Ten thriller akcji z Netflixa ogląda się jednym tchem. Allison Janney gra tu jedną ze swoich najmocniejszych ról
„Lou” być może nie zaskakuje na każdym kroku, ale ma wszystko, czego oczekujemy od solidnego kina w starym stylu: napięcie, mroczną tajemnicę i świetną Allison Janney w roli głównej.
W tym artykule: „Lou” na Netfliksie. O czym jest film? Allison Janney w roli, która trzyma film w ryzach Dlaczego warto obejrzeć „Lou”? „Lou” na Netfliksie. O czym jest film? Tytułowa Lou, grana przez Allison Janney, wiedzie samotne życie z dala od ludzi. Jej codzienność jest chłodna, uporządkowana i niemal całkowicie odcięta od świata. Towarzyszy jej jedynie pies, a relacje z sąsiadami ogranicza do absolutnego minimum. Szybko staje się jasne, że ta izolacja nie jest przypadkiem, lecz konsekwencją czegoś, co bohaterka od dawna próbuje zostawić za sobą. Wszystko zmienia się, gdy córka jej sąsiadki zostaje porwana. Zdesperowana matka prosi Lou o pomoc, a ta, choć pozornie niechętna i emocjonalnie zamknięta, rusza z nią w niebezpieczną wyprawę. Na bohaterki czeka nie tylko porywacz, ale też bezlitosna natura, burza i narastające napięcie, które odsłania kolejne fragmenty przeszłości Lou. Allison Janney w roli, która trzyma film w ryzach Największą siłą filmu jest Allison Janney. Aktorka, nagrodzona Oscarem za rolę w „Jestem najlepsza. Ja, Tonya”, tworzy postać surową, zmęczoną życiem i pełną gniewu, ale jednocześnie fascynująco niejednoznaczną. Lou nie jest typową bohaterką kina akcji. Nie walczy efektownie, nie rzuca błyskotliwych one-linerów, nie ma w sobie nic z komiksowej superbohaterki. To kobieta po przejściach, która działa instynktownie, brutalnie i skutecznie. Właśnie dlatego wypada tak wiarygodnie. Jej siła nie wynika z młodzieńczej energii, lecz z doświadczenia, determinacji i tajemnicy, którą długo nosiła w sobie. Janney świetnie odnajduje się w tej fizycznej, mrocznej roli, pokazując, że kino akcji wcale nie musi należeć wyłącznie do młodych bohaterów. Dlaczego warto obejrzeć „Lou”? „Lou” sprawdzi się szczególnie wtedy, gdy mamy ochotę na thriller bez nadmiaru komplikacji, ale z dobrym tempem i mocną główną rolą. To film, który nie zaskakuje na każdym kroku, ale skutecznie wciąga w swoją historię. Jest przewidywalny, lecz nie nudny. Surowy, ale angażujący. Klasyczny, ale z bohaterką, którą trudno zignorować. W obsadzie, obok Allison Janney, pojawiają się Jurnee Smollett, Logan Marshall-Green, Ridley Asha Bateman, Matt Craven, Greyston Holt, Toby Levins i Marci T. House. To jednak Janney pozostaje centrum tej opowieści i to dla niej przede wszystkim warto dać filmowi szansę.
Ma tylko 6 odcinków i niepokojąco aktualną fabułę. Brytyjski thriller polityczny właśnie trafił w całości do streamingu
Szukacie krótkiego, intensywnego serialu na wieczór albo weekendowy maraton? Na SkyShowtime pojawiła się „Niewypowiedziana wojna”, brytyjski thriller polityczny, który zamiast spektakularnych pościgów stawia na napięcie, cyberataki, dezinformację i lęk przed światem, który wydaje się niepokojąco znajomy.
W tym artykule: O czym jest serial „Niewypowiedziana wojna”? „Niewypowiedziana wojna” to thriller o świecie, znamy aż za dobrze Kto gra w serialu „Niewypowiedziana wojna”? O czym jest serial „Niewypowiedziana wojna”? Akcja serialu rozgrywa się w niedalekiej przyszłości, w postpandemicznej Wielkiej Brytanii, tuż przed wyborami parlamentarnymi. Kiedy kraj staje się celem cyberataku, zespół analityków GCHQ próbuje ustalić, kto naprawdę stoi za zagrożeniem i jak daleko może posunąć się niewidzialna wojna prowadzona w sieci. Oficjalny opis produkcji podkreśla, że bohaterowie muszą odeprzeć atak na system wyborczy i zapobiec konfliktowi z Rosją. W centrum historii znajduje się Saara Parvin, młoda studentka informatyki, która trafia do GCHQ na praktyki. Jej pierwszy dzień w pracy szybko zamienia się w sytuację kryzysową. Saara zauważa w kodzie coś, co umknęło bardziej doświadczonym analitykom, a ten szczegół okazuje się początkiem znacznie większej układanki. „Niewypowiedziana wojna” to thriller o świecie, który znamy aż za dobrze Najmocniejszą stroną serialu jest jego aktualność. „Niewypowiedziana wojna” pokazuje rzeczywistość, w której granica między konfliktem politycznym, cyberatakiem, propagandą i manipulacją opinią publiczną praktycznie przestaje istnieć. Fake newsy, internetowe trolle, medialna panika i presja polityczna nie są tu tylko tłem, ale pełnoprawnymi elementami fabuły. To nie jest serial, który prowadzi widza za rękę. Twórcy bardziej niż na efektowne zwroty akcji stawiają na poczucie narastającego zagrożenia. Napięcie wynika z tego, że świat przedstawiony w produkcji nie wygląda jak odległa dystopia. Przeciwnie, przypomina lekko przesuniętą wersję rzeczywistości, którą znamy z nagłówków, debat publicznych i mediów społecznościowych. Kto gra w serialu „Niewypowiedziana wojna”? W obsadzie znaleźli się aktorzy, którzy od razu podnoszą rangę produkcji. Saarę Parvin gra Hannah Khalique-Brown, a obok niej pojawiają się Simon Pegg jako Danny Patrick, Mark Rylance jako John Yeabsley, Adrian Lester, Alex Jennings oraz Maisie Richardson-Sellers. Dla wielu widzów największym zaskoczeniem może być Simon Pegg, kojarzony przede wszystkim z lżejszym repertuarem i serią „Mission: Impossible”. W „Niewypowiedzianej wojnie” pokazuje bardziej powściągliwą, dramatyczną stronę. Mark Rylance wnosi z kolei charakterystyczny spokój i niejednoznaczność, dzięki którym nawet sceny rozmów przy biurkach potrafią mieć ciężar.
