„Najtrudniejsza presja to ta, którą sama na siebie nakładam” Anastazja Kuś o dojrzewaniu w sporcie, perfekcjonizmie i radzeniu sobie z hejtem
Ma 18 lat, za sobą debiut na Igrzyskach Olimpijskich i świadomość, że sukces w sporcie dojrzewa szybciej niż rówieśnicy. Anastazja Kuś w nowym odcinku „Sport ELLEements” pokazuje kulisy życia młodej olimpijki – bez lukru, za to z dojrzałą refleksją o presji, perfekcjonizmie i sile, jaką daje spokojna głowa.
Spis treści: Presja, która zaczyna się w środku Partnerstwo, które daje spokój Paryż: moment przejścia Dojrzałość poza bieżnią Presja, która zaczyna się w środku Anastazja Kuś nie ukrywa, że największym wyzwaniem nie są rywalki na bieżni, lecz oczekiwania – przede wszystkim te, które narzuca sama sobie. „Najtrudniejsza presja to ta, którą sama na siebie nakładam” – przyznaje. Perfekcjonizm, który pomaga w sporcie, bywa jednocześnie ciężarem w codziennym życiu: w szkole, w relacjach, w myśleniu o sobie. Dlatego tak dużą wagę przywiązuje do pracy nad swoim nastawieniem. Psycholog sportowy jest dziś niezbędny w życiu sportowca. Jedną z kluczowych lekcji, jakie wyniosła z ostatnich lat, jest umiejętność oddzielania faktów od komentarzy. Opinia nigdy nie równa się faktowi – zaznacza sportowczyni. Partnerstwo, które daje spokój Ważnym elementem codzienności Anastazji stała się także współpraca z marką Lenovo, którą traktuje jako świadomie budowany filar swojej marki osobistej. Jak podkreśla, wszystkie partnerstwa dobiera wspólnie z mamą, dbając o ich spójność z jej stylem życia i wartościami. Rola ambasadorki Lenovo Yoga wpisuje się w jej rytm dnia – od nauki do matury, przez podróże, po godzenie sportu z edukacją. To właśnie takie współprace, jak zaznacza, dają jej poczucie bezpieczeństwa i niezależności, szczególnie w kontekście nieprzewidywalności kariery sportowej. Dla młodej olimpijki to nie tylko wsparcie technologiczne, ale też element długofalowego myślenia o przyszłości i budowaniu stabilnego „planu B” poza bieżnią. Paryż: moment przejścia Szczególnym doświadczeniem w karierze Anastazji były Igrzyska Olimpijskie w Paryżu, gdzie jako 17-latka pobiegła pierwszą zmianę w sztafecie 4x400 metrów. „Pierwsza zmiana w sztafecie to największe obciążenie psychiczne” – mówi, wspominając atmosferę pełnego stadionu i decyzję o zmianie ustawienia tuż przed startem. Wtedy liczyło się jedno: nie myśleć o skali wydarzenia, tylko „zrobić swoje”. Dziś Kuś przyznaje, że dopiero z perspektywy czasu w pełni zrozumiała wagę tamtego debiutu i to, jak bardzo przyspieszył jej dojrzewanie – nie tylko sportowe. Dojrzałość poza bieżnią Choć jej życie od lat podporządkowane jest sportowi, Anastazja Kuś coraz częściej mówi o potrzebie równowagi. O szacunku do ciała, o regeneracji i o tym, że „czasami mniej znaczy więcej”. Ważnym punktem odniesienia pozostają dla niej relacje – szczególnie wsparcie mamy i najbliższych przyjaciół, których, jak sama zauważa, „sukces weryfikuje najmocniej”. Długofalowo nie mówi o presji medali, lecz o progresie i spokoju. „Staram się żyć tu i teraz” – podkreśla. I właśnie ta postawa sprawia, że Anastazja Kuś jawi się nie tylko jako jedna z najciekawszych postaci młodej lekkoatletyki, ale też jako głos pokolenia, które uczy się sukcesu bez utraty siebie. Partnerem odcinka Sport ELLEments jest Lenovo.
Spacer zamiast treningu? TikTok oszalał na punkcie metody 6-6-6
Nowy trend fitnessowy z Japonii podbija TikToka. 6-6-6 walking challenge to codzienny spacer trwający 60 minut z rozgrzewką i wyciszeniem. Czy naprawdę pomaga schudnąć i poprawić zdrowie?
W tym artykule: Na czym polega spacer metodą 6-6-6? Czy 6-6-6 walking challenge pomaga schudnąć? Korzyści zdrowotne wynikające ze spaceru 6-6-6 O której godzinie najlepiej spacerować według metody 6-6-6? Skąd pochodzi 6-6-6 walking challenge i kto za nim stoi? Na czym polega spacer metodą 6-6-6? 6-6-6 walking challenge to nowy japoński trend fitnessowy, który zyskał ogromną popularność w mediach społecznościowych, zwłaszcza na TikToku. Trening polega na podzieleniu spaceru na trzy etapy: 6-minutową rozgrzewkę, 60-minutowy energiczny spacer oraz 6-minutowe wyciszenie organizmu. To interwałowy spacer o wysokiej intensywności, który ma nie tylko pomóc w utracie wagi, ale również poprawić ogólne samopoczucie i zdrowie. Dla wielu osób prostota tej metody sprawia, że łatwiej jest ją wdrożyć do codziennej rutyny. Co więcej, entuzjaści często wykonują ten spacer o godzinie 6 rano lub 18, sześć razy w tygodniu, co dodatkowo wzmacnia regularność i efektywność treningu. Struktura 6-6-6 walking challenge łączy dyscyplinę z elastycznością – można ją stosować o dowolnej porze, dostosowując do swojego planu dnia. Czy 6-6-6 walking challenge pomaga schudnąć? Jednym z głównych powodów, dla których trening 6-6-6 stał się viralem na TikToku, jest jego skuteczność w procesie odchudzania. Regularne spacerowanie pozwala spalić kalorie – 60 minut energicznego chodzenia to około 5500 kroków, co stanowi ponad połowę dziennego celu kroków. Jeśli aktywność fizyczna zostanie połączona z odpowiednią dietą i utrzymaniem deficytu kalorycznego, możliwa jest skuteczna redukcja masy ciała. Eksperci zaznaczają jednak, że sama aktywność to nie wszystko. Aby schudnąć, konieczna jest kompleksowa zmiana stylu życia – zbilansowana dieta, odpowiednia ilość snu i nawodnienie, a także systematyczność. 