„Pacyfiści” w Teatrze Współczesnym. Czyli spektakl o tym, czego lepiej nie mówić - nawet najbliższym
Są takie spektakle, po których wychodzi się z teatru i jeszcze długo nie wraca do własnych, codziennych rozmów. „Pacyfiści” Marka Modzelewskiego w reżyserii Jacka Braciaka należy dokładnie do tego rodzaju doświadczeń - nieprzyjemnie celnych, momentami zabawnych, ale przede wszystkim takich, które zostają pod skórą. I boleśnie uświadamiają, kim naprawdę jesteśmy.
To historia z pozoru banalna. Dwie zaprzyjaźnione pary spotykają się, żeby „na chwilę” wyjaśnić jedną prostą sprawę: syn jednej z rodzin nie pojawi się na urodzinach drugiego chłopca. Powód wydaje się błahy, niemal techniczny. Ale wystarczy kilka zdań, żeby ta grzeczna, kontrolowana rozmowa zaczęła się sypać jak źle sklejona fasada. Bo przecież nie chodzi o urodziny. I nawet nie o strzelnicę, na której ma się odbyć impreza. Chodzi o coś znacznie mniej wygodnego - o wartości, które deklarujemy, ale które w konfrontacji z rzeczywistością zaczynają się rozjeżdżać. Grzeczność, która pęka w pół zdania Modzelewski robi coś, co w teatrze działa zawsze najmocniej: bierze ludzi „normalnych”, dobrze wychowanych, kulturalnych - i zamyka ich w jednym pokoju. A potem sprawdza, jak długo wytrzymają ich własne przekonania. W „Pacyfistach” bardzo szybko okazuje się, że nikt tu nie mówi wprost tego, co naprawdę myśli. Każde zdanie jest filtrowane przez „żeby nie urazić”, „żeby nie zepsuć relacji”, „żeby nie przesadzić”. Tyle że pod tą warstwą uprzejmości wszystko i tak zaczyna wyciekać - frustracje, pogarda, lęk, potrzeba dominacji. I nagle to nie jest już rozmowa o dzieciach. To jest rozmowa o nas. „Pacyfiści” - spektakl, który choć bawi, to nie daje komfortu Najciekawsze w tym przedstawieniu jest to, jak bardzo jest niewygodne, a zarazem wciągające. To teatr, który nie szuka sympatii dla bohaterów. Raczej zmusza do tego, żeby ich obserwować trochę z dystansu… i po chwili odkryć, że w ich reakcjach jest coś znajomego. W tej precyzyjnie napisanej konstrukcji każda z postaci ma swoją logikę, swoje racje i swoje pęknięcia. Nikt nie jest jednoznaczny, nikt nie jest „dobry” albo „zły” w prosty sposób. I właśnie to sprawia, że napięcie rośnie nie od wydarzeń, tylko od słów. Aktorstwo, które trzyma całość w ryzach Na scenie w obsadzie, którą widziałam, pojawili się: Monika Krzywkowska, Agnieszka Suchora, Mariusz Jakus oraz Wojciech Malajkat. I to jest dokładnie ten typ spektaklu, w którym aktorstwo nie jest dodatkiem, tylko fundamentem. Każde z nich gra nie tyle emocje, co mechanizmy obronne. To ciągłe balansowanie między kontrolą a jej utratą. Szczególnie interesujące jest to, jak bardzo te postaci „pękają” w trakcie - jak z ludzi uprzejmych i racjonalnych zaczynają wychodzić zupełnie inne warstwy. Czasem bardziej brutalne, czasem po prostu szczere w sposób, którego nie planowali. Jesteśmy pacyfistami… dopóki nie trzeba się z kimś nie zgodzić Najmocniej zostaje jednak coś innego. Nie sama fabuła, nie nawet dialogi, tylko refleksja, która przychodzi po wszystkim. O tym, jak często mówimy ludziom coś innego, niż naprawdę myślimy. Jak łatwo wybieramy pozorną zgodę zamiast szczerości. Jak bardzo boimy się konfliktu - nawet jeśli oznacza to rezygnację z własnych przekonań. I jak często „pacyfizm” w codziennym życiu nie ma nic wspólnego z ideą, a dużo więcej z unikaniem niewygody. Po spektaklu „Pacyfiści” „Pacyfiści” zostawiają z cichym, niekomfortowym pytaniem: ile z naszych relacji opiera się na prawdzie, a ile na grze pozorów? Czy potrafimy powiedzieć swoim znajomym i przyjaciołom całą prawdę - czy może jednak - jeśli wiemy, że mają odmienne zdanie pomijamy wątek? I chyba właśnie dlatego ten spektakl działa tak mocno. Bo nie kończy się wraz z ostatnią sceną. Spektakl grany jest w Teatrze Współczesnym w Warszawie w koprodukcji z Teatrem STU w Krakowie. Premiera spektaklu „Pacyfiści” w reżyserii Jacka Braciaka odbyła się 3 maja 2026 roku w krakowskiej Scenie STU oraz 7 maja 2026 roku w Warszawie. Najbliższe terminy: 22.05.2026, 23.05.2026, 24.05.2026, 26.05.2026, 02.06.2026, 03.06.2026 (godz. 19:00) Rekomendowany od 16 lat.
Spektakl „Wyspa” w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie to poetycka opowieść o utracie, pamięci i lęku
W najnowszej premierze autorka tekstu i reżyserka Eugenia Balakireva twórczo przekłada wspomnienia i emocje trzech pokoleń swojej rodziny na deski Sceny Domu Machin.
Realizacja spektaklu „Wyspa” jest nagrodą reżyserki w konkursie Forum Młodej Reżyserii. Balakireva dostała możliwość realizacji projektu na jednej z najważniejszych scen teatralnego krajobrazu Polski, dostała merytoryczną opiekę, profesjonalne wsparcie produkcyjne i przede wszystkim zespół aktorski, który przetransponował w swojej grze jej intencje na scenę. Są takie historie, które aby wprowadzać widza w stan strachu nie potrzebują niepokojącej charakteryzacji. Są horrory, które mogą wydawać się sentymentalnymi opowieściami. Wywołane ze snów czy przywoływane w wspomnieniach bohaterów - niosą podskórny lęk. Podobnie jak w klasycznych japońskich horrorach świat martwych i żywych bohaterów przeplata się. Pojawiają się oni w realistycznie przedstawianych scenach. Momentami zaś rzeczywistość wydaje się jakby przywołana ze snu. Subtelnie, w poetyckich obrazach i frazach poznajemy świat przekazywanych przez pokolenia lęków. Wypowiadane słowa i zastane sytuacje nie od razu definiują przedstawiany świat. Nic na koniec dnia nie jest takim jak się wydaje. Widz wychodząc z teatru może zadawać sobie pytanie – co było początkiem, a co końcem, czy miał do czynienia ze światem żywych czy duchów. I raczej nie znajdzie jednoznacznej odpowiedzi. I chyba nie ma potrzeby jej szukać. Pamięć pokoleń Eugenia Balakireva sięga do rodzinnej historii. Snuje opowieść o utraconym domu, dziedziczonej traumie i pyta, czy w świecie przyszłości będziemy jeszcze potrafili odnaleźć swoje miejsce. Zanim zaleje się terytorium, trzeba je najpierw oczyścić. Drzewa muszą być wycięte, cmentarze zdezynfekowane, kamienne budynki przeniesione, a drewniane chałupy spalone. To najbardziej efektowny sposób na pozbycie się drewnianych chałup – spalenie ich z całym dobytkiem, z wszystkimi meblami, obrusami, ikonami i wspomnieniami, tak żeby nic nie mogło przeszkodzić w budowaniu nowej przyszłości. Być może podchodząca pod próg naszych domów woda jest znakiem przyszłości, która nadchodzi. Być może po zalaniu zostanie zaledwie skrawek lądu, otoczony ze wszystkich stron wodą. View oEmbed on the source website Dom niczym samotna wyspa Do jednego z tysiąca takich miejsc, które zniknęły z map trafia przybysz. Tak rozpoczyna się opowieść o wsi i o tożsamości. O mieszkańcach, którzy muszą opuścić swoje