Horoskop słowiański. Jaki jest twój znak zodiaku według naszych przodków?
Czy znasz swój słowiański znak zodiaku? Nasi przodkowie wierzyli w bóstwa rządzące żywiołami natury. Siły wyższe, które miały w opiece ich plony, ognisko domowe, zdrowie i dobrobyt. Horoskop Słowian bardziej niż na gwiazdach opierał się na prawach przyrody. Uważano, że pora roku narodzin najsilniej wpływa na osobowość. Każdy miesiąc miał swoich boskich patronów, którzy przekazywali ludziom swoje cechy. Mądrość przodków mówi także o szczęśliwych roślinach i amuletach przypisanych dacie urodzenia. Dowiedz się, jakie znaczenie niosą ze sobą twoje narodziny.
Horoskop słowiański - kto jest twoim patronem? Czarnobóg urodzeni 24.12-30.01 Czarnobóg był uważany przez Słowian za jednego z dwóch stwórców świata. Bóg naszych przodków niszczył wszystko to, co niepotrzebne czy szkodliwe. Osoby urodzone za jego panowania obdarza pomyślnością w finansach i szczęśliwymi zrządzeniami losu. Ponieważ był stworzycielem, jego podopiecznych wyróżnia kreatywność, talent przywódczy oraz duża spontaniczność. Monotonia na pewno nie daje ci szczęścia, lubisz podróżniczy styl życia i przygody. Potrafisz wytrwale dążyć do celu, budować coś własnymi rękami od początku do samego końca. W związku jesteś taka sama. Za swoim ukochanym skoczyłabyś w ogień. Szczęście przyniesie ci: granat, hematyt lub kamień księżycowy. Weles urodzeni 31.01-21.03 Weles to słowiański opiekun ludzi i władca Nawii, czyli świata umarłych. Potrafi przejrzeć na wylot ludzką duszę i z łatwością odczytuje motywy zachowań swoich podopiecznych. Osoby urodzone w jego wibracji w lutym kierują się w życiu przede wszystkim miłością, są bardzo namiętnymi kochankami. Z kolei urodzeni w marcu to wojownicy, których misją jest bronienie słabszych. Walczą w dobrej sprawie i nie są obojętni na sytuacje dziejące się w społeczeństwie. Jeśli Weles jest twoim patronem, bardzo liczy się dla ciebie życie seksualne. Potrafisz zakochać się w mgnieniu oka i czasami ciągnie cię do romansów. Szybko trwonisz pieniądze, lecz zarazem jesteś bardzo dobrym, cenionym pracownikiem. Nie będziesz więc narzekać na ich niedostatek. Szczęście przyniesie ci: koral Dziewanna urodzeni 22.03-16.04 Kto urodził się w sezonie panowania Dziewanny, ten z pewnością jest wielkim miłośnikiem przyrody. Podopieczni tej słowiańskiej bogini chcą służyć roślinom i zwierzętom w przyszłości. Z zawodu bywają weterynarzami, ogrodnikami, nauczycielami czy lekarzami medycyny naturalnej. Dziewanna jest piastunką wszystkiego, co młode i wymagające pomocy. Chroni dzieci, małe zwierzęta lub drobne, kiełkujące rośliny. Jeśli to twoja patronka, prawdopodobnie masz dar uzdrawiania oraz jasnowidzenia, lecz sama nie cieszysz się dobrym zdrowiem. Siłę czerpiesz z przebywania na łonie natury i chłodnych kąpieli w wodzie. Twoją misją jest zmienianie świata na lepszy. Szczęście przyniosą ci: otaczające cię rośliny. Jarowit urodzeni od 15.04-14.05 Jarowit to słowiański bóg wiosny, który zaczyna swoje panowanie po Matce Naturze, bogini Dziewannie. Jego patronat daje ci takie cechy charakteru, jak niezłomność, waleczność, władczość, namiętność oraz żywiołowość. Nie narzekasz na nrak pewna siebie i masz siłę przebicia, wiele osób podąża za twoim głosem. Jedni cię kochają, inni nienawidzą, twoja natura nie zjednuje sobie wszystkich. Problemy przysparza ci zbytnie uleganie emocjom i zmienność w podejmowaniu decyzji. W miłości bywasz romantyczna, szukasz bardzo namiętnych relacji. Cechuje cię również kapryśność czy niestałość w uczuciach, na każdym kroku czekają cię pokusy. Nie znosisz monotonii, kochasz wyzwania. Jesteś urodzoną liderką, która ma szansę odnieść wielki sukces. Szczęście przyniesie ci: biżuteria w odcieniu jasnego złota, która ma rozświetlać twoją duszę. Lela urodzeni 15.05-2.06 Lela to słowiańska bogini miłości, płodności i ogniska domowego. Uważa się ją za odpowiedniczkę Wenus, toteż osoby urodzone w jej sezonie roztaczają wokół siebie niezwykłą aurę. Zazwyczaj są naturalnie obdarzone ciekawą urodą czy piękną figurą. Nie brakuje im poczucia humoru, noszą serce na dłoni, a od partnera oczekują dozgonnej miłości i wierności. Podopieczni Leli mają w sobie dar uspokajania innych, potrafią słuchać oraz dobrze doradzać. Ich wielka wyobraźnia sprawia jednak, że rzadko stąpają po ziemi. Jednak dobra passa nigdy ich nie opuszcza. Szczęście przyniesie ci: drzewo lipy i brzozy. Przytulaj się do nich, by czerpać energię współgrającą z twoją wibracją urodzenia. Dodola urodzeni od 03.06-12.06 W słowiańskich wierzeniach Dodola to bogini rządząca losem ludzi oraz opiekunka osób młodych duchem. Jeśli urodziłaś się za jej panowania, na pewno długo zwlekałaś z dorośnięciem lub nadal nie czujesz się w pełni dojrzała. Wierzysz w spełnianie się marzeń oraz siły nadprzyrodzone. Cenisz sobie dobrą zabawę. Optymizm raczej cię nie opuszcza, dzięki czemu łatwo pokonujesz trudności i napawasz nadzieją innych. Chociaż masz w sobie dużą dozę cierpliwości, nie akceptujesz w związku ciągłych kłótni, niestałości w uczuciach lub zdrady. Masz wymagania i wysoko stawiasz poprzeczkę innym. Głowa pełna pomysłów to nie zawsze twój atut, gdyż masz skłonności do szybkiego porzucania swoich planów. Szczęście przyniesie ci: ametyst, lniane ubrania. Łada urodzeni 13.06–6.07 (z wyjątkiem 21–22.06) Bogini piękna, radości oraz wiecznej młodości. Symbolizuje czystą, bezinteresowną miłość. Jeśli urodziłaś się w czasie jej panowania, masz w sobie wielki urok osobisty, którym kradniesz serca osobom ze swojego otoczenia. W związku szukasz przede wszystkim zrozumienia, bratniej duszy, z jaką w pełni się pojednasz. Jesteś wrażliwa na sztukę. Czujesz, że znajdujesz się na wyższej wibracji duchowej i chcesz pogłębiać swoją wiedzę w tej dziedzinie. Najwięcej energii daje ci Ziemia, przebywaj więc często na łonie natury. Amulety szczęścia: delikatna biżuteria związana z twoim charakterem, upodobaniami lub wierzeniami. Kupało urodzeni w trakcie przesilenia letniego 21.06-22.06 Przesilenie letnie w kalendarzu Słowian jest na tyle ważnym wydarzeniem, że otrzymało swojego patrona. Jest nim Kupało, słowiańskie bóstwo płodności, które sprzyja miłosnym zalotom i zjednywaniu sobie ludzi. Noc Kupały jest najkrótszą w roku, w jej trakcie wykonuje się liczne rytuały mające przyciągnąć tego jedynego, jak np. słynne puszczanie wianków na wodzie, jakie przetrwało do dziś. Jeśli urodziłaś się w tym szczególnym czasie, uwielbiasz zaczytywać się w książkach i rozmyślać o tym, co nieznane. Interesujesz się magią, zjawiskami paranormalnymi, filozofią czy różnymi teoriami spiskowymi. Chcesz poznać odpowiedzi na głębsze pytania, a od swojego partnera oczekujesz podobnej wrażliwości i romantyzmu. Marzysz o miłości na całe życie - rodzina jest twoim korzeniem, bez którego nie potrafisz żyć. Szczęście przyniesie ci: wszystko, co związane ze słońcem, sezonem lata i miłością. Biżuteria ze złota w odcieniu blasku Słońca. Mokosz urodzeni 07.07-01.08 Mokosz to słowiańska Matka Ziemia i patronka kobiet. Odpowiadała za urodzajne żniwa, dobrobyt materialny oraz magię ludową. Przysłowie "bez pracy nie ma kołaczy" to niemalże motto osób