Olga Kalicka normalizuje wygląd kobiecego ciała po urodzeniu dziecka. Internautki: „Dziękujemy za to, co robisz”
Aktorka niespełna trzy miesiące temu po raz drugi została mamą, a teraz pokazała, jakie emocje towarzyszą jej przy wyborze kostiumu kąpielowego w kontekście sylwetki. Fanki są pod ogromnym wrażeniem: „Fajnie, że nie oszukujesz, jak wygląda mama po porodzie”.
Temat kobiecego ciała po porodzie – choć z pewnością nie jest już zupełnym tabu – wciąż powraca w mediach społecznościowych czy w dyskusjach między świeżo upieczonymi mamami. Po sieci krążą wpisy gloryfikujące powrót na siłownię kilka tygodni po urodzeniu dziecka, panuje moda na „wyzwania” polegające na powrocie do rozmiaru sprzed ciąży, a internautki wzajemnie motywują się w stosowaniu kolejnych diet. Takie podejście, choć oczywiście niepozbawione sensu i nakierowania na dbanie o siebie, wcale nie zmniejsza społecznej presji na bycie mamą idealną również pod względem sylwetki. Film, który na Instagramie opublikowała Olga Kalicka i liczne reakcje na ten materiał dowodzą, jak ważny i potrzebny jest temat normalizacji kobiecego ciała po porodzie. Olga Kalicka o kobiecym ciele po porodzie Na początku maja Olga Kalicka przywitała na świecie córeczkę Anielę i od tamtej pory otwarcie mówi o swoich doświadczeniach związanych z macierzyństwem i wychowywaniem dwójki dzieci. Aktorka nie boi się poruszać kontrowersyjnych tematów, takich jak choćby karmienie piersią w miejscach publicznych, tak często kwestionowane czy nawet stygmatyzowane społecznie. Przy okazji planowania wyjazdu na wakacje, Olga Kalicka postanowiła podzielić się z obserwatorkami swoimi odczuciami związanymi z wyborem kostiumu kąpielowego: jak się okazało, nie było to dla niej łatwe zadanie. W role opublikowanej na Instagramie 32-latka prezentowała się w przeróżnych krojach i kolorach zarówno bikini, jak i bardziej zabudowanych modeli. To, co porusza jednak najbardziej, to szczere wyznanie Olgi Kalickiej na temat podejścia do sylwetki po urodzeniu córki: Wpis Kalicka zakończyła pytaniem skierowanym do swoich obserwatorek na Instagramie: „A jak jest u Was?”. Jak sama przyznała, nie spodziewała się, że video wywoła tyle reakcji w sieci – i to jakich! Internautki pod wrażeniem podejścia Olgi Kalickiej do kobiecego ciała Video opublikowane przez Olgę Kalicką wywołało lawinę reakcji: pod wpisem pojawiło się kilkaset komentarzy, w których internautki dzieliły się swoimi doświadczeniami, a przede wszystkim doceniły wkład aktorki w dyskusję na temat kultu błyskawicznego powrotu do formy po ciąży. Komentujące przyznawały, że same mierzą się z kompleksami i mają trudności w pokazaniu ciała w bikini — przede wszystkim jednak dziękowały Kalickiej za krok w kierunku normalizacji i akceptacji ciała bez względu na potencjalne niedoskonałości. „Powiem Ci, że jestem bardzo wdzięczna za tę rolkę. Bardzo się cieszę, że jesteś taka prawdziwa. I, wybacz, bardzo się cieszę że masz też troszeczkę brzuszka i że to pokazujesz. I że jesteś taka naturalna przy tym wszystkim bez żadnych filtrów, jestem pod wielkim wrażeniem.” „Fajnie, że nie oszukujesz jak wygląda mama po porodzie. Trzeba dać kobiecie czas po porodzie aby doszła do siebie.” „Zrobiłaś tą rolką najlepszą robotę dla kobiet. Serio, nominowałabym Cię na Kobietę Roku 2025. Ogromne gratulacje, dziękuję.” Co ciekawe, swoje zdanie postanowili wyrazić też mężczyźni. Jeden z komentujących docenił wpis Olgi Kalickiej w kontekście samoakceptacji kobiet: „Jako facet pewnie jestem tu w mniejszości... ale chciałem tylko powiedzieć, że takie filmiki są potrzebne, żeby kobiety widziały, że nie muszą wyglądać idealnie w każdym stroju, by wyglądać naprawdę super.” Jak pokazują badania (2022), ponad 2/3 kobiet (68,8%), które urodziły dziecko w ciągu ostatniego roku jest niezadowolonych ze swojej obecnej masy ciała i sylwetki. Warto wspomnieć też, że niemal pokoła kobiet (45% za CBOS) uważa swój wygląd za bardzo ważny, a aż 1/4 twierdzi, że nie podoba im się ich obecna aparycja. Jednocześnie wpływ influencerów i twórców internetowych na postrzeganie macierzyństwa jest ogromny: treści pojawiające się w sieci mają więc kluczowe znaczenie dla procesu samoakceptacji. W tym kontekście nasza redakcja jest tym bardziej pod wrażeniem świadomego podejścia Olgi Kalickiej do macierzyństwa i akceptacji własnego ciała. To zdecydowanie temat, który stale powinien być obecny w mediach społecznościowych i nie tylko.
To uczucie zna każda z nas. Czym jest "sunshine guilt" i czemu odbiera ci radość?
Ciepłe promienie słońca w piękny dzień są jak natychmiastowy zastrzyk endorfin na poprawę humoru. Jednak dla wielu z nas nadejście tak wspaniałej pogody, kiedy nie mamy możliwości wykorzystać jej w pełni, może nieoczekiwanie wywołać poczucie winy. Jeśli czujesz dręczące przekonanie, że w słoneczny dzień twoim obowiązkiem jest przebywanie na świeżym powietrzu, cierpisz na "sunshine guilt".
W tym artykule: Czym jest "sunshine guilt"? Skąd bierze się to poczucie winy Praktyczne sposoby radzenia sobie z "sunshine guilt" Czym jest "sunshine guilt"? Może postanowiłaś dołączyć do zdobywających ostatnio popularność "lazy girl" trendów takich jak bed rotting (nie oceniamy, każdy czasami potrzebuje powylegiwać się w łóżku), może nie masz energii na wychodzenie albo po prostu musisz zająć się obowiązkami domowymi. Tak czy siak, jest duże prawdopodobieństwo, że kiedy na niebie pojawia się słońce, a ty jesteś w pomieszczeniu - w twojej głowie pojawia się poczucie winy. Dr Nadia Teymoorian, psycholog z Moment of Clarity Mental Health Center, opisuje to zjawisko jako "sunshine guilt" - wyrzuty sumienia, które odczuwamy z powodu przebywania w domu w piękny dzień, potęgowane założeniem, że wszyscy inni rozkoszują się pogodą. W viralowym tiktoku udostępnionym przez użytkowniczkę @thereneereina, autorka doskonale uchwyciła istotę tego dylematu: "Na zewnątrz jest niespotykanie piękny dzień, ale jestem zmęczona" - powiedziała. "Więc teraz czuję presję, by wyjść na zewnątrz, pójść na spacer i cieszyć się pogodą, póki trwa". Kontynuowała: "Nie mogę teraz rozkoszować się przebywaniem w domu, bo cały czas myślę o tym, że powinnam być na zewnątrz. Zatem w zasadzie mój dzień jest zrujnowany". Praktycznie każdy w sekcji komentarzy przyznał, że też zmaga się z tym uczuciem. View oEmbed on the source website Skąd bierze się to poczucie winy Ten rodzaj wyrzutów sumienia zwykle idzie w parze z FOMO (Fear of Missing Out) - obawą przed przegapieniem czegoś - lub poczuciem, że robi się coś niewłaściwego. "Czasami tego rodzaju poczucie winy związane jest z przyjętymi przez społeczeństwo normami lub wartościami i poczuciem, że ich nie spełniamy" - powiedział portalowi Bustle Kevin Belcastro, terapeuta z Mental Health Center of San Diego. "Istnieją negatywne stygmaty związane z [odpoczynkiem w pomieszczeniu] lub niekorzystaniem z 'dobrej' pogody". Zwłaszcza w rejonach takich jak Polska, gdzie zima jest długa i szara - wczesnowiosenne promienie słońca są powszechnie uważane za rarytas i coś, z czego grzech nie korzystać. Nic dziwnego, że siedzenie w domu - nawet jeśli tego potrzebujemy - potęguje niepokój i wyrzuty sumienia. Dakota Johnson potrzebuje nawet 14 godzin snu. Bez tego aktorka jest "nie do życia" Praktyczne sposoby radzenia sobie z "sunshine guilt" Chociaż witamina D i spotkania towarzyskie na świeżym powietrzu są rzeczywiście korzystne dla dobrego zdrowia psychicznego, pamiętajmy też, żeby uszanować nasze indywidualne potrzeby. Aktywność nie zawsze jest najwyższą z wartości i istnieje masa powodów, dla których możesz potrzebować zostać w domu. Jak poradzić sobie z poczuciem, że czas w czterech ścianach jest czasem zmarnowanym? Słuchaj swojego ciała: Sama znasz siebie najlepiej. Zwróć uwagę na swoje fizyczne i emocjonalne potrzeby. Jeśli dzień odpoczynku w domu jest tym, czego potrzebujesz, pozwól sobie na to. Znajdź alternatywy w czterech ścianach: Jeśli myśl o wyjściu na zewnątrz wydaje się przytłaczająca, znajdź inne sposoby na cieszenie się słońcem. Otwórz okna, urządź sobie przytulny kącik w pobliżu naturalnego światła, posiedź na balkonie albo chociaż rozsuń zasłony - słońcem możesz rozkoszować się także w środku. Pamiętaj, że ma nic złego w domowych aktywnościach: Twój czas wolny należy do ciebie i to tobie ma sprawiać przyjemność - nieważne, czy oglądasz "Sanatorium miłości", piszesz w pamiętniku, czy po prostu robisz drzemkę. Komunikuj granice: Otwarcie wyrażaj swoje potrzeby dotyczące spędzania czasu w domu, kiedy twoi bliscy proponują wyjście w niedogodnym momencie. Wyznaczanie granic i wyrażanie swoich potrzeb może złagodzić poczucie winy i presję. Ostatecznie, przezwyciężenie poczucia winy wymaga zmiany sposobu myślenia. Musimy zdać sobie sprawę z tego, że dbanie o siebie i odpoczynek nie są oznakami lenistwa, ale niezbędnymi składowymi ogólnego dobrego samopoczucia. Nie kontrolujesz tego, w jaki dzień potrzebujesz zwolnić obroty, więc zamiast ulegać presji ciągłej aktywności, uszanuj potrzebę odpoczynku i regeneracji. Następnym razem, gdy słońce będzie nas przyzywać, pamiętaj, żeby wsłuchać się w to, czego potrzebuje twoje ciało. W końcu szczęśliwszy i naładowany energią człowiek jest znacznie bardziej produktywny na dłuższą metę. Jak mówi przysłowie, "Z pustego i Salomon nie naleje".
