Co łączy sport i sztukę? Sportowcy ORLEN Team w instytucjach kultury
Co może wyniknąć ze spotkania świata sportu i sztuki? Wybitni sportowcy – członkowie ORLEN Teamu w ramach projektu „Nasze Narodowe Dobro” – zostali uwiecznieni w przestrzeniach najważniejszych polskich instytucji kultury. Finał projektu można było zobaczyć podczas plenerowej wystawy w Łazienkach Królewskich. Piękne fotografie pojawiły się w jednej z najbardziej ikonicznych przestrzeni kulturalnych w Polsce, budując subtelny dialog między światem sportu a językiem sztuki. Projekt naturalnie przeniósł się także do przestrzeni digitalowej. Zdjęcia publikowane są w mediach społecznościowych zawodniczek i zawodników, na kanałach instytucji kultury oraz w komunikacji ORLEN Art & Science i ORLEN Team.
Projekt „Nasze Narodowe Dobro” udowadnia, że sztukę i sport łączy zaskakująco wiele. Projekt stał się pretekstem dla snucia narracji o wspólnocie i narodowej tożsamości, a jednocześnie hołdem dla takich wartości jak pasja przekraczająca granice, dyscyplina i kreatywność. Obie te dziedziny stają się przestrzenią ekspresji, obie też są w stanie poruszać tłumy i wywoływać silne emocje. Oba te obszary wspiera ORLEN, pełniąc rolę współczesnego Mecenasa Sportu, Kultury i Nauki. Spółka współpracuje zarówno z największymi gwiazdami sportu, jak i młodymi pasjonatami. Wspiera też najważniejsze instytucje kultury oraz angażuje się w rozwój lokalnych ośrodków kulturalnych. „Nasze Narodowe Dobro”: dialog sportu i sztuki Ze stadionów, sal treningowych oraz torów wyścigowych sportowcy przenieśli się do przestrzeni największych warszawskich teatrów, muzeów i galerii. Ewa Pajor, kapitanka reprezentacji Polski w piłce nożnej, królowa strzelczyń ligii hiszpańskiej stadionową murawę zamieniła na scenę w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej. Aleksandra Mirosław, mistrzyni olimpijska we wspinaczce sportowej, została sfotografowana w minimalistycznych, nowoczesnych przestrzeniach Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN, a Robert Kubica – pierwszy i jedyny Polak w Formule 1, niedawny triumfator legendarnego wyścigu 24h Le Mans – we wnętrzach Zachęty – Narodowej Galerii Sztuki. W pełnych przepychu salach Zamku Królewskiego doskonale odnaleźli się snowboardzistka, dwukrotna brązowa medalistka mistrzostw świata Ola Król Walas oraz Rajdowy mistrz Europy 2025 Miko Marczyk. Na ekspozycji można podziwiać też zdjęcia innych zawodników ORLEN Teamu – w Muzeum Narodowym w Warszawie i jego oddziałach pozowali: Anita Włodarczyk, Bartek Zmarzlik, Ada Sułek oraz Kajetan Kajetanowicz, natomiast w Łazienkach Królewskich: Pia Skrzyszowska i Kuba Szymański. Każdy kadr staje się symbolicznym mariażem sztuki i sportu, spotkaniem dwóch rodzajów energii i pasji. Jest jednocześnie świadectwem ponadczasowego dziedzictwa. Materiał promocyjny ORLEN
W kibicowaniu chodzi o coś więcej niż wynik. Psycholożka wyjaśnia, dlaczego sport tak nas porusza
Wspólne oglądanie meczu potrafi uruchomić emocje – od ekscytacji i napięcia po radość, wzruszenie, ulgę i złość – które zostają z nami długo po końcowym gwizdku. Dlatego w najnowszym odcinku cyklu Sport ELLEments rozmowa zeszła z boiska prosto do ludzkiej psychiki. Gościnią Aleksandry Michalik była Paulina Danielak, psycholożka sportu, która opowiedziała o tym, dlaczego wspólne kibicowanie tak mocno na nas wpływa, nawet jeśli na co dzień nie interesujemy się sportem.
Kibicowanie już dawno przestało być wyłącznie dodatkiem do sportowego widowiska. Dziś jest osobnym doświadczeniem społecznym, które angażuje emocje, buduje relacje i pozwala na chwilę zapomnieć o codzienności. Właśnie ten wymiar coraz częściej podkreślają także marki. Najnowsza kampania marki Coca-Cola zachęca fanów z całego świata do wspólnego kibicowania podczas Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej i skupia się nie tyle na samym wyniku, ile na emocjach przeżywanych razem. To podejście mocno wybrzmiało także w rozmowie Aleksandry Michalik z Pauliną Danielak w najnowszym odcinku Sport ELLEments – można go obejrzeć na YouTube. Emocje, które się udzielają Paulina zwróciła uwagę, że siła kibicowania tkwi przede wszystkim w kolektywnym przeżywaniu emocji. Nawet osoby, które na co dzień nie śledzą sportu, szybko wchodzą w atmosferę wspólnego oglądania meczu. – Jeżeli jedna osoba zaczyna się śmiać, często po chwili śmieje się cała grupa. Myślę, że tak samo jest z emocjami podczas kibicowania. Jeżeli jesteśmy w czymś wspólnie, jeżeli coś razem przeżywamy, to to się udziela nam wszystkim – tłumaczyła. Nawet obce osoby bardzo szybko zaczynają czuć między sobą więź. – Jesteśmy bardziej autentyczni, bo troszeczkę znika „ja”, a pojawia się „my”. Emocje naprawdę rozkładają się na grupę – wyjaśniła gościni podcastu. Co więcej, kibicowanie sprawia, że czujemy się lepiej. – To doświadczenie i wsparcie grupy są najważniejsze. Badania pokazują, że wspólne kibicowanie bardzo mocno przekłada się na dobrostan i subiektywne poczucie szczęścia – zauważyła Paulina. Chodzi o badania z 2024 roku przeprowadzone na grupie 885 osób¹. Wynika z nich, że kibicowanie może zwiększać poczucie dobrostanu właśnie dzięki społecznemu wymiarowi tego doświadczenia. W rozmowie pojawił się też wątek relacji rodzinnych. Psycholożka podkreśliła, że sport bardzo często łączy pokolenia: – Przed telewizorem może usiąść dziadek, babcia, wnuczek, mama i wspólnie przeżywać emocje. To jest piękne w kibicowaniu, że zanikają bariery wieku. Napięcie i katharsis Jednym z tematów rozmowy było również emocjonalna huśtawka towarzysząca oglądaniu meczu lub innych zawodów. Paulina porównała ten proces do stopniowego wspinania się po drabinie emocji: – Jest nadzieja, jest ekscytacja, wspinamy się na tym napięciu i następuje coś w rodzaju katharsis. Jest moment kulminacyjny i to napięcie spada. Może pojawić się smutek albo radość, ale często czujemy też ulgę. Psycholożka zwróciła uwagę, że właśnie ta zmienność emocji sprawia, że sport tak silnie angażuje kibiców. Towarzysząca meczowi niepewność buduje ekscytację, bo do samego końca nie wiadomo, jak rozwinie się sytuacja. To napięcie i brak kontroli nad sytuacją są jednak inne niż w codziennym życiu – kibice wchodzą w te doświadczenia świadomie i akceptują je jako naturalny element widowiska. Pojawia się oczekiwanie, nadzieja i wspólne przeżywanie kolejnych momentów meczu, które stopniowo prowadzą do emocjonalnego punktu kulminacyjnego. Jak reaguje ciało Paulina zaznaczyła też, że emocje związane z kibicowaniem bardzo mocno odczuwa również ciało: – Nasz umysł nie funkcjonuje w oderwaniu od ciała. Jeżeli się ekscytujemy, przyspiesza bicie serca, możemy się pocić, czuć napięcie. Ale uczymy się też, że takie pobudzenie może oznaczać ekscytację, a nie tylko stres. Po meczu natomiast często pojawia się zmęczenie i rozluźnienie, które są efektem wcześniejszego napięcia. To właśnie ten moment opadania emocji może przynosić poczucie ulgi i działać jak emocjonalne oczyszczenie po intensywnym przeżyciu. Lekcja przeżywania emocji Paulina mówiła też o tym, że sport może być cenną lekcją radzenia sobie z trudnymi emocjami. Nie dzieje się to jednak automatycznie. Kluczowe jest to, jak reagujemy po meczu i co robimy z napięciem, złością czy rozczarowaniem. – Sport świetnie nadaje się do tego, żeby uczyć nas przeżywania emocji, ale musimy świadomie się temu przyglądać – podkreśliła. Dla jednych wsparciem