urodzonych pod jej opieką. Są pracowite i sumiennie, do każdej sfery życia podchodzą zadaniowo. Dzięki temu nie przejmują się zanadto problemami, bo wiedzą, że je wszystkie da się rozwiązać. Bywa, że biorą na swoje barki więcej, niż są w stanie unieść. Dzieci Mokosz mają talent do gotowania. Intuicja podpowiada im, jak wykorzystać w kuchni potencjał każdej rośliny. W związku podporządkowują sobie partnera, a w pracy po prostu dają z siebie wszystko. Szczęście przyniesie ci: biżuteria wykonana ze złota lub srebra, zdobiona kamieniami szlachetnymi. Perun urodzeni 02.08-28.08 Słowiańskie legendy podają, że Perun był jednym z dwóch stwórców świata. To urodzony przywódca, który lubi mieć ostatnie zdanie. Owe bóstwo rządziło gromem i bywało gniewne, każdy miał wobec niego szacunek. Jeśli urodziłaś się w czasie jego trwania, z pewnością przejęłaś po nim temperament. Satysfakcję sprawia ci, gdy oczy wszystkich skupiają się właśnie na tobie. Ognisko domowe jest dla ciebie bardzo ważne, lubisz dowodzić swoim otoczeniem. Uważaj tylko, aby nie zapędzać się w dyrygowaniu innymi. Nie każdy ma ochotę się podporządkować. Gdy czujesz złość, rzucasz błyskawicami, bo tłumienie emocji po prostu ci nie leży. Na szczęście twoja przyjazna natura i dobre intencje, jakimi się kierujesz, szybko łagodzą powstałe konflikty. Z reguły otaczasz się przyjaciółmi, bo w samotności szybko wpadasz w depresję. Świętym drzewem Peruna jest silny dąb - to przy nim powinnaś wzmacniać swą energię, kiedy przebywasz na łonie natury. Szczęście przyniesie ci: biżuteria wykonana ze szczerego złota, dotyk kory dębu. Piatnica urodzeni 29.08-13.09 Piatnica była słowiańską boginią kobiecości, seksualności i płodności. Nasi przodkowie wyznawali jej swoje grzechy, kładąc się na mokrej ziemi. Wierzono, że za ciężkie przewinienia bogini ta mogła ukarać ślepotą. Osoby urodzone pod patronatem tego bóstwa są skromne, raczej ciche i bezkonfliktowe. To dobrzy doradcy, którzy potrafią słuchać, a w życiu zależy im na harmonii. Mają skłonność do osądzania innych, ale nie robią tego bezpodstawnie. Jeśli coś im się nie podoba, mówią to na głos, zazwyczaj w słusznej sprawie. Szczęście przyniesie ci: praca z żywiołem ziemi - sianie, pielenie, przesadzanie roślin, ręcznie wykonana etniczna biżuteria. Swarożyc urodzeni 14.09-27.09 Słowianie uważali, że Swarożyc to bóg słońca i nieba, ogniska domowego oraz ognia ofiarnego. Jego dzieci są wrażliwe na piękno, posiadają niejeden talent artystyczny. Bywają również myślicielami, którzy nie stronią od nauki, a swoją wiedzę lubią przekazywać innym. Jednak po ziemi stąpają twardo, co kłóci się ze stereotypem filozofa czy artysty. Swoje działania planują naprzód, żadna sytuacja nie jest w stanie ich zaskoczyć. Jeśli urodziłaś się w tym czasie, pamiętaj, by dbać o potencjał swojego umysłu i nie przestawać się rozwijać. Dzięki temu sukces przyjdzie ci z łatwością. Według naszych przodków zodiakalny Swarożyc nie powinien wiązać się z Mokosz. Ta relacja nie przyniesie nic dobrego, obie strony będą w niej nieszczęśliwe. Szczęście przyniosą ci: liczba 12, szlachetny rubin, rytuały związane z ogniem przy ognisku lub świecy. Simargł urodzeni 28.09-25.10 Simargł to tajemnicza istota kojarzona z demonem, która była strażnikiem mitycznego drzewa życia oraz opiekunem ogniska domowego. Z natury był dobry i pomagał ludziom, a walkę toczył z siłami ciemności. Jeśli urodziłaś się pod jego patronem, masz silną potrzebę naprawiania świata. Pomaganie oraz czynienie dobra są jak miód dla twojej duszy. Podbudowujesz innych ludzi i zachęcasz ich do konstruktywnych projektów. Rodzina jest dla ciebie bardzo ważna, ale masz skłonności do dyrygowania swoimi bliskimi. Zbyt mocno chcesz narzucić im swoje zdanie, co niekiedy prowadzi do konfliktów. Szczere rozmowy to dla ciebie klucz do rozwiązania każdego problemu. Szczęście przyniesie ci: drzewo Jesion - przystawienie dłoni do jego kory doda ci sił. Marzanna urodzeni 16.10-08.11 Marzanna - bogini życia i śmierci, słowiańska personifikacja zimy. To także patronka miłości, a czas jej panowania sprzyja licznym rytuałom magicznym. Osoby urodzone w jej wibracji mają stalowe nerwy oraz jasne cele na przyszłość. Cechuje je duża wytrzymałość psychiczna, cierpliwość, upartość czy samodyscyplina. Nie mają sobie równych, nawet w związkach. Muszą mieć partnera, z którym wiecznie konkurują, inaczej prędko się znudzą. Są świetnymi manipulatorami, swoje emocje kontrolują równie umiejętnie, jak emocje wszystkich ludzi wokół. Nie potrafią przegrywać. Dla swoich wrogów bywają bezlitosne. Nie wybaczą zdrady w jakiejkolwiek formie. Dzieci Marzanny mają dobrą intuicję i są najmocniejszym znakiem w słowiańskim horoskopie. Cechuje je także ogromny intelekt oraz zdolności nadprzyrodzone. Szczęście przyniosą ci: rytuały związane z wodą Żmij urodzeni 09.11-28.11 Strażnik drzewa życia oraz wejścia do Nawii, czyli zaświatów. Jeśli jesteś Żmijem w słowiańskim horoskopie, masz potężną intuicję i wrodzoną mądrość. Cechuje ciebie także ogromna wrażliwość, którą skrzętnie skrywasz pod wieloma warstwami. Nie jesteś naiwna - w mgnieniu oka prześwietlasz innych na wylot. Od razu wyczuwasz kłamstwa, toteż nikt nie jest w stanie cię oszukać. Lubisz podróżować, doświadczać nowych rzeczy i otaczać się dobrami materialnymi. Interesują cię nauki innych kultur, chętnie poszerzasz swoje horyzonty. Niestety, bywasz zbyt uprzedzona do ludzi, przez co trudno ci nawiązać głębszą relację. Twój pesymizm też utrudnia ci zrozumienie, co tak naprawdę daje w życiu szczęście. Pod maską silnej, niezależnej osoby skrywasz prawdziwy smutek. Nie lubisz żyć samotnie, a swój związek traktujesz zadaniowo, podobnie jak pracę. Najlepiej zgrasz się z partnerem innym od ciebie, który sprawi, że nie przestaniesz się śmiać. Szczęście przyniosą ci: błękitne kamienie szlachetne Kostroma urodzeni 29.11-26.12 Słowiańskie bóstwo o dwóch twarzach, młodej i starej, oraz sercu bijącym raz bardzo szybko, a raz wolno, w żółwim tempie. Występuje w postaci żeńskiej i męskiej. Osoby urodzone za jego panowania są szczerymi, oddanymi przyjaciółmi, którzy pomagają przejść przez ciężkie chwile. Wyróżnia je czarny humor, oryginalność, zdolność do poświęceń czy ciężkiej pracy. Mają talent literacki, wrodzony magnetyzm i są niezwykle ciekawi świata. Ich życiową nauką jest czerpanie jak najwięcej z chwili teraźniejszej. Dzieci Kostromy otrzymały dar uważności oraz bycia tu i teraz, nie oglądają się wstecz. Dzięki tej umiejętności odradzają się jak feniks z popiołu po tragediach, które często przecinają ich los. Według legend nad dziećmi Kostromy ciąży pech, toteż często spotykają je trudne sytuacje. Na szczęście ich niekończący się optymizm sprawia, że nie przestają kochać życia. Szczęście przyniosą ci: jodła, srebrna biżuteria
Przesądy polskie – 10 najpopularniejszych ludowych wierzeń. Skąd się wywodzą? Dlaczego wciąż w nie wierzymy?
Polskie przesądy ludowe, chociaż często je lekceważymy, wciąż są obecne w naszej kulturze. Przekazywane z pokolenia na pokolenie dość wolno tracą na popularności. Dlaczego? Wiele osób zachowuje się zgodnie z tym, co poleca przesąd na wszelki wypadek, aby nie kusić losu.
