To intymny portret legendy: John Lennon i Yoko Ono w nowym dokumencie wyprodukowanym przez... Brada Pitta
Wyprodukowany przez gwiazdę Hollywood dokument „One to One: John i Yoko” zabiera widzów w intymną podróż po początkach życia Johna Lennona i Yoko Ono w Nowym Jorku. Premiera na HBO Max to okazja, by zobaczyć muzyczny i społeczny fenomen jednego z najsłynniejszych duetów XX wieku.
Jako wieloletnia fanka Beatlesów, gdy tylko zobaczyłam w nowościach HBO Max tytuł „One to One”, wiedziałam, że czeka mnie niezwykły filmowy wieczór, który przeniesie mnie w czasie. Jako dziecko namiętnie przegrywałam bowiem winyle na kasety magnetofonowe i czekałam na listę Radiowej Trójki, by nagrać największe przeboje Beatlesów. Uwielbiałam słuchać ich hitów w słuchawkach z walkmana, a utwory takie jak „Yellow Submarine”, „She Loves You”, czy sentmentalne „Imagine” towarzyszyły mi zwykle w drodze do szkoły i z powrotem. Każda piosenka legendarnego, brytyjskiego zespołu The Beatles była małą podróżą w czasie i przestrzeni, przypominającą o sile muzyki, która uwrażliwiła mnie i zmienia nie tylko moje postrzeganie świata, ale także wielu fanów na całym świecie. Film „One to One” - intymny portret Johna i Yoko już teraz dostępny na HBO Max Dokument HBO Original wyprodukowany przez Brada Pitta, w reżyserii laureata Oscara za dokument „One Day in September” (1999) - Kevina MacDonalda przenosi nas do początków lat 70., kiedy zakochani w sobie John Lennon i Yoko Ono przenieśli się z Londynu do Greenwich Village w Nowym Jorku. W małym mieszkaniu rodzi się ich twórcza eksplozja - eksperymenty muzyczne, zaangażowanie społeczne i niezwykła bliskość pary. W tle rozbrzmiewają dźwięki telewizji - wiadomości z Wietnamu, reklamy Coca-Coli, przemówienia prezydenta USA - Richarda Nixona - tworząc kontekst ich artystycznej rewolucji. To właśnie wtedy para organizowała happeningi, przyjaźniła się z Allenem Ginsbergiem i Jerry’m Rubinem, a FBI śledziło każdy ich krok, próbując doprowadzić do deportacji Lennona. Reżyser wykorzystał niepublikowane dotąd nagrania, prywatne filmy, zdjęcia oraz podsłuchiwane rozmowy telefoniczne, dzięki którym możemy dosłownie wejść w ich świat - Johna i Yoko - bez filtrów i masek. Film skupia się również na wyjątkowym koncercie charytatywnym One to One, który Lennon zagrał 30 sierpnia 1972 roku - po raz pierwszy i ostatni w pełnym solowym występie po odejściu z The Beatles. Dokument wykorzystuje odrestaurowane nagrania z tego legendarnego wydarzenia, niepublikowane wcześniej materiały oraz nowe remiksy muzyczne przygotowane przez syna Johna Lennona i Yoko Ono - Seana Ono Lennona. View oEmbed on the source website Fenomen zespołu The Beatles The Beatles to zespół, który zmienił oblicze muzyki XX wieku. Od debiutanckiego „Please Please Me” po kultowe „Abbey Road”, każdy album stanowił kamień milowy popkultury. John Lennon, Paul McCartney, George Harrison i Ringo Starr stworzyli niepowtarzalne brzmienie, które - choć zespół nie istnieje od 55 lat- wciąż inspiruje kolejne pokolenia. Ich piosenki - od „Help!” po „Hey Jude” - łączą prostotę melodii z głębią emocji, a charakterystyczny humor i eksperymentalne podejście sprawiają, że Beatlesi pozostają jedyni w swoim rodzaju. Opowiadając historię Beatlesów nie sposób pominąć tragicznych wydarzeń. John Lennon został zamordowany 8 grudnia 1980 roku, pozostawiając świat w szoku i żałobie. Strzały oddał w jego kierunku Mark David Chapman, fan, który został aresztowany na miejscu zdarzenia. Lennon zginął od czterech strzałów w plecy i ramiona, gdy wracał z sesji nagraniowej w studiu Record Plant. Miał wtedy 40 lat. Trudności miał także perkusista zespołu - Ringo Starr. Choć muzyk przeżył lata sławy, zmagał się z osobistymi tragediami - takimi jak śmierć ukochanej żony, które wpłynęły na jego życie i twórczość. Historia Beatlesów to więc nie tylko sukcesy i kultowe płyty słuchane na całym świecie, ale też dramaty i momenty, które wciąż poruszają fanów. Tragiczne wydarzenia, takie jak śmierć Johna Lennona, wciąż budzą emocje i sprawiają, że legenda czwórki z Liverpoolu nie przemija. Beatlesi żyją dalej - w muzyce, w wspomnieniach i w fascynacji, która trwa przez pokolenia.
Filmowa biografia The Beatles nadchodzi! Kto wcieli się w kultową czwórkę z Liverpoolu? Gwiazdorska obsada zwala z nóg
Sony Pictures zapowiada aż cztery filmy biograficzne o losach The Beatles w reżyserii Sama Mendesa. Każdy ma skupiać się na innym członku kultowego zespołu.
Spis treści: Sam Mendes reżyserem tetralogii o The Beatles Obsada filmów biograficznych The Beatles Szczegóły produkcji i data premiery Sam Mendes reżyserem tetralogii o The Beatles Sony Pictures ogłosiło przełomowy projekt filmowy – powstanie aż czterech filmów biograficznych poświęconych legendarnemu zespołowi The Beatles. Każdy z filmów skupi się na jednym z członków grupy: Johnie Lennonie, Paulu McCartneyu, George’u Harrisonie i Ringo Starrze. Reżyserią wszystkich produkcji zajmie się Sam Mendes, zdobywca Oscara za film "American Beauty". Według oficjalnych informacji, Mendes zamierza przedstawić losy The Beatles jako „pierwsze kinowe doświadczenie do binge-watchingu”. Oznacza to, że filmy będą miały swoją premierę niemal jednocześnie i będą wzajemnie się uzupełniać, pokazując historię zespołu z różnych perspektyw. Obsada filmów biograficznych The Beatles Wraz z ogłoszeniem projektu ujawniono również nazwiska aktorów, którzy wcielą się w członków kultowego zespołu: Paul Mescal zagra Paula McCartneya. Joseph Quinn, znany m.in. z serialu "Stranger Things", wystąpi jako George Harrison. Barry Keoghan, nominowany do Oscara za "Duchy Inisherin", odegra rolę Ringo Starra. Harris Dickinson wcieli się w Johna Lennona. Taki dobór aktorów spotkał się z entuzjazmem fanów oraz branżowych ekspertów, którzy podkreślają zarówno fizyczne podobieństwo, jak i talent artystyczny całej czwórki. Szczegóły produkcji i data premiery Premiera filmów zaplanowana jest na kwiecień 2028 roku. Produkcje mają pojawić się w kinach pod szyldem Sony Pictures, które uzyskało pełne prawa do wykorzystania zarówno historii życia, jak i muzyki The Beatles. To pierwszy raz, kiedy cała twórczość zespołu została udostępniona w ramach jednej produkcji filmowej. Choć każdy z filmów opowie historię z punktu widzenia innego muzyka, będą one ze sobą ściśle powiązane narracyjnie i czasowo. Pomysł na taką formułę to efekt wieloletnich przygotowań i bliskiej współpracy z opiekunami praw The Beatles.