będzie rozmowa z bliskimi po meczu, dla innych samo pozwolenie sobie na smutek czy frustrację po porażce ulubionej drużyny. Jak tłumaczyła psycholożka, sport daje przestrzeń do sprawdzenia, czy nasze sposoby radzenia sobie z emocjami działają, czy raczej pogłębiają napięcie. Mecze pozwalają też przeżywać emocje, do których na co dzień wiele osób nie daje sobie dostępu. Radość, wzruszenie czy smutek łatwiej okazuje się w grupie kibiców niż w codziennym życiu. – Kibicowanie zdejmuje z nas maski i pozwala być bliżej swojej autentyczności – wyjaśniła Paulina. Wsparcie płynące z trybun Kibice odgrywają też ważną rolę w życiu sportowców. Jak wyjaśniała Paulina, zawodnicy na co dzień mierzą się z dużą presją i oczekiwaniami związanymi z wynikiem, dlatego wsparcie płynące z trybun może dawać im poczucie motywacji i emocjonalnego oparcia. W swojej pracy psycholożka regularnie spotyka się z sytuacjami, w których zawodnicy podkreślają, jak ważna jest dla nich obecność ludzi na trybunach, wspólny doping czy nawet krótka rozmowa po meczu. Czasem znaczenie mają drobne gesty – słowo wsparcia, pozytywna reakcja czy okazanie radości po występie. Paulina zwróciła też uwagę, że sposób zachowania kibiców może wpływać na emocje sportowców nie tylko podczas meczu, ale również poza boiskiem. – Bardzo ważne jest to, żebyśmy jako kibice wiedzieli, że my też mamy wpływ na to, jak mogą czuć się sportowcy i zwracali uwagę na to, jak się zachowujemy, jakie są nasze reakcje, co piszemy w internecie – podsumowała gościni podcastu. W tym odcinku Sport ELLEments rozmowa o kibicowaniu szybko wyszła poza stadionowe trybuny i zamieniła się w opowieść o emocjach, bliskości i potrzebie wspólnego przeżywania ważnych momentów. Bo to właśnie sport daje wielu osobom przestrzeń do większej autentyczności i kontaktu z własnymi emocjami. Choć mecz trwa tylko chwilę, emocje i relacje budujące się wokół niego często zostają z nami na dużo dłużej. ¹ Guo J, Yang H and Zhang X (2024) How watching sports events empowers people’s sense of wellbeing? The role of chain mediation in social interaction and emotional experience. Front. Psychol. 15:1471658. doi: 10.3389/fpsyg.2024.1471658 Bibliografia: 1. Biscaia, R., Correia, A., Rosado, A., Maroco, J., & Ross, S. (2012). The effects of emotions on football spectators’ satisfaction and behavioural intentions. European Sport Management Quarterly, 12(3), 227–242. 2. Gabriel, S., Valenti, J., Naragon-Gainey, K., & Young, A. F. (2017). The psychological importance of collective assembly: Development and validation of the Tendency for Effervescent Assembly Measure (TEAM). Psychological Assessment, 29(11), 1349–1362 3. Guo, J., Zhang, J., Lu, C., Zhang, X., Li, Y., Zhao, J., Wang, H., Wang, W., Zhang, J., Yao, D., & Yan, J. (2024). How watching sports events empowers people’s sense of happiness through social interaction and emotional experience. Frontiers in Psychology, 15, Article 1471658. 4. Mastromartino, B., Ross, W. J., Wear, H., & Naraine, M. L. (2020). Thinking outside the “box”: A discussion of sports fans, teams, and the environment in the context of COVID-19. Soccer & Society, 23(7–8), 1707–1723. 5. Tamir, I. (2022). There’s no sport without spectators—Viewing football games without spectators during the COVID-19 pandemic. Frontiers in Psychology, 13, Article 860747. 6. Driel, I. I., Gantz, W., & Lewis, N. (2018). Unpacking what it means to be—or not be—a fan. Communication & Sport, 7(5), 611–629. Wann, D. L., & James, J. D. (2018). Sport fans: The psychology and Social Impact of Fandom (2nd ed.). Routledge. Materiał promocyjny marki Coca-Cola
„Chciałabym, żebyśmy przestali mówić o „sporcie kobiet”, a zaczęli po prostu o sporcie”. Paulina Chylewska o długiej drodze do równości
Można wygrać to samo, ale nie tyle samo? Sport kobiet generuje coraz większe przychody, ale zawodniczki wciąż zarabiają znacznie mniej niż zawodnicy, a w organizacjach brakuje kobiet na decyzyjnych stanowiskach. Równość, jeśli jest, to wyłącznie pozorna, niewiele ma wspólnego z zasadami uczciwej gry.
Gdy amerykańscy hokeiści zdobyli złoty medal na ostatnich igrzyskach olimpijskich, prezydent Stanów Zjednoczonych zaprosił zawodników do Białego Domu, żeby w odpowiednio wystawnych okolicznościach celebrować ich sukces. Złoty medal na tych samych igrzyskach zdobyły również amerykańskie hokeistki. Donald Trump rzucił, że „niestety paniusie też trzeba będzie zaprosić”, bo inaczej czeka go rychły impeachment. To samo miejsce na podium, ten sam turniej, a żenujący dowcip prezydenta zasugerował, że złoto złotu nierówne, bo sportowe osiągnięcia kobiet to jedynie błąd w systemie, który przecież stworzono, by symbolicznie przypominał o przewadze męskiej tężyzny nad kruchością kobiety. Ale już przytomne relacje na nieprzytomny komentarz polityka przyniosły odrobinę optymizmu. Czy jest szansa, że ten system zaczyna się sypać? Sport kobiet zyskuje coraz większą widoczność. Liczby – obecność na trybunach, oglądalność relacji, zasięgi w mediach społecznościowych – wytrącają ostatni argument zdziadziałych prezesów, którzy przez dekady do znudzenia powtarzali, że sport kobiet nikogo nie interesuje. Fair Play? Dysproporcje finansowe w sporcie W połowie ubiegłego roku Deloitte, globalne przedsiębiorstwo świadczące usługi doradcze z obszaru analizy rynku, wyliczyło, że roczne przychody z zawodowego sportu kobiet wyniosą 2,35 miliarda dolarów. A to oznacza 25-proc. wzrost w stosunku do 2024 roku. Przychody obejmują kontrakty sponsorskie, zyski z reklam podczas transmisji turniejów, wreszcie sprzedaż biletów na poszczególne wydarzenia. Jest dobrze? Nie, jest tylko trochę lepiej. Kiedy dwa lata temu polska piłkarka Ewa Pajor przechodziła z Vfl Wolfsburg do FC Barcelona, hiszpański klub miał zapłacić za ten transfer pół miliona euro – i był to rekord w historii kobiecego futbolu. Kiedy sześć lat temu Neymar zmieniał barwy klubowe i przechodził z Barcelony do PSG, francuski klub zapłacił za niego 222 miliony euro. To różnica, która dobrze obrazuje dysproporcje zarówno w zarobkach pojedynczych zawodników i zawodniczek, jak i w budżetach, którymi operuje się w męskim i kobiecym sporcie. – Możemy porównać budżety męskiego i kobiecego UCI World Tour, czyli cyklu wyścigów kolarskich najwyższej dywizji, w którego skład wchodzi m.in. legendarny Tour de France. Budżet męskiego World Touru to 570 milionów euro, a kobiecego ponad 6 razy mniej – 70 milionów euro – opowiada Róża Jawor, znawczyni kolarstwa, związana m.in. z redakcją „Kultury Kolarskiej”. – Dopiero w 2020 roku wprowadzono minimalne wynagrodzenie dla kobiet – dziś wynosi ono około 32 tysięcy euro rocznie, ale to dotyczy wyłącznie kolarek jeżdżących w najwyższej dywizji. Badanie z 2024 roku wykazało, że 55 proc. kobiet zarabia mniej niż 10 tysięcy euro rocznie na profesjonalnych kontraktach, a co czwarta zawodniczka musi pracować na etacie, by móc kontynuować karierę. Kasia Niewiadoma-Phinney wygrała w 2024 roku Tour de France. Zarobiła 50 tysięcy euro. Tadej Pogacˇar, który w tym samym roku wygrał ten sam wyścig – 10 razy więcej. Kto wydaje pieniądze na sport kobiet? Budżet decyduje o całej infrastrukturze usług, z których korzysta zawodniczka – przekłada się na jakość opieki trenerskiej i dietetycznej, standard hoteli, w których sportowczynie mieszkają (i regenerują się) podczas turniejów. W zasadzie jedyną dyscypliną, którą wskazuje się