6-6-6 walking challenge może stać się ważnym elementem takiej zmiany, szczególnie dla osób, które do tej pory nie były aktywne fizycznie. Korzyści zdrowotne wynikające ze spaceru 6-6-6 Spacer 6-6-6 to nie tylko sposób na zgubienie zbędnych kilogramów. Jak pokazują wyniki badań węgierskich naukowców z 2023 roku, regularne chodzenie zmniejsza ryzyko zachorowania na choroby przewlekłe związane z wiekiem, takie jak nadciśnienie czy nowotwory. Spacer poprawia również funkcjonowanie układu mięśniowo-szkieletowego, zmniejsza dolegliwości bólowe, wspomaga sen i zdrowie psychiczne oraz wzmacnia odporność. Korzyści odczuwalne są również w przypadku zdrowia kości i serca. Regularne spacery zwiększają gęstość mineralną kości, zapobiegając osteoporozie, a także poprawiają krążenie, obniżają ciśnienie krwi i wzmacniają serce. Zgodnie z publikacją w "JAMA" (Journal of the American Medical Association) z 2020 roku, codzienne chodzenie może znacząco obniżyć ryzyko przedwczesnej śmierci z powodu chorób serca. O której godzinie najlepiej spacerować według metody 6-6-6? Chociaż sama nazwa metody sugeruje określone godziny treningu (6:00 rano lub 18:00), to eksperci podkreślają, że kluczowa jest regularność, a nie konkretna pora dnia. Ustalona godzina może pomóc w wypracowaniu nawyku, ale równie skuteczny będzie spacer o innej porze, dopasowanej do codziennego harmonogramu. Dodatkowo, chodzenie po posiłku może wspomagać regulację poziomu cukru we krwi i poprawiać trawienie. W związku z tym, osoby jedzące śniadanie lub obiad przed godziną 6:00 rano lub 18:00 mogą odczuwać dodatkowe korzyści zdrowotne z takiego schematu spaceru. Skąd pochodzi 6-6-6 walking challenge i kto za nim stoi? View oEmbed on the source website Metoda spaceru 6-6-6 wywodzi się z Japonii i jest częścią tamtejszego podejścia do zdrowia, które łączy prostotę, systematyczność i skuteczność. Choć nie wskazano konkretnych twórców tego podejścia, jego popularność wzrosła dzięki społeczności TikToka, gdzie użytkownicy dzielą się swoimi sukcesami w zakresie utraty wagi i poprawy samopoczucia. Wyzwanie szybko rozprzestrzeniło się w mediach społecznościowych, zyskując status globalnego trendu. Dziś 6-6-6 walking challenge przyciąga uwagę nie tylko entuzjastów fitnessu, ale również osób szukających prostych i skutecznych metod dbania o zdrowie.
Nie tylko joga. 3 dyscypliny sporty, które powinny stać się naszym, kobiecym hobby
Są takie sporty, które robią nam dobrze nie tylko na ciało, ale przede wszystkim na głowę. Które odklejają nas od codzienności, od oczekiwań, od wiecznego „muszę”. I są takie sporty, które pozwalają nam - kobietom - wreszcie przestać się tłumaczyć, przestać spełniać cudze wymagania, a zacząć robić coś naprawdę dla siebie.
Kiedy mówi się o „kobiecym hobby”, świat wciąż próbuje wciskać nas w te same, od pokoleń powtarzane ramy: coś bezpiecznego, spokojnego, „odpowiedniego”. Coś, co „wypada”. Tymczasem coraz więcej z nas czuje, że to za mało. Chcemy przestrzeni, w której możemy przekraczać swoje granice, wzmacniać ciało i głowę, oddychać pełną piersią. Chcemy sportu, który nie tylko poprawia kondycję, ale pozwala odzyskać siebie - bez ocen, bez etykiet, bez tego wszystkiego, co świat od zawsze na nas nakłada. Dlatego właśnie postawiłam na dyscypliny, które uważam, że mają moc zmieniać życie. Trzy sporty, które są dla kobiet - ale nie dlatego, że są „delikatne”, tylko dlatego, że dają nam wolność, siłę i poczucie sprawczości. Boks - sport, który pozwala nam zapomnieć o „to nie wypada” Boks to sport, który wbrew pozorom wcale nie zaczyna się od ciosu. Zaczyna się od decyzji. Od wejścia na salę. Od przełamania w sobie - bardzo zakorzenionego schematu: tego, że „nie wypada”. Bo jak to - kobieta i boks? Rękawice? Ring? Walka? Ile razy słyszałyśmy to słynne: „dziewczynki tak nie robią”, „kobieta nie powinna”. I prawda jest taka, że to właśnie dlatego warto spróbować. Bo boks daje coś, co rzadko dostajemy w codzienności: poczucie sprawczości. Decyzję, czy idziesz do przodu, czy robisz unik. Czy sparujesz z kimś, czy wybierasz worek treningowy. Nagle to Ty decydujesz. To Ty jesteś w centrum. I nikt nie ma prawa powiedzieć Ci, że przesadzasz, że jesteś „za głośna”, „za mocna”, „za ambitna”. My kobiety nierzadko ulegamy zaszufladkowaniu - najpierw jako małe dziewczynki - przez mamy (z troski), potem przez nauczycieli, przez szefów, czasem nawet partnerów. W boksie nie ma szufladek. Jest ruch, koncentracja i to uczucie wolności, które pojawia się w chwili, kiedy pierwszy raz uderzasz w worek, albo w sparingpartnera i czujesz… że możesz. A oprócz wolności dostajesz też siłę, kondycję i coś jeszcze: pewność, że gdyby na ulicy wydarzyła się sytuacja, która wymaga reakcji - dasz radę. Bieganie - sport, w którym wreszcie jesteś tylko Ty i Twoje myśli Bieganie i ja mieliśmy trudny start. W szkole to była udręka - raz sprint na 60 metrów, raz 400 metrów, potem znów sztafeta na 1200, bieg coopera i biegi długodystansowe - które były dla mnie torturą. Nic więc dziwnego, że w dorosłości omijałam tę dyscyplinę szerokim łukiem. Aż w końcu dałam się namówić. I dopiero wtedy zrozumiałam, że bieganie nie polega ani na dobrym czasie, ani na świetnych butach, ani na tym, czy wieje dziś czy nie. Polega na przełamaniu się. Bo najtrudniej jest… wyjść z domu. Zanim człowiek się ubierze, zanim znajdzie buty, zanim pogodzi się z pogodą - wymówka zawsze się znajdzie i to szybciej niż zdążymy o niej pomyśleć. Ale kiedy już wyjdziesz i zaczniesz biec, to nagle okazuje się, że ten sport ma w sobie coś niesamowitego: pozwala pobyć ze sobą. Bieganie układa myśli. Pozwala ochłonąć. Odciąć się od gotowania, pracy, maili, od „mamo, widziałaś mój sweter?”