domy, by zrobić miejsce zbiornikowi wodnemu, oraz o tym, co po nich pozostaje. Przybysz zbiera ślady przeszłości, spisuje tradycje i pieśni ludowe. Niestety trafia do miejsca, w którym nikt już nie śpiewa. Wyspa jest tym, co pozostaje po katastrofie. – Kiedy byłam dzieckiem, moja babcia często opowiadała o tym, jak spędzała dzieciństwo w rodzinnej wiosce: o dziadkach, o rodzinnych spotkaniach i o tym, jak gotowała jajka w piasku nad jeziorem, nad którego brzegiem stał ich dom. Opowiadała to z wielkim smutkiem, bo wiedziała, że dla mnie jest to już tylko kolejna bajka i że nigdy nie będę mogła doświadczyć tego, co jej - jako dziecku - zostało odebrane. Moja matka jest przekonana, że pokoleniowa tułaczka, która łączy ją, moją babcię, ciocię i mnie – bo mieszkamy w różnych krajach i nie mamy swoich prywatnych domów – wynika z traumy, której moja babcia doświadczyła przez tę historię. Czy to prawda, czy nie – nie wiem. Wiem tylko, że przez całe życie tęskniłam za czymś, czego nie ma, i w tym spektaklu chciałabym tego czegoś choć na chwilę dotknąć. Wierzę, że artystyczna osobowość rodzi się z umiejętności połączenia prywatnego doświadczenia z obrazem świata oraz z potrzeby podzielenia się nim z innymi. W tym spektaklu opowiadam historię osobistą, choć nie dosłowną – prywatną opowieść, która narodziła się w mojej głowie w momencie, gdy różne doświadczenia zlały się w jedno – opowiada Balakireva. View oEmbed on the source website Sceniczna obecność Widz stąpa po pozornie mocnym lodzie, aby na koniec wspólnie z bohaterami poddać się żywiołowi wody … i mimo wszystko zachować w pamięci każdy moment spektaklu. A co w niej zostaje? Dające do myślenia dialogi, momentami poważne, zmuszające do namysłu wymiany zdań, czasem żartobliwe riposty. Dodatkowo dotykająca choreografia, wypełniająca przestrzeń muzyka, rozszerzające rzeczywistość projekcje i światło, które buduje wspólnie ze scenografią nie tylko poetycko - senny nastrój, ale i potęguje niepokój. I przede wszystkim zaś spektakl wypełnia dojrzałe, świadome aktorstwo całej piątki obsady. Na scenie występują: Bożena Adamek, Marta Konarska, Wanda Skorny, Karol Kubasiewicz, i Krzysztof Zarzecki. Twórcy: tekst i reżyseria: Eugenia Balakireva, dramaturgia: Krzysztof Zygucki, scenografia, kostiumy: Jerzy Basiura, reżyseria świateł: Monika Stolarska, muzyka: Władysław Szaban, choreografia: Magdalena Kawecka, wideo: Piotr Bontron, inspicjentka: Anna Wójcicka, producentka: Bożena Sowa, asystent choreografki: Dawid Tas, asystent scenografa: Mateusz Brońka, asystentka producentki: Anna Jasłowska Więcej: www.teatrwkrakowie.pl/spektakl/wyspa
Czy można ufać bezwarunkowo? Spektakl „23 i pół godziny” zadaje najtrudniejsze pytania i nie daje ukojenia [RECENZJA]
Czy jedna wiadomość wystarczy, by rozsypać idealne życie? „23 i pół godziny” w Teatrze Współczesnym to przejmujący dramat o zaufaniu, które pęka w ułamku sekundy – i o tym, że czasem pół godziny zwątpienia waży więcej niż całe lata miłości.
Są spektakle, które się ogląda. I są takie, które się przeżywa – w napięciu, z ściśniętym gardłem, z niepokojem, który nie mija po jeszcze długo wyjściu z teatru. „23 i pół godziny” zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. To opowieść o momencie, w którym grunt usuwa się spod nóg – i nikt nie wie, czy jeszcze da się cokolwiek ocalić. Sztuka Carey Crim w reżyserii Jarosława Tumidajskiego to dramat, który boli, bo mógłby wydarzyć się tu i teraz: w każdej rodzinie i w każdym mieście. „23 i pół godziny” – kiedy jedno oskarżenie niszczy wszystko Tom Hodges – charyzmatyczny nauczyciel, uwielbiany przez uczniów, spełniony mąż i ojciec – świętuje sukces szkolnej premiery „Romea i Julii”. Idealny wieczór. Idealne życie. Do chwili, gdy… dzwoni telefon. Oskarżenie o molestowanie uruchamia lawinę: od tej chwili nie chodzi już tylko o Toma; chodzi o jego ukochaną Leigh, o ich syna Nicholasa, o przyjaciół, o reputację… O to, czy miłość przetrwa w sytuacji, w której każdy zaczyna patrzeć podejrzliwie. Spektakl nie daje prostych odpowiedzi. Nie wiemy, czy Tom tak naprawdę jest winny: i właśnie ta niepewność staje się najbardziej druzgocąca. Najmocniejszą osią dramatu jest Leigh. Katarzyna Dąbrowska buduje postać kobiety stojącej na krawędzi – Leigh jest rozdarta między lojalnością a instynktem samozachowawczym, między miłością a strachem. W jej spojrzeniu widać rozpaczliwą potrzebę, by wierzyć. By ufać. By nie dopuścić do siebie tej jednej, paraliżującej myśli: „A jeśli to prawda?”. To właśnie to „pół godziny” – moment, w którym pojawia się cień zwątpienia – staje się osią całego spektaklu. Bo zaufanie nie rozpada się przecież nagle, a kruszy się od środka. Aktorstwo, które nie pozwala odetchnąć Szymon Mysłakowski jako Tom jest niejednoznaczny – i w tej niejednoznaczności poruszający. Nie gra ofiary ani potwora: gra człowieka. Czasem wycofanego, czasem pękającego, czasem niepokojąco zamkniętego w sobie. Silne wrażenie pozostawia również Monika Pikuła jako Jayne – przyjaciółka rodziny, która zaczyna zadawać pytania. Jej bohaterka reprezentuje nas wszystkich: tych, którzy chcą wierzyć w dobre intencje, ale... boją się konsekwencji swojej naiwności. Maciej Bisiorek w roli Nicholasa (w spektaklu gra na zmianę z Janem Scardiną) pokazuje z kolei dramat dorastania w cieniu oskarżenia. To rola cicha, ale niezwykle bolesna – świat nastolatka rozpada się bez jego winy. „23 i pół godziny” to nie tylko dramat rodzinny. To przejmująca opowieść o społecznym mechanizmie osądu. O tym, jak łatwo przejść od informacji do wyroku. Jak szybko wspólnota zamienia się w trybunał. W spektaklu wybrzmiewa lęk naszych czasów: że jedno oskarżenie – prawdziwe lub nie – może odebrać prawo do życia, relacji i drogi do prawdy. „23 i pół godziny” to teatr, który zostaje pod skórą Reżyseria Tumidajskiego jest oszczędna, skupiona na emocji. Nie ma tu zbędnych efektów: jest napięcie budowane słowem, ciszą i spojrzeniem. 1 godzina i 45 minut minęło mi niezwykle szybko, a widownia trwała w skupieniu, zupełnie jakby bała się oddychać zbyt głośno. Również scenografia, oparta na wnętrzu mieszkania, które mogłoby należeć do każdego i każdej z nas, które znamy z wizyt u znajomych czy instagramowych kadrów, potęguje wrażenie „zapętlenia” – widz ma wrażenie, że dosłownie siedzi obok i towarzyszy bohaterom w kolejnych etapach uwikłania. To spektakl, który nie moralizuje. Nie wskazuje winnych. Nie rozgrzesza. Zostawia nas za to z pytaniem: czy można ufać komuś przez 23 i pół godziny na dobę – i trwać przy nim mimo pół godziny zwątpienia? „23 i pół godziny” można obejrzeć w Teatrze Współczesnym w Warszawie. Najbliższe spektakle: 3, 13, 14 i 15 marca; 1, 2, 22, 23 i 24 kwietnia; 9 i 10 maja; 10, 11 i 12 czerwca.
