Dlaczego w 2026 tęsknimy za 2016? Te 5 lifestyle'owych trendów sprzed dekady wspominamy z nostalgią
Dlaczego nostalgicznie wracamy do życia sprzed dekady? Co stoi za viralem „2026 to nowy 2016” i jakie wydarzenia z tego roku naprawdę warto zapamiętać? Oto 5 trendów, o których w 2016 mówili wszyscy (i to nie bez powodu).
– Dlaczego akurat 2016? – to pytanie zaczęłam zadawać bliskim kilka dni temu, próbując przypomnieć sobie, co ja właściwie robiłam dziesięć lat temu. W archiwach Instagrama i Facebooka znalazłam to, czego jeszcze niedawno wstydziłabym się komukolwiek pokazać: zdjęcia z filtrem psa czy boho wiankiem na głowie to dopiero początek. Kiedy odkryłam jednak, że nostalgiczny powrót do życia sprzed dekady to nie przypadkowe viralowe wyzwanie, ale właściwie mikrozjawisko socjologiczne, postanowiłam sprawdzić, co naprawdę liczyło się w 2016. Wybrałam 5 trendów, za którymi tęsknota jest nawet bardziej niż uzasadniona. W tym artykule: Na czym polega trend „2026 to nowy 2016”? Nowy rozdział Instagrama, czyli początki InstaStories Prime time filtrów i upiększeń w mediach społecznościowych To wtedy pokochałyśmy Taco. Najgłośniejsze albumy 2016 rozpoczął złotą erę „Stranger Things” W 2016 żyliśmy przed epoką „digital fatigue” Na czym polega trend „2026 to nowy 2016”? Trend „2026 to nowy 2016” to, najprościej mówiąc, viralowa nostalgia za światem sprzed dekady – postrzeganym dziś jako prostszy, lżejszy i bardziej „ludzki”. Media społecznościowe od kilku dni zalewają ziarniste zdjęcia z iPhone’a, snapchatowe filtry z psimi uszami, mocno zarysowane brwi, Pokémon Go i osobiste wspomnienia sprzed dziesięciu lat. Według BBC wyszukiwania hasła „2016” na TikToku wzrosły na początku stycznia o 452 procent, a ponad 55 milionów filmów powstało z użyciem filtra inspirowanego tamtą estetyką. Powrót do 2016 roku nie jest jednak tylko formą zabawy: to także reakcja na współczesność. Dla starszych przedstawicieli generacji Z był to moment wchodzenia w dorosłość, dla młodszych za to pierwsze świadome wspomnienia kultury online. Jednocześnie 2016 symbolizuje „nowoczesność w wersji light”: technologie i popkultura już istniały, ale nie były jeszcze przytłoczone algorytmami, AI-owym spamem i wysokimi kosztami życia. Uber, jedzenie na dowóz czy media społecznościowe były bardziej dostępne, mniej skomercjalizowane i prostsze w odbiorze. „2026 to nowy 2016” to też próba powrotu do świata sprzed pandemii, politycznej polaryzacji i cyfrowego przesytu, nawet jeśli ta wizja jest dziś filtrowana przez różowe okulary pamięci. Nowy rozdział Instagrama, czyli początki InstaStories Dziś wiele z nas nie wyobraża sobie dnia bez przeglądania tzw. stories na Instagramie: codzienne dodawanie klatek z życia wziętych nie jest tylko domeną influencerów (choć ci chętnie z tego oczywiście korzystają), ale angażuje też „zwykłych” użytkowników. Co więcej, w ostatnim czasie na popularności zyskuje trend romantyzowania zwyczajności: w odpowiedzi na niego coraz więcej mikrotwórców decyduje się pokazywać urywki ze swojego życia, które – nawet jeśli jest powtarzalne – może być warte docenienia. Mało kto dziś zastanawia się, jakie były początki InstaStories: tę funkcjonalność wdrożono (tak, właśnie!) w sierpniu 2016 roku. Choć początkowo możliwość dodawania „znikających” klatek wydawała się być skopiowana z innej aplikacji, Snapchata, szybko zyskała swoich zwolenników. Jak zmieniały się funkcje InstaStories przez dekadę? Pojawiły się m.in. możliwości dodawania ulubionej muzyki, lokalizacji, tworzenia kolaży i tzw. szablonów, które można dzielić z innymi użytkownikami. W 2016 roku jednak stories dopiero raczkowały: i może dlatego teraz wspominamy lato sprzed dekady jako powiew niepowstrzymanej nowości? Prime time filtrów i upiększeń w mediach społecznościowych Jeśli mówimy: 2016, z pewnością mamy przed oczami zdjęcia z zastosowaniem filtrów, nakładek imitujących zwierzęta czy dekoracyjne elementy w treściach na Instagramie i Snapchacie. Dekadę temu królowało to, co podkręcone, nieco przy tym zniekształcone, ale co najważniejsze: miłe dla oka. To zupełnie inne podejście, niż to, które dominuje w mediach społecznościowych dzisiaj: w 2026 roku używanie filtrów można śmiało określić jako... obciach. Normalizacja niedoskonałości czy zdjęcia no make-up to niemal codzienność w sieci. Dzisiaj jednak z nostalgią wracamy do początków boom'u contentu w mediach społecznościowych: może dlatego, że wtedy upiększanie życia wydawało się czymś nowym? Zmęczenie nim, jak widzimy, przyszło jednak bardzo szybko. To wtedy pokochałyśmy Taco. Najgłośniejsze albumy Kiedy myślę: Warszawa, 2016, to mam przed oczami okładkę płyty Taco Hemingway'a – „Trójkąt Warszawski”. Myślę o barach nad Wisłą, Planie B i piątkowych wieczorach na Krakowskim Przedmieściu. I choć album został wydany w 2014 roku, dopiero dwa lata później zyskał szerszy rozgłos i został nagrodzony jako album dekady czy najlepsza okładka roku. Ale w 2016 roku Taco nie zatrzymywał się, a cała Warszawa słuchała „Umowy o dzieło” i chciała mieć mityczne „sześć zer” na koncie, kilka miesięcy później zachwycając się „Woskiem” i viralowym „Deszczem na betonie”. W nieco innym klimacie zapisały się albumy zagraniczne. Frank Ocean wydał intymne „Blonde”, Rihanna odważnie przedefiniowała swój wizerunek na „ANTI”, Beyoncé stworzyła z „Lemonade” osobisty manifest, Drake z „Views” uchwycił rytm globalnych playlist, a Kanye West po raz kolejny zamienił chaos w artystyczny statement. 2016 obfitował w wydarzenia kulturalne i muzyczne. Być może właśnie dlatego dziś wracamy do 2016 roku z taką czułością: był pełen sprzeczności, ale też stylu, emocji i muzyki, która towarzyszyła nam w codziennym życiu. 2016 rozpoczął złotą erę „Stranger Things” Rok 2016 otworzył także epokę „Stranger Things” – serialu, który z dnia na dzień stał się globalnym fenomenem i jednym z najmocniejszych popkulturowych symboli dekady. Premiera pierwszych odcinków na Netflix w lipcu 2016 uruchomiła lawinę: jeszcze w dniu debiutu platforma zamówiła drugi sezon, a kolejne odsłony tylko umacniały status produkcji braci Dufferów. Nostalgiczna podróż do lat 80., pełna odniesień do kina Spielberga, Stephena Kinga i Johna Carpentera, połączyła przygodę, science fiction i horror w formie, która okazała się idealnie skrojona pod wrażliwość współczesnych widzów. Krytycy niemal natychmiast byli jednomyślni – pierwszy sezon zdobył 97% pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes – a widzowie zakochali się w mrocznym klimacie Indiany, syntezatorowej ścieżce dźwiękowej i bohaterach, którzy błyskawicznie weszli do popkulturowego kanonu: a ta miłość nie minęła do dziś, gdy wyemitowano ostatnie odcinki „Stranger Things”. View oEmbed on the source website W 2016 żyliśmy przed epoką „digital fatigue” Od pewnego czasu coraz głośniej mówi się o zjawisku „digital fatigue”, czyli przebodźcowania światem cyfrowym. Trudno się temu dziwić: dziś smartfony mamy zawsze przy sobie: pełnią funkcję budzika, notatnika, odtwarzacza muzyki, komunikatora, licznika kalorii, koszyka z zakupami... te funkcje można wymieniać naprawdę długo. W 2016 roku nikt nie przewidziałby konsekwencji tak dynamicznie rozwijających się platform społecznościowych i aplikacji (pamiętam, że sama nie miałam jeszcze wtedy Google Maps w telefonie!). Planowanie trasy zwiedzania w tradycyjnym notatniku czy robienie listy zakupów na kartce miało jednak swój niepodważalny urok. Dziś nie tyle nie chcemy żyć analogowo, co coraz częściej jest to po prostu utrudnione. Na szczęście wiele osób głośno mówi o zjawisku cyfrowego zmęczenia, a coraz bardziej modny staje się cyfrowy detoks czy inicjatywy robienia czegoś na żywo (na przykład coffee rave'y czy run cluby): na wartości zyskuje to, co indywidualne i namacalne.