. Nagle jesteś tylko Ty, Twój oddech i Twoje tempo. I to uczucie, kiedy wracasz do domu po pokonanym dystansie - zmęczona, ale spokojniejsza niż parę chwil wcześniej - jest warte wszystkiego. A jeśli złapiesz bakcyla, to... prędzej czy później skończysz z nowymi znajomymi na wyścigach na 5 km, na 10km, półmaratonie, a nawet maratonie i to nie w Warszawie, a w Nowym Jorku bo... dlaczego nie? Tak to działa. A fakt, że przy okazji biegania robią się nam fajne łydki i jędrne pośladki? No cóż - uznajmy to za bonus, z którym musimy się pogodzić. Padel - bo sport może być zabawą, a nie presją Padel wdarł się do naszego życia z przytupem. I nic dziwnego, bo to sport, który w przeciwieństwie do tenisa czy squasha - naprawdę daje frajdę od pierwszych minut i wybacza błędy. Skąd się wziął? Narodził się w Meksyku, zakochała się w nim cała Hiszpania, a potem poszedł w świat. I wszędzie robi dokładnie to samo: łączy ludzi. Padel to połączenie tenisa i squasha, tylko bardziej… towarzyskie. Rakieta jest lekka, piłka wolniejsza, a ściany pomagają grać. Nie potrzeba siły, potrzebny jest refleks, luz i grupa ludzi. Dlatego kobiety czują się tu jak ryby w wodzie. Dyscyplina ta jest idealna na cotygodniowe spotkania ze znajomymi, na które wiecznie nie mamy czasu. Umawiasz się na godzinkę: trochę biegania, trochę śmiechu, trochę grania - i obowiązkowo odrobina ploteczek, bo padel to sport, który pozwala robić to równolegle. Bo nie chodzi o rywalizację na śmierć i życie. Chodzi o ruch. O zabawę. O bliskość. O endorfiny. O poczucie, że sport może być nie tylko zdrowy, ale też społeczny. Bo padel to nie obowiązek. Padel to antidotum na codzienny brak czasu dla innych.
Stefano Lavarini, trener polskich siatkarek: „Czasami myślę jak one. Uczą mnie empatii”
Nie widzi siebie w roli lidera, choć poprowadził żeńską reprezentację Polski do największych sukcesów ostatnich lat. Stefano Lavarini opowiedział nam o sile kobiecej siatkówki, pracy opartej na empatii i zaufaniu, równości płci i tym, dlaczego najważniejsze rzeczy w sporcie dzieją się poza boiskiem.
Jego zawodniczki podbijają serca kibiców i sportowe rankingi. On sam unika reflektorów i pozostaje raczej w cieniu. Uważa, że emocje w sporcie to nie słabość, tylko siła, a błędy – choć często bolesne – są niezbędne, by naprawdę się rozwijać. W zespole stawia na relacje, bo wie, że bez zaufania i otwartości nie ma mowy o wspólnym celu. Przez trzy dekady pracy z kobietami nauczył się słuchać – i właśnie w tym, jak sam przyznaje, widzi swoją największą rolę. W rozmowie z nami Stefano Lavarini opowiedział, jak buduje się zespół, który gra nie tylko skutecznie, ale też z sercem. Hanna Zakrzewska: Na Pana barkach spoczywa dziś ogromna odpowiedzialność – nie tylko za wyniki, ale i za rozwój jednej z najmocniejszych reprezentacji kobiet w Europie. Jak Pan postrzega tę rolę – jako wyzwanie, misję, czy może przywilej? Stefano Lavarini: Nie odbieram tego jako ogromnej odpowiedzialności, bo od lat pracuję w tym zawodzie i jestem przyzwyczajony do wysokich oczekiwań. Ale wszystkie te określenia, które Pani wymieniła, dobrze opisują moją rolę. To zdecydowanie wyzwanie, bo Polska ma bogatą historię w siatkówce – zarówno męskiej, jak i kobiecej – i chciałbym pomóc drużynie wrócić na ten poziom. To też przywilej – móc reprezentować kraj, który jest ważny na siatkarskiej mapie świata, a przy tym kulturowo mi bardzo bliski. Czuję silną więź z Polską i jej mieszkańcami. I wreszcie – to misja. Bo chodzi nie tylko o doraźne wyniki, ale o coś długofalowego, co zostanie na lata. Wielu ekspertów podkreśla, że Pana styl prowadzenia drużyny to coś więcej niż treningi i taktyka – że to praca nad emocjami, rozwojem osobistym, pewnością siebie. W jaki sposób wspiera Pan zawodniczki poza boiskiem? Mentalność w sporcie jest – moim zdaniem – najważniejsza, a jednocześnie często ignorowana. Skupiamy się na technice i taktyce, zapominając, że na boisku grają ludzie, nie maszyny. Dlatego zawsze próbuję dotrzeć do osoby, która stoi za zawodniczką – poznać jej myślenie, potrzeby, emocje. Kobiety częściej niż mężczyźni potrzebują zachęty, by brać odpowiedzialność, podejmować decyzje, zaufać sobie. Nie mam jakiejś specjalnej metody. Po prostu lubię szczerość, rozmowy i zaufanie. Każda osoba inaczej radzi sobie z presją, więc kluczowe jest słuchanie. Nie boję się mówić o emocjach, bo one są bardzo ważną częścią sportu. Po 30 latach codziennej pracy z kobietami czasem żartuję, że myślę tak, jak one. Coraz częściej mówi się o tym, jak istotna w sporcie jest inteligencja emocjonalna i empatia – szczególnie w pracy z