„Chłopki” w Teatrze Współczesnym - spektakl, który przywraca głos kobietom
18 grudnia na Scenie Głównej Teatru Współczesnego w Warszawie odbędzie się premiera spektaklu Chłopki - teatralnej adaptacji bestsellerowej książki Joanny Kuciel-Frydryszak, nominowanej do Nagrody Nike. Reżyser Sławomir Narloch przenosi na scenę wielowątkową, emocjonalnie intensywną opowieść o codziennym życiu kobiet, które przez pokolenia znosiły trudy, podporządkowanie, ale też odkrywały siłę, solidarność i zdolność przetrwania.
Spektakl to prawdziwe teatralne misterium pamięci, w którym głosy bohaterek wybrzmiewają ze współczesną mocą i aktualnością. Integralną częścią przedstawienia są wykonywane na żywo tradycyjne pieśni ludowe - surowe, wieloznaczne i dalekie od sielankowego obrazu polskiej wsi. Muzyka staje się równorzędnym bohaterem spektaklu, niosąc emocje i pamięć dawnych pokoleń. Osobisty wymiar Chłopek podkreślają autentyczne nagrania wspomnień Heleny Pluty, prababci reżysera, które wplecione w narrację nadają przedstawieniu wyjątkową intymność. Za scenografię odpowiada Martyna Kander, kostiumy zaprojektowała Anna Adamek, reżyserię światła opracowała Karolina Gębska, a muzykę i kierownictwo muzyczne prowadzi Jakub Gawlik. Spektakl współtworzą również: Katarzyna Gawlik (projektowanie dźwięku), Magdalena Czuba (przygotowanie wokalne) i Mariusz Żwierko (choreografia). Na scenie zobaczymy m.in. Joannę Jeżewską, Monikę Kwiatkowską, Monikę Pawlicką i Agnieszkę Pilaszewską, a muzykę na żywo wykonają Anastazja Gizińska (akordeon), Wioletta Jakubiec (skrzypce) i Katarzyna Stasiewicz (wiolonczela). Chłopki to spektakl poruszający, intensywny i potrzebny - przywracający głos kobietom, których doświadczenie przez dekady pozostawało na marginesie oficjalnej historii, a jednocześnie stawiający pytania o to, jak bardzo ta przeszłość wciąż jest obecna w nas samych. Premiera spektaklu w Teatrze Współczesnym (ul. Mokotowska 13, Warszawa): 18 grudnia 2025 r. Kolejne spektakle: 19, 20, 21 grudnia 2025 oraz 14,15,16 stycznia; 20, 21, 22 lutego i 13,14,15 marca 2026 roku.
Nie Warszawa, a jedno z polskich miast zachwyciło Europę. Historyczny teatr z szansą na prestiżową nagrodę Miesa van der Rohe
Po latach oczekiwań Teatr Żeromskiego w Kielcach wreszcie odzyskał dawny blask – i zyskał nową energię. Efekt zachwyca nie tylko widzów, ale też ekspertów za granicą. To przykład, że historia i nowoczesność mogą grać w jednym spektaklu.
Jako rodowita kielczanka byłam naprawdę ciekawa, jak ten remont Teatru Żeromskiego się uda. W końcu o jego odnowieniu mówiło się od lat, a oczekiwania były ogromne. Efekt? Przekroczył najśmielsze oczekiwania. Teatr nie tylko odzyskał dawny blask, ale też został doceniony za granicą – i to przez najbardziej wymagające jury w świecie architektury. Teatr Żeromskiego w Kielcach odzyskał dawny blask Teatr im. Stefana Żeromskiego to jedna z najstarszych scen teatralnych w Polsce. Powstał w 1879 roku z inicjatywy Ludwika Stumpfa, a zaprojektował go Franciszek Ksawery Kowalski. Legenda głosi, że budynek powstał z miłości do pewnej warszawskiej aktorki. Niezależnie od tego, czy to prawda, nie sposób zaprzeczyć, że teatr od zawsze był ważnym punktem na mapie Kielc. Dzięki pracowni WXCA, która wygrała konkurs na jego modernizację w 2017 roku, obiekt dziś wygląda lepiej niż kiedykolwiek. Fasada znów ozdobiona jest rzeźbami czterech muz teatralnych, a wnętrza odrestaurowano z ogromną dbałością o detale. W foyer i na klatkach schodowych znów czuć klimat XIX wieku, a wśród odtworzonych medalionów pisarzy – obok Mickiewicza, Słowackiego czy Krasińskiego – pojawili się też współcześni twórcy: Wisława Szymborska i Czesław Miłosz. Autorem tych prac jest rzeźbiarz Piotr Maślanka. Spektakularne rozwiązania sceniczne przyciągają uwagę Europy Ale ten remont to nie tylko zabytkowe zdobienia. To przede wszystkim skok technologiczny, który wywindował Teatr Żeromskiego do europejskiej ligi. Nowoczesna scena obrotowa o średnicy 6 metrów, sześć zapadni dwupoziomowych, mobilne audytoria i możliwość gry na trzy strony – takich rozwiązań próżno szukać nawet w dużych teatrach w Niemczech czy Francji. W efekcie rozbudowy powstała także druga scena, studio nagrań, dwie sale prób, podziemne magazyny, pokoje rezydencyjne dla artystów i warsztaty techniczne. Co ważne – przy zachowaniu oryginalnego układu widowni Dużej sceny. Zderzenie historii z nowoczesnością docenione przez jury W nowym skrzydle teatru widać, jak można połączyć stare z nowym w sposób, który nie razi i nie próbuje dominować. Fasada nowej części z kanelowanych betonowych płyt współgra z rytmem historycznej elewacji. Oficyny przy dziedzińcu nawiązują do klasycznych proporcji, ale mają współczesny charakter. To przykład architektury, która nie sili się na fajerwerki, ale działa przez harmonię i kontekst. Subtelne przejścia, stonowana kolorystyka, detale z mosiądzu i szkła – wszystko tworzy spójną, szlachetną całość. Nowe miejskie podwórko otwiera teatr na mieszkańców Najbardziej cieszy jednak to, że teatr nie zamyka się na elity. Dziedziniec, który przez lata był niedostępny, dziś stał się przestrzenią otwartą. Można tam przyjść na warsztaty, jogę, koncerty albo po prostu posiedzieć. Co więcej – scena nowej sali ma okno wychodzące właśnie na to podwórko, co pozwala oglądać przedstawienia także z zewnątrz. Dla WXCA to już trzecia nominacja do Nagrody Miesa van der Rohe. Wcześniej jury doceniło Muzeum w Palmirach (2013) oraz Europejskie Centrum Edukacji Geologicznej w Chęcinach (2017). Tym razem w centrum uwagi znalazły się Kielce. I nie bez powodu – projekt rewitalizacji teatru łączy w sobie szacunek dla historii z nowoczesnym podejściem do przestrzeni i funkcji. Nagroda UE Mies van der Rohe Award to jedno z najbardziej prestiżowych wyróżnień w świecie architektury. Przyznawana co dwa lata, wyróżnia projekty, które mają znaczenie kulturowe i społeczne. Zwycięzcę tegorocznej edycji poznamy w kwietniu 2026 roku. To miejsce inkluzywne – przystosowane do potrzeb osób z niepełnosprawnościami, z myślą o widzu i artystach. Wreszcie jest to przestrzeń, w której chce się być. Kielce zyskały coś więcej niż odnowiony budynek – zyskały nowe serce kultury.