Emma Stone zagra Johna Lennona? Syn muzyka The Beatles i Yoko Ono ma zaskakujący plan na filmową biografię
Choć z pozoru brzmi to nieprawdopodobnie, wielki ekran widział już niejedną imponującą przemianę. Pamiętacie, jak przed laty Cate Blanchett wcieliła się w Jude'a Quinna, alter ego Boba Dylana? Jeśli marzenie Seana Ono Lennona się ziści, w jej ślady pójdzie zaraz Emma Stone.
Syn Johna Lennona i Yoko Ono chce obsadzić Emmę Stone w filmowej biografii ojca Młodszy potomek muzyka The Beatles i Yoko Oko zjawił się na 96. ceremonii wręczenia Nagród Akademii Filmowej. Na scenie odebrał Oscara za krótkometrażowy film animowany „War Is Over!”, którego był producentem wykonawczym. Na czerwonym dywanie opowiadał nie tylko o wyróżnionej produkcji, ale także wypowiedział się na temat najnowszego projektu Sama Mendesa. Reżyser „1917” i „Spectre” chce nakręcić cztery filmy poświęcone członkom słynnej brytyjskiej grupy. „To minimum, którego potrzebujesz, żeby opisać epicką historię Beatlesów. Konieczne są cztery filmy” – ocenił Sean Lennon w rozmowie z Variety. Wspomniał, że ma idealną kandydatkę do roli swojego znanego ojca: „Mam nadzieję, że Emma Stone rozważy tę opcję, ponieważ w »Biednych istotach« spisała się naprawdę dobrze”. „Myślę, że jeśli jesteś na takim aktorskim poziomie, następnym oczywistym krokiem będzie zdobycie się na odwagę i zostanie Johnem Lennonem” – powiedział pół żartem, pół serio (dodając, że sam zamierza zagrać własną matkę). Zobacz też: Elvis i Bob Dylan jak bohaterowie Marvela. Timothée Chalamet i Austin Butler marzą o muzycznym uniwersum Gwiazda „Biednych istot” weźmie przykład z Cate Blanchett? Chociaż wypowiedź należy traktować z przymrużeniem oka, nie zdziwiłoby nas, gdyby Emma Stone wzięła tę sugestię na poważnie. W końcu występ w „I'm not there. Gdzie indziej jestem” z 2007 roku przyniósł Cate Blanchett nominację do Oscara. A co trzy złote statuetki, to nie dwie. Jeśli wcielająca się w Bellę Baxter aktorka zapożyczyła od swojej bohaterki nieco żądzy nowych doświadczeń, z pewnością nie odrzuciłaby z marszu męskiej roli. Oczywiście w napiętym grafiku gwiazdy niełatwo byłoby znaleźć przestrzeń. Wiadomo już, że 35-latka niedługo powróci na plan kontynuacji „Cruelli” i znów połączy siły z Yórgosem Lánthimosem. Nie jest jednak tajemnicą, że Stone dobrze czuje się za mikrofonem. Wszak pierwszego Oscara w karierze wywalczyła, śpiewając i tańcząc w „La La Land”. W tym roku wspomogła wokalnie Ryana Goslinga podczas szeroko komentowanego wykonania „I'm Just Ken” (choć szaleństwa pod sceną przepłaciła rozerwaną sukienką). Czy powiedziałaby „tak” następnemu musicalowi w artystycznym dorobku? Na razie możemy sobie gdybać. Tym bardziej że ambitny projekt nadal stoi pod znakiem zapytania. Sean Lennon podkreśla, że realizacja nie będzie należała do najprostszych. Mimo to jest dobrej myśli. „Sądzę, że bardzo ciężko jest obsadzić film o kimś tak popularnym jak mój tata. Powstało kilka bardzo udanych biografii o ludziach muzyki. »La Vie en Rose« było niesamowite. »Ray« był świetny. Myślę, że ostatecznie podołamy zadaniu, jestem podekscytowany” – powiedział 48-latek. Kto jeszcze mógłby wystąpić przed kamerą jako John Lennon? Według zagranicznych mediów dyrektor castingu powinien zadzwonić do Sama Claflina, Aarona Taylora-Johnsona, Josha O’Connora lub Kita Connora. Na Paula McCartneya typuje się m.in. Jacoba Elordiego, Toma Hollanda i Jacka Lowdena. Co z Ringo Starrem i Georgem Harrisonem? Tutaj pojawiają się Isaac Hempstead Wright z „Gry o tron” czy George Mackay z „1917”. Macie swoich faworytów?
Beatlesi zaprezentowali nową piosenkę. Sztuczna inteligencja wydobyła głos Johna Lennona
Od wydania ostatniego singla Beatlesów minęły całe dekady. Mało kto spodziewał się, że światło dzienne ujrzy świeży materiał od muzyków z Liverpoolu. Jednak Paul McCartney jak zapowiedział, tak zrobił. Z pomocą sztucznej inteligencji przywrócił do życia Johna Lennona i podarował fanom wcześniej niesłyszany utwór.
Wszyscy melomani urodzeni po latach 60., którym Beatlemania przeszła koło nosa, mają teraz namiastkę kolektywnego zachwytu nad brytyjskim zespołem. Media na całym świecie piszą dziś o premierowej piosence „Now and Then”, która po wstępnym zmiksowaniu długie lata przeleżała na dnie szuflady, aż w końcu za sprawą zdobyczy technologii przybrała finalną formę. Już w czerwcu Paul McCartney zapowiadał, że demo nagrane przy akompaniamencie fortepianu wkrótce ukaże się jako pożegnalny singiel Beatlesów. Jest to ostatnia z trzech kompozycji, które w przeszłości przekazała mu Yoko Ono. W przypadku „Free as a Bird” i „Real Love” sprawa okazała się prosta – pozostali członkowie grupy dograli swoje partie i wypuścili utwory już w połowie lat 90. „Now and Then” wymagało wsparcia zaawansowanych rozwiązań. Na antenie BBC 81-latek tłumaczył, że do „wydobycia” głosu Johna Lennona użyto AI. Nie wszyscy fani czuli się przekonani. Sceptyków uspokajał również zaangażowany w projekt Ringo Starr. Na łamach Variety wyjaśnił, że w studiu wykorzystano oryginalne taśmy, więc nie należy obawiać się, że całość zostanie wygenerowana przez komputery. „Nic nie udajemy. To jest naprawdę głos Johna, głos i gitara basowa Paula, George [Harrison] na gitarze rytmicznej i ja za perkusją” – mówił. „To działa, to piękna piosenka. Niezależnie od całego szaleństwa, która towarzyszy temu przedsięwzięciu, to wciąż piękny kawałek. Nasz ostatni”. Teraz słuchacze nareszcie sami mogą ocenić efekty. View oEmbed on the source website Cher nie jest fanką... Cher. Zaskakujące wyznanie bogini popu Beatlesi zaprezentowali nową piosenkę. Sztuczna inteligencja wydobyła głos Johna Lennona Werdykt? Internauci uznali, że wysiłki artystów nie poszły na marne. „Mamy ogromne szczęście, że możemy usłyszeć tę piosenkę po niemal 50 latach” – piszą w sieci. „Mam 87 lat, minęło 19 lat od śmierci mojej żony. Kochaliśmy Beatlesów, a kiedy włączyłem tę piosenkę, poczułem jakby była tu ze mną / Beatlesi znów zapisali się na kartach historii / Dziękujemy za to arcydzieło, niesamowicie jest usłyszeć tak czyste i świeże głosy / »Now And Then« musi znaleźć się na szczytach list przebojów / Przywołaliście wspomnienia szalonych, chaotycznych i definiujących życie lat 60.”. Jednocześnie premierę miał 12-minutowy dokument poświęcony powstawaniu piosenki, który w serwisie YouTube obejrzano już ponad 4 miliony razem. Jak widać, pamięć o fantastycznej czwórce się nie zatarła. View oEmbed on the source website Céline Dion pokazała się po ponad 3 latach przerwy. „Tak bardzo za nią tęskniliśmy” – piszą wzruszeni fani
Spać z gwiazdami rocka. Poznaj ulubione hotele najsławniejszych muzyków
Kilkadziesiąt lat temu z najwyższych pięter hoteli, przez zamknięte okna wyrzucali telewizory. Dziś proszą o przyciemnione zasłony i spa. Wybieramy się szlakiem hoteli, w których zatrzymują się gwiazdy rocka.