jako wyjątek od smutnej reguły niedofinansowania sportu kobiet, jest tenis. – I chwała Billie Jean King, która już w 1973 roku wywalczyła równe nagrody finansowe dla tenisistek i tenisistów, grających w US Open. Ale obecne sukcesy polskich zawodniczek, Igi Świątek, Magdy Linette czy Magdaleny Fręch, nie są zasługą związku, bo te kariery sfinansowali rodzice dziewczyn. To ich wkład, ich ciężka praca, ich pieniądze – podkreśla Paulina Chylewska, dziennikarka sportowa TVP Sport. – Lekkoatletyka kobiet i mężczyzn jest dofinansowana tak samo. Ale inne dyscypliny? Wydawałoby się, że w siatkówce, w której polskie zawodniczki zdobywają medale Ligi Narodów, nasze kluby grają w europejskich pucharach i polska liga jest coraz mocniejsza, równość płac powinna być czymś oczywistym, a wciąż nie jest. A skoki narciarskie? Porównajmy warunki, w jakich trenuje i pracuje polska kadra skoczków, i warunki, w których pracują i trenują kobiety… Zresztą kiedy kobiety zaczynały skakać, to członkowie Polskiego Związku Narciarskiego z rubasznymi uśmiechami komentowali, że kto to widział, żeby baba skakała na nartach, a teraz plują sobie w brodę, bo na igrzyskach są trzy medale do wzięcia, a my nie mamy kogo wystawić – dodaje Chylewska. Logika podpowiada, że sytuacja zawodniczek mogłaby wyglądać inaczej, gdyby o ich położeniu decydowały inne kobiety. Ministerstwo Sportu i Turystyki przygotowało dwa lata temu nowelizację ustawy o sporcie, która wprowadzała parytet do zarządów związków sportowych i gwarantowała kobietom 30 proc. kluczowych stanowisk. I mimo że jedna trzecia to marny pozór równości, próba wprowadzenia odgórnej regulacji, która da kobietom szanse realnego wpływu na środowisko sportowe, nie spodobała się niektórym politykom. – Prezydent Andrzej Duda odrzucił ustawę i od tamtej pory nic nowego w sprawie się nie wydarzyło – mówi Chylewska. – Nawet jeśli zmiany są wprowadzane oddolnie, to dzieje się to bardzo powoli, a liczby potwierdzają, że równość płci w strukturach jest fikcją. W Polsce działa 69 związków sportowych, w 15–30 proc. składu zarządu stanowią kobiety, ale mamy zaledwie 4 prezeski. Są organizacje, jak Polski Związek Piłki Nożnej czy Polski Związek Koszykówki, w których kobiet nie ma w ogóle. Niemoralne siodełka, czyli jak kobiety kształtowały historię sportu Historia kobiet w sporcie jest historią buntu. Niezgody na to, że nam nie pozwalano pływać, biegać, grać w piłkę, jeździć rowerem. – Kiedy rowery pojawiły się w masowej sprzedaży, kobieta nie musiała już prosić mężczyzny, żeby zaprzągł powóz i ją dokądś zawiózł. Nie musiała być eskortowana, mogła się samodzielnie przemieszczać – mówi Róża Jawor. – Taka niezależność kobiet oczywiście nie podobała się mężczyznom. Media próbowały np. udowodnić, że jazda rowerem powoduje tzw. bicycle face, czyli trwałe zniekształcenie rysów twarzy. Poważni lekarze wypowiadali się w gazetach – był koniec XIX wieku – że szybka jazda w pochylonej pozycji może stymulować łechtaczkę i rozbudzać kobiety seksualnie, co groziło upadkiem w moralną przepaść. To, że kobiety biorą dziś udział w oficjalnych turniejach, wynika z tego, że kiedy regulaminy zawodów zabraniały im wstępu, dołączały do wyścigów podstępem albo organizowały własne igrzyska. W 1957 roku odbyły się pierwsze Mistrzostwa Europy w Piłce Nożnej Kobiet. W Niemczech Zachodnich, gdzie rozegrano turniej, kobiety co prawda mogły uprawiać futbol, ale rekreacyjnie, dla przyjemności, a nie bić się o nagrody. W Anglii też uważano, że sportowa rywalizacja nie przystoi damie, więc gdy Angielki wróciły do domu z pucharem, ich zwycięstwo zostało zignorowane. Wspominana już Billie Jean King w 1973 roku stoczyła historyczną „walkę płci” z Bobbym Riggsem, 55-letnim byłym mistrzem tenisa, który opowiadał, że nawet na emeryturze pokona dowolną topową zawodniczkę z młodego pokolenia. Przegrał z 29-letnią King, a jej triumf zmienił powszechny odbiór kobiecego tenisa. W tym samym czasie kobiety rozpoczęły walkę o maratony. W 1966 roku Roberta „Bobbi” Gibb ukryła się w krzakach przy starcie maratonu w Bostonie, by niepostrzeżenie – i wówczas także nielegalnie – przebiec wyścig. Rok później Kathrine Switzer wzięła udział w tym samym maratonie, bo zarejestrowała się, używając wyłącznie inicjałów. Już do historii przeszło zdjęcie, na którym osoba pracująca przy organizacji biegu próbuje zerwać Switzer numer startowy, by unieważnić jej udział. Kolarki wspominają historię Włoszki Alfonsiny Strady. – W tamtym czasie Giro d’Italia organizowano głównie po to, by sprzedać dziennik sportowy „La Gazzetta dello Sport”, więc potrzebowano skandali, legend, ciekawych historii – opowiada Róża Jawor. – W 1924 roku Giro mierzyło się z protestami największych gwiazd kolarstwa. Zawodnicy domagali się wyższych płac, ostatecznie największe nazwiska wycofały się z wyścigu. Gdy Emilio Colombo, dyrektor wyścigu, zobaczył na liście Alfonsinę Stradę, która była uwielbiana we Włoszech, bo regularnie ścigała się z mężczyznami, pozwolił jej na udział. To miał być jego skandal. Alfonsina przejechała całą trasę, ale po drodze miała kilka ciężkich wypadków. Gdy połamała jej się kierownica, jakaś kobieta dała jej trzonek od miotły i z nim dojechała do mety. Rok później kolarze-gwiazdy wrócili na Giro, więc Alfonsinę skreślono z listy i na wiele lat zakazano kobietom udziału w Giro d’Italia. Sport kobiet? Po prostu sport Oczywiście, że nawet w czasach, w których kobiety nie mogły brać udziału w igrzyskach, nie palono ich na stosach za aktywność fizyczną. Pod warunkiem że była to aktywność, która służy urodzie, a więc podnosi wartość kobiety na rynku matrymonialnym. Koncepcja, że kobieta uprawia sport, by wpisać się w kanon atrakcyjności, którego granice wyznaczali mężczyźni, odbija się do dziś w komentarzu sportowym. – Pamiętamy skandaliczną wypowiedź Mateusza Borka o żeńskiej drużynie piłkarek plażowych, który powiedział: „Polki zawsze pięknie wyglądają na plaży, a piłka jest tylko przy okazji”. Przemek Babiarz, komentując ostatnie igrzyska olimpijskie w Mediolanie, zachwycał się urodą łyżwiarki figurowej. A inny komentator, zapytany na konferencji prasowej o to, że kobiety coraz częściej oglądają futbol, powiedział: „Lubią popatrzeć na przystojniaków”. Protestowałam wtedy, że chodzi o grę – mówi Paulina Chylewska. – Obawiam się, że dziennikarzom z tego pokolenia już nie wytłumaczysz, że takie komentarze są niestosowne, nieadekwatne, niemerytoryczne. Ale za to młodsi rozumieją, że w sporcie nie chodzi o zgrabne ciało, a sportowczyni i sportowiec powinni być traktowani tak samo. Pytam jeszcze Paulinę Chylewską, co będzie dowodem głębokiego, trwałego zwrotu w podejściu do sportu kobiet. – Rozmawiałam niedawno w programie „Piłka kobiet” z Niną Patalon, selekcjonerką żeńskiej reprezentacji Polski. I ona powiedziała, że prawdziwa zmiana nastąpi, jeśli przy niedzielnym obiedzie będziemy rozmawiać o meczu, który w ostatnich mistrzostwach wygrały dziewczyny, tak jak rozmawiamy o meczach mężczyzn. A ja z kolei bym chciała, żebyśmy przestali mówić o „sporcie kobiet”, a zaczęli po prostu o sporcie. Gdy mówisz „reprezentacja Polski w piłce nożnej”, to w domyśle mówisz o mężczyznach. Chciałabym, żeby to określenie wystarczało również, gdy rozmawiamy o piłkarkach, bez potrzeby precyzowania, że chodzi o kobiecą reprezentację. Do tak rozumianej, pełnej równości być może jeszcze długa droga. Ale nie ma już z niej odwrotu.