„Napięcie rośnie z każdą minutą”. Ten sądowy thriller stał się jednym z najgorętszych filmów na Netfliksie
„Przysięgły nr 2” właśnie trafił na Netflix i w ekspresowym tempie dołączył do najgłośniej oglądanych tytułów na platformie.
Clint Eastwood udowadnia, że wciąż potrafi zrobić film, który bez fajerwerków rozsadza streamingowe rankingi. „Przysięgły nr 2”, sądowy thriller z Nicholasem Houltem i Toni Collette, właśnie trafił na Netflix i niemal od razu wskoczył do top 10 najchętniej oglądanych tytułów. To kameralna, precyzyjnie poprowadzona historia o winie, strachu i decyzji, która może zniszczyć życie kilku osób naraz. Thriller „Przysięgły nr 2” hitem na Netflix Według dostępnych danych produkcja zajmuje już 6. miejsce, co w przypadku kameralnego thrillera sądowego jest wynikiem szczególnie wartym uwagi. „Przysięgły nr 2” nie jest typową streamingową sensacją opartą na efektownych zwrotach akcji, pościgach i widowiskowej przemocy. Eastwood wybiera zupełnie inną drogę. Buduje napięcie z ciszy, spojrzeń, niedopowiedzeń i moralnego ciężaru, który z każdą sceną coraz mocniej przygniata głównego bohatera. To kino klasyczne w najlepszym znaczeniu tego słowa: skupione, oszczędne i prowadzone pewną ręką. Film jest dramatem, thrillerem i kryminałem w jednym. Za kamerą stanął Clint Eastwood, jeden z ostatnich wielkich twórców amerykańskiego kina, którego nazwisko wciąż działa na widzów jak znak jakości. „Przysięgły nr 2” przypomina, że dobrze opowiedziana historia nie potrzebuje przesadnych ozdobników. Wystarczy bohater postawiony pod ścianą, sala sądowa i pytanie, od którego nie da się uciec: co zrobić, gdy prawda może zniszczyć wszystko? Proces, który zamienia się w rachunek sumienia. O czym jest „Przysięgły nr 2”? Głównym bohaterem filmu jest Justin Kemp, mężczyzna powołany do ławy przysięgłych w głośnym procesie o morderstwo. Z pozoru ma zrobić to, czego oczekuje od niego system: wysłuchać argumentów, ocenić dowody i wraz z innymi wydać sprawiedliwy werdykt. Sytuacja komplikuje się jednak, gdy Kemp zaczyna rozumieć, że posiada informacje, które mogą całkowicie zmienić przebieg sprawy. Najmocniejszy punkt fabuły polega na tym, że bohater dochodzi do wniosku, iż to on, a nie oskarżony, mógł doprowadzić do śmierci ofiary. Od tej chwili „Przysięgły nr 2” przestaje być wyłącznie sądową rozgrywką. Staje się opowieścią o winie, strachu i odpowiedzialności. Eastwood pyta tu nie tylko o to, kto jest winny, ale też o to, jak daleko człowiek jest w stanie się posunąć, by ochronić własne życie. View oEmbed on the source website Scenariusz napisał Jonathan Abrams, a obsada należy do największych atutów filmu. Nicholas Hoult prowadzi historię z dużą powściągliwością, Toni Collette wnosi do niej napięcie i precyzję, a J.K. Simmons dodaje całości charakterystycznej ekranowej siły. W filmie występują także Chris Messina, Gabriel Basso, Zoey Deutch, Cedric Yarbrough, Leslie Bibb, Kiefer Sutherland, Amy Aquino oraz Adrienne C. Moore. Od skromnej premiery do streamingowego hitu Historia dystrybucji „Przysięgłego nr 2” ma w sobie pewien paradoks. Film zadebiutował 1 listopada 2024 roku w mniej niż 50 kinach w USA, co wywołało krytykę pod adresem Warner Bros. Pictures za zbyt skromne potraktowanie kinowej premiery. Później tytuł trafił do streamingu na Max, a teraz dzięki licencji pojawił się na Netfliksie, gdzie niemal natychmiast zaczął docierać do znacznie szerszej publiczności. Zainteresowanie widzów idzie w parze z bardzo dobrymi ocenami. Na Rotten Tomatoes film ma 93 proc. pozytywnych recenzji krytyków i 90 proc. od widzów. Te liczby działają na wyobraźnię, ale najlepiej oddają prostą rzecz: „Przysięgły nr 2” to kino, które nie spieszy się z puentą i zostawia miejsce na własny osąd. W świecie streamingowych premier, które często walczą o uwagę efktami, film Eastwooda wygrywa czymś innym. Jest spokojniejszy, bardziej skupiony i podszyty moralnym niepokojem. Ogląda się go jak klasyczny thriller sądowy, ale zostaje w głowie jak pytanie, na które nikt nie chciałby odpowiadać pod przysięgą.
