Najmocniejszy film wojenny ostatnich dekad. Telewizja często puszcza go dopiero późnym wieczorem
„Pianista” Romana Polańskiego to jeden z tych filmów, które włączasz „na chwilę” późnym wieczorem, a potem już nie jesteś w stanie odejść od ekranu. Dostępny na VOD TVP, wciąż wraca jako jedno z najbardziej poruszających świadectw II wojny światowej.
Są filmy, które nie potrzebują premiery ani specjalnej okazji, żeby wrócić do widzów. Wystarczy przypadkowe przełączenie kanałów późnym wieczorem albo chwila scrollowania katalogu VOD. I nagle okazuje się, że zamiast planowanego „na chwilę przed snem” seansu, zostajemy z filmem do samego końca. „Pianista” Romana Polańskiego należy dokładnie do tej kategorii. To jedno z najmocniejszych dzieł kina wojennego ostatnich dekad - film, który nie tylko opowiada historię Władysława Szpilmana, ale też wciąga widza w rzeczywistość, z której trudno się emocjonalnie wycofać. Dostępny na VOD TVP, a także regularnie emitowany w telewizji (często późnym wieczorem), wciąż wraca do widzów w najmniej oczywistych momentach - i za każdym razem działa równie mocno. „Pianista” - film, który nie pozwala o sobie zapomnieć „Pianista” Romana Polańskiego powstał w 2002 roku i od razu stał się jednym z najważniejszych filmów wojennych ostatnich dwóch dekad. Oparty na wspomnieniach Władysława Szpilmana - polskiego pianisty, kompozytora i muzyka radiowego pochodzenia żydowskiego, znanego z pracy w Polskim Radiu w Warszawie - opowiada historię przetrwania w brutalnym świecie II wojny światowej. Film trwa 143 minuty, a każdy jego element - od zdjęć Pawła Edelmana, przez muzykę Wojciecha Kilara (tak tego od Poloneza w „Panu Tadeuszu” i Walca w „Trędowatej”), aż po scenariusz Ronalda Harwooda - działa jak perfekcyjnie skomponowana symfonia emocji. Historia Szpilmana zaczyna się w przededniu wojny. Jako młody pianista i kompozytor zdobył już uznanie, a słuchacze Polskiego Radia mogli podziwiać jego recitale Chopina na żywo. Kiedy Niemcy wkraczają do Warszawy, życie Szpilmana diametralnie się zmienia. Stopniowo traci wszystko - wolność, bezpieczeństwo, bliskich. Miasto, które znał, staje się polem zniszczenia i grozy. Polański prowadzi widza przez kolejne etapy okupacji w sposób powściągliwy, niemal dokumentalny, pozwalając, by widz sam poczuł ciężar tamtych czasów. View oEmbed on the source website Muzyka Fryderyka Chopina jako ostatnia ostoja człowieczeństwa Jednym z najbardziej poruszających elementów filmu jest muzyka. Chopin towarzyszy Szpilmanowi w jego wędrówce, dając mu siłę i nadzieję. Scena, w której pianista gra dla niemieckiego oficera Hosenfelda, jest niemal transcendentalna - fortepian staje się w niej językiem ludzkiego bólu i odwagi. To moment, który pamięta się długo, bo w jednym ujęciu zawiera cały dramat wojny, samotność i siłę przetrwania. Adrien Brody wciela się w Szpilmana w sposób absolutnie mistrzowski. Jego transformacja fizyczna i emocjonalna jest minimalistyczna, a zarazem niezwykle intensywna - każdy gest, każdy spojrzenie mają znaczenie. Obok Brody’ego nie można przejść obojętnie wobec Thomasa Kretschmanna w roli Hosenfelda, ani Franka Finlaya i Maureen Lipman jako rodziców Szpilmana. To aktorstwo, które sprawia, że historia nabiera prawdziwej ludzkiej głębi. Scenografia filmu to kolejny powód, dla którego „Pianista” jest tak wyjątkowy. Zgliszcza ulic, opuszczone kamienice, niemal księżycowy krajobraz miasta w ostatnich scenach - to wszystko oddaje brutalną autentyczność okupowanej Warszawy. Polański z chirurgiczną precyzją rekonstruuje przeszłość, pozwalając widzowi niemal poczuć kurz, popiół i strach panujący w mieście. Jakie nagrody otrzymał „Pianista”? „Pianista” zdobył trzy Oscary - dla najlepszego reżysera, najlepszego aktora pierwszoplanowego i za scenariusz adaptowany. Dodatkowo film został nagrodzony Złotą Palmą w Cannes, licznymi nagrodami BAFTA i Césara. To dowód na uniwersalny przekaz filmu - o kruchości życia, sile sztuki i niezłomności człowieka - który poruszył i wciąż niezmiennie, od ponad 20 lat porusza widzów na całym świecie. Film od lat również utrzymuje się w ścisłej czołówce najlepiej ocenianych filmów wojennych. Na Rotten Tomatoes ma około 95% pozytywnych recenzji krytyków i status „Certified Fresh”, a widzowie oceniają go równie wysoko — na poziomie ponad 90% pozytywnych opinii. Na Metacritic film osiąga wynik 85/100, co oznacza „universal acclaim”, czyli powszechne uznanie krytyków. W Polsce na Filmwebie utrzymuje ocenę około 8,3/10, co tylko potwierdza jego status jednego z najważniejszych i najbardziej poruszających filmów o II wojnie światowej. Dlaczego wracam do „Pianisty” za każdym razem? Bo to film, który zmusza do refleksji. Nie opowiada o bohaterach wojennych w hollywoodzkim stylu - tu głównym bohaterem jest sama wojna, a Szpilman staje się świadkiem i sprawozdawcą wydarzeń. Jego walka o przetrwanie, ból, strach i bezbronność są uniwersalne. Nawet po latach film nie traci mocy - zmusza do współodczuwania, do spojrzenia w oczy historii i w jej brutalną prawdę. Dzieło Romana Polańskiego można dziś obejrzeć online na platformie VOD TVP - za darmo. „Pianista” to dzieło, które łączy rzetelność historyczną, kunszt reżyserii, aktorstwa i muzyki w coś więcej niż film - w emocjonalne doświadczenie, które pozostaje z widzem na zawsze. Nie daje łatwego zamknięcia. Zostawia tylko jedno zdanie, które wraca długo po seansie: „ludzie ludziom zgotowali ten los” - i nadzieję, że nigdy nie stanie się ono aktualne ponownie. I choć znam każdą scenę na pamięć, wciąż potrafi mnie wzruszyć do łez. I sprawić, że patrzę na miasto w którym mieszkam - zupełnie inaczej.
Nie Netflix, nie HBO. Ten nowy kryminał będzie można oglądać wyłącznie w TV
Choć dziś niemal wszystko oglądamy w streamingu, ten kryminał będzie można zobaczyć tylko w telewizji. Jego bohater stracił wzrok, ale nie instynkt śledczego. A to wystarczy, by rozwiązywać sprawy, których inni nie potrafią zamknąć.