W tym artykule: Przesądy polskie – przechodzenie pod drabiną Przesądy polskie – pechowa trzynastka Przesądy polskie – torebka na podłodze Przesądy polskie – czarny kot Przesądy polskie – rozsypanie soli Przesądy polskie – otwieranie parasola w domu Przesądy polskie – obcinanie włosów Przesądy polskie – szczęście nowicjusza Przesądy polskie – „odpukać w niemalowane” Przesądy polskie – łuski karpia Nawet jeśli ktoś nie wierzy w zabobony, często się do nich stosuje z przyzwyczajenia czy chęci zachowania tradycji. Pewne nawyki weszły w naszą świadomość na tyle głęboko, że pozbycie się ich nie jest proste. Zwłaszcza jeśli wielokrotnie powtarzano nam, że możemy w ten sposób ściągnąć na siebie pecha. Zagrożone jest nie tylko nasze indywidualne szczęście – przesądy z obrączkami czy przesądy w związku dotyczą również naszych partnerów i partnerek. Możesz więc ściągnąć pecha nie tylko na siebie, ale i sprawić, że los obróci się przeciwko twojej drugiej połówce. Jak się przed tym uchronić? Co przynosi pecha w domu? Poznaj najpopularniejsze przesądy, aby wiedzieć, jakich zachowań unikać. Co przynosi pecha w domu? 11 rzeczy, których lepiej się pozbyć Przesądy polskie – przechodzenie pod drabiną Przechodzenie pod drabiną przynosi pecha – pewnie nieraz słyszeliście to stwierdzenie. Dlaczego takie przekonanie jest wciąż żywe? Nie bez znaczenia pozostaje kształt rozłożonej drabiny. Symbol trójkąta, który tworzy, utożsamiano z chrześcijańskim znakiem Trójcy Świętej, natomiast wchodzenie do sfery sacrum traktowano jako świętokradztwo. Wiązano z osłabieniem wiary, przyciągnięciem negatywnych, ciemnych sił. Równie istotne jest to, że przed wiekami to właśnie na ostatnich szczeblach drabiny wieszano skazanych, wymierzając im karę śmierci. Uważano więc, że duszę umarłych, nie mogąc odnaleźć pokoju i sprawiedliwości, nie opuściły miejsca swojej egzekucji. Przechodzenie pod drabiną wiązało się więc z wejściem w przestrzeń mroku i cierpienia, co nieodłącznie miałoby przyciągnąć pecha. Przesądy polskie – pechowa trzynastka Niektóre przesądy polskie są ściśle związane z kulturą naszego kraju, inne jednak są znacznie bardziej powszechne i uniwersalne – tak właśnie dzieje się z przekonaniem, że „13” to liczba pechowa. Ten przesąd znany jest w wielu różnych krajach, a jego źródeł można upatrywać jeszcze w czasach starożytnych. W starożytnym Egipcie wierzono, że trzynastym etapem życia jest wieczność pozaziemska – zaczęto jednak postrzegać 13 jako symbol śmierci. Zniszczenie i nieszczęście – to symbol liczby 13 w antycznym Rzymie. Nie bez znaczenia jest Biblia. Przywołuje się chociażby 13 osób, które zasiadały przy stole podczas Ostatniej Wieczerzy, na dzień przed śmiercią Jezusa. Ta liczba gości przy jednym stole to zły omen! Jednak, co istotne, nie wszędzie jest to zły omen. Włosi traktują trzynastkę jako liczbę, która przynosi szczęście. Przesądy polskie – torebka na podłodze Przesądy polskie zwykle są dość demokratyczne i dotyczą wszystkich, chociaż ten najczęściej stosowany jest w kierunku do kobiet. Stawianie na podłodze torebki – wraz z damskim portfelem w środku – miałoby wiązać się z utratą gotówki. Wierzy się, że to wystarczy, aby pieniądze po prostu uciekły. Jeśli dodatkowo odłożysz torebkę w okolicy schodów, możesz spodziewać się, że bardzo szybko wydarzy się coś, przez co stracisz oszczędności. Żeby się przed tym ustrzec, należy odwiesić torebkę na wieszaczek przy stoliku, położyć na krześle czy pufie. Wszystko, byle nie podłoga! Horoskop słowiański – kto jest twoim patronem? Przesądy polskie – czarny kot Czarne koty cieszyły się złą sławą już od średniowiecza. Wówczas wiązano je z wiedźmami i czarną magią; niektórzy uważali nawet, że czarne koty to kolejne wcielenie spalonych na stosie czarownic. Dlatego ich widok wywoływał strach, niepokój, a nawet – jak wierzono – chorobę i śmierć. Ze względu na to, że czarny kot symbolizował wszystko to, co złe, unikano jego obecności. Wystarczyło, aby czarny kot przebiegł drogę, a już trzeba było liczyć się z pechem. Jednak, według zabobonów pochodzących z XIX wieku, czarny kot może także przynosić szczęście – zwłaszcza jeśli idzie w twoją stronę. Obecnie czarne czworonogi nie budzą już lęku, a często przyjmują rolę wiernych przyjaciół. Przesądy polskie – rozsypanie soli Dlaczego rozsypanie soli traktuje się jako zwiastun nieszczęścia, kłótni i awantur? Wieki temu sól była wyjątkowo cenna, używano jej nie tyle jako przyprawę, a nawet jako środek płatniczy. Jej rozsypanie być może wiązano z marnotrawstwem. Co ważne, ten przesąd można jednak odczarować. Należy trzy szczypty soli przerzucić przez lewe ramię – dzięki temu odgonimy złe duchy i unikniemy sprzeczki, którą na siebie ściągnęliśmy. Przesądy polskie – otwieranie parasola w domu Czy otwieranie parasola w domu przynosi pecha? Okazuje się, że na kartach historii można znaleźć sporo przypadków, które potwierdzałyby ten przesąd. W starożytnym Rzymie otwarcie parasola przez jedną z kobiet sprawiło, że jej dom uległ zawaleniu. Brytyjski książę, który otrzymał od króla dwa parasole i otworzył je w domu, zmarł w przeciągu kilku miesięcy. Oczywiście, tego typu anegdoty i ekscentryczne historyjki nie muszą mieć wiele wspólnego z prawdą. Ich powtarzanie utrwaliło jednak przesąd, a otwieranie parasola w domu do dziś nie jest polecane. Przesądy polskie – obcinanie włosów Z obcinaniem włosów przede wszystkim kojarzyć się mogą przesądy maturalne. Według nich we włosach gromadzona jest wiedza. Dlatego też nie powinno się ich podcinać… nawet na rok przed maturą! Chociaż niektóre przesądy zakładają, że wystarczy unikać podcinania włosów od studniówki do skończenia egzaminów. Co ważne, z obcinania włosów powinni zrezygnować również maturzyści – dodatkowo poleca się nie golić brody. Polskie przesądy i zabobony polecają nie ścinać włosów kobietom w ciąży. Aż do porodu włosy ciężarnych powinny pozostać nietknięte. To przyniesienie szczęście. Przesądy polskie – szczęście nowicjusza Przesąd powtarzany zwłaszcza podczas gier czy uprawiania sportów. W ten sposób usprawiedliwia się sytuacje, gdy zwycięzcą zostaje osoba, która wykonuje coś po raz pierwszy. Brak umiejętności czy doświadczenia nie przeszkadza, aby wygrać i pokonać ekspertów w danej dziedzinie – za sukces odpowiada fart nowicjusza. Szczęście początkującego tłumaczy się często tym, że debiutant podchodzi do wykonania zadania ze świeżym umysłem i nie musi zmagać się z presją, z którą spotykają się osoby bardziej doświadczone – od nich sukces jest oczekiwany. Przesądy polskie – „odpukać w niemalowane” Pukanie w niemalowane drewno ma służyć jako tarcza ochronna przed złem, nieszczęściem i pechem. Gdy wydarzy się coś złego lub przyciągniemy do siebie złą energię, powinniśmy więc kilka razy zapukać „w niemalowane”. Dlaczego? Źródła przesądu można szukać w tradycyjnym pukaniu w trumnę, w którą chwilę wcześniej umieszczono nieboszczyków. Wierzono, że w drewnie mieszkają złe duchy i pukaniem chciano je odgonić, aby dusza zmarłego miała wieczny spokój. Przesądy polskie – łuski karpia Stawianie torebki na podłodze sprawia, że pieniądze uciekają – jak jednak je można przyciągnąć? Odpowiedzią są łuski karpia wkładane do portfela podczas wigilijnej kolacji. Aby jednak przesąd się sprawdził, należy przez cały rok – aż do kolejnych świąt – nosić łuski w portfelu. Wigilijne przesądy polskie nie tracą na popularności. Jeśli nie przyrządzasz karpia, postaraj się o 12 dań, a i w ten sposób zagwarantujesz sobie pomyślność. Przesądy o miłości – co przynosi szczęście w miłości?
Słowiańskie obrzędy, magiczne rytuały, przepisy i zaklęcia miłosne naszych przodków
Słowianki doskonale wiedziały, jak rozkochać w sobie wybranków serca. Nasi przodkowie żyli przecież w czasach, kiedy magia była na porządku dziennym. Znali więc przepis na eliksir miłosny oraz czary, które miały przyciągnąć kochanków. Lubili rytuały związane z wodą i wierzyli w magiczną siłę ziół oraz mądrość pochodzącą od duchów. Nie uznawali granicy pomiędzy białą a czarną magią, bo za wszelką cenę chcieli osiągnąć swój cel. Jak brzmiały zaklęcia naszych prababek? Gdzie wykonywały obrzędy miłosne? Poznaj tajniki słowiańskiej magii, które przybliżą cię do twoich korzeni. Te wierzenia i rytuały mogą znacząco odmienić wasz los.
Słowianie pokładali wiarę w żywiołach natury. Potrafili przepowiadać przyszłość z tafli wody lub rozkochać w sobie kogoś za pomocą ziół. Ogień służył im jako siła wzmacniająca więzi międzyludzkie, a powietrze posyłało wypowiedziane na głos wróżby i zaklęcia wprost do serca ukochanego. Wierzono, że czary odprawiane na czczo pomagają głębiej wejść w magiczny trans. Za to milczenie i skupienie się na jednym punkcie miało przywoływać wizję przyszłości. Zapomnij na chwilę o astrologii, tarocie czy wróżeniu z dłoni. Te metody nie były znane naszym wcześniejszym pokoleniom, jednak radzili sobie bez nich znakomicie! Tak, magia miłosna to ich specjalność. Przepisy i zaklęcia naszych słowiańskich przodków naprawdę działają. Słowiańskie zaklęcia, obrzędy i rytuały: eliksir miłosny z lubczyku Lubczyk to znany afrodyzjak z naszej szerokości geograficznej. Stosuje się go w kuchni jako przyprawę, ale kiedyś miał nieco ważniejszą funkcję. Na jego bazie sporządzano słowiański eliksir miłosny, który podawano wybrankowi do wypicia, odmawiając przy tym odpowiednie formuły. Serce mężczyzny zdobywano dosłownie metodą "przez żołądek do serca". Spożycie rośliny rozpalało zmysły, przenosząc akcję z kuchni do łóżka. Nawet zapach tego ziela powodował u płci przeciwnej pobudzenie, toteż dziewczęta przeplatały nim wianki, które zakładały na spotkanie z ukochanym. Bywało, że zamężne kobiety podawały napar z lubczyku swoim mężom, by ci nie mieli chęci ich zdradzać. Rytuał uświetniało poniższe zaklęcie. Wypijże to ziele, wypijże nieboże! Uno przy kochaniu wiele dopomoże. Byś mnie nie opuścił, Do inszych nie chodził, Żebyś mnie nie zwodził! Słowiańskie zaklęcia, obrzędy i rytuały: puszczanie wianków na wodę Bardzo ważnym, słowiańskim rytuałem miłosnym dla niezamężnych kobiet, który w Polsce pielęgnuje się do dziś, jest puszczanie wianków na wodę w Noc Świętojańską, w czasach pogańskich nazywaną Nocą Kupały. Obrzęd polegał na włożeniu do rzeki własnoręcznie uplecionego wianka ze "świętych ziół" z intencją, by wyłowił go przyszły mąż. Według legend mężczyzna, który wyjmie z wody dryfujący wianek, ożeni się z jego właścicielką. Z kolei po wypuszczeniu wianków, w trakcie zbierania ziół w kupalną noc, dziewczęta napełniały szklankę wodą