Przegapiłam w natłoku premier Netflixa. Ta ekranizacja Stephena Kinga wciąga i trzyma w napięciu
Ten film to Stephen King w całej swej okazałości. Dziwny, mroczny i bardzo wciągający miks thrillera, fantasy, westernu i postapokaliptycznej opowieści o świecie stojącym na granicy rozpadu.
Są takie filmy, które pojawiają się na Netflixie po cichu, bez wielkiej kampanii i tygodni hype’u w social mediach. A potem okazuje się, że wieczorem włączasz „tylko na chwilę”… i nagle mijają dwie godziny. Tak właśnie miałam z „Mroczną wieżą” - ekranizacją kultowej sagi Stephena Kinga. Stephen King i historie, które świetnie wyglądają na ekranie Nie bez powodu ekranizacje książek Stephena Kinga od dekad elektryzują widzów. Jego historie mają w sobie coś bardzo filmowego - są jednocześnie kameralne i epickie, pełne emocji, lęków, tajemnic i bohaterów, którzy muszą zmierzyć się nie tylko z potworami, ale przede wszystkim z własnym strachem. King od lat pozostaje jednym z najczęściej ekranizowanych pisarzy świata. To spod jego pióra wyszły między innymi: Lśnienie To Skazani na Shawshank Zielona mila Doktor Sen Co ciekawe, sam King wielokrotnie powtarzał, że horror nigdy nie był dla niego wyłącznie straszeniem. Najbardziej interesowało go to, jak ludzie zachowują się w sytuacji granicznej - kiedy świat przestaje być bezpieczny i logiczny. I dokładnie to czuć również w „Mrocznej wieży”. O czym jest film „Mroczna wieża” dostępny na Netflix? W centrum historii znajduje się Roland Deschain - ostatni rewolwerowiec przemierzający postapokaliptyczny świat pełen ruin, przemocy i niepokojącej magii. Jego celem jest powstrzymanie Człowieka w czerni, tajemniczego Waltera O’Dima, który próbuje doprowadzić do upadku Mrocznej Wieży - mistycznej konstrukcji podtrzymującej równowagę między światami. W tę historię zostaje wciągnięty także Jake Chambers, chłopak obdarzony niezwykłymi zdolnościami. To właśnie on staje się kluczem do walki, która zdecyduje o losie całego uniwersum. I choć brzmi to bardzo fantasy, film ma w sobie też sporo thrillera i westernowego klimatu. Są pościgi, napięcie, pustynne krajobrazy i poczucie ciągłego zagrożenia. Momentami „Mroczna wieża” przypomina sen połączony z koszmarem - trochę jakby „Mad Max: Na drodze gniewu” spotkał się z mrocznym światem Kinga. View oEmbed on the source website Idris Elba i Matthew McConaughey kradną cały film Największą siłą filmu jest jednak duet aktorski. Idris Elba jako Roland jest oszczędny, zmęczony i bardzo charyzmatyczny. To bohater, który mówi niewiele, ale cały ciężar historii nosi właściwie w spojrzeniu. Po drugiej stronie stoi Matthew McConaughey jako Człowiek w czerni - spokojny, niepokojący i momentami wręcz hipnotyzujący. Ich relacja nie opiera się wyłącznie na klasycznym konflikcie dobra ze złem. Bardziej przypomina starcie dwóch ludzi, którzy od dawna wiedzą, że są sobie przeznaczeni. To nie jest typowe fantasy I chyba właśnie to podobało mi się najbardziej. „Mroczna wieża” nie próbuje być kolejnym wielkim blockbusterem fantasy z dziesiątkami wątków i lore’em tłumaczonym przez pół filmu. To raczej szybka, mroczna podróż przez świat, który powoli się rozpada. Film trwa zaledwie 95 minut, więc ogląda się go bardzo dynamicznie - bez dłużyzn i niepotrzebnych przestojów. Jeśli lubicie klimaty Stephena Kinga, postapokaliptyczne historie albo thrillery fantasy z niepokojącą atmosferą, naprawdę warto dać temu filmowi szansę. Zwłaszcza że w natłoku netflixowych premier łatwo było go zwyczajnie przegapić. „Mroczna wieża” od października 2025 roku jest dostępna na Netflix.
Film z Bradem Pittem podbija ranking Canal+. To mroczny kryminał osadzony w świecie amerykańskiej mafii i hazardowego półświatka
„Zabić, jak to łatwo powiedzieć” wraca na Canal+ i ponownie przyciąga widzów, którzy szukają mrocznego, nietypowego kryminału. Brad Pitt wciela się tu w płatnego egzekutora działającego w świecie mafii i nielegalnego hazardu, gdzie przemoc jest chłodna, a zasady gry brutalnie proste.