W telewizji na wakacje pojawi się nowy, austriacki serial kryminalny - „Niewidomy detektyw”. Akcja rozgrywa się w Wiedniu, a w centrum wydarzeń stoi Alexander Haller - były główny inspektor, który po zamachu z użyciem samochodu pułapki traci wzrok i ukochaną kobietę. Kiedy skazany za atak mężczyzna ucieka z więzienia, Haller wraca do sprawy, tym razem poza systemem, z taksówkarzem Nikolaiem Falkiem u boku. „Niewidomy detektyw” - nowy serial kryminalny dostępny tylko w TV W tym kryminale miasto nie jest tylko tłem, ale nerwem opowieści: Wiedeń, elegancki i chłodny jak fasada secesyjnej kamienicy, skrywa brudne zakamarki świata brutalnych przestępstw. To właśnie tam Haller podejmuje decyzję o odejściu z policji po tragedii, która w jednej chwili zabiera mu dotychczasowe życie. Utrata wzroku mogłaby zamknąć każdy rozdział, a jednak tu staje się początkiem kolejnego - bardziej ryzykownego, bo prowadzonego bez odznaki i bez parasola instytucji. Powrót sprawy po ucieczce skazanego sprawcy uruchamia serię zdarzeń, w których liczy się refleks i upór. Haller, pozbawiony wsparcia dawnych kolegów, wybiera drogę prywatnego śledztwa. Stawka pozostaje osobista i bezlitosna: dotarcie do prawdy o dniu zamachu i rozplątanie historii, która wciąż pulsuje bólem, ale też determinacją. W świecie, gdzie przeciwnicy potrafią zniknąć szybciej niż trop, każde przeoczenie może kosztować więcej niż spokój. View oEmbed on the source website Duet, którego nikt się nie spodziewał, gra o czas i życie Siłą „Niewidomego detektywa” jest duet zbudowany na kontraście. Haller nie działa sam – do współpracy wciąga Nikolai’a Falka, zwanego Niko: obrotnego taksówkarza z Berlina, który staje się jego „oczami w terenie”. Ten układ ma w sobie napięcie znane z najlepszych opowieści o partnerstwie wbrew okolicznościom: z jednej strony doświadczenie i instynkt śledczego, z drugiej mobilność, spryt i obecność na ulicy. Ich prywatne dochodzenie prowadzi w głąb świata bezwzględnych przestępców, porwań i morderstw. Z odcinka na odcinek rośnie poczucie wyścigu z czasem, bo tropy nie układają się w wygodną linię, tylko w labirynt. Sprawa okazuje się bardziej skomplikowana, niż można było zakładać na starcie, a lekceważenie niewidomego detektywa przez ludzi, których ściga, zaczyna działać na jego korzyść. To przewaga budowana nie siłą, lecz konsekwencją – i odwagą, by poruszać się po omacku tam, gdzie inni widzą wyłącznie chaos. „Niewidomy detektyw” - kiedy i gdzie oglądać? Emisja została rozpisana jasno: premierowy odcinek widzowie zobaczą 10 czerwca o 22:00 na 13 Ulica. Kolejne epizody będą pojawiać się w każdą środę, a finał sezonu zaplanowano na 2 września. Taki rytm sprzyja serialom, które lubią zostawić widza z niedosytem – i z myślą, że prawda rzadko przychodzi od razu, częściej odsłania się warstwami. W obsadzie znaleźli się: Philipp Hochmair („Konferencja w Wannsee”, „Freud”), Andreas Guenther („Telefon 110”, „Bractwo czerwonej opaski”), Stipe Erceg, Patricia Aulitzy, Jaschka Lämmert, Julia Franz Richter, Sabin Tambrea, Aenne Schwarz oraz Sascha Geršak. Za produkcję odpowiadają Tivoli Film Produktion i Mona Film, światową dystrybucją zajmuje się Seven.One Studios International, a producentami są Thomas Hroch i Gerald Podgornig. To zestaw nazwisk i firm, który zapowiada kryminał skrojony precyzyjnie: z napięciem, mocnym punktem wyjścia i bohaterem, którego nie da się zignorować.
Dziś w TV hollywoodzki hit z niemal perfekcyjnymi ocenami. Jeśli kochacie nosić sneakersy, musicie go zobaczyć
Ten film to nie tylko historia sportu, ale też moment, który na zawsze zmienił modę uliczną. „Air” opowiada o kulisach powstania kultowych butów, które dziś nosi cały świat. Tytuł, który zdobył aż 97% pozytywnych opinii widzów zobaczysz dziś wieczorem w telewizji.
Dzisiejszy wieczór, 5 maja, ma w ramówce Polsatu jeden mocny punkt dla tych, którzy wolą kino od stadionowych emocji (które zawładną telewizyjną jedynką). Stacja pokaże film „Air” (2023). Ben Affleck sięga tu po historię, która pachnie archiwalnym papierem z działu marketingu, a jednocześnie ma tempo rozmowy prowadzonej na ostatniej prostej przed wielkim dealem. Polsat dziś z megahitem. Umowa, która zamieniła sport w styl „Air” jest biograficzną komedią sportową, ale w praktyce działa jak elegancko skrojony film o ambicji i ryzyku. Oś fabuły jest konkretna: Sonny Vaccaro, pracownik Nike, stawia sobie cel pozornie niemożliwy - przekonać młodego Michaela Jordana do współpracy i zbudować wokół niego linię, która z czasem stanie się synonimem prestiżu. Najciekawsze w tej opowieści jest to, jak reżyser prowadzi napięcie tam, gdzie teoretycznie rządzą tabelki i prognozy sprzedaży. W świecie, w którym decyzje ważą więcej niż głośne hasła, każda rozmowa staje się próbą charakteru. To właśnie dlatego film o produkcie - o butach, które przeszły drogę od sportowego sprzętu do popkulturowej ikony - potrafi wywołać autentyczne emocje. View oEmbed on the source website Sneakersy, które zmieniły wszystko Na początku były tylko jednym z wielu modeli - dziś są symbolem stylu, statusu i całej kultury ulicznej. Air Jordan, stworzone dla Michael Jordan we współpracy z Nike, wywróciły modę do góry nogami: wprowadziły kolor, odwagę i sportowy luz do codziennego ubioru. To właśnie od nich zaczęła się historia sneakersów jako elementu stylizacji, a nie tylko sprzętu sportowego. Dziś noszą je wszyscy - od fanów koszykówki po największe gwiazdy mody - a ich kolejne odsłony wciąż wyprzedają się w kilka minut. „Air” pokazuje moment, w którym to wszystko dopiero się zaczynało - i trudno oderwać od tego wzrok. Gwiazdorska obsada i Ben Affleck za kamerą Za sterami stoi Ben Affleck, a scenariusz napisał Alex Convery. W obsadzie pojawiają się m.in. Matt Damon, Jason Bateman oraz sam Affleck, a także Chris Messina, Chris Tucker, Viola Davis i Marlon Wayans. Ten zestaw nazwisk nie jest tylko ozdobą plakatu: film korzysta z energii aktorów, którzy potrafią zagrać dialogi tak, by brzmiały jak błyskawiczne szachy – ruch, riposta, kontrruch. Affleck jako reżyser prowadzi opowieść w stylu wyrafinowanym i przystępnym zarazem. To kino gładkie jak dobrze wypolerowana skóra, ale z wyczuwalnym nerwem. I nawet jeśli ktoś zwykle omija biografie sportowe szerokim łukiem, tutaj dostaje historię o odwadze w biznesie i o determinacji, która w popkulturze działa niemal jak dom mody: tworzy legendę, zanim jeszcze pojawi się gotowy produkt. Liczby robią wrażenie, choć kino nie nagrodziło go frekwencją „Air” ma bardzo mocny odbiór krytyków i widzów. Na Rotten Tomatoes film zebrał 93% pozytywnych opinii krytyków oraz 97% widzów. Produkcja została także zauważona w sezonie nagród: ma łącznie 5 nagród i 49 nominacji, w tym dwie nominacje do Złotych Globów – dla najlepszego musicalu lub komedii oraz dla najlepszego aktora w musicalu lub komedii. Jednocześnie historia jego wyników finansowych jest bardziej niejednoznaczna: budżet wyniósł około 90 mln dolarów, a wpływy kinowe były niemal na podobnym poziomie, co oceniano jako rozczarowujące względem potencjału. To ciekawy paradoks naszych czasów: tytuł, który świetnie funkcjonuje jako rozmowa o marce i micie, w kinach nie wywołał takiego efektu „must-see”, jakiego można by się spodziewać. Dla widzów w Polsce dziś liczy się jednak przede wszystkim jedno: telewizyjna emisja. Jeśli wieczorem masz ochotę na kino, które jest jednocześnie lekkie w tonie i precyzyjne w opowiadaniu o stawce, Polsat o 21:35 ma propozycję skrojoną na jeden intensywny seans. A jeśli seans w ramówce nie pasuje do planów, film pozostaje dostępny online na Prime Video.
