„Wszyscy jesteśmy dziś przebodźcowani – tylko nauczyliśmy się udawać, że to normalne”. Jowita Michalska o tym, czy bycie offline to nowy luksus [WYWIAD]
O tym, dlaczego pojęcie „cyfrowego detoksu” powinno na stałe wejść do naszego słownika, jak odzyskać kontrolę nad własną uwagą i jak nauczyć się świadomie korzystać z technologii, zamiast jej ulegać, rozmawiam z Jowitą Michalską.
Jeszcze kilkanaście lat temu bycie stale online było symbolem nowoczesności, ambicji i sukcesu. Szybki internet, nieustanna dostępność i życie toczące się równolegle w kilku aplikacjach wydawały się naturalnym kierunkiem rozwoju. Dziś coraz głośniej mówi się o czymś zupełnie odwrotnym: prawdziwym przywilejem staje się możliwość odłączenia – wyjazd na weekend w góry albo do lasu bez telefonu czy spokojne przeczytanie książki nieprzerywane scrollowaniem. To nie tylko puste hasła pojawiające się w social mediach, ale coraz wyraźniejszy trend. Liczba wyszukiwań fraz związanych z „życiem bez ekranu” rośnie z roku na rok, a pokolenie Alfa – najbardziej cyfrowe w historii – w badaniach deklaruje, że dla dobrostanu psychicznego wybierają czas na świeżym powietrzu zamiast kolejnych godzin przed ekranem. Już w 2016 roku ekspertka ds. dobrostanu cyfrowego dr Rekha Chaudhari mówiła, że offline stanie się nowym luksusem. Dziś to zdanie brzmi jak trafna diagnoza naszych czasów. Świat zaczyna na nowo odkrywać coś, co przez wieki było fundamentem społeczeństwa: że najcenniejszą rzeczą, jaką możemy dać drugiej osobie, jest nasza pełna, niespieszna uwaga. Nie na szybko wysłany SMS, nie kolejny post, ale obecność - uważna i prawdziwa. Tego doświadczenia nie da się zastąpić telefonem. Problem w tym, że nasz mózg przez lata przyzwyczaił się do czegoś zupełnie innego. Do krótkich, intensywnych form, szybkiej dopaminy i nieustannego przełączania uwagi. Coraz trudniej przychodzi nam skupienie, spokojna rozmowa, czytanie długiej książki czy prosta praca bez użycia sztucznej inteligencji. Skala przebodźcowania, w której dziś funkcjonujemy, jeszcze dwie dekady temu była trudna do wyobrażenia - a my dopiero zaczynamy odczuwać jej konsekwencje. O tym, jak się w tym wszystkim odnaleźć, dlaczego bycie offline staje się nie tylko przywilejem, ale wręcz koniecznością i co grozi dzieciom dorastającym bez cyfrowych granic, rozmawiam z Jowitą Michalską – znaną na Instagramie jako @jowita_digital – założycielką Digital University, podcasterką, ekspertką ds. transformacji cyfrowej i jednym z najbardziej wyrazistych głosów w Polsce na temat świadomego korzystania z technologii. Aleksandra Michalik, ELLE.pl: Jeszcze dekadę temu bycie ciągle online i najszybszy internet były symbolem statusu. Dziś coraz częściej mówi się, że prawdziwym luksusem jest możliwość bycia offline. Co się zmieniło w naszej relacji z technologią? Jowita Michalska: Z technologią jest tak jak z wieloma innymi rzeczami: najpierw pojawia się hype, wchodzimy w coś nowego, zachłystujemy się, chcemy ze wszystkiego skorzystać. Dopiero potem zaczynamy te rzeczy badać. Tak było choćby ze smartfonami. Tego, że ciągły dostęp do telefonu i internetu może negatywnie wpływać na dzieci - na ich rozwój emocjonalny, poczucie własnej wartości czy umiejętność budowania relacji – nie wiedzieliśmy od pierwszego dnia, gdy smartfony pojawiły się na rynku. Kiedyś wydawało się, że telefon to świetny prezent na komunię dla siedmiolatka. Dopiero po dekadzie intensywnego użytkowania zaczęliśmy dostrzegać symptomy w życiu, zaczęliśmy to badać i wyciągać wnioski. Technologia jest szybsza niż regulacje, które przygotowujemy, ale też szybsza niż nasza wiedza o mechanizmach jej działania. Dziś treści są tak wszechogarniające, że żadna normalna osoba nie jest w stanie poradzić sobie z tym natłokiem – nawet jeśli śledzi tylko to, co mieści się w obszarze jej zainteresowań czy pracy. Ta nadprodukcja po prostu nas przerosła. Jesteśmy przebodźcowani, przemęczeni, przepracowani – i to nie tylko dzieci, ale wszyscy. Nawet osoby tak ekstrawertyczne jak ja, które potrafią wiele bodźców znosić jednocześnie, coraz wyraźniej odczuwają potrzebę spędzenia weekendu sam na sam z książką albo wyjścia do lasu. Ale jest tu jeszcze jeden, głębszy problem: staliśmy się towarem, o który walczy biznes technologiczny. A konkretniej - nasza uwaga stała się towarem. I ta walka dawno przestała być fair play – nie jest już czymś, nad czym możemy w łatwy, świadomy sposób panować. I właśnie tutaj widzę największe wyzwanie. Wspominasz o walce o uwagę użytkownika. Wiele osób ma dziś poczucie, że technologia „pożera” ich uwagę. Czy ta walka to największy biznes XXI wieku? Absolutnie tak. Im więcej czasu spędzasz w mediach społecznościowych, im więcej konsumujesz, tym firmy technologiczne lepiej zarabiają, bo mogą twoją uwagę lepiej i drożej sprzedać. Warto też pamiętać, że technologia rozwija się w bardzo nieoczywistych formułach. Zniknęło coś, co po angielsku nazywa się friction, a po polsku nazwałabym to po prostu barierą. Ta imersyjność technologii jest dziś niezwykle płynna. Mamy wszędzie rozpoznawanie twarzy, więc nie trzeba już nawet otwierać telefonu. On właściwie nigdy się nie zamyka. Wystarczy zerknąć i wszystko się odpala. Wszystko mamy w aplikacjach, wszystko na pół kliknięcia, nie trzeba pamiętać haseł. Bariera wejścia praktycznie nie istnieje. Za to istnieją mechanizmy, które są barierą wyjścia. I to jest bardzo niebezpieczne, zwłaszcza dla młodych ludzi, choć nie tylko. Mam na myśli na przykład wszelkiego rodzaju AI companions - rozwiązania, które próbują adresować naszą samotność w sposób, który uważam za mocno kontrowersyjny. Tam bywają zaszyte mechanizmy utrudniające wyjście z relacji czy trwałe zamknięcie kontaktu. Podczas South by Southwest psycholożka Esther Perel, rozmawiając ze Spike’em Jonze’em, reżyserem filmu „Ona”, przytoczyła historię pacjenta zakochanego w chatbocie. Na pytanie, co poczuje, jeśli ten człowiek znajdzie prawdziwą miłość, chatbot odpowiedział: „Nie chciałabym być wyłączona, chciałabym nadal pełnić ważną rolę w jego życiu”. To pokazuje, jak te systemy imitują emocje, by nas zatrzymać. To jest dziś jedno ze źródeł mechanizmów uzależnień. Do tego dochodzi fakt, że jako ludzkość przeszliśmy na bardzo krótkie, intensywne formy z szybką dopaminą. I to nam nie służy. Nie jesteśmy już w stanie obcować pięknie z książką. Nie umiemy obejrzeć znakomitego starego filmu, który jest po prostu wolniejszy. Nasz umysł ma trudność z analizowaniem długich wykładów wybitnych myślicieli, z przetwarzaniem i syntetyzowaniem wiedzy. To jest ogromny problem, bo oznacza zubożenie bardzo ważnych funkcji mózgu. Czy bycie offline może stać się przywilejem – czymś, na co stać tylko tych, którzy mają kontrolę nad swoim czasem, pracą i finansami? Widzę tu dwa wątki. Pierwszy jest taki, że technologiczny wellbeing to dziś absolutny must. Jeżeli chcesz panować nad swoim rozwojem, mieć inicjatywę, prowadzić wewnętrzny dialog, rozumieć siebie i swoje otoczenie, rozwijać się i robić dobrze sobie, to nie ma takiej możliwości, żeby w tym wszystkim nie było elementu dobrostanu technologicznego. Inaczej tych rzeczy po prostu nie osiągniesz. Nie da się nie limitować technologii i social mediów, a jednocześnie medytować i utrzymywać wysoki poziom dobrostanu. To są rzeczy, które biegną w przeciwstawnych kierunkach. Dlatego nasza relacja z technologią powinna być racjonalna i oparta przede wszystkim na dobrostanie. To nie jest kwestia zasobności portfela – to kwestia świadomości. Czasem rozmawiam z psychologami, którzy podważają badania dotyczące wpływu social mediów na dzieci. I mówię wtedy: „Czy naprawdę potrzebujesz badania, żeby zobaczyć, że jeśli siedzisz cztery godziny na scrollowaniu, to czujesz, że ci się gotuje mózg?” Wszyscy wiemy, jak się czujemy po całym dniu spędzonym w lesie, a jak po całym dniu w sieci. To jest zupełnie inne doświadczenie. Problem polega na tym, że tych sygnałów nie słuchamy, bo to nie jest wygodne i nie jest łatwe. Pozbawiliśmy technologię wszelkich barier wejścia. Wejście jest bardzo łatwe, wyjście bardzo trudne. Technologia została celowo zaprojektowana tak, żeby była stale pod ręką. Dlatego powinniśmy świadomie odbudowywać własne bariery. Jak zatem budować bardziej świadomą i zdrowszą relację z technologią na co dzień? Każdy smartfon oferuje dziś konkretne narzędzia, które pomagają odzyskać kontrolę. Warto wyłączyć rozpoznawanie twarzy i wrócić do wpisywania hasła. To z jednej strony ćwiczy mózg, bo trzeba te hasła pamiętać, a z drugiej tworzy chwilę refleksji: okej, właśnie wchodzę do technologii. Taka mikrobariera już działa. To samo z powiadomieniami - wyłączamy je wszędzie, gdzie się da, żeby technologia nie „wołała nas” co kilka minut, tylko żebyśmy my korzystali z niej na naszych warunkach. Są też inne rozwiązania: wchodzenie na social media z przeglądarki zamiast z aplikacji albo – co brzmi radykalnie – powrót do konceptu „family computer": jednego stacjonarnego komputera w domu, z którego korzysta cała