Widzowie znów ustawiają się do seansu, a mroczny kryminał „Zabić, jak to łatwo powiedzieć” (oryg. „Killing Them Softly”, USA 2012) z Bradem Pittem wraca do rozmów o kinie, które nie boi się brudu na mankietach. Na ekranie pojawia się płatny zabójca Jackie Cogan, a cała historia rusza od napadu na mafijną grę w pokera w Nowym Orleanie. W tle pulsuje kampania prezydencka 2008 roku i narastający kryzys finansowy Ameryki. Film, który powstał w 2012 roku niespodziewanie ponownie podbija ranking TOP10 Canal+. Napad na pokera i cisza, która boli bardziej niż strzał Punkt zapalny jest prosty jak dobrze skrojona, ale bezlitosna scena: ktoś okrada lokalny dom gry w pokera, działający pod parasolem mafii. Sprawcy liczą na szybki zysk i jeszcze szybsze zniknięcie, jednak w tej opowieści nic nie znika bez rachunku do zapłacenia. Właśnie wtedy do gry wchodzi Jackie Cogan - zawodowiec od „porządkowania” świata, w którym reputacja bywa cenniejsza niż gotówka. Cogan zostaje wynajęty, by odzyskać skradzione pieniądze i ukarać winnych. Porusza się po ulicach Nowego Orleanu z chłodnym spokojem, jakby znał każdy skrót między obietnicą ratunku a konsekwencją. To kino, w którym tempo jest precyzyjne, a emocje nie są podawane wprost: napięcie buduje się w spojrzeniach i w decyzjach podejmowanych bez zbędnych słów. View oEmbed on the source website Mroczny thriller na Canal+ osadzony w współczesnej Ameryce Ten film działa jak noir w nowoczesnym kroju: klasyczna gangsterska energia zostaje wpięta w rzeczywistość Ameryki z czasu kampanii prezydenckiej 2008 roku, gdy wschodzi gwiazda Baracka Obamy, a administracja George’a W. Busha mierzy się z wybuchem kryzysu finansowego. W tle pojawiają się medialne wystąpienia polityków, a brudna codzienność bohaterów zostaje zestawiona z językiem wielkich obietnic. Miejsce akcji nie jest jedynie dekoracją. Nowy Orlean, wskazywany jako miasto po huraganie Katrina, ma tu znaczenie jak scenografia z teatru społecznego: popękana, ciężka, nie do „wygładzenia” filtrem. To właśnie w takim pejzażu hazardowe podziemie i mafijne układy brzmią wyjątkowo wiarygodnie, a opowieść o pieniądzach robi się opowieścią o strachu i o przetrwaniu. „Zabić, jak to łatwo powiedzieć” film z Bradem Pittem, który podbija Canal+ Za kamerą stanął Andrew Dominik, a fabuła powstała na podstawie powieści George’a V. Higginsa „Cogan’s Trade”. Film ma 97 minut, ale nie spieszy się z efekciarstwem: stawia na duszną atmosferę i bohaterów, których wybory są szybkie, za to długo rezonują. Brad Pitt prowadzi tę historię jako Jackie Cogan - człowiek od brudnej roboty, który „nie jest tani”, ale ma opinię najlepszego w fachu. Na ekranie towarzyszą mu m.in. Ray Liotta jako Markie Trattman, odpowiedzialny za organizację i prowadzenie gry, oraz Richard Jenkins w roli prawnika zbierającego informacje. W obsadzie są też James Gandolfini i Vincent Curatola. „Zabić, jak to łatwo powiedzieć” było w 2012 roku nominowane do Złotej Palmy na 65. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Cannes. Dziś wraca jako tytuł, który przyciąga nie tylko nazwiskiem Pitta, ale też gęstym, społecznym kontekstem: elegancko mroczny, bezlitośnie aktualny w swoim spojrzeniu na mechanizmy władzy, pieniędzy i strachu.
Netflix ma mocny„survival thriller” o zagrożeniu, które czai się tuż za rogiem. Oglądając niektóre sceny aż musiałam zamknąć oczy
Nowość Netfliksa łączy kino katastroficzne z survivalowym thrillerem o rekinach. „Morderczy żywioł” pokazuje, jak dobrze znana przestrzeń w jednej chwili może zamienić się w śmiertelną pułapkę.