Trend na sezon wiosna/lato: athleisure 2.0. Sportowa moda wychodzi daleko poza siłownię
O tym trendzie będzie głośno nie tylko w 2026 roku. Kochają go celebrytki, influencerki i kobiety, które nie chcą już wybierać między wygodą a stylem. Nowa moda nie mówi, kim masz być. Raczej zachęca do tego, by być sobą w ruchu, w biegu, między spotkaniem a poranną kawą.
Trendy zmieniają się dziś szybciej niż sezonowe kolekcje. Jeszcze chwilę temu moda była spektaklem: przebraniem na konkretną okazję, estetycznym manifestem, który wymagał wysiłku i perfekcji. Ale rok 2026 zapowiada zupełnie nowe otwarcie. Najważniejszy trend? Autentyczność. Moda zaczyna rozumieć kobiety lepiej niż kiedykolwiek wcześniej. Nie każe wybierać między komfortem a estetyką, między sportem a codziennością, między „lookiem” a prawdziwym życiem. Ubrania mają dziś nadążać za tempem dnia, a nie wymuszać zmianę tożsamości kilka razy dziennie. I właśnie w ten nurt idealnie wpisuje się marka Fabletics – brand, który od lat redefiniuje pojęcie sportowej mody i pokazuje, że athleisure nie jest już trendem chwilowym, ale nowym stylem życia. Sportowa moda, która stała się codziennością Fabletics wchodzi do Polski w momencie, w którym granice między modą sportową a codzienną praktycznie przestały istnieć. I robi to w charakterystycznym dla siebie stylu: nowoczesnym, kobiecym i swobodnym. Athleisure dawno przestało być jedynie estetyką „po treningu”. Dziś legginsy nosimy z oversize’ową marynarką, sportowe topy zestawiamy z denimem, a miękkie bluzy stały się częścią miejskiego uniformu współczesnych kobiet. To moda, która płynnie przechodzi między światami — od pilatesu, przez biuro, po wieczorne wyjście z przyjaciółkami. Fabletics doskonale odczytuje ten moment. Widzi, że współczesny styl nie opiera się już na sztywnych zasadach, ale na balansie – między ruchem a odpoczynkiem, wygodą a estetyką, energią a codziennością. Moda, która nie każe wybierać Nowe sportowe kolekcje coraz częściej projektowane są nie na jedną okazję, ale na całe życie pomiędzy nimi. To ubrania, które zaczynają dzień przy espresso i szybkim scrollowaniu telefonu, a kończą podczas wieczornego spaceru czy spontanicznej kolacji w mieście. Miękkie fasony, dopasowane sylwetki i stonowana paleta kolorów nie dominują stylizacji, raczej budują nastrój. W tej estetyce nie chodzi o perfekcję ani o pogoń za idealnym obrazkiem z Instagrama. Liczy się autentyczność, lekkość i ubrania, które po prostu dobrze współpracują z codziennością. Khloé Kardashian i nowe oblicze sportowego glamouru W centrum tej historii znajduje się ciało – nie idealne, nie „do poprawy”, ale prawdziwe. I właśnie dlatego jedną z twarzy najnowszych odsłon Fabletics została Khloé Kardashian. Jej kolekcja nie jest jedynie kolejną linią activewearu. To bardziej manifest kobiecości budowanej na własnych zasadach. Sylwetka ma być podkreślona, ale nigdy ograniczona. Komfort nie jest kompromisem wobec estetyki, staje się jej integralną częścią. Marka rozwija to podejście od lat, współpracując z kobietami o silnych osobowościach i wyrazistym stylu. Wśród ambasadorek znalazły się m.in. Kate Hudson oraz Lizzo. Każda z nich wnosiła do marki własną narrację, ale wspólny mianownik pozostawał niezmienny: moda ma wspierać kobiety, a nie definiować je od nowa. Polska gotowa na nowy trend? Wejście Fabletics na polski rynek wydaje się idealnie wyczute w czasie. Moda coraz mocniej splata się dziś z codziennością, a nasze garderoby przestają być podzielone na te „na trening”, „do pracy” i „na wyjście”. Szukamy ubrań, które są elastyczne, a więc dokładnie tak jak nasze życie. Takich, które nadążają za tempem dnia, nie tracąc przy tym estetyki. Stylizacji, które pozwalają płynnie przechodzić z jednego kontekstu do drugiego bez konieczności kompletnej zmiany wizerunku. Rok 2026 zapowiada modową zmianę, która nie opiera się na spektakularnych trendach, ale na emocjach i codzienności. Sportowa estetyka przestaje być dodatkiem do mody – staje się jej nowym językiem. Bardziej swobodnym, bardziej inkluzywnym i zdecydowanie bliższym prawdziwemu życiu. Więcej inspiracji można znaleźć na www.fabletics.pl Materiał promocyjny marki Fabletics
Anita Włodarczyk bez stadionowego blasku. Ten dokument pokazuje mistrzynię, jakiej jeszcze nie znaliśmy
Trzy złota olimpijskie, rekordy świata i status legendy. Dokument „Anita” nie opowiada jednak o medalach. To intymny portret kobiety, która przez lata nauczyła się wygrywać także z własną głową.