Jak odzyskać pewność siebie po zdradzie i rozstaniu? Ekspert: „Musisz spróbować zrozumieć, dlaczego”
Pewność siebie jest stanem umysłu, który wynika z połączenia poczucia własnej wartości, samoakceptacji i wiary w swoje siły. Dzięki niej stając przed kolejnymi życiowymi wyzwaniami, jesteśmy przekonani, że podołamy. Jak odzyskać, a czasem na nowo wypracować pewność siebie?
Długotrwały brak pewności siebie prowadzi do wycofania z życia. W strefie komfortu nie grozi przykrość ani ośmieszenie, jest bezpieczniej, ale to droga donikąd. Omijają nas ciekawe znajomości, zawodowe szanse, a może i nowa miłość. W tym artykule: Dlaczego wiara w siebie jest ważna? Straciłam wiarę w siebie i co dalej? Jak odzyskać pewność siebie po rozstaniu? Jak odzyskać pewność siebie po zdradzie? Sposoby na odzyskanie pewności siebie Techniki, które pomogą ci na nowo uwierzyć w siebie Dlaczego wiara w siebie jest ważna? Wiara w siebie uruchamia mechanizmy psychologiczne, które wspierają dążenie do realizacji celów i poprawy samopoczucia, podczas gdy jej brak może prowadzić do unikania działań i wstrzymywania się od wprowadzania zmian. Badania (Bénabou & Tirole, 2002) sugerują, że brak wiary w siebie sprawia, iż spodziewamy się porażki, co zwiększa jej prawdopodobieństwo. Wiara w siebie jest przedstawiona jako kluczowy element, który umożliwia "rozpoczęcie" działania, podobnie jak kluczyk w samochodzie. Bez niej nasze myśli i działania mogą stać się sprzeczne z celami, prowadząc do paraliżu lub samosabotażu, zarówno świadomego, jak i nieświadomego. Straciłam wiarę w siebie i co dalej? Dlaczego tracimy wiarę w siebie? Wpływ na to ma wiele czynników, wśród których znajdują się uwarunkowania zewnętrzne i odporność psychiczna, czyli suma tego, co mówi otoczenie i tego, co powtarza nasza głowa. W przypadku rozstania często padają przykre słowa. Jeśli całej sytuacji towarzyszy poczucie winy i braku akceptacji, opuszczenie i zawiedzione zaufanie, o utratę wiary w siebie nietrudno. Wbrew pozorom, nie chroni przed tym wcale perfekcjonizm. Psychologowie i psychoterapeuci znają wiele przypadków, gdy osobom wykonującym tytaniczną wręcz pracę, poświęcającym się dla partnera, rodziny i domu, towarzyszy ciągłe poczucie, że to zbyt mało, by móc się doceniać. Milton Ericsson napisał kiedyś, że każdy z nas daje z siebie tyle, ile potrafi w danej sytuacji, a jeśli możliwe byłoby coś więcej, na pewno byśmy to zrobili. Być może nie brzmi to zgodnie ze współczesnymi teoriami ciągłego samorozwoju, w wielu przypadkach jednak "odpuszczenie" niektórych spraw pozwala pewność siebie odzyskać. Każdy z nas przynajmniej raz w życiu, w większym lub mniejszym stopniu, doświadczył odrzucenia, krytyki, poniżenia. Jeśli nie odczuwamy lęku, akceptujemy siebie i znamy swoje możliwości, jesteśmy w stanie sobie z tym poradzić. Jak osiągnąć taki stan? Pierwszym bardzo ważnym krokiem jest przeprowadzenie diagnozy sił i słabości. Nigdy nie jest tak, że brak pewności siebie towarzyszy nam permanentnie. Z reguły dotyczy konkretnych sytuacji emocjonalnych i towarzyskich, a nawet konkretnych osób. Warto określić, kiedy się to dzieje, jak w takich momentach wyglądamy, co czujemy, co myślimy, co robimy, a co moglibyśmy zrobić. Podobnie pomyśleć trzeba o mocnych stronach i sytuacjach, gdy czujemy pewność. Na bazie tych wniosków można wypracowywać zmianę nawyków i redefiniować schemat zachowań. Jak odzyskać pewność siebie po rozstaniu? Aby odzyskać pewność siebie po rozstaniu, należy w pierwszej kolejności uwolnić się od wewnętrznego krytyka, torpedującego wszystkie plany i zamierzenia. Można to zrobić na dwa sposoby: albo odpuszczając pewne kwestie i akceptując, że nie będziemy w nich perfekcyjni, albo pracując nad sobą i wzmacniając pożądane reakcje. Jak zachować się w tym drugim przypadku? Po pierwsze, zadbaj o siebie. Nie bez powodu mówi się, że gdy kobieta chce odmienić swoje życie, najpierw zmienia fryzurę. Zabieg kosmetyczny czy fryzjerski, nowy makijaż lub ubranie to kwestia nie tylko wizualna, ale także działanie psychologiczne. Nie chodzi jednak o to, by wynajdować wady na siłę. Po drugie, staw czoła swoim lękom w sprzyjających okolicznościach. Jeśli tracisz pewność siebie w sytuacjach towarzyskich, nie umawiaj się od razu na randkę. Zacznij od wyjścia z życzliwymi ci znajomymi i kompletnie niezobowiązującej rozmowy z napotkanym przy barze mężczyzną. Możesz też podejść do przypadkowo spotkanej osoby i zapytać o cokolwiek: o drogę, o godzinę czy odjazd tramwaju. Rób to systematycznie, a w końcu poczujesz się bardziej komfortowo. Po trzecie, ćwicz sytuacje, które są dla ciebie trudne. Wyobraź sobie moment nawiązywania znajomości czy umawiania internetowej randki. Zastanów się, co chciałabyś powiedzieć i jakie wrażenie zrobić. Przetrenuj kilka wariantów, a nawet nagraj filmik. Po czwarte, znajdź plusy tej sytuacji. Na początku może to być trudne, ale z czasem pozytywy uwidocznią się. Być może zyskałaś możliwość dalszych podróży, których były partner nie lubi, a może zapiszesz się na wymarzone studia lub kurs. Spoglądaj na rzeczywistość przez prymat korzyści, a nie poniesionych strat. Jak odzyskać pewność siebie po zdradzie? Zdrada jest jednym z bardziej traumatycznych doświadczeń niezależnie od tego, czy kończy związek czy partnerzy postanawiają dać sobie drugą szansę. Osoba zdradzona ma tendencje do zadręczania się pytaniami, czy zrobiła wszystko, by relacja była szczęśliwa i które jej zachowania pchnęły partnera w inne ramiona. Myślenie o tej trzeciej i zestawianie się z wyimaginowaną personą może skutkować utratą pewności siebie i wynajdywaniem kolejnych wad. Zdecydowanie nie tędy droga. Co zatem zrobić? Zrozum, co się stało. Jako osoba zdradzona masz prawo wyrzucić z siebie wszystkie pretensje i żal. Pozbycie się negatywnych emocji to dobry początek. Wygadaj się: psychoterapeucie, przyjaciółce, mamie. "Po pierwsze musisz zrozumieć dlaczego", pisze John Kim w artykule dla Psychology Today. Porozmawiaj z partnerem. Możecie zdecydować się na terapię dla par lub po prostu usiąść i wspólnie przeanalizować, co się stało. Psychologowie zalecają jednak, by nie poruszać tematu seksu i fizycznej czułości. Pytania w stylu "czy była lepsza", "jak często się spotykaliście", "dlaczego wolałeś ją/mnie" w niczym nie pomogą, a wręcz pogorszą obrazy zdrady. Nie porównuj się do kochanki partnera. Każdy człowiek jest inny, a szukanie różnic i podobieństw w niczym ci nie pomoże. Zastanów się, czy i jakie zachowania partnera pomogą ci odzyskać pewność siebie i zaufanie do niego. Lista ta może być bardzo długa, a im bardziej jest konkretna, tym lepiej. Zastanów się, co możesz zmienić. Twoja pewność siebie wzrośnie, jeśli będziesz wiedzieć, nad czym warto pracować. Za budowanie relacji zawsze odpowiadają dwie osoby. Zdarza się, że związek po zdradzie jest lepszy niż przed nią. Sposoby na odzyskanie pewności siebie Podstawą dobrze ugruntowanej pewności siebie jest samoświadomość. Nie można pracować nad czymś, o czym nie mamy pojęcia, dlatego tak ważne jest zorientowanie się, co czujemy, co myślimy, jak i dlaczego się zachowujemy. Nazwij emocje. Etykietując je, zyskujesz nad nimi kontrolę i nabierasz dystansu. Pewność siebie jest nie tylko domeną umysłu. Badania przeprowadzone na Uniwersytecie Harvarda potwierdziły, że określone pozycje ciała wpływają na produkcję konkretnych hormonów. Korzystaj z pozycji mocy. Jedna z nich to wyprostowana sylwetka, podbródek uniesiony nieco nad horyzont i wyprostowana klatka piersiowa. Jeśli twoje poczucie własnej wartości budowane jest na bazie tego, co ktoś kiedyś powiedział na twój temat, zrewiduj ten pogląd. Słowa wypowiedziane przez rodzinę, byłego partnera czy znajomych są ich opinią, a nie faktami. Przestań się bać... błędów. Popełniają je ci, którzy działają. To jedynie przeszkoda do pokonania, a nie blokada. Nie myśl obsesyjnie o tym, że możesz się skompromitować. Wiele osób w obawie przed błędami stosuje wymówki, często wznosząc się na wyżyny kreatywności. Wypisz te, których używasz najczęściej, aby móc je obalić. Za każdym razem, gdy będzie trudno, przypomnij sobie sytuację, gdy twoja postawa była powodem do dumy. Techniki, które pomogą ci na nowo uwierzyć w siebie Istnieje kilka technik, które regularnie stosowane wpływają na samoocenę i ułatwiają odzyskanie pewności siebie. To na przykład: Teatr. Ćwicz przed lustrem zmianę pozycji ciała, sposób prowadzenia rozmowy i gesty. Wczuwając się w rolę, przygotujesz się na konkretną sytuację. Mów o sobie dobrze. To całkiem naturalna technika psychologiczna. Badania pokazują, że większość ludzi ocenia siebie jako kierowców lepszych niż większość, osoby bardziej życzliwe i obdarzone ponadprzeciętnym poczuciem humoru. Nie jest możliwe przecież, by większość osób była w czymś lepsza niż większość. Stwórz listę mocnych stron lub znajdź obszar, w którym jesteś najlepsza. Może to być sposób działania w konkretnych sytuacjach lub po prostu hobby, którym się wyróżniasz. Bądź w czymś ekspertem. Wykaż aktywność. Nie czekaj, aż coś się wydarzy. Umów się na randkę, zaproś kogoś na kawę lub pójdź sama do kina. Zmień język, a zmienisz swoje myślenie. Zamiast mówić "to za trudne", powiedz: "to spore wyzwanie". Wyzwanie uwalnia energię, zamiast blokować. Zauważaj pozytywy. Możesz nawet spisywać dobre rzeczy, które napotkały cię każdego dnia. Świętuj sukcesy. Przykładanie większej wagi do celebracji osiągnięć wpływa na wzmocnienie poczucia własnej wartości. Pracuj nad sobą. Wyznacz obszary, które chcesz poprawiać. Wyznaczaj realne cele. Prawdopodobnie nie zostaniesz mistrzem pewności siebie w ciągu tygodnia. Istnieje też spore ryzyko, że nie poznasz nowej miłości na pierwszej randce umówionej przez internet. Nie generalizuj. Zamiast mówić "wyszło beznadziejnie", zastanów się, co poprawisz następnym razem. Zmniejszysz w ten sposób ładunek emocjonalny na rzecz tworzenia konstruktywnych rozwiązań.
Marcin Wicha nie żyje. Laureat literackiej Nagrody Nike miał 53 lata
Grafik, eseista, rysownik, pisarz. 24 stycznia 2025 roku zmarł Marcin Wicha. „Nie znikniemy bez śladu. A nawet jak znikniemy, to zostaną nasze rzeczy, zakurzone barykady”, pisał w nagrodzonym zbiorze esejów „Rzeczy, których nie wyrzuciłem”.
Marcin Wicha zmarł w wieku 53. lat W sobotni poranek dotarły do nas smutne wiadomości. Polski autor książek dla dzieci i dorosłych, rysownik, grafik i eseista Marcin Wicha nie żyje. Jako pierwszy informację o śmierci podał tygodnik "Polityka", do którego Wicha pisał felietony. Marcin Wicha uczulał na słowa i na to, żeby nie nadużywać wielkich liter i patosu. Nie możemy teraz napisać, że był wielkim pisarzem, a przecież był. Powinniśmy znaleźć inne słowo. On by potrafił” - napisali dziennikarze „Polityki”. Marcin Wicha przyszedł na świat w Warszawie w 1972 roku. Pracował jako grafik, projektując plakaty, okładki, znaki graficzne i komentarze rysunkowe. Felietony publikował m.in. w "Autoportrecie", "Literaturze na Świecie" i "Tygodniku Powszechnym". Współpracował z "Gazetą Wyborczą" i miesięcznikiem "Charaktery". Jego eseistyczny debiut, "Jak przestałem kochać design", z 2015 r. szybko zdobył uznanie dzięki erudycji, lekkiemu pióru i krytycznej analizie autora. Za swoją drugą książkę, "Rzeczy, których nie wyrzuciłem", Marcin Wicha otrzymał Paszport Polityki, Nagrodę Literacką im. Witolda Gombrowicza i Literacką Nagrodę Nike. "Nike" 2018: nagrodę zdobył Marcin Wicha za książkę "Rzeczy, których nie wyrzuciłem"
Księżniczka i córka Grace Kelly. Karolina Hanowerska i jej życie to gotowy scenariusz na film
Kim jest Karolina Hanowerska? To postać niezwykle interesująca, związana z jedną z najbardziej znanych rodzin monarszych w Europie.