Szekspir w Warszawie? Plenerowy spektakl w urzekających ogrodach to punkt obowiązkowy na wakacje w stolicy
Jeśli szukacie wyjątkowego sposobu na spędzenie letniego wieczoru w Warszawie, „Szekspir w parku” to wydarzenie, którego nie możecie przegapić. W historycznych ogrodach Pałacu w Wilanowie odbędą się spektakle „Sen nocy letniej” i „Wieczór Trzech Króli”.
Lato w Warszawie to czas pełen kulturalnych wydarzeń przyciągających zarówno mieszkańców, jak i turystów. Jednym z najciekawszych punktów w letnim kalendarzu stolicy jest bez wątpienia „Szekspir w Parku”. W tym roku, po zeszłorocznym sukcesie, w ogrodach Pałacu w Wilanowie znów zabrzmią teksty mistrza teatru – Williama Szekspira. „Sen nocy letniej” i „Wieczór Trzech Króli” to spektakle, które poruszą zarówno miłośników klasyki, jak i tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z dziełami wielkiego dramaturga. Te plenerowe przedstawienia odbywają się w magicznej scenerii wilanowskich ogrodów, gdzie natura, historia i teatr spotykają się w jednym niezwykłym doświadczeniu. Szekspir w Warszawie: spektakle na świeżym powietrzu W stolicy powraca niezwykłe wydarzenie kulturalne, które przyciąga miłośników teatru i nie tylko – „Szekspir w parku”. To wyjątkowa okazja, by spędzić letni wieczór w sercu warszawskich ogrodów, ciesząc się wspaniałymi przedstawieniami na świeżym powietrzu. Premiera dwóch kultowych dzieł Williama Szekspira – „Sen nocy letniej” oraz „Wieczór Trzech Króli” – zapowiada się jako niezapomniane przeżycie w historycznych ogrodach Pałacu w Wilanowie. W lipcu odbyły się spektakle „Wieczór Trzech Króli”, a 22 lipca 2025 r. o godz. 19:30 miał miejsce premierowy pokaz „Snu nocy letniej”. Sztukę będzie można obejrzeć jeszcze w dniach 26, 27, 29, 30, 31 lipca oraz 1, 2, 3 sierpnia. To doskonała okazja, by spędzić niezapomniany wieczór na świeżym powietrzu, w otoczeniu przyrody, ciesząc się komedią pełną magii, miłości i zabawnych perypetii. Spektakle odbywają się w niezwykle malowniczej scenerii – w ogrodach Pałacu Króla Jana III w Wilanowie, które zapewniają wyjątkową atmosferę na każdy wieczór. Widzowie mogą liczyć na piknikową atmosferę: kocyki, leżaki oraz przekąski i napoje przyniesione przez gości. O czym opowiadają sztuki Szekspira? „Sen nocy letniej” to jedno z najbardziej znanych dzieł Szekspira, które porusza tematykę miłości, magii i chaosu. Spektakl pełen żartów sytuacyjnych, komicznych omyłek oraz zabawnych perypetii, przenosi widzów w świat, gdzie sen miesza się z rzeczywistością, a miłosne uniesienia prowadzą do nieoczekiwanych zwrotów akcji. Reżyserią zajmuje się John Weisgerber, a w obsadzie znajdują się m.in. Bartłomiej Kasprzykowski, Szymon Roszak, Tamara Arciuch, Katarzyna Kołeczek i Piotr Gawron-Jedlikowski. „Wieczór Trzech Króli” to inna komedia Szekspira, której akcja toczy się w mistycznej Ilirii. Historia rodzeństwa, Violi i Sebastiana, rozdzielonych przez katastrofę morską, jest pełna zabawnych pomyłek, miłosnych intryg i postaci w przebraniu. Spektakl jest pełen humoru, niespodziewanych zwrotów akcji oraz porusza temat tożsamości, miłości i zabawy z konwencją. Reżyserią ponownie zajmuje się John Weisgerber, a wśród aktorów występują m.in. Bartłomiej Kasprzykowski, Szymon Roszak, Tamara Arciuch, Katarzyna Kołeczek, Piotr Gawron-Jedlikowski i Ewa Lachowicz. „Szekspir w parku” to spektakle, które na stałe wpisały się w letni kalendarz wydarzeń kulturalnych Warszawy. Są one idealnym wyborem na wakacyjne wieczory, kiedy marzymy o niezobowiązującym spotkaniu ze sztuką, w doskonałej atmosferze i przy pięknych widokach. Zespoły aktorskie niezmiennie zachwycają widzów swoją grą, a klimatyczne oświetlenie i choreografie sprawiają, że spektakl jest jeszcze bardziej magiczny. Więcej informacji poniżej.
Tilda Swinton: „Wystarczy przyjrzeć się kondycji współczesnego świata, by się przekonać, jak łatwo jest nie słyszeć, nie widzieć drugiej osoby” [WYWIAD]
Wejście w kostium to pozwolenie mu przemówić na nowo. Tilda Swinton i Olivier Saillard stworzyli na to przestrzeń w spektaklu „Embodying Pasolini”, który zobaczymy podczas tegorocznej edycji Malta Festival w Poznaniu. A ja postanowiłam zapytać ich o to, co słyszą w ciszy.
Rozmawiamy we troje, ale każdy jest w innym kraju: Tilda w Wielkiej Brytanii, Olivier we Francji, ja w Polsce. Mój komputer w takich sytuacjach lubi płatać figle. Im poważniejsza rozmowa, tym więcej niespodzianek. Nie słychać mnie. Reakcja Tildy? Pytanie: „Co możemy zrobić, żeby ci pomóc?”. Swinton, jedna z największych aktorek w historii, jest niezwykłą rozmówczynią, zainteresowaną nie tylko tematem, lecz także drugą osobą. Zanim pojawiła się na ekranie, obroniła prace z socjologii i filologii angielskiej na Uniwersytecie Cambridge. Już wtedy można było zobaczyć ją na scenie m.in. prestiżowej Royal Shakespeare Company. Zadebiutowała w 1985 roku w filmie „Caravaggio”. Nic więc dziwnego, że i tym razem wracamy do sztuki. Zaangażowanie i zrozumienie kultury przez Swinton jest orzeźwiające i zachwycające. Każde słowo dobiera z uwagą. I wciąż poszukuje. Tak spotkała Oliviera Saillarda, wybitnego historyka i kuratora mody. Niewielu wie o ubraniach więcej od niego. Portal Business of Fashion uznał Francuza za jedną z 500 najważniejszych osób w branży mody na świecie. Poznali się kilkanaście lat temu przez wspólną znajomą, fotografkę Katerinę Jebb. Jak mówią – zaiskrzyło. Ich pierwszy wspólny projekt to performance „The Impossible Wardrobe” w Palais de Tokyo, wykorzystujący ubrania noszone m.in. przez Marię Antoninę, Napoleona i Elsę Schiaparelli. Wtedy w strojach szukali ukrytego człowieczeństwa. Tym razem, na Malta Festival w Poznaniu, Swinton i Saillard pokażą najnowszy projekt „Embodying Pasolini” („Wcielając się w Pasoliniego” – tłum. red.), skupiony na wyselekcjonowanych kostiumach projektu Danila Donatiego z najważniejszych filmów ikony włoskiego kina, kontrowersyjnego Piera Paolo Pasoliniego. Jest to w zasadzie żywa ekspozycja. Na scenie Swinton wkłada około 30 ubrań i rekwizytów znanych m.in. z „Króla Edypa”, „Ewangelii według św. Mateusza” czy „Salò, czyli 120 dniSodomy”. Od