Nie postujesz? Nie jesteś sam. „Posting zero” to nowy sposób bycia w sieci
Cisza zamiast relacji, obecność bez autoprezentacji. Coraz więcej osób wybiera Internet, w którym nie trzeba nic udowadniać - ani algorytmom, ani „znajomym”.
Jeszcze kilka lat temu media społecznościowe były cyfrowym pamiętnikiem, sceną i albumem ze wspomnieniami w jednym. Publikowaliśmy zdjęcia porannej kawy, relacje z podróży, migawki z codzienności - często bez większego namysłu. Dziś coś się wyraźnie zmienia. Coraz więcej użytkowników choć wciąż scrolluje, obserwuje i jest „online”, to przestaje publikować. Ten cichy zwrot ma swoją nazwę: „posting zero”. To nie manifest ani bunt przeciwko Internetowi. To raczej zmęczone westchnięcie i decyzja, by na chwilę zejść ze sceny i ukryć się za kotarą. W tym artykule: Od nieustannego nadawania do świadomej ciszy. Czym jest „posting zero”? Skąd wziął się trend „posting zero”? Zmęczenie autoprezentacją i algorytmami Mniej feedu, więcej prywatnych przestrzeni Cisza jako nowa forma autentyczności Od nieustannego nadawania do świadomej ciszy. Czym jest „posting zero”? Przez lata social media działały jak niekończący się spektakl. Każdy był jednocześnie bohaterem, reżyserem i widownią własnego życia. Algorytmy premiowały regularność, intensywność i widoczność. Im częściej publikowałeś, tym... bardziej istniałeś. Dziś coraz więcej osób świadomie rezygnuje z tej roli. Nie usuwają kont, nie ogłaszają cyfrowego detoksu. Po prostu… milkną. Nadal są obecni - ale tylko jako obserwatorzy, nie nadawcy. To właśnie ten moment przejścia z „muszę coś wrzucić” do „nie muszę niczego pokazywać” definiuje „posting zero”. Sama po sobie widzę, że mój Instagram od dawna przejął „ukochany pies Lukier”, a wall na Facebooku wygląda zupełnie inaczej niż choćby 5 lat temu. Posty pojawiają się tylko, jak bardzo coś mnie zaciekawi - i raczej jest to artykuł - godny polecenia - podany przeze mnie dalej aby wesprzeć pracę kolegów i koleżanek dziennikarzy, albo zdjęcie z bardzo ważnej rodzinnej uroczystości lub jedno z wakacji - tak na pamiątkę. Za to gdy Facebook przypomina mi „wspomnienie” sprzed 10 lat... to zwykle znajduje się na nim... zdjęcie ciasta, które zrobiła moja mama, albo nowego samochodu, który kupiłam, albo zachodu słońca z... no właśnie nie wiem skąd. Skąd wziął się trend „posting zero”? Pojęcie spopularyzował publicysta Kyle Chayka w tekście dla „The New Yorker”, opisując, jak codzienne aktualizacje życia prywatnych użytkowników znikają z platform, które jeszcze niedawno żyły ich treściami. Media społecznościowe przestały być miejscem spontanicznego dzielenia się doświadczeniem, a stały się przestrzenią hałasu, reklamy i autopromocji. Zmianę potwierdzają również dane. Według analiz przywoływanych przez „Financial Times”, aktywność użytkowników w mediach społecznościowych spadła od 2022 roku o około 10%, przy czym największy regres widać wśród pokolenia Z i młodszych millenialsów - czyli tych, którzy dorastali już w pełni cyfrowej rzeczywistości. To ważny sygnał: najbardziej „internetowe” pokolenia zaczynają redefiniować swoją obecność w sieci. Zmęczenie autoprezentacją i algorytmami Dlaczego przestajemy publikować? Powodów jest kilka - i wszystkie są bardzo ludzkie. Po pierwsze: zmęczenie porównywaniem się. Feed wypełniony idealnymi ciałami, relacjami i podrasowanymi karierami przestaje inspirować, a zaczyna obciążać. Po drugie: komercjalizacja. Zwykli użytkownicy coraz częściej czują, że ich treści giną w oceanie reklam, influencerów i materiałów generowanych przez sztuczną inteligencję. Po trzecie: prywatność. Świadomość tego, jak wiele danych zostawiamy po sobie w sieci, rośnie - podobnie jak ostrożność wobec technologii, które potrafią nie tylko śledzić, ale i modyfikować wizerunek. Posting zero staje się więc formą cichej samoobrony. Sposobem na odzyskanie kontroli nad tym, co naprawdę należy do nas. Mniej feedu, więcej prywatnych przestrzeni Paradoksalnie rezygnacja z publicznego publikowania nie oznacza zerwania relacji. Wręcz przeciwnie. Życie cyfrowe przesuwa się w stronę prywatnych wiadomości, zamkniętych grup, małych społeczności. Tam, gdzie nie rządzi algorytm, a rozmowa nie musi być „ładna”, angażująca ani mierzalna. To powrót do początków Internetu, który służył nam jako narzędzie do kontaktu, a nie wystawy. Do komunikacji, która nie wymaga reakcji w postaci lajków. Cisza jako nowa forma autentyczności Najciekawsze w trendzie „posting zero” jest to, że opiera się na… braku. Nie da się go łatwo zmierzyć, nie pojawia się w statystykach popularności. A jednak właśnie ta cisza zaczyna definiować nowy sposób bycia online. Dla wielu osób rezygnacja z widoczności okazuje się bardziej autentyczna niż najbardziej dopracowany post. To świadomy wybór spokoju, uważności i prawa do nieobecności. Nie dlatego, że Internet przestał być ważny - ale dlatego, że nie musi już być centrum wszystkiego. Posting zero nie jest więc końcem mediów społecznościowych. To raczej sygnał, że uczymy się z nich korzystać na nowo, na własnych zasadach. Ciszej, wolniej i przede wszystkim z większą troską o siebie.
50 obserwujących zamiast 50 000 followersów? I bardzo dobrze. Tak będziemy korzystać z social mediów w 2026 roku
Posting zero, phubbing, no followers czy AI-ships: te zjawiska (choć nie wszystkie w pozytywny sposób) będą kształtować relacje użytkowników z mediami społecznościowymi w 2026 roku. Już teraz warto być ich świadomym i sprawdzić, czy dotyczą też nas lub naszych bliskich?
