominowane, nagrodzone aktorki i aktorzy niemal 60 lat wcześniej? Przed Wami Marilyn Monroe, Cher, Natalie Wood, Audrey Hepburn oraz inni na czarno-białych fotografiach sprzed kilku dekad, jak również streszczenie kreacji sprzed 10 lat, a w nich m. in Tilda Swinton, Scarlett Johansson, Natalie Portman i Angelina Jolie. Złote Globy na przestrzeni lat w GALERII >>>