zespołem. Jakie znaczenie mają one w Pana codziennej pracy z kadrą? To elementy absolutnie kluczowe. W codziennej pracy nie chodzi tylko o sportowy wynik – chodzi o zbudowanie zespołu, który potrafi współpracować, ufać sobie i wspierać się nawzajem. Empatia i inteligencja emocjonalna pozwalają mi lepiej zrozumieć zawodniczki, ich emocje, lęki, sposób myślenia. Staram się stworzyć z nimi więź, która przekłada się na atmosferę i jakość gry. Sport to nie tylko technika – to także to, co dzieje się w środku człowieka. Umiejętność radzenia sobie z presją, przeżywania porażek, podejmowania ryzyka – to wszystko wymaga dojrzałości emocjonalnej. Dlatego chcę, aby moje zawodniczki były świadome siebie, niezależne i odważne. A to zaczyna się od słuchania i wzajemnego szacunku. Czy dostrzega Pan różnice w podejściu do trenowania drużyn kobiecych i męskich? I co według Pana daje największy efekt w pracy z kobietami na najwyższym poziomie rywalizacji? Nigdy nie prowadziłem męskiej drużyny, ale rozmawiam z innymi trenerami i widzę pewne różnice. Użyję przykładu: kiedy dzieciaki grają na podwórku, chłopcy wybierają do drużyny tych, którzy dadzą największą szansę na wygraną. Dziewczynki najpierw wybiorą koleżankę, z którą dobrze się czują. To mówi wiele. Dla kobiet relacje są kluczowe – często ważniejsze niż wynik. Muszą ufać sobie nawzajem, czuć się akceptowane. Dlatego ogromną rolę odgrywa komunikacja i atmosfera w drużynie. Mężczyźni bardziej cenią konkretne komunikaty, kobiety – szacunek i zrozumienie. Panie często też boją się popełniać błędy. Weźmy przykład z piłki nożnej: facet może próbować 40 razy strzelić gola z 15 metrów, ale jeśli raz mu się uda, to te pozostałe 39 nieudanych prób nie ma żadnego znaczenia. Większość kobiet nie lubi tak ryzykować, nawet jeśli dobrze wiedzą, co potrafią. A przecież sport bez błędów nie istnieje. One uczą, budują charakter. W sporcie trzeba umieć też przegrywać – z godnością, z pokorą. To pokazuje profesjonalizm i prawdziwą miłość do sportu. Jest Pan mężczyzną pracującym na co dzień w kobiecym sporcie. Jak – Pana zdaniem – mężczyźni mogą realnie i mądrze wspierać kobiety w ich sportowej karierze, nie narzucając przy tym własnej perspektywy? Najważniejsze to słuchać. I nie lekceważyć żadnej opinii, żadnego punktu widzenia, żadnej emocji. Trzeba stworzyć przestrzeń, w której kobiety czują się wolne i mogą się spełniać. Tylko tyle i aż tyle. W sporcie kobiecym wciąż brakuje wystarczającego wsparcia systemowego. Jak Pan, jako mężczyzna, rozumie swoją rolę w budowaniu przestrzeni, w której zawodniczki mogą w pełni rozwinąć swój potencjał? Najpierw trzeba sprawić, by kobiety w ogóle chciały uprawiać sport. Promować go wśród dziewczynek, zadbać o równe szanse: dostęp do boisk, sprzętu, struktur. Media też powinny zmienić narrację – mówić o wynikach i umiejętnościach, nie wyglądzie czy życiu prywatnym. Potrzebujemy większej promocji sportu kobiet, bo to buduje rangę i przyciąga kolejne zawodniczki. W mojej codziennej pracy widzę, że równość jest możliwa. W klubie, który prowadzę we Włoszech, prezeską jest kobieta, a większość menedżerów to kobiety. W mojej ekipie jest podobnie. Traktuję wszystkich tak samo, bo liczą się przecież kompetencje. Co do parytetów – mam mieszane uczucia. Idea widzialności i potrzeby rozbijania szklanego jest bardzo ważna, ale wierzę, że kluczowe stanowiska powinny zajmować najlepsze osoby, bez względu na płeć. Problem polega na tym, że kobiety, pomimo wiedzy i doświadczenia, wciąż zbyt rzadko mają szansę pokazać swoje możliwości. Dlatego rozumiem, że parytety mogą być dobrym narzędziem przejściowym – nie po to, by faworyzować, ale by wyrównać szanse tam, gdzie systemowo były one ograniczane. Równość płac? To trudny temat. Wszyscy wiemy, że mecze mężczyzn – zarówno w siatkówce, jak i w każdym innym sporcie – wciąż generują większe zyski, ale to nie powinno usprawiedliwiać takiej przepaści. Musimy promować sport kobiet, by dorównał im rangą. I to się już dzieje. Kiedy zaczynałem pracę w Polsce, zainteresowanie siatkówką kobiet było niewielkie. Teraz hale są pełne, dziewczyny są rozpoznawalne, pojawiają się sponsorzy. To efekt ich ciężkiej pracy. I cieszę się, że mogę być częścią tej zmiany. Sport kobiet w Polsce dynamicznie się rozwija. Wierzy Pan, że sukcesy żeńskiej reprezentacji siatkarek mogą mieć wpływ na jego dalszy rozwój? Czy widzi się Pan w roli lidera tej zmiany? Nie postrzegam siebie jako lidera. Ja tylko pomagam moim zawodniczkom, a sukcesy to ich zasługa. Gdybym myślał inaczej, pewnie sam chciałbym grać, ale wiem, że nie jestem wystarczająco dobry w żadnym sporcie. Dlatego świadomie wybrałem rolę w cieniu i wspieram osoby, które mają prawdziwy talent. To moje dziewczyny są bohaterkami tej historii. Materiał promocyjny marki ORLEN
Pia Skrzyszowska: „Wciąż zaburzony jest obraz kobiet w lekkoatletyce, bo jesteśmy umięśnione” [WYWIAD]
Pia Skrzyszowska jest jedną z najbardziej utalentowanych i utytułowanych europejskich sprinterek. Olimpijka z Tokio i Paryża, mistrzyni Europy w biegu na 100 metrów przez płotki, mimo 24 lat, stała się już idolką tłumów. Introwertyczka, zmieniająca nieśmiałość w siłę na linii startu, mówi o relacji z ciałem, modą i… książkami.