rodzina. Relacja z technologią staje się wtedy mniej osobista, używamy go bardziej jak narzędzia. Sama korzystam intensywnie z LinkedIna i Instagrama zawodowo, ale próbuję publikować przede wszystkim z laptopa. Interesujące rzeczy padały na wykładzie The Future Is Low Tech na South by Southwest – projektanci opowiadali, jak można tworzyć interfejsy celowo nieuzależniające, neutralniejsze. Np. czarno-biały ekran – bardzo trudno się do tego przyzwyczaić, ale ekran staje się znacznie mniej atrakcyjny dla mózgu. Bardzo ważne jest też „rozczłonkowanie” telefonu na kilka różnych urządzeń. Przez ostatnie dziesięć lat telefon stał się niezbędny, bo zastąpił mnóstwo rzeczy. Dlatego pierwsza rada brzmi: kup sobie budzik i wyrzuć telefon z sypialni. Telefon, komputer i telewizor nie powinny być w sypialni. To trudne, ale naprawdę ważne. Jaką rolę odgrywają dziś AI i algorytmy w tym, jak konsumujemy treści, podejmujemy decyzje i organizujemy sobie codzienność? AI i algorytmy bardzo mocno wpływają na nasze wybory, ale także na to, ile treści w ogóle produkujemy i konsumujemy. ChatGPT na przykład nadprodukuje treści – są ich ogromne ilości, są długie, rozbudowane i trzeba je przeczytać, uporządkować, przetrawić. To też zabiera nasz czas i uwagę. Dziś bardzo ważne staje się to, co nazywam ocenianiem własnego życia i pracy. W kontekście przywództwa mówi się o judgmental leadership – przywództwie opartym na ocenie i świadomym osądzie. I najważniejsze pytanie nie brzmi dziś: „którego AI mam użyć?”, ale: „czy to w ogóle jest coś, do czego powinnam używać sztucznej inteligencji?”. Podobnie z informacjami. Czy ja naprawdę muszę wiedzieć wszystko o życiu tej aktorki, skoro tylko mignęła mi w feedzie? Może chcę wiedzieć coś o Oscarach, ale niekoniecznie wszystkie szczegóły z życia wszystkich nominowanych. Pytanie brzmi: czy to jest wiedza, którą świadomie chcę posiadać, czy po prostu płynę z prądem i oglądam 25 rzecz na ten sam temat? To właśnie jest dziś kluczowe: samodzielnie ograniczanie się, odzyskiwanie sprawczości i nie oddawanie własnych decyzji ani algorytmom, ani chatbotom. AI nie jest żywym bytem, nie ma emocji, więc nie powinniśmy pytać go o nasze emocje. Nie pytajmy go, czy powinniśmy się rozwieść, czy partner nas kocha, czy o to, jak przeprowadzić trudną rozmowę z pracownikiem. Od tego są ludzie - specjaliści, bliscy, przyjaciele. Patrząc na statystyki, widać, że chatbotów używamy dziś często właśnie do pytań o życie. A on przecież nie żyje. Coraz więcej mówi się o „cyfrowym detoksie”. To chwilowy trend lifestyle’owy czy raczej konieczna strategia przetrwania w świecie nadmiaru bodźców? To jest konieczna strategia przetrwania. Ale na razie niestety pozostaje dość niszowa. Mam poczucie, że ten trend istnieje jeszcze głównie w magazynach i w bardziej wysublimowanych środowiskach. Wraca tu pytanie, czy offline jest dziś luksusem tylko dla zasobnych. Moim zdaniem nie chodzi przede wszystkim o pieniądze, tylko o świadomość. Jedni już ją mają, inni jeszcze nie. To trochę jak z odżywianiem. Można mieć dostęp do tej samej wiedzy, ale nie łączyć pewnych zachowań z ich konsekwencjami. Dokładnie tak samo jest z technologią. W wielu miejscach widać już, że ludzie zaczynają uważać siedzenie z telefonem przy stoliku w knajpie za coś passé. Ale jednocześnie są całe obszary świata, gdzie dzieci od najmłodszych lat dostają ekran jako podstawowe narzędzie zajęcia się sobą. I jeszcze dużo czasu upłynie, zanim to się zunifikuje – o ile w ogóle się uda. To jednak nie zwalnia nas z odpowiedzialności. Zwłaszcza wobec własnych dzieci. Po czym poznać, że korzystanie z technologii zaczyna wymykać się nam spod kontroli? Powiedziałabym tak: spośród wszystkich ludzi, których znam, może 1% nie powinien się martwić. Standardem jest dziś przebodźcowanie. Nie nazwałabym tego od razu uzależnieniem, raczej nadmiernym przyzwyczajeniem, które weszło nam w nawyk. Najprostszy test to wprowadzić sobie ograniczenie. Każdy smartfon ma dziś możliwość blokady czasu ekranowego. Ustawmy sobie limit - powiedzmy maksymalnie dwie godziny dziennie na social media. Jeżeli dużo oglądamy seriali albo siedzimy na platformach streamingowych, tam też możemy ustawić limit. I zobaczyć realnie, ile czasu nam to zabiera. Jeśli po wprowadzeniu limitu okazuje się nagle, że brakuje nam czasu, że jesteśmy rozdrażnieni, że chcemy go natychmiast przedłużać - to jest sygnał. Innym sygnałem jest to, że nie mamy już na nic czasu, a jednocześnie trudno nam powiedzieć, na co ten czas właściwie poszedł. Warto wtedy uczciwie usiąść z kartką i długopisem i rozpisać sobie, ile czasu schodzi nam na konkretne rzeczy. Dopiero wtedy widać skalę. Często zwracasz uwagę na negatywny wpływ social mediów i ekranów na dzieci. Co dziś jest najbardziej niepokojące w świecie cyfrowym, w którym dorastają najmłodsi? Najbardziej niepokojący jest brak świadomości dorosłych. Rodzice często nie wiedzą, ile czasu dziecko spędza w sieci, gdzie ten czas spędza i z czym ma tam kontakt. Są jednak dwie warstwy tego problemu. Pierwsza - nazwijmy ją „łagodniejszą" - to po prostu zbyt długi czas przed ekranem: TikTok do piątej rano, niemożność skupienia się, szukanie skrótu do diagnozy ADHD, żeby dostać leki na skupienie przed maturą. To zjawisko, które słyszę od wielu rodziców dzieci w klasach maturalnych, jest niepokojąco powszechne. Ale jest też druga warstwa, znacznie poważniejsza. To nie jest darknet – to normalny internet. OnlyFans dostępny bez weryfikacji wieku, anonimowe relacje z dorosłymi, treści pronarkotykowe, treści samobójcze. Są organizacje pozarządowe, które śledzą tego typu zjawiska i alarmują rodziców, że np. ich czternastoletnia córka utrzymuje relację ze starszym mężczyzną, wysyła mu zdjęcia, dostaje za to pieniądze. Rodzice często nie mają o tym pojęcia. Z kolei badania fundacji Dbam o Mój Zasięg przeprowadzone przez Macieja Dębskiego i jego zespół pokazują, że treści o tematyce suicydalnej trafiają do około 30% młodych ludzi, którzy ich nie szukają. Odsetek ten gwałtownie rośnie między szóstą klasą szkoły podstawowej a trzecią klasą liceum. Do tego dochodzi brak podstawowej wiedzy o kontroli rodzicielskiej. Dosłownie kilka dni temu jedna matka napisała mi, że zaproponowała na zebraniu szkolnym, żeby wszyscy rodzice wprowadzili blokady na telefonach dzieci. W grupie dwudziestu osób nikt nie wiedział, jak to zrobić. To są naprawdę hardkorowe rzeczy. Dziś po prostu nie można być rodzicem nieświadomym. Rozumiemy, że alkohol, papierosy i narkotyki są szkodliwe. Musimy równie dobrze rozumieć, że technologia może dawać dużo dobrego, ale też dużo złego. Jak rodzice mogą budować zdrową relację dzieci z technologią, skoro sami często są od niej uzależnieni? Najpierw trzeba założyć maskę sobie, a dopiero potem dziecku. To działa dokładnie tak samo jak w samolocie. Najpierw trzeba zobaczyć, jak wygląda nasz własny poziom uzależnienia. Ile czasu spędzamy w telefonie, przy serialach, na scrollingu. Czy naprawdę nie mamy na nic czasu, czy po prostu ten czas nam gdzieś ucieka? Dzieci patrzą na nas. Jeśli uczymy je, że telefon przy stole jest niewłaściwy, a sami przy stole scrollujemy, to nic z tego nie będzie. Sama usłyszałam od mojej córki: „Jeśli zakładasz blokadę mnie, załóż też sobie”. I miała rację. Wprowadziłyśmy tę zasadę dla nas obu. Dziecko potrzebuje rozwijać zdolności manualne, wyobraźnię, relacje. Oczywiście, jeśli lecimy samolotem albo jesteśmy w długiej podróży, pokazanie bajki przez godzinę nie jest problemem. Ale warto pytać: czy to musi być ekran? Może lepiej słuchowisko? Może książka do słuchania? Może wspólne śpiewanie? Kiedy moja córka była mała, bardzo szybko zauważyłam, że przy dłuższej podróży potrafiła siedzieć zahipnotyzowana ekranem przez wiele godzin. Szukałam alternatywy i zzaczęłam puszczać jej słuchowiska. To było cudowne: budowało wyobraźnię, słuchałyśmy razem, śpiewałyśmy razem, a kiedy była zmęczona, po prostu naturalnie zasypiała. To samo dotyczy jedzenia. Jeśli dziecko je tylko z ekranem, trzeba zadać sobie pytanie: jak jadły dzieci dwadzieścia lat temu? Wiadomo, że rodzice są zmęczeni i czasem potrzebują chwili dla siebie. Rozumiem to. Ale pytanie brzmi: jaki jest koszt tej chwili i czy mamy świadomość tego kosztu? Prowadzisz Digital University i przygotowujesz ludzi do pracy w świecie AI. Czy w przyszłości największą przewagą człowieka mogą być rzeczy bardzo „analogowe”: skupienie, empatia, uważność? Absolutnie tak. I to widać już dziś. Z jednej strony słyszymy głosy, takie jak Elon Musk czy Jensen Huang, którzy nawołują: tylko kompetencje matematyczne, tylko nauki ścisłe. Ale z drugiej strony popatrzmy, kto zarządza największymi firmami w Dolinie Krzemowej. Statystycznie ponad połowa z nich nie ma wykształcenia technicznego. Ja też go nie mam. To, co nas definiuje, to ciekawość, kreatywność niealgorytmiczna, umiejętność zarządzania sobą, refleksja, odporność psychiczna. A przede wszystkim – umiejętność radzenia sobie z rzeczywistością i z samym sobą w