Ridery – długie, bardzo długie pisma z żądaniami trafiają do wybranych hoteli jakiś czas przed planowanym pobytem gwiazd. Ich fragmenty regularnie lądują w prasie, a my komentujemy: „no tak, temu to już się w głowie całkowicie poprzewracało”. Artyści żądają czasami niemożliwego, ale przecież, jak mówi slogan pewnej znanej marki sportowej, niemożliwe nie istnieje. Dlatego w wielu hotelach na całym świecie zatrudniani są managerowie ds. muzyki i rozrywki. To oni odpowiadają za komfort wyjątkowych gości, dbanie o każdy szczegół z ridera. I spoza niego. Bo jeśli Adele zechce wieczorem pizzę (historia jeszcze sprzed czasów diety SIRT) z konkretnej pizzerii oddalonej o 200 km od hotelu, to obsługa po tę pizzę jedzie. Często na darmo, bo artyście po prostu już się odechce. Mowa nie tylko o gwiazdach pop, ale również rockmanach. Sex, drugs and rock’n’roll? Być może, ale dziś już w zupełnie innej formie, niż jeszcze pół wieku temu. Zespoły z XXI wieku są o wiele lepiej wychowane niż ich poprzednicy. Zdarzają się ekscesy, ale już bez wypadających co noc, z najwyższego piętra hotelu, telewizorów. GDY ROCKMANI BYLI BOGAMI Lata 60., 70. i 80. generowały wyjątkowy stres wśród kadry zarządzającej hotelami, które znalazły się na trasie miażdżących rzeczywistość zespołów rockowych. Trasy trwały miesiącami, nawet latami. Młodych twórców muzyki, którzy w tym czasie stali się katalizatorem zmian społeczno-kulturowych, mniej lub bardziej zaskakująca sława wyrzucała za ocean, raz na wschód, innym razem na zachód. Niejednokrotnie nieprzygotowani na takie zamieszanie, w hotelach chcieli poczuć dom, ale kończyło się to zazwyczaj na rozładowywaniu koncertowych emocji w sposób, w jaki nigdy nie odważyliby się ich rozładować u siebie. Jimmy Page wielokrotnie mówił o fali emocji, które zespół wymieniał z publicznością i które niosły wszystkich jeszcze długo po koncercie. Ale gdy adrenalina spadała, z tym napięciem, podbitym używkami, trzeba było sobie jakoś radzić. O Page’u wspominam nie bez powodu. Na początku lat 70. hotelarzy z zespołem Led Zeppelin łączyła tzw. relacja „love-hate”. Brytyjczycy tworzący wówczas najpotężniejszą grupę muzyczną na świecie, a jednocześnie szalenie majętną, zdawali sobie sprawę z tego, że mogą wszystko. Wszystko. Upojeni sukcesem tylko czekali, gdy na trasie pojawi się Los Angeles. Tam lokowali się zawsze w Continental Hyatt House przy Bulwarze Zachodzącego Słońca, nieopodal kultowych klubów, m.in. Whisky A Go Go, gdzie czekały już na nich ulubione groupies. Zeppelini wynajmowali tu zawsze kilka pięter, byli traktowani jak królowie, choć od początku było wiadomo w jakim stanie pozostawią po sobie pokoje. W szczególności Bonzo – perkusista, którego igraszki kończyły się zalaniami (przez wyrwaną instalację), zrzucaniem z najwyższych pięter pełnych i pustych butelek po szampanie Dom Perignon, rozbitymi ścianami, zdewastowanymi meblami, wyważonymi drzwiami (np. co drugimi, bo tak), regularnie wyrzucanymi telewizorami przez zamknięte okna, a nawet jazdą motocyklem po korytarzach. Nie wspominając o burdach, w jakie się wdawał. Nie on jeden. To tu Robert Plant z balkonu krzyczał, że jest złotym bogiem. A gdy jeden z pracowników hotelu powiedział w obecności członków zespołu, że im zazdrości, bo sam chętnie poczułby, jakie uczucia towarzyszą rozwalaniu pokoju, zaproponowali, żeby to zrobił, a tour managerowi, żeby straty dopisał do ich rachunku. Dzięki Zeppelinom miejsce zyskało przydomek Riot House (dom zamieszek), a prawie trzy dekady później reżyser Cameron Crowe nagrywał tu sceny do kultowego filmu „U progu sławy” opartego na własnych wspomnieniach związanych z najgorętszymi zespołami rockowymi lat 60. i 70. Obsługa nigdy nie była wściekła, gdy zastawała zdewastowane pokoje. Z uśmiechem wystawiała managementowi czek. A potem kolejny. I kolejny. Wieść o hotelu szybko się rozniosła, przez lata wybierały go kolejne gwiazdy. Dziś, jako Andaz West Hollywood, muzykom oferuje duży parking dla busów, dyskrecję i wiele udogodnień. Kolejne pokolenia artystów proszą, aby lokować ich w pokojach Roberta Planta, Jimmy’ego Page’a, Ozzy’ego Osbourne’a czy Slasha. I nie pozostawiają po sobie apokalipsy. Managerowie przyznają, że ekipa sprzątająca od czasu do czasu znajdzie paczuszkę środków odurzających. Nic poza tym. Za noc w Andaz (z widokiem na Sunset Boulevard) trzeba zapłacić 1100 zł. GDY ROCKMANI BOGAMI BYĆ PRZESTALI Dzisiaj zespoły zachowują się już nieco inaczej. Czasy nieograniczonej wolności minęły bezpowrotnie. Bo ludzie się zmienili. I rzeczywistość się zmieniła. Oczywiście, wśród rockmanów są wielkie gwiazdy operujące milionowymi budżetami. Jednak należy brać pod uwagę kilka czynników, jak choćby ten, że rynek muzyczny jest dziś o wiele trudniejszy niż jeszcze kilkadziesiąt lat temu, gdy fani polowali na albumy, dzisiaj wyparte przez platformy streamingowe. Trasy rozciągnięte są w czasie, a z bandem jeździ cały zespół odpowiedzialny za dźwięk, scenografię, elementy techniczne. Bardzo często więc ulubione zespoły wcale nie zajmują najdroższych hoteli. Ale te, na które się decydują, mają być bardzo wygodne. W poszukiwaniu tych optymalnych specjalizują się biura współpracujące z tour managerami. Rider, który do nich trafia, zostaje skonsultowany z wieloma hotelami. Lista tych, które oferują najdogodniejsze warunki, łącznie z sowitymi upustami, wracają do managementu. Ten decyduje się najczęściej na opcje w bliskiej odległości od wytwórni i lotniska. W Londynie, w hotelu K West (w którym sypiać lubiła Courtney Love) jest więc zatrudniony dyrektor ds sprzedaży muzyki i rozrywki, który opiekuje się zespołami. I spełnia każdą zachciankę. Najlepiej, żeby hotel oferował dziś przyciemniane zasłony, żeby gwiazdy mogły odpoczywać w ciągu dnia, późne wymeldowanie, całodobowy bar z obsługą pokojową, miejsce dla busów. No i spa. Regeneracja jest dziś ważniejsza, niż zarwane noce budujące swego czasu legendę sex, drugs and rock’n’roll. Za K West płaci się dziś ok. 500 zł za noc. Columbia, nieopodal Hyde Parku, kultowa w latach 90. m.in. za sprawą Oasis, została przez K West w pewnym momencie zastąpiona. Ale to w Columbii bywały najmodniejsze bandy, łącznie z młodziutkimi The Strokes gnieżdżącymi się w jednym pokoju, na jednym łóżku. Wiktoriański budynek tego 2-gwiazdkowego hotelu dziś nadal zachwyca. Tym bardziej, że pokój można wynająć już za ok. 350 zł. Gościli tu Iggy Pop, Amy Winehouse czy Eurythmics. Ale przede wszystkim bracia Gallagher, którzy nawet napisali o tym miejscu piosenkę. Ich wspólna historia skończyła się wyrzuceniem z hotelu i zakazem wstępu. Obsługa, wyjątkowo