Maja Chitro: Strój to kod społeczny, wskazujący na umiejscowienie człowieka w strukturze społecznej, jak mawia Kinga Dunin. Czym jest dla Ciebie? Pia Skrzyszowska: Na co dzień jestem kojarzona ze strojem sportowym. Moim wyróżnikiem jest dres lub kostium treningowy. Zaczynam jednak zaprzyjaźniać się z modą. Gdy wychodzę poza stadion czy halę, wkładam casualowe spodnie, bawię się kolorami i formami T-shirtów. Coraz bardziej zwracam uwagę na to, co włożyć na ważne wydarzenie, lubię się wystroić. Własny styl pozwala wyrazić siebie, czasem odzwierciedla emocje, a czasem potrafi napędzić do działania. Jako mała dziewczynka byłaś chłopczycą czy strojnisią? To był miks wszystkiego. Lubiłam sukienki i spódnice, ale łatwo się też brudziłam, więc mama nie pozwalała mi kombinować z jasnymi kolorami. Niedawno media obiegł fragment konferencji prasowej po jednym z meczów Igi Świątek, podczas której dziennikarz zamiast o mecz zapytał o to, czy tenisistka nie myślała o zapleceniu warkoczyków. Często zdarzają się takie pytania? W moim przypadku na szczęście nie. Uważam jednak, że podczas konferencji sportowych są nie na miejscu. Powinniśmy się skupiać na clue startu, finalnym efekcie zawodów. A nie na tematach totalnie niezwiązanych z naszym zawodem. Nie dziwiła mnie reakcja Igi, ponieważ każda sportsmenka powinna wyrażać siebie na swój sposób, przede wszystkim sportowy, niekoniecznie spełniać oczekiwania innych – dziennikarzy, kibiców, widzów... To oznacza, że sport ma męską twarz? W pewnych dyscyplinach jeszcze tak. Wciąż jest zaburzony obraz kobiet, przynajmniej w lekkoatletyce, bo jesteśmy trochę bardziej umięśnione. Niektórym wydaje się to zbyt męskie. Ja uważam, że to pokazuje kobiecą siłę, że jesteśmy zdolne do przekroczenia własnych granic, do bycia najlepszymi na świecie. Ja jestem sprinterką, szybszą od wszystkich chłopaków niebędących profesjonalnymi sportowcami. Czujesz, że musisz to wciąż udowadniać? Nie. Czuję, że wzbudzam swoją pracą szacunek. Osoby, którymi się otaczam, są ze mnie dumne. A rozmawiasz czasami ze swoją mamą (Jolantą Bartczak, lekkoatletką – przyp. red.), jak zmienił się sport? Reprezentujecie dwa pokolenia. Kobiety docenia się dziś o wiele bardziej, inaczej niż w latach 80. i 90., gdy karierę robiła moja mama. Mam kontakt z zawodniczkami z całego świata, razem trenujemy, wymieniamy się doświadczeniami. Świat sportu jest otwarty. Mamy możliwość wykorzystywania mediów społecznościowych do komunikacji z naszymi kibicami. Dzięki temu przekazujemy wiedzę, a także ją zdobywamy. Widzę też, jak sport naturalnie przenika się z modą i ze światem beauty. W latach 70. i 80. w lekkoatletyce mówiło się o zawodniczkach NRD, których ciało zmieniało się pod wpływem m.in. podawanych hormonów, czego konsekwencje były tragiczne – od depresji, przez bezpłodność, po maskulinizację. Dziś wahadło się odwróciło, następuje seksualizacja sportowczyń. Jak z tym walczyć? Walczyć trudno, najlepiej chyba nie karmić odpowiedziami tych, którzy prowokują. Staram się nie zauważać komentarzy dotyczących mojego ciała, szczególnie pochodzących z anonimowych kont. Bywają paskudne. Wielokrotnie ocenia się nas na podstawie ciał czy strojów startowych, które oczywiście są dość skąpe, ale to wszystko ma wpływ na ich praktyczność, fizykę, ograniczenie tarcia powietrza i lepsze wyniki. Mają być też komfortowe w noszeniu. Tym bardziej nie w porządku jest ocenianie nas przez ich pryzmat. Albo to, że mam bardziej umięśnioną sylwetkę. Robię swoje. Lubię to, jak wyglądam, i chcę to pokazywać. Ale wiem, że dla innych zawodniczek może być to peszące. Internet i jego teoretyczna anonimowość wyzwala w ludziach mroczne instynkty. Ale ja takie komentarze słyszę też na żywo. Umiem wtedy je uciąć, szybko zripostować. Nie rozpamiętuję, daję upust ewentualnym emocjom w rozmowach z siostrami. Mimo to przy kolejnym zdjęciu, które chcę wstawić na social media, zastanawiam się, czy na pewno jest odpowiednie, czy znów według niektórych za dużo odsłaniam. Czasami się więc hamuję. Jednak dbam też o to, żeby robić wszystko, z czym sama czuję się dobrze. I tak momentami walczę z sobą – słuchać siebie czy innych? Powiedziałaś, że lubisz swoją sylwetkę. Co najbardziej? Lubię widzieć, jak ciało zmienia się po treningach. Lubię swoje mięśnie, to efekt mojej pracy. Dbam o ciało. Nie buduję sylwetki, by jak najlepiej wyglądać, tylko ciało, które ma być jak najlepsze w sporcie i być zdrowe. Ma mi służyć latami. Jestem dumna ze zmian, jakie w nim zachodzą. Tyle że zawodowi sportowcy często doprowadzają ciało do ekstremum, a w efekcie do kontuzji, zwyrodnień... Żyjemy w balansie między zdrowiem a kontuzją. W momencie najlepszych dyspozycji jesteśmy zawsze o włos od kontuzji i tragedii. Eksploatujemy ciała. Ale w tym wszystkim chodzi też o nawyki, zdrową dietę, suplementacje. Mimo że moja konkurencja jest asymetryczna, mogę być narażona na zwyrodnienia, dobrze o siebie dbam, by do nich nie dopuścić. A usłyszałaś kiedyś w swoim życiu: „Nawet nie próbuj”? Na szczęście nie, bo nie wiem, czy przez takie słowa nie przestałabym trenować. Ale dzięki temu, że rodzice trenowali, a siostry próbowały sportu, od zawsze czułam ich wsparcie, podobnie jak od pierwszych trenerów, którzy pchali mnie do przodu, widzieli we mnie potencjał. Jest w ogóle coś, co mogłoby Cię zniechęcić do sportu? Czasami docierają do mnie komentarze, najczęściej anonimowe, że idzie mi