i wzywały do siebie ukochanego, prosząc, by się z niej napił. W tafli wody miał ukazać się jego obraz - przepowiednia, kim będzie ich wybranek. Poranek poprzedzający Noc Kupały szczególnie sprzyjał czarom na urodę. Tak brzmiała prośba kierowana do wody: Dzień dobry, wódeczko, najstarsza caryczko! Obmywasz góry, korzenie, kamienie. Obmyj i mnie z wszelkiego plugastwa. Ażebym była tak wspaniała jak wiosna. Ażebym była tak piękna jak zorza jasna. Ażebym była nasycona jak jesień. A bogata jak ziemia. Słowiańskie sposoby na zdrowie ciała i ducha >> Słowiańskie zaklęcia, obrzędy i rytuały: skakanie przez ogień Podczas Sobótek oraz Nocy Kupały palono ogniska, wokół których Słowianie tańczyli, śpiewali lub wykonywali magiczne obrzędy dla par. Stąd do dziś pytamy swoich ukochanych, czy skoczyliby za nami w ogień z miłości. Wówczas pary dosłownie decydowały się na ten skok, mocno trzymając się za ręce. Para, której bez strachu udało się przeskoczyć, miała zagwarantowaną wspólną, długą przyszłość. Za to pary, w których pojawiły się chwile zawahania, wycofanie i strach, miały nikłe szanse na udane małżeństwo. Według przesądów wspólny skok przez ogień gwarantował przychylność losu w miłości. Pozwolisz jej rozkwitnąć? Słowiańskie zaklęcia, obrzędy i rytuały: ziołowe woreczki Słowianki często zakładały na siebie amulety w postaci ziołowych woreczków. Nosiły je pod ubraniem lub przy pasie. Wszywały je także w strój ukochanego. Ziołowe woreczki wypełniano ziołami uważanymi dawniej za magiczne. Były to dziewanna, bylica, werbena, piołun, głóg, jarzębina, pietruszka, szarotka, lubczyk, ruta czy dziurawiec. Rośliny te zbierano o specjalnych porach (np. po zapadnięciu zmierzchu w Noc Kupały), a następnie suszono i ścierano na pył. Mieszankę ziół skrywanych w woreczku dodawano później do naparów z miodem. W obrzędach miłosnych do woreczków z ziołami wkładano też włos lub paznokieć ukochanego. To miało przywiązać mężczyznę do panny, która chciała posiąść jego serce. Słowiańskie zaklęcia, obrzędy i rytuały: ziele miłości Słowiańska wiedźma rozumie przyrodę i czerpie z jej dóbr. Poza lubczykiem dozgonną miłość miała przynosić rzadka roślina zwana nasięźrzałem. Aby ją zdobyć, młoda dziewczyna musiała udać się o północy w Noc Kupały do lasu, w dodatku będąc nago i idąc tyłem. Jeśli udało jej się znaleźć ziele, miała odmówić specjalne słowiańskie zaklęcie, które gwarantowało jej powodzenie u płci przeciwnej. Brzmiało ono tak: Nasięźrzele, rwę cię śmiele, pięcią palcy, szóstą dłonią, niech się za mną chłopcy gonią! Słowiańskie zaklęcia, obrzędy i rytuały: splatanie nici Jak wzmacniano więź ze swoim ukochanym, by mieć pewność, że nas nie zdradzi, lub los nas z nim nie rozłączy? Do tego służył rytuał splatania nici. Jedna pochodziła z ubrania kobiety, druga z garderoby mężczyzny jej życia. Panny oraz przyszłe żony splatały nici dokładnie i mocno, by mieć gwarancję, że się nie rozplączą. Dzięki temu wiedziały, że ich związek przetrwa wszystko. Wierzyły, że nic nie będzie w stanie go "rozwiązać". Splecione nici należało zakopać pod ulubionym, starym drzewem. Czasami zalewano je woskiem z czerwonej lub różowej świecy (przeznaczonych wyłącznie do miłosnych rytuałów) i noszono przy sobie lub rzucano w ogień. Zdarzało się, że zamiast nici, w obrzędzie używano włosów z głów kochanków. To potężna magia ludowa. Słowiańskie zaklęcia, obrzędy i rytuały: wpatrywanie się w lustro Panna zamykała się o północy w pustym pokoju, którego miało rozświetlać kilka świec. Rozbierała się przed lustrem i skupiała całą uwagę na jego tafli, wpatrując się przy tym w swoją nagość. Za sobą ustawiała stół przykryty białym płótnem z dwoma nakryciami, dla siebie oraz przyszłego męża. Następnie zapraszała go na wieczerzę, wypowiadając na głos swoją prośbę. Nie odrywała przy tym wzroku od zwierciadła. Po pewnym czasie w lustrze, w którym odbijał się nakryty stół, miała pojawić się postać przyszłego męża. W ten sposób Słowianki przewidywały, jak będzie wyglądać ich wybranek. Zaklęcia miłosne - jak zdobyć miłość za sprawą białej magii?
Magiczne imiona – jakie mają pochodzenie i znaczenie?
Słowiańskie, magiczne imiona zawierają w sobie wróżby i zaklęcia. Co oznaczają? Poznaj znaczenie magicznych imion.
W tym artykule: Dlaczego niektóre imiona są magiczne? Magiczne imiona męskie i ich znaczenie Magiczne imiona damskie i ich znaczenie Uważa się, że nadawanie jakiegokolwiek imienia ma wymiar magiczny. To wraz z imieniem zyskujemy pewną tożsamość – imię stanowi coś, co nas definiuje. Jednak nie we wszystkich imionach kryje się magiczny potencjał. Przede wszystkim interesujące są imiona słowiańskie – ich etymologia może zaskakiwać. Dlaczego niektóre imiona są magiczne? Słowianie wierzyli, że nadaniem odpowiedniego imienia można wpłynąć na losy dziecka – zapewnić mu sławę czy powodzenie, otoczyć opieką lub przewidzieć przyszłość. Dlatego, według ich wierzeń, magiczne imiona były wyjątkowo istotne. Traktowano je niczym wróżby lub zaklęcia. Zgodnie ze słowiańską obyczajowością, w momencie nazywania dziecka decydowało się o jego dalszym życiu. „Każde słowo wypowiedziane w sytuacji obrzędowej, w tym również imię, było słowem szczególnym i miało wagę magiczną. W kulturze pierwotnej osobę i jej imię łączył nie umowny związek, lecz rzeczywista więź. Wierzono, że imię stanowi część swojego nosiciela, jest mu współistotne, przesądza o jego losie” – potwierdza językoznawczyni Bożena Hrynkiewicz-Adamskich. Imiona chroniące lub wróżące szczęście można potraktować jako zaklęcia białej magii. Wypowiadane są w dobrej wierze, a ich celem jest zapewnienie bezpieczeństwa lub powodzenia. Współcześnie nie przywiązuje się aż takiej wagi do etymologii imion, ale nie da się zaprzeczyć, że dalej powszechne są związane z nimi stereotypy i przesądy. Wybierając imię dla dziecka, często kierujemy się nie tylko jego brzmieniem, ale również skojarzeniami. Wciąż panuje przekonanie, że nadając określone imię, możemy utrudnić dziecku życie, narazić je na ośmieszenie i przysporzyć mu kłopotów lub wręcz odwrotnie – sprawić, że będzie wywoływać jedynie pozytywne reakcje. Okazuje się więc, że imię – pozornie nic nieznaczące – może rzutować na całe nasze życie. Numerologia imienia: jak obliczyć liczbę imienia? Magiczne imiona męskie i ich znaczenie W przypadku magicznych imion męskich uwagę zwracają przede wszystkim te imiona, które zakończone są na cząstkę „-sław”. Jak można się domyślić, oznacza ona sławę. Przykładowe imiona: Bogusław – pierwszy z członów, jaki składa się na to imię, można kojarzyć z bogiem, ale również z bogactwem, czy też, według wcześniejszych znaczeń, ze szczęściem. Imię Bogusław można rozumieć jako „ten, który sławi boga” lub „ten, który sławi szczęście”. Imię Bogusław było traktowane niczym zaklęcie zapewniające radość, bogactwo lub pobożność. Stanisław – oznacza „ten, który stanie się sławy”. Nadając to imię, rodzice zakładali, że ich pociecha zyska sławę. Radosław – czyli „ten, który sławi radość” lub „ten, który chętnie radzi”. To imię stanowi wróżbę życia pełnego radości. Miało charakteryzować osoby, które będą troszczyć się i opiekować innymi, udzielać im rad i pomocy. Wśród Słowian popularne były również imiona, które miały świadczyć o pobożności noszących je ludzi: Bogdan – to imię można rozumieć jako „dany od boga”. Bogumił – czyli „ten, który miłuje boga”. Imiona traktowane były również jako wróżba dotycząca przyszłości. Przykładowo: Wojciech – czyli „ten, którego cieszy wojna” nadawane był chłopcom, którym przewidywano zapał do walki. Zbigniew – a więc „ten, który pozbył się gniewu”. Imię Zbigniew pełniło funkcję zaklęcia, które przynosiło spokój i łagodność nazywanego w ten sposób chłopca. Istnieją również imiona, które kojarzą się wyjątkowo negatywnie. Ze względu na skojarzenia ze złem czy satanizmem, rezygnuje się z nadania takich imion jak Belzebub czy Lucyfer. Wierzy się, że w nich zaklęta jest wyjątkowo silna, satanistyczna energia. Co ciekawe, w polskiej kulturze nie funkcjonuje imię Jezus, chociaż jest ono powszechne np. w krajach hiszpańskojęzycznych. W Polsce uważa się, że to imię jest zarezerwowane tylko i wyłącznie dla syna chrześcijańskiego boga, a więc zwykły śmiertelnik nie może go nosić. Jednocześnie można spotkać się z imionami bogów egipskich – na przykład Izydor. Magiczne imiona damskie i ich znaczenie Wiele słowiańskich, magicznych imion damskich powstało dzięki dodaniu końcówki –a do imienia męskiego. Podobnie jak imiona męskie, również i żeńskie najczęściej składały się z dwóch członów i zawierały w sobie wróżbę dotyczącą przyszłości dziecka. Na przykład: Ludomiła – czyli „ta, która jest miła dla ludu”. W ten sposób przewidywano, że nazywana dziewczynka będzie lubiana i popularna. Mirosława – oznacza „ta, która sławi mir”. Mir, czyli spokój, przypisywany był dziewczynkom, którym życzono łagodności i opanowania. Nawoja – jak wskazuje Rada Języka Polskiego, to imię wiązało się z życzeniem bycia dobrym wojownikiem. Traktowane było jako zaklęcie – miało nadawać sił i chęci do walki. Oprócz magicznych imion, które miały przewidywać przyszłość, można wyróżnić imiona ochronne. Przykładowo: Niemira – Słowianie wierzyli, że dodając do imienia zaprzeczenie, wprowadzają złe duchy w błąd i w ten sposób ochronią dziecko. Imię, tak jak i inne magiczne symbole ochronne, stanowiło tarczę przed niszczycielską, niesprzyjającą energią. Warto wziąć pod uwagę, że to, które imiona są magiczne, a które nie, ulega zmianom i wiąże się z modą na imiona. Jak wskazuje językoznawca Mateusz Adamczyk, jeszcze niedawno za ośmieszające imiona uważano Weronikę czy Agnieszkę – dzisiaj są one całkowicie neutralne i nie wierzą się z negatywnymi emocjami. Przez lata imię Maria było postrzegane jako szczególne i przeznaczone jedynie Maryi. Dzisiaj jest powszechnie nadawane. Mimo to wiele osób nadal wierzy w jego wyjątkowe znaczenie. Jednocześnie imiona bogów egipskich czy greckich straciły na swoim pierwotnym znaczeniu i nie zauważa się ich magicznej energii. Takie imiona jak Diana czy Gaja, choć były noszone przez greckie boginie, dzisiaj są nie niosą za sobą magicznych konotacji. Co ciekawe, nie tylko imiona zawierają w sobie magiczną energię. Sprawdź znaczenie godzin – może się okazać, że próbują się z Tobą skontaktować anioły. Jaką wiadomość chcą Ci przekazać? Znaczenie godzin – co oznacza, gdy często patrzysz na zegar o tej samej godzinie? Źródło: B. Hrynkiewicz-Adamskich, Słowiańskie imiona osobowe – vocem magicae, "Onomastica Slavogermanica" 2011.