Polacy nie pójdą dziś szybko spać. Polsat pokaże jeden z najmocniejszych filmów z Bogusławem Lindą w roli głównej
Dziś wieczorem Polsat pokaże „Psy 3. W imię zasad” - surowy i bezkompromisowy film Władysława Pasikowskiego o starzeniu się, dawnych grzechach i przeszłości, która prędzej czy później zawsze wraca po swoje. W roli głównej charyzmatyczny Bogusław Linda.
„Psy” i „Psy 2. Ostatnia krew” to filmy, które na trwałe weszły do historii polskiego kina lat 90. Władysław Pasikowski stworzył wtedy opowieść, która była czymś więcej niż tylko sensacyjnym kinem - stała się zapisem transformacji, brutalnej rzeczywistości i rozczarowań tamtego czasu. To właśnie z tych filmów pochodzą cytaty, które weszły do codziennego języka i do dziś funkcjonują w popkulturze. Kultowe „Nie chce mi się z tobą gadać” czy „W imię zasad” stały się nie tylko dialogami filmowymi, ale wręcz skrótem myślowym dla całej epoki i stylu narracji Pasikowskiego. Ogromną rolę odegrał też Bogusław Linda jako Franz Maurer - postać chłodna, ironiczna, a jednocześnie niezwykle wyrazista, która ugruntowała jego status jednej z ikon polskiego kina. To właśnie dzięki takim rolom „Psy” do dziś mają status filmu kultowego, do którego wraca się nie tylko z nostalgii, ale i z przekonaniem, że to wciąż kino bardzo mocne i aktualne. „Psy 3. W imię zasad” dzisiaj w TV. O czym jest 3 część kultowego polskiego filmu? Wieczór 27 kwietnia ma w ramówce Polsatu ciężar mocnego, filmowego akcentu: stacja pokaże „Psy 3. W imię zasad” Władysława Pasikowskiego. To powrót do świata, który dla wielu widzów jest jak kultowy refren, znany na pamięć, ale wciąż potrafiący przyspieszyć puls. Na ekranie znów pojawi się Bogusław Linda jako Franciszek „Franz” Maurer, a wraz z nim aktorzy, których twarze na trwałe wrosły w legendę serii. Trzecia część zaczyna się od momentu, który natychmiast ustawia stawkę: po 25 latach z więzienia wychodzi Franz Maurer. Trafia do Polski, która nie przypomina tej, którą zostawił. Dawne zasady przestają działać jak kompas, a lojalność zyskuje nowe znaczenia, bardziej niejednoznaczne, czasem wygodne, czasem bezlitosne. Pasikowski prowadzi bohatera przez przestrzeń, w której nostalgia zderza się z twardą teraźniejszością, a znajome kody nagle wymagają nowego odczytania. To także opowieść o spotkaniu, które uruchamia mechanizm większy niż pojedyncza decyzja. Los Franza splata się z dawnymi znajomymi: Waldkiem „Nowym” (Cezary Pazura), Wolfem (Artur Żmijewski) oraz Stopczykiem (Edward Linde-Lubaszenko). Sama obecność tej czwórki działa jak iskra rzucona na suchą trawę. Zderzają się charaktery, interesy i pamięć wspólnej przeszłości, a wydarzenia zaczynają nabierać tempa. View oEmbed on the source website Kultowa obsada na pierwszym planie, nowe twarze podkręcają napięcie W „Psach 3. W imię zasad” jest coś z elegancji dobrze skrojonego płaszcza: rozpoznawalna linia, wyrazisty styl, a jednocześnie wyczuwalna potrzeba dopowiedzenia nowego rozdziału. Powroty do ról działają jak mocny punkt odniesienia, zwłaszcza gdy na ekranie pojawiają się Linda, Pazura, Żmijewski i Linde-Lubaszenko. To obsada, która dla polskiej popkultury stała się znakiem epoki, a jej energia wciąż potrafi dominować kadr. Jednocześnie ta odsłona nie zamyka się w muzeum wspomnień. Do znanego świata dołączają nowe nazwiska: Marcin Dorociński, Jan Frycz, Sebastian Fabijański oraz Arkadiusz Jakubik. Ich obecność wprowadza świeże wątki i postacie, dzięki czemu historia nie opiera się wyłącznie na rozpoznawalności, lecz na napięciu budowanym tu i teraz. W efekcie film zostaje zawieszony między tym, co kultowe, a tym, co współczesne: jak klasyk kina oglądany na nowo, w innym świetle i w innym rytmie. Polsat serwuje w poniedziałek sensacyjny seans. Sprawdź godzinę emisji Dla tych, którzy lubią, gdy poniedziałkowy wieczór ma wyrazisty charakter, sprawa jest prosta: „Psy 3. W imię zasad” pojawią się na antenie Polsatu dziś, 27 kwietnia, o godz. 21.40. To propozycja dla widzów, którzy cenią kino sensacyjne z mocnym pulsem i lubią wracać do historii, które zostają w pamięci dłużej niż jeden wieczór. Warto przygotować się na seans jak na wydarzenie: wygodny fotel, przygaszone światło i gotowość na to, że spotkanie dawnych znajomych nie kończy się kurtuazją, tylko wywołuje lawinę. Pasikowski znów prowadzi opowieść twardą, intensywną i gęstą od znaczeń, w której emocje nie potrzebują ozdobników. Jeśli waszym planem na poniedziałek był jeden odcinek serialu i wczesny sen, Polsat może go dziś skutecznie zmienić.