słabo, nic nie osiągnę. Jak słyszy się coś takiego bez wsparcia, można nawet w to uwierzyć. A jeśli masz gorszy czas w życiu, poczujesz się zdemotywowana. Mam 24 lata, a nie odnoszę wrażenia, że jestem w pełni dorosła – ciągle się jeszcze uczę, doświadczam życia. Co w takich sytuacjach? Udowadniasz, że możesz przekroczyć swoje granice? Nigdy nie stawiałam granic w sporcie. Wiem, że mogę osiągać coraz lepsze wyniki, być szybsza, lepsza. W swojej karierze, nawet po nieudanym starcie czy sezonie, nierzadko udowadniałam na koniec, że zrealizuję to, co sobie założyłam. Ale były też trudne momenty, jak wtedy, gdy zerwałam mięsień dwugłowy i przeszłam operację. Wyzdrowiałam w trzy miesiące, po których stanęłam na linii startu, zbliżałam się nawet do rekordu życiowego. Po czasie dowiedziałam się, ile osób uznało, że już po mojej karierze, że to zbyt poważna kontuzja. Zawzięłam się. Udowodniłam sobie, że mogę. Skoro mówimy o zdrowiu i fizyczności, wciąż za mało mówi się w kontekście sportowczyń o fazach cyklu i miesiączce. Zdarza się przecież, że okres wypada w dniu najważniejszych zawodów, a zawodniczka może być słabsza właśnie z tego powodu... Kiedy biegałam jeszcze przełaje w szkole, na zawodach dostałam jedną ze swoich pierwszych miesiączek. Nie wiedziałam, jak się zachować. W tamtym momencie mama powiedziała mi, żebym pamiętała, że okres to dodatkowa siła. Nie wiem, czy to prawda, ale może przez to, że od początku wierzyłam w to, że okres mi pomaga, zadziałało. Poza tym miałam okres podczas większości swoich startów. Ale zdarza się i tak jak w tym roku, gdy miałam najgorszy start w życiu, bo tak źle się czułam. W tej pracy zawodów nie przełożę. I nie możesz brać leków przeciwbólowych? Przeciwbólowe mogę, ale tego nie lubię, bo gubię trochę czucie swojego ciała. Więc gdy my, kobiety, stajemy na starcie, często nie widać, z jakimi problemami się mierzymy. Mężczyźni tego nie zrozumieją, za to kobiety mają raz lepsze, innym razem gorsze starty. O wpływie faz cyklu na wydajność sportsmenek mówi się za mało. Pomyślałam o książce „Niewidzialne kobiety” Caroline Criado Perez. Autorka pisze, że świat jest budowany dla mężczyzn, choćby projekty aut. Porusza też temat długich kolejek w damskich i krótkich w męskich toaletach. Toalet dla kobiet jest mniej, za to mężczyźni mają dodatkowe pisuary, spędzają tam mniej czasu... Powidoki tego mamy też w sporcie. Co więc się dzieje, gdy jesteś do startu gotowa mentalnie, ale ciało z Tobą nie współpracuje? Jeśli jestem gotowa mentalnie, żadna dolegliwość mi nie przeszkodzi – żaden okres czy drobny uraz. Nie zwraca się wtedy uwagi na takie rzeczy. Jeśli nie jesteś gotowa, każda mała rzecz wytrąci cię z równowagi, łatwiej się poddasz. A Ty umiesz się poddawać? Czasem trzeba odpuścić. Nie lubię odpuszczać ani omijać treningów. Jestem takim typem sportowczyni, która daje z siebie wszystko, a jeśli coś nie idzie po mojej myśli, łatwo się irytuję. Ale dzięki temu nabieram mocy, by kolejne razy wyszły lepiej. Żeby móc wejść w rywalizację ze spokojną głową, oprócz przygotowania ważny jest relaks. Co robisz? Lubię oglądać seriale, filmy. Pić kawę na dworze. I spacerować. Lubię też czytać, zwłaszcza w sezonie startowym, kiedy zależy mi na jak najlepszym śnie. Zazwyczaj książki oparte na faktach. Wybieram te, z których mogłabym się czegoś nauczyć. Stąd wspomniane „Niewidzialne kobiety”. Ostatnio brałam udział w mistrzostwach świata w Japonii, gdzie czytałam „Anglika w Japonii” Chrisa Broada, opisującego swoje historie, japońską kulturę. Wcześniej czytałam „Nowojorczyków” Craiga Taylora... Często są to więc książki o miejscach, w których się znajduję, w których startuję. Jaką cenę ma Twoja prędkość? Potrafisz zwolnić w życiu prywatnym? Tak, choć jeśli mam do zrobienia jakiekolwiek prace domowe, jestem bardzo powolna. Fatalna! W życiu z kolei biorę sobie na głowę wiele rzeczy naraz. Do tego dwie-trzy godziny na trening każdego dnia. Jestem dobra w planowaniu, z wszystkim się wyrabiam. Czasami tylko zapominam odpocząć. A napędza Cię bardziej strach przed porażką czy raczej wizja zwycięstwa? Nie boję się porażki. Kiedyś przeczytałam, że ktoś boi się nie wykorzystać swojego potencjału. To gorsze niż porażka. Porażki w sporcie zawsze się przytrafią. Zdarzało się, że po nieudanych biegach wpadałam w dołek, ale szybko potrafię się od niego odbić i przełożyć tę sytuację ze zdwojoną siłą na sukces. Wiem, na co mnie stać. Stałaś się dziś idolką dla wielu. Co chcesz im przekazać? Że bycie kobietą jest wyjątkowe. I żebyśmy pozwalały sobie marzyć, bo potem te marzenia można spełniać. I nie zatrzymujmy się przez hejterskie komentarze. Chcę pokazywać swoją siłę, kobiecą siłę, która jest w każdej z nas. Codziennie biegam przez płotki, to przeszkody, które mnie napędzają. Każda z nas ma swoje, a czasem zapominamy, że potrafimy je przeskoczyć. Uważam, że kobiety są zdolne do wspaniałych rzeczy, udowadniamy to od wieków. Niech każdy realizuje się w tym, co kocha. Nie warto się tego bać ani wstydzić. Co jest więc Twoją największą siłą? Chęć realizowania siebie. Od dziecka czułam się, że jestem dobra w sporcie, z każdym małym sukcesem chciałam być lepsza. Patrzę na siebie wstecz i widzę małą, nieśmiałą Pię. Dzięki bieganiu i sportowi otworzyłam się, stałam pewniejsza siebie, przeszłam proces. Wychodzę regularnie ze strefy komfortu, bo wiem, że wtedy świat się otwiera i daje nowe możliwości.