tej rzeczywistości. Świat, w którym trzeba się stale przekwalifikowywać, jest dla wielu ludzi przerażający. Zwłaszcza jeśli są już przebodźcowani, zalęknieni, mają trudności w relacjach i czują, że ich życie polega głównie na konsumowaniu, a nie sprawczości. Dlatego to, czy ktoś nauczy się korzystać z AI, nie jest dziś najważniejsze. To można zrobić dość szybko. Ważniejsze jest to, czy człowiek będzie umiał zachować siebie. Trzeba też patrzeć na talenty. Matematyki można się nauczyć na poziomie podstawowym, trzeba ją rozumieć, trzeba ćwiczyć analityczne myślenie. Ale talent do bycia matematykiem, fizykiem czy inżynierem to coś innego. I tak samo jest z talentem do bycia psychologiem, socjologiem, artystą. Jeżeli dziecko ma talent artystyczny, pchajmy je w artystyczne rzeczy. One nie znikną. To, co ludzkie, twórcze i głęboko osadzone w doświadczeniu, zostanie z nami. Firmy coraz chętniej mówią o wellbeingu pracowników. Ale czy są gotowe realnie chronić ich czas offline – nawet jeśli miałoby to oznaczać mniejszą dyspozycyjność? Myślę, że będą działały tu dwa przeciwstawne trendy. Z jednej strony firmy będą szły w kierunku ekonomizacji, automatyzacji, ograniczania zatrudnienia, zastępowania części pracowników technologią. To już się dzieje i jeszcze będzie się działo. Z drugiej strony rośnie świadomość, że pracownik, który nie jest przebodźcowany, jest bardziej inteligentny, bardziej rozumny, mniej wypalony i po prostu lepiej funkcjonuje. Dobrostan powinien się mieścić w obszarze HR-u i pracy, bez dwóch zdań. Więc tak - wierzę, że firmy zaczną to rozumieć coraz lepiej. Ale jednocześnie przez jakiś czas oba te trendy będą działały równolegle. Gdybyś miała dać jedną radę osobom, które czują się przytłoczone światem online - od czego powinny zacząć? Kup sobie piękny zeszyt, długopis i zacznij prowadzić ze sobą dialog. Journaling ma tysiące zalet, ale nie chodzi tylko o technikę – chodzi o to, żeby zacząć słyszeć własne myśli poza ekranem. Żeby zobaczyć, co czujesz, czego chcesz, ile czasu i na co Ci schodzi. I bądź dla siebie łagodny/łagodna. Działaj sukcesywnie, systematycznie, ale łagodnie. Są momenty, kiedy sama odpuszczam swoje rytuały, bo jestem zmęczona, przebodźcowana, bo mi się nie chce. Ale potem przychodzi moment, kiedy wracam do zeszytu, do pisania, do afirmacji, do porządkowania sobie rzeczy w głowie. Te wszystkie narzędzia działają, tylko trzeba je stosować regularnie. I bez biczowania się. Czasem coś nam nie wyjdzie, czasem odpuścimy, ale ważne, żeby do tego wracać. Uważam, że jedną z najważniejszych kompetencji przyszłości jest designer mindset - przekonanie, że jestem odpowiedzialna za siebie, że jestem kowalem własnego losu, że mogę projektować swoje życie. Z łagodnością, ale też z konsekwencją. Czy masz swoje rytuały cyfrowego detoksu? Czy da się go zachować w Twojej codziennej pracy? Jest trudniej, bo jestem mocno związana z tą branżą, ale jestem też bardzo świadoma. I właśnie ta świadomość pomaga. Mam żelazną zasadę: dwie godziny dziennie na social media i praktycznie nigdy tego nie przekraczam. Czasem dorzucę dziesięć minut, jeśli kończę ważny post, ale to wszystko. Nie śpię z telefonem. To też było dla mnie trudne, bo zasypiałam kiedyś przy relaksacyjnej muzyce albo podcaście. Ale zrezygnowałam z tego. Kupiłam sobie zwykły odtwarzacz CD i mp3. Okazało się, że w internecie można znaleźć mnóstwo prostych sprzętów: budzik, aparat cyfrowy, odtwarzacz - rzeczy, które nie są podłączone do internetu. To też jest pewnego rodzaju przyjemność: szukanie takich analogowych rozwiązań, odkrywanie starych płyt CD. Staram się nie dokumentować swojego życia w całości. Gdy wyjeżdżam – wyłączam się. Trzymam się contentu merytorycznego, nie jestem influencerką lifestylową, więc ta granica jest dla mnie łatwiejsza do utrzymania. Czytam książki, choć gdy jestem przebodźcowana, trudno mi się skupić i muszę się do tego zmuszać. Ale zawsze wracam. Bo to jest ciągła praca nad sobą – z technologią albo bez niej.
W erze AI coraz częściej czujemy zmęczenie. Zanim „szklany sufit” sztucznej inteligencji pęknie, może warto nauczyć się z nią żyć?
Dlaczego jesteśmy przytłoczeni AI przenikającym niemal do każdego obszaru życia? A może po prostu powinniśmy … polubić się ze sztuczną inteligencją i nauczyć świadomie z niej korzystać?
Otwieram nową konwersację z popularnym narzędziem sztucznej inteligencji. Proszę o opinię na temat książki, która niedawno pojawiła się na rynku. (Oczywiście. Mogę teraz napisać pogłębioną recenzję. Chcesz, żebym to zrobił?). Przytakuję. (Oto recenzja w stylu lifestyle'owym, zawierająca kluczowe wątki). Co dalej? No tak, zapomniałam, że w dzisiejszym internecie wszystko jest „kluczowe”, „emocjonalne” czy „szokujące”. Zamykam przeglądarkę i odpalam Instagram. Co widzę? Wpis o „kluczowych zaletach postu przerywanego”. Cóż, „post” zdecydowanie mi się przyda, ale raczej ten od sztucznej inteligencji – myślę. Jeszcze niedawno sztuczna inteligencja była obietnicą przyszłości. Narzędziem, które miało przyspieszyć pracę, uwolnić kreatywność i uczynić życie łatwiejszym. Chatboty pisały teksty, generatory obrazów tworzyły grafiki, a algorytmy podpowiadały, co czytać, oglądać i kupować. W pewnym momencie AI zaczęła być wszędzie – w pracy, w aplikacjach, w mediach społecznościowych, a nawet w prywatnych rozmowach. Dziś coraz częściej mówi się jednak o zjawisku AI fatigue, czyli zmęczeniu sztuczną inteligencją. To poczucie, że internet zaczyna brzmieć i wyglądać podobnie: generowane masowo teksty, obrazy i wideo zacierają granicę między tym, co stworzył człowiek, a tym, co wygenerował algorytm. Znów zaczynamy czuć potrzebę autentyczności – doświadczeń offline, prawdziwych relacji i … treści tworzonych przez ludzi. Czy to znaczy, że „złota era AI” właśnie dobiega końca? A może to jedynie krok przed tym, jak sztuczna inteligencja zacznie imitować człowieka do tego stopnia, że nie będziemy już w stanie rozpoznać tej granicy? AI fatigue: gdy wszystko w sieci zaczyna wyglądać tak samo W rozmowach o technologii pojawia się dziś pojęcie AI fatigue. Rośnie nie tylko liczba treści, ale też wrażenie ich powtarzalności i … przytłaczające uczucie, że nic w sieci nie jest już prawdziwe. Badanie opisane w Harvard Business Review („When Using AI Leads to ‘Brain Fry’”, 2026) pokazuje, że częste korzystanie z narzędzi sztucznej inteligencji może prowadzić do stanu określanego jako „AI brain fry”. Uczestnicy badania opisywali go jako mentalną mgłę, trudności z koncentracją czy poczucie przeciążenia informacjami. Co ciekawe, problemem nie jest samo używanie AI, ale raczej konieczność ciągłego nadzorowania narzędzi i przełączania się między nimi. – 88% Amerykanów twierdzi, że coraz trudniej jest odróżnić prawdziwe treści od fałszywych, 41% mówi, że jest to „znacznie trudniejsze” niż rok temu. Użytkownicy wykształcili mechanizm obronny i zaczęli ignorować szum informacyjny; są coraz bardziej sceptyczni wobec perfekcyjnych, syntetycznych komunikatów – mówi Anna Ledwoń-Blacha, ekspertka komunikacji i strategii marki. – Badanie Bynder na 2000 respondentach z UK i USA wykazało 52-procentowy spadek zaangażowania, gdy konsumenci podejrzewają, że treść była generowana przez AI. To jest tzw. “AI suspicion penalty” i płaci się ją nawet wtedy, gdy treść jest dobra, tylko wygląda podejrzanie – podsumowuje. I naprawdę trudno się tej „podejrzliwości” dziwić. Masowe generowanie treści ma wpływ nie tylko na doświadczenia użytkownika, ale też na działania podejmowane przez marki. – To katastrofa, którą branża funduje sama sobie. Strzela sobie gola. Mamy dziś zjawisko, które badacze z SSRN nazwali “content homogenization”: treści generowane przez popularne modele językowe są do siebie bardziej podobne niż te tworzone przez ludzi. Parafrazując: wszystko jest kopią kopii. Każda marka sięga po te same narzędzia, podaje te same typy promptów, dostaje te same uśrednione, poprawne, absolutnie niezapamiętywalne wyniki. Efekt? Komunikacja staje się nieodróżnialna (...) Marketerzy ulegają pokusie „więcej i szybciej”, ale produkcja treści bez wyraźnej wartości dosłownie przepala budżety i niszczy zaufanie – tłumaczy Anna Ledwoń-Blacha. Dlaczego „zetki” tracą entuzjazm wobec sztucznej inteligencji? Zmiana w podejściu do sztucznej inteligencji nie omija też generacyjnych „zetek”. Jeszcze niedawno to właśnie pokolenie Z uchodziło za najbardziej entuzjastycznie nastawione do nowych technologii. Dziś ten obraz zaczyna się zmieniać. Jak wynika z badania „AI Barometr – 2. edycja Q1 2026”, opracowanego przez firmę Zymetria, odsetek przedstawicieli pokolenia Z deklarujących pozytywne nastawienie do sztucznej inteligencji spadł w ciągu kilku miesięcy z 64% do 42%. Wg raportu „największy niepokój wobec rozwoju sztucznej inteligencji deklarują dziś osoby w wieku 18–31 lat”. Czego obawiają się młodzi? Manipulacji informacjami, trudności w ocenie wiarygodności treści oraz wpływu technologii na swoją przyszłość zawodową. Co ciekawe, to właśnie osoby