Noc Kupały - 5 tradycji Słowian na przesilenie letnie. Kiedy puścić wianki na wodę i jak odprawić wróżby miłosne?
Ogień, woda, kwiaty i zioła. Tymi elementami natury celebruje się Noc Kupały, która jest słowiańskim festiwalem miłości. Dla naszych przodków przesilenie letnie było szczególną datą w kalendarzu. Służyło zbieraniu magicznych roślin, śpiewom, tańcom w kobiecym kręgu oraz rytuałom przyciągającym miłość. Dziś te tradycje niezwykle inspirują, by obudzić w sobie słowiańską duszę i docenić siłę płynącą z Matki Ziemi.
Noc Kupały 2022 - kiedy świętować przesilenie letnie? Obchody przesilenia letniego należą do najciekawszych i najstarszych wydarzeń, które od wieków celebruje się w Europie. Tradycja znana w Polsce to Noc Świętojańska, uznana przez kościół za chrześcijańskie święto. Tak nazywamy ją dziś, lecz niegdyś określano ją mianem Wianków, Sobótek, Kupałanocki czy Nocy Kupały. To dlatego, że jej korzenie sięgają odległych wieków pogańskich. Dla Słowian rozpoczęcie się lata było czasem na celebrowanie życia, miłości i płodności. Wierzyli, że gdy natura jest u szczytu sił, trzeba skorzystać z energii jej żywiołów. Modły przy rzekach, ogniskach oraz polach miały zapewniać Słowianom dobre zdrowie, zamążpójście, rychłe macierzyństwo lub owocne plony na dany rok. Noc Kupały sprzyjała też zbieraniu ziół, które w czasie przesilenia były obdarzone magicznymi mocami. Używano ich później do leczenia schorzeń, miłosnych wróżb, rzucania zaklęć czy zapewnienia ochrony rodzinie. Wiedza o tych słowiańskich praktykach przetrwała w legendach ludowych. Zamiast chwalić cudze, najpierw poznajmy swoje. Pora na nowo zapuścić korzenie w rodzimych polskich lasach i łąkach. Zbliżające się "Wianki" są świetną okazją, by przypomnieć sobie, czym jest słowiańskość. Słowiańska Noc Kupały przypada na przesilenie letnie w nocy 21 czerwca. To zarazem najkrótsza noc w roku. Noc Świętojańską obchodzi się w wigilię Świętego Jana w nocy z dnia 23 na 24 czerwca. 1. Słowiańskie rytuały wokół ognia Ogień i woda to dwa żywioły, które symbolizują oczyszczenie. Nasi przodkowie kojarzyli płomień z namiętną miłością, dlatego używali go w wielu obrzędach. Do dziś przetrwał zwyczaj rozpalania ognisk zwanych "sobótkami". To słowo od razu kojarzy nam się z legendami na temat czarownic z Łysej Góry. Te "wiedźmy" były niegdyś kobietami ze wsi, których rytualny taniec wokół ognia, w rytm pieśni ludowych, miał przywołać miłość i rychłe małżeństwo. Ogniska rozpalone na słowiańską Noc Kupały były na tyle niewielkie, że można było nad nimi przeskoczyć. Stąd wzięła się wróżba dla zakochanych, która miała zapewnić im długowieczną miłość. Para wspólnie przeskakiwała przez ogień, trzymając się mocno za ręce. Kto stchórzył, ten tracił szansę na wspólną przyszłość. Komu się udało, miał wieść zgodne życie i dożyć z partnerem sędziwych lat. Ogień i woda w kulturze Słowian miały najsilniejsze właściwości magiczne. 2. Woda urody i płodności doda W Noc Kupały woda odgrywała wielką rolę. Świętowanie odbywało się w naturze, blisko rzek, strumieni lub jezior. Wierzono, że w przesilenie letnie zbiorniki wodne nabierają właściwości magicznych, które służą obrzędom oczyszczającym. Młodzi ludzie kąpali się w nich nago, by uzdrowić swoje ciało i duszę, oraz stać się tej nocy bardziej atrakcyjnymi. Rytualna kąpiel pod gołym niebem miała zapewniać powodzenie, płodność lub szczęśliwe małżeństwo. Na obszarach, w których nie ma akwenów wodnych, kładziono się na zroszonej trawie, by ubrania czy włosy przesiąknęły rosą. Mawiano, że "Noc Świętojańska" to najlepszy moment na pierwszą kąpiel w naturze po zimie. Robiono to jednak z wielką ostrożnością, by nie narazić się wodnikom i rusałkom, uważanym za złe "demony wodne". 3. Noc Świętojańska, czyli tradycyjne wianki Bardzo ważnym, słowiańskim rytuałem miłosnym dla niezamężnych kobiet, który w Polsce pielęgnuje się do dziś, jest puszczanie wianków na wodę w Noc Świętojańską. Obrzęd polegał na włożeniu do rzeki własnoręcznie uplecionego wianka ze "świętych ziół" z intencją, by wyłowił go przyszły mąż. Według wierzeń mężczyzna, który wyjmie z wody dryfujący wianek, ożeni się z jego właścicielką. Z kolei po wypuszczeniu wianków, w trakcie zbierania ziół w kupalną noc, dziewczęta napełniały szklankę wodą i wzywały do siebie ducha wymarzonego ukochanego, prosząc, by się z niej napił. W tafli wody miał ukazać się jego obraz - przepowiednia, kim będzie ich wybranek. Poranek poprzedzający Noc Kupały szczególnie sprzyjał zaklęciom na urodę. Tak brzmiała prośba kierowana do wody: "Dzień dobry, wódeczko, najstarsza caryczko! Obmywasz góry, korzenie, kamienie. Obmyj i mnie z wszelkiego plugastwa. Ażebym była tak wspaniała jak wiosna. Ażebym była tak piękna jak zorza jasna. Ażebym była nasycona jak jesień. A bogata jak ziemia." 4. Legendarny kwiat paproci Kwiat paproci to legendarna słowiańska roślina związana z przesileniem letnim. Dzika paproć zwykle nigdy nie rozkwita, ale według wierzeń naszych przodków, dwa razy w roku rodzi magiczny kwiat. Miało się to zadziać podczas Nocy Kupały i w trakcie przesilenia zimowego. Według opowieści ludowych tylko paproć rosnąca w głębi lasu, z dala od wiosek, może wypuścić swój niezwykły pąk. Dochodzi do tego około północy, a w trakcie dookoła rozlega się huk, przypominający grzmot błyskawicy. Kwiat ten mieni się złotym, fioletowym lub niebieskim blaskiem, lecz nikt tak naprawdę nie wie, jak wygląda. Kwitnie przez bardzo krótki czas i umiera tuż przed świtem. Ktokolwiek go znajdzie, zostanie napełniony nadprzyrodzoną mądrością oraz szczęściem. W noc Wianków młodzi ludzie wybierali się do lasu w nadziei, że odnajdą tę cudowną roślinę. Wkraczali do gaju nago, z ciałami oplecionymi girlandami z ochronnego ziela bielicy. Ktokolwiek znalazł tajemniczą roślinę, ten musiał przenieść ją do chaty w ostrożny sposób, bez oglądania się za siebie. Należało położyć ten magiczny element na domowym ołtarzu, by zapewnić dobrobyt wszystkim domownikom. Poszukanie kwiatu paproci zazwyczaj było tylko pretekstem dla par, aby spędzić trochę czasu sam na sam w lesie, z daleka od zgiełku kupalnego festiwalu. Słowiańskie zaklęcia na miłość 5. Słowiańskie zioła i zaklęcia miłosne Niegdyś Słowianki zakładały na siebie amulety w postaci ziołowych woreczków. Nosiły je pod ubraniem lub przy pasie. Wszywały je także w strój ukochanego. Ziołowe woreczki wypełniano roślinami uważanymi dawniej za magiczne. Były to dziewanna, bylica, werbena, piołun, głóg, jarzębina, pietruszka, szarotka, lubczyk, ruta czy dziurawiec. Zbierano je po zapadnięciu zmierzchu w Noc Kupały, a następnie suszono i ścierano na pył. Mieszankę ziół skrywanych w woreczku dodawano później do naparów z miodem. W obrzędach miłosnych do sakiewek z ziołami wkładano też włos lub paznokieć ukochanego. To miało przywiązać mężczyznę do panny, która chciała posiąść jego serce. Zioła zebrane w Kupałanockę chroniły osobę, która je nosiła. Wplatano je w wianki, zawieszano na drzwiach, nad oknami, w domkach, stodołach czy stajniach, by stworzyć barierę zabezpieczającą całe gospodarstwo przed złymi demonami. Bardzo ważną rośliną był także nasięźrzał. W dzień przesilenia letniego o północy chodzono na leśne polany, gdzie rosło to ziele, by skąpać się nago w rosach pojawiających się na jego liściach. Towarzyszyło temu zaklęcie: "Nasięźrzele, rwę cię śmiele pięcią palcy, szóstą dłonią, niech się chłopcy za mną gonią."