W tym artykule: Karolina, księżna Hanoweru Karolina Hanowerska – rodzina i edukacja Karolina Grimaldi i Philippe Junot – historia związku Księżniczka Karolina i Stefano Casiraghi – kolejne małżeństwo i wielka tragedia Trzeci ślub Karoliny Hanowerskiej i „klątwa Grimaldich” Karolina Hanowerska – działalność charytatywna Karolina jest córką księcia Monako, Rainiera III i księżnej Grace, czyli amerykańskiej aktorki Grace Kelly – gwiazdy Hollywood i laureatki Oscara za pierwszoplanową rolę w filmie „Dziewczyna z prowincji”. Życie Karoliny jest pełne historii, które od lat fascynują media i publiczność. Mówi się, że ciąży nad nią „klątwa Grimladich”. Dlaczego? Karolina, księżna Hanoweru Karolina Louise Marguerite Grimaldi urodziła się 23 stycznia 1957 roku w Monte Carlo. Jej tytuł brzmiał wówczas „Jej Książęca Wysokość Dziedziczna Księżna Monako”. Jako najstarsze dziecko księcia Rainiera III i księżnej Grace przez pewien czas, a dokładnie w latach 1957-1958, a następnie 2005-2014, była następczynią tronu Monako. Obecnie zajmuje trzecie miejsce w linii sukcesji. Od 1999 roku nosi tytuł „Jej Królewska Wysokość Księżna Hanoweru” jako żona księcia Ernesta Augusta V. Co ciekawe, Karolina jest jedyną członkinią monakijskiej rodziny książęcej, której przysługuje predykat „Jej Królewska Wysokość”, co jest związane z jej małżeństwem z księciem z dynastii hanowerskiej oraz z jej miejscem w linii sukcesji. Karolina Hanowerska – rodzina i edukacja Karolina Hanowerska jest pierwszym dzieckiem Rainera III i amerykańskiej aktorki, Grace Kelly. Ma dwoje młodszego rodzeństwa: księcia Alberta II i księżniczkę Stefanię. W 1974 roku Karolina ukończyła szkolę średnią w St Mary’s School Ascot. Następnie zdecydowała się na studia na Sorbonie w Paryżu. Księżna posiada dyplom z filozofii, psychologii oraz biologii. Karolina może poszczycić się znajomością kilku języków. Biegle mówi po francusku, angielsku, niemiecku i włosku. „Bywałam już zakochana, ale tak bardzo jeszcze nigdy”. Historia tragicznej miłości Grace Kelly i księcia Rainera z Monako Karolina Grimaldi i Philippe Junot – historia związku Karolina poznała Philippe'a Junota, starszego od siebie o 17 lat bankiera, podczas studiów w Paryżu. Ich związek początkowo spotkał się z dezaprobatą rodziców Karoliny, szczególnie ze względu na różnicę wieku i status społeczny Junota. Choć Rainier i Grace nie wyrażali zgody na ślub, w grudniu 1977 roku poinformowano o zaręczynach pary. Para pobrała się czerwca 1978 roku w Monako, ale Junot nie otrzymał żadnych tytułów szlacheckich. Pierwsze małżeństwo księżniczki Karoliny początku borykało się z problemami. Junot był znany ze swojego ekstrawaganckiego stylu życia i problemów z alkoholem, co powodowało napięcia w związku. Małżeństwo Karoliny i Philippe'a zakończyło się rozwodem w 1980 roku, a kościelne unieważnienie związku nastąpiło dopiero w 1992 roku. Księżniczka Karolina i Stefano Casiraghi – kolejne małżeństwo i wielka tragedia W 1982 roku księżniczki Karolina związała się z trzy lata młodszym Stefano Casiraghim, włoskim biznesmenem i sportowcem, a dokładnie motorowodniakiem. Para poznała się podczas imprezy w Monte Carlo i szybko podęła decyzję po ślubie cywilnym, który w porównaniu z pierwszą uroczystością w życiu Karoliny, na której pojawiło się około 800 osób, był skromnym przyjęciem. Para doczekała się trójki dzieci. W 1984 roku na świat przyszedł syn Andrea, dwa lata później córka Charlotte, a w 1987 roku kolejny syn – Pierre. Niestety małżeńska sielanka Karoliny i Stefano nie trwała długo. W 1990 roku Stefano zginął w wypadku podczas wyścigu łodzi motorowych na Morzu Śródziemnym. Jego pogrzeb odbył się w Katerze Świętego Mikołaja w Monako, a pochowano go w Chapelle de la Paix. Dwa lata po śmierci drugiego męża Karoliny Kościół w końcu unieważnił jej małżeństwo z Philippe’em Junotem, zapewniając tym samym trójce dzieci księżniczki miejsca w linii sukcesji co monakijskiego tronu. Wnuczka Grace Kelly wygląda jak jej babcia? Poznajcie Camille Gottlieb Trzeci ślub Karoliny Hanowerskiej i „klątwa Grimaldich” Niedługi po tragicznej śmierci Stefano Casiraghiego serce księżniczki Karoliny zostało zdobyte przez kolejnego mężczyznę. Tym razem był to książę Hanoweru – Ernest August V. O ich bliskich relacjach mówiło się już w 1995 roku, a cztery lata później, dokładnie w dniu czterdziestych urodzin Karoliny, wzięła ona ślub z głową dynastii hanowerskiej. I tym samym została „Jej Królewską Wysokością Księżną Hanoweru”. Karolina nie była pierwszą żoną Ernesta. Wcześniej był on związany z Chantal Hochuli, pochodzącą ze Szwajcarii kobietę bez arystokratycznych korzeni, z którą doczekał się dwóch synów. W 1999 roku Karolinie i Ernestowi urodziła się córka, księżniczka Aleksandra, która została wpisana na listę sukcesji zarówno do monakijskiego, jak i brytyjskiego tronu. I gdy mogło się wydawać, że Księżna Hanoweru w końcu zaczęła wieść spokojne, szczęśliwe życie u boku księcia Ernesta, okazało się, że nie stronił on od relacji z innymi kobietami. Były to głównie sporo młodsze od niego modelki. To doprowadziło do separacji pary w 2009 roku i pojawieniu się teorii, że nad Karoliną ciąży „klątwa Grimaldich”. Chodzi tutaj zarówno o nieudane związki i małżeństwa Karoliny oraz wypadki, w tym także tragiczną śmierć matki księżniczki, czyli Grace Kelly, która zginęła w wypadku samochodowym 14 września 1982 roku. To ona miała być pierwszą ofiarą „klątwy Grimaldich”. Karolina Hanowerska – działalność charytatywna Księżna Hanoweru, której życie prywatne było dość burzliwe i wypełnione tragicznymi momentami, chętnie angażowała się w pomoc innym i działalność charytatywną. Pełni funkcje prezydenta kilku fundacji, w tym Fundacji Księżnej Grace, założonej na część jej matki, księżnej Grace Kelly, wspierającej rozwój sztuki i kultury. Oprócz tego Fundacji Księcia Pierre’a, nazwanej na cześć jej dziadka, promującej inicjatywy kulturalne i literackie oraz fundacji AMADE (Association Mondiale des Amid de l’Enfance), działającej na rzecz ochrony praw dzieci na całym świecie. Od 2003 roku Karolina Hanowerska pełni też rolę Ambasadora Dobrej Woli UNESCO, angażując się w projekty związane z edukacją, kulturą i ochroną dziedzictwa. Jej zaangażowanie w działalność charytatywną obejmuje również uczestnictwo w oficjalnych wydarzeniach i podróżach dyplomatycznych, podczas których reprezentuje rodzinę książęcą i Księstwo Monako. Księżna Hanoweru doczekała się, póki co siedmiorga wnucząt, a sama zajmuje trzecie miejsce w kolejce do odziedziczenia tronu. Karolina Hanowerska oraz jej potomkowie utracą miejsce na liście sukcesji, gdy władca Monako zostanie jedno z dzieci brata Karoliny, Alberta.
Trend na freeganizm: kim są freeganie i czemu jedzą produkty ze śmietnika?
Odkryj świat freeganizmu: kim są freeganie, dlaczego jedzą produkty wyrzucone do śmietnika i jak ich wybory pomagają zmniejszyć marnowanie żywności w Polsce.