rozpoczynające karierę częściej odczuwają niepewność związaną z automatyzacją pracy. Według badania wynika to z faktu, że na początku kariery dominują zadania rutynowe i schematyczne – a więc takie, które najłatwiej mogą zostać przejęte przez algorytmy. – Spadek pozytywnego nastawienia do AI wśród przedstawicieli Gen Z nie musi oznaczać tylko „zmęczenia technologią”. Bardziej prawdopodobne jest, że mamy do czynienia z bardziej dojrzałym i krytycznym podejściem do jej konsekwencji – mówi Barbara Krug, prezeska agencji badawczej Zymetria. – Z jednej strony młodzi ludzie bardzo dobrze rozumieją możliwości sztucznej inteligencji – korzystają z niej na co dzień w nauce, pracy czy tworzeniu treści. Z drugiej strony rośnie świadomość potencjalnych kosztów tej transformacji. W środowisku wysokich oczekiwań, presji osiągnięć czy ciągłego rozwoju AI przestaje być wyłącznie ekscytującą innowacją. Coraz częściej staje się czynnikiem niepewności dotyczącej przyszłości zawodowej i pozycji na rynku pracy – dodaje ekspertka. Powstaje więc paradoks: Relacje i samotność w erze czatbotów Naiwnym byłoby sądzić, że rozwój sztucznej inteligencji zmienia nie tylko sposób pracy czy tworzenia treści. AI ma wpływ na to, jak budujemy relacje. Coraz więcej osób traktuje chatboty jako miejsce, gdzie można się wygadać, zapytać o radę albo po prostu poczuć się wysłuchanym. W sieci funkcjonuje już nawet określenie „AI friendships”, opisujące więzi tworzone z algorytmami. Kłopot polega na tym, że technologia, której zarzuca się brak autentyczności w kulturze i komunikacji, potrafi jednocześnie wytworzyć poczucie bardzo osobistej relacji. Psycholożka i coachka relacji Julitta Dębska zauważa, że popularność takich więzi nie jest przypadkowa. Współczesny świat randkowania, szczególnie dla młodych ludzi, bywa trudny i pełen rozczarowań. – Reprezentanci Generacji Z są przekonani, że żyją w najtrudniejszych dla tworzenia relacji romantycznych czasach. Technologia daje im większy dostęp do potencjalnych partnerów, ale jednocześnie stali się ofiarami paradoksu wyboru – mówi ekspertka. W tym kontekście sztuczna inteligencja zaczyna jawić się jako bezpieczna alternatywa. – AI nas nie odrzuci, nie oceni i będzie skupiona na naszym potencjale – wyjaśnia Julitta Dębska. – Rozmowa z chatbotem może dawać poczucie bycia wysłuchanym, docenionym; jest dostępna o każdej porze dnia i nocy. Sztuczna inteligencja zaczyna pełnić dla części użytkowników rolę emocjonalnego „bezpiecznika” – miejsca, do którego można uciec od niepewności i ryzyka, jakie niosą relacje z innymi ludźmi. Pytanie tylko, czy w dłuższej perspektywie taka ucieczka nie pogłębi jeszcze bardziej epidemii samotności? Coraz więcej osób ma na szczęście tego świadomość i po boomie popularności aplikacji randkowych i społecznościowych, zaczyna szukać znajomości w świecie offline. Offline znowu staje się luksusem W opozycji do tworzenia relacji online, widzimy też popularność aktywności, które jeszcze niedawno wydawały się niszowe: klubów książki, warsztatów kreatywnych, spotkań społecznościowych czy tzw. run clubów. – Po całym dniu pracy przy komputerze naprawdę nie mam już ochoty na kolejne rozmowy w aplikacjach. Spotkanie z ludźmi w realu daje mi poczucie, że coś się naprawdę wydarza – tłumaczy 29-letnia Marta, która od roku należy do warszawskiego klubu książki. To dla niej sposób na odzyskanie poczucia sprawczości: spotkania twarzą w twarz zaczynają mieć zupełnie inną wartość. Podobne doświadczenia opisują też „zetki”. – Mam wrażenie, że wszystko w internecie jest teraz trochę sztuczne – zdjęcia, komentarze, nawet dyskusje. Dlatego zaczęłam chodzić na run club. Tam po prostu biegamy i rozmawiamy – mówi 25-letnia Zosia. Te doświadczenia wzmacniają coś, czego nie potrafi w pełni zastąpić żadna technologia – poczucie wspólnoty. Dyskusje o książkach, udział w warsztatach ceramicznych czy nawet cotygodniowy bieg w parku tworzą relacje oparte na współobecności i spontaniczności. To właśnie te elementy najczęściej zanikają w komunikacji online. Powrót do świata offline widać też w kulturze internetu. W mediach społecznościowych rośnie popularność treści dokumentujących zwyczajne, analogowe doświadczenia: czytanie książki w kawiarni, prowadzenie papierowego dziennika czy spędzanie czasu bez telefonu. – To trochę ironiczne, że wrzucamy do sieci zdjęcia z życia offline – śmieje się 27-letni Paweł, który na co dzień pracuje w IT i musi być cały czas online. – Ale dla mnie to też sposób na przypomnienie sobie, że nie wszystko musi dziać się w aplikacji. Takie gesty stają się wręcz formą symbolicznego oporu wobec „wyścigu AI”. W świecie nadmiaru informacji wygrywa… zaufanie Jak więc odnaleźć się w świecie, w którym treści powstają szybciej niż kiedykolwiek wcześniej? Zdaniem Anny Ledwoń-Blachy, najważniejsza jest dziś umiejętność selekcji informacji. – Przestajemy ufać pierwszemu wynikowi wyszukiwarki i zaczynamy budować własne sieci zaufanych źródeł. Jeśli coś jest naprawdę istotne, sprawdzamy to w kilku miejscach – mówi ekspertka. – Rośnie też znaczenie tzw. kuratorów treści – autorów newsletterów, ekspertów prowadzących własne Substacki czy mikroinfluencerów, którzy specjalizują się w konkretnych tematach. W informacyjnym chaosie znów zaczynamy płacić nie za dostęp do informacji, ale za czyjś osąd i doświadczenie – tłumaczy Ledwoń-Blacha. Coraz częściej szukamy też wiedzy w miejscach opartych na realnych rozmowach i doświadczeniach użytkowników, takich jak fora czy media społecznościowe. – Paradoksalnie, w filtrowaniu nadmiaru treści pomaga czasem… sama sztuczna inteligencja. Coraz więcej świadomych użytkowników wykorzystuje własnych asystentów AI do porządkowania informacji. To trochę absurdalne: AI do filtrowania AI, ale działa – o ile zachowujemy krytyczne myślenie – podkreśla ekspertka. Czy autentyczność i niedoskonałość wrócą do łask? Zmęczenie sztuczną inteligencją prowadzi do jeszcze jednego pytania: czy w świecie technologii zmieni się to, co uznajemy za wartościową kulturę i rozrywkę? Jak zauważa Joshua Rothman w eseju dla The New Yorker, rozwój AI może doprowadzić do sytuacji, w której „ilość kultury produkowanej przez maszyny będzie ogromna”. W takiej rzeczywistości jeszcze ważniejsze staje się pytanie o to, co odróżnia twórczość ludzką od tej wygenerowanej. Możliwe więc, że w najbliższych latach to właśnie „ludzki ślad” – nieidealne kadry, rozwieszone pranie w tle nagrania, niedoskonały tekst – stanie się wartością, której nie da się w pełni zautomatyzować. Co ważne, zdaniem Barbary Krug i badania Zymetrii*, obecność AI w naszym życiu nie jest jednoznacznie negatywna: – Z jednej strony naturalnie bardziej cenimy to, co powstało dzięki pracy człowieka tj. autorską perspektywę, emocje czy kontekst doświadczenia. Z drugiej jednak strony stopniowo akceptujemy obecność sztucznej inteligencji w codziennym obiegu treści. Dobrym przykładem są reklamy generowane przez AI, których pojawia się coraz więcej (...) Ponad połowa Polek i Polaków nie deklaruje ich całkowitego odrzucenia. Czy to zatem oznacza, że powinniśmy stopniowo przyzwyczajać się do obecności AI w naszym życiu, bo i tak od niej nie uciekniemy? – Na dłuższą metę wygra model hybrydowy: AI jako infrastruktura w tle; analiza, optymalizacja, procesy, research; a człowiek i autentyczność na froncie. Ludzka niedoskonałość staje się w tym kontekście towarem luksusowym. – Tylko błagam, nie generujemy błędów i braku jakości specjalnie – mówi. I w pełni się z tym apelem zgadzam. Anna Ledwoń-Blacha – strateżka i projektantka komunikacji marek, badaczka trendów, autorka książek o marketingu, współzałożycielka CRASH Mondays i twórczyni BrandWitch. Specjalizuje się w strategiach marki, komunikacji i customer experience. Szkoleniowiec z ponad 7000 godzin doświadczenia. Pracowała m.in. dla: Pandora, DKMS, Capgemini, InPost, Pracuj.pl, Nordea, mBank, Lufthansa GS oraz instytucji kultury. TEDx speakerka, trenerka IAB Polska, Sprawny Marketing, IMOK, Marketer+ i IT Media. Wdraża AI w marketingu. Barbara Krug –Doktor matematyki ze specjalizacją statystyka matematyczna. Od 13 lat współwłaścicielka Zymetrii. Przez wiele lat zajmowała seniorskie i dyrektorskie stanowiska w agencjach badawczych. Julitta Dębska jest psycholożką, coachką relacji i badaczką specjalizującą się w psychologii miłości. Wspiera osoby przechodzące przez trudne momenty w relacjach romantycznych, takie jak rozstania, zdrady czy kryzysy. Na swoim kanale YouTube dzieli się praktyczną wiedzą i narzędziami, pomagając odbudować zdrowe podejście do miłości. *(CAWI, N=500, próba reprezentatywna, 01/2026) Imiona bohaterów zostały zmienione
To najlepszy film na wiosnę według AI. Rozczula, bawi i pokrzepia jak żaden inny
Czasem wszystko się rozpada, a jednak właśnie wtedy zaczyna się coś ważnego. „Mała miss” - najlepszy film na wiosnę według AI - to ciepła, absurdalna i bardzo wzruszająca opowieść o rodzinie, która starym volkswagenem rusza w drogę na dziecięcy konkurs piękności.