„Morderczy żywioł” w reżyserii Tommy’ego Wirkoli przenosi widzów do nadmorskiego miasteczka sparaliżowanego przez huragan i odciętego od reszty świata. Żywioł zalewa domy oraz ulice, a razem z wodą pojawia się śmiertelne zagrożenie – wygłodniałe rekiny. Twórcy budują napięcie na jednym z najbardziej pierwotnych lęków: momencie, gdy dobrze znana, pozornie bezpieczna przestrzeń w jednej chwili zamienia się w pułapkę bez wyjścia. W tym artykule: Thriller „Morderczy żywioł” na Netflix wciąga od pierwszej sceny Kto zagrał w „Morderczym żywiole”? Obsada i twórcy Opinie widzów i krytyków o produkcji „Morderczy żywioł” Thriller „Morderczy żywioł” na Netflix wciąga od pierwszej sceny Punkt wyjścia jest surowy i bardzo prosty – co paradoksalnie staje się największą siłą „Morderczego żywiołu”. Miasto zostaje zalane, infrastruktura przestaje działać, a mieszkańcy muszą radzić sobie bez wsparcia z zewnątrz. Zamiast opowieści o sprawnej ewakuacji czy widowiskowej akcji ratunkowej, produkcja skręca w stronę survivalu rozgrywanego w miejscach, które na co dzień kojarzą się z bezpieczeństwem. Ulice pod wodą i zrujnowane domy zmieniają się w klaustrofobiczne korytarze zagrożenia, gdzie podział na „zewnątrz” i „wewnątrz” traci jakiekolwiek znaczenie. Najmocniej działa tu zderzenie niszczycielskiej siły natury z bezwzględnym instynktem drapieżnika. „Morderczy żywioł” stawia na tempo, intensywność i bardzo namacalne poczucie niebezpieczeństwa. W tle łatwo wychwycić echa klasycznych opowieści o rekinach, zwłaszcza „Szczęk”, ale całość wyraźnie wpisuje się we współczesny model thrillera – szybszy, bardziej duszny i podporządkowany presji czasu. Z każdą sceną zagrożenie znajduje się coraz bliżej bohaterów, a ich wybory sprawiają wrażenie podejmowanych zawsze o chwilę za późno. View oEmbed on the source website Kto zagrał w „Morderczym żywiole”? Obsada i twórcy W obsadzie „Morderczego żywiołu” pojawiają się Phoebe Dynevor, Whitney Peak, Djimon Hounsou i Alyla Browne. Produkcja ma za sobą długą, a momentami także dość wyboistą drogę na ekran. Początkowo projekt rozwijano w Sony Pictures, a na różnych etapach funkcjonował pod roboczymi tytułami „Beneath the Storm” i „Shiver”. Finalnie film zasilił jednak katalog Netfliksa, gdzie zadebiutował 10 kwietnia. Dla widzów oznacza to przede wszystkim koniec oczekiwania i nową propozycję dla tych, którzy w kinie szukają połączenia strachu, napięcia i adrenaliny. „Morderczy żywioł” celuje w odbiorców lubiących historie rozgrywane w przestrzeniach, które od razu uruchamiają wyobraźnię – w domu, na dobrze znanej ulicy, w mieście z każdą minutą coraz bardziej obracającym się przeciwko bohaterom. Opinie widzów i krytyków o produkcji „Morderczy żywioł” Za kamerą stoi Tommy Wirkola, reżyser kojarzony z krwawymi, efektownymi i podszytymi czarnym humorem horrorami, takimi jak „Zombie SS”. Tym razem jednak sięga po zupełnie inny rejestr. Wszystko wskazuje na to, że zamiast groteski i gatunkowej zabawy stawia na bardziej serio opowiedziany survival, a ciężar zostaje przeniesiony na napięcie, emocje i instynkt przetrwania. Najbliższe skojarzenia może budzić „Pełzająca śmierć”, gdzie również katastrofa naturalna staje się tłem dla walki o życie w zalanym świecie. W „Morderczym żywiole” stawka zostaje jednak ustawiona inaczej – zagrożenie nie kryje się w oddali, ale dosłownie wpływa do domów razem z wodą. To właśnie ta bliskość niebezpieczeństwa buduje największy niepokój. Ten zwrot w stronę bardziej poważnego tonu jest interesujący również dlatego, że katastroficzne kino bardzo często operuje skalą – wielkimi falami, wielkimi zniszczeniami i szeroką perspektywą. Tutaj uwaga zostaje przesunięta bliżej człowieka i jego najbliższego otoczenia. Luksusem staje się suchy fragment podłogi, zamknięte drzwi i chwila ciszy. Tytuł nie potrzebuje monumentalnych ujęć, by zatrzymać widza – wystarcza poczucie, że zagrożenie jest tuż obok. A co o „Morderczym żywiole” mówią sami widzowie? Opinie widzów sugerują, że „Morderczy żywioł” najlepiej działa wtedy, gdy potraktuje się go jako bezpretensjonalne kino gatunkowe, nastawione przede wszystkim na napięcie i rozrywkę. Część odbiorców docenia stronę wizualną produkcji – „świetne zdjęcia i sceny” oraz efekty, które nie sprawiają wrażenia przesadnie przerysowanych. Inni podkreślają, że film wymaga przyjęcia konwencji bez nadmiernego analizowania szczegółów: wtedy seans okazuje się całkiem przyjemny. Pojawiają się jednak także zastrzeżenia, zwłaszcza wobec scenariusza i aktorstwa. W efekcie wyłania się obraz solidnego, choć niepozbawionego słabości thrillera survivalowego – takiego, który może zaskoczyć realizacją, ale najlepiej sprawdza się jako czysta, intensywna rozrywka.
106 minut „wodzenia widza za nos”. Ten hiszpański thriller ma tyle zwrotów akcji, że nie da się przewidzieć zakończenia
„Contratiempo” to thriller, który od pierwszych minut bawi się perspektywą i konsekwentnie podważa wszystko, co widz uznaje za pewnik. Każda nowa wersja wydarzeń zmienia układ sił, a finał sprawia, że cały seans trzeba ułożyć sobie w głowie od nowa.