Przeciętnemu Polakowi freeganizm kojarzy się przede wszystkim z wyjadaniem resztek ze śmietnika. To wyjątkowo niesprawiedliwa opinia, bo freeganie nie rezygnują z kupowania jedzenia w sklepach dlatego, że pozostają w niedostatku. Nie jest to także styl życia na pokaz, służący chwilowemu zabłyśnięciu w mediach społecznościowych. Jest to natomiast świadomy wybór, będący czymś w rodzaju manifestu politycznego. Freeganie pozostają w opozycji do konsumpcyjnego stylu życia, a hołdują zasadom hojności, dzielenia się i ideologii zero waste. Co leży u podstaw freeganizmu i kto może zostać freeganinem? Dane statystyczne dowodzą, że przeciętny Polak rocznie marnuje ok. 235 kg żywności. W sumie każdego roku produkujemy ok. 9 mln ton organicznych śmieci, które powstać nie powinny. Do wyrzucania jedzenia przynajmniej kilka razy w miesiącu przyznaje się co trzecia osoba, która wzięła udział w badaniu przeprowadzonym na potrzeby Federacji Polskich Banków Żywności. Najczęściej na śmietniku lądują warzywa, owoce, wędliny i pieczywo. W kwestii marnowania żywności zajmujemy niechlubne piąte miejsce w Europie. Powód takiego stanu rzeczy? Konsumpcyjny styl życia, którym zachłysnęliśmy się już w latach 90. Kupujemy za dużo, sklepy chcą sprzedawać jeszcze więcej i w rezultacie wszyscy kręcimy się po obwodzie błędnego koła. Bo trzeba podkreślić, że nadmiaru jedzenia pozbywają się nie tylko konsumenci, ale także sprzedawcy. W dobie wiszącego nad nami widma katastrofy ekologicznej i głodu dotykającego miliony ludzi na całym świecie, takie zachowanie jest szczególnie nie na miejscu. Freeganizm ma być czymś w rodzaju równoważni dla konsumpcyjnego podejścia do rzeczywistości. Na czym polega idea freeganizmu? Freeganizm to sposób na życie, który wyrósł z potrzeby buntu przeciwko nadmiernej konsumpcji, marnotrawstwu i niszczeniu środowiska. To nie tylko praktyka, ale też filozofia oparta na minimalizowaniu swojego udziału w systemie gospodarczym, który zdaniem freegan zbyt często przedkłada zysk nad dobro ludzi i planety. Korzenie tego ruchu sięgają lat 90., choć same idee, które stoją za freeganizmem, mają znacznie dłuższą historię. Już w latach 60. i 70. kontrkulturowe ruchy, takie jak hipisi, kwestionowały model społeczeństwa opartego na nadprodukcji i nadmiernej konsumpcji. Termin „freeganizm” po raz pierwszy pojawił się jednak w latach 90. w Stanach Zjednoczonych, jako zbitka angielskich słów „free” (darmowy) i „vegan” (weganin). Początkowo odnosił się do osób, które unikały wspierania przemysłowej produkcji żywności pochodzenia zwierzęcego, a z czasem objął szerszy zakres działań związanych z odzyskiwaniem zasobów. Freeganie wychodzą z założenia, że w obecnym systemie gospodarczym ogromna część wyprodukowanych rzeczy jest marnowana – od jedzenia po elektronikę. Aby to zmienić, proponują alternatywny sposób funkcjonowania, który nie wymaga wielkich nakładów finansowych, ale opiera się na społecznej współpracy i uważnym korzystaniu z zasobów. W praktyce oznacza to np. udział w dumpster diving, czyli odzyskiwanie jedzenia wyrzuconego przez sklepy czy restauracje – produktów, które wciąż nadają się do spożycia, ale wylądowały na śmietniku z powodu przekroczonej (często symbolicznie) daty ważności, nieatrakcyjnego wyglądu czy nadwyżek magazynowych – ale też dzielenie się znalezionymi rzeczami z innymi, naprawianie zamiast wyrzucania czy organizowanie „swapów” – wymiany ubrań, książek czy sprzętów. W ten sposób freeganie próbują pokazać, że istnieje alternatywa: bardziej etyczna, mniej destrukcyjna, a przy tym znacznie bardziej świadoma. Kim są freeganie? Freeganizm w Polsce jest zjawiskiem stosunkowo młodym. Pierwszy raz mogliśmy o nim usłyszeć kilkanaście lat temu. Wówczas freeganie byli jednostkami, na które społeczeństwo spoglądało z nieukrywaną pogardą, jak na "kloszardów" (abstrahując od rozważań, czy osoba pozostająca w życiowym niedostatku czymkolwiek zasłużyła sobie na to, by inni patrzyli na nią z góry) lub na antysystemowych anarchistów. Praktyka pokazuje jednak, że większość freegan nie wybiera takiego stylu życia z konieczności. Wiele osób "nurkujących" w śmietnikach to ludzie pracujący. Mało tego, w środowisku freegańskim nie brakuje tzw. ludzi na stanowiskach, którzy dzięki swojej pracy osiągają dochody znacząco wykraczające poza średnią krajową. Do szukania jedzenia w kontenerach nie motywuje ich bieda, a społeczna świadomość. Po co wyrzucać coś, co wciąż jest dobre? Czerpiąc pełnymi garściami z tych zasobów, które już zostały oddane do naszej dyspozycji, freeganie próbują przeciwstawić się zbędnej nadprodukcji. Chodzi tu zatem przede wszystkim o zapobieganie marnotrawstwu, ale nie tylko. Wcześniej wspomnieliśmy, że na czele wyznawanych przez freegan wartości znajduje się hojność i dzielenie się dobrami. Wyznawana przez nich ideologia jest więc także receptą na skuteczną pomoc tym, którzy jej potrzebują. Freeganizm: jak zacząć? Freeganizm powinien zatem mieć swój początek "w głowie". Warto zastanowić się przez chwilę, ile kupowanego przez nas jedzenia trafia do śmieci? Ile produktów, które wyrzucamy rzeczywiście nie nadaje się już do spożycia? Gdy uświadomimy sobie, że swoją rozrzutnością (bo trudno znaleźć tu inne określenie) przyczyniamy się do społecznie i ekologicznie szkodliwego konsumpcjonizmu, łatwiej będzie nam zrozumieć o co tak naprawdę chodzi freeganom. Niektóre osoby traktują freeganizm jako sposób na zdobycie dodatkowych polubień w mediach społecznościowych. Nikt im tego nie zabroni, ale "sezonowi freeganie" zazwyczaj szybko wracają do konsumpcyjnego stylu życia. Czy nie lepiej robić to świadomie? Najlepszą nagrodą jest przecież satysfakcja z realnego wpływu, jaki freegański styl życia wywiera na społeczną (i nie tylko) sytuację. Freeganizm: porady W pierwszej kolejności należy sobie uświadomić, że diabeł nie zawsze jest tak bardzo straszny, jak go malują. Kto raz udał się na freegańską wyprawę, ten wie, że przysklepowe śmietniki wcale nie są takie brudne i nie śmierdzą, jak to sobie wyobrażamy. Początkujący freeganie mogą spotkać się z istotną przeszkodą w postaci kłódki blokującej dostęp do śmietnika. Dlatego nie warto wybierać się na poszukiwanie jedzenia w ciemno. W sieci można znaleźć masę informacji na temat miejsc, w których bez problemu i bez łamania prawa można znaleźć wyrzucone jedzenie. Warto brać tyle, ile będziemy w stanie unieść. W tym miejscu z pewnością pojawi się wiele opinii, że w ten sposób tylko przyczynimy się do marnotrawstwa. Trzeba jednak pamiętać, że freeganizm polega także na dzieleniu się z innymi. To, czego nie zjesz, po prostu oddaj osobom potrzebującym.
Josephine Baker – od artystki do agentki kontrwywiadu. O równość walczyła na scenie i poza nią
Artystka, tancerka, aktorka, piosenkarka, a także aktywistka na rzecz praw obywatelskich — Josephine Baker to jedna z najbardziej niezwykłych postaci XX wieku.