Social media to od dłuższego czasu już nie tylko nowa forma rozrywki czy odreagowania, ale integralna część codzienności. Sposób, w jaki korzystamy z platform społecznościowych czy smartfonów ulega jednak nieustannym transformacjom. Wystarczy spojrzeć choćby na niedawną popularność Facebooka, który ustępuje teraz według ekspertów Instagramowi czy TikTokowi. Przemianom ulegają też nawyki użytkowników i użytkowniczek: to, że coraz częściej ukrywamy liczbę polubień pod instagramowym postem, czy zmniejszamy liczbę obserwujących nasze konto, to zjawiska, które nieustannie ewoluują i mają nawet swoje nazwy. Jak te nawyki będą kształtować się w 2026 roku? Oto najważniejsze trendy w cyfrowej rzeczywistości na najbliższe miesiące. W tym artykule: Posting zero No followers: mniej znaczy więcej? Phubbing User fatigue i JOMO AI-ships, czyli nowa forma przyjaźni? Posting zero W nadchodzących miesiącach coraz więcej osób – szczególnie z pokolenia Z – będzie świadomie rezygnować z publikowania treści w mediach społecznościowych. Ten trend, określany jako „posting zero”, polega na byciu online bez potrzeby ciągłego pokazywania siebie: bez zdjęć, statusów i aktualizacji, za to z uważną obserwacją i selektywnym konsumowaniem treści. Pojęcie „posting zero”, spopularyzowane przez Kyle’a Chaykę na łamach „The New Yorker”, opisuje cyfrową ciszę jako formę ulgi. Zmęczenie nadmiarem bodźców, presją autoprezentacji i wszechobecną komercjalizacją sprawia, że milczenie w sieci zaczyna być nowym luksusem. To gest dbania o prywatność, zdrowie psychiczne i własne granice – bardziej lifestyle’owy wybór niż technologiczny bunt. No followers: mniej znaczy więcej? W 2026 roku w social mediach coraz wyraźniej zaznacza się trend „no followers”, który wpisuje się we wszechobecną potrzebę zwolnienia i selektywności. Po latach pogoni za zasięgiem, viralami i perfekcyjną autopromocją, bycie „wszędzie” przestaje być cool. Teraz liczy się intencja: mniejsze grono odbiorców, bardziej osobisty ton i poczucie, że jesteśmy w środku, a nie na widowni. Ukryte liczniki, prywatne profile, newslettery zamiast feedu i rozmowy w miejsce publicznych postów – to nowa estetyka obecności online. Prawdziwym luksusem staje się relacja i poczucie przynależności: i właśnie dlatego brak followersów bywa dziś bardziej pożądany niż ich milion. Phubbing Phubbing to pozornie drobny nawyk, który może jednak znacząco odbić się na relacjach. Chodzi o niemal codzienną dla większości z nas sytuację, w której zamiast osoby siedzącej naprzeciwko wybieramy ekran smartfona – zerkamy na powiadomienia, scrollujemy, „jesteśmy”, ale nie do końca. I, niestety, wiele wskazuje na to, że w 2026 roku niewiele się w kwestii phubbingu zmieni. W relacjach partnerskich i rodzinnych to przyzwyczajenie szybko daje o sobie znać. Już sama obecność telefonu na stole potrafi wywołać poczucie bycia pominiętym, a długofalowo – frustrację, smutek i dystans. Dotyczy to także dzieci, które szczególnie mocno reagują na brak uważności dorosłych; czują się niewidziane i odsunięte na dalszy plan. W szerszym, społecznym kontekście phubbing jest znakiem naszych czasów: życia w ciągłym „online”, które odbiera jakość temu, co dzieje się tu i teraz. Coraz częściej mówi się więc o cyfrowej uważności jako nowym elemencie zdrowego stylu życia – odkładaniu telefonu po to, by naprawdę być z innymi. Bo czasem najbardziej luksusowe, co możemy komuś dać, to (niepodzielna!) uwaga. User fatigue i JOMO Coraz częściej mówi się też o user fatigue – zmęczeniu ciągłą obecnością online, powiadomieniami i presją bycia na bieżąco. W odpowiedzi na to przeciążenie rośnie popularność JOMO, czyli „joy of missing out”. To świadoma radość z bycia offline, z odpuszczania wydarzeń, rozmów i treści, które nic nam nie dają. JOMO nie oznacza ucieczki od świata, ale wybór: docenianie ciszy zamiast scrollowania, realnych spotkań zamiast DM-ów i czasu dla siebie bez poczucia winy. W lifestyle’owym ujęciu JOMO staje się nową formą self-care. Nie chodzi o cyfrowy detoks na pokaz, ale o subtelną zmianę priorytetów: mniej bodźców, więcej uważności; mniej porównań, więcej realnych emocji. Bycie offline przestaje być brakiem, a zaczyna oznaczać ... luksus: pozwala odzyskać energię, kreatywność i poczucie bycia naprawdę „tu i teraz”. AI-ships, czyli nowa forma związków i przyjaźni? Na horyzoncie pojawia się też zjawisko AI-ships – relacji i przyjaźni budowanych z udziałem sztucznej inteligencji. Według prognoz aplikacji randkowej happn w 2026 roku coraz więcej osób będzie traktować chatboty jak emocjonalnych partnerów „bez zobowiązań”: do rozmowy, wsparcia i poczucia bycia wysłuchanym. AI staje się bezpieczną (pozornie?) przestrzenią, w przeciwieństwie do randek, często pełnych niejasnych sygnałów i uczucia wypalenia. Choć dla niektórych sztuczna inteligencja to tylko narzędzie do lepszego zrozumienia siebie i swoich potrzeb, dla innych – granica intymności zaczyna się niebezpiecznie przesuwać. AI-ships wpisują się więc w większą zmianę stylu życia: szukanie bliskości na własnych zasadach, nawet jeśli oznacza to redefinicję tego, czym dziś jest związek i emocjonalna obecność.
Pierwszy europejski kraj wprowadza całkowity zakaz korzystania z TikToka. "Problemem dzisiaj nie są nasze dzieci, problemem jesteśmy my, TikTok i wszystkie inne"
Albania stała się pierwszym krajem w Europie, który wprowadził całkowity zakaz korzystania z TikToka. Ograniczenia te wchodzą w życie już 1 stycznia 2025 i będą obowiązywać przez rok.
Decyzja ta zapadła w następstwie tragicznej śmierci 14-letniego chłopca, która wstrząsnęła całym krajem i wywołała gorącą debatę na temat wpływu mediów społecznościowych na nastolatków i dzieci. Zakaz TikToka w Alabanii TikTok to jedno z najpopularniejszych mediów społecznościowych na świecie. Jak wykazują badania, ponad 60% dzieci i młodzieży w wieku 10–17 lat korzysta z niego co najmniej godzinę dziennie. Aplikacja ta od dawna budzi kontrowersje. Powód? Platforma została zaprojektowana tak, aby maksymalnie angażować użytkowników i bombardować ich kolejnymi treściami, przez co łatwo wpaść w pułapkę uzależnienia. Eksperci biją na alarm i ostrzegają, że nadmiar czasu spędzonego w sieci przez dzieci, ale i dorosłych, może prowadzić także do problemów z koncentracją, wzrostu agresji i spadku samooceny. Przeglądanie wyidealizowanych treści na TikToku ma negatywny wpływ na zdrowie psychiczne - szczególnie u młodych osób. W przypadku Albanii sytuacja dotycząca tej aplikacji osiągnęła punkt krytyczny po tragicznej śmierci 14-latka. Dramat, który wstrząsnął krajem W listopadzie doszło do wstrząsającego incydentu – 14-letni uczeń został śmiertelnie dźgnięty nożem przez swojego szkolnego kolegę. Jak donosi Reuters, do tej tragicznej sytuacji doprowadziła kłótnia, która rozpoczęła się w mediach społecznościowych. Sprawa nabrała jeszcze większego rozgłosu, gdy na TikToku zaczęły pojawiać się filmy innych dzieci związane z tym dramatycznym zdarzeniem. Ta eskalacja przemocy w przestrzeni cyfrowej i jej tragiczne skutki w realnym świecie stały się bezpośrednim impulsem do podjęcia radykalnych kroków przez albański rząd. Premier Edi Rama podczas spotkania z rodzicami i nauczycielami stwierdził: „Na jeden rok całkowicie wyłączymy TikToka. W Albanii nie będzie TikToka dla nikogo”. Zdaniem Ramy to właśnie media społecznościowe, a w szczególności TikTok, są odpowiedzialne za podsycanie przemocy wśród młodzieży. Problemem dzisiaj nie są nasze dzieci, problemem jesteśmy my, nasze społeczeństwo, problemem obecnie jest TikTok i wszystkie inne (media społecznościowe - red.), które biorą nasze dzieci jako zakładników. – powiedział premier. Decyzja ta wywołała mieszane reakcje zarówno w samej Albanii, jak i na arenie międzynarodowej, ale stała się początkiem dyskusji na temat regulacji social mediów w Europie. To jednak nie pierwszy kraj, który zdecydował się na tak radykalny krok. Australia wprowadziła w listopadzie całkowity zakaz korzystania z mediów społecznościowych przez dzieci poniżej 16 roku życia. Do podobnego kroku szykują się również Stany Zjednoczone. Co ciekawe, TikTok jest całkowicie zakazany w Chinach, a to właśnie tam narodziła się ta platforma. Na czym polega digital detox? Proste sposoby, żeby odzyskać kontrolę nad czasem spędzonym przed ekranem
Na czym polega digital detox? Proste sposoby, żeby odzyskać kontrolę nad czasem spędzonym przed ekranem
Nauka potwierdza to, co wszyscy odczuwamy po sesji doomscrollowania: zbyt dużo czasu spędzonego przed ekranem sieje spustoszenie w zdrowiu psychicznym, koncentracji, a nawet poczuciu własnej wartości. Jak z tym walczyć? Proste: robiąc sobie świadomą przerwę od ekranów, czyli digital detox. Na czym polega?