Są sportowcy, których sukcesy trudno objąć jednym zdaniem. Anita Włodarczyk należy właśnie do tej grupy. Trzykrotna mistrzyni olimpijska, wielokrotna rekordzistka świata (rekord 82,98 m. ustanowiony w 2016 roku i dotąd niepobity), zawodniczka, która przez lata właściwie zdefiniowała rzut młotem na nowo. Jej dorobkiem można byłoby obdzielić kilka sportowych karier. A jednak dokument „Anita” nie jest historią o medalach, podium i rekordach. To film o człowieku. O dziewczynie z Rawicza, która była rozrabiaką. Z którą brat - jak sama przyznaje - nie miał lekko. O kobiecie, która nauczyła się żyć w rytmie treningów, bólu, wyrzeczeń i samotności. O sportowczyni, którą kibice od lat widzą jako symbol siły, perfekcjonizmu i żelaznej dyscypliny, choć pod tym wszystkim kryje się ktoś znacznie bardziej kruchy, emocjonalny i zwyczajny, niż mogłoby się wydawać. To nie jest film o sukcesie. To film o cenie, jaką płaci się za marzenia Dokument wyreżyserowany przez Kasię Grabek bardzo szybko zdejmuje z Anity Włodarczyk pomnikowy ciężar. Kamera zagląda tam, gdzie zazwyczaj nie mają wstępu ani media, ani kibice. Widzimy treningi, badania, kontrolę organizmu, zmęczenie, przeciążenia i godziny spędzane na powtarzalnej pracy, która z perspektywy trybun pozostaje kompletnie niewidoczna. Film opowiada też szczerze o cenie, jaką niesie ze sobą życie zawodowego sportowca: ponad trzysta dni w roku poza domem. Z kilkunastu lat kariery - niespełna pięć spędzonych faktycznie we własnym mieszkaniu. Świadoma rezygnacja z rodziny i związku, bo - jak mówi Anita wprost - z nimi wyników by nie było, bo priorytety byłby inne. Ekipa filmowa towarzyszy Anicie podczas żmudnych, wielogodzinnych bloków treningowych - jedenaście sesji w tygodniu, ponad trzydzieści godzin pracy. I właśnie to robi największe wrażenie. Film pokazuje brutalną prawdę o sporcie zawodowym. O tym, że mistrzowie nie rodzą się na wielkich stadionach. Rodzą się na podwórkach, w małych miejscowościach, w pierwszych zdartych kolanach, pierwszych siniakach i pierwszych lekcjach WF-u. Rodzą się z uporu i dopingu ze strony autorytetu - który w odpowiednich momentach mówi: „wstań, podnieść się, spróbuj jeszcze raz, teraz Ci się uda”. W dokumencie pojawia się też bardzo ważny motyw wieku. Anita ma dziś 40 lat - dla wielu sportowców to moment końca. Nie tyle przez metrykę, ile przez zdrowie i przeciążony organizm. Nasza mistrzyni sama doskonale rozumie, że jej ciało wymaga dziś innego rodzaju treningu, większej kontroli i uważności. Obok niej są fizjolodzy, fizjoterapeuci, trenerzy i specjaliści, którzy próbują utrzymać balans między ambicją a rozsądkiem. Nie jest to łatwe, bo Anita - co film pokazuje bardzo wyraźnie - ma niezwykle silny charakter i często najchętniej zrobiłaby wszystko po swojemu. - Moje życie prywatne w mediach nie istniało - za dużo się o tym nie mówiło. Kibice słyszeli głównie informacje ze sportu więc tutaj trochę tej swojej prywatności odkryłam. Zależało mi na tym, aby po prostu być sobą, aby nie było sztuczności i żeby nie grać w tym filmie aktorki, tylko pokazać siebie - to co mam w środku, żeby pokazać na zewnątrz - i to się udało - opowiedziała po premierze filmu w wywiadzie dla ELLE.pl Anita Włodarczyk. View oEmbed on the source website Japonia, Daruma i pytanie, które zostaje po seansie Ogromną rolę w filmie odgrywa Japonia - miejsce szczególnie ważne dla Włodarczyk. To właśnie tam w Takasaki powstały jedne z najpiękniejszych i najbardziej intymnych kadrów dokumentu. Przed igrzyskami w 2021 roku, Anita również odbywała aklimatyzację i treningi w tym japońskim mieście. To tu powstało hasło - słynny hasztag „daj spokój”, który towarzyszy Anicie od paru lat na zawodach. Podczas treningu jeden z japońskich kibiców chciał wesprzeć naszą mistrzynię banerem z ciepłym słowem napisanym po polsku - i tak zamiast „do boju” napisał „daj spokój”. Jednak orientalna estetyka nie jest tu jedynie tłem. Staje się znaczącą częścią opowieści o wytrwałości, samotności i ciągłym zaczynaniu od nowa. Bardzo mocno wybrzmiewa motyw japońskich lalek Daruma - symbolicznych tzw. „bańek-wstańek”, które przypominają, że można upaść, ale trzeba się podnieść. Ta metafora idealnie pasuje do historii Anity. Do kontuzji, kryzysów, presji i kolejnych powrotów. W filmie pada też pytanie, które zostaje z widzem długo po seansie: co zostaje, kiedy wygrało się już wszystko? I okazuje się, że dla Anity odpowiedź wcale nie brzmi: „koniec”. Bo sufit możliwości dla Włodarczyk mam wrażenie jeszcze się nie narodził. - Mam marzenia jeszcze sportowe, nadal jeszcze trenuje, są jeszcze cele i mam nadzieję, że uda mi się te marzenia zrealizować. Nadal trening sprawia mi przyjemność. Tutaj pozostaje tylko i wyłącznie kwestia mojego zdrowia. Chciałabym bardzo wystartować na tych Igrzyskach Olimpijskich (Los Angeles 2028) - a to duże wyzwanie. I nadal być szczęśliwą. Piękne jest to, że mogę wciąż robić to co kocham, mimo że to jest ogromny wysiłek, mnóstwo wyrzeczeń, mnóstwo pracy, ale zawsze z uśmiechem idę na trening - zdradziła w rozmowie ze mną Anita Włodarczyk. Najbardziej poruszający fragment filmu Dokument został poświęcony ojcu Anity. Wziął udział w nagraniach, ale niestety nie doczekał premiery filmu, co nadaje całej historii dodatkowego emocjonalnego ciężaru. Tata Anity Włodarczyk zmarł 25 marca 2026 roku. W wielu scenach czuć, że pamięć o nim jest dla sportsmenki czymś niezwykle ważnym i osobistym. Padają słowa, które wyraźnie nosi w sercu do dziś. To właśnie wtedy film „Anita” przestaje być filmem sportowym. Staje się opowieścią o relacjach, pamięci i życiu podporządkowanym jednej pasji. Poruszająca jest także relacja z trenerem, który pieszczotliwie nazywa ją „Babcią”. Nie ma w tym ironii. Jest czułość, ogromne zaufanie i partnerstwo budowane przez lata wspólnej pracy. Film subtelnie rozprawia się też z mitami, które przez lata zdążyły urosnąć wokół Anity Włodarczyk do rangi niemal sportowych potworów. Pojawiają się tematy poróżnień z trenerami, napięć w środowisku, konflikt z Fundacją Kamili Skolimowskiej czy trudnych emocji związanych z publicznym ocenianiem jej charakteru. Anita nie ucieka od tych historii, ale też nie próbuje budować sensacji. Opowiada o nich spokojnie, z dystansem i świadomością ceny, jaką płaci się za życie spędzone pod nieustanną obserwacją. W pewnym momencie padają słowa jej taty: „Anita już zrobiła swoje. I pokazała. A ludzie mówili, mówią i mówić będą, bo taki jest świat”. I trudno o lepsze podsumowanie tego, z czym przez lata musiała mierzyć się mistrzyni. Bardzo poruszający jest również wątek Kamili Skolimowskiej - pierwszej polskiej mistrzyni olimpijskiej w rzucie młotem, która była dla Anity nie tylko sportowym wzorem, ale też ważną osobą w życiu. W filmie wraca symboliczna historia rękawicy Kamili, w której Anita rzucała aż do 2018 roku. To piękny, bardzo emocjonalny detal. Potem przyszło jednak coś, co sprawiło, że musiała ruszyć dalej i zacząć budować własną historię już nie jako „następczyni”, ale jako osobna legenda polskiego sportu. Reżyserka Kasia Grabek pokazuje Anitę, której niemal nikt nie znał Największą siłą filmu jest jednak sposób, w jaki opowiada o bohaterce sama reżyserka. Papaya Films po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć sportowe dokumenty, które wychodzą daleko poza schemat „od zera do bohatera”. Kasia Grabek nie buduje pomnika. Jej Anita jest momentami zabawna, zadziorna, zmęczona, uparta i bardzo ludzka. Kamera prowadzi widza tak blisko bohaterki, że chwilami ma się wrażenie, jakby mistrzyni olimpijska siedziała obok nas i po prostu opowiadała o swoim życiu. - Czuję się bardzo wzruszona reakcją publiczności, było dużo śmiechu, kilka westchnień i myślę, że to jest najważniejszy cel, żeby wywołać jakieś emocje. Czuję się też bardzo szczęśliwa, że miałam szansę współpracować z taką osobą jak Anita, bo jest ikoną, ale też przede wszystkim ona jest bardzo szczerą, prawdziwą osobą i to właśnie staraliśmy się ująć w tym filmie - opowiedziała na przedpremierze w rozmowie ze mną dla ELLE.pl reżyserka Kasia Grabek. To zasługa nie tylko rozmów, ale też przepięknych zdjęć, ujęć, kadrów i spokojnej, bardzo czułej narracji. Reżyserka pokazuje wysiłek, codzienność i emocje także poprzez ludzi ważnych dla Anity - tych, którzy znają ją poza stadionem. I właśnie dlatego ten dokument działa tak mocno. Nie dlatego, że opowiada o rekordach świata. Ale dlatego, że przypomina, iż nawet największe mistrzynie bywają zmęczone, zagubione i pełne wątpliwości. Film „Anita” został wyprodukowany przez Papaya Films (największe i najczęściej nagradzane studio filmowe w Polsce. Na koncie ma filmy dokumentalne „Lewandowski. Nieznany", „KUBA" o Jakubie Błaszczykowskim, produkcje o Wojciechu Szczęsnym, „Mistrzynie", „Zagrajmy to po swojemu" z Ewą Pajor, dwa sezony serialu „Wilk" oraz film fabularny „Embers") i jeszcze w tym roku trafi do telewizji. Premierowy pokaz odbędzie się 14 maja w warszawskim Kinie Luna w ramach festiwalu Millennium Docs Against Gravity.