tolerancyjna, długo znosiła burdy wszczynane przez chłopaków w trakcie nagrywania debiutanckiego albumu „Definitely Maybe”. Jednak każdej nocy toczyli w pokojach walki, aż o 6 rano meble dosłownie latały po całym barze. Gdy w końcu wyrzucane przez okna krzesła, stoły i doniczki rozgniotły mercedesa stojącego przed budynkiem, zrobiło się gorąco. Okazało się, że auto należało do managera hotelu. To był koniec wizyt Oasis w Columbii. HOTELE ULUBIONE PRZEZ GWIAZDY ROCKA Wśród hoteli, które zdobyły sławę dzięki swoim mieszkańcom, na szczycie powinien uplasować się nowojorski Chelsea Hotel. W XIX wieku został wybudowany jako budynek komunalny z własną spółdzielnią mieszkaniową odpowiadającą ideom Charlesa Fouriera, francuskiego utopijnego socjalisty, filozofa i twórcy terminu „feminizm”. W hotel zamienił się wkrótce, bo w 1905 roku. Ale największą sławę przynieśli mu ponad pół wieku później Bob Dylan, Patti Smith, Robert Mapplethorpe, Jimi Hendrix, Nico, Tom Waits, Allen Ginsberg, Jack Kerouac (napisał tu „W drodze”!) czy Arthur C. Clarke, autor „2001: Odysei Kosmicznej”. Andy Warhol kręcił tam zdjęcia do swojego eksperymentalnego filmu „Chelsea Girls”. Oprócz artystów, piętra zamieszkiwali ubodzy ekscentrycy, wyrzutki. Chelsea Hotel był świadkiem wielu historii – od najtragiczniejszych (jak morderstwo Nancy Spungen dokonanej przez jej chłopaka, Sida Viciousa, basisty Sex Pistols) po najromantyczniejsze (wielkie wspólne zauroczenie Leonarda Cohena i Janis Joplin, którzy spotkali się w windzie w Chelsea). Hotel od wielu lat jest zamknięty ze względu na prace renowacyjne, które się przedłużają. Na najwyższych piętrach budynku pozostało kilku mieszkańców Chelsea, domagających się zakończenia prac. Bywa też, że hotele budują swoją legendę na konkretnych momentach, jak George V w Paryżu, w którym w styczniu 1964 roku powstało kultowe zdjęcie Harry’ego Bensona, któremu udało się uchwycić Beatlesów w momencie walki na poduszki. Dziś w tym luksusowym 5-gwiazdkowym hotelu za noc zapłacimy ponad 4 tysiące zł. O wiele taniej, bo już za nieco ponad 600 zł za noc, zamieszkamy w Hiltonie w Amsterdamie – tym samym, w którym John Lennon i Yoko Ono zorganizowali happening „Bed-ins for Peace” w 1969 roku. Jeśli jednak zamarzy nam się apartament 902, w którym rzeczywiście przebywali artyści, cena mocno wzrośnie – do 6600 zł. Dla tych, którzy chcieliby poznać Amsterdam śladami rockmanów, ale o nieco uboższym budżecie, idealną ofertę przygotował Backstage Hotel, oferujący bar otwarty 24 godziny na dobę, przedłużone godziny serwowania śniadań, darmową pralnię, a nawet darmowy wynajem gitar! Jego zalety docenili członkowie grup TV on the Radio czy The Libertines. Ceny? Od 200 zł za pokój. Ekonomicznie i bardzo rock’n’rollowo. Gitary w recepcji oferuje też londyński Sanctum Soho, w którym wciąż możecie wpaść na muzyków (od 800 zł za dobę), inni świetnie czują się w Portobello (również 800 zł za dobę) – do tego stopnia, że swego czasu Tina Turner postanowiła w jego okolicach kupić dom. GWIAZDY NA WAKACJACH Rockmani to też ludzie, a w hotelach nie zawsze zatrzymują się wyłącznie w trakcie tras koncertowych. Wakacyjna Ibiza to destynacja idealna. W końcu współczesna muzyczna historia wyspy zaczęła się właśnie od rocka. Gdy w latach 60. i 70. na hiszpańską wyspę zaczęli przybywać hipisi, w ślad za nimi ruszyły największe zespoły rockowe. Dopiero dużo później Ibizę zaczęto łączyć z muzyką taneczną. Mimo wszystko, wciąż pojawiają się tam m.in. Kasabian, Arctic Monkeys, Vampire Weekend. Jeszcze kilka lat temu można ich było spotkać w Ibiza Rocks Hotel. Za to w hotelu Pikes nie tylko zespół Wham! kręcił klip do piosenki „Club Tropicana”, ale przede wszystkim Freddie Mercury wyprawił huczne przyjęcie z okazji 41. urodzin. Nad basenem strzelały korki od 350 butelek szampana, fruwały balony dmuchane przez trzy dni przez obsługę hotelową, a potężny tort (dotarł w zastępstwie oryginalnego, upieczonego w kształcie Sagrady Familii, który zawalił się pod swoim ciężarem) ozdobiony nutami piosenki „Barcelona” osłodził cały wieczór takim gościom, jak członkowie Queen, Julio Iglesias, Grace Jones, Naomi Campbell czy Robert Plant. Następnego dnia manager Queen dostał rachunek, który dokładnie przejrzał. Obok 232 stłuczonych szklanek widniały 4 wódki z tonikiem, które kazał właścicielowi Pikes odjąć, bo jego zdaniem nikt tych drinków nie zamawiał. W końcu podszedł do nich Freddie, pytając w czym problem. Gdy dowiedział się, o co walczy manager, odpowiedział: „tu nie ma pomyłki, 4 wódki z tonikiem kupiłem dla barmanów. Płać”. Aby bawić się, jak Freddie, trzeba dziś w Pikes zapłacić za dobę ok. 700 zł. HOTELE, W KTÓRYCH SPOTKASZ GWIAZDY Fani zespołów, szczególnie dziś, w dobie mediów społecznościowych, nie mają szczególnie dużych problemów z namierzeniem miejsca pobytu idoli. A im więksi fani, tym większe z nimi kłopoty. Podczas pobytu dużych gwiazd w hotelach roi się od ochrony, choć zdarza się, że nawet to nie pomaga. Największe wyzwanie nie stanowią fani z ulicy, ale ci, którzy rezerwują pokoje w tym samym hotelu. Jeśli podejrzą na którym piętrze mieszkają muzycy, to koniec hotelowego spokoju. Chyba, że hotel należał do gwiazd… Tak było w latach 70. z irlandzkim zamkiem Barberstown Castle w County Kildare, którego właścicielem od 1978 roku był Eric Clapton. W hallu stał fortepian, przy którym często siadali najwięksi muzycy swych czasów, przyjaciele Claptona. Niejednokrotnie zdarzało się, że zaskoczeni goście schodzący na kolację przy instrumencie spotykali George’a Harrisona, Micka Jaggera, Marka Knopflera czy Boba Dylana. Hotel nie należy już do Claptona, ale ma się świetnie. Dla samych widoków (i historii) warto! Doba? Od 1350 zł. Wśród legend znajduje się też kultowy Chateau Marmont w Los Angeles. Słynący z ogromnej dyskrecji i ukrywający wiele historii, również tych tragicznych, jak śmierć Johna Belushi’ego z Blues Brothers (w bungalowie nr 3) w wyniku przedawkowania, czy absolutnego popadania w nałóg pomieszkującego w hotelu Johna Frusciante z Red Hot Chili Peppers. Powstało nawet powiedzenie: „Jeśli szukasz kłopotów, to tylko w Chateau Marmont”. A co z Warszawą? Tu największe zespoły najczęściej wybierają między Bristolem a Europejskim. W tym drugim, w 1967 roku, zatrzymali się Rolling Stonesi przed historycznym, pierwszym koncertem w Polsce. Podczas ostatniej trasy, również tu trafili. Dziś gwiazdy rocka mają zupełnie inne oczekiwania wobec hoteli niż ich poprzednicy. Nie chodzi już o jedną wielką, niekończącą się imprezę. A o co? O szybki internet i dobrze wyposażoną siłownię.