W tym artykule: Josephine Baker – kim była? Najbardziej ikoniczne występy Josephine Baker Przyjaźń Josephine Baker z Pablo Picasso i innymi wielkimi artystami Josephine Baker jako agentka wywiadu Jak Josephine Baker walczyła o równość? Życie prywatne Josephine Baker: adopcja dzieci jako manifest równości rasowej Josephine Baker – wpływ na kulturę XX wieku Gdzie znajduje się grób Josephine Baker? Jej talent do tańca, niezwykła charyzma oraz odwaga przełamywania barier rasowych uczyniły ją ikoną nie tylko kultury amerykańskiej, ale i europejskiej. Josephine Baker przez całe życie walczyła o równość, jednocześnie pozostając niekwestionowaną gwiazdą wielkich scen, od Paryża po Hollywood. Zyskała międzynarodowe uznanie, a jej dziedzictwo trwa do dziś. Josephine Baker – kim była? Josephine Baker, a właściwie Freda Josephine McDonald, urodziła się 3 czerwca 1906 roku w St. Louis w Missouri, w ubogiej afroamerykańskiej rodzinie. Jej matka, Carrie McDonald, była praczka, a ojczym Eddie Carson pracował jako kelner. Od najmłodszych lat Josephine miała styczność z trudnym życiem – wychowywała się w środowisku nędzy, gdzie rasizm i nierówności społeczne były codziennością. Mimo tego, już w dzieciństwie wykazywała ogromny talent do tańca i muzyki. W wieku 8 lat, aby pomóc rodzinie, zaczęła pracować jako pomoc domowa, co nie przeszkadzało jej w rozwijaniu swojego artystycznego powołania. Uczęszczała do szkoły tanecznej, a jej występy na ulicach St. Louis przyciągały uwagę. Wkrótce dołączyła do trup wodewilowych, występując na scenach w różnych miastach. Najbardziej ikoniczne występy Josephine Baker W 1925 roku Josephine Baker przeniosła się do Paryża, szukając nowych możliwości kariery. Przełomowym momentem w jej karierze był udział w rewii „Revue Nègre” w 1925 roku, gdzie zyskała międzynarodową sławę dzięki egzotycznej prezencji i wyjątkowym umiejętnościom tanecznym. W 1927 roku zszokowała publiczność występem w Folies Bergère, tańcząc w spódniczce z bananów, co stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych momentów w historii sceny. W 1935 roku zaprezentowała swoją wszechstronność w „La Folie du Jour”, łącząc taniec z wokalem. Po powrocie do USA w 1951 roku wystąpiła w Carnegie Hall, gdzie jej koncert stał się symbolem walki o równość rasową. Każdy z tych występów uczynił ją ikoną nie tylko artystyczną, ale także społeczną. Donna Summer: “królowa disco”, która zahipnotyzowała świat utworem “Love To Love You Baby” Przyjaźń Josephine Baker z Pablo Picasso i innymi wielkimi artystami Josephine Baker była bliską przyjaciółką wielu wybitnych artystów XX wieku. W Paryżu, gdzie spędziła znaczną część swojej kariery, zyskała uznanie w kręgach artystycznych, gdzie zaprzyjaźniła się z takimi postaciami jak Pablo Picasso, F. Scott Fitzgerald czy Christian Dior. Picasso, który w 1920 roku spotkał ją po raz pierwszy, był zachwycony jej urodą i osobowością, co miało wpływ na jego twórczość. W jednym z jego obrazów z tego okresu pojawił się motyw kobiecej figury, który przypominał postać Josephine Baker. Josephine Baker jako agentka wywiadu Podczas II wojny światowej Josephine Baker wykorzystała swoją sławę i status, aby wspierać ruch oporu we Francji. Działała jako agentka wywiadu, przekazując informacje aliantom. Jej występy były jednocześnie przykrywką dla działalności wywiadowczej, a dzięki swojej międzynarodowej renomie mogła swobodnie poruszać się po krajach okupowanych przez Niemców. Za swoje zasługi w ruchu oporu Baker została odznaczona Krzyżem Wojennym oraz Legią Honorową, jednym z najwyższych odznaczeń wojskowych Francji. Jej działalność w czasie wojny pozostaje jednym z najważniejszych rozdziałów w jej życiu. Jak Josephine Baker walczyła o równość? Po zakończeniu wojny Josephine Baker wróciła do Stanów Zjednoczonych, gdzie stała się aktywistką na rzecz praw obywatelskich. W latach 50. i 60. jej zaangażowanie w walkę o równość rasową było niezrównane. Przeciwdziałała segregacji rasowej i wspierała inne afroamerykańskie gwiazdy w walce o równouprawnienie. Josephine Baker była bliską współpracowniczką Martina Luthera Kinga Jr., z którym dzieliła pasję do walki o prawa obywatelskie. Brała udział w jednym z najważniejszych wydarzeń w historii ruchu praw obywatelskich w USA – Marszu na Waszyngton w 1963 roku. To tam wygłosiła swoje słynne przemówienie, w którym nawoływała do zakończenia segregacji rasowej i zapewnienia równych praw wszystkim obywatelom, bez względu na kolor skóry. Życie prywatne Josephine Baker: adopcja dzieci jako manifest równości rasowej Josephine Baker była również znana ze swojego życia prywatnego, które stanowiło manifest jej przekonań o równości. Adoptowała 12 dzieci różnych narodowości, tworząc coś, co nazwała „Tęczowym plemieniem”. W ten sposób chciała pokazać światu, że miłość i rodzina nie mają żadnych granic, niezależnie od koloru skóry. Baker mieszkała w Château des Milandes we Francji, gdzie wychowywała swoje dzieci. Zamek stał się symbolem jej życia – miejscem, gdzie łączyła artystyczne życie ze swoją misją społeczną i wychowywała dzieci w duchu miłości i jedności. To właśnie tam Josephine Baker realizowała swoją filozofię „rodziny bez granic”, prezentując światu alternatywę dla rasistowskich i segregacyjnych przekonań. Ikony stylu XX wieku Josephine Baker – wpływ na kulturę XX wieku Josephine Baker, jako artystka, aktywistka i symbol przełamywania barier, pozostawiła niezatarte ślady w kulturze i społeczeństwie. Jej odwaga i talent sprawiły, że stała się symbolem wolności, integracji oraz walki z rasizmem i segregacją rasową. Josephine Baker była również pionierką w przełamywaniu stereotypów dotyczących rasy i roli kobiet w społeczeństwie. Wprowadziła na scenę nowe formy ekspresji, które łączyły taniec, muzykę i teatr. Jej występy w Paryżu w latach 20. XX wieku były częścią kulturowego przełomu, który miały miejsce w okresie międzywojennym, a sam styl Art Déco czerpał inspirację z jej wizerunku. Warto także zauważyć, że Josephine Baker była prekursorką w walce o prawa obywatelskie. Jej działalność na rzecz równości rasowej, zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i we Francji, stanowiła znaczący wkład w ruchy społeczne XX wieku. Jej odwaga, by być sobą i walczyć o sprawiedliwość, stała się wzorem do naśladowania dla wielu pokoleń artystów, aktywistów i osób dążących do równości. Gdzie znajduje się grób Josephine Baker? Josephine Baker zmarła 12 kwietnia 1975 roku w wieku 68 lat w Paryżu, we Francji. Jej śmierć była wynikiem komplikacji po udarze mózgu, którego doznała kilka dni wcześniej. Pochowano ją na Cmentarzu Montparnasse w Paryżu, jednak pośmiertnie, w 2021 roku, po jej wielkim wkładzie w kulturę i walkę o prawa człowieka, Josephine Baker została uhonorowana najwyższym wyróżnieniem, jakim jest Panteon w Paryżu. W ten sposób stała się pierwszą czarnoskórą kobietą, która została pochowana w tym prestiżowym miejscu, co było symbolem jej niezatartego wpływu na francuską kulturę i historię.
Rewolucja anty-ghosting. „Poszła do jego ulubionej knajpy i publicznie poprosiła o wyjaśnienia”
Wszystkie mamy już dość ghostingu i facetów, którzy nie mają odwagi, by skonfrontować z nami swoje uczucia. Dlatego nie odpuszczamy i idziemy za trendem anty-ghosting. Zamiast przełykać swoje rozgoryczenie, adresujemy je u źródła. Na czym to dokładnie polega?