Bieg pod gwiazdami w Warszawie. 11. Nocny Bieg Sztafetowy Janusza Kusocińskiego zamieni trening w letni rytuał
Są takie wydarzenia, które redefiniują pojęcie sportu – mniej rywalizacji, więcej doświadczenia. I właśnie do tej kategorii należy Nocny Bieg Sztafetowy Janusza Kusocińskiego, który 21 czerwca wraca na warszawskie Bielany już po raz jedenasty
Z roku na rok przyciąga coraz więcej osób – nie tylko zapalonych biegaczy, ale też tych, którzy po prostu szukają pomysłu na aktywny, letni wieczór w mieście. Start zaplanowano na 21:06. I już sama ta godzina zmienia charakter imprezy. Nie ma porannego pośpiechu, nerwowego pakowania torby i walki z budzikiem. Jest za to czerwcowy wieczór, oświetlone alejki kampusu AWF i atmosfera, która bardziej przypomina spotkanie w plenerze niż klasyczne zawody sportowe. Bez presji, bez chaosu - 11. Nocny Bieg Sztafetowy Janusza Kusocińskiego Formuła biegu jest prosta i bardzo przystępna. Drużyny liczą cztery osoby, a do pokonania jest łącznie 10 kilometrów – po 2,5 kilometra na każdego uczestnika. To dystans, który pozwala poczuć sportową mobilizację, ale nie wymaga wielomiesięcznych przygotowań. Dlatego na starcie pojawiają się nie tylko biegacze, ale też grupy znajomych, współpracownicy i studenci, którzy traktują sztafetę jako wspólne wyjście, a nie test formy. Tu nie chodzi tylko o wynik. To raczej pretekst, żeby zrobić coś razem – ruszyć się, spędzić czas na świeżym powietrzu i poczuć letnią energię miasta. Jednym z największych atutów wydarzenia jest jego lokalizacja. Kampus Akademii Wychowania Fizycznego na Bielanach to przestrzeń zamknięta, z szerokimi alejkami i dopracowaną infrastrukturą. Brak ruchu ulicznego, czytelna trasa i dobrze zorganizowana przestrzeń sprawiają, że nawet osoby, które rzadko biorą udział w biegach, czują się tu komfortowo. Ale równie ważne jest to, co dzieje się poza samą trasą. Sztafetowa formuła pozwala być częścią wydarzenia przez cały czas – kibicować, rozmawiać, łapać oddech i wracać na trasę z nową energią. To bardziej vibe letniego meet-upu niż sportowej rywalizacji. Nocny bieg to idealny sposób na początek lata Największą magię robi jednak sceneria. Oświetlone alejki, ciepłe powietrze, ruch na trasie i lekki szum rozmów tworzą atmosferę, której trudno szukać w ciągu dnia. To miejska noc w najlepszym wydaniu – aktywna, ale bez presji, dynamiczna, ale jednocześnie przyjemna. Nocny Bieg Sztafetowy Janusza Kusocińskiego dobrze wpisuje się w letni rytm miasta: trochę aktywności, trochę towarzyskiej atmosfery, zero presji na perfekcyjny wynik. To propozycja dla tych, którzy chcą rozpocząć lato inaczej niż zwykle – w ruchu, po zmroku i w dobrym towarzystwie. Zapisy oraz szczegóły organizacyjne dostępne są tutaj.
Co redaktorki ELLE noszą w kosmetyczkach na siłownię? TOP produktów, które odświeżają skórę po wysiłku
Aktywność fizyczna ma niemal same zalety. Daje energię, poprawia nastrój, wzmacnia ciało i pomaga złapać balans. Jest jednak też druga strona medalu. Kiedy zaczęłam regularnie biegać, obok endorfin i satysfakcji bardzo szybko zauważyłam coś jeszcze – moja cera zaczęła wyraźnie protestować.
Sama aktywność fizyczna nie szkodzi skórze. Problemem nie jest ruch, tylko wszystko to, co mu towarzyszy: pot, wysoka temperatura, tarcie, a jeśli trenujemy na zewnątrz – także promieniowanie UV. To właśnie ten miks sprawia, że po treningu cera bywa bardziej reaktywna, szybciej się zatyka, staje się zaczerwieniona, przesuszona albo funduje nam drobne niedoskonałości w najmniej odpowiednim momencie. Pot nie jest więc największym wrogiem skóry. Ale połączony z sebum, bakteriami i przylegającymi do ciała tkaninami potrafi stworzyć idealne warunki dla podrażnień i wyprysków. Do tego dochodzi jeszcze tarcie – od opaski, czapki, stanika sportowego czy nawet włosów przyklejających się do twarzy. Efekt? Skóra po wysiłku często potrzebuje znacznie więcej troski, niż mogłoby się wydawać. Dlatego po treningu liczy się nie tylko szybki prysznic, ale też dobrze przemyślana kosmetyczka. Taka, która nie zajmuje pół torby, ale naprawdę działa. Właśnie dlatego zapytałam redakcyjne koleżanki, jakie produkty zabierają ze sobą na siłownię i co naprawdę ratuje ich skórę przed, w trakcie i po treningu. Sama również dorzucam swoje sprawdzone wybory. Kosmetyki na siłownię. Jak skompletować idealną kosmetyczkę? Kiedy zebrałam wszystkie polecenia, bardzo szybko okazało się, że da się z nich ułożyć całkiem konkretny schemat. Są produkty, które powtarzały się regularnie – i to właśnie one tworzą idealny beauty niezbędnik na trening. Mgiełki Jeśli jest jeden kosmetyk, który pojawiał się niemal w każdej torbie, to właśnie mgiełka. Odświeżająca, kojąca, regulująca pH, a czasem po prostu dająca skórze natychmiastowy komfort. Trudno o coś bardziej praktycznego. Ola Jóźwiak, wydawczyni serwisu elle.pl, mówi: „Mój go-to na trening to mgiełka do twarzy. Na zmianę mam w torbie Beauty Elixir od Caudalie i mleczną mgiełkę Inglot LAB – używam ich przed i po ćwiczeniach głównie w celu odświeżenia, ale też nawilżenia skóry. Trenując regularnie, cera jest narażona na przesuszenie, dlatego oprócz klasycznej rutyny pielęgnacyjnej staram się wspierać ją kosmetykami, których mogę używać w ciągu dnia – nawilżające mgiełki są niezawodne”. View Burdaffi on the source website Trudno się z tym nie zgodzić. Mgiełka to jeden z tych produktów, które dają natychmiastowy efekt świeżości i sprawiają, że skóra po wysiłku wygląda po prostu lepiej. W moim przypadku jest to tonik regulujący pH od polskiej marki Alba1913, zamknięty w wygodnej formule mgiełki. Bez alkoholu, za to ze składnikami kojącymi i nawilżającymi. Ekstrakt z korzenia rabarbaru wyrównuje koloryt i pomaga przywrócić skórze komfort, a delikatny rozpylacz sprawia, że sama aplikacja staje się małym rytuałem. Z kolei redaktorka mody Ola Michalik stawia na mgiełkę do ciała, zamiast perfum. „Po prysznicu na siłowni najchętniej sięgam po odświeżającą i nieziemsko pachnącą mgiełkę Monterey Matcha Bay od Francine&Mat - to szybki krok w stronę ukojenia, nawilżenia i przywrócenia skórze komfortu. Lekka, tonizująca formuła z niacynamidem, lotosem i aloesem odświeża, łagodzi zaczerwienienia i zostawia skórę miękką oraz przyjemnie otuloną. Dodatkowy plus? Świeży, elegancki zapach z cytrusami, zieloną herbatą i ciepłą, bursztynową bazą, który nastraja mnie pozytywnie na cały dzień”. Demakijaż Jedna zasada powraca w rozmowach o skórze i treningu nieustannie: makijaż przed ćwiczeniami najlepiej zmyć. I choć brzmi to jak kosmetyczny banał, naprawdę robi różnicę. Podczas badania skóry w klinice Leo Beauty Club zapytałam kosmetolożkę współpracującą z marką Biologique Recherche, jaką ma jedną najważniejszą radę dla osób, które zaczynają przygodę ze sportem, ale nie chcą rezygnować z dopracowanej pielęgnacji. Odpowiedź była natychmiastowa – demakijaż przed każdym treningiem. Oczywiście w codziennym życiu nie zawsze jest to takie proste. Często jedziemy na siłownię prosto z pracy, między jednym spotkaniem a drugim, i nie mamy przy sobie całej łazienkowej półki. Dlatego w dni