Hiszpańskie kino od lat ma swój własny język napięcia. Zamiast chłodnej precyzji i dystansu często wybiera emocje, niepokój i historie, które stopniowo zaczynają wymykać się spod kontroli. W takich filmach nic nie jest oczywiste - prawda rzadko bywa jedna, a widz do samego końca musi liczyć się z tym, że został poprowadzony w zupełnie innym kierunku, niż zakładał na początku. To kino, które lubi grać z percepcją, myli tropy i buduje atmosferę gęstą od niedopowiedzeń. Właśnie w tym nurcie mieści się „Contratiempo” - historia, która pokazuje, jak łatwo można opowiedzieć tę samą noc na kilka różnych sposobów. Hiszpański thriller to ukryta perełka. „Niewidzialny gość” trzyma w napięciu do samego końca „Contratiempo. Niewidzialny gość” (oryginalny tytuł: „Contratiempo”) to hiszpański thriller z 2016 roku w reżyserii Oriola Paula. Chociaż produkcja zdobyła uznanie zarówno wśród krytyków, jak i widzów, wciąż pozostaje „ukrytą perełką” gatunku, którą zdecydowanie warto wpisać na listę propozycji do obejrzenia tego lata. Film opowiada historię Adriana Dorii (w tej roli znany z „Trzy metry nad niebem” Mario Casas), młodego, odnoszącego sukcesy przedsiębiorcy, który zostaje oskarżony o zamordowanie swojej kochanki, Laury Vidal (Bárbara Lennie). Aby przygotować się do obrony w sądzie, zatrudnia prestiżową prawniczkę Virginie Goodman (Ana Wagener), specjalizującą się w wygrywaniu spraw beznadziejnych. Spotkanie Adriana i Virginie toczy się w jednym pokoju, w którym bohater relacjonuje wydarzenia prowadzące do zbrodni. Z biegiem czasu na jaw wychodzą nowe fakty i detale, które rzucają zupełnie inne światło na pozornie jasną sytuację. Widzowie są stopniowo wciągani w intrygę pełną niedopowiedzeń i kłamstw, a film zaskakuje kolejnymi zwrotami akcji (co potwierdzają opinie widzów). Głównymi motywami w filmie są: kłamstwo, manipulacja i moralność – historia ukazuje, jak złożona i subiektywna może być prawda, a wypożyczyć go można na platformie TVP VOD. View oEmbed on the source website Podzielone opinie krytyków i widzów Film został bardzo dobrze przyjęty, szczególnie za nieprzewidywalną fabułę i doskonale napisane dialogi. Na portalu Filmweb opinie są jednak podzielone – różnice w ocenach widać zwłaszcza między krytykami a zwykłymi widzami. W sekcji komentarzy można znaleźć recenzje takie jak: „Nudny i ultra przewidywalny film z idiotycznym angielskim tytułem i ujemnym suspensem” – krytyk Marcin Prymas: ocena 4/10 (Filmweb) „Dawno już nie widziałem tak klasycznego w formie kryminału. Nie jest ani wybitnie zagrany, ani wyreżyserowany ale tyle twistów (nawet z sensem) wynagradza” – krytyk Dawid Adamek: ocena 6/10 (Filmweb) „Twistometr poza skalą” – krytyk Igor Kierkosz: ocena 7/10 (Filmweb) Natomiast wśród widzów opinia jest zgodna: ten film zdecydowanie wart jest obejrzenia. „Świetne kino! Nieśpiesznie budowana fabuła, pełna tajemniczości, cały czas trzymająca w napięciu. Nie sposób się oderwać od ekranu” – użytkownik Filmwebu: ocena 8/10 „Bardzo mi się spodobało to kino. Film oparty nie na efektach a na świetnie zorganizowanej fabule. Historia wciąga , ma świetne zwroty akcji i zwyczajnie potrafi zaskakiwać. 8/10 warto obejrzeć” - użytkownik Filmwebu: ocena 8/10 „Kiedy myślisz że już wiesz kto zabił, a na końcu filmu dzieją się takie rzeczy które przewracają ci mózg do góry nogami”. - użytkownik Filmwebu: ocena 9/10 Dlaczego warto obejrzeć ten hiszpański thriller? „Contratiempo. Niewidzialny gość” to idealny wybór dla miłośników thrillerów i kryminałów. Film jest pełen intryg, tajemnic oraz zagadek, które na każdym kroku zaskakują i trzymają w niepewności. Warto go obejrzeć, ponieważ doskonale łączy elementy psychologiczne z intensywnym napięciem, co sprawia, że jest to produkcja wciągająca i pełna emocji. Poza fabułą, warto także docenić reżyserię, która konsekwentnie buduje atmosferę niepokoju. „Contratiempo. Niewidzialny gość” to thriller, który przyciąga swoją złożonością i nieoczywistością. Każdy element w tym filmie jest starannie dopracowany, od dialogów po szczegóły w zdjęciach, które potęgują wrażenie napięcia. Gdzie obejrzeć hiszpański thriller „Contratiempo. Niewidzialny gość”? Film „Contratiempo. Niewidzialny gość” dostępny jest na platformach streamingowych: Player, CDA Premium oraz Canal+ online.
Gra o wysoką stawkę i nieoczekiwane zwroty akcji. Oto 5 thrillerów w stylu „The Cage”, które warto obejrzeć
26 kwietnia BBC iPlayer udostępniło wszystkie pięć odcinków swojego najnowszego thrillera „The Cage”. Przy obsadzie pełnej gwiazd, na czele z Sheridan Smith, jakakolwiek próba oglądania w odcinkach nie miała większych szans powodzenia.