czasu premiery w 2022 spektakl jest wystawiany raz w roku w wybranym miejscu na świecie. Pasolini pewnego razu powiedział: „Artysta, niesamolubny i pełny pasji, zawsze staje się żywym protestem. Wystarczy, że otworzy usta i już protestuje: przeciw konformizmowi, wszystkiemu, co oficjalne, publiczne lub narodowe, z powszechną wygodą”. Czy sztuka powinna sprawiać widzowi dyskomfort, by móc faktycznie wybrzmieć? TILDA SWINTON: Dobre pytanie. Myślę, że najważniejsze jest to, by widz coś poczuł. Nie musi to być dyskomfort, choć czasem cudownie jest, gdy nie czuje się swobodnie, oglądając sztukę czy spektakl. Kluczowe jest jedno – żeby czuł. Olivierze, a co ty na ten temat uważasz? OLIVIER SAILLARD: Dziesięć lat temu może podszedłbym do tematu z większym luzem. Dziś wszystko się już zmieniło, nic nie jest jednoznaczne. Sztuka – niezależnie od tego, czy mówimy o literaturze, wideo, teatrze – nie powinna być ani niewygodna, ani zbyt komfortowa. Nie czujemy się dobrze z ideą podania jej „na tacy”, gotowej do łatwego odbioru. A może największym dziełem, jakie możemy sobie wyobrazić, jest natura – drzewo, kwiat? Co, jeśli stanowią więcej niż jakikolwiek obiekt stworzony przez człowieka? Sądzę, że sztuka za każdym razem musi być rozumiana na nowo w zależności od tego, w jakim momencie historii się znajdujemy. Ten, w którym obecnie tkwimy, nie jest łatwy. Nie musimy odczuwać więc dyskomfortu, ale lekka niewygoda jest pożądana. Sztuka nigdy nie mówi prostym językiem. W „Embodying Pasolini” sam kostium staje się artystą – może być fizycznie niewygodny jak sztuka, o której rozmawiamy, tym samym prowokować inne zachowanie u postaci, która go nosi – w tym wypadku u Ciebie, Tildo. Kostiumy na Waszej scenie stają się aktorami? TILDA: Naszą relację twórczą z Olivierem zaczęliśmy od pracy z elementami garderoby należącej do prawdziwych ludzi. Były to cenne, rzadkie, delikatne i nienadające się już do użytku ubrania z archiwów Palais Galliera. Kiedyś nosili je słynni ludzie, jak Napoleon Bonaparte, Sarah Bernhardt, a także anonimowi, jak żołnierz, który zginął na froncie. Wszystkie miały swoją historię. Z czasem zaczęła nas fascynować kwestia tego, jakie życie zyskuje kostium w filmie – na ekranie przecież ma określoną egzystencję – istnieje w kilku klatkach, ujęciach – i ten krótki czas może zapewnić mu nieśmiertelność. W „Embodying Pasolini” czerpiemy z emocji wywoływanych przez fizyczną obecność określonych kostiumów. Na przykład te z „Salò…” mają w sobie coś na kształt elektrycznego ładunku – ze względu na sceny, w których się pojawiają, legendę filmu i aurę, która go otacza, przynajmniej dla tych z nas, którzy oglądali ten obraz. Za to dla kogoś, kto nie widział „Salò…”, mogą to być po prostu ubrania. Dla nas, znających film, ich obecność ma ciężar trudny do zignorowania. Więc jednym z celów projektu „Embodying Pasolini” było nadanie nowego życia tym „istotom” – bo tak myślę o kostiumach, jak o stworzeniach trochę z zoo, naszej menażerii. Czuję, jakbyśmy wypuszczali na wolność zwierzęta przez lata tkwiące w klatkach, którymi nikt się nie interesował. Od początku byliśmy jednak świadomi, że nie chcemy, by powtarzały gesty z filmów. Daliśmy im szansę na nowe ruchy – takie, jakich nawet my, obeznani z obrazem, nigdy nie poznaliśmy. Nie widziałaś dotąd konkretnego filmowego płaszcza wykonującego konkretny ruch – znasz go tylko z rękawami spuszczonymi w dół, ewentualnie z jakimś przedmiotem na ramieniu. Uwolnienie tych „istot” z ról, które narzucił im scenariusz, było dla nas wyzwalającym doświadczeniem. Odwdzięczają się za tę wolność? TILDA: Można odnieść wrażenie, że kostiumy okazują nam pewnego rodzaju wdzięczność, co daje prawdziwą satysfakcję. Gdy zostały zaprojektowane przez Danila Donatiego, a potem uszyte przez włoskich rzemieślników, nikt nie mógł jeszcze wiedzieć, jakie dokładnie formy przyjmą w filmowym kadrze. Dopiero Pasolini wraz ze swoimi wykonawcami nadał im konkretny ruch, kształt i znaczenie – i to właśnie te gesty utrwalono raz na zawsze na ekranie. Teraz robimy to my – mamy przywilej nauczenia ich nowych możliwości istnienia. Skoro wywołałaś Donatiego – był genialnym kostiumografem i scenografem, współpracował nie tylko z Pasolinim, lecz także Fellinim czy Zeffirellim – zresztą za kostiumy do ich „Casanovy” oraz „Romeo i Julii” został nagrodzony Oscarami. Ciekawi mnie włoskość jego projektów – ich pochodzenie kulturowe, tożsamość. Czy to wpłynęło na historię, którą opowiadacie w spektaklu? OLIVIER: Włoskość jest niewątpliwie istotną częścią sztuki Pasoliniego, a także jego samego – zwłaszcza że był tak głęboko zanurzony w realiach Italii swego czasu – a to okres wyjątkowo trudny w historii kraju. Mówiąc o Donatim, sprawa staje się jeszcze bardziej złożona, ponieważ i on był związany z tą historią – od Felliniego po Pasoliniego. Nie jestem jednak pewien, czy włoski element jest silniejszy od wymiaru politycznego. Oraz – być może – wcale nie będzie najistotniejszym aspektem ich pracy. Oczywiście kochamy włoskie kino, charakterystyczny nurt realizmu. Ale z dzisiejszej perspektywy najważniejszy jest dla mnie fakt, że kino mogło włączyć się wówczas w ponadnarodową debatę, poruszać fundamentalne tematy, stawiać pytania o rzeczywistość. To o wiele ciekawsze od samej włoskości, choć ta ewidentnie istnieje. TILDA: Bo Pasolini czerpał z różnorodnych źródeł kulturowych. Sięgał i po Boccaccia, i po Geoffreya Chaucera (XIV-wiecznego angielskiego poety i filozofa, autora słynnych „Opowieści kanterberyjskich” – przyp. red.), figurę głęboko zakorzenioną w kulturze anglosaskiej. A Ewangelia św. Mateusza? Można ją jednoznacznie nazwać włoską czy raczej rzymską? Mam wrażenie, że Pasolini – a wraz z nim Danilo Donati jako bliski współpracownik – poszukiwali kulturowego fundamentu, czegoś głębszego niż tożsamość narodowa. I muszę przyznać, że ten fundament da się wyczuć, obcując z „istotami” – kostiumami Donatiego. Stroje wykonane z patynowanych tkanin często wyglądają, jakby były ręcznie klejone niczym dziecięce konstrukcje. I właśnie w tej ich surowości tkwi największa siła. Sprawiają