treningowe naprawdę warto mieć w torbie miniaturę ulubionego żelu oczyszczającego albo chusteczki do demakijażu. To nie musi być rozwiązanie idealne. Wystarczy, że będzie skuteczne. View Burdaffi on the source website Ciało Pielęgnacja po treningu nie kończy się na twarzy. Ciało również bardzo szybko odczuwa konsekwencje wysiłku – zwłaszcza jeśli regularnie ćwiczymy, biegamy albo borykamy się z przesuszeniem skóry. Julia Lubecka, redaktorka mody, wrzuca do swojej siłownianej kosmetyczki olejek do mycia Rituals. „Uwielbiam go za to, że świetnie nawilża. Dzięki temu oszczędzam miejsce, bo nie muszę już zabierać balsamu do ciała”. View Burdaffi on the source website Ja idę w inną stronę. Mogę odpuścić ulubiony żel czy olejek, ale lubię mieć przy sobie produkt, który po prysznicu natychmiast daje poczucie ukojenia. Dlatego w mojej torbie zawsze znajdzie się balsam do ciała w sztyfcie od Ministerstwa Dobrego Mydła o uzależniająco dobrym zapachu chałwy. Jest kompaktowy, wygodny, nie zajmuje miejsca i nie grozi kosmetyczną katastrofą na dnie torby. A do tego naprawdę działa. Extras W treningowej kosmetyczce mniej naprawdę znaczy więcej. Po wysiłku często wystarczy tylko dobry krem i SPF, szczególnie jeśli wychodzimy z siłowni prosto na miasto. Są jednak produkty, które nie są absolutnym must-have, ale kiedy raz zaczną nam towarzyszyć, trudno wyobrazić sobie bez nich treningową rutynę. Dla mnie takim kosmetykiem jest spray łagodzący przeciążenia od Alba1913. Jest niewielki, pięknie zaprojektowany i działa dokładnie tak, jak obiecuje. Używam go na barki, kark, czasem także nogi – przed treningiem albo po nim. Daje przyjemne uczucie chłodzenia, rozluźnia i zostawia na skórze świeży, ziołowy zapach, który sam w sobie działa kojąco. Jeśli natomiast biegacie, do tej listy koniecznie dopisałabym jeszcze balsam w sztyfcie przeciw otarciom. To jeden z tych produktów, o których przypominamy sobie zwykle dopiero wtedy, gdy ich zabraknie. A przecież komfort podczas biegania zaczyna się właśnie od takich małych, sprytnych rozwiązań. Dobrze skompletowana kosmetyczka na siłownię Nie musi być przeładowana. Nie musi zawierać dziesięciu kroków pielęgnacyjnych ani wyglądać jak mini wersja domowej łazienki. Powinna być po prostu przemyślana. Mgiełka, coś do demakijażu, produkt do szybkiego nawilżenia ciała i jeden dodatkowy kosmetyk dopasowany do waszej aktywności – czasem właśnie tyle wystarczy, żeby skóra po treningu nie tylko dobrze wyglądała, ale przede wszystkim czuła się dobrze. Bo ruch jest wspaniały. Warto jednak zadbać o to, żeby skóra nadążała za nim z taką samą lekkością.
Te modne marki sportowe uwielbiają gwiazdy i influencerki. TOP 10 polskich i zagranicznych brandów
Siłownia to tylko pretekst. Dziś najlepsze marki sportowe projektują ubrania, które nosisz na pilates, na kawę i spotkanie na mieści. Jeśli zastanawiasz się, które brandy naprawdę warto znać, oto nasza redakcyjna lista TOP 10.
Marki sportowe już dawno przestały kojarzyć się wyłącznie z siłownią. Dziś najlepsze brandy activewear projektują ubrania, które sprawdzają się nie tylko podczas treningu, ale też w codziennych stylizacjach. Legginsy, topy, bluzy i komplety mają wyglądać dobrze na macie, na spacerze, przy kawie i w drodze na pilates. Jeśli potrzebujesz dowodu, wystarczy spojrzeć na stylizacje Kendall Jenner, Belli Hadid czy Hailey Bieber, które regularnie łączą elementy activewear ze swoją codzienną szafą. A jednak najlepsze marki sportowe muszą robić coś więcej niż tylko dobrze wyglądać. Liczy się jakość materiałów, wygoda, trwałość i to, czy rzeczy faktycznie działają w ruchu. Dlatego przygotowałam listę brandów, które łączą oba światy. Alo Yoga To jedna z ulubionych marek sportowych stylowych joginek i it-girls. W ubraniach Alo Yoga regularnie pojawiają się Gigi Hadid, Kendall Jenner, Hailey Bieber czy Taylor Swift. Brand powstał w Los Angeles i od początku miał jeden cel – tworzyć rzeczy, które wyglądają dobrze nie tylko na macie, ale też na ulicy. I dokładnie tak jest. Minimalistyczne komplety, dopracowane kroje i vibe wellness sprawiają, że Alo Yoga to dziś jedna z najbardziej pożądanych marek sportowych na świecie. Lululemon Jeśli istnieje marka, która naprawdę zmieniła sposób, w jaki myślimy o odzieży treningowej, to jest nią Lululemon. Brand od lat pozostaje jednym z najmocniejszych graczy w kategorii marki sportowe, oferując ubrania techniczne do jogi, biegania i treningu o wysokiej intensywności. Ich kultowe modele — zwłaszcza linie Align i Wunder Train — mają status klasyków. Lululemon noszą m.in. Meghan Markle i Cindy Crawford, ale marka od dawna ma też ogromne grono lojalnych klientek, które wracają do niej dla komfortu, jakości i dopracowanych krojów. To activewear, który nie potrzebuje krzykliwego designu, by wyglądać luksusowo. I w końcu ma swój pierwszy sklep stacjonarny w Polsce! JOY IN ME W zestawieniu najciekawszych marek sportowych nie mogło zabraknąć polskiego akcentu. JOY IN ME to brand, który wyróżnia się spokojniejszym, bardziej świadomym podejściem do activewear. Marka stawia na jogę, pilates i codzienny komfort, a jej estetyka doskonale wpisuje się w trend soft wellness. To propozycja dla kobiet, które lubią rzeczy minimalistyczne, dopracowane i łatwe do noszenia nie tylko podczas ćwiczeń. JOY IN ME ma wokół siebie lojalną społeczność fanek jogi i uważnego stylu życia, a jej kolekcje pokazują, że polskie marki sportowe coraz śmielej konkurują z globalnymi brandami. Varley Varley to jedna z tych marek sportowych, które najbardziej odpowiadają na współczesną potrzebę ubrań „po treningu i poza nim”. Brand, działający między Londynem a Los Angeles, słynie z czystych linii, miękkich materiałów i spokojnej, luksusowej estetyki. Noszą go m.in. Rosie Huntington-Whiteley i kobiety, które lubią activewear w wersji quie luxury. Legginsy, topy, miękkie bluzy i dzianinowe sety Varley równie dobrze wyglądają na spacerze, w podróży czy podczas pracy zdalnej. To jedna z najciekawszych marek sportowych dla fanek stylu off-duty. Nike Nike pozostaje klasyką, której nie da się pominąć w żadnym zestawieniu pod hasłem marki sportowe. To brand, który od lat wyznacza standardy w kategorii performance, oferując ubrania do biegania, treningu, fitnessu i codziennego ruchu. Jego siłą jest połączenie technologii z rozpoznawalnym designem. Kultowe staniki z logo Swoosh, modelujące legginsy i kolekcje tworzone we współpracy z innymi markami sprawiają, że Nike wciąż pozostaje jednym z najważniejszych adresów w świecie activewear. To także marka, którą noszą zarówno profesjonalne sportsmenki, jak i gwiazdy popkultury. View Burdaffi on the source website Vuori Vuori to marka, która coraz mocniej zaznacza swoją obecność w świecie premium activewear. Inspirowana kalifornijskim stylem życia, stawia na wygodne, miękkie ubrania o bardzo prostych fasonach. Właśnie dlatego tak dobrze odnajduje się w kategorii marki sportowe, które działają znacznie szerzej niż tylko na sali treningowej. Pieczęć aprobaty supermodelki daje jej Kaia Gerber, która otwarcie pokazuje, że to jeden z