Zioła w czerwcu - co i gdzie teraz zbierać? W tym miesiącu dziko rosnące rośliny mają największą leczniczą moc
Skrzyp polny, liście poziomek, dziurawiec. Czerwiec skąpany w zieleni i słońcu ma dla nas mnóstwo darów natury, które teraz cieszą się największą siłą. Zamiast udawać się po nie do apteki, warto poszukać ich w lasach czy na łąkach, podczas weekendowej wycieczki za miasto. Połącz relaks na łonie natury z nauką ziołolecznictwa, aby odkryć magię rodzimych roślin pełnych właściwości dla zdrowia i urody. Zioła w czerwcu - za czym warto się rozejrzeć?
Czerwcowe zioła - co teraz zbierać? Czerwiec to najlepszy czas na zbieranie dziko rosnących ziół, które w tym miesiącu mają największą moc leczniczą. Sprzyja temu ciepło i silniejsze słońce karmiące rośliny swoim życiodajnym światłem. Nasi słowiańscy przodkowie wybierali się po zioła w Noc Kupały, uważaną za noc szczytu pogańskiej magii. Z ziół i kwiatów polnych zaplatali wianki mające ochraniać kobiety przed złem, wzmacniać płodność oraz przepowiadać rychłe losy miłosne. Dziś już wiemy, że choć Słowianie kierowali się intuicją, dobrze znali nasze rodzime rośliny. Do tej pory skrzyp polny, rumianek czy dziurawiec są szeroko stosowane w medycynie i stanowią niezbędnik w domowej apteczce. Czas wybrać się po ten dar natury na pola, do lasów lub na tyły ogrodu. Rośliny rosnące bez pomocy człowieka mają najwięcej właściwości dla zdrowia. Złap koszyk i udaj się daleko za miasto, by zaczerpnąć nauki od samej Matki Ziemi. Zioła w czerwcu: rumianek Rumianku nie trzeba nikomu przedstawiać. To łatwo rozpoznawalne ziele, które zbiera się w maju i czerwcu. Warto wybrać się na spacer, by samodzielnie znaleźć tę leczniczą roślinę. Dziki rumianek najczęściej rośnie na łąkach, polach, przy wiejskich drogach lub nieużytkach. Ma białe płatki układające się w koszyczek, które lekko odginają się w dół. Suszy się go w bukietach zawieszonych "do góry nogami", koniecznie w zaciemnionym miejscu. Koszyczki rumianku rozkłada się na papierze. Zrobione z niego napary czy maści wykazują więcej właściwości niż te kupione w sklepie. Ich kolor jest mocniejszy, a smak intensywniejszy, co już świadczy o zwiększonej mocy zioła rosnącego na łonie natury. Rumianek uspokaja i pomaga zadbać o cerę. Dodany do kąpieli relaksuje całe ciało. Lepiej zawsze mieć go w swojej domowej apteczce. Zioła w czerwcu: skrzyp polny Skrzyp polny to chyba najbardziej znane i cenione zioło, które pomaga włosom w odzyskaniu dawnej formy. Zawiera w sobie witaminy, minerały, potas oraz krzemionkę zwalczającą wolne rodniki. Składniki te wzmacniają włosy i zmniejszają ryzyko ich wypadania, dodatkowo wspomagając ich przyrost miesięczny. Skrzypowa kuracja jest najskuteczniejsza, gdy dziennie spożywamy przynajmniej dwie szklanki naparu przygotowanego z tego zioła. Dodatkowo jej działanie możemy przyspieszyć, stosując płukankę na włosy ze skrzypu i używając naturalnych szamponów z wyciągiem z tej rośliny. Dawniej okłady z parowanego skrzypu używano także na poważne schorzenia. Zioła w czerwcu: wrotycz Wrotycz pospolity rośnie dziko na łąkach, przy polach oraz nadbałtyckich plażach, na tyłach ogrodu lub przy wiejskich drogach. Popularne ziele można rozpoznać po jego żółtych kwiatach, które zakwitają wiosną i zostają z nami aż do jesieni. Jego charakterystyczny, silny zapach pachnie kamforą. To sprawka znajdującej się w nim goryczy, która zbawiennie wpływa na trawienie. Z wrotycza należy korzystać z rozwagą, bo zawarta w nim substancja zwana tujonem bywa toksyczna w dużych dawkach. Ten cud natury używa się w kuracji przeciwko pasożytom, na odkażenie ran, bóle żołądka, alergie oraz lepszy nastrój. Należy suszyć go na słońcu lub w piekarniku. Liście oraz ziele warto zebrać w trakcie kwitnienia, najlepiej do końca sierpnia. Zioła w czerwcu: tatarak Tatarak to jedna z najważniejszych roślin dla naszych przodków. Słowianie wierzyli, że oczyszcza przestrzeń, chroni przed złem, przywołuje dobrą energię i zapewnia dobrobyt w gospodarstwie. Na Zielone Świątki (zwane niegdyś Stadem) dekorowano nim wnętrza chat, kładąc go na podłodze, za łóżkiem lub przy domowych ołtarzykach z ikonami. Co ciekawe, młode liście tataraku efektywnie chronią przed insektami takimi jak pchły. To kolejny powód, dla którego cieszył się uznaniem w chatach wiejskich. Kłącze tataraku zbiera się od wiosny do jesieni. W czerwcu jego liście warto dodać do kąpieli lub zrobić z nich wzmacniające płukanki na włosy. Napar z tataraku wtarty w skalp hamuje wypadanie włosów i promuje ich porost. Zioła w czerwcu: dziurawiec Ziele dziurawca zwyczajnego jest uznane za naturalny lek do walki z depresją, szeroko stosowany w farmakologii. W przeszłości używano je również przy kuracjach zaburzeń umysłowych i menstruacyjnych, a nawet nerwobóli czy na wrzody żołądka. Słowianie wierzyli, że dziurawiec powinien być zebrany w Noc Świętojańską (dawniej Noc Kupały), bo właśnie wtedy ma największą, leczniczą moc. Według naszych przodków dziurawiec "chronił przed złem", którym dziś jest stres, lęki oraz nerwica. Pomaga na zły nastrój oraz układ trawienny. Warto go ususzyć i spożywać jako napar. Zioła w czerwcu: kwiaty lipy Pod koniec czerwca zakwita lipa, która, obok brzozy, była drzewem niezwykle cenionym przez naszych słowiańskich przodków. Jej kwiaty zbiera się tuż po zakwitnięciu, by je ususzyć i pić jako herbatę w sezonie jesienno-zimowym, kiedy dopadną nas przeziębienia. Napar ten ma właściwości napotne, uspokajające oraz łagodzące dolegliwości. Kwiaty lipy można dodać do naturalnego miodu lub zrobić zdrowotny syrop z ich udziałem, wzmocniony działaniem soku z cytryny. Zioła w czerwcu: mięta dzika i pieprzowa Po miętę sięgamy najczęściej wtedy, gdy doskwierają nam dolegliwości trawienne. Wypicie naparu z jej aromatycznych liści wspomaga trawienie i łagodzi ból. Ale to nie koniec właściwości tej rośliny! Zawarte w niej olejki eteryczne mają działanie przeciwwirusowe, a sama herbata chłodzi organizm, przynosząc ukojenie w upalne dni. Mięta zmniejsza również apetyt na słodkości. Warto ją ususzyć i dodawać do syropów lub domowych środków czystości. Zioła w czerwcu: liście poziomek Liście poziomek można znaleźć podczas czerwcowych spacerów po lesie. Zasuszone pachną słodko jak same poziomki i są aromatycznym dodatkiem do herbaty. Wspomagają pracę żołądka, gdyż regulują trawienie i wspierają czynność wątroby oraz śledziony. Listki trzeba zebrać, kiedy kwitną owoce. Zrywa się je pojedynczo z każdej rośliny, aby nie osłabić jej rozwoju. Osoby, które mają ogród, mogą zrobić to samo z listkami maliny czy czarnej porzeczki, będących świetnym źródłem przeciwutleniaczy. Te dary natury służą naszej skórze. Zioła w maju: pokrzywa Pokrzywa to dziko rosnąca roślina najbardziej pożądana w tym sezonie. Ma wiele właściwości szczególnie dla urody i można ją stosować zewnętrznie lub wewnętrznie. Czas skończyć z myśleniem, że jest zwykłym chwastem przynoszącym więcej szkody niż pożytku. Znajduje się w niej bardzo dużo żelaza, magnez, witaminy K, C i E. Te związki czynią ją naturalnym antidotum na anemię, trądzik czy wypadające włosy. Śmiało wypełnij nią cały swój koszyk, a następnie zasusz w zacienionym miejscu. Sproszkuj jej liście i spożywaj razem z wodą każdego dnia, jako suplement. Pij napary przyrządzone z pokrzywy dla lepszej odporności. Możesz też opłukiwać nimi włosy oraz wcierać je w swój skalp, na wzmocnienie cebulek lub przyspieszenie porostu włosów. Wiedza tajemna o ziołach: Zioła przypisane znakom zodiaku Zioła na oczyszczanie organizmu Ziołowe kadzidła do domu
Zioła, które warto zbierać w maju. Te dziko rosnące rośliny niosą korzyści dla zdrowia i urody
Zioła w maju. Zaczyna się ulubiony miesiąc zielarzy, którzy w tym czasie poszukują dziko rosnących roślin leczniczych. Jest ich sporo i wcale nie są wyszukane, a ich nazwy dobrze znasz z domowej apteczki. Pokrzywa, rumianek, krwawnik pospolity. Wystarczy jedna wycieczka za miasto, z koszykiem pod ręką, by zdobyć sezonowe dary natury wzmacniające zdrowie przez cały rok. Do kieszeni włóż nożyczki i sznurek. Przydadzą się przy zbiorach oraz późniejszym suszeniu ziół w domowym zaciszu.