Moc kobiecego sportu: Aleksandra Mirosław w jedynej takiej rozmowie o relacjach, pewności siebie i życiu poza podium
Aleksandra Mirosław to kobieta, która w świecie wspinaczki sportowej wywołuje podziw i szacunek. Mistrzyni olimpijska, rekordzistka świata, ambasadorka ORLEN Team, kobieta, która przesuwa granice własnych możliwości. W nowym odcinku ELLE Voices w wyjątkowej rozmowie z redaktor naczelną Martą Tabiś Ola opowiada o emocjach, sile kobiet i sposobach na budowanie pewności siebie – nie tylko na ściance.
W najnowszym odcinku cyklu ELLE Voices Ola mówi o tym, jak ważne jest budowanie relacji – zarówno tych rodzinnych, jak i sportowych. Szczególne miejsce w jej życiu zajmuje siostra, z którą łączy ją nie tylko pasja, ale i głęboka więź. Rozmowa dotyka także tematu pewności siebie i mocy kobiecego sportu. Ola dzieli się swoją perspektywą, pokazując, jak można wspierać inne kobiety i poprawiać ich sytuację w świecie sportu. Wskazuje, że prawdziwa moc tkwi w autentyczności i odwadze do mówienia o własnych trudnościach. Podkreśla, że sukcesy nie zawsze mierzy się wynikami – równie istotne są chwile słabości, które motywują do dalszego rozwoju. Nie zabrakło także refleksji na temat inspirowania młodego pokolenia. Ola podpowiada, jak zarażać dzieci i młodzież miłością do ruchu, jak pokazać im, że aktywność fizyczna może być źródłem radości i spełnienia. A rywalizacja może stanowić cenną lekcję i przynosić wiele satysfakcji. Ola Mirosław podkreśla w rozmowie, jak ważne jest dbanie o równowagę między życiem zawodowym, prywatnym a obecnością w mediach społecznościowych. Ola zdradza swoje sposoby na zachowanie spokoju i na regenerację ciała i ducha – od robienia przerw od internetu po umiejętność nagradzania się za swoje sukcesy. Kim jest Aleksandra Mirosław poza sportem? To kobieta pełna pasji, czułości i determinacji, która szuka harmonii w codzienności. Jej historia inspiruje do tego, by nie bać się być sobą, otwarcie mówić o emocjach i wspierać innych na ich drodze do samorealizacji. Chcecie poznać Olę jeszcze bliżej? Nie przegapcie nowego ELLE Voices i odkryjcie, jak wygląda życie jednej z najbardziej inspirujących kobiet polskiego sportu – nie tylko na podium! Partnerem odcinka ELLE Voices jest ORLEN.
Czy kobiety naprawdę mają trudniej w sporcie? Psycholożka Igi Świątek zabiera głos w sprawie
Czy kobiety wciąż muszą stawiać czoła większym wyzwaniom w sporcie niż mężczyźni? To pytanie powraca jak bumerang, zwłaszcza gdy na światowych arenach sportowych błyszczą kolejne utalentowane zawodniczki. W nowym odcinku „Sport ELLEments” Daria Abramowicz rzuca nowe światło na temat równości, stereotypów i presji, z jaką mierzą się kobiety w świecie sportu.
Spis treści: Stereotypy zamiast faktów Wygląd zamiast wyniku Stereotypy zamiast faktów Daria Abramowicz podkreśla, że przekonanie o tym, że kobiety mają trudniej w sporcie, często opiera się na stereotypach, a nie na twardych faktach. W opinii psycholożki nie można jednoznacznie stwierdzić, że kobiety mają gorzej – każda dyscyplina i każdy sportowiec, niezależnie od płci, mierzy się z własnymi, indywidualnymi wyzwaniami. Zamiast więc szukać prostych odpowiedzi, warto przyjrzeć się konkretnym obszarom, w których nierówności są szczególnie widoczne. Jednym z najczęściej powielanych stereotypów jest ten dotyczący sposobu okazywania emocji przez sportsmenki. Gdy mężczyzna na korcie czy boisku okazuje złość, smutek lub przeżywa porażkę w emocjonalny sposób, często postrzegany jest jako wrażliwy i ludzki. Kiedy jednak podobnie reaguje kobieta, pojawiają się komentarze o braku kontroli nad emocjami czy nawet o „histerii”. To właśnie w sferze regulacji emocji i społecznego odbioru kobiety spotykają się z nierównym traktowaniem. Wygląd zamiast wyniku Kolejnym obszarem, w którym kobiety w sporcie doświadczają stereotypizacji, jest ocena wyglądu. Zamiast skupiać się na wynikach, osiągnięciach i ciężkiej pracy, często to właśnie wygląd staje się tematem komentarzy i ocen. Daria Abramowicz zauważa, że jest to odzwierciedlenie szerszych zjawisk społecznych – kobiety w wielu dziedzinach są oceniane przez pryzmat wyglądu, a sport nie jest tu wyjątkiem. Zdaniem psycholożki kluczowa jest akceptacja tego, że stereotypy istnieją i mogą się pojawiać – udawanie, że jest inaczej, nie pomaga. Ważne, by sportsmenki budowały swoją samoocenę na solidnych podstawach, niezależnych od opinii na temat ich wyglądu. Warto także wykorzystywać swoją pozycję i platformę do edukowania, wyznaczania granic i przeciwdziałania stereotypizacji. Reagowanie na krzywdzące komentarze oraz sięganie po wsparcie – zarówno specjalistyczne, jak i ze strony najbliższych – to kolejne elementy skutecznej strategii radzenia sobie z presją i oceną. Każdy sportowiec, niezależnie od płci, staje przed własnymi wyzwaniami. Jednak to, co łączy wszystkie kobiety w sporcie, to konieczność nieustannego mierzenia się ze stereotypami i społecznymi oczekiwaniami. Dzięki głosom takim jak Daria Abramowicz, coraz więcej mówi się o tym, jak ważne są wsparcie, edukacja i budowanie pewności siebie na własnych zasadach. Sport kobiet nie potrzebuje litości – potrzebuje równego traktowania, szacunku i docenienia za codzienny wysiłek oraz osiągnięcia.
Daria Abramowicz o kulisach pracy z Igą Świątek — szczera rozmowa o emocjach i granicach
W najnowszym odcinku cyklu Sport ELLEments Joanna Misiarz rozmawia z Darią Abramowicz, jedną z najbardziej cenionych psycholożek sportu w Polsce i na świecie. To właśnie ona od lat wspiera Igę Świątek, a także inne wybitne zawodniczki, takie jak Aleksandra Mirosław czy Ewa Pajor.