Jeśli kiedykolwiek zastanawiałaś się, dlaczego sięgnięcie po niedokończoną książkę jest męczarnią, a przeglądanie TikToka w nieskończoność to nic trudnego, oto odpowiedź - ekrany dają nam krótkie, powierzchowne przypływy przyjemności, które nie wymagają wysiłku, w przeciwieństwie do czynności takich jak czytanie czy robótki ręczne. Badania opublikowane w 2019 r. na łamach International Journal of Mental Health and Addiction wykazały, że „nadmierne” spędzanie czasu przed ekranem - czyli, według ich definicji, od dwóch do trzech godzin dziennie - może prowadzić do pogorszenia funkcji poznawczych, zmniejszenia zdolności uczenia się i pogorszenia objawów zdrowia psychicznego. Biorąc pod uwagę, że przeciętny dorosły Polak spędza 6 godzin i 44 minuty na scrollowaniu, wielu z nas dawno przekroczyło to, co uważa się za „nadmierne”. Efekty? Osłabiona zdolność do cieszenia się aktywnościami offline, niższa samoocena, a nawet coś, co nazywa się anhedonią - czyli utrata chęci do hobby, które kiedyś przynosiło ci radość, jak zauważono w badaniu opublikowanym w 2016 roku w czasopiśmie Computers in Human Behavior. Krok pierwszy: Łagodny detoks Zacznij powoli. Spróbuj ograniczyć korzystanie z telefonu w określonych obszarach lub godzinach: żadnych ekranów podczas posiłków, przed snem lub w łazience (kto nigdy nie skrolował TikToka w toalecie, niech pierwszy rzuci kamieniem). Uniezależnij się od telefonu, przechodząc na tryb analogowy kiedy tylko możesz. Zamień Kindle na papierową książkę, używaj fizycznego notatnika zamiast aplikacji Notatki lub zainwestuj w stary, dobry budzik, aby trzymać telefon z dala od sypialni. Według badań przeprowadzonych w 2020 roku przez American University of Beirut, cyfrowy detoks może poprawić jakość snu, zmniejszyć niepokój i poprawić ogólny nastrój - to doskonała zachęta do trzymania telefonu poza zasięgiem ręki w nocy. Krok drugi: Reset dla średniozaawansowanych Usuń lub ukryj niepotrzebne aplikacje, zwłaszcza te, które otwierasz jedynie z przyzwyczajenia. Zastąp pasywne przewijanie interaktywnymi czynnościami offline, żeby zająć czymś ręce: odkurz ten w połowie ukończony projekt DIY lub zajmij się gotowaniem skomplikowanego dania. Zaplanuj sobie przerwy od ekranu w ciągu dnia, na przykład podczas przerwy na lunch lub po godzinie 20:00. Krok trzeci: Ekstremalny odwyk Chcesz wejść na wyższy poziom? Przejdź na pełen cyfrowy detoks, całkowicie wyłączając urządzenia na ustalony czas - niezależnie od tego, czy jest to dzień, weekend, czy cały tydzień. To oznacza zero e-maili, mediów społecznościowych i Netflixa. Dla nieco mniej wymagającego podejścia, ściągnij aplikacje takie jak Freedom lub Stay Focused, które blokują określone strony internetowe lub aplikacje w określonych godzinach. Jeśli poczujesz się na siłach, ogranicz swój telefon do niezbędnego minimum: połączeń, SMS-ów i map. Dlaczego warto zrobić digital detox? Pierwsze dni detoksu mogą wydawać się niekomfortowe, nudne lub wręcz irytujące. Będziesz sięgać po telefon z przyzwyczajenia, tylko po to, by przypomnieć sobie, że nie taki jest plan. Ale kiedy frustracja minie, zauważysz korzyści: lepsze skupienie, głębszy sen i nową radość czerpaną z życia offline. Jak wskazuje International Journal of Mental Health and Addiction, nasze urządzenia kradną coś więcej niż tylko czas - podkopują nasze samopoczucie psychiczne. Odsuwając się choćby tymczasowo, odzyskujesz nie tylko cenne godziny, ale i przestrzeń do odkrycia na nowo tego, co naprawdę sprawia ci przyjemność.
“Soft launch” to nowy związkowy trend na Instagramie. Prawdopodobnie to robisz, a nawet o tym nie wiesz
Ten nieco tajemniczy trend z social mediów ostatnio zdobywa dużą popularność. O co chodzi z “soft launch”, jak ten termin ma się do związków i dlaczego coraz więcej osób chętnie z niego korzysta? Bierzemy na warsztat związkowy trend “soft launch” i rozkładamy go na czynniki pierwsze.
W tym artykule: Czym jest “soft launch”? Co “soft launch” świadczy o związku? Czym jest “soft launch”? Nowa era randkowania, która nadeszła wraz z mediami społecznościowymi, ukuła całkiem nowe pojęcia, a “soft launch” jest jednym z nich. Ten termin nie ma nic wspólnego z marketingiem, chociaż jeszcze do niedawna był stosowany głównie przez marketerów w kontekście wprowadzania na rynek nowego produktu i/lub usługi. “Soft launch” to nic innego jak przedstawienie na Instagramie nowego partnera lub partnerki, ale bez podawania szczegółów. Co to znaczy? Na pewno każdemu, kto jest aktywny w mediach społecznościowych, zdarzyło się podczas przeglądania stories’ów na Instagramie trafić na zdjęcie znajomego, który trzyma kogoś za rękę. Nie wiadomo, do kogo należy dłoń, ale ogólny klimat jest dość romantyczny i sugeruje randkę. Właśnie tak wygląda “soft launch” na Instagramie. To poinformowanie swoich obserwatorów, że z kimś się spotykasz, ale bez podawania szczegółów. Fotografie splecionych dłoni, fragment ramienia, nogi lub innej części ciała to zdjęcia, które coraz częściej publikowane są w social mediach. Wynika z nich jasno, że budujesz z kimś relację, ale nie wiadomo, kim jest ta osoba ze względu na brak widoczności twarzy i oznaczeń profilu. “Soft launch” dla wielu osób, korzystających z mediów społecznościowych, jest dość intuicyjne. Propagatorami tego związkowego trendu jest oczywiście generacja Z, dla której social media są naturalną i nieodłączną częścią życia. Dla tych, którzy potrzebują instrukcji “soft launch”, powstało już wiele tutoriali na TikToku. Pod tym hasłem znajdziecie m.in. wideo Jenny Fisher, która na co dzień jest specjalistką ds. marketingu cyfrowego. TikTokerka radzi kobietom, aby wrzuciły zdjęcie swojej randki bez twarzy, oznaczając jedynie miejsce, w którym właśnie się znajdują, z kolei mężczyznom rekomenduje oznaczenie partnerki lub partnera jako fotografa zdjęcia, opublikowanego na Instagramie. Trend "lazy girl job" gloryfikuje brak ambicji? Pokolenie Z nie wiąże swojego poczucia wartości z prestiżową karierą, woli rozwijać hobby Co “soft launch” świadczy o związku? Z tej opcji chętnie korzystają gwiazdy, które z jednej strony chcą zachować swoją prywatność, ale pragną również ogłosić to, że są w związku. Z drugiej strony to łatwy sposób na podsycenie spekulacji na temat domniemanej relacji i wzbudzenie zazdrości, co także może stanowić motywację do “soft launchu” na Instagramie. Jednak o wiele zdrowszym motywatorem jest po prostu zachowanie naturalnej dynamiki relacji i zatrzymanie prywatnych oraz intymnych kadrów tylko dla siebie i swojego partnera lub partnerki. Niektórzy mogą odbierać to za chęć zwrócenia uwagi, ale jeśli przyjąć to, że na Instagramie dzielimy się po prostu obrazkami z codziennego życia, “soft launch” zdecydowanie ma sens.
Być czy nie być w social mediach? Czy jeśli z nich znikniemy, to realny świat o nas zapomni?
Targowisko próżności, zbiorowa halucynacja czy niezbędnik? Obecność w social mediach to coraz rzadziej kwestia wolnej woli, a coraz częściej – zawodowy przymus. Na minus: utrata spokoju, czasu, bycie „tam” zamiast „tu i teraz”. a to dopiero początek.