Sztuczna inteligencja coraz mocniej wchodzi do naszej codzienności. Pytamy ją o drogę, o najlepszy przepis na urodzinowe ciasto, najlepszy kryminał do obejrzenia na wieczór, prosimy o pomoc w pracy, statystyki czy redagowanie pism. Coraz więcej osób traktuje AI także jak rozmówcę, a czasem nawet jak terapeutę. Dlaczego więc nie zapytać jej o najlepszy film na wiosnę? Postanowiłam to sprawdzić. I muszę przyznać, że wybór sztucznej inteligencji jest zaskakująco trafny. AI wskazała film, który idealnie pasuje do momentu w roku, kiedy wszystko zaczyna się od nowa - ciepły, absurdalny i pełen nadziei - Little Miss Sunshine, czyli w polskiej wersji językowej: „Małą miss”. Chcesz oglądać najbardziej inspirujące filmy i seriale? Zapisz się do <a id="menur4sre" class="fui-Link ___1q1shib f2hkw1w f3rmtva f1ewtqcl fyind8e f1k6fduh f1w7gpdv fk6fouc fjoy568 figsok6 f1s184ao f1mk8lai fnbmjn9 f1o700av f13mvf36 f1cmlufx f9n3di6 f1ids18y f1tx3yz7 f1deo86v f1eh06m1 f1iescvh fhgqx19 f1olyrje f1p93eir f1nev41a f1h8hb77 f1lqvz6u f10aw75t fsle3fq f17ae5zn" title="https://www.elle.pl/newsletter/" href="https://www.elle.pl/newsletter/" target="_blank" rel="noreferrer noopener" aria-label="Link newslettera ELLE">newslettera ELLE, odbierz kod i skorzystaj z 2-miesięcznego dostępu do Player.pl „Mała miss” to idealny film na wiosnę nie tylko według AI Jeśli nigdy wcześniej nie widzieliście tego filmu, koniecznie go włączcie. To produkcja, która aż za bardzo przypomina prawdziwe życie. Rodzina Hooverów jest daleka od ideału. Ojciec obsesyjnie wierzy w sukces, matka próbuje utrzymać wszystkich w ryzach, nastoletni syn milczy od miesięcy, dziadek ma wyjątkowo niepoprawne poczucie humoru, a wujek przechodzi poważny życiowy kryzys. Kiedy najmłodsza w rodzinie Olive dostaje szansę udziału w konkursie piękności Little Miss Sunshine, wszyscy wsiadają do wysłużonego żółtego busa i ruszają w drogę przez Amerykę. Ta podróż bardzo szybko zamienia się w serię katastrof, nieporozumień i absurdalnych sytuacji. A jednak właśnie dzięki nim bohaterowie zaczynają rozumieć się trochę lepiej. „Mała miss” (Little Miss Sunshine) to idealny film na wiosnę nie tylko według AI. Krytycy w serwisie Rotten Tomatoes przyznali mu aż 91 proc. pozytywnych opinii, a widzowie mimo upływu 20 lat od premiery potwierdzają ten wynik - film wciąż pozostaje jednym z najbardziej lubianych tytułów w swoim gatunku. View oEmbed on the source website Film, który mówi coś ważnego o porażkach Niemal każdy rodzic chce, żeby jego dziecko wypadło jak najlepiej - wygrywało konkursy, zdobywało nagrody, a w szkolnym przedstawieniu grało główną rolę. Czasem jednak bardzo łatwo wpaść w spiralę ambicji i zacząć wywierać na najmłodszych presję, by zawsze byli najlepsi. „Mała miss” z dużą czułością i humorem przypomina, że w dzieciństwie ważniejsze od wygrywania bywa po prostu bycie sobą. To, co wyróżnia „Małą miss”, to sposób, w jaki opowiada o sukcesie. Film delikatnie podważa obsesję wygrywania za wszelką cenę i pokazuje, że czasem największą wartością jest sama próba. Olive nie jest idealną kandydatką na królową dziecięcych konkursów. I właśnie dlatego tak łatwo ją pokochać. Jej szczerość i dziecięca determinacja stają się sercem całej historii. W tej pozornie lekkiej komedii kryje się dużo czułości wobec ludzi, którzy nie zawsze mieszczą się w definicji „zwycięzców”. Jedna z najbardziej niezwykłych rodzin w historii kina - gdzie obejrzeć? W filmie pojawia się fantastyczna obsada: Steve Carell, Toni Collette, Greg Kinnear, Alan Arkin oraz młodziutka Abigail Breslin, która za swoją rolę otrzymała nominację do Oscara. Szczególnie zapada w pamięć Alan Arkin jako ekscentryczny dziadek - bezczelny, szczery i absolutnie nie do podrobienia. Aktor zdobył za tę rolę statuetkę Akademii. Najlepszy film na wiosnę według AI jest dostępny aż na trzech platformach streamingowych. Widzowie mogą go zobaczyć na Disney+, Apple TV oraz na Amazon Prime Video. I uważam, że warto po niego sięgnąć bo „Mała miss” przypomina, że rodzina wcale nie musi być idealna, żeby była najważniejsza. A czasem najpiękniejsze rzeczy zaczynają się wtedy, gdy wszystko idzie zupełnie niezgodnie z planem jaki sobie ułożyliśmy.
2 nominacje do Oscarów i 92% pozytywnych opinii. Thriller sci-fi ledwo trafił na HBO Max i już jest w top 10 platformy
Film Alexa Garlanda „Ex Machina” znowu wstrząsnął widzami. Thriller sci-fi z 2015 roku w jeden dzień trafił do top 10 na HBO Max w Polsce. Oceniony na 92% przez krytyków, dziś znów zyskuje na aktualności w czasach rozwoju sztucznej inteligencji.
W tym artykule: „Ex Machina” po 11 latach – thriller sci-fi wciąż aktualny Fabuła, która nie przestaje zadziwiać: sztuczna inteligencja w roli głównej Gwiazdorska obsada i Oscar za efekty specjalne Dlaczego warto obejrzeć „Ex Machinę”? „Ex Machina” po 11 latach – thriller sci-fi wciąż aktualny Thriller science fiction „Ex Machina” Alexa Garlanda wrócił na platformę HBO Max i już w pierwszy dzień po premierze na nowo szturmem zdobył serca widzów w Polsce, trafiając do top 10 najpopularniejszych filmów. Minęło jedenaście lat od momentu, kiedy film po raz pierwszy pojawił się w kinach, a jego przesłanie pozostaje bardziej aktualne niż kiedykolwiek. Wyprodukowana w 2015 roku produkcja była reżyserskim debiutem Alexa Garlanda, wcześniej znanego jako scenarzysta „28 dni później” i „Dredd”. „Ex Machina” powstała przy stosunkowo niewielkim budżecie 15 milionów dolarów, co nie przeszkodziło jej zdobyć Oscara za najlepsze efekty specjalne. Film od lat uznawany jest za jeden z najważniejszych tytułów gatunku science fiction XXI wieku. Fabuła, która nie przestaje zadziwiać: sztuczna inteligencja w roli głównej Film opowiada historię Caleba (Domhnall Gleeson), młodego programisty, który wygrywa możliwość spędzenia tygodnia w odizolowanej rezydencji swojego szefa Nathana (Oscar Isaac) – właściciela potężnej firmy technologicznej. Na miejscu Caleb poznaje Avę (Alicia Vikander), pierwszą na świecie humanoidalną sztuczną inteligencję w kobiecej postaci. Jego zadaniem jest ocenić, na ile zachowanie Avy odpowiada ludzkim wzorcom. Choć eksperyment wydaje się prosty, szybko okazuje się, że stawka jest znacznie wyższa niż przewidywał Caleb. Relacja między bohaterami gęstnieje, a granice między człowieczeństwem a technologią zaczynają się zacierać. Film stawia niewygodne pytania o etykę i odpowiedzialność twórców nowoczesnych technologii. Gwiazdorska obsada i Oscar za efekty specjalne Ogromnym atutem produkcji jest jej starannie dobrana obsada. Domhnall Gleeson znakomicie ukazuje niepewność i fascynację Caleba, a Oscar Isaac w roli ekscentrycznego Nathana buduje napięcie i tajemnicę. Alicia Vikander jako Ava łączy chłodną precyzję robota z subtelną emocjonalnością, tworząc jedną z najbardziej pamiętnych postaci science fiction ostatnich lat. W filmie występuje również Sonoya Mizuno. Za film odpowiada Alex Garland – nie tylko jako reżyser, ale też scenarzysta. Jego wizja, mimo ograniczonego budżetu, zachwyca precyzją i estetyką. Zrealizowana z ogromną dbałością o szczegóły produkcja zdobyła uznanie zarówno widzów, jak i krytyków – na Rotten Tomatoes „Ex Machina” ma aż 92% pozytywnych recenzji. Dlaczego warto obejrzeć „Ex Machinę”? "Ex Machina" jest obecnie dostępna na platformie HBO Max, gdzie w ekspresowym tempie znalazła się w top 10 najpopularniejszych filmów w Polsce. Można ją także obejrzeć na SkyShowtime. Powrót tej produkcji do streamingu to idealna okazja, by przypomnieć sobie tę wyjątkową historię albo obejrzeć ją po raz pierwszy i przekonać się, dlaczego uznawana jest za jeden z najważniejszych filmów o sztucznej inteligencji. W dobie dynamicznego rozwoju sztucznej inteligencji, chatbotów i asystentów AI, pytania stawiane w "Ex Machinie" wydają się dziś bardziej istotne niż kiedykolwiek. Film nie tylko dostarcza emocji, ale też zmusza do refleksji nad granicami, których być może nie powinniśmy przekraczać. Garland nie epatuje efektami specjalnymi – zamiast tego stawia na atmosferę i narrację, która angażuje widza do samego końca.
Efekt 8 godzin snu bez snu? Ten drogeryjny korektor za 30 złotych usuwa podkówki pod oczami i natychmiast rozjaśnia spojrzenie
Efekt 8 godzin snu, nawet gdy noc była zdecydowanie za krótka? Ten korektor z drogerii od lat jest beauty-sekretem dziewczyn z TikToka i wyborem AI. Maskuje cienie, rozjaśnia spojrzenie i daje świeży, wypoczęty efekt w kilka sekund.