Miłosny trójkąt Pattie Boyd, George'a Harrisona i Erica Claptona. Przeczytaj fragment książki "Ballady i romanse" Mai Chitro
Jako pierwsi i jedyni mamy okazję zaprezentować fragment książki "Ballady i romanse", której autorką jest Maja Chitro, szefowa działu Kultura w magazynie ELLE. Pierwszy rozdział opisuje niezwykłą relację Pattie Boyd, George'a Harrisona i Erica Claptona.
20-latka krząta się po planie. Przed chwilą brała udział w zdjęciach. Miała krótką kwestię. Nawet nie zdanie. Słowo. To jedna z tych modelek, z którymi czas chcą spędzać wszyscy. Dziś ma włosy lekko wykręcone na końcach. Ma też sukienkę, niby dziewczęcą, ale rewolucyjnie zbyt krótką. Jednak uwagę skupiają chabrowe oczy, w których zmieściłby się cały swingujący Londyn. Podchodzi do niej rok starszy młodzieniec, wzbudzając wściekłe westchnienia innych dziewcząt. Na planie ich nie brakuje. I śmiało – mimo nieśmiałości, z której słynie – patrząc w te chabrowe oczy, pyta: Wyjdziesz za mnie? Cisza. A jeśli nie, to może chociaż pójdziesz ze mną dziś na kolację? Nie poszła. Miała narzeczonego, fotografa Erica Swayne’a. Nie układało im się, ale nie miało to znaczenia. Była zajęta. Minął tydzień. Chłopak ponowił ofertę, już skromniej. Sama kolacja. Ślub niekoniecznie. Przynajmniej nie teraz. Zgodziła się. Plan komedii muzycznej „A Hard Day’s Night” („Noc po ciężkim dniu”) w reżyserii Richarda Lestera okazał się przełomowy dla Pattie Boyd i Beatlesa George’a Harrisona. U szczytu beatlemanii udało mu się poznać dziewczynę idealną, żadną fankę. Pattie wolała inny typ muzyki. „Życie w czasach beatlemanii było absolutnie przerażające” – mówi dziś. – „Pamiętam, pewnego razu poszliśmy z przyjaciółmi obejrzeć koncert Beatlesów w Londynie. George poradził, żebym wyszła przed ostatnim numerem, który zagrają. Więc gdy skończyła się przedostatnia piosenka, wstałam i skierowaliśmy się ze znajomymi do najbliższego wyjścia. Ale za nami natychmiast ruszyły dziewczyny, fanki, szły krok w krok, aż nas dogoniły. Potem zaczęły mnie kopać, ciągnąć za włosy, popychać w głąb długiego korytarza. Krzyczały: »Nienawidzimy cię!«”. Nie był to łatwy moment dla partnerek Beatlesów, którzy w niewytłumaczalny, z dzisiejszej perspektywy, sposób obudzili w młodych dziewczętach niebezpieczny szał podszyty chorą fascynacją. Był to zresztą jeden z powodów, dla których czwórka z Liverpoolu przestała koncertować – nie tylko w obawie o bezpieczeństwo swoje czy bliskich, ale ryk rozdzierający gardła po prostu zagłuszał muzykę. George z kolegami z zespołu rozpoczął tak zwaną brytyjską inwazję, Boyd świetnie dawała sobie radę w modzie. Jej styl próbowała skopiować nawet Twiggy – a w latach 60. modelki samodzielnie stylizowały się do sesji komercyjnych. Łatwo było je rozpoznać na ulicach, bo najczęściej ciągnęły za sobą ciężkie torby wypełnione butami, kapeluszami, torebkami i przyborami do makijażu. Pattie w modelingu była wyjątkowo zdyscyplinowana, a korzenie tej dyscypliny sięgają jej dzieciństwa. Boyd przyszła na świat w 1944 roku w osnutej mgłą Wielkiej Brytanii, ale wychowała się z rodzeństwem w Kenii, u dziadków. To tam przenieśli się jej rodzice, bo w żadnym innym miejscu ojciec Jock Boyd, były lotnik RAF-u, po wypadku, w wyniku którego doznał poparzeń ręki i twarzy, nie mógł się odnaleźć. Ale przeprowadzka nic nie zmieniła. Pattie pamięta, że nie można z nim było nawiązać kontaktu. Matka Diana natomiast była wyjątkowo oschła. Gdy rozwiodła się, a potem ponownie wyszła za mąż, oznajmiła to zaskoczonym dzieciom, gdy wróciły na święta ze szkół z internatem: Co się tak gapicie? To wasz nowy ojciec. No już, przywitajcie się. Nowy ojciec okazał się nawet bardziej problematyczny niż ten biologiczny. Miał skłonności sadystyczne, dla żartu podpalał włosy Pattie. Miała tego dość. Jako 17-latka rzuciła szkołę i wyjechała do Londynu. Znalazła pracę – ponoć najnudniejszą w życiu – w salonie Elizabeth Arden. Ale to właśnie tam jedna z klientek zwróciła uwagę na wyjątkowo szczupłą sylwetkę i długie nogi dziewczyny, proponując jej pracę w modelingu. Czy Pattie, która marzyła o karierze Jane Shrimpton pozującej przed obiektywem Davida Baileya, mogło spotkać coś lepszego w Londynie lat 60.? Szybko odnalazła się w modnym świecie, zaprzyjaźniła się ze swingującymi rewolucjonistami, zamieszkała w Chelsea, a jej sąsiadką była Grace Coddington. Po antyki i ubrania vintage w soboty chadzała na Portobello Road w Notting Hill, ale jej znajomi dużo podróżowali po hipisowskim szlaku – do Afganistanu i Indii – i przywozili stamtąd egzotyczne ubrania. Wkrótce zaczęli jej robić zdjęcia wielcy tego czasu, wspomniany Bailey czy Brian Duffy. Potem pojawiła się w telewizyjnej reklamie chipsów Smith’s. Wyszło na tyle dobrze, że dostała maleńką rolę w filmie „A Hard Day’s Night”. Pattie i George byli parą miłą dla oka. Ślub wzięli w 1966 roku. Razem się bawili, razem spróbowali LSD, razem zainteresowali się religiami Wschodu. Pattie oddała się medytacji, do której zachęciła męża. Niestety, Harrison zaczął się we Wschodzie zatracać, podobnie jak w narkotykach. Widywała go coraz rzadziej, a on wcale czasu dla niej nie szukał. Miała to zmienić przeprowadzka z londyńskiego mieszkania, okupowanego przez rozwrzeszczane dziewczyny, do wiktoriańskiej, neogotyckiej posiadłości Friar Park. Wprowadzili się tam w 1970 roku. „To był dom wariatów. Nasze życie napędzały alkohol i kokaina” – narzekała w wydanej w 2007 roku książce „Wonderful Tonight: George Harrison, Eric Clapton and me”. Kokaina bardzo zmieniła George’a. Do tego dołożyły się napięcia