W tym artykule: Życie w sieci: prawda czy zbiorowa halucynacja? Co może przynieść detoks od aktywności online? Co dotknie, to zepsuje - wielkie rozstania i powroty z siecią Skazani na "sociale" Czego oczekujesz od social mediów? Social media - targowisko próżności? Czy w sieci udajemy kogoś, kim nie jesteśmy? Ryzykowna gra: zyski i straty Życie w sieci: prawda czy zbiorowa halucynacja? Zwiedzając miasto, nagrywasz krótkie filmiki, co chwila pstrykasz zdjęcia, np. kotka siedzącego w piwnicznym oknie lub kubka kawy, który trzymasz w dłoni opatulonej wełnianą rękawiczką, i nie ściska cię w żołądku na myśl, że musisz zrobić seflie? Gratulacje, jesteś instagramowym zwierzęciem, a hashtagi, stories, rolki i live’y to twoje naturalne środowisko. Co, jeśli jednak uznałaś, że życie toczy się tu i teraz, a wszystko, co się dzieje w socialach, to zbiorowa halucynacja, w której nie masz zamiaru uczestniczyć? Także gratulacje. Omija cię tsunami bodźców – fotek nad hotelowym basenem, śmiesznych filmików z pandą (chociaż te bywają naprawdę słodkie) i hipnotyzujących tutoriali, jak za pomocą sznurka namalować zachód słońca. Gorzej, jeśli stoisz w rozkroku. Scrollując Instagram kilka razy dziennie, dręczy cię pytanie: „Co ja tu robię?”. A może zorientowałaś się, że twoi znajomi z Facebooka zaczynają wpisy od boomerskiego „heja” i poza nostalgicznym utyskiwaniem właściwie nie macie o czym rozmawiać? Mimo to nadal wrzucasz zdjęcia pierwszego śniegu i dajesz się wciągnąć w jałowe dyskusje o tym, czy pies sąsiada powinien chodzić na smyczy. A wszystko po to, żeby ktoś polubił (czytaj: docenił) twoją elokwencję, pasję, urodę. Być albo nie być w social mediach (w skrócie SM) – coraz więcej osób zadaje sobie pytanie, przesuwając palcem po ekranach smartfonów, które już dawno przestały jedynie dostarczać odprężającej rozrywki, być albumem zdjęć z wakacji czy narzędziem do poznawania ludzi. Dziś to wielkie targowisko (także próżności), na którym każdy handluje czym popadnie i żeby znaleźć perełkę, trzeba się przekopać przez tony śmieci. Co może przynieść detoks od aktywności online? Jednak z jakiegoś powodu już trzy czwarte populacji korzysta z SM. Według raportu „Digital 2022” ponad 27 milionów Polaków spędza w nich średnio 1 godzinę i 49 minut dziennie. Czy wszyscy to lubią? Nie wiemy. Doktor Jeff Lambert, brytyjski psycholog zdrowia, podczas eksperymentu podzielił badanych na dwie grupy, z czego jedna zrobiła tygodniowy detoks od aktywności online. Wyszło na to, że już po tak krótkim czasie zauważyli lepsze samopoczucie, łagodniejszy nastrój, mniejszy poziom lęku i stresu niż ci, którzy nie robili przerwy. Naukowcy od dawna alarmują, że nadużywanie smartfonu grozi FOMO (fear of missing out, czyli strach przed tym, co nas omija) lub depresją. A cyberhejt, który wielu z nas spotka w sieci, umie poturbować poczucie wartości nawet najtwardszej instagramerki. W każdym razie może warto zaryzykować, skoro wirtualne zasięgi przekładają się na realia życia? Ci, których widać w socialach, dostają lepsze propozycje pracy, łatwiej im wypłynąć z własnym projektem, a często mają wyższą pozycję w gronie znajomych. Według raportu „Cyfrowy kompas na 2030 rok: europejska droga w cyfrowej dekadzie” przyszłość marketingu i sprzedaży będzie w dużym stopniu zależała od aktywności w kanałach społecznościowych. Czy zatem prawdą jest, że jeśli znikniemy z SM, to realny świat o nas zapomni? Co dotknie, to zepsuje - wielkie rozstania i powroty z siecią Na to pytanie nie potrafią jednoznacznie odpowiedzieć nawet ci, którzy swoją karierę zawdzięczają lajkom i followersom. Instaświatek wstrzymał oddech, gdy piosenkarka Dua Lipa ogłosiła, że radykalnie ogranicza aktywność w socialach, bo chce chronić swoje zdrowie psychiczne. Polskich celebrytów dopadają podobne rozterki. Niektórzy, tak jak Margaret, z dnia na dzień bez pożegnania wyprowadzają się i porzucają konta. Nikt nie wie, kiedy i czy w ogóle wrócą. Inni – jak Michał Piróg – tłumaczą się fanom ze swojej decyzji: „Trochę wyluzowałem ostatnio z social mediami, bo… kiedyś to było fajne, przyjemne i – jak zwykle, kiedy człowiek masowo do czegoś się dotknie – to oczywiście to zepsuje...”. Dla kolejnych zerwanie z instagramowym życiem jest co najmniej tak trudne jak rzucenie palenia. „Przyszła taka chwila, że muszę się na jakiś czas pożegnać... (...) będę próbowała odnaleźć spokój i harmonię” – kilka miesięcy temu napisała na Instagramie Anna Wendzikowska, ale już po kilku dniach wróciła, serwując kolejną partię bajecznych zdjęć z podróży. Oczywiście można też nigdy nie sięgać po to narzędzie, jak niektóre hollywoodzkie gwiazdy – Angelina Jolie, George Clooney czy Scarlett Johansson, która mówi, że nie ma nic, czego chciałaby mniej niż dzielenia się swoim prywatnym życiem. Ale kto w dzisiejszych czasach może sobie na to pozwolić? Skazani na "sociale" Trudno nie zauważyć, że na własne życzenie staliśmy się zakładnikami rozpędzonej machiny. Jeśli zależy nam na tym, by jak najwięcej osób zobaczyło, co umiemy, jesteśmy skazani na sociale. Gdy Paula Pelczyk-Mokosa rok temu założyła Wegestradę – zaczęła gotować i sprzedawać ekologiczne wegańskie dania w słoikach, jedno wiedziała na pewno: nie rozkręci biznesu bez popularności w sieci. – Nie miałam pojęcia, jak się za to zabrać. Słyszałam plotki, że Facebook, na którym już miałam konto, się kończy, więc próbowałam zainstalować Instagram na komputerze. Młodsi członkowie rodziny patrzyli na te nieudolne próby z zażenowaniem – wspomina. Dlatego zaczęła czytać e-booki, oglądać tutoriale, obserwować konta tych, którzy znają się na rzeczy. Wrzucała zdjęcia i masowo dodawała hashtagi, ale followersów ani klientów nie przybywało. Za to rosła frustracja. Nie rozumiała tego świata, przeszkadzał jej mentalny ekshibicjonizm. – Kogo obchodzi, że jem śniadanie, idę pobiegać albo kupiłam nową sukienkę? Nie chciałam zaśmiecać przestrzeni sobą. Wyczytała, że jeśli chce „robić zasięgi”, musi regularnie zamieszczać kontent. Planować swoją siatkę zdjęć i dbać o to, żeby były w jednej tonacji kolorystycznej, używać odpowiednich filtrów, wrzucać stories, tworzyć rolki i śledzić statystyki, by nadążać za zmieniającym się algorytmem. – To praca na cały etat! Trzeba mieć wiedzę z pogranicza IT, matematyki, marketingu i sprowadzić ją do poziomu odbiorcy. Ja jestem biolożką z wykształcenia i wegekucharką z zamiłowania. Nie muszę ani nie chcę się znać na wszystkim – podsumowuje. Czego oczekujesz od social mediów? Anna Kiedrzyńska-Tui, kulturoznawczyni na Uniwersytecie SWPS, założycielka i prezeska agencji Propsy PR, która m.in. opracowuje internetową strategię marki dla klientów, poleca odpowiedzieć sobie na z pozoru banalne pytanie: „Czego oczekujesz od social mediów?”