wrażenie obiektów przedkulturowych, przedindustrialnych, jakby pochodziły z odległej epoki. OLIVIER: Przypominają mi się pisma, które Pasolini poświęcił Marilyn Monroe, oraz kilka, które napisał o Rzymie. A potem zrealizował „Opowieści kanterberyjskie”. Nie ma w nich nic oczywistego ani dosłownego — raczej coś na kształt horyzontu, dekoracji, układu scenicznego. A pod powierzchnią kryje się coś archaicznego, pierwotnego mimo inspiracji Chaucerem czy postacią Marilyn Monroe. To coś, co Pasolini musiał, jak się zdaje, wypowiedzieć w imieniu każdej kultury. Czyli uniwersalność, która zapewniła mu nieśmiertelność. Niezależnie od kultury osobiście odbierzemy także ciszę. A ta jest istotnym elementem Waszego projektu. W świecie zanieczyszczonym hałasem, przestymulowani, szukamy wytchnienia w ciszy właśnie, która zawsze niesie z sobą jakieś znaczenie. Bo w niej słyszymy, paradoksalnie, więcej. Czym jest to „więcej” w „Embodying Pasolini”? TILDA: A wiesz, że dziś rozmawialiśmy z Olivierem o ciszy? Jestem w trakcie redagowania naszej długiej rozmowy, w której dyskutujemy na temat jej fundamentalnego znaczenia w naszej pracy. To faktycznie rodzaj pewnego gruntu, na którym opiera się możliwość t worzenia żywego performance’u. Występowanie w ciszy ma szczególną wartość. Cisza otwiera przestrzeń – daje miejsce temu, co niewyrażalne, niewidzialne. Co niewypowiedziane – a to jest szczególnie bliskie mnie – osobie, która twórczą drogę zaczynała od poezji właśnie. Najcenniejsze jest więc to niewypowiedziane – próba nawiązania kontaktu przy pełnej świadomości, że może się nie udać. To właśnie porusza mnie w człowieku – że mimo wszystko próbujemy mówić, komunikować się, zbliżać do siebie, zdając sobie sprawę z tego, jakie to trudne. Wystarczy przyjrzeć się kondycji współczesnego świata, by się przekonać, jak łatwo jest nie słyszeć, nie widzieć drugiej osoby. Dlatego uważam, że w ciszy jest szansa, by oczyścić słuch i wreszcie usłyszeć coś istotnego. Szacunek do ciszy jest jedną z sił napędowych naszej pracy – zarówno wspólnej, jak i tej, którą realizujemy osobno. OLIVIER: Dodam tylko, że świat ubrań to świat ciszy. Gdy wchodzisz do magazynu kostiumów albo muzeum mody, doświadczasz dźwięku tkanin – ale tak naprawdę to dźwięk ciszy. Jest w tym coś niewytłumaczalnego. Otacza je cisza, wszechobecna i głęboka. Cisza to także dźwięk muzeum i mam z tym związane szczególne wspomnienie. Pewnego razu odwiedziłem takie w Bolonii, poświęcone muzyce. Z moim partnerem oglądaliśmy wspaniałe instrumenty, ale wszystkie zamknięte w gablotach. Ciche. Wydało mi się to i ciekawe, i surrealistyczne zarazem: muzeum muzyki, w którym panuje cisza absolutna. Dopiero gdy wychodziliśmy, usłyszeliśmy muzykę z okien pobliskiego konserwatorium, w którym grali studenci. Uświadomiłem sobie, że sam zorganizowałem wiele wystaw mody absolutnie pozbawionych dźwięku. W pracy z Tildą zaś stworzyliśmy przestrzeń, w której dźwięk może zaistnieć, nawet jeśli fizycznie go nie ma. Będzie to ruch, gest nadany dotąd niememu ubraniu. W „Embodying Pasolini” pojawiają się jednak momenty, gdy zaczyna grać muzyka, ale pochodzi ona z kieszeni Tildy. To coś poruszającego. Trzema najistotniejszymi elementami naszego performance’u są Tilda, kostiumy i cisza właśnie. Skoro kostiumy są jednym z filarów Waszej pracy, czym ubranie jest dla Was prywatnie? Co nim wyrażacie? TILDA: Nie stawiałabym w jednym rzędzie ubrań i mody. Nie wydaje mi się to potrzebne. Moja relacja z modą jest relacją z osobami, które ją tworzą. Jeśli nie jest to dzielenie włosa na czworo, interesuje mnie raczej ubranie samo w sobie, a nie moda jako taka. Olivier bada i rozumie modę oraz jej historyczne znaczenie lepiej niż ktokolwiek inny na świecie. Dlatego zaraz oddam mu głos. Dla mnie osobiście relacja z modą przebiega inaczej. Po pierwsze, są twórcy, których kocham i którzy projektują niezwykłe ubrania, czasem wpisujące się w dany nurt czy trend mody, a czasem będące zupełnie obok niego. Po drugie, są same ubrania. W tej chwili, szczerze mówiąc, noszę niemal wyłącznie rzeczy uszyte w ubiegłym stuleciu. OLIVIER: Faktycznie ciekawi mnie moda, choć nie przepadam za tym słowem. Jak dla mnie jest zbyt szerokie, zawiera w sobie zbyt wiele treści. Obecnie pracuję nad książką poświęconą modzie XIX wieku, co jest fascynujące, bo to wtedy kształtowały się fundamenty przemysłu, który zdominował XX wiek. Jednocześnie zrozumiałem, że dzięki pracy z Tildą, przygotowywaniu wystaw, pisaniu, moda sama w sobie nie jest wielce pomocna w próbie uchwycenia czegoś, co nazywam intymnością ubrania. A przecież to właśnie bliskość z ubraniem jest tym, co naprawdę mnie porusza. Moda z założenia ma służyć temu, co nowe, szybko wymieniane, co można sprzedać i kupić. Stanowi więc przeciwieństwo tego, co myślę o ubraniach. Na szczęście z Tildą udaje nam się to uchwycić w naszych pracach. I jest to o wiele ciekawsze od nowości i trendów. Moda moim zdaniem nie dotyczy tylko tego, co nowe. Zapominamy, że jej najistotniejszym fragmentem jest przeszłość. Przeszłość jest wszystkim. To ona inspiruje projektantów o wiele bardziej niż nowoczesność. Koszula, którą mam dziś na sobie, ma swoją historię. Należała do mojego przyjaciela, a wkładam ją już od 20 lat. Sprawia mi to ogromną radość. Jestem pewien, że i ty masz ubrania, które są z tobą od dawna i mają dla ciebie znaczenie. Wierzę, że każdy z nas ma osobistą relację z ubraniami – a to coś, czego modowy dyskurs zwykle nie uwzględnia. W kontekście sztuki możemy mówić o sztuce współczesnej, wideo, performansie. Ale w przypadku mody pojęcie jest tak szerokie, że niemożliwe do sprecyzowania. Może trafniejsze byłoby określenie „sztuka ubioru”? Tym się w końcu zajmujemy – performance’em, który chroni i pielęgnuje intymną więź między człowiekiem a strojem.
Jak się ubrać do teatru muzycznego? Oto propozycje stylizacji, w których zadasz szyku
Wizyta w teatrze muzycznym to nie tylko uczta dla duszy, ale i znakomita okazja, by celebrować modę – bez przesady, ale z szacunkiem dla miejsca i okazji. Zwłaszcza gdy mówimy o musicalu, widowisku, które wymaga odpowiedniego stroju.