W tym artykule: Ghosting — ostatni krąg randkowego piekła Anty-ghosting — na czym polega Ghosting to najczęstsza i najgorsza randkowa manipulacja. Wydaje nam się, że na randce kliknęło, sytuacja dynamicznie się rozwija, aż któregoś dnia widzimy, że nasz rozmówca po prostu zablokował wszystkie kanały. Jak po czymś takim wrócić do codzienności? Eksperci podkreślają, że to nie świadczy o nas, ale o osobie, która się w ten sposób zachowuje. Tylko jak sobie poradzić z takim rozczarowaniem? Najprościej? Zażądać wyjaśnień. Ghosting — ostatni krąg randkowego piekła Nie znam chyba osoby, która chociaż raz nie spotkałaby się na portalach randkowych z ghostingiem. Ba, sama padłam jego ofiarą i wiem, jak okropne jest to uczucie. Urszula Pietrzak i Michał Rakowski w swoim tekście stworzonym dla aplikacji ZaadoptujFaceta piszą, że mężczyźni dzięki ghostingowi podbudowują swoje ego. „Mężczyźni, dający kobietom poczucie wyjątkowości, organizujący wspaniale wyreżyserowane randki, operujący kwiecistymi komplementami, a potem ucinający swoje relacje bez słowa, to często osoby skupione na swoim ego. Oczywiście niczego nieświadoma dziewczyna odbiera zachowanie jako wyraz zainteresowania nią, jednak w rzeczywistości od początku chodziło tylko o niego. Ten typ sam sobie udowadnia, że jest atrakcyjny, wart zainteresowania, kreatywny i elokwentny. Nic tak nie buduje poczucia jego własnej wartości jak zachwyt w oczach partnerki — nawet jeśli nie jest nią zainteresowany”. Dodajmy, że nie tylko faceci ghostują, same mamy w tym temacie sobie wiele do zarzucenia. Jeśli mamy problem z konfrontacją, boimy się przywiązania albo, mówiąc wprost, tchórzymy, pora poszukać pomocy u specjalisty, zamiast narażać kogoś na emocjonalne konsekwencje. „Faceci zarabiają więcej i stać ich na gest, dlatego nie wyjmuję portfela na pierwszej randce”. Nowe pokolenie, stare zasady Anty-ghosting — na czym polega Anty-ghosting to właściwie nie zachowanie, ale cała postawa, która opiera się na szczerym wyrażaniu uczuć. Wiąże się z najnowszym trendem: Looking loud, czyli mówieniem wprost o swoich oczekiwaniach. Ale anty-ghosting to także konfrontowanie manipulanta. Oczywiście nie zawsze jest to możliwe, bo zdarza się, że delikwent całkowicie odciął nas z kanałów komunikacji, ale umówmy się, social media raczej ułatwiają dotarcie do takiego pana. Nie bójcie się, że on pomyśli, że jesteście szalone, macie święte prawo poznać powód, dla którego ktoś was tak potraktował. I działa to w dwie strony — osoby, które stosują anty-ghosting, same nigdy nie ghostują. Tak, czasem jest to trudne, bo łatwiej jest przeciągnąć palcem w prawo i zapomnieć o koszmarnej konwersacji, ale uczciwość nakazuje choćby prosty komunikat: „Przepraszam, ale nie czuję tego”. Jeśli uważacie, że próba znalezienia kontaktu do ghostera zakrawa na stalking, wspomnę o mojej koleżance, która po brutalnym scancellowaniu po prostu pojechała do knajpy i publicznie wygarnęła chłopakowi. A najfajniejsze jest to, że i on, i jego kumple przyznali, że jego zachowanie było idiotyczne. Być może następnym razem zastanowi się dwa razy, zanim kliknie „usuń”. Anty-ghosting odnosi się także do sytuacji, w której „duch” wraca po jakimś czasie jakby nigdy nic. Nie udawaj, że jesteś wyluzowana, gdy wszystko się w tobie gotuje, weź głęboki oddech, a potem powiedz, że było ci przykro, że się tak zachował i że sobie tego nie życzysz. Odbij piłeczkę. Obserwuj. Przybij sobie piątkę. Trendy randkowe 2025. Dziewczyny pokochają micro-mance i future-proofing , a facetów czeka rewolucja
Catcalling to problem, który może dotyczyć każdego. Jak go rozpoznać, reagować i przeciwdziałać?
Istnieje spore prawdopodobieństwo, że doświadczyłaś catcallingu na własnej skórze. Podobnie jak twoja przyjaciółka, mama, babcia. Stosunkowo od niedawna zjawisko to zyskało oficjalną nazwę, bo w końcu poświęcono mu więcej miejsca w debacie publicznej.
W tym artykule: Czym jest catcalling? Catcalling a płeć: Kto może być ofiarą? Komplement czy catcalling: Gdzie leży granica? Jakie są przyczyny społeczne i kulturowe catcallingu? Catcalling a prawo: czy catcalling to przestępstwo? Jak skutecznie reagować na catcalling? Catcalling to problem, z którym jako kobiety borykamy się od lat. Po czym poznać, że mamy do czynienia z catcalligiem? Jak na niego reagować i czy można mu przeciwdziałać? Czym jest catcalling? Catcalling to zjawisko, które polega na niepożądanych komentarzach, gwizdach, krzykach czy innych zaczepkach w przestrzeni publicznej. Tego typu napaść słowna zazwyczaj ma charakter seksualizujący i wyrażają ocenę wyglądu (np. „Hej, ślicznotko!”, „Ale nogi!) zmuszając ofiary do reagowania na sposób, w jaki się prezentują. Jest to forma przemocy werbalnej i molestowania seksualnego. Catcalling a płeć: Kto może być ofiarą? Według międzynarodowego badania na temat molestowania seksualnego w miejscach publicznych przeprowadzonego przez firmę Ipsos dla L’Oréal Polska w 2021 roku, 43 procent Polek doświadczyło molestowania w przestrzeni publicznej przed ukończeniem osiemnastego roku życia, a 12 proc. z nich, przed ukończeniem 12 lat. Jednak catcalling nie dotyczy tylko kobiet. Ofiarami mogą być też osoby LGBTQ+, w przypadku których catcalling to uwagi dotyczące orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej. Również mężczyźni mogą spotkać się ze słownym molestowaniem seksualnym. Zwykle są to komentarze nawiązujące do ich męskości czy preferencji seksualnych. Czy to jeszcze komplement, czy już przekroczenie granic? L’Oréal Paris uczy, jak odpowiednio reagować na molestowanie w miejscu publicznym Komplement czy catcalling: Gdzie leży granica? Kobietom już od najmłodszych lat wpaja się, aby umieć przyjmować komplementy. Niestety, zdecydowanie mniej miejsca poświęca się już edukacji, czym są komplementy, a kiedy na pewno nimi nie są. Komplement wyraża szacunek i nie narusza granic, podczas gdy catcalling jest natarczywy i nieproszony, zmuszając ofiarę do reakcji. Zaczepki takie, jak obraźliwe komentarze o ciele, krzyki, gwizdy czy zaczepianie klaksonem, przekraczają granice akceptowalnego zachowania. Podsumowując: catcalling to nie komplement. A rozróżnienie tego, gdzie leży różnica między komplementem a catcalligiem, jest kluczowe w przeciwdziałaniu molestowaniu i ochronie przestrzeni publicznej przed niechcianymi interakcjami. Jakie są przyczyny społeczne i kulturowe catcallingu? Catcalling wynika z głęboko zakorzenionych norm kulturowych i społecznych, które utrwalają nierówności płciowe i uprzedmiotawiają kobiety, osoby LGBTQ+ oraz inne grupy. Długotrwała normalizacja seksistowskich zachowań, w których kobieta jest traktowana jako obiekt do oceny i pożądania, ma swoje źródło w patriarchalnym wychowaniu. Catcalling jest wynikiem braku edukacji na temat zgody, szacunku do ciała innych osób i przestrzeni publicznej. To forma przemocy werbalnej, która wywołuje poczucie zagrożenia i dyskomfortu, wpływając na bezpieczeństwo ofiar. Catcalling a prawo: czy catcalling to przestępstwo? We Francji za zaczepki w formie gwizdów i komentarzu o podtekście seksualnym i obowiązuje kara grzywny w wysokości 750 euro. W Polsce problem catcallingu nie jest w pełni uregulowany, co utrudnia ofiarom uzyskanie ochrony prawnej. Chociaż przepisy dotyczące molestowania seksualnego obejmują niektóre przypadki zaczepki, brak jednoznacznych regulacji sprawia, że ofiary nie zawsze mogą liczyć na odpowiednią ochronę. Konieczne jest zaostrzenie przepisów i wprowadzenie łatwiejszych sposobów zgłaszania takich incydentów. „Faceci zarabiają więcej i stać ich na gest, dlatego nie wyjmuję portfela na pierwszej randce”. Nowe pokolenie, stare zasady Jak skutecznie reagować na catcalling? Reakcja na catcalling zależy od sytuacji i komfortu osoby, doświadczającej zaczepki. Istnieje wiele sposobów reagowania – od ignorowania zaczepki po spokojne zwrócenie uwagi sprawcy. Ważne jest, aby reakcja była zgodna z granicami osoby, która doświadczyła nękania. Warto pamiętać, że każda osoba ma prawo do poczucia bezpieczeństwa i przestrzeni osobistej. Skuteczną metodą reagowania na catcalling jest zasada 5D, opracowana przez ruch Right To Be, zajmujący się przeciwdziałaniem molestowaniu seksualnemu w przestrzeni publicznej. Zasada ta pomaga ofiarom, jak i świadkom sytuacji. Obejmuje pięć podejść do interwencji: Rozproszenie (Distract) – Można spróbować rozproszyć sytuację, zmieniając temat rozmowy lub wchodząc w rozmowę z osobą, która jest zaczepiana. To może odwrócić uwagę sprawcy. Delegowanie (Delegate) – Jeśli czujesz się niekomfortowo, możesz poprosić o pomoc kogoś innego, np. przechodnia lub pracownika ochrony. Czasem wsparcie z zewnątrz jest skuteczną metodą interwencji. Dokumentowanie (Document) – Jeśli nie czujesz się bezpiecznie, ale chcesz zareagować, warto zrobić zdjęcie lub nagrać wideo. Dokumentacja może być pomocna w przypadku późniejszego zgłoszenia sprawy. Bezpośrednia interwencja (Direct) – Jeśli czujesz się na siłach, możesz bezpośrednio zwrócić uwagę sprawcy, mówiąc np. „To, co mówisz, jest nieakceptowalne”. Kluczowe jest, by nie konfrontować się w sposób agresywny, ale stanowczy. Opóźnienie (Delay) – Jeśli sytuacja jest napięta, ale chcesz interweniować, możesz opóźnić działanie do momentu, w którym będziesz czuć się bezpieczniej. Warto zapisać numer rejestracyjny, poznać dokładne dane sprawcy lub w przyszłości zgłosić sprawę. Nigdy nie wiemy, kiedy nasza reakcja na catcalling będzie potrzebna, dlatego warto się na to przygotować. Choć walka ze słownym molestowaniem seksualnym powinna mieć swój początek przede wszystkim w odpowiedniej edukacji i zmianom w prawodawstwie, każdy gest i pomoc ma znaczenie. Wspólnie możemy zmieniać naszą przestrzeń publiczną, tworząc ją bezpieczniejszą i bardziej tolerancyjną dla wszystkich.