. – To tylko narzędzie i to od nas zależy, jak je wykorzystamy. Można nim coś zreperować albo coś zepsuć – tłumaczy. Jedno jest pewne: jeśli chcesz zyskać popularność, nie wystarczy jedynie wrzucić zdjęcia swojego psa czy obiadu. Liczy się wartościowy i unikatowy kontent, sprofilowany pod określoną grupę docelową. – Im więcej czasu, pracy i pieniędzy (na sesje zdjęciowe, profesjonalne grafiki i płatne posty) włożysz w prowadzenie konta, tym efekt będzie lepszy – tłumaczy. Ale czy warto? Na to nie ma gotowej odpowiedzi. – Trzeba policzyć bilans zysków i strat. Zważyć, czy zaangażowanie się opłaca, czy właśnie tu znajdziemy ludzi, do których chcemy dotrzeć, i czy to wpisuje się w nasz system wartości – radzi. Właśnie przed takim dylematem stanęła mecenas Izabela Lech, gdy po 10 latach pracy zdecydowała się odejść z kancelarii i otworzyć ze wspólniczkami własną spółkę Synergia Adwokaci. Do tej pory nie korzystała z social mediów, bo – jak twierdzi – szkoda jej było na to czasu, ale w obliczu nowych zawodowych wyzwań rozważała zmianę. – Zgodnie z Kodeksem etyki adwokackiej nie możemy reklamować swoich usług. Ale wielu kolegów i koleżanek z palestry omija ten zapis, udzielając się w mediach społecznościowych. To nowoczesny i – jak sądzę – skuteczny sposób, żeby zaistnieć w świadomości dużej grupy odbiorców i zdobyć nowych klientów – mówi mecenas Lech. Pod hashtagami #adwokat, #prawo, #kancelaria, #temida kryją się dziesiątki prawników, którzy polecają swoje usługi pod postacią filmików z poradą prawną, komentarza eksperckiego dotyczącego głośnej sprawy czy wreszcie śmiesznego wideo na TikToku, na którym tańczą w todze. – Z jednej strony przeraża mnie, że z zawodu zaufania publicznego, który powinna cechować transparentność i profesjonalizm, robimy tanią rozrywkę. Z drugiej – takie czasy. Młodzież marzy o tym, żeby zostać influencerem, a nie prawnikiem. A na socialach udzielają się lekarze, naukowcy i ratownicy medyczni. Dlaczego miałoby zabraknąć adwokatów? – zastanawia się. Ostatecznie po burzliwej dyskusji prawniczki założyły konto na Facebooku, który uznały za mniej obrazkowe medium. Social media - targowisko próżności? O tym, jak skomplikowane struktury algorytmów mogą wpływać na decyzje ludzi, pisze filozof i publicysta Tomasz Stawiszyński w swojej najnowszej książce „Reguły na czas chaosu”. Daje tam 11 rad, jak przetrwać w coraz bardziej chaotycznym i niespokojnym świecie. Punkt drugi brzmi: ogranicz używanie mediów społecznościowych. Dlaczego? Bo to jeden wielki eksperyment psychologiczny, w którym wszyscy uczestniczymy, choć nikt nas o tym nie poinformował. Stawiszyński przypomina to, co powinniśmy już dawno przyswoić z dokumentu „Social dilemma” na Netfliksie – że całe rzesze specjalistów zatrudnianych przez cyfrowe korporacje pracują nad tym, by osiągnąć cel. Jaki? „Postępujący w świadomości użytkowników zanik różnicy między rzeczywistością a nierzeczywistością, prawdą a fikcją, informacją rzetelną a nierzetelną”. I że prawda już dawno nikogo nie interesuje. Z tą tezą zgadza się Milena, dziennikarka i autorka książek, która twierdzi, że do prowadzenia sociali została po prostu zmuszona. Nie podaje prawdziwego imienia, boi się zawodowych konsekwencji. Już kilka lat temu dział marketingu, a za nim redaktor naczelny jednego z magazynów, w którym publikowała, nastraszył dziennikarzy, że jeśli nie będą wrzucać zajawek artykułów do przynajmniej dwóch kanałów (przy okazji nachalnie promując pismo), mogą zapomnieć o kolejnych zleceniach. A więc udzielała się na Twitterze, publikowała na Facebooku zdjęcia swoich tekstów. I za każdym razem czuła zawstydzenie. Bo co to za dziennikarz, który sam się chwali swoją pracą? W zeszłym roku, gdy podpisywała umowę na kolejną książkę, wydawca zapytał mimochodem, ilu ma followersów. Zgodnie z prawdą odpowiedziała, że nie założyła konta na Instagramie. Spotkało ją wymowne milczenie i uniesiona brew. – Zrozumiałam, że nie mogę być dinozaurem i jeśli chcę lepiej sprzedawać książki, brać udział w debacie publicznej i dostawać kolejne zlecenia, muszę przełamać niechęć, wyzbyć się niemodnej skromności i zacząć budować markę osobistą. Inaczej nikt nie wpadnie na mój trop i nie dowie się, co potrafię – opowiada. Czy w sieci udajemy kogoś, kim nie jesteśmy? – Przez ponad dekadę broniłem mediów społecznościowych – mówi Nick Bilton w filmie produkcji HBO „Podróbki sławy” („Fake Famous”). Jako dziennikarz „The New York Times” i „Vanity Fair” zajmował się wpływem technologii na społeczeństwo. – Dziś, kiedy cztery miliardy osób spędza 100 miliardów godzin na Facebooku, Instagramie i Twitterze, uświadomiłem sobie, że owe platformy wywołały ogromne skutki uboczne, z których najgorsza jest obsesja sławy – tłumaczy swój eksperyment społeczny dotyczący branży influencerskiej. Wraz z ekipą specjalistów przeprowadzili casting, a potem wybrali kilkoro młodych ludzi, którzy marzyli o sławie w social mediach, ale do tej pory nie umieli jej zdobyć. A potem użyli wszelkich dostępnych narzędzi i sztuczek, żeby zrobić z nich gwiazdy Instagrama. Nie spojlerując filmu, nie każdemu z bohaterów się to udało. Przed sukcesem (o ile definiować go jako sztucznie pompowaną popularność) powstrzymały ich nie algorytmy czy przychylność obserwujących, ale psychiczne ograniczenia. Niektórzy na własnej skórze przekonali się, że sława zdobyta wbrew wartościom jest nieznośnie gorzka. Bo tak smakuje udawanie kogoś, kim się nie jest. Ryzykowna gra: zyski i straty A jak z rozterkami poradziły sobie bohaterki tego tekstu? Paula postanowiła zainwestować w rozwój Wegestrady i oddała prowadzenie konta w ręce specjalistów od mediów społecznościowych. – Zdecydowałam, że gram w tę grę, bo to niesie realny zysk. Teraz przynajmniej znam jej reguły – kwituje. Zamiast tracić czas na coś, co w gruncie rzeczy jej nie interesuje, woli wkładać energię w to, co dla niej ważne, czyli w gotowanie. Dostała opasły skrypt z rozpisanym planem postów na kolejne miesiące, gamą dominujących kolorów i terminami sesji, dlatego w październiku gotowała śledzie z boczniaków na Wigilię. Niestety, już nie może na profilu zamieszczać zdjęć psów do adopcji (chociaż prowadzi dom tymczasowy i angażuje się w pomoc schroniskom), bo psi dramat nie pasuje do radości jedzenia. – Na pierwszym spotkaniu spytano mnie, jaka chcę być. Nie – jaka jestem, ale jak chcę, żeby ludzie mnie postrzegali. Wtedy zrozumiałam, że promując markę osobistą, nie wystarczy, a może nawet nie wolno, być sobą. Tylko z góry zaplanowanym produktem sprzedażowym, konsekwentnie wciskanym w ramy trendów, których wymaga od ciebie bezduszny algorytm. Na facebookowym wallu kancelarii Synergia Adwokaci ostatecznie pojawił się tylko jeden post, który zyskał lajka: logo i dane kontaktowe. – Nie mogłyśmy się przełamać. Etykę zawodową cenimy bardziej niż komercyjne pokusy. Zależy nam na tym, żeby klienci byli profesjonalnie zaopiekowani. Nie zastanawiali się, czy ich pełnomocnik, zamiast pisać apelacje czy pozew, traci czas na wygłupy i własną próżność – uważa Izabela Lech. Jej zdaniem stara dobra poczta pantoflowa to najlepsza reklama, bo Synergia ma pracy po uszy. – To daje powody, by wierzyć, że w każdych okolicznościach wysokie standardy i rzetelna praca się obronią – podsumowuje. Milena, która jest niezłą dziennikarką, pogodziła się z tym, że jej instagramowe ciasto smakuje przeciętnie. Może dlatego, że zmusza się jedynie do wrzucania zdjęć artykułów i filmików, na których kartkuje gazetę? Followersów od tego nie przybywa, od roku obserwuje ją 250 osób. – Zawarłam z sobą umowę, że nie wrzucę nic, co naruszałoby moją przestrzeń osobistą – zdjęć dzieci, partnera ani selfie z siłowni. No, może czasem jakiś widoczek z górskiej wędrówki – mówi. Zdaniem Kiedrzyńskiej-Tui dyskusja o tym, czy warto być w SM, jest na wyrost. – Doceńmy, że mamy wybór. To trochę jak z tortem – możemy nauczyć się piec go sami, ale potrzeba wiele czasu, jajek i mąki, zanim biszkopt wyjdzie idealny. Możemy też kupić pyszny i piękny w cukierni, ale to będzie kosztowało. Ostatecznie możemy też odmówić i nie jeść tortu wcale. Na dłuższą metę nie warto udawać, że lubimy coś, co nam nie smakuje. Dlatego zamiast z rozpędu częstować się wszystkim po trochu tylko dlatego, że inni tak robią, lepiej się zastanowić: na co właściwie mam ochotę?
Czy pewność siebie i TikTok mają ze sobą coś wspólnego? #Tubegirl udowadnia, że tak
Jej sposób na nagrywanie TikToków stał się najnowszym viralem. Za trendem #tubegirl, który stworzyła pewna mieszkanka Londynu podążyło miliony dziewczyn na całym świecie. Kim jest Sabrina Bahsoon?