Majowa pogoda sprawia, że chętnie szukamy ukojenia w naturze. Na zewnątrz zaczyna być słonecznie i ciepło, a to skłania nas do wyjścia z domu. Żeby naprawdę odetchnąć, warto uciec z miasta na łono Matki Ziemi, z daleka od spalin samochodów. Tam odnajdziemy lecznicze rośliny, które rosną dziko, bez pomocy człowieka. W tej wolności drzemie ich potężna siła, z jakiej możemy korzystać na co dzień w dbaniu o zdrowie oraz pielęgnacji. Maj to idealny czas w roku, aby zacząć swoją przygodę z ziołami. Jeszcze jest ich niewiele, ale już rosną te najbardziej nam znane. Poszukaj ich na łąkach, pastwiskach, przy pobliskich lasach lub rzadko uczęszczanych wiejskich drogach. Zioła w maju - rumianek Rumianku nie trzeba nikomu przedstawiać. To łatwo rozpoznawalne ziele, które zbiera się w maju i czerwcu. Warto wybrać się na spacer, by samodzielnie znaleźć tę leczniczą roślinę. Dziki rumianek najczęściej rośnie na łąkach, polach, przy wiejskich drogach lub nieużytkach. Ma białe płatki układające się w koszyczek, które lekko odginają się w dół. Suszy się go w bukietach zawieszonych "do góry nogami", koniecznie w zaciemnionym miejscu. Koszyczki rumianku rozkłada się na papierze. Zrobione z niego napary czy maści mają więcej właściwości niż te kupione w sklepie. Ich kolor jest mocniejszy, a smak intensywniejszy, co już świadczy o zwiększonej mocy zioła rosnącego na łonie natury. Uspokaja, pomaga zadbać o cerę, dodany do kąpieli relaksuje całe ciało. Warto zawsze mieć go w swoim arsenale. Zioła w maju - pokrzywa Pokrzywa to dziko rosnąca roślina najbardziej pożądana w tym sezonie. Ma wiele właściwości szczególnie dla urody i można ją stosować zewnętrznie lub wewnętrznie. Czas skończyć z myśleniem, że jest zwykłym chwastem przynoszącym więcej szkody niż pożytku. Znajduje się w niej bardzo dużo żelaza, magnez, witaminy K, C i E. Te związki czynią ją naturalnym antidotum na anemię, trądzik czy wypadające włosy. Śmiało wypełnij nią cały swój koszyk, a następnie zasusz w zacienionym miejscu. Sproszkuj jej liście i spożywaj razem z wodą każdego dnia, jako suplement. Pij napary przyrządzone z pokrzywy dla lepszej odporności. Możesz też opłukiwać nimi włosy oraz wcierać je w swój skalp, na wzmocnienie cebulek lub przyspieszenie porostu. Zioła w maju - pączki sosny Początek maja to najlepszy moment, by wybrać się do lasu po pączki sosny. Zdziwisz się, ale ta roślina jest naturalnym lekarstwem na kaszel, gorączkę oraz infekcje górnych dróg oddechowych. Wzmacnia odporność, więc warto spożywać ją zapobiegawczo. Pączki sosny zbiera się od kwietnia, a w maju do domu przynosi się jej rozwinięte już pędy. Należy uciąć je z młodych drzew, które sięgają dwóch metrów wysokości. Trzeba wziąć po trochu z każdego drzewa, by nie zahamować jego dalszego rozwoju. Pączki suszy się na papierze, a następnie przyrządza z nich zdrowotny napar. Aby przygotować syrop, wystarczy zasypać je cukrem. Dla dorosłych sprawdzi się nalewka sosnowa, która przyda się na spadek odporności jesienią. Olejki sosnowe mają właściwości antyseptyczne i radzą sobie z każdą sezonową infekcją. Zioła w maju - babka lancetowata Babka lancetowata to roślina dobrze znana naszym przodkom, która służy jak naturalny plaster na otarcia czy drobne rany. Jej listki należy przyłożyć do skóry natychmiast po ich zerwaniu lub zasuszyć je w przewiewnym miejscu, od razu po powrocie do domu, a następnie przyrządzić z nich zdrowotne syropy. Ziele można znaleźć na suchych terenach, pastwiskach i polanach. Ma podłużne liście zebrane w rozetę, a z jej środka wyłania się kilka bezlistnych łodyg o wysokości do 50 cm. Na ich końcach znajdują się niewielkie kwiatostany. Nasza rodzima babka powinna znaleźć się w każdej domowej apteczce. Zioła w maju - mniszek lekarski Mniszek lekarski jest traktowany jak chwast, który rośnie dosłownie wszędzie. Jednak lepiej poszukać tej rośliny rosnącej daleko od dróg, by zrobić z niej lekarstwa na dolegliwości wątroby. Żółte kwiaty mniszka lub jego liście są jadalne i stanowią zdrowy składnik diety. Ziele to wspomaga trawienie oraz działa na organizm oczyszczająco. Świetnie sprawdzi się na wiosenny detoks. Poszukaj go na trawnikach czy łąkach, do których nie docierają spaliny. Zebrane rośliny susz na papierze, rozłożone na płasko. Wykorzystaj żółte kwiaty do nalewek, syropów, ziołowych miodów, soków lub jako dodatek do dań. Zioła w maju - krwawnik pospolity Zielarze kochają krwawnika. Do dzisiaj stosuje się go w ajurwedzie, medycynie chińskiej oraz ziołolecznictwie w Ameryce Północnej. Nasi słowiańscy przodkowie korzystali z mocy ziela, by przyspieszyć gojenie się ran, zwalczyć infekcje lub wyleczyć się z przeziębienia. Największym atutem tej rośliny jest możliwość stosowania jej zewnętrznie i wewnętrznie, na różnorodne dolegliwości. W medycynie naturalnej do wykonania maści czy oleju z krwawnika wykorzystuje się jego liście lub kwiaty. Dziko rosnącą roślinę zbiera się w maju, podczas kwitnienia, na łąkach, pastwiskach czy przy polnych drogach. Ścina się ją na wysokości około 10 centymetrów ponad ziemią, a następnie używa do stworzenia maści. Krwawnik suszy się w bukietach, w zaciemnionym miejscu, by później przez cały rok móc zaparzać go w zdrowotnych naparach. Zioła na promienną cerę, które wyhodujesz w domu >>
Marzanna - rytuał wiosennej równonocy. Skąd wzięło się topienie kukły zimy i kim była ta postać w przeszłości?
Topienie Marzanny to wiosenny zwyczaj, który do dzisiaj panuje w Polsce. Jednak mało kto wie, że tworzona przez dzieci karykatura zimy niegdyś była legendarną boginią. Słowianie traktowali tę tradycję jak rytuał oczyszczający. Obrzęd palenia i topienia kukły służył odnowie oraz przyjściu wiosny. Ceremonię obchodzono w wiosenną równonoc, a dziś praktykuje się ją 21 marca. Jaka jest historia polskiej Królowej Śniegu?
Niektórzy pamiętają Marzannę jeszcze z czasów podstawówki. Na zajęciach z plastyki wspólnie robiło się kukłę, która symbolizowała "złą zimę" i miała zostać utopiona w rzece. Po to, aby zażegnać szare dni oraz przywitać nadchodzącą wiosnę. W Polsce ten zwyczaj panuje od wieków, toteż mało kto zastanawiał się wtedy, co tak naprawdę się za nim kryje. Marzanna utknęła nam w głowie jako słomiana personifikacja zimy, której raczej daleko do bogini. Była nią jednak w czasach naszych przodków, którzy oddawali jej cześć. Co więcej, tradycja topienia Marzanny, lub spalania kukły, to nic innego jak rytuał oczyszczania. Chociaż kojarzy nam się dramatycznie, w rzeczywistości ma głębokie znaczenie. To niesamowite, że ten dawny zwyczaj, określany pogańskim, przez tysiąc lat uchował się w katolickim kraju. Marzanna - skąd się wzięła? Marzanna była słowiańską boginią zimy. Symbolizowała Matkę Ziemię, która umiera na kilka miesięcy, czy też zapada w zimowy sen. Często kojarzyła się z odejściem dusz w zaświaty lub przynoszeniem chorób. Złą sławę zawdzięcza rządzeniu w trudnym czasie, kiedy na zewnątrz było ciemno i zimno. Rytuał topienia kukły Marzanny służył odesłaniu pory śniegu, by ustąpić miejsca wiośnie. Wrzucenie kukły do rzeki zazwyczaj poprzedzało jej podpalanie. Dzięki temu obrzęd miał silne właściwości oczyszczające. Ogień i woda to dwa żywioły znane ze swojej puryfikacji. W końcu spalenie niszczy daną rzecz raz na zawsze, a oblanie wodą "obmywa ze zła". Niegdyś rytuał Marzanny miał o wiele głębsze znaczenie. Słowianie traktowali go jak przełomowy obrządek, który rozpoczynał Nowy Rok i wewnętrzne oczyszczenie. Kukłę budowano z elementów natury, lecz dodawano do niej rzeczy osobiste. Korale, chusty oraz inne atrybuty stroju bogini pochodziły z garderoby tworzących ją kobiet. Każda osoba zaangażowana w ten zwyczaj oddawała jej w ten sposób cząstkę siebie. Wierzono, że przez to wraz ze spaleniem Marzanny, pozbywamy się złych emocji i doświadczeń z przeszłości, które przeżywało się w trakcie mroźnych miesięcy, gdy pogoda na zewnątrz pogarszała chandrę. Słowianie nazywali ten sezon "trzema księżycami zimy" lub "czasem śpiących ludzi", którzy hibernowali się i śnili, aby przebudzić się dopiero na wiosnę. Dawniej topienie Marzanny oznaczało odnowę oraz uhonorowanie kończącej się zimy, które świętowano w wiosenną równonoc. Słowiański Nowy Rok - jak go świętowano? >> Marzanna - z czego jest zrobiona? Na starych fotografiach wykonanych we wsiach od razu widać, że kukła Marzanny jest ze słomy. Tradycyjnie robiono ją ze snopa, który zimą przechowywano w chałupie. Wierzono, że ma on właściwości magiczne i chroni domowników przed nieszczęściami. Do konstrukcji dokładano gałęzie krzewów lub drzew, suszone zioła, słomiane warkocze, korale, wianki, czy chustę na głowę. Tak przystrojona przypominała figurę kobiety i zawierała w sobie wszystkie elementy symbolizujące boginię zimy. Wizerunek Marzanny noszono wysoko w procesji nad brzeg rzeki, po czym spalano ją, a następnie wrzucano do wody. Wypowiadano przy tym zaklęcie, które miało służyć wskrzeszeniu wiosny: „Marzanno, Marzanno, pływaj po morzach. Niech kwiaty kwitną, a pola się zielenią." W dzisiejszych czasach zwyczaj topienia Marzanny jest nadal najbardziej popularny pośród dzieci. Obchodzi się go pod koniec marca, gdy mamy przesilenie wiosenne, a kukłę robi się wspólnie w klasie. Zwyczaj ten jest praktykowany na wsiach i w miastach. Jego kultywowanie wspierają organizacje etnograficzne oraz liczne grupy rekonstrukcyjne. Horoskop słowiański - twój znak zodiaku według naszych przodków >>
Rozpoczyna się słowiański Nowy Rok. Jak świętowali go nasi przodkowie?