Spis treści: Dress code w teatrze - współczesna interpretacja klasyki Jak kobieta powinna się ubrać do teatru? Męska elegancja bez przesady Zimowe stylizacje do teatru Czego nie zakładać do teatru? Dress code w teatrze – współczesna interpretacja klasyki Jaki jest dress code w teatrach muzycznych? Choć nie ma sztywnej reguły, panuje niepisana zasada: ubiór ma oddawać szacunek miejscu i artystom. To nie gala, ale i nie wieczór przed Netflixem. W teatrze obowiązuje styl smart casual, który w wieczorowej odsłonie przekształca się w elegancję z nutą luzu. Czy w teatrach obowiązuje jakiś dress code? Tak – nieformalny, ale znaczący. Stylizacja powinna być dopracowana, ale nie przerysowana. Czego unikać? Przede wszystkim strojów sportowych, krzykliwych nadruków, mocno wyciętych dekoltów i nadmiaru błysku. Jak kobieta powinna się ubrać do teatru? Tutaj możliwości są niemal nieskończone. Teatr muzyczny pozwala na większą lekkość niż opera – idealnie sprawdzi się mała czarna z nowoczesnym twistem (np. z bufkami, asymetrią lub efektownym materiałem), zestawiona z marynarką oversize lub klasycznym płaszczem w stylu camel coat. Świetnie sprawdzi się też jedwabna koszula z szerokimi spodniami palazzo, delikatna satynowa sukienka midi lub kombinezon z wyraźnie zaznaczoną talią. Jeśli lubisz odważniejsze formy – postaw na kolor: butelkową zieleń, bordo albo kobalt. Z marek, które oferują tego typu looki warto zajrzeć do Zary, Massimo Dutti, & Other Stories, a jeśli budżet pozwala na większą ekstrawagancję – do Stelli McCartney czy The Frankie Shop. Czy do teatru można iść w kozakach? Jak najbardziej – zwłaszcza zimą. Wybieraj jednak klasyczne, zgrabne modele – np. z cienką cholewką, na słupku lub delikatnej szpilce. Unikaj modeli typu moon boots czy masywnych worker boots. Męska elegancja bez przesady Jak ubrać się do teatru jako mężczyzna? Współczesna męska moda daje duże pole manewru. Na wieczorny spektakl nie trzeba zakładać garnituru, ale dobrze skrojona marynarka (np. w pepitkę, mikrowzór lub w odcieniu ciemnego beżu) zestawiona z golfem i eleganckimi spodniami (np. od COS lub Suit Supply) to strzał w dziesiątkę. W cieplejsze dni sprawdzi się koszula z niebanalnym kołnierzykiem, np. mao, do tego loafersy lub skórzane monki. Czy można nosić dżinsy do teatru? W wyjątkowych przypadkach – tak. Ale tylko wtedy, gdy są ciemne, bez przetarć, o prostym kroju i zestawione z elegancką górą. Teatr to nie miejsce na ripped jeans. Zimowe stylizacje do teatru Jak ubrać się do teatru zimą? Warstwowo, ale z klasą. Długi wełniany płaszcz, grube rajstopy (jeśli zakładasz sukienkę), a do tego skórzane rękawiczki, szalik z kaszmiru i klasyczne botki lub wspomniane kozaki. Mężczyzna może postawić na golf i wełnianą marynarkę, pod którą łatwo zmieści się ciepła podszewka. Warto też pomyśleć o obuwiu – śniegowce czy masywne sneakersy zostaw na weekend. W teatrze sprawdzą się zgrabne półbuty, sztyblety albo klasyczne kozaki za kolano. Czego nie zakładać do teatru? To pytanie z pozoru oczywiste, ale warto je przypomnieć. Czego nie zakładać do teatru? Przede wszystkim ubrań sportowych (bluzy, legginsy, dresy), zbyt casualowych (T-shirty z nadrukiem, krótkie spodenki, trampki), a także zbyt imprezowych (cekiny, głębokie dekolty, mikrospódniczki). Moda do teatru to nie manifest, to subtelna gra między stylem a kontekstem. Wizyta w teatrze muzycznym to wyjątkowe wydarzenie – warto więc potraktować je jak modowy rytuał. To moment, w którym pokazujemy swój szacunek dla sztuki – nie tylko przez zachowanie, ale i przez wygląd. W dobrze dobranym outficie czujemy się lepiej, pewniej, zyskujemy lekkość i klasę. Jak się ubrać do teatru muzycznego? Z głową, sercem i stylem. Bo moda – podobnie jak musical – to opowieść, którą warto opowiadać pięknie.
Nowości w programie Malta Festival: dwie premiery sceniczne inspirowane filmami Agnieszki Holland
Organizatorzy tegorocznej edycji Malta Festival, nie przestają zaskakiwać. Do programu dołączyły dwie premiery w reżyserii cenionych polskich artystek - Agnieszki Smoczyńskiej i Anny Smolar. A wszystko to, inspirowane ikonicznymi filmami Agnieszki Holland.
Spis treści: Co nowego w programie tegorocznej edycji Malta Festival? Agnieszka Holland - reżyserka stojąca po stronie człowieka Zwrot ku operze, czyli "Glos Potwora" Agnieszki Smoczyńskiej Nowoczesna interpretacja "Kobiety Samotnej" Anny Smolar Dodatkowe wydarzenia i informacje o Malta Festival Co nowego w programie tegorocznej edycji Malta Festival? Organizatorzy tegorocznej edycji Festiwalu Malta wspierają kobiety! Do programu, obok wyjątkowego spektaklu z Tildą Swinton w roli głównej, dołączyły dwie premiery sceniczne inspirowane twórczością Agnieszki Holland. Jak dumnie wskazuje mecenaska wydarzenia, Dominika Kulczyk: „Agnieszka Holland jest twórczynią niezłomną, zawsze stojącą po stronie człowieka – zarówno na planie filmowym, jak i w życiu. Jej zaangażowanie społeczne, siła, bezkompromisowe wybory i przejmujący język przekazu artystycznego są dla mnie niezwykle ważne”. Malta, niezmiennie od lat, stara się adresować swój program do każdego widza, a w tym roku kładzie szczególny nacisk na wielbicieli sztuki kinematografii. Za reżyserię obu spektakli odpowiadają cenione polskie artystki – Agnieszka Smoczyńska i Anna Smolar. Agnieszka Holland - reżyserka stojąca po stronie człowieka Agnieszka Holland jest jedną z najważniejszych współczesnych reżyserek filmowych, reprezentantką nurtu „kina moralnego niepokoju” – formacji artystycznej działającej w latach 1976-1981, której celem było obnażanie zwyrodnień partii socjalistycznej, za pomocą realistycznego języka filmowego. Była wielokrotnie nominowana do Oscara, m.in. za „Gorzkie Żniwa” czy „Europa, Europa”. Jej ostatni film, „Zielona Granica” zdobył Nagrodę Specjalną Jury na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji, ale przede wszystkim, rozpoczął ważną dyskusję na temat kryzysu humanitarnego na granicy polsko-białoruskiej. Jej dzieła charakteryzuje społeczny charakter, odwaga i czuły sposób postrzegania jednostki. Ponadto, jest uznaną reżyserką serialową w Hollywood, odpowiada za liczne odcinki cenionych na arenie światowej produkcji, jak „House of Cards” czy „The Wire”. Zwrot ku operze, czyli "Głos Potwora" Agnieszki Smoczyńskiej Na zamówienie Malty, Opery Bałtyckiej w Gdańsku i Narodowego Centrum Kultury, Agnieszka Smoczyńska wyreżyserowała operę „Głos Potwora”. Do współtworzenia projektu zaprosiła swojego wieloletniego współpracownika i kolegę z branży, scenarzystę i dramaturga Piotra Bolestę, a także wybitnego kompozytora Aleksandra Nowaka. Jest to druga sztuka operowa w karierze reżyserki. Jej debiutancka adaptacja kultowego „Simona Boccanegry”, którego premiera odbyła się w walentynki 2025 roku na deskach Teatru Wielkiego Opery Narodowej w Warszawie, została na tyle gorąco przyjęta, że kupienie biletów graniczyło z cudem. „Głos Potwora” zainspirował kultowy obraz Holland „Europa, Europa”. Jak wskazuje Nowak, opera opowiada: „[…] o osobie, która nigdy, pod groźbą śmierci, nie może ujawnić prawdy o sobie. Musi się ukrywać lub przebierać. Udawać kogoś innego. Stale obserwować wszystko i wszystkich, nie ufać nikomu. W końcu, za cenę życia, staje się »nikim«”. Główna oś fabuły rozgrywa się w trakcie procesu powstawania wystawy sztuki współczesnej, która zabierze bohatera – Kuratora, w podróż w przeszłość, do świata antycznej mitologii. Łącząc realizm ze sztuką operową, twórcy poszukują ponadczasowej prawdy o naturze człowieka. „Współczesną historię przenosimy w świat mitów, aby dotrzeć do źródeł strachu, nienawiści i miłości”, wskazuje reżyserka. Premiera „Głosu Potwora” odbędzie się 27 i 28 czerwca w poznańskiej Auli Aris, tym samym będzie to wydarzenie wieńczące jubileuszową edycję festiwalu. Nowoczesna interpretacja "Kobiety Samotnej" Anny Smolar Anna Smolar, jedna z najciekawszych polskich reżyserek teatralnych, jest artystką niezwykle płodną – na swoim koncie ma około 30 różnych spektakli, a przy niektórych z nich miała szansę współpracować z takimi twórcami jak Agnieszka Holland czy Jacek Poniedziałek. W 2016 roku została uhonorowana Paszportem „Polityki” za, jak wskazało jury, „teatr kameralny i empatyczny, z polotem i humorem podejmujący tematy zepchnięte na margines”. „Kobieta Samotna” jest drugim filmem Agnieszki Holland, którego interpretację sceniczną będzie można zobaczyć w ramach tegorocznej edycji Malty. Anna Smolar stworzyła sztukę, która unowocześnia problematykę tytułowej bohaterki – w jej wersji nie jest to już „kobieta samotna”, a „samodzielna matka”, poszukująca odpowiedzi na pytanie czym w dzisiejszym świecie jest solidarność, troska i samotność. Smolar, poza aktorami Teatru Powszechnego w Warszawie, będącym koproducentem spektaklu, do współpracy zaprosiła, debiutującą na deskach teatralnych jurorkę You Can Dance – raperkę i tancerkę, Ryfę Ri. Premiera sztuki odbędzie się 14 czerwca w Warszawie. Będzie ją można zobaczyć również ostatniego dnia festiwalu. Dodatkowe wydarzenia i informacje o Malta Festival Premiery dopełni spotkanie festiwalowe z Agnieszką Smoczyńską, Anną Smolar i Agnieszką Holland, które odbędzie się w sobotę 28 czerwca. Rozmowę poprowadzi pomysłodawca i inicjator obu projektów, Michał Merczyński. Na bieżąco aktualizowany program Malta Festival, bilety oraz inne informacje można znaleźć na oficjalnej stronie wydarzenia.