brandów wpisujących się w jej codzienny styl. Vuori to świetny wybór dla tych, które lubią prostotę, ale nie chcą rezygnować z jakości i modowego wyczucia. Sporty & Rich To bardziej styl życia niż klasyczna marka performance, ale właśnie dlatego Sporty & Rich zasługuje na miejsce w tym zestawieniu. Dziś marki sportowe coraz częściej działają na przecięciu activewear, wellness i mody — i ten brand robi to wyjątkowo skutecznie. Estetyka health club, retro sportswear i clean girl energy sprawiły, że Sporty & Rich pokochały Bella Hadid i Kendall Jenner. To marka dla tych, które chcą, żeby sportowy styl wyglądał bardziej jak editorial niż typowy outfit na trening. FP Movement Jeśli chodzi o marki sportowe z mocniejszym lifestyle’owym DNA, FP Movement pozostaje jednym z najciekawszych wyborów. To linia activewear od Free People, która łączy sportowe podstawy z bardziej swobodnym, amerykańskim podejściem do stylu. W ich ofercie znajdziesz wszystko: od kultowych legginsów i crop topów po bluzy, kurtki i szorty, które równie dobrze wyglądają poza siłownią. To marka dla tych, które lubią activewear z odrobiną luzu i koloru. Beyond Yoga Buzz wokół Beyond Yoga narastał stopniowo, ale dziś marka jest jedną z najmocniejszych nazw w kategorii superwygodnych basics. W świecie, w którym marki sportowe coraz częściej muszą odpowiadać nie tylko na potrzeby treningu, ale też komfortu na co dzień, Beyond Yoga wypada wyjątkowo mocno. Brand słynie przede wszystkim z charakterystycznych, miękkich materiałów i fasonów, które doskonale układają się na ciele. To activewear dla tych, które najbardziej cenią wygodę — niezależnie od etapu życia czy typu sylwetki. H&M Move Wśród marek, które najmocniej odpowiadają na współczesne potrzeby activewear, warto dopisać też H&M Move. Brand został stworzony z myślą o „move wear for every body” i od początku stawia na połączenie stylu z funkcjonalnością. W aktualnych kolekcjach pojawiają się m.in. bezszwowe legginsy, biustonosze o różnym poziomie wsparcia, lekkie kurtki do biegania i techniczne warstwy treningowe. H&M Move ma też mocne zaplecze wizerunkowe – w kampaniach marki pojawiali się m.in. RAYE, Zlatan Ibrahimović, Jane Fonda i Nadia Nadim. View Burdaffi on the source website
Presja, stereotypy i podwójne standardy – Magda Linette o kulisach kobiecego sportu
Magda Linette to jedna z najbardziej rozpoznawalnych polskich tenisistek, która udowadnia, że sport to nie tylko wyniki na korcie. W najnowszym odcinku Sport ELLEments opowiada o swojej drodze pełnej wyzwań, walce z presją i budowaniu własnej tożsamości poza światem zawodowego tenisa.
Spis treści: Magda Linette i droga do akceptacji Magda Linette poza kortem Magda Linette i droga do akceptacji Choć dla kibiców pozostaje symbolem siły, determinacji i wytrwałości, Linette nie ukrywa, że jej życie pełne jest wewnętrznych zmagań. W nowym odcinku Sport ELLEments podkreśla, że sukces w sporcie to nie tylko kwestia fizycznych treningów, ale również pracy nad sobą – codziennego oswajania emocji, nauki dystansu i akceptowania swoich słabości. To właśnie ta szczerość sprawia, że staje się dla wielu fanów postacią bliską i inspirującą. Magda Linette poza kortem Magda świadomie rozwija swoją obecność w mediach społecznościowych, pokazując, że tenisistka to nie tylko wyniki i statystyki. Stara się dzielić humorem, autentycznością i wrażliwością, dzięki czemu buduje silną więź z kibicami. Podróże przez większą część roku, presja oczekiwań i nieustanna rywalizacja sprawiają, że łatwo zatracić siebie – Linette jednak znajduje równowagę, pielęgnując pasje i dbając o relacje poza kortem. To pozwala jej zachować stabilność i przypomina, że za sportową maską kryje się wrażliwa kobieta, która nie boi się mówić o swoich słabościach.
„Najtrudniejsza presja to ta, którą sama na siebie nakładam” Anastazja Kuś o dojrzewaniu w sporcie, perfekcjonizmie i radzeniu sobie z hejtem
Ma 18 lat, za sobą debiut na Igrzyskach Olimpijskich i świadomość, że sukces w sporcie dojrzewa szybciej niż rówieśnicy. Anastazja Kuś w nowym odcinku „Sport ELLEements” pokazuje kulisy życia młodej olimpijki – bez lukru, za to z dojrzałą refleksją o presji, perfekcjonizmie i sile, jaką daje spokojna głowa.
Spis treści: Presja, która zaczyna się w środku Partnerstwo, które daje spokój Paryż: moment przejścia Dojrzałość poza bieżnią Presja, która zaczyna się w środku Anastazja Kuś nie ukrywa, że największym wyzwaniem nie są rywalki na bieżni, lecz oczekiwania – przede wszystkim te, które narzuca sama sobie. „Najtrudniejsza presja to ta, którą sama na siebie nakładam” – przyznaje. Perfekcjonizm, który pomaga w sporcie, bywa jednocześnie ciężarem w codziennym życiu: w szkole, w relacjach, w myśleniu o sobie. Dlatego tak dużą wagę przywiązuje do pracy nad swoim nastawieniem. Psycholog sportowy jest dziś niezbędny w życiu sportowca. Jedną z kluczowych lekcji, jakie wyniosła z ostatnich lat, jest umiejętność oddzielania faktów od komentarzy. Opinia nigdy nie równa się faktowi – zaznacza sportowczyni. Partnerstwo, które daje spokój Ważnym elementem codzienności Anastazji stała się także współpraca z marką Lenovo, którą traktuje jako świadomie budowany filar swojej marki osobistej. Jak podkreśla, wszystkie partnerstwa dobiera wspólnie z mamą, dbając o ich spójność z jej stylem życia i wartościami. Rola ambasadorki Lenovo Yoga wpisuje się w jej rytm dnia – od nauki do matury, przez podróże, po godzenie sportu z edukacją. To właśnie takie współprace, jak zaznacza, dają jej poczucie bezpieczeństwa i niezależności, szczególnie w kontekście nieprzewidywalności kariery sportowej. Dla młodej olimpijki to nie tylko wsparcie technologiczne, ale też element długofalowego myślenia o przyszłości i budowaniu stabilnego „planu B” poza bieżnią. Paryż: moment przejścia Szczególnym doświadczeniem w karierze Anastazji były Igrzyska Olimpijskie w Paryżu, gdzie jako 17-latka pobiegła pierwszą zmianę w sztafecie 4x400 metrów. „Pierwsza zmiana w sztafecie to największe obciążenie psychiczne” – mówi, wspominając atmosferę pełnego stadionu i decyzję o zmianie ustawienia tuż przed startem. Wtedy liczyło się jedno: nie myśleć o skali wydarzenia, tylko „zrobić swoje”. Dziś Kuś przyznaje, że dopiero z perspektywy czasu w pełni zrozumiała wagę tamtego debiutu i to, jak bardzo przyspieszył jej dojrzewanie – nie tylko sportowe. Dojrzałość poza bieżnią Choć jej życie od lat podporządkowane jest sportowi, Anastazja Kuś coraz częściej mówi o potrzebie równowagi. O szacunku do ciała, o regeneracji i o tym, że „czasami mniej znaczy więcej”. Ważnym punktem odniesienia pozostają dla niej relacje – szczególnie wsparcie mamy i najbliższych przyjaciół, których, jak sama zauważa, „sukces weryfikuje najmocniej”. Długofalowo nie mówi o presji medali, lecz o progresie i spokoju. „Staram się żyć tu i teraz” – podkreśla. I właśnie ta postawa sprawia, że Anastazja Kuś jawi się nie tylko jako jedna z najciekawszych postaci młodej lekkoatletyki, ale też jako głos pokolenia, które uczy się sukcesu bez utraty siebie. Partnerem odcinka Sport ELLEments jest Lenovo.