Program TV na Wielkanoc: głośny kinowy przebój w trafi do telewizji. Widzowie obejrzą go już w święta
Wielkanocny weekend 2026 to nie tylko świąteczne spotkania i rodzinne obiady, ale też dobra okazja, żeby nadrobić filmowe klasyki, rodzinne hity i popularne programy. Sprawdzamy, co warto obejrzeć w telewizji w Wielkanoc.
Świąteczna telewizja jak co roku stawia na sprawdzone tytuły i repertuar, który ma trafić do bardzo różnych widzów. Obok familijnych animacji i lekkich komedii pojawią się też filmowe klasyki, widowiskowe produkcje oraz programy rozrywkowe, które od lat dobrze odnajdują się w świątecznej ramówce. W tym roku widać jednak jeszcze wyraźniej, że stacje próbują połączyć świąteczną tradycję z głośnymi tytułami ostatnich lat. W programie znalazły się między innymi dwa „Znachory”, telewizyjna emisja „Barbie”, muzyczne i talent-showowe formaty, a także familijne pasma przygotowane z myślą o wspólnym oglądaniu. To oznacza, że niezależnie od tego, czy planujesz wieczorny seans, czy szukasz czegoś do oglądania w ciągu dnia, w tegorocznej ofercie bez trudu znajdziesz coś dla siebie. Wielki Piątek - mocne kino na późny wieczór Wielki Piątek, 3 kwietnia, przynosi przede wszystkim późnowieczorne propozycje dla widzów, którzy szukają mocniejszego repertuaru. 22:30, TVN - „Top Gun” To jeden z tych filmów, które dobrze sprawdzają się niezależnie od daty emisji. Klasyk kina akcji i seans, który wciąż ogląda się bardzo dobrze. 22:50, TVP1 - „Pasja” Film wpisujący się w charakter tego dnia. To poważna i wymagająca propozycja dla osób, które szukają bardziej refleksyjnego seansu. 23:05, Polsat - „Leon zawodowiec” Nocna propozycja dla fanów mocnego, świetnie poprowadzonego kina z wyrazistymi bohaterami. Wielka Sobota - rodzinne tytuły, rozrywka i duże widowiska Sobota, 4 kwietnia, zapowiada się bardziej różnorodnie. W ciągu dnia dominują filmy familijne i lżejsze propozycje, a wieczorem pojawiają się większe widowiska oraz programy rozrywkowe. 12:10, TVP1 - „Mój przyjaciel Hachiko” Wzruszający film na spokojniejszy początek dnia. 12:20, Stopklatka - „Janosik” 13:30, TVN - „Madagaskar 3” Dobry wybór na rodzinne oglądanie w środku dnia. Wieczorem ramówka staje się bardziej widowiskowa: 19:55, Polsat - „Kabaret Neo-Nówka - Tradycje polskie” Propozycja dla osób, które wolą świąteczny wieczór spędzić przy rozrywce i kabarecie. 20:00, TVN Fabuła - „Troja” Duże kino historyczne dla fanów spektakularnych produkcji. 20:25, TVP1 - „Casino Royale” Jedna z mocniejszych odsłon serii o Bondzie i dobry wybór dla miłośników kina akcji. 21:35, TVN - „Barbie” To jednak nie wszystko, bo sobotni wieczór przyniesie też mocne telewizyjne punkty poza samą listą filmów. Wśród szerzej zapowiadanych propozycji na ten dzień są również „Mam talent!” oraz telewizyjna emisja „Barbie”, czyli jednego z największych popkulturowych hitów ostatnich sezonów. Dzięki temu sobota wydaje się najbardziej różnorodnym dniem całego świątecznego weekendu. Niedziela Wielkanocna - klasyka, rozrywka i świąteczne pewniaki W niedzielę, 5 kwietnia, stacje stawiają na repertuar bardziej uniwersalny - taki, który można oglądać rodzinnie albo potraktować jako tło dla spokojniejszego świątecznego dnia. To właśnie wtedy najmocniej widać, jak telewizja łączy świąteczny klimat z hitami dla szerokiej widowni. 12:00, TVN - „Tom i Jerry” Lekka i dobrze znana propozycja na początek dnia. 13:40, TVP1 - „Znachor” Film, który dla wielu widzów pozostaje świątecznym klasykiem. 15:30, TVN Fabuła - „Tylko mnie kochaj” Lżejsza, romantyczna propozycja na popołudnie. 18:25, TVP2 - „Asterix i Obelix: W służbie Jej Królewskiej Mości” Dobry wybór na familijny seans. Wieczorem będzie w czym wybierać: 19:55, Polsat - „Whitney Houston: I Wanna Dance with Somebody” 20:00, TVN 7 - „Shrek Trzeci” 20:00, Stopklatka - „Niezgodna” Na koniec dnia: 21:25, TVP1 - „Rolnik szuka żony - odcinek zero” Start nowej edycji programu, który od lat przyciąga wierną widownię. Niedziela to także dzień, w którym szczególnie mocno wybrzmiewa tegoroczny pojedynek dwóch wersji „Znachora”. Obok klasycznej ekranizacji dobrze znanej widzom w świątecznej ofercie pojawia się też nowsza odsłona tej historii, co pokazuje, że stacje chętnie zestawiają tradycję z nowszym repertuarem. Do tego dochodzą głośne biografie, jak film o Whitney Houston, oraz programy rozrywkowe, które mają zatrzymać widzów przed ekranem na dłużej. Lany Poniedziałek - familijnie, lekko i z dużą dawką rozrywki Poniedziałek, 6 kwietnia, upływa pod znakiem lżejszych propozycji i tytułów, które dobrze sprawdzają się podczas spokojnego świątecznego dnia. 09:05, Polsat - „Epoka lodowcowa: Wielkanocne niespodzianki” 11:50, Polsat - „Kraina lodu” Jedna z tych animacji, które wciąż dobrze działają przy rodzinnym oglądaniu. 15:35, TVN Fabuła - „U Pana Boga w ogródku” 17:40, TV Puls - „Asterix na olimpiadzie” 19:30, Polsat - „Milionerzy - odcinek specjalny” 20:00, TVN Fabuła - „Poskromienie złośnicy 2” Dla osób, które planują późniejszy seans: 01:05, TVN - „Książę w Nowym Jorku” Poniedziałkowa oferta będzie miała wyraźnie familijny charakter. To właśnie wtedy najmocniej widać, że stacje celują w oglądanie wspólne, lekkie i rozrywkowe. Polsat dodatkowo stawia tego dnia na pasmo określane jako „Disney Day”, więc dla wielu rodzin może to być jeden z najmocniejszych punktów całego świątecznego weekendu. Co warto wybrać? Tegoroczna wielkanocna ramówka jest dość różnorodna, więc bez problemu można znaleźć coś dla siebie - od kina akcji i wielkich widowisk po filmy familijne, klasykę i programy rozrywkowe. To dobry moment, żeby wybrać jeden większy seans wieczorem albo po prostu włączyć coś w ciągu dnia między świątecznymi spotkaniami. W tym roku szczególnie wyraźnie widać też, że świąteczna telewizja nie zamyka się już wyłącznie w tradycyjnych klasykach, ale coraz chętniej sięga po nowsze tytuły i szerzej rozumianą rozrywkę.