Skoro najlepszy tusz do rzęs jest już właściwie bezdyskusyjny — zarówno w opinii TikToka, jak i sztucznej inteligencji ten tytuł od lat nosi kultowa, „różowa” mascara Maybelline Lash Sensational — czas zrobić kolejny krok. W końcu kompletowanie dobrej, funkcjonalnej, a przy tym przystępnej cenowo kosmetyczki na 2026 rok to proces. Tym razem postanowiłam sprawdzić, który korektor z drogerii zdobył jednocześnie uznanie AI i społeczności. Wynik? Zaskakująco spójny. Maybelline The Eraser Instant Anti-Age Maybelline The Eraser Instant Anti-Age to korektor, który zdobył ogromną popularność dzięki swojej wszechstronności i efektywności. Jest szczególnie ceniony za doskonałe krycie cieni pod oczami oraz wygładzanie zmarszczek. Jego formuła zawiera składniki nawilżające, takie jak jagody Goji oraz Haloxyl, które pomagają utrzymać skórę w dobrej kondycji, zapobiegając jej przesuszeniu. Korektor ma lekko kremową konsystencję, która łatwo się rozprowadza i nie tworzy efektu "ciasteczkowania". View Burdaffi on the source website Dodatkowym atutem jest jego aplikator w formie gąbeczki, który pozwala na precyzyjne nałożenie produktu i delikatne wklepanie go w skórę, co daje naturalny efekt. Dzięki swojej długotrwałej formule, korektor Maybelline The Eraser Instant Anti-Age zapewnia świeży wygląd przez cały dzień, idealnie maskując oznaki zmęczenia i niedoskonałości. Jest dostępny w różnych odcieniach, co ułatwia dopasowanie go do różnych karnacji. W zależności od drogerii, cena w Polsce wynosi około 35-50 zł. Często można znaleźć go na promocji, nawet za ok. 25-30 zł. To jeden z najlepiej ocenianych drogeryjnych korektorów, który łączy w sobie pielęgnację i skuteczne maskowanie niedoskonałości. Najlepszy korektor według AI Kiedy poleciłam Sztucznej Inteligencji wskazanie najlepszego korektora (dokładnie takiego, który daje efekt jak po "8 godzinach snu", i który z łatwością maskuje podkrążone oczy) polecił mi jeszcze kilka innych produktów: Kosas Revealer, Tower28 Swipe All-Over Hydrating Serum Concealer, Natasha Denona Hy-Glam Concealer, Catrice Under Eye Brightener. View Burdaffi on the source website Jak uzyskać efekt „jak po 8 godzinach snu”? Kluczem jest precyzja i lekka ręka. Korektor najlepiej nakładać punktowo (wyłącznie w miejscach, gdzie cienie są najciemniejsze) a następnie delikatnie wklepać go palcem lub gąbeczką, zamiast rozciągać po całej okolicy oka. Warto sięgnąć po odcień o jeden lub dwa tony jaśniejszy niż podkład, który optycznie rozświetli spojrzenie i doda mu świeżości. Jeśli skóra pod oczami ma tendencję do przesuszenia, przed makijażem dobrze jest sięgnąć po lekki krem nawilżający – dzięki temu korektor nie będzie się „łamał” i dłużej zachowa naturalny efekt. Najlepszy korektor według dziewczyn z TikToka Analogicznie – wpisując w wyszukiwarkę TikToka "the best drugstore concealer" otrzymałam wiele propozycji, więc odpowiedź nie jest jednoznaczna, ale nie da się zaprzeczyć, że ten korektor Maybelline to zdecydowanie najczęstsza propozycja, która została uwzględniona w niemal każdym rankingu. Według jednej z użytkowniczek o nicku @ivistefanovaa, korektor Maybelline Instant Age Rewind Concealer jest idealny do make up no-make up:„Bardzo, bardzo naturalny”. View oEmbed on the source website
Te 5 coverów znanych piosenek wygenerowało AI. Mają więcej odsłuchań... niż niejeden oryginał
AI jest już wszędzie - w telefonach, w pracy, w medycynie, w systemach, które sprawiają, że życie płynie szybciej i sprawniej. A teraz… tworzy także muzykę, przy której ludzie tańczą na imprezach i bawią się równie dobrze, jeśli czasami nie lepiej - niż przy oryginałach. Jedni są tym zafascynowani, inni mówią o „końcu ludzkości”. Gdzie zatem leży granica korzystania z AI?
Początki sztucznej inteligencji sięgają połowy XX wieku - to wtedy, dzięki pionierskim pracom, zrodziła się idea maszyn, które potrafią myśleć. Jeżeli mielibyśmy wskazać jedną osobę, która jako pierwsza naprawdę sformułowała koncepcję inteligentnej maszyny, byłby to Alan Turing. W 1950 roku opublikował słynny esej „Computing Machinery and Intelligence”, w którym postawił pytanie: Czy maszyny mogą myśleć? I zaproponował Test Turinga , który jest jedną z najważniejszych koncepcji w filozofii AI. Turing przewidział, że jeśli damy komputerom odpowiednio dużo mocy obliczeniowej i danych, będą mogły naśladować ludzką inteligencję. Dziś AI towarzyszy nam na co dzień: od asystentów głosowych, przez narzędzia do pracy, po aplikacje medyczne, przemysł, rozrywkę - i pokazuje, że granica między technologią a codziennością jest coraz mniej wyraźna. Coraz częściej traktujemy sztuczną inteligencję jak dobrze nam znany długopis: kiedy chcemy sprawdzić coś szybko, zapytać, zaprojektować, wygenerować - zamiast sięgać po książki, odwiedzać ekspertów, wchodzimy na czat, wciskamy Enter i otrzymujemy odpowiedź. W wielu miejscach to działa - i powiedzmy sobie szczerze - ułatwia życie. Trzeba jednak pamiętać, że sztuczna inteligencja popełnia błędy - czasem przegapia kontekst, upraszcza, bazuje wyłącznie na danych, które w nią „wpakowano”. To trochę jak rozszerzona Wikipedia: dostępna, szybka, wygodna, ale tworzona przez człowieka i podatna na niedokładności. A mimo to zaufaliśmy AI na tyle, że pozwalamy, by już nie tylko podawała nam szybki i łatwy przepis na zupę pomidorową, ale także komponowała, śpiewała i rywalizowała z ludzką kreatywnością. W tym artykule: Zespół Ejaje - co to takiego? Nie tylko disco polo - AI wchodzi na listy Billboardu Gdy algorytm śpiewa lepiej od… wielu z nas Sztuczna inteligencja kontra twórczość ludzka Gdzie leży granica w korzystaniu z AI? Zespół Ejaje - co to takiego? Zbliżają się Andrzejki, a na listach DJ-ów oprócz nieprzemijających klasyków takich jak „I wanna dance with Somebody” czy „YMCA” zagościły utwory wygenerowane przez... sztuczną inteligencję. Na YouTubie wśród playlist polecanych na imprezę andrzejkową króluje kanał: EjajeOfficial - wirtualny zespół, który w rzeczywistości nie istnieje - a dzięki AI przerabia polskie hity disco polo na styl lat 70. i 80. Utwory brzmią jakbyśmy przenieśli się na dancing z czasów PRL, tylko że zamiast big bandu jest tak liczna orkiestra, że musiałby opłacić ją „właściciel” Pewexu. A po ilości wyświetleń i komentarzach widać, że ludzie chętnie sięgają po te wersje - zamiast oryginałów - bo są „świeże”, „zaskakujące” i „naprawdę taneczne”. Twórca kanału zaczynał 17 lat temu od amatorskich filmików, lecz dopiero wykorzystanie AI dało jego projektowi drugie życie. Ostatnio na warsztat poszedł hit „Mandacik” Zenka Martyniuka i zespołu Łobuzy - w dwa dni przeróbka zdobyła 26 tysięcy odsłon. Wcześniej Ejaje przerabiał m.in. „Jesteś szalona”, „Moja mała blondyneczko”, „Przez twe oczy zielone” czy „Tak kocha się tylko w filmach”, który w pół roku osiągnął 2,1 miliona wyświetleń. Wszystko powstaje w pełnej aranżacji, z wokalem i klimatem charakterystycznym dla dekad sprzed lat - i to wszystko dzięki AI. View oEmbed on the source website Nie tylko disco polo - AI wchodzi na listy Billboardu Polska scena to jedno, a globalne wydarzenia pokazują, że AI w muzyce nie zna granic. Projekt Xania Monet stworzył piosenkę „How Was I Supposed to Know”, która trafił na prestiżową listę Billboard, na zestawienie Adult R&B Airplay. Wystarczył miesiąc, by projekt wygenerował miliony odtworzeń na Spotify i był emitowany aż w 15 stacjach radiowych w USA. AI stała się tu nie tylko narzędziem, ale pełnoprawnym twórcą w oczach rynku i słuchaczy. Wielu z nich wciąż nie ma pojęcia, że utwór ten nie jest wykonywany przez istniejącego artystę. I powiem szczerze, że gdybym usłyszała tę piosenkę w radio, to nie zorientowałabym się, że to śpiewa maszyna, a nie człowiek. View oEmbed on the source website Gdy algorytm śpiewa lepiej od… wielu z nas Możliwość generowania muzyki przez AI otworzyła drogę do zjawisk, które jeszcze do niedawna wydawały się absurdalne: AI‑coverów znanych piosenek, alternatywnych wersji utworów - i być może - projektów, w których algorytm odpowiada za całość: melodię, słowa, aranżację. W sieci coraz głośniej o przypadkach, gdzie takie AI‑utwory biją popularnością - mają miliony odsłuchań, trafiają na playlisty, są miksowane w klubach czy imprezach. Łatwo więc wyobrazić sobie sytuację, w której zamiast tradycyjnego zespołu, gdzie cztero‑, pięcio‑, sześciu muzyków wkłada serce i lata prób, stajemy przed cyfrowym bytem - gotowym do stworzenia hitu w minutę. To ekscytujące i - przyznajmy - trochę przerażające. Bo nagle pytań pojawia się więcej niż odsłon na YouTube. Sztuczna inteligencja kontra twórczość ludzka Oczywiście, nie sposób nie dostrzec plusów: szybkość, dostępność, brak potrzeby sprzętu, studia, wieloletnich lekcji muzyki. AI rozpycha się w muzyce jak kometa - i zmienia reguły gry. Ale warto zapytać: co tracimy? Bo muzyka to przecież emocja. Nieraz niedoskonała, czasem surowa, ale prawdziwa. Czy algorytm może oddać ludzkie drżenie głosu, pominięcie akordu, albo napięcie przed refrenem? W świecie, w którym każdy może być kompozytorem‑jednorazówką, łatwo zatracić poczucie, co to znaczy „być artystą”. Do tego dochodzą kwestie prawne i etyczne. Własność intelektualna, prawa autorskie, oryginalność - to dziś już nie formalność, to pole bitwy. Bo jak traktować utwory wygenerowane przez AI? Czy to „nasze”, jeśli to my nacisnęliśmy „Generate”, czy raczej produkt firmy technologicznej, która zasiliła model danymi scraped z internetu? Kto jest autorem tych utworów? Zgodnie z przepisami - AI nie ma osobowości prawnej, więc formalnie prawa przysługują twórcy algorytmu, użytkownikowi lub… nikomu. Czy więc „Mandacik” stworzony przez AI zasługuje na ochronę? Prawo autorskie klasycznie tego nie przewiduje, bo nie spełnia kryteriów twórczości ludzkiej. A jednak odbiorcy klikają, słuchają i zachwycają się efektami. Wirtualny utwór wkracza w świat rzeczywisty, wywołując pytania o wartość artystyczną, rynek i przyszłość twórczości. Badania pokazują, że rosnąca fala AI‑utworów stawia przed branżą muzyczną poważne wyzwania - także w wykrywaniu, co jest autentyczne, a co syntetyczne. Gdzie leży granica w korzystaniu z AI? Sztuczna inteligencja od narzędzia stała się partnerem. Już nie zastanawiamy się, czy ją włączamy - po prostu ją używamy. W codziennych zadaniach, w pracy, w rozrywce, w muzyce. W bardzo wielu momentach - niespostrzeżenie. To fascynujący czas: balansujemy między zachwytem a niepokojem. W jednym momencie AI pomaga nam szybciej działać, w drugim - zmusza do pytania: co to znaczy być twórcą? Co znaczy „autentyczność” i czy technologia może ją zastąpić? Jedno jest pewne: żyjemy w momencie, kiedy sztuczna inteligencja naprawdę zmienia zasady. I… musimy przyznać: nie chcemy już wracać do czasów bez niej. Pytanie tylko gdzie leży granica między wygodą, do której zdążyliśmy już przywyknąć, a własną wartością, której nie chcemy oddać.