Jak się ubrać do teatru na komedię? Idealny strój dla niej i dla niego
Wizyta w teatrze to wydarzenie, które wymaga odpowiedniej stylizacji. Jak się ubrać do teatru na komedię? Podpowiadamy, jaką kreację wybrać, jak dobrać dodatki i jak połączyć elegancję z komfortem, aby wieczór w teatrze był przyjemnością.
Spis treści: Strój do teatru na komedię Strój do teatru na komedię dla kobiet Strój do teatru na komedię dla mężczyzn Jak się ubrać do teatru na komedię: jakie kolory wybrać? Jak się ubrać do teatru na komedię: dodatki Czego unikać ubierając się na komedię do teatru? Strój do teatru na komedię Jak się ubrać do teatru na komedię? Teatr, to szczególne miejsce, które wymaga odpowiedniego stroju. Wybierając się na spektakl komediowy, w przeciwieństwie do opery lub dramatu, możemy pozwolić sobie na odrobinę fantazji w stylizacji. Jednak z szacunku do miejsca i aktorów, powinniśmy zachować elegancki charakter ubioru i wystrzegać się ekstrawagancji. Wybierając stylizację na komedię do teatru, warto pamiętać o kilku zasadach: strój powinien wyrażać szacunek dla miejsca, sztuki, twórców i pozostałych widzów, unikaj casualowych ubrań, takich jak dresy, jeansy, sportowe bluzy, postaw na minimalistyczne dodatki, zrezygnuj z dużych dekoltów, mini, odkrytego brzucha, zbyt wysokich wycięć, unikaj sportowego obuwia, japonek i trampek, strój powinien być schludny i czysty, postaw na klasyczny wieczorowy makijaż i elegancką fryzurę, przed wizytą w teatrze warto sprawdzić, czy na zaproszeniu lub stronie internetowej teatru nie ma informacji o obowiązującym dress code. Strój do teatru na komedię dla kobiet Doskonałym wyborem dla kobiety jest sukienka w bezpiecznej długości midi. Może być prosta, w kształcie litery A, ołówkowa, koktajlowa albo z rozkloszowanym dołem. Unikaj zbyt dużych wycięć. Damski garnitur jest coraz bardziej popularną alternatywą dla sukienki. Na takie wyjście sprawdzi się również kombinezon w jednolitym kolorze z dobraną do niego marynarką. Zwiewna jedwabna bluzka połączona z ołówkową lub rozkloszowaną spódnicą przed kolano to strój, w który możemy śmiało ubrać się do teatru na komedię. Panie, które wolą spodnie, mogą wybrać chinosy, cygaretki lub spodnie w kant i połączyć je na przykład z białą koszulą. Jeżeli planujesz wyjście do teatru zimą, zadbaj o odpowiednie nakrycie pasujące do ubioru. Elegancki płaszcz, sztuczne futerko, doda ci szyku i ochroni przed zimnem. Strój do teatru na komedię dla mężczyzn Mężczyźni, wybierając stylizację do teatru na komedię, mają zdecydowanie łatwiejsze zadanie. Nie muszą wkładać eleganckiego garnituru, spektakl komediowy daje więcej swobody w ubiorze niż spektakl klasyczny. Wystarczą jednolite, ciemne spodnie i koszula, może być w żywych kolorach. Latem sprawdzi się lekki, lniany garnitur i gładki t-shirt. Zimą marynarka lub prosty sweter. Jak się ubrać do teatru na komedię: jakie kolory wybrać? Wszelkie wieczorne wyjścia uwielbiają czerń, która zawsze wygląda elegancko i stylowo. Do teatru sprawdzą się również inne stonowane barwy: granat, bordo, butelkowa zieleń. Na takie kolory stawiają zazwyczaj goście wieczornych spektakli. Jeżeli jednak chcesz się ubrać do teatru na komedię w bardziej radosny i lekki strój, nic nie stoi na przeszkodzie. Możesz pozwolić sobie na większą swobodę w doborze kolorów. Kolorowe sukienki, bluzki w żywych kolorach, sprawdzą się na tego typu wyjście. Latem możesz postawić na naturalny len, beże, biel, pastele i uzupełnić taki strój elegancką biżuterią. Jak się ubrać do teatru na komedię: dodatki Masz już idealny strój na wielkie wyjście? Dobierz do kreacji odpowiednie dodatki. Spektakl komediowy nie wymaga szpilek, możesz postawić na bardziej wygodne obuwie. Na takie wyjście sprawdzą się stylowe baleriny, mokasyny, oxfordy, czółenka na niewysokim obcasie. Latem do zwiewnej sukienki dobrze będą wyglądały sandałki z cienkich paseczków lub skórzane, delikatne klapki. Wybierając torebkę, powinnaś zwrócić uwagę na jej rozmiar. Mała kopertówka, torebka na łańcuszku, powinny pomieścić najpotrzebniejsze rzeczy i nie przytłaczać wielkością. Kolor warto dobrać tak, żeby pasował do naszej stylizacji. Talię możesz podkreślić skórzanym paskiem. Biżuteria powinna być elegancka i dopasowana do stroju. Jeżeli zdecydujesz się na małą czarną, możesz poszaleć z kolczykami, naszyjnikiem lub bransoletką, albo postawić na klasyczne perły. Jeżeli twój strój jest kolorowy, wzorzysty, postaw na minimalizm w dodatkach. Bezpieczna będzie złota, minimalistyczna biżuteria, która zawsze wygląda z klasą. Czego unikać ubierając się na komedię do teatru? Teatr rządzi się swoimi prawami. Wybierając strój na komedię do teatru, możemy pozwolić sobie na więcej luzu niż na klasyczny spektakl. Jednak warto pamiętać o tym, czego nie zakładać, by nie popełnić faux pas. Sportowe ubranie, podarte jeansy, ekstrawaganckie wzory i fasony, to nie są ubrania odpowiednie na wydarzenia teatralne. Strój powinien być elegancki i stosowny do okazji. Dzięki temu będziesz czuła się swobodnie i komfortowo.