Sabrina Bahsoon stoi za stworzeniem trendu, który aktualnie bije rekordy popularności na TikToku. Tube Girl, bo tak jest nazywana przez innych internautów rozpoczęła lawinę charakterystycznie nagrywanych filmików. Virale, który tworzy osiągnęły ponad 21 milionów wyświetleń, a pod hashtagiem #tubegirl zgromadziło się już 598 milinów filmików! Na czym polega ten trend? View oEmbed on the source website Jak zostać #TubeGirl? Jeśli zastanawiacie się, jak stworzyć TikToka, niczym Tube Girl mamy dla Was gotowy przepis. Wystarczy, że nastawicie obiektyw swojego aparatu w telefonie na ultraszerokokątny, czyli 0,5. Następnie energicznymi ruchami nagrywacie siebie imitując ustami tekst piosenki. Możecie zwyczajnie iść, tańczyć lub po prostu wygłupiać się. Te pierwsze nagrywane były w kolejce metra (i to przy innych pasażerach!), a dokładnie przy otwartym oknie - rozwiane włosy dodają efektu wow. Potem wystarczy opublikować wideo na platformie. Co ważne! Nagrywajcie swoje filmiki tylną kamerą - wtedy nie stracą na jakości. View oEmbed on the source website #TubeGirl. To nie tylko chwilowy trend Jak się okazuje, Sabrina nie tylko zapoczątkowała trend na specyficzną formę nagrywania filmików na TikToku. Wiele dziewczyn zainspirowanych jej odwagą do publicznego nagrywania (w metrze, na ulicy czy przystanku) również postanowiło przełamać swoje granice. TikTokerka wyzwoliła w swoich obserwatorkach ogromną pewność siebie. Pokazała im, że jeden filmik może dać ogromną siłę, w kwestii pokonania własnej nieśmiałości. Grono fanek #tubegirl stale się powiększa, co nie znaczy, że wszystkie z bacznych "uczennic" Sabriny kopiują jej sposób 1:1. Każda robi to w granicach swojej strefy komfortu. Jednak niezaprzeczalne jest to, że trend wyzwala w nich swobodę bycia sobą bez względu na to, co mówią inni. PS. Choć nazwa #tubegirl odnosi się do kobiet, panowie nie ustępują tak łatwo. Zobaczcie ich definicję #tubegirl. View oEmbed on the source website
Już nie wakacyjna “Tomato Girl”. Jesienią 2023 stery przejmuje „Gloomy girl”. Czym jest nowa viralowa estetyka?
Jeśli zastanawiacie się, co oprócz klasycznych trenczy, niezastąpionych kowbojek i wełnianych swetrów będą nosiły tej jesieni dziewczyny z branży fashion, to mamy dla was gotową odpowiedź. Mały spoiler: hot girl summer zamieniamy na sad girl autumn. Tym razem przedstawiamy wam gotycki styl w wersji soft, który na TikToku określany jest jako estetyka „Gloomy girl”.
Obsesja mediów społecznościowych, a właściwie ich użytkowników i użytkowniczek, na punkcie mikrotrendów wciąż nabiera tempa. W ostatnim czasie chętnie nosiłyśmy różowe ubrania inspirowane lalką Barbie, festiwalowe makijaże i stylizacje opierałyśmy na syreniej estetyce, a niemalże przez całe wakacje sięgałyśmy po białe sukienki z przewiewnego lnu, żakardowe koszule i plecione koszyczki, godnie nazywając się “Tomato Girls”. Przyszedł też czas na cichy, dyskretny luksus, inspirowany amerykańskimi filmami trend “Coastal Cowgirl”, a w ostatnim czasie na wakacyjnym piedestale stanął natomiast celebrujący codzienność koncept „Rat Girl Summer”. Mogłybyśmy tak jeszcze długo wymieniać, bo trendy w social mediach wyrastają jak grzyby po deszczu. À propos grzybów — czas przyjrzeć się nowej estetyce na jesień. Przygotujcie się na sporą dawkę klasycznej czerni. Przedstawiamy tajemniczy koncept „Gloomy girl”. Na czym polega jesienna estetyka “Gloomy girl”? W styczniu 2022 roku liczba filmów na TikToku z hasztagiem #2014tumblr miała 125,9 mln wyświetleń. Liczba ta w ciągu roku wzrosła ponad dwukrotnie, a obecnie wynosi ponad 488,4 milionów. To może oznaczać tylko jedno. Estetyka “smutnej dziewczyny” is back on track! Niektórzy “Gloomy girl” nazywają odrodzeniem trendu na bycie “smutną nastolatką”, który zdobył niemałą popularność w latach 2011-2014 i rozwijał się głównie za sprawą platformy Tumblr. Warto jednak zauważyć, że koncept powrócił, ale w odmiennej formie. Na początek kilka porównań. Estetyka balletcore wcale nie wymagała od nas trenowania baletu, trend na coastal cowgirl nie jest przeznaczony wyłącznie dla dziewczyn z wybrzeża, a wielbicielki barbiecore wcale nie muszą bawić się lalkami. Tak samo nowa-stara estetyka “Gloomy girl” nie powinna w żaden sposób nawiązywać do złego stanu zdrowia psychicznego. Tutaj chodzi przede wszystkim o styl ubierania się, dobór kolorów i fasonów na jesień. Ten trend, w przeciwieństwie do swojej nazwy, wcale nie musi być przygnębiający. Najmodniejsze buty na jesień i zimę 2023/2024. Lista 7 modeli, w które warto zainwestować w nowym sezonie [trendy] W tym sezonie nosimy już nie tylko czarne obcisłe jeansy i T-shirty z mrocznymi nadrukami. Aktualna “Gloomy girl” wybiera między innymi falbaniaste sukienki, kokardy, koszule i bluzki z dużymi kołnierzami czy bufiastymi rękawami. Dokładnie takie elementy pojawiały się na pokazach jesienno-zimowych kolekcji takich marek jak Zimmermann, Erdem czy Simone Rocha. Tajemnicze, wręcz teatralne sylwetki zostały zaprezentowane też na wybiegu Rodarte, Victoria Beckham pokazała romantyczne sukienki z postrzępionym dołem, a koronkowe sylwetki inspirowane garderobą Wednesday Adams widziałyśmy na pokazie marki Bora Aksu. Nie zabrakło też sukni skrojonej na miarę Morticii Adams — wypatrzyłyśmy ją na pokazie domu mody Alexander MacQueen, Nie tylko jesienno-zimowe pokazy przepełnione były koronkami, kokardami, czernią i inspirowanymi buduarem ubraniami w stylu dam dworu. Trend, w którym główną rolę odgrywają “ponure dziewczyny” dopiero rozkwita, ale zarówno w social mediach, jak i na ulicach światowych stolic mody widać już pierwsze nawiązania do #sadgirlautumn. Jak ubiera się „Gloomy girl”? Przepełniona melancholią, nostalgiczna, ale nie przygnębiająca — tak w kilku słowach opisałybyśmy typową stylizację “Gloomy girl”. W jej szafie zdecydowanie króluje czerń, dlatego nie skupia się bardzo na łączeniu kolorów. Zamiast tego eksperymentuje z materiałami, fasonami i wyjątkowymi wykończeniami, które nadają ubraniom charakteru. Weźmy na przykład koronkę, która jest nie tylko ozdobnym dodatkiem, a coraz częściej motywem przewodnim stylizacji. “Gloomy girl” nosi koronkowe spodnie, spódnice maxi i topy. W tym sezonie zakłada również, podobnie jak w 2014, sprane i poszarpane ubrania, ale chętnie sięga też po zatopione w czerni obszerne sukienki z bufiastymi rękawami czy koszule z dużymi kołnierzami. Równie charakterystycznym, co koronkowe topy i spódnice z kokardami, elementem garderoby “ponurej dziewczyny” są koszule nocne noszone jak sukienki w ciągu dnia, a także peleryny o różnych długościach, które możecie dowolnie narzucić na mniej lub bardziej formalne zestawy. Jak podkręcić mroczną stylizację “gloomy girl”? Oczywiście dodatkami. Świetnie sprawdzą się pierścienie z czarnymi kamieniami, kolczyki w kształcie kota albo kokardek czy naszyjniki w gotyckim stylu. Wyciągnijcie też z szafy loafersy na podwyższonej podeszwie, masywne Mary Jane albo po prostu skórzane (koniecznie czarne) botki. Styl nowoczesnej "Gloomy girl" jest mieszanką ciekawości, nostalgii oraz buntu z dodatkiem delikatności i romantyzmu. Można by powiedzieć, że jest to pewnego rodzaju nieco bardziej dziewczęcy gotyk niż ten, który znamy. “Ponure” outfity (najlepiej lekko wyblakłe, sprane, które wyglądają jakbyś właśnie wyciągnęła je z dna starej szafy) możecie kompletować na bazie ubrań z drugiej ręki, ale modnych propozycji nie brakuje też w aktualnych ofertach marek odzieżowych. Jeśli przemawia do was nowa estetyka “smutnej dziewczyny”, to koniecznie zerknijcie na naszą listę zakupów. Oto kilka elementów garderoby, które ma w szafie niejedna “Gloomy girl”. View Burdaffi on the source website
Najpopularniejsze hashtagi na Instagramie. Podpowiadamy, jakich hasztagów warto używać, aby zwiększyć zasięgi swojego profilu
Instagram wciąż jest na fali wznoszącej. Mimo popularności Tik Toka, nie zostawiliśmy platformy, która nauczyła nas estetyki i z wielu amatorów zrobiła fotografów. Bo jedno się nie zmienia - podstawą każdego instagramowego profilu są przede wszystkim ciekawe zdjęcia. Do niedawna równie ważne w budowaniu zasięgów były opisujące je hashtagi. Dziś algorytmy szaleją i nie wszystkie # pomagają - są takie, które zasięgom szkodzą. Jak ich używać, żeby rozwinąć swój profil i przyciągnąć jak najwięcej obserwujących? Sprawdzamy jakie są najpopularniejsze hashtagi na Instagramie i czym się kierować przy ich wyborze, by zwiększyć liczbę followersów.