Fabuła koncentruje się wokół dwojga pracowników kasyna, którzy okradają swoje miejsce pracy. Serial określany przez The Guardian jako „perfekcyjnie skonstruowany thriller”, trzyma w napięciu, jednocześnie ukazując ponurą rzeczywistość współczesnych czasów. Jeśli jednak zawiodła Cię twoja silna wola oraz samokontrola i szukasz już kolejnego dobrego thrillera – masz szczęście, bo ITVX i Netflix oferują wiele świetnych propozycji, które możesz dodać do Twojej listy. Jeśli więc spodobał Ci się „The Cage”, oto pięć innych thrillerów, które warto obejrzeć. 1. „Secret Service” „Secret Service” to nowy thriller szpiegowski ITV o wysokiej stawce, oparty na książce dziennikarza ITV i redaktora politycznego Toma Bradby’ego. Fabuła serialu skupia się na wysokiej rangą funkcjonariuszce MI5 (Gemma Arterton), której tajna operacja ujawnia dowody na to, że wpływowy brytyjski polityk może być rosyjskim agentem. Wszystkie odcinki są dostępne do obejrzenia na ITVX. 2. „His & Hers” Swoją premierę miał w styczniu tego roku. „His & Hers” to thriller psychologiczny, będący adaptacją bestsellerowej powieści Alice Feeney z 2020 roku. Historia została podzielona na sześć odcinków i śledzi pełne zwrotów akcji śledztwo w sprawie morderstwa w małym miasteczku. Jack Harper, lokalny detektyw, spotyka się ponownie ze swoją żoną – Anną, zdeterminowaną prezenterką wiadomości telewizyjnych, która wróciła do pracy po przerwie. Oboje próbują odkryć prawdę, jednocześnie poddając wątpliwościom własny udział w zbrodni. Wszystkie odcinki są dostępne do obejrzenia na Netflixie. 3. „Gone” Z pozoru spokojna, zżyta społeczność pogrąża się w chaosie, gdy żona Michaela Polly’ego, szanowanego dyrektora prywatnej szkoły, nagle znika. Michael zostaje wciągnięty w grę w kotka i myszkę z odważną detektyw Annie Cassidy, która podejrzewa, że dyrektor ukrywa prawdę. Wszystkie odcinki „Gone” są dostępne do obejrzenia na ITVX. 4. „Dept. Q” „Dept. Q” to surowy serial detektywistyczny skupiający się na Carlu Morcku, detektywie, który niedawno wrócił do pracy po tym jak został postrzelony podczas służby. Zmagając się z konsekwencjami tego wydarzenia, Morck zostaje postawiony na czele nowo utworzonej jednostki zajmującej się niewyjaśnionymi sprawami. Nietuzinkowy i sympatyczny zespół podejmuje się zbadania tajemniczego zniknięcia prokuratorki Merritt Lingard. Wszystkie odcinki są dostępne do obejrzenia na Netflixie. 5. „Wybór” „Wybór” to dynamiczny thriller o porwaniu męża brytyjskiej premier. Na czele obsady stoi Suranne Jones w pięcioodcinkowym miniserialu, który obiecuje skandale, szantaż i liczne zwroty akcji. Wszystkie odcinki są dostępne do obejrzenia na Netflixie.
Ten nowy thriller Netfliksa zapowiada jazdę bez trzymanki. Remake filmu na podstawie kultowej powieści już jutro w streamingu
„Człowiek w ogniu” to nowy serial Netfliksa, który przerabia kultową historię o Johnie Creasym, weteranie sił specjalnych walczącym o życie chronionej nastolatki. Premiera już jutro.
Netflix sięga po historię, która od lat działa na wyobraźnię widzów kochających kino akcji z emocjonalnym wątkiem. „Człowiek w ogniu” wraca 30 kwietnia 2026 w serialowej wersji. John Creasy znów staje na pierwszej linii, tyle że tym razem w Rio de Janeiro, a w roli głównej pojawia się Yahya Abdul-Mateen II. Zapowiedź sugeruje rytm thrillera, ale też większą uważność na psychologię bohatera. Rio de Janeiro zamiast Mexico City - jaki będzie serial „Człowiek w ogniu”? Nowa odsłona przenosi opowieść z Mexico City, znanego z filmu Tony’ego Scotta z 2004 roku, do Rio de Janeiro. To istotna zmiana, bo w serialu miasto ma być pokazane w pełnym spektrum: od faweli, przez codzienną przemoc, aż po zorganizowaną przestępczość. W tej scenerii historia ochroniarza nie jest tylko kolejną wariacją na temat zemsty, ale opowieścią o przetrwaniu i o tym, jak szybko prywatna misja potrafi zamienić się w sprawę, która wciąga całe otoczenie. W centrum pozostaje relacja, od której wszystko zależy: weteran sił specjalnych podejmuje się ochrony nastolatki. Z czasem więź między nimi staje się fundamentem opowieści, a późniejsze wydarzenia uderzają dokładnie w to, co najważniejsze. Ten rodzaj narracji ma w sobie coś z klasycznej dramaturgii: intensywność kina akcji spotyka się z intymnością dramatu, w którym stawką jest nie tylko życie, ale też zaufanie. Kyle Killen czyni z traumy oś fabuły Za serial odpowiada Kyle Killen i właśnie ta perspektywa wyraźnie ustawia ton produkcji: „Człowiek w ogniu” ma być reinterpretacją bardziej psychologiczną. W praktyce oznacza to mocniejszy akcent na PTSD, wewnętrzny konflikt i motyw odkupienia. Dla widzów, którzy lubią, gdy akcja ma sens emocjonalny, to obietnica czegoś więcej niż sprawnie zrealizowanych pościgów i strzelanin. Istotne jest też to, że serial bazuje na dwóch pierwszych książkach z cyklu A.J. Quinnella: „Man on Fire” (1980) oraz „The Perfect Kill”. To nie tylko ukłon w stronę literackiego pierwowzoru, lecz także sygnał, że format odcinkowy ma pozwolić rozwinąć tło postaci i napięcia, których kino często nie domyka w pełnej skali. W tej wersji Creasy nie ma być jedynie skuteczny. Ma być również popękany, nieoczywisty, uwikłany w konsekwencje własnej przeszłości. View oEmbed on the source website Obsada i data premiery: Netflix celuje w majówkowy seans Nowym Johnem Creasym zostaje Yahya Abdul-Mateen II, a na ekranie towarzyszą mu Billie Boullet, Alice Braga, Bobby Cannavale, Scoot McNairy oraz Paul Ben-Victor. Netflix pozycjonuje tytuł jako mieszankę thrillera, akcji i dramatu, co w praktyce często oznacza tempo charakterystyczne dla wysokobudżetowych premier platformy oraz nacisk na emocje. Kontekst jest czytelny: historia wraca na ekran po raz trzeci, a poprzednia adaptacja z 2004 roku, mimo mieszanych reakcji krytyków w momencie premiery, z czasem zyskała kultowy status. Film Scotta z Denzelem Washingtonem i Dakotą Fanning zarobił na świecie ponad 130 mln dolarów i do dziś bywa przywoływany jako punkt odniesienia dla intensywnych historii zemsty. Serial wchodzi więc do gry z wysokimi oczekiwaniami i z gotowym porównaniem, którego nie da się uniknąć. Premiera 30 kwietnia 2026 została ustawiona idealnie pod dłuższy weekend, a dzień później w ofercie platformy ma się pojawić także „Moja kochana panienka”. Netflix proponuje więc majówkę rozpiętą między adrenaliną a spokojniejszym tonem, ale to „Człowiek w ogniu” ma być tym tytułem, który narzuci tempo rozmowom o serialach na przełomie kwietnia i maja.