Bez tego filmu nie ma Świąt Wielkanocy. Telewizja puści go aż w dwóch wersjach
„Znachor” Jerzego Hoffmana z 1982 roku to klasyk polskich świąt, który wzrusza kolejne pokolenia. W Wielkanoc 2026 film pojawi się w telewizji aż w dwóch wersjach - oryginalnej i nowej adaptacji Netflixa. Która lepsza? O tym niech zadecydują widzowie.
„Proszę państwa, wysoki sądzie, to jest profesor Rafał Wilczur” - te słowa Piotra Fronczewskiego na zawsze zapisały się w pamięci widzów. Dwugodzinny film Jerzego Hoffmana z 1982 roku z Jerzym Bińczyckim w roli Wilczura i Anną Dymną jako jego córką to najbardziej znana ekranizacja powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza. Hoffman dopisał też dramatyczną scenę finałową z Fronczewskim, której nie było w książce, a która stała się kultowa. Film od lat pojawia się w telewizji w okresie świąt, stając się dla wielu Polaków obowiązkowym punktem Wielkanocy. Historia „Znachora” - od książki do ekranu Powieść Mostowicza o lekarzu z amnezją powstała w dwóch częściach: „Znachor” (1937) i „Profesor Wilczur” (1938). Historie szybko stały się bestsellerami, a wkrótce doczekały się pierwszej filmowej adaptacji. Za kamerą stanął Michał Waszyński, jeden z najważniejszych reżyserów polskiej kinematografii międzywojennej, a scenariusz napisał Anatol Stern na podstawie oryginalnej książki. Ten klasyczny dramat romantyczny opowiada historię profesora Rafała Wilczura, wybitnego chirurga o europejskiej renomie, który po osobistej tragedii - porzuceniu przez żonę Beatę i oddzieleniu od córki Marysi - zostaje brutalnie pobity, traci pamięć i przemierza polską wieś jako zwykły człowiek. Dzięki naturalnym, choć niesztampowym, uzdolnieniom medycznym zaczyna zyskiwać reputację znachora, pomagając innym mimo własnych problemów i wewnętrznych zmagań. W rolę tytułowego bohatera wcielił się Kazimierz Junosza‑Stępowski, a u jego boku wystąpiła Elżbieta Barszczewska jako Beata/Marysia, co gwarantowało ekranową chemię i silny dramatyczny kontrapunkt. Film został zrealizowany w miejscach takich jak Piekary czy Sikorze, a swoją premierę miał 16 września 1937 roku, zdobywając popularność widzów w II Rzeczypospolitej. „Znachor” z 1937 roku doczekał się kontynuacji: w 1938 powstała druga część Profesor Wilczur, a w 1939 adaptowano Testament profesora Wilczura - niestety ostatnia z nich została utracona w czasie II wojny światowej i nie zachowała się do naszych czasów. View oEmbed on the source website „Znachor” Hoffmana z 1982 roku znów poleci w Wielkanoc Wersja Jerzego Hoffmana z 1982 roku to prawdziwy klasyk polskiej kinematografii i świąteczna tradycja, którą zna każde pokolenie. W rolę profesora Rafała Wilczura wcielił się Jerzy Bińczycki, a jego córkę Marysię zagrała Anna Dymna, tworząc niezapomniany duet pełen dramatyzmu i ciepła. W tle rozgrywa się też historia młodego hrabiego Leszka Czyńskiego (Tomasz Stockinger), zakochanego w Marysi, co wprowadza dodatkowe napięcie emocjonalne i romantyczną oś w fabule. Niezapomniane pozostają też występy Piotra Fronczewskiego jako asystenta Wilczura, który w finale wypowiada słynne słowa: „Proszę państwa, wysoki sądzie, to jest profesor Rafał Wilczur” - scena, która nie istniała w książce, a mimo to stała się kultowa. Film Hoffmana pełen jest momentów, które dziś wywołują wzruszenie: powolne spacery Wilczura po wsi, dramat utraty pamięci, pierwsze spotkania z córką, a także jego niezłomna chęć pomagania ludziom jako wiejski znachor. Scenografia, kostiumy i muzyka idealnie oddają klimat PRL‑owskiej Polski początku lat 80., a emocje bohaterów sprawiają, że film staje się dla wielu widzów nieodłącznym elementem Wielkanocy. View oEmbed on the source website „Znachor” - nowa wersja Netflixa Jesienią 2023 roku do niezapomnianego hitu dołączyła odświeżona adaptacja Netflixa, która pozwala młodszym widzom odkryć historię profesora Wilczura w nowej odsłonie. W roli tytułowej występuje Leszek Lichota, a jego córkę Marysię gra Maria Kowalska, wprowadzając świeżość i nowoczesny rytm do klasycznej opowieści. Netflixowa wersja zachowuje kluczowe wątki powieści: utratę pamięci, życie Wilczura jako znachora i jego nieustającą gotowość do niesienia pomocy, ale dodaje też nowe sceny i bardziej współczesny język filmowy, dopasowany do młodszej widowni. Film pokazuje nie tylko dramat osobisty bohatera, ale też uniwersalne wartości - rodzinę, empatię i odkupienie. Choć styl narracji różni się od kultowej produkcji Hoffmana, Netflix zachował ducha opowieści, dzięki czemu fani klasyka mogą poczuć nostalgię, a nowi widzowie odkryć magię „Znachora” w XXI wieku. View oEmbed on the source website Kiedy oglądać „Znachora” w Wielkanoc 2026 Dla tych, którzy nie mogą się doczekać - poniżej pełny wilczurowy rozkład jazdy: piątek 03.04 Zoom TV 21:00 - „Znachor” Hoffmana niedziela wielkanocna 05.04 TVP 1 13:40 - „Znachor” Hoffmana niedziela wielkanocna 05.04 TVN 16:15 - „Znachor” Hoffmana niedziela wielkanocna 05.04 Polsat 14:35 - „Znachor” Netflixa (uwaga: pierwotnie emisja planowana na 23:05, przesunięto na popołudnie) Tak więc, czy to z nową adaptacją Netflixa, czy klasycznym Hoffmanem - „Znachor” pozostaje świąteczną tradycją, przy której warto usiąść z sałatką i serniczkiem. Bo czy może istnieć Wielkanoc bez Wilczura? Dla mnie to nie do pomyślenia.
Polsat puści jutro hit wszechczasów. To jeden z tych filmów, które oglądasz „tylko na chwilę” a kończysz, siedząc na napisach końcowych
To absolutny klasyk popkultury, który niby jest lekką historią o świecie mody, ale tak naprawdę mówi o ambicji, cenie sukcesu i… o tym, jak łatwo zatracić siebie.