Spis treści: Psychologia jako klucz do sukcesu Sukces i jego cena Kobiety w sporcie i stereotypy Psychologia jako klucz do sukcesu Daria Abramowicz w nowym odcinku Sport ELLEments podkreśla, że rola psychologa w sporcie ewoluuje. To już nie tylko wsparcie mentalne, ale także aktywna obecność w zespole – współpraca z trenerami, fizjoterapeutami i menedżerami. W jej ujęciu psychologia sportu to nie teoria, lecz codzienna praktyka relacji, zaufania i komunikacji. Każdy sportowiec to inna historia i inne potrzeby, dlatego proces pracy zawsze zaczyna się od poznania człowieka, a nie od schematów. Największe sukcesy zaczynają się od cierpliwości, uważności i zrozumienia, że rozwój to proces – czasem trudny, wymagający, ale właśnie dzięki temu prawdziwy. To podejście jest fundamentem jej pracy z zawodnikami, również tymi z najwyższej półki. Sukces i jego cena Rozmowa dotknęła też delikatnego tematu – jak poradzić sobie z sukcesem, gdy spełniają się dziecięce marzenia. W opinii Darii Abramowicz to moment, który potrafi być równie wymagający jak porażka. Utrzymanie tożsamości, zachowanie wewnętrznej równowagi i wyznaczanie nowych celów to wyzwania, z którymi mierzą się niemal wszyscy sportowcy. Jej zdaniem kluczem jest świadomość, że sportowiec nie jest wyłącznie swoim wynikiem czy dyscypliną, którą uprawia – to osoba z emocjami, relacjami i wartościami, które budują jego siłę. W wywiadzie nie zabrakło nawiązania do głośnej sytuacji z konferencji prasowej Igi Świątek. Abramowicz podkreśliła znaczenie wzajemnego zrozumienia między sportowcami a mediami, a także potrzebę wyznaczania granic w relacjach publicznych. Jej perspektywa pokazuje, jak łatwo błędne interpretacje mogą przerodzić się w medialną burzę, gdy brakuje empatii i kontekstu. Kobiety w sporcie i stereotypy Rozmowa w dużej części poświęcona była kobietom w sporcie. Abramowicz zwraca uwagę, że kobiety wciąż mierzą się ze stereotypami dotyczącymi emocji, wyglądu czy macierzyństwa. Zauważa, że reakcje sportowczyń bywają oceniane ostrzej niż te samych mężczyzn – a przecież emocje są naturalnym elementem rywalizacji. Dla niej siłą współczesnych sportsmenek jest właśnie autentyczność, inteligencja emocjonalna i umiejętność stawiania granic.
Jedyne takie wyznanie polskiej tenisistki. Magda Linette o macierzyństwie -„Szczerze, ta myśl mnie przeraża”
Magda Linette od lat należy do ścisłej czołówki polskiego tenisa, ale tym razem opowiedziała o czymś bardzo intymnym. W najnowszym odcinku Sport ELLEments poruszyła temat macierzyństwa i prób pogodzenia życia rodzinnego z karierą sportową na najwyższym poziomie.
Spis treści: Magda Linette o planach na przyszłość Magda Linette o wyborach, które stoją przed tenisistkami Magda Linette o planach na przyszłość Choć tenisistka przyznaje, że jej życie od zawsze toczy się w rytmie podróży, startów i nieustannej gonitwy, coraz częściej myśli o tym, jak wyglądałaby codzienność w spokojniejszym rytmie – z rodziną, stałym miejscem i większą stabilizacją. Linette podkreśla jednak, że takie decyzje muszą być podejmowane na jej warunkach. Rozważa również zabezpieczenie swojej przyszłości w kierunku macierzyństwa, nie chcąc odkładać tej sfery życia na zbyt późno. Magda Linette o wyborach, które stoją przed tenisistkami Życie na światowym tourze to nie tylko rywalizacja, ale też ogromne wyrzeczenia – również w sferze prywatnej. Jak podkreśla Linette, zbudowanie trwałego związku w rytmie ponad czterdziestu tygodni spędzonych w podróży rocznie graniczy z cudem. Mimo to tenisistka przygląda się z podziwem koleżankom z kortu, które łączą karierę z rolą matek, a jej słowa pokazują, że wciąż wiele trzeba zrobić, by sportowe organizacje wspierały zawodniczki w tym wyborze. Dla Linette to nie tylko temat osobisty, ale też głos w dyskusji o równości i możliwościach, jakie powinny mieć kobiety w sporcie.
„To mnie bardzo denerwuje”. Magda Linette ostro o stereotypach w kobiecym tenisie
Magda Linette nie boi się mówić głośno o problemach, które od lat ciążą nad kobiecym sportem. W najnowszym odcinku Sport ELLEments odniosła się do krzywdzących schematów, które wciąż towarzyszą zawodniczkom. Jej słowa są mocnym głosem w dyskusji o równym traktowaniu tenisistek i tenisistów.
Spis treści: Magda Linette o nierównym traktowaniu Linette o sile narracji w mediach Magda Linette o nierównym traktowaniu Polska tenisistka zwraca uwagę na to, jak różnie oceniane są te same zjawiska w sporcie kobiet i mężczyzn. Jeżeli w turnieju ATP zawodnik spoza czołówki niespodziewanie osiąga sukces, mówi się o pięknej historii, która inspiruje fanów. Tymczasem w WTA podobne sytuacje bywają bagatelizowane, a wręcz przedstawiane jako dowód na „słabość kobiecego tenisa”. Linette nie ukrywa, że takie podejście budzi jej sprzeciw – i podkreśla, że to właśnie stereotypy podsycają nieuzasadnione opinie o niższej wartości kobiecego sportu. Linette o sile narracji w mediach W rozmowie nie zabrakło również refleksji na temat roli dziennikarzy i mediów w kształtowaniu wizerunku zawodniczek. Linette zauważa, że brakuje pogłębionej edukacji kibiców i rzetelnego tłumaczenia, jak ogromną pracę wkładają tenisistki w swoje wyniki. Zamiast tego zbyt często pojawiają się uproszczenia i powielanie klisz – o nadmiernej emocjonalności, płaczu czy większej podatności na kryzysy psychiczne. Dla Linette to nie tylko niesprawiedliwe, ale także szkodliwe, bo umniejsza realne osiągnięcia kobiet na korcie.