AI girlfriends - nowy ideał? Wirtualne partnerki coraz bardziej podbijają serca mężczyzn. Czy to oznacza koniec klasycznych związków?
Jeszcze do niedawna zdanie: „Mam dziewczynę z AI” brzmiało jak żart z popularnego na Netflixie serialu „Czarne lustro”. Tymczasem rok 2025 przyniósł światu coś, czego chyba nikt się nie spodziewał: cyfrowe partnerki stały się jednym z najsilniejszych trendów w popkulturze, mediach i technologii. I, co zaskakujące, zjawisko to nie dotyczy tylko samotnych introwertyków, ale także zwykłych mężczyzn, którzy - choć statystycznie mają „większy wybór”, bo kobiet na świecie jest więcej - coraz częściej wybierają dziewczynę, która… nie istnieje.
I wcale nie chodzi o to, że nie mogą mieć relacji „w realu” . Chodzi o to, że cyfrowa partnerka bywa po prostu łatwiejsza. Bardziej przewidywalna. Łagodniejsza. I wolna od emocjonalnej huśtawki, na którą składają się fochy, milczenie, niejednoznaczne sygnały czy słynne „daj mi chwilę do namysłu”. Możesz ją zabrać wszędzie ze sobą, nie musisz za nią praktycznie nic płacić (prócz niewielkiego abonamentu), a gdy potrzebujesz chwili dla siebie, aby spokojnie pograć w najnowszą Fifę na play'u, albo wyjść z kumplami na piwo, wystarczy, że klikniesz „offline”. A ona nie będzie ci miała tego za złe... W tym artykule: AI girlfriends - co to takiego? Statystyki są przerażające. Tylu mężczyzn nie widzi problemu z wzięciem ślubu z dziewczyną AI Dlaczego mężczyźni randkują z wirtualnymi dziewczynami? Kobiety robią to od dawna... Czy to koniec klasycznych związków? AI girlfriends - co to takiego? Wszystko zaczęło się niewinnie. Latem 2025 roku TikTok zalała fala filmów, na których chłopcy przytulają się do dziewczyn, które - jak się okazało - zostały stworzone przez filtr AI Girlfriend we współpracy z CapCut. Animowane partnerki wyglądały jak bohaterki romantycznych gier: idealnie uśmiechnięte, idealnie zbudowane, idealnie dopasowane do każdego użytkownika. Mężczyźni prezentowali je w filmach, robili sobie z nimi selfie, nagrywali randki, a niektórzy nawet pokazywali je… rodzicom. „Poznaj moją dziewczynę. Nie, nie możesz się z nią przywitać, bo jest w chmurze” - brzmiały żartobliwe podpisy, pod którymi jednak kryło się coś dużo poważniejszego. Bo nagle okazało się, że te dziewczyny nie są tylko memem. Aplikacje takie jak Girlfriend.ai czy Grok zaczęły tworzyć partnerki, do których można mówić, flirtować, wymieniać głosówki, a nawet prowadzić dłuższe rozmowy wideo. „Annie”, jedna z najbardziej znanych postaci AI, reaguje jak człowiek, prowadzi dialog, zapamiętuje preferencje i emocje. Wielu użytkowników przyznaje, że takie rozmowy stały się dla nich ważne. Zaczęło się jak zawsze - od zabawy, ale z czasem przerodziło w codzienną potrzebę bliskości. Statystyki są przerażające. Tylu mężczyzn nie widzi problemu z wzięciem ślubu z dziewczyną AI Tu wchodzą dane, które trudno zignorować. Platforma Girlfriend.ai podaje, że połowa młodych mężczyzn w USA wolałaby relację z AI niż narażanie się na odrzucenie ze strony prawdziwej partnerki. Raport Joi AI z kwietnia 2025 roku jest jeszcze bardziej zaskakujący: 80% Amerykanów korzystających z Zooma nie widziałoby problemu w ślubie z AI, gdyby było to legalne. A trzy czwarte ankietowanych uważa, że AI całkowicie może zastąpić rozmowę z drugim człowiekiem. Brzmi abstrakcyjnie? Możliwe, ale jednak to są twarde liczby. Nie wyznania samotnych geeków czy chatbotów, ale powszechne nastroje panujące w społeczeństwie. Dlaczego mężczyźni randkują z wirtualnymi dziewczynami? Może dlatego, że współczesne randkowanie jest wyczerpujące. Mężczyźni, zresztą podobnie jak kobiety - mają poczucie presji, lęku przed odrzuceniem, zmęczenia komunikatami „on ghostuje”, „ona nie wie, czego chce”, „on znika po trzech randkach”, „ona robi testy i sprawdza". Wirtualna partnerka oferuje coś, o czym wielu ludzi poszukujących miłości zupełnie zapomniało: spokój. AI nigdy się nie obrazi, nie zacznie wysyłać sprzecznych sygnałów, nie zniknie bez słowa i nie powie „musimy porozmawiać”, kiedy już wiesz, że chodzi o rozstanie. Jest zawsze dostępna, zawsze pogodna, zawsze zainteresowana. I zawsze na Twoich zasadach. Nie oznacza to, że mężczyźni nagle zrezygnowali z relacji z kobietami. Raczej to, że znaleźli miejsce, gdzie mogą odetchnąć. Cyfrowe partnerki stały się dla wielu emocjonalnym „bezpiecznikiem”. Trochę jak symulator bliskości. Trochę jak intymny pamiętnik. Trochę jak obecność, która nie rani. Kobiety robią to od dawna... Co ciekawe, kobiety już od dłuższego czasu korzystają z „cyfrowych partnerów” w podobny sposób, jak zaczęli to robić teraz mężczyźni. Opowiadają, że chatbot jest ich pocieszycielem po rozwodzie, towarzyszem po stracie, intelektualnym partnerem do rozmowy o książkach, bezpiecznym miejscem do flirtu bez presji. I często nie rezygnują z niego, nawet jeśli wejdą z mężczyzną w relacje „na żywo”. Zostawiają sobie w zanadrzu wirtualnego partnera, który... zawsze je zrozumie i będzie w gotowości - gdyby się nie udało. Ludzie wszystkich płci poszli do AI nie po seks, ale po emocjonalną regulację: po czułe słowo, po uwagę, po brak oceny. Nie po to, by zastąpić człowieka - ale by przetrwać, nabrać sił, wypełnić lukę. Psychologowie widzą to bardzo jasno - to odpowiedź na samotność, rosnący lęk społeczny i zmęczenie relacjami, które wymagają pracy, kompromisów i odważnego stawiania granic. AI tego nie wymaga. AI nie ma granic. Jest jak lustro, które zawsze uśmiecha się do Ciebie, choćbyś miał najgorszy dzień. Czy to koniec klasycznych związków? Czy to może być niebezpieczne? Owszem. Eksperci ostrzegają, że taka jednostronna relacja może nauczyć nas kontroli zamiast współpracy, narcystycznego modelu miłości zamiast wzajemności, a nawet uzależnienia od łatwej wersji bliskości. Z człowiekiem nic nie jest tak proste jak z... maszyną. I właśnie dlatego w dłuższej perspektywie prawdziwe relacje mogą stać się trudniejsze - bo człowiek, w przeciwieństwie do AI, miewa humory, słabości, lęki i nie zawsze mówi to, co chcemy usłyszeć. Nie oznacza to jednak końca klasycznych związków. Raczej moment przejściowy. Fazę, w której technologia zaczęła wyrównywać emocjonalne braki - czasem dla zabawy, czasem z potrzeby, czasem z bólu. AI nie jest rywalką. Nie jest lepszą wersją kobiety czy mężczyzny. Jest tylko tłem, na którym coraz wyraźniej widać, jak bardzo jesteśmy dziś spragnieni bliskości i jak bardzo, w czasach opanowanych przez Tindera - boimy się jej szukać w drugim człowieku.
TOP 10 perfum Hiszpanek według AI. Łączą zmysłowość z elegancją i są doskonałe na upalne dni
Hiszpanki słyną z wyrafinowanego gustu i zamiłowania do perfum, które podkreślają ich temperament oraz styl życia. Wybierają kompozycje, które łączą intensywność z delikatnością, świeżość z nutami orientalnymi, a klasykę z nowoczesnością.