Są takie filmy, do których wraca się bez względu na nastrój, porę roku czy ilość obowiązków na głowie. Comfort movies - znane na pamięć, a jednak za każdym razem działające tak samo mocno. Włączasz „na chwilę”, żeby poprawić sobie humor albo po prostu mieć coś w tle, a kończy się na tym, że znów przeżywasz wszystko od początku. Śmiejesz się w tych samych momentach, wzruszasz przy tych samych scenach i łapiesz się na tym, że mimo upływu lat ta historia wciąż ma w sobie coś świeżego. To właśnie magia prawdziwych klasyków - nie starzeją się, tylko zmieniają razem z nami. „Diabeł ubiera się u Prady” - transmisja w TV „Diabeł ubiera się u Prady” wydaje się być filmem, którego fabuły nie trzeba nikomu przedstawiać. Dla tych jednak, którzy nie widzieli tego popkulturowego klasyka podpowiadamy, że opowiada historię Andy Sachs - ambitnej absolwentki dziennikarstwa, która trafia do pracy w prestiżowym magazynie modowym „Runway”. Problem? Kompletnie nie interesuje się modą i nie pasuje do świata, w którym liczą się nazwiska projektantów, trendy i perfekcyjny wygląd. Jej szefową zostaje legendarna Miranda Priestly - kobieta, której boi się absolutnie każdy. Wymagająca, chłodna i bezkompromisowa, szybko wystawia Andy na próbę. Dziewczyna musi zdecydować, jak wiele jest w stanie poświęcić dla kariery. To historia o przemianie - nie tylko wizualnej, ale przede wszystkim wewnętrznej. I o tym, że sukces zawsze ma swoją cenę. View oEmbed on the source website Obsada, która przeszła do historii Ten film nie byłby tym samym bez swojej obsady. Na ekranie spotykają się nazwiska, które dziś są absolutną czołówką Hollywood: Meryl Streep jako Miranda Priestly - rola, która przyniosła jej nominację do Oscara i status ikony Anne Hathaway jako Andy Sachs - naturalna, autentyczna i bardzo „nasza” Emily Blunt jako Emily - ostra, zabawna i absolutnie niezapomniana Chemia między bohaterkami i dialogi, które do dziś krążą w popkulturze, sprawiają, że do tego filmu chce się wracać. Ale siła tego filmu tkwi też w drugim planie, który absolutnie nie pozostaje w cieniu. Stanley Tucci jako Nigel wnosi do historii ciepło i ironię, stając się dla Andy kimś więcej niż tylko współpracownikiem. Adrian Grenier w roli Nate’a pokazuje mniej efektowną, ale bardzo potrzebną perspektywę świata poza modowym blichtrem, a Simon Baker jako Christian Thompson dodaje historii nuty niejednoznacznego uroku. 20 lat później. „Diabeł ubiera się u Prady 2” już za chwilę w kinach To idealny moment, żeby wrócić do tej historii - zwłaszcza że już w maju do kin trafi kontynuacja, czyli „Diabeł ubiera się u Prady 2”. Już sama zapowiedź filmu wywołuje wśród widzów ogromne emocje - zwiastuny i pierwsze zdjęcia z planu błyskawicznie obiegły Internet, a powrót kultowej obsady sprawił, że wielu fanów mówi wprost: to będzie jedno z największych kinowych wydarzeń roku. Trudno się dziwić - pierwsza część to nie był tylko „ładny film o modzie”, ale prawdziwy fenomen. „Diabeł ubiera się u Prady” zarobił na całym świecie aż 326,6 miliona dolarów przy budżecie wynoszącym około 35 milionów - czyli ponad dziewięciokrotnie więcej, niż kosztowała produkcja. Jak na film osadzony w świecie mody i skupiony na kobiecych bohaterkach - to wynik wręcz spektakularny. Do tego dochodzą świetne opinie: produkcja utrzymuje około 75% pozytywnych recenzji od krytyków i podobny wynik wśród widzów, którzy wystawili jej setki tysięcy ocen. Krytycy podkreślali przede wszystkim błyskotliwe dialogi i magnetyczną rolę Meryl Streep, która dla wielu stała się sercem całego filmu. Film zdobył też nominacje do Oscarów i Złotych Globów, a sama Meryl Streep została nagrodzona za swoją rolę - co tylko potwierdziło, że mamy do czynienia z czymś więcej niż lekką rozrywką. Dziś, niemal 20 lat później, jego popularność wcale nie słabnie - wręcz przeciwnie. Nowe pokolenia odkrywają go na nowo, a starsi widzowie wracają do niego z jeszcze większym sentymentem. I właśnie dlatego sequel budzi takie emocje - bo to nie tylko kontynuacja historii, ale powrót do świata, który dla wielu stał się kultowy. View oEmbed on the source website „Diabeł ubiera się u Prady” kiedy transmisja w TV? Film „Diabeł ubiera się u Prady” zostanie wyemitowany już jutro, 31 marca, o godzinie 21:40 na Polsat. Jeśli jeszcze go nie widziałaś - to idealna okazja. A jeśli znasz go na pamięć… tym bardziej. Bo to jeden z tych tytułów, które za każdym razem smakują trochę inaczej.
TV ma dziś ciekawą propozycję na wieczór. Rewelacyjny thriller, po którym zastanowicie się czy rajska wyspa to dobry kierunek na wakacje
Wieczór w telewizji zapowiada się wyjątkowo intensywnie. Thriller z Millą Jovovich i Steve’em Zahnem, w którym miesiąc miodowy na tropikalnych Hawajach zaczyna przypominać grę o najwyższą stawkę. Gdy pojawia się wątek morderstwa w Honolulu, a władze szukają mężczyzny i kobiety, każda znajomość staje się podejrzana.