związane z rozpadem Beatlesów. „Oddaliliśmy się od siebie, nie byliśmy razem szczęśliwi. A gdy jesteś nieszczęśliwy, zaczynasz się źle zachowywać”. „Źle” w słowniku Pattie oznacza niewierność, picie do upadłego i ciągłe, niebezpiecznie odległe tripy. I sytuację, kiedy we własnym domu przyłapała Harrisona w niedwuznacznym uścisku z żoną Ringo Starra, Maureen. Ale zanim do tego doszło, mąż napisał dla Boyd piosenkę, która według Franka Sinatry jest najpiękniejszym muzycznym wyznaniem miłosnym w historii. (To) coś... Pattie miała to „coś”. „Something” – zapisał George. Piosenka, która ukazała się na albumie „Abbey Road” w 1969 roku, powstawała bardzo długo. Jej tekst... Ach, te słowa jak na złość nie chciały się ułożyć. „Coś w jej ruchu / pociąga mnie jak...” No jak? – pytał George kolejno Johna, Paula i Ringo. Paul dał mu wskazówkę. Szukaj w każdym słowie, które przyjdzie ci do głowy. W końcu trafisz na to odpowiednie. Kolejne miesiące męki. Udało się. 25 lutego, w dniu 26 urodzin Harrisona. Mimo wszystko George wciąż nie był pewien utworu, dlatego postanowił zrobić prezent i podarować go Joe Cockerowi, który podczas nadchodzącego festiwalu Woodstock stał się szorstkim głosem nowego pokolenia. Po jakimś czasie Harrison jednak uznał, że to może być kawałek dla Beatlesów. Nie mylił się. Gdy „Something” usłyszał Lennon, powiedział, że to najlepsza piosenka z albumu. George nabrał wiatru w żagle. Dotąd jego utwory, w ograniczonej liczbie, zawsze nagrywano na stronach B 7-calowych singli, jako te mniej popularne. Tym razem szykował się komercyjny hit. Do dziś powstało ponad 200 coverów „Something”. Więcej doczekała się tylko napisana przez McCartneya piosenka „Yesterday”. „Pomyślałam, że jest piękna – mówiła Pattie. – Mam swoją ulubioną jej wersję – tę, którą George zagrał mi w kuchni w Kinfauns”. Inspiracją dla George’a była Boyd. Choć potem, gdy już źle się między nimi układało, a rozmowy małżeńskie zastępowały głucha cisza lub paraliżujący ryk, Harrisona irytowała ta miłosna interpretacja. Utrzymywał nawet, że to list miłosny do hinduistycznego Kryszny. Ale tej interpretacji zaprzecza odręcznie zapisany tekst, z ostatnim wersem, którego Harrison nigdy nie wyśpiewał: „I love that woman of mine” – kocham moją kobietę. Tylko Pattie. Klip powstał, gdy wszyscy Beatlesi poszli już własnymi ścieżkami. Zgodzili się natomiast, żeby sfilmować ich oddzielnie w ich rezydencjach. Był październik. John i Yoko przebywali nieopodal w Ascot, George i Pattie w Kinfauns w Esher, Ringo i Maureen w Brookfield w Elstead. Ale Paul i Linda byli daleko od nich, na szkockim ranczo Mull of Kintyre. Dostali więc wyjątkowe zadanie – mieli sami nagrać wideo. Wybrnęli z tego, doczepiając kamerę do tyłu traktora, aby zmieścić się razem w kadrze. Piosenka „Something” oparta jest na prostej strukturze. Żadne komplikacje nie są jej potrzebne. Na warsztat wzięli ją później między innymi Chet Baker, Frank Sinatra, Ray Charles, Elvis Presley, a nawet Ewa Bem. W każdej z nich czuć obecność Pattie. Mimo rozwodu i ciemności, które w pewnym momencie pogrążyły małżeństwo państwa Harrison, udało im się odbudować przyjaźń. „Miłością mojego życia był George. Jest ze mną na zawsze” – powiedziała Pattie w jednym z wywiadów. George Harrison zmarł w 2001 roku. W 2002 zorganizowano wielki koncert w londyńskiej Royal Albert Hall, podczas którego „Something” zaintonował na ukulele – ukochanym instrumencie Harrisona – Paul McCartney. „Something in the way she moves / attracts me like no other lover...”. („Coś w sposobie, w jaki się porusza / Pociąga mnie, jak u nikogo innego”). Dwie pierwsze zwrotki zaśpiewał tylko w towarzystwie tego instrumentu i delikatnych uderzeń perkusji Ringo. Przy trzeciej dołączyła orkiestra i najbliższy przyjaciel Harrisona – Eric Clapton. Clapton śpiewający: „Something in the things she shows me / I don’t want to leave her now” („Coś w rzeczach, które mi pokazuje / Nie chcę jej teraz opuszczać”) jest chwilą, w której cichnie wszechświat. Słowa napisane dla żony przez George’a recytuje mężczyzna, który tę kobietę również kochał. Z tym że nieprzytomnie. I też napisał dla niej piosenkę – krzyk rozpaczy. Miłosny trójkąt się dopełnił. View oEmbed on the source website (Nie)możliwa Byli najlepszymi kumplami. Clapton był już cenionym gitarzystą, bardzo zdolnym i lubianym. Wielokrotnie grywał z Harrisonem, często też razem wychodzili. Gdy George związał się z Pattie, wychodzili razem. Coś jednak w tej całej sielance nie dawało Ericowi spokoju. Okazało się, że chodzi o Boyd. „Ani George, ani Eric nie potrafili komunikować swoich uczuć w normalnych rozmowach” – narzekała. A więc i jeden, i drugi postanowili wyznać jej miłość piosenką. „Something” nuciło już pół świata, gdy pewnego dnia, kiedy Pattie krzątała się po kuchni, dostarczono jej krótki liścik. Wyznanie miłosne od tajemniczego wielbiciela podpisanego „E.”