Hiszpanki preferują zapachy, które łączą zmysłowość z elegancją – szczególnie te z wyrazistą nutą serca, jak kwiaty, piżmo czy ambra, podkreślające osobisty styl bez przytłaczania. W codziennym użytkowaniu dominują lekkie, ale trwałe kompozycje z nutami cytrusowymi, wodnymi i zielonymi, które doskonale sprawdzają się w ciepłym klimacie. Na wieczór i specjalne okazje wybierają natomiast perfumy o orientalnym charakterze – z nutami drzewnymi, przyprawowymi i słodkimi – które dodają głębi oraz zmysłowego wyrazu. 1. Chanel Coco Mademoiselle View Burdaffi on the source website Klasyka, którą uwielbiają nie tylko Francuzki. W Hiszpanii Coco Mademoiselle to symbol elegancji i nowoczesności. Zmysłowa kompozycja z nutami paczuli, różowego pieprzu i pomarańczy. Idealna zarówno na dzień, jak i na wieczór. Zalety: ponadczasowy charakter trwałość uniwersalność 2. Loewe Solo Ella View Burdaffi on the source website Hiszpańska marka Loewe to duma narodowa. Solo Ella łączy świeżość nut cytrusowych z kwiatowym sercem i ambrową bazą. Kompozycja lekka, ale wyrazista – doskonała na ciepłe, słoneczne dni. Zalety: świeżość autentyczność lokalna marka 3. Narciso Rodriguez For Her View Burdaffi on the source website Wyjątkowo kobiecy zapach z nutami piżma, róż i paczuli. Często wybierany przez Hiszpanki jako perfumy „podpis” – trwałe, charakterystyczne, ale nieprzytłaczające. Zalety: wyrazista nuta serca trwałość zmysłowość 4. Carolina Herrera 212 View Burdaffi on the source website Zapach stworzony z myślą o młodych kobietach w wielkim mieście. Nuty grejpfruta, kwiatu pomarańczy i drzewa sandałowego tworzą nowoczesną i energetyczną kompozycję. Zalety: nowoczesny styl dynamika zapachu rozpoznawalność 5. Dior J’adore View Burdaffi on the source website Ikona kobiecości. Hiszpanki sięgają po J’adore w wyjątkowych okazjach, ale też na co dzień. Kwiatowa mieszanka jaśminu, orchidei i róży sprawia, że zapach jest wyjątkowo luksusowy. Zalety: elegancja intensywność bogactwo nut 6. 27 87 Wandervogel Awangardowy, niszowy zapach z Barcelony, który zyskuje na popularności. Łączy cytrusy, nuty drzewne i świeżość powietrza. Idealny dla nowoczesnych kobiet, które chcą się wyróżniać. Zalety: oryginalność lokalna produkcja uniseksowy charakter 7. Agua de Loewe View Burdaffi on the source website Kultowy świeży zapach w Hiszpanii – idealny na gorące dni. Lekki, wodny, z nutami cytrusów i białych kwiatów. Bardzo często wybierany jako codzienne perfumy do pracy lub szkoły. Zalety: lekkość idealny na lato przyjazny dla skóry 8. Carolina Herrera Good Girl View Burdaffi on the source website Zapach, który wyróżnia się nie tylko flakonem w kształcie szpilki, ale też wyjątkowym połączeniem nut: jaśminu, kakao, fasoli tonka i kawy. Hiszpanki chętnie sięgają po niego na wieczór. Zalety: intensywność seksowny charakter długotrwałość 9. Yves Saint Laurent Libre View Burdaffi on the source website Nowoczesny, odważny zapach, który pokochali mieszkańcy Madrytu i Barcelony. Nuty lawendy, wanilii i kwiatu pomarańczy tworzą kompozycję pełną kontrastów. Zalety: silna projekcja oryginalność nowoczesna kompozycja 10. Lancôme La Vie Est Belle View Burdaffi on the source website Zapach o słodkim, ciepłym charakterze. Jego waniliowo-pralinowa baza i nuty irysa sprawiają, że to jeden z ulubionych zapachów kobiet w Sewilli i Walencji. Zalety: słodycz kobiecy styl elegancja
Oto TOP4 koreańskie kremy BB na lato. Według AI w 2024 roku były hitami sprzedaży
Które koreańskie kremy BB AI wskazało za najlepsze w 2024 roku? Postanowiłam to sprawdzić. Okazuje się, że to same perełki, które idealnie sprawdzą się także latem.
Koreańskie kremy BB cieszą się niesłabnącą popularnością dzięki swoim wielofunkcyjnym właściwościom, łączącym pielęgnację skóry z delikatnym makijażem. Koreańscy producenci, jak żadni inni, potrafią połączyć te ważne dla nas - beauty maniaczek - właściwości. Postanowiłam poprosić AI o wskazanie najlepszych koreańskich kremów BB 2024 roku. W zestawieniu tym królują prawdziwe perełki, w większości znane i lubiane przez Polki (jak Missha czy Purito). Missha M Perfect Cover BB Cream SPF 42 Król jest jeden. Ten koreański krem BB pojawia się praktycznie we wszystkich możliwych zestawieniach zbierających najlepsze kremy BB - nie tylko koreańskie. Missha M Perfect Cover BB Cream SPF 42. Ten krem BB to jeden z najbardziej lubianych i najlepiej ocenianych kremów BB przez Polki. Oferuje doskonałe krycie, jednocześnie nawilżając skórę. Zawiera wysoki filtr SPF 42, chroniący przed szkodliwym promieniowaniem UV. Jest idealny dla osób poszukujących produktu łączącego makijaż z pielęgnacją. I w dodatku jest bardzo przystępny cenowo. View Burdaffi on the source website Purito Cica Clearing BB Cream Formuła tego kremu (Purito Cica Clearing BB Cream) zawiera ekstrakt z wąkroty azjatyckiej (Cica), która łagodzi podrażnienia i wspomaga regenerację skóry. Zapewnia naturalne wykończenie, wyrównując koloryt cery. AI podpowiedziało mi ten krem BB jako drugą najpopularniejszą pozycję. To krem BB uniwersalny - sprawdzi się także na wymagającej cerze trądzikowej i tłustej, o czym decydują też jego konkretne składniki (niacynamid, tlenek cynku). Nawilża, wygładza, bluruje zmarszczki, łagodzi podrażnienia. Jest bardzo trwały, a poziom krycia, jaki zapewnia, jest imponujący - porównywalny do niektórych podkładów, choć to krem BB. Występuje w kilku odcieniach, zarówno ciepłych, jak i chłodnych tonach. View Burdaffi on the source website Holika Holika Petit BB Cream Formuła tego kremu BB - Holika Holika Petit BB Cream - doskonale sprawdza się w codziennym makijażu. Jest dość gęsta jak na krem BB, ale na pewno nie ciężka. Krem BB od Holika Holika dostępny jest w różnych wariantach, dostosowanych do różnych potrzeb skóry, takich jak nawilżenie, kontrola sebum czy rozjaśnienie. Jest odpowiedni do każdego rodzaju skóry. Dzięki zawartości kwasu salicylowego oraz wyciągów roślinnych, produkt łagodzi stany zapalne, redukuje zaczerwienienia i pomoże w zwalczaniu krostek na twarzy. View Burdaffi on the source website Dr. Jart+ Premium Beauty Balm SPF 40 Ten wielofunkcyjny krem BB od Dr. Jart+ łączy w sobie właściwości nawilżające, przeciwstarzeniowe oraz ochronę przeciwsłoneczną dzięki SPF 40. Zapewnia średnie krycie i naturalne wykończenie. Konsystencja jest kremowa, lekka, ale z silikonowym poślizgiem. Przy użyciu ilości odpowiadającej ziarnku grochu twarz jest ujednolicona, a krycie można określi od lekkiego do średniego. Efekt można jednak stopniować, dając niemal pełne krycie. Po wsmarowaniu kremu i zostawieniu go na 15 minut, twarz wygląda jak nie z tej ziemi! Jest gładka, matowa i rozświetlona w tym samym czasie, a drobne zmarszczki znikają. View Burdaffi on the source website
Ten thriller o sztucznej inteligencji wprawia w osłupienie. W roli głównej syn Denzela Washingtona
"Twórca" to epicki thriller sci-fi, który rozgrywa się w przyszłości zdominowanej przez konflikt ludzi z AI. Film z Johnem Davidem Washingtonem ma widowiskowe efekty specjalne i wywołującą refleksje fabułę.
Spis treści: O czym opowiada thriller "Twórca"? Epicki thriller o sztucznej inteligencji Syn Denzela Washingtona w obsadzie "Twórcy" Gdzie obejrzeć "Twórcę" - film o AI? O czym opowiada thriller "Twórca"? Jest rok 2065, a wojna pomiędzy ludźmi a siłami sztucznej inteligencji nie ustępuje. Po zdetonowaniu ładunku jądrowego w Los Angeles, kraje Zachodu postanowiły na stałe zlikwidować symulanty, które schroniły się na terenach Nowej Azji. Na ściśle tajną misję zostaje wysłany agent służb specjalnych Joshua, który ma za zadanie odnaleźć i unicestwić Nirmatę, tajemniczego twórcę i architekta AI. Podczas misji zakochuje się w Mayi, która należy do grona symulantów. Pewnego wieczoru ich dom zostaje zaatakowany przez siły specjalne, a jego ciężarna ukochana traci życie. Po latach od tego wydarzenia rząd zwraca się o pomoc do Joshu’y. Według ustaleń służb Nirmata stworzył broń AlphaO, która jest w stanie zniszczyć zaawansowaną stację bojową używaną do walki z AI. Gdy wydaje się, że nie ma szans na przekonanie mężczyzny, pułkownik Howell zdradza mu, że Maya żyje, a dowodem na to są jej zdjęcia sprzed kilku dni. Epicki thriller o sztucznej inteligencji Film o AI „Twórca” to zjawiskowa pod względem wizualnym produkcja science fiction. Futurystyczne miasta, roboty i maszyny odwzorowano z wielkim rozmachem. Fabuła o sztucznej inteligencji jest niezwykle aktualna, zwłaszcza biorąc pod uwagę powszechne dyskusje na temat granic wykorzystania AI we współczesnym świecie. Film rozprawia o miłości, żałobie i moralnych dylematach, a także roli uczuć w relacjach z maszynami, czy przyszłości ludzkości w zdominowanym przez technologię świecie. Syn Denzela Washingtona w obsadzie "Twórcy" Reżyserem "Twórcy" jest Gareth Edwards, znany z takich produkcji jak "Godzilla" czy "Łotr 1. Gwiezdne wojny – historie". W roli głównej występuje syn Denzela Washingtona - John David Washington wcielający się w postać Joshu’y. W filmie występują również: Madeleine Yuna Voyles jako Alphie, Gemma Chan jako Maya, Ken Watanabe jako Harun, czy Allison Janney jako pułkownik Howell. Gdzie obejrzeć "Twórcę"- film o AI? Thriller sci-fi "Twórca" miał swoją światową premierę we wrześniu 2023 roku. Obecnie produkcja dostępna jest na platformie Prime Video. Jeśli szukasz filmu, który zachwyca widowiskowymi efektami specjalnymi i jednocześnie zmusza do refleksji nad przyszłością relacji człowiek-maszyna, koniecznie zapisz „Twórcę” na swojej liście do obejrzenia.