Rajskie wyspy kuszą widokami, które trudno ogarnąć wzrokiem, bezkresnym horyzontem, ciepłem słońca muskającym skórę i szumem palm kołysanych wiatrem. Każdy czasem marzy, żeby uciec na taki kawałek raju, zostawić codzienność za sobą i zanurzyć się w wakacyjnym spokoju. Plaża, turkusowa woda, leniwe popołudnia - brzmi idealnie, prawda? Jednak scenarzysta tego thrillera miał dla swoich bohaterów zupełnie inny plan… W tym filmie rajska wyspa, która miała być wytchnieniem zmienia się w śmiertelną pułapkę, gdzie każdy krok może zbliżać do nieuniknionej katastrofy. Hawaje jak z pocztówki, a jednak w tle rośnie niepokój Film „Wyspa strachu” zaczyna się jak elegancka fantazja o ucieczce od codzienności: Cliff i Cydney wybierają na miesiąc miodowy tropikalne Hawaje. Jest oddalona plaża, wodospad, zbocze góry i atmosfera, która mogłaby pasować do albumu o podróżach. Ten blask szybko jednak matowieje, gdy na odludnym szlaku pojawiają się spanikowani turyści i pada informacja o morderstwie w Honolulu. Od tej chwili każdy krok w rajskim krajobrazie ma w sobie napięcie, które nie pozwala oddychać swobodnie. View oEmbed on the source website Sześć osób, dwa tropy i pytanie, komu można ufać W świecie filmu komfort znika błyskawicznie: Cliff i Cydney nie są pewni, czy zostać na wyspie, czy wierzyć plotkom i uciekać, więc dołączają do innych. Na trasie spotykają Kale’a i Cleo - dwoje autostopowiczów, wyraźnie niezadowolonych z tego, jak układa się ich podróż. Potem pojawia się Nick, który przedstawia się jako weteran wojenny, oraz jego dziewczyna Gina. Zbiorowy portret tworzy grupę 6 nieznajomych, a nad wszystkim wisi proste, lodowate założenie: 2 morderców i żadnej drogi ucieczki. Gdy brakuje kontaktu ze światem, podejrzenia zaczynają krążyć szybciej niż jakiekolwiek wyjaśnienia. Walka o przetrwanie zamiast beztroskiej przygody „Wyspa strachu” nie pozwala traktować egzotycznej wycieczki jak niewinnej przygody. Brak możliwości łatwej ucieczki sprawia, że nawet zwykła wędrówka zmienia się w test instynktu i ostrożności. Wśród zieleni i słońca rodzi się atmosfera grozy: nie wiadomo, kto jest wrogiem, a kto sprzymierzeńcem, a poczucie bezpieczeństwa rozsypuje się na drobne gesty, spojrzenia i decyzje podejmowane w pośpiechu. Reżyserem i scenarzystą jest David N. Twohy, który sprytnie łączy thriller z kinem przygodowym, trzymając emocje blisko skóry - bez miejsca na spokojny oddech. Obsada i podstawowe informacje, które warto mieć pod ręką przed seansem W centrum są Milla Jovovich i Steve Zahn jako para nowożeńców, ale film buduje napięcie także dzięki obecności Chrisa Hemswortha, Timothy’ego Olyphanta, Marley Shelton i Kiele Sanchez. To historia osadzona na Hawajach, w której punkt wyjścia brzmi jak spełnienie marzeń, a rozwój zdarzeń jak scenariusz, którego nikt nie chciałby przeżyć. „Wyspa strachu” działa jak ostrzeżenie ukryte w pięknym kadrze: gdy znikają pewniki, liczą się wyłącznie czujność i zaufanie - a z tym bywa najtrudniej. Gdzie i o której emisja „Wyspy strachu” w telewizji? Jeśli plan na wieczór ma mieć w sobie odrobinę adrenaliny, „Wyspa strachu” pojawia się w ramówce dziś, 27 marca o godz. 20:05 w telewizyjnej Czwórce. To produkcja USA z 2009 roku, która swoją premierę kinową miała 26 lat temu - 15 stycznia 2010, z dystrybucją ITI Cinema i wersją 2D - a mimo to wciąż trzyma poziom. Fani starych thrillerów, którzy nie załapią się z różnorakich powodów na dzisiejszy seans mogą spokojnie odetchnąć - TV4 zaplanowało powtórkę w czwartek 2 kwietnia o godzinie 22:35. Dla widzów, którzy lubią thrillery prowadzone precyzyjnie i bez dłużyzn, to propozycja na seans, po którym tropikalne widoki przestają być wyłącznie dekoracją.
Leciał w weekend na TVN i dopiero teraz obejrzałam go w całości. Żałuję, że tak późno
Film, który właśnie odkryłam po latach, to wzruszająca i mądra opowieść o inności, akceptacji i sile ludzkich relacji. Na Rotten Tomatoes produkcja zbiera bardzo wysoką ocenę: aż 86 % pozytywnych recenzji od krytyków.
Niestety jak wielu z nas, i mnie nie ominęło wiosenne przeziębienie, więc weekend spędziłam otulona kocem na kanapie przed telewizorem. Nie mając siły na wybieranie tytułów spośród miliona propozycji na platformach streamingowych, zdałam się na los programu telewizyjnego. I miałam szczęście. Ten weekend w telewizji był naprawdę udany. Leciał „Batman” z Robertem Pattisonem, potem „Pamiętnik” - mój ukochany film o miłości, który choć znam na pamięć, musiałam obejrzeć jeszcze raz. Ale był też film, który znałam z plakatów, zapowiedzi i grafik krążących w sieci, a nigdy po niego nie sięgnęłam. I powiem Wam szczerze - jestem na siebie zła, że zrobiłam to dopiero teraz. Bo film jest genialny i nie powinno się go oglądać „z przypadku”. „Cudowny chłopak” - wzruszająca opowieść o inności Historia filmu kręci się wokół chłopca o imieniu Auggie Pullman - dziesięcioletniego chłopca urodzonego z poważną deformacją twarzy, który po latach nauki domowej idzie wreszcie do „normalnej” szkoły. To pozornie prosty punkt wyjścia, ale świat, który odkrywa, odbija się echem dalej niż na ekranie. Auggie pragnie jednego: zwykłego dnia bez spojrzeń, komentarzy i ocen. Jego wygląd przyciąga uwagę rówieśników, częściej w negatywnym sensie, niż pozytywnym - wywołując śmiech, ciekawość, a czasem brutalność, której nikt by sobie nie życzył. Film pokazuje, jak jeden przyjazny gest - ciepłe „Cześć”, szacunek, czy prosta rozmowa - potrafi zmienić całą dynamikę codzienności i pokazać, że siła tkwi w tym, kim jesteśmy, a nie jak wyglądamy. View oEmbed on the source website Obsada i twórcy - aktorska empatia, która działa W głównej roli Auggie’go błyszczy Jacob Tremblay, który potrafi przekazać ogrom emocji niemal bez słów - jego spojrzenie i naturalność robią ogromne wrażenie. Towarzyszą mu wielkie nazwiska: Julia Roberts jako kochająca matka, Owen Wilson jako ojciec, oraz Izabela Vidovic w roli siostry, której perspektywa dodaje głębi rodzinnej historii. Reżyserią zajął się Stephen Chbosky, który równie subtelnie jak w „The Perks of Being a Wallflower” (pol. Charlie) opowiada o życiu, rodzinie i wyborach, które kształtują nas jako ludzi. Akceptacja, tolerancja i prawdziwe spojrzenie na inność To właśnie w tej części filmu bije jego największe serce. Gdy Auggie w emocjonalnej scenie krzyczy do siostry: „Ale to nie ciebie każdy się patrzy, to nie o tobie mówią i to nie ciebie każdy chce dotknąć, tylko mnie” - daje nam coś więcej niż łzę wzruszenia. To zdanie to okno w codzienną rzeczywistość ludzi żyjących z niepełnosprawnością: presja spojrzeń, poczucie bycia „innym”, który wciąż jest oceniany, zanim zostanie poznany. To też bardzo ludzka refleksja o tym, jak każdy z nas - niezależnie od tego, czy wygląda „standardowo” czy nie - czasem pragnie po prostu nieważności i bycia widzianym bez etykiet. Film pokazuje, jak trudno jest być sobą, gdy świat patrzy zanim zrozumie, i jak wielką rolę odgrywa empatia, zrozumienie i małe gesty życzliwości. Recenzje, oceny widzów i coś, co trudno zmierzyć „Cudowny chłopak” odbiera się bardzo emocjonalnie - i to widać w liczbach. Na Filmweb film ma średnią ocen 7,7/10 pośród ponad 130 000 widzów, co mówi dużo o tym, jak mocno porusza widzów. Opinie internautów to mieszanka ocen od 6 do 9+, często z komentarzami typu: „Film, który powinien zobaczyć każdy rodzic i każde dziecko”, „Wzruszający, pełen ważnych lekcji”, „Może chwilami cukierkowy, ale działa”. Krytycy kinowi balansują nieco niżej, ale generalnie film jest dobrze oceniany za emocjonalną szczerość i rzeczową opowieść o tolerancji. Nawet jeśli czasem krytycy mówią o pewnej przewidywalności lub „cukierkowym” tonie, większość zgodnie podkreśla, że aktorstwo i przesłanie są atutami filmu dla, którego warto go obejrzeć. Gdzie obejrzeć „Cudownego chłopaka”? Po telewizyjnym seansie warto wiedzieć, że film jest dostępny na platformie Prime Video, możecie więc go obejrzeć jeszcze raz w komfortowych warunkach - z kocem, herbatą i chusteczkami pod ręką. To jeden z tych tytułów, które zostawiają ślad po seansie, bo nie tylko opowiadają historię, ale robią to, do czego filmy zostały stworzone - zmieniają sposób patrzenia na świat i ludzi wokół nas.