. Był 1970 rok. Boyd pokazała list Harrisonowi, ten zbył ją śmiechem. A co to za pomysł? List miłosny? Tajemniczy wielbiciel? Bajek ci się zachciało. Wieczorem odwiedził ich Clapton. To on. Tajemniczy adorator. Byli przyjaciółmi, więc fakt, że coraz częściej przebywali ze sobą, niekoniecznie wzbudzał podejrzenia. Tym bardziej że obecności George’a Pattie od długiego czasu już nie czuła – miał w głowie inne sprawy. I inne kobiety. Z Claptonem czas płynął inaczej, czuła, że jest pożądana, ważna. Aż za bardzo. Clapton, jak to artysta, stracił głowę dla dziewczyny, której mieć nie mógł – dla żony najlepszego przyjaciela. Fascynacja była na tyle intensywna, że doprowadziła go niemal do szaleństwa. W tym czasie gitarzysta był również blisko z przyjacielem, Abdalquadirem as-Sufim, który uznał, że na miłosne bolączki Erica może pomóc historia „Romea i Julii Wschodu” (jak nazywał ją Lord Byron) – Lajli i Madżnuna, spisana przez XII-wiecznego poetę, Nizamiego Ganjaviego. Lajla była księżniczką wydaną za mąż za mężczyznę, którego nie kochała. Quay miał na jej punkcie obsesję, pochłonęło go bez reszty pisanie wierszy miłosnych dla Lajli, dlatego przylgnął do niego przydomek Madżnun – szaleniec. Takim samym szaleńcem był Clapton, nic więc dziwnego, że w arabskiej historii odnalazł siebie. Tego dnia Pattie i Eric mieli spotkać się wieczorem na przyjęciu w domu menedżera Claptona. Koło południa zadzwonił telefon. Przyjdź teraz, natychmiast muszę ci coś pokazać. Pattie wyszła pospiesznie z domu, nie mówiąc nikomu, dokąd się wybiera. Wkrótce dotarła do jego mieszkania. Posłuchaj. Eric włożył taśmę do odtwarzacza. „What'll you do when you get lonely / And nobody's waiting by your side?/ You’ve been running and hiding much too long / You know it's just your foolish pride” – usłyszała. To pierwsza zwrotka „Layli”. Piosenki zrodzonej z cierpienia i tęsknoty, w warstwie wokalnej do bólu surowej. Najważniejsze wyznanie dla Boyd z albumu grupy Derek and the Dominos. Początkowo Clapton myślał o balladzie, ale z charakterystycznym mocnym riffem gitarowym wybrzmiała cała rezygnacja, pasja i furia. Po raz pierwszy. Po raz drugi. Po raz trzeci. Z każdym kolejnym odtworzeniem obserwował najmniejsze ruchy mięśni na twarzy Pattie. Znalazł tam tylko przerażenie. Eric złożył jej publiczną deklarację miłości, a ona nie chciała zostawić męża. Każdy, kto słyszał „Laylę”, wiedział dla kogo powstała. Pattie była zachwycona, ale spanikowała. Robiło się zbyt gęsto. Clapton zrezygnowany rzucił: „Nie udało się. Wszystko to na nic”. Sytuacja była tym bardziej trudna, że Clapton w tym czasie mieszkał z Paulą, młodszą siostrą Pattie. Gdy Paula usłyszała słowa „Layli”, spakowała się i zatrzasnęła za sobą drzwi. Długo jeszcze miała żal, że muzyk wykorzystał ją po to, żeby zbliżyć się do jej starszej siostry. Wieczorem, jak gdyby nigdy nic, odbyło się planowane przyjęcie. Harrison kręcił się między gośćmi, zniecierpliwiony nie mógł znaleźć żony. W końcu dostrzegł ją w oddali, w ogrodzie. Razem z Claptonem. Co tu się dzieje? Zapytał. Jestem zakochany w twojej żonie – odpowiedział Eric. Twarz George’a spurpurowiała. Zdążył tylko rzucić, że Boyd ma minutę, żeby zdecydować, z kim wraca do domu. Wróciła z mężem. Jak się miało okazać, nie na długo. „Layla” w 1970 roku nie radziła sobie najlepiej na listach przebojów. Jej skrócona, radiowa wersja nie porwała miłośników rocka, choć miało się to zmienić, gdy Clapton wydał ją ponownie dwa lata później. Początkowa porażka singla i odrzucenie przez ukochaną zawiodło go w mrok ciężkich narkotyków. „Angażowałem się w znajomość z kobietą, która była żoną mojego najlepszego przyjaciela. Miałem nowy zespół, narkotyków wokół było tyle, ile tylko chciałem. Przerażała mnie konieczność podejmowania decyzji zawodowych i osobistych. Narkotyki chyba pomogły mi wtedy się trochę znieczulić”. Clapton się nie poddał i szukał innych sposobów na zdobycie żony przyjaciela. Machał jej przed oczami fiolką heroiny, grożąc, że wstrzyknie całość, jeśli z nim nie ucieknie. Odmówiła. Clapton przez cztery lata nie mógł wyjść z nałogu. Nie zapomniał jednak o Pattie. A ona o nim. Gdy związek z Harrisonem już właściwie przestał istnieć, w 1974 roku oficjalnie związała się z Claptonem. Ale podobnie jak w prawdziwej historii Lajli i Madżnuna, tu też nie mogło być happy endu. Krótko przed ślubem pary w 1979 roku Clapton napisał inną balladę dla Pattie – „Wonderful Tonight”. Powstała w trakcie przygotowań narzeczonej przed wspólnym wieczornym wyjściem. Ona zmieniała sukienki, on zapisywał kolejne nuty. W kilkadziesiąt minut powstał jeden z największych hitów. I znów muzą była Boyd. Ale to Claptonowi nie wystarczyło. Okazało się, że żył po to, żeby za Pattie gonić. Zdobyta – nie wzbudzała już takich emocji. Szukał ich w ramionach innych. W końcu w połowie lat 80. przyznał się, że jest kobieta, która nosi pod sercem jego dziecko. Zakochał się. Wtedy, gdy Boyd poddawała się ostatniej próbie in vitro. Dla niej był to koniec. Rozwiedli się w 1989 roku. „Był to związek pełen ekstremów, złamanych serc, ale też radości i śmiechu” – wspomina dziś Boyd. Wciąż też „Something” i „Layla” ściskają ją w trzewiach. Nie tylko ją. „Za każdym razem, gdy gram »Laylę«, coś mnie skręca. Za każdym razem, choć minęło tyle lat” – mówił Clapton w obszernym wywiadzie w magazynie „Uncut”. „Layla” ożyła raz jeszcze w wersji akustycznej, którą muzyk nagrał podczas koncertu w ramach projektu MTV Unplugged w 1992 roku. Rok później otrzymała zasłużoną statuetkę Grammy. View oEmbed on the source website Zarówno „Something”, jak i „Layla” są muzycznym obrazem tego, do czego może prowadzić miłość, nad którą rzadko panujemy. Strąca bogów z rockowego Olimpu wprost między nas, zwyczajnych śmiertelników. Bo jeśli chodzi o uczucia, jesteśmy tacy sami. "Ballady i romanse" autorstwa Mai Chitro można kupić na platformie how2.shop.
Najlepsze zagraniczne płyty w historii muzyki, które musisz znać przed 30
Płyty zagraniczne, które musisz znać przed trzydziestką? Przejrzeliśmy rankingi najważniejszych albumów wszech czasów według prestiżowych magazynów. Poznajcie 30 płyt, które najczęściej przewijały się w zestawieniach The Rolling Stone, Pitchfork, The Independent i Billboard.