Ten survivalowy thriller jest numerem 1 Netflixa w 89 krajach. Choć zbiera mieszanie recenzje, widzowie nie mogą oderwać wzroku
„Alfa” w ekspresowym tempie wspięła się na szczyt rankingów oglądalności Netflixa, stając się numerem jeden w dziesiątkach krajów. Ale choć widzowie masowo oglądają produkcję, opinie o filmie są zaskakująco podzielone.
W tym artykule: Survival, który wciąga od pierwszej minuty Globalny sprint na szczyt list Netflixa Charlize Theron w żywiole, a australijska dzicz gra pierwsze skrzypce Hit, który prowokuje spór: krytycy łagodniejsi, widzowie bardziej bezlitośni Survival, który wciąga od pierwszej minuty „Alfa” to thriller survivalowy osadzony w surowym krajobrazie australijskiego odludzia. Główna bohaterka, Sasha, wyrusza w samotną podróż, która szybko zamienia się w walkę o życie. Na jej trop wpada bezwzględny łowca, a odcięta od świata kobieta musi polegać wyłącznie na sobie. To właśnie napięcie i klaustrofobiczna atmosfera stanowią największą siłę filmu. Twórcy prowadzą widza przez emocjonalny rollercoaster, w którym granica między polowaniem a ucieczką zaciera się z każdą kolejną sceną. Globalny sprint na szczyt list Netflixa „Alfa” wystartowała jak film skrojony pod zbiorową potrzebę mocnych emocji: już dzień po premierze zdominowała polskie top 10 Netflixa, spychając w dół tytuły, które jeszcze chwilę wcześniej trzymały tempo. W krajowym zestawieniu wyprzedziła m.in. „180”, „Morderczy żywioł”, „Tłumaczkę” z Nicole Kidman oraz polskie „Podlasie”. Ten rozpęd widać też szerzej: według danych Flixpatrol film utrzymuje pozycję lidera od trzech dni w 89 państwach. Charlize Theron w żywiole, a australijska dzicz gra pierwsze skrzypce Fabuła „Alfy” skupia się na Sashy, której samotna wyprawa szybko przeradza się w desperacką ucieczkę. Po drugiej stronie tej gry stoi antagonista grany przez Tarona Egertona - nieprzewidywalny, bezwzględny łowca, który zamienia przestrzeń w pułapkę. Na ekranie pojawia się także Eric Bana jako Tommy, mąż Sashy, co dopina obsadę nazwiskami, które potrafią nadać ciężar nawet najbardziej minimalistycznym scenom. Za kamerą stanął Baltasar Kormákur, reżyser kojarzony z kinem survivalowym („Everest”, „Bestia”, „41 dni nadziei”, „Na głębinie”). W „Alfie” ten rodowód jest wyczuwalny w napięciu budowanym nie tylko przez fizyczny wysiłek, ale i przez psychikę bohaterki. To opowieść o wytrzymałości, o koncentracji, o instynkcie, który każe walczyć, kiedy ciało domaga się zatrzymania. Hit, który prowokuje spór: krytycy łagodniejsi, widzowie bardziej bezlitośni Sukces oglądalności nie idzie tu w parze z jednomyślnym zachwytem. Odbiór „Alfy” pozostaje mocno podzielony, a rozjazd ocen jest jednym z najbardziej komentowanych elementów jej premiery. W serwisie Rotten Tomatoes film ma 67% pozytywnych recenzji od krytyków i 56% od widzów. Wśród zarzutów najczęściej powraca scenariusz: oskarżenia o klisze i fabularne skróty, które sprawiają, że historia traci na świeżości. Jednocześnie podkreślana jest strona techniczna - tempo, realizacja, surowa energia kina akcji, które w wyobraźni łatwo przenieść z domowego ekranu na wielką salę. W tym sporze najbardziej stałym punktem pozostaje Charlize Theron: jej ekranowa determinacja i fizyczna wiarygodność mają podnosić ciężar filmu nawet wtedy, gdy opowieść zaczyna się chwiać.