Jak używać hashtagów na Instagramie? Instagram to nie tylko zwykły serwis społecznościowy do zamieszczania zdjęć, ale też potężne narzędzie marketingowe. Użytkownikami Instagrama są blogerzy, vlogerzy, celebryci, a także wiele firm, które chcą wypromować swoją markę i dotrzeć do jak największej liczby potencjalnych klientów. W budowaniu profilu na social mediach duże znaczenie mają hashtagi, które wykorzystywane są do organizowania treści. Hashtagi na insta to słowa lub całe zwroty (nieprzedzielone spacją) poprzedzone charakterystycznym znakiem #, który w języku angielskim nazywa się „hash”. U nas często określa się go „płotkiem”. Dzięki nim można łatwo przypisać zdjęcie do odpowiednich kategorii tematycznych. Hasztagi (lub hashtagi) pomagają też użytkownikom Facebooka na odnalezienie profilu na Instagramie. Wykorzystywane są nie tylko na Instagramie, ale też w innych mediach społecznościowych. Za ich pomocą można dotrzeć do konkretnej grupy odbiorców (np. osób z twojej branży), zwiększyć swoją widoczność, ale też wyszukiwać konkretny kontent np. podróżniczy. Jeżeli zależy ci na tym by dotrzeć do szerokiego grona Najpopularniejsze hashtagi na Instagramie w Polsce Popularne hashtagi to takie, które zdobywają największe zaangażowanie - polubienia, udostępnienia, zapisania, komentarze czy odwiedziny profilu, w jak najkrótszym czasie od opublikowania. Wśród najpopularniejszych hashtagów 2023 roku w Polsce znalazły się m.in. #polishgirl #poland #mama #polishboy #polska #warszawa #wakacje #polishwoman #polskadziewczyna #instamama#dom #pies #kot #katowice #krakow #wycieczka #auto #makijaż #bieganie #paznokcie #lato Najlepsze hashtagi na IG Najpopularniejsze hashtagi, to najczęściej pojedyncze słowa o bardzo szerokim znaczeniu. Często związane są one z uczuciami, zainteresowaniami, stylem życia, jedzeniem, wakacjami, zwierzętami itp. Wysokie miejsca zajmują zazwyczaj takie słowa jak np.: #fashion, #family, #inspiration, #home, #party, #girl, #cat, #style, #travel, #music. Zastosowanie któregoś z nich daje praktycznie stuprocentową gwarancję zwiększenia liczby nowych followersów twojego profilu, oczywiście pod warunkiem, że wybrany hashtag odpowiada tematyce zdjęcia. W poszukiwaniu najpopularniejszych hashtagów można skorzystać z wyszukiwarki Instagrama, lub różnych specjalnie w tym celu stworzonych aplikacji, które podpowiadają gotowe rozwiązania. Dzięki temu można łatwo podejrzeć aktualne trendy i wykorzystać znalezione propozycje, jeśli tylko pasują do naszej publikacji. Korzystanie z zewnętrznych wyszukiwarek tagów ułatwia zrozumienie algorytmu instagram, który stale się zmienia. Jak działają hashtagi i jak zwiększają zasięg postów na Insta? Odpowiednio dobrane hashtagi, to podstawa budowania zasięgów na Instagramie. To właśnie dzięki nim, użytkownicy mogą znaleźć nasze fotografie. Po wpisaniu w wyszukiwarkę danej frazy, wyświetlają się związane z nią zdjęcia. Im wyżej w tym rankingu znajdzie się nasza fotografia, tym większą szansę mamy na to, że kogoś ona zainteresuje. Hashtag jest też rodzajem linku, w który można kliknąć. Otrzymujemy wtedy dostęp do wszystkich treści, które zostały nim oznaczone. Wybierając najpopularniejsze z hashtagi, zwiększamy prawdopodobieństwo, że nasz post wyświetli się w wynikach wyszukiwania większej liczbie odbiorców. Bardziej złożone i unikatowe frazy powodują natomiast wyselekcjonowanie konkretnych odbiorców, co pozwala lepiej trafić do odpowiedniej grupy docelowej zainteresowanej konkretną tematyką. Zazwyczaj do większej ilości osób dotrzemy wybierając hashtagi po angielsku, jednak jeśli celujemy w odbiorców mówiących po polsku, możemy ograniczyć się do tego języka. Choć hashtagi są tak ważne w budowaniu zaangażowania na Instagramie, trzeba jednak pamiętać, że nie ma jednego sprawdzonego przepisu na ich stosowanie, który sprawdziłby się u wszystkich. Każdy profil jest inny, ma inną tematykę i odbiorców w różnym wieku, różnej płci, mieszkających w różnych miejscach. Dlatego też zwiększenie zasięgów na Instagramie poprzez hashtagi, często wymaga szczegółowej analizy i przygotowania odpowiedniej strategii. Wielu rzeczy w tym temacie uczymy się po prostu testując różne rozwiązania. Co więcej - Instagram zmienia algorytmy i strategia dotycząca hasztagów, która sprawdzała się miesiąc temu, dziś może już nie być aktualna. Niektóre hasztagi mogą też mieć negatywny wpływ na zasięgi - zdarza się tak, gdy niektóre znaczniki były przez społeczność używane w nieodpowiednich kontekstach i służyły manipulacjom czy marketingowym nadużyciom. Hashtagi - czym kierować się przy ich wyborze? Pod jednym zdjęciem można umieścić maksymalnie 30 hashtagów. I choć wydawać by się mogło, że im więcej tym lepiej, eksperci od mediów społecznościowych zwracają uwagę, że nie zawsze takie podejście się sprawdza. Jeśli stawiamy na jakość naszego konta, dużo bardziej profesjonalnie będzie wyglądać post, w którym wykorzystamy 5-7 hashtagów. Jeśli starannie je dobierzemy mogą okazać się równie skuteczne. Takie przejrzyste, opisane w przemyślany, a zarazem trafny sposób posty, robią znacznie lepsze wrażenie na odbiorcach niż masowe dodawanie hashtagów, które wielu osobom kojarzy się z nachalnym marketingiem. Kluczowe jest, żeby wybierane przez nas hashtagi pasowały do kategorii, w którą wpisuje się zdjęcie. Można też posługiwać się nazwą marki, którą chce się wypromować, a w przypadku kiedy prowadzimy firmę w danym miejscu, warto aby w hashtagu znalazła się też lokalizacja. Dobrze jest sprawdzić, które hashtagi są obecnie najpopularniejsze i wybrać z nich te, które najlepiej nam pasują, jednak nie należy robić nic na siłę, jeśli nie są one spójne z tematyką fotografii. Zazwyczaj wystarczą 1-2 popularne hashatagi, które z reguły są bardzo ogólne, w pozostałych lepiej zastosować bardziej szczegółowe opisy. Im bardziej różnorodne hashtagi, tym lepiej. Nie trzeba się bać stosowania nowych i oryginalnych pomysłów, ponieważ dzięki temu można docierać do zupełnie nowych odbiorców. Używanie ciągle tych samych hashtagów, powoduje, że trafiamy wciąż do tych samych osób, które znają nas już z innych publikacji. Hashtagi zakazane - dlaczego trzeba ich unikać? Tematem równie istotnym jak najpopularniejsze hashtagi na Instagram, są też takie, których trzeba unikać. Jest to bardzo ważne, ponieważ użycie któregoś z nich może mieć fatalne skutki dla naszego profilu. Jeśli swoim koncie zauważymy nagły spadek zasięgów, warto sprawdzić, czy przypadkiem nie używamy zakazanych słów. Zakazane hashtagi działają jak wirus i wystarczy jeden, żeby zainfekować pozostałe posty. Może to skutkować zbanowaniem profilu lub obcięciem zasięgów. Na zakazanej liście Instagrama lądują słowa, które zostały zablokowane przez serwis. Przyczyny tej blokady mogą być różne - nawiązania do pornografii lub przemocy, używanie języka nienawiści, a także ich nadmierne wykorzystywanie do oznaczania postów o zupełnie innej tematyce. Czasem można się zdziwić, ponieważ zakazane mogą okazać się całkiem zwyczajne i z pozoru niewinne słowa, które jeszcze niedawno cieszyły się dużą popularnością. Lista zakazanych hashtagów sięga kilkudziesięciu tysięcy słów, a serwis nie podaje przyczyn ich zablokowania, dlatego też przed dodaniem każdego hashtagu najlepiej go sprawdzić. Aby to zrobić, wystarczy po prostu wpisać go w wyszukiwarkę. Jeśli się w niej nie pojawi, będzie to dla nas sygnał, że jest zakazany i lepiej z niego zrezygnować.