Najlepsze płyty w historii muzyki, kórych wstyd nie znać 30-letni bohater powieści "Wierność w stereo" uwielbia tworzyć rankingi płyt. Mieszka w maleńkim mieszkaniu w otoczeniu winyli i kompaktów, a swoich przyjaciół dobiera według preferencji muzycznych. Powieść Nicka Hornby'ego natychmiast stała się bestsellerem i (z sukcesem) została zekranizowana w 2000 roku przez Stephena Frearsa. My też postanowiliśmy wcielić się w Roba Fleminga i stworzyć top 30 płyt, które trzeba znać przed trzydziestką. Żeby nie być wyrocznią, oparliśmy się też na rekomendacjach przygotowanych przez redaktorów kultowych w historii magazynów i serwisów muzycznych. Pierwsza dziesiątka płyt, które trzeba znać przed trzydziestką nie powinna być dla nikogo zaskoczeniem. Te albumy przewijały się we wszystkich rankingach "najważniejszych płyt wszech czasów" opublikowanych przez m.in. Rolling Stone, NME, Pitchfork, Mixmag, Guardian i Billboard. Najczęściej pojawiającym się zespołem jest czwórka z Liverpoolu, czyli The Beatles. Z kolei, najbardziej docenianym albumem w ich karierze jest "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" z 1967 roku. W rankingach swoje stałe miejsce ma też koncept-album "The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars" Davida Bowiego i "Nevermind" Nirvany z 1991 roku. Doceniany jest też "Master of Puppets" Metalliki z 1986 roku. To pierwsza płyta w dyskografii zespołu, która zyskała status platyny i jednocześnie jeden z najważniejszych albumów metalowych w historii. Czytaj też: Ciekawe biografie muzyków >> Płyty, które musisz znać przed 30. - TOP 10 10. "My Beautiful Dark Twisted Fantasy", Kanye West Ten album powstawał w trudnym dla Kanye Westa okresie - raper nie miał najlepszej prasy po incydencie z Taylor Swift na MTV Video Music Awards. Wydany w 2010 roku "My Beautiful Dark Twisted Fantasy" spotkał się jednak z uznaniem zarówno ze strony krytyków i słuchaczy. Motywem przewodnim albumu były baleriny, które pojawiły się w 34-minutowym klipie do numeru "Runaway". Jak to bywa w przypadku tego artysty, nie obyło się bez kontrowersji. Okładka z obrazem autorstwa George'a Condo przedstawiającym siedzącą okrakiem nagą kobietę-feniks, została ocenzurowana przez niektóre sklepy. 9. "Exile on Main Street", The Rolling Stones Jeden z najważniejszych albumów w dyskografii Rolling Stones. To pożegnanie z ruchem "flower power" i początek nowego etapu w karierze brytyjskiego zespołu. Wyróżnia go różnorodność gatunkowa spod znaku bluesa, country i R&B i gospel. Album był nagrywany w różnych miejscach, m.in. na południu Francji. Okoliczności powstania "Exile on Main Street" przeczytacie w biografii Keitha Richardsa, "Life". 8. "The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars", David Bowie To jeden z najważniejszych albumów lat 70., który wyniósł Davida Bowiego na szczyt. Glam-rockowa płyta opowiada historię kosmity, który spadł na Ziemię i został gwiazdą rocka. Stało się dokładnie tak jak wymyślił to sobie David Bowie. Ziggy Stardust występował w ekstrawaganckich fryzurach i kostiumach autorstwa m.in. Kensai Yamamoto. Publiczność go pokochała. W 1973 roku David Bowie postanowił "uśmiercić" swojego bohatera na scenie. 7. "To Pimp a Butterfly", Kendrick Lamar To najmłodszy album na naszej liście. "To Pimp a Butterfly" ukazał się w 2015 roku i z miejsca został okrzyknięty albumem dekady! Teksty Kendricka Lamara są uznawane za głos pokolenia, a sam raper jest nazywany współczesnym Bobem Dylanem. Przypomnijmy, że obaj panowie mają na koncie nagrodę Pulitzera. 6. "London Calling" The Clash Album z 1979 roku jest fundamentem brytyjskiego punk rocka. Na "London Calling" słychać elementy takich stylów w muzyce jak: ska, pop, soul, rockabilly i reggae. Joe Strummer w zaangażowanych politycznie tekstach porusza problemy bezrobocia, rasizmu i konfliktów rasowych i narkotyków. Zespół wywarł duży wpływ na inne formacje, np. Public Enemy wymieniają The Clash jako najważniejszą inspirację. 5. "Nevermind" Nirvana Jedna z najważniejszych płyt lat. 90. Niemal wszystkie utwory napisał Kurt Cobain. Bardzo osobiste i mroczne teksty muzyka stały się hymnami pokolenia X. To dzięki "Nevermind" Kurt Cobain stał się idolem nastolatków, głosem pokolenia, a także (na swoje nieszczęście) ikoną stylu. Album w znacznej części przyczynił się do popularyzacji grunge'u i uczynił z niego subkulturę. 4. "Horses" Patti Smith Debiutancki album matki chrzestnej punk rocka i jednej z najważniejszych artystek muzyki alternatywnej. Na "Horses" Patti Smith w mistrzowski sposób łączy punk rocka z poezją. Teksty piosenek nawiązują do dzieł Charlesa Baudelaire’a, Williama Blake’a, oraz wielkiego idola Smith, Arthura Rimbauda. Dziś do inspiracji jej twórczością przyznają się m.in. Michael Stipe (R.E.M.), PJ Harvey, czy The Libertines. 3. "Thriller", Michael Jackson Jeśli "Off the Wall" z 1979 roku był przełomem w karierze Michaela Jacksona, to "Thriller" był trzęsieniem ziemi. Album przez 37 tygodni był numerem jeden na liście przebojów Billboard i przyczynił się do przełamania barier rasowych w muzyce rozrywkowej. „Billie Jean” wyniósł piosenkarza na szczyty list przebojów, a „Beat It” ostatecznie potwierdził sukces albumu. Solo gitarowe w tym utworze zagrał gitarzysta Eddie Van Halen. Do historii przeszedł też 14-minutowy teledysk do utworu "Thriller". 2. "OK Computer", Radiohead O tym albumie mówi się, że to "kamień milowy" w historii muzyki alternatywnej. "OK Computer" zawiera pełne niepokoju single "Paranoid Android", "No Surprises" i "Karma Police". Płyta jest komentarzem do kondycji współczesnego człowieka i (jak zauważył Bartek Chaciński) dobrze oddaje tzw. ducha czasów. Niesamowite, jak dobrze słucha się tego albumu po 21 latach! 1. "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band", The Beatles Jeden z najważniejszych albumów koncepcyjnych w historii muzyki i najważniejszy album rockowy według magazynu Rolling Stone. "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" jest wyjątkowy pod względem brzmienia, kompozycji i oprawy graficznej. Na popartowej okładce widać czterech członków The Beatles ubranych w odświętne uniformy. Otaczają ich wycięte z kartonu naturalnej wielkości wizerunki znanych osób. Podobno wśród znamienitych gości miał znaleźć się Jezus Chrystus i Adolf Hitler, ale muzycy ostatecznie zrezygnowali z wywołania pewnego skandalu. Z kolei, u stóp muzyków leżą dziwaczne rekwizyty: pluszowy wąż, japońska figurka, kamienna figurka królewny Śnieżki, tuba, krasnal ogrodowy itd. "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" to również przełomowa płyta dla czwórki z Liverpoolu: Dla Beatlesów była pożegnaniem z identycznymi garniturami, trasami koncertowymi, taśmowym tworzeniem płyt. - czytamy w uzasadnieniu. Najlepsze płyty, które musisz znać przed 30. Pełna Lista >>> Czytaj też: Najbardziej erotyczne teledyski świata >>