Serialowy prequel jednej z najbardziej skandalicznych (i fascynujących) powieści trafił na ekrany. To historia, którą trzeba znać
„Niebezpieczne związki” od ponad dwóch stuleci uwodzą i niepokoją, obnażając mechanizmy manipulacji, władzy i pożądania. Teraz Polacy mogą obejrzeć prequel tej hipnotyzującej historii.
Kiedy Pierre Choderlos de Laclos opublikował w 1782 roku w Paryżu „Niebezpieczne związki”, nie mógł wiedzieć, że uruchamia literacki skandal, który nie wybrzmi nawet po dwóch stuleciach. Powieść od początku uchodziła za dzieło prowokacyjne, śmiałe i niebezpiecznie celne. W błyskotliwej formie listów Laclos obnażył hipokryzję elit, pokazując arystokrację jako świat oparty na pozorze, manipulacji i wyrafinowanej przemocy emocjonalnej. Na polski grunt „Niebezpieczne związki” trafiły dopiero w 1912 roku dzięki przekładowi Tadeusza Boya-Żeleńskiego. Wydane przez Księgarnię Polską Bernarda Połanieckiego we Lwowie szybko zwróciły uwagę nie tylko odważną treścią, lecz także bezlitosnym portretem klas uprzywilejowanych. I choć od premiery minęły wieki, ta historia wciąż działa z tą samą siłą: uwodzi, niepokoi i przypomina, że najbardziej niebezpieczne gry zawsze toczą się pod powierzchnią dobrych manier. Teraz serialowy prequel z 2022 roku jest dostępny w Polsce. W tym artykule: „Niebezpieczne związki” to historia, która nadal prowokuje Ponad 30 adaptacji – „Niebezpieczne związki” w kinie, telewizji, teatrze i operze „Niebezpieczne związki” powracają: adaptacja z 2022 roku już w Polsce Na czym polega fenomen „Niebezpieczne związków”? „Niebezpieczne związki” to historia, która nadal prowokuje W centrum „Niebezpiecznych związków” znajdują się intryga, zemsta i precyzyjnie zaplanowana manipulacja. To opowieść o ludziach, którzy z emocji czynią narzędzie, z uwodzenia – strategię, a z cudzej słabości – kapitał. Epistolarna forma tylko wzmacnia ten efekt. Z listu na list napięcie rośnie, a czytelnik obserwuje nie tyle romans, ile misternie skonstruowaną grę pozorów, w której każde słowo ma ukryty cel. W świecie Laclos niewinność staje się walutą, uczucie zagrożeniem, a inteligencja bronią, która równie łatwo rani innych, jak i własnego właściciela. To nie jest klasyczny moralitet z wyraźnym podziałem na ofiary i oprawców. Raczej chłodna, olśniewająco przenikliwa analiza relacji, w których władza, pożądanie i ambicja nieustannie zmieniają układ sił. Właśnie dlatego „Niebezpieczne związki” do dziś są jednym z najmocniejszych portretów manipulacji w historii literatury. Ponad 30 adaptacji – „Niebezpieczne związki” w kinie, telewizji, teatrze i operze Niewiele XVIII-wiecznych powieści może pochwalić się równie intensywnym życiem po premierze. „Niebezpieczne związki” doczekały się dziesiątek adaptacji – filmowych, serialowych, teatralnych, operowych i baletowych. Ta historia nieustannie powraca, bo jej rdzeń pozostaje zaskakująco aktualny: chodzi przecież o władzę, pożądanie, reputację i emocjonalną dominację, a więc tematy, które nigdy nie wychodzą z obiegu. Wśród najbardziej znanych ekranizacji najważniejsze miejsce zajmuje film „Niebezpieczne związki” z 1988 roku w reżyserii Stephena Frearsa. Dla wielu to wersja kanoniczna – elegancka, okrutna i perfekcyjnie zagrana. Produkcja zdobyła trzy Oscary i siedem nominacji, a o jej sile do dziś decyduje przede wszystkim obsada. Glenn Close stworzyła hipnotyzujący portret markizy de Merteuil, John Malkovich nadał Valmontowi chłód i dwuznaczność, a Michelle Pfeiffer w roli pani de Tourvel wniosła do tej cynicznej rozgrywki kruchość, która tylko podnosi stawkę. Na drugim planie pojawili się także Uma Thurman, Keanu Reeves i Swoosie Kurtz. Frears połączył kostiumowy przepych z psychologiczną precyzją, dzięki czemu jego film do dziś pozostaje jedną z najlepszych adaptacji literackich w historii kina. „Niebezpieczne związki” powracają: adaptacja z 2022 roku już w Polsce „Niebezpieczne związki” powróciły i zapowiadają się na hit. Adaptacja z 2022 roku, pokazywana od 17 marca na kanale Epic Drama, to ośmioodcinkowy prequel kultowej powieści Pierre’a Choderlosa de Laclos, przenoszący widzów do przedrewolucyjnego Paryża pełnego intryg, pożądania i walki o pozycję. W centrum historii znajdują się młodzi Camille i Pascal Valmont, jeszcze nie jako legendarni manipulatorzy, lecz kochankowie próbujący odzyskać miejsce w świecie elit. Serial, z Alice Englert i Nicholasem Dentonem w rolach głównych, łączy kostiumowy rozmach z bardzo współczesnymi tematami władzy, klasy i uprzedmiotowienia, a dodatkowo zachwyca zdjęciami realizowanymi w czeskich pałacach, zamkach i Operze Praskiej. Na czym polega fenomen „Niebezpiecznych związków”? Niezwykła popularność „Niebezpiecznych związków” to zasługa nie tylko porywającej fabuły, ale przede wszystkim bezwzględnego, bezlitosnego obrazu społeczeństwa, który autor przedstawił w formie listów. Książka, odkrywająca przed czytelnikiem mechanizmy manipulacji i demaskująca zakłamanie elit, od samego początku szokowała odbiorców. Aura skandalu, jaka towarzyszyła premierze, nie wygasła do dziś. Kolejne pokolenia wracają do tej powieści, by skonfrontować się z niewygodną prawdą o ludzkiej naturze, sile pożądania i cenie, jaką trzeba zapłacić za władzę oraz wolność. Każda z adaptacji stanowi dowód, jak uniwersalny i żywy pozostaje temat zgorszenia, manipulacji i upadku arystokracji. View oEmbed on the source website