Słowiański Nowy Rok rozpoczyna się wraz z nadchodzącą wiosną. Tak mówi kalendarz naszych przodków, który opierał się na fazach Księżyca oraz obserwacji przyrody. Z początkiem marca nadchodzą cieplejsze dni, a natura zaczyna budzić się do życia. To czas o wiele bardziej sprzyjający realizacji postanowień noworocznych, które zaplanowaliśmy w styczniu. Jak Słowianie świętowali Nowy Rok? Poznaj staropolskie zwyczaje noworoczne.
Dziś Polacy bazują na kalendarzu gregoriańskim, powstałym w starożytnym Rzymie. Znamy jednak wiele kultur rozpoczynających Nowy Rok później, niż 1 stycznia, które bazują na kalendarzach księżycowo-słonecznych jak żydowski czy chiński. W takich terminarzach święta są ruchome i wyznacza się je w zależności od pełni księżyca. Podobnie działał kalendarz Słowian, odmierzający czas wiosnami, latami oraz fazami, w jakich znajdował się Ziemski Satelita. Staropolskie żegnanie starego roku rozpoczynało się w grudniu, a kończyło wraz z powolnym nadejściem wiosny w marcu, kiedy wszystko zaczynało odradzać się do życia. Trudno nie zgodzić się z naszymi przodkami - zimowa energia stycznia nie służy spełnianiu noworocznych postanowień. O wiele łatwiej rozpocząć nowy rozdział gdy wokół czuć, że wszystko wybudza się ze snu. 2020 to rok przestępny - przynosi pecha? >> Słowiański Nowy Rok - czas na świętowanie Kalendarz słowiański bazował na cyklach przyrody, Słońcu i Księżycu. Człowiek, który jest do nich dostrojony, lepiej przechodzi przez zmiany pór roku i rozumie zjawiska zachodzące wokół niego. Późna jesień wraz z zimą była traktowana jako okres wegetacji oraz czas świąt, by ponure, krótkie dni spędzać wspólnie z rodziną. Za to wiosna była zarezerwowana na przywitanie nowego roku. Z końcem stycznia nasi przodkowie zaczynali odprawiać gusła, które miały przywołać cieplejsze dni. Rytuały i zwyczaje noworoczne Słowian wykonywano dla zapewnienia sobie pomyślności, bogactwa oraz szczęścia na kolejne miesiące. Niektóre tradycje przetrwały stulecia - nadal praktykuje się je na polskich na wsiach. Do dziś na znak "pożegnania się ze starym" i przyjścia wiosny rytualnie spala się lub topi Marzannę. Kukła ta symbolizuje słowiańską boginię zimy, która oznacza także obumierającą Ziemię. Kiedy Marzanna utopi się czy spłonie, świat na nowo odrodzi się do życia. Aż do jej ponownego przyjścia wraz z zimnymi, jesiennymi miesiącami. Słowiański Nowy Rok - Szczodry Wieczór zamiast Sylwestra Szczodry Wieczór to dla naszych przodków dzisiejszy Sylwester, jednak świętowany po staropolsku. Przypadał zazwyczaj na początek stycznia, ale nie oznaczał, że Nowy Rok rozpocznie się następnego dnia. Wtedy kolędnicy chodzili po wsiach i grali na instrumentach, śpiewając przy tym życzenia noworoczne, płatając figle oraz odprawiając teatrzyk. Każdy domownik, w którego chacie pojawiła się głośna trupa, płacił jedzeniem za to widowisko. Szczodry Wieczór celebrowano na głośno, by przepędzić stary rok "tam gdzie pieprz rośnie". Gospodarze obsypywali się owsem na znak dobrych plonów, noszono też kożuchy na lewej stronie, żeby przywołać cieplejsze dni. Ucztowano przy suto zastawionym stole, a podczas kolacji należało pozostawić wolne nakrycie dla zmarłych przodków, którzy mogli zechcieć nas odwiedzić. Chiński Nowy Rok 2020 - rozpoczął się rok szczura >> Słowiański Nowy Rok - wróżby i modły do wiosny "Sylwester" Słowian nie miał stałej daty. Energię nowego roku przeczuwano już w grudniu, toteż celebracje zaczynały się w zimie i trwały aż do początku marca. Wierzono, że Nowy Rok oficjalnie rozpoczyna się wraz z przyjściem wiosny. Dzień 1 marca nazywano "Jaskółką", bo w jego trakcie przywoływano ptaki do powrotu i zamawiano wiosenną pogodę. Z lotu jaskółki nasi przodkowie odczytywali prognozę pogody na najbliższe tygodnie. Odprawiali modły do bóstw wiosny o przyszły dobrobyt oraz rychłe nadejście słonecznych, ciepłych dni. Za to już 9 marca celebrowali Święto Matki Ziemi, czyli Słowiański Nowy Rok. Towarzyszyły temu wiosenne rytuały na urodzajne plony i szczęście dla rodziny. Z pogody tego dnia wróżono, jaka będzie prognoza na lato. Urodzajne plony decydowały o pomyślności całego roku, toteż nasi przodkowie śledzili naturę, by przewidzieć jej kolejny ktok. Kalendarz Słowian - spis pradawnych świąt >>
Magia miłosna. Polskie zioła, które działają jak naturalne afrodyzjaki
Naturalne afrodyzjaki cieszą się zainteresowaniem, szczególnie gdy zbliżają się Walentynki. To rośliny, którym od setek lat przypisuje się miłosne właściwości. Ich zapach i smak pobudza zmysły oraz podwyższa poziom libido. W magii ludowej były podstawą wszelkich miłosnych rytuałów. Polskie afrodyzjaki to zioła, z których Słowianie korzystali nie tylko w eliksirach. Aby zdobyć wybranka, wplatano je w wianki, kładziono pod poduszkę lub spryskiwano swoje ciało wykonaną z nich esencją. Poznaj rośliny, jakim nasi przodkowie powierzali zaufanie w kwestiach miłosnych.
Przez żołądek do serca. To pradawne przysłowie przetrwało do dziś, chociaż używamy go raczej żartobliwie. Jednak nasi przodkowie naprawdę wierzyli, że potrawy mogą w kimś rozbudzić uczucie. Nawet jeśli nie ma się talentu w kuchni. Wystarczyło znać magiczne zioła, które zaostrzają apetyt na miłość. Spożycie ich w posiłku przez ukochanego miało rozpalić w nim chęci na romans. Magia ludowa znała wiele sposobów na zjednanie sobie dwojga ludzi. Lokalne czarownice doskonale wiedziały, jaką mieszankę ziół podać dziewczynie chcącej zdobyć serce swojego wybranka. Nie wystarczyło ich zjedzenie lub wypicie, czasami towarzyszył temu szerszy rytuał. Zaklęcia na miłość i zbieranie roślin o północy czy w szczególnych fazach Księżyca, podwajały skuteczność miłosnych modłów. 7 naturalnych afrodyzjaków używanych na całym świecie >> Polskie afrodyzjaki - Kopytnik Kopytnik jest słowiańskim ziołem uważanym za magiczne, ze względu na swoją miłosną moc. Należało zbierać go w okresie przybywającego Księżyca, bo wtedy miał największą skuteczność. Wypowiadano przy tym zaklęcie: Nawarzym se kopytnika, abym miała zalotnika. Następnie sporządzano eliksir miłosny w glinianym garnku ze szczelnym przykryciem, by po zalaniu ziół wrzątkiem nie uszła z niego para. Odwar nie był do spożycia, lecz skropienia nim ciała i swoich ubrań. To miało zagwarantować, że panna przyciągnie do siebie wianuszek wielbicieli. Polskie afrodyzjaki - Nasięrżał Nasięźrzał to słowiański afrodyzjak, który należało zrywać tylko o północy, w dodatku idąc tyłem, bez niczyjej asysty. Wypowiadano przy tym formułkę mającą wzmocnić późniejsze działanie ziela. Brzmiała ona tak: Nasięźrzale, rwę cię śmiele pięcią palcy, szóstą dłonią, niech się za mną chłopcy gonią. Jak łatwo się domyślić, ta magiczna roślina także miała przynieść powodzenie osobie, która korzystała z niej w swoich rytuałach. Czekolada, granat czy korzeń maca to afrodyzjaki znane na całym świecie, z których chętnie korzystamy dziś. Zamiast nich Słowianie używali ziół o miłosnych właściwościach, porastających rodzime łąki. Polskie afrodyzjaki - Lubczyk Lubczyk to znany afrodyzjak z naszej szerokości geograficznej. Stosuje się go w kuchni jako przyprawę, ale kiedyś miał nieco ważniejszą funkcję. Na