Virginia Vallejo – od gwiazdy telewizji po bliską powiernicę Pablo Escobara. Co warto wiedzieć o jej życiu?
Virginia Vallejo to bez wątpienia kobieta, której życie obfitowało w emocjonujące wydarzenia i nieoczekiwane zwroty akcji.
W tym artykule: Kim jest Virginia Vallejo? Virginia Vallejo i Pablo Escobar – historia płomiennej relacji Virginia Vallejo: Książka o jej relacjach z Escobarem Virginia Vallejo kontra Netflix – o co była dziennikarka pozwała popularną platformę? Virginia Vallejo dziś – gdzie jest teraz? To właśnie ona związana była z jednym z najgroźniejszych narkotykowych baronów, Pablo Escobarem, stając się symbolem luksusu i kontrowersji. Swoją historię Virginia opisała w książce „Kochając Pabla, nienawidząc Escobara”, która do dziś budzi mieszane uczucia. Bez wątpienia warto po nią sięgnąć, aby wyrobić sobie własną opinię. A co o Virginii Vallejo wiadomo poza jej książką? Kim jest Virginia Vallejo? Virginia Vallejo urodziła się w Kolumbii 26 sierpnia 1949 roku. Zanim w 1972 roku rozpoczęła karierę w telewizji, pracowała jako nauczycielka języka angielskiego. Jej dziennikarskie początki sprowadzały się do prowadzenia kilku programów, co nie do końca spotkało się z aprobatą jej rodziny. W 1978 roku została prezenterką 24-godzinnego programu informacyjnego, co przyniosło jej sporą popularność w całej Ameryce Południowej. Wkrótce stała się jedną z najbardziej wpływowych dziennikarek w kraju. To otworzyło jej drzwi do wyższych kręgów społecznych i politycznych, a także do nieoczekiwanych kontaktów z osobami związanymi z brutalnym światem karteli narkotykowych. Virginia Vallejo i Pablo Escobar – historia płomiennej relacji Virginia Vallejo poznała słynnego barona narkotykowego Pablo Escobara w 1982 roku. Miała już wtedy na koncie dwa małżeństwa ze sporo starszymi, prominentnymi mężczyznami: architektem Fernando Borrero i reżyserem Davidem Stivelem. Podobno Escobar wypatrzył Vallejo w reklamie rajstop i oświadczył swoim współpracownikom, że „chcą ją mieć”, nakazując organizację spotkania z telewizyjną gwiazdą. Jak się szybko okazało, zapoznanie z Vallejo nie do końca było pokłosiem zauroczenia, ale przede wszystkim podstępnego planu, jaki wykluł się w głowie Escobara. Wiele osób z otoczenia Esobara uważało, że chciał on wykorzystać wpływy Vallejo do budowania swojego nieskazitelnego wizerunku. W czym ostatecznie mu pomogła. W 1983 roku Virginia Vallejo przeprowadziła głośny telewizyjny wywiad z Pablo Escobarem, który przedstawił przywódcę kartelu w korzystnym świetle. Opowiadał w nim m.in. o swojej działalności charytatywnej, budując wizerunek osoby zaangażowanej społecznie. Występ ten bez wątpienia pomógł mu ugruntować filantropijny wizerunek, ale również relację Vallejo-Escobar. Oboje czerpali z niej korzyści. Będąc w związku z Escobarem, Vallejo prowadziła życie na najwyższym poziomie. Miała dostęp do prywatnego odrzutowca Pablo Escobara, nocowała w eleganckich hotelach i robiła zakupy, za które on płacił. Słuchała również historii o tym, jak on oraz inni handlarze narkotyków trzymają krótko najbardziej wpływowych polityków w Kolumbii. W 1987 roku relacja Virginii Vallejo i Pabla Escobara dobiegła końca. Według syna Pabla Escobara, rozstanie nie należało do najprzyjemniejszych, gdy Pablo dowiedział się, że nie jest jedynym kochankiem kolumbijskiej dziennikarki. View oEmbed on the source website Posiadłość Pablo Escobara zmieniona w designerski hotel Virginia Vallejo: Książka o jej relacjach z Escobarem Książka Virginia Vallejo „Kochając Pabla, nienawidząc Escobara” („Loving Pablo, Hating Escobar”) to osobista opowieść o jej relacjach z Pablo Escobarem, jednym z najpotężniejszych narkotykowych baronów w historii. Vallejo ukazuje go jako charyzmatycznego, ale również brutalnego mężczyznę, który zdominował jej życie. W książce opisuje nie tylko romantyczny wymiar ich związku, ale także kontrolę, jaką Escobar wywierał na niej i innych. Książka „Kochają Pabla, nienawidząc Escobara” spotkała się z mieszanym odbiorem. Chwalono ją za szczerość i odwagę w przedstawieniu nieznanych faktów o Escobarze, ale zarzucano Vallejo wybielanie postaci narkobaronów i skupienie się na jego charyzmie. W 2017 roku doczekała się ekranizacji. Film „Loving Pablo” wyreżyserował Fernando León de Aranoa, a w roli Virginii Valejo oglądamy Penélope Cruz. Pablo Escobara zagrał natomiast życiowy partner aktorki, Javier Bardem. View oEmbed on the source website Virginia Vallejo kontra Netflix – o co była dziennikarka pozwała popularną platformę? O Virginii Vallejo ponownie zrobiło się głośno nie tylko z powodu filmu na podstawie jej książki „Loving Pablo, Hating Escobar”, ale również za sprawą popularnej produkcji Netflix, czyli serialu „Narcos”. Jeden z wątków poświęcono tam postaci Valerii Valez, inspirowanej Virginią Vallejo. To nie spodobało się byłej kochane Escobara i w 2019 roku zdecydowała się pozwać Netflixa i Gaumont Television twierdząc, że w serialu jej postać została przedstawiona w sposób fałszywy i niekorzystny, co miało zaszkodzić reputacji Vallejo. W szczególności zarzucała twórcom serialu, że wprowadzili nieścisłości w przedstawieniu jej roli w życiu Escobara, sugerując, że była bardziej zaangażowana w jego przestępczą działalność, niż miało to miejsce w rzeczywistości. Vallejo domagała się odszkodowania za szkody wyrządzone jej wizerunkowi oraz usunięcia kontrowersyjnych scen z serialu „Narcos”. Pozew nie doprowadził jednak do usunięcia serialu z platformy Netflix, a sama sprawa zakończyła się bez większych konsekwencji dla produkcji. Życie w cieniu Elżbiety II. Czy księżniczka Małgorzata była szczęśliwa? Virginia Vallejo dziś – gdzie jest teraz? Gwiazda Virginii Vallejo, po zakończeniu relacji z Pablo Escobarem, zaczęła gasnąć. Dziennikarka szybko została odrzucona przez swoich byłych przyjaciół i stała się persona non grata kręgów towarzyskich, do których wcześniej należała. W odwecie zaczęła więc obnażać hipokryzję kolumbijskiej elity, oskarżając również wysoko postawionych polityków o powiązania z kartelem. Do tego stopnia naraziła swoje życie na niebezpieczeństwo, że Amerykańska Agencja ds. Zwalczania Narkotyków (DEA) zaoferowała jej pomoc i w efekcie azyl w Stanach Zjednoczonych. Tam przebywa do dziś i jak powiedziała w wywiadzie dla serwisu NaEkrpanie.pl w 2017 roku: „nie mam zamiaru nigdzie się ruszać”, dodając, że wielokrotnie bała się o swoje życie i ma nadzieję opisać to wszystko w kolejnej książce. Virginia Vallejo mieszka obecnie w Miami, czego dowiadujemy z jej instagramowego profilu @virginiavallejoofficial. Kolumbijska gwiazda chętnie dzieli się swoimi aktualnymi zdjęciami, jak i kadrami z przeszłości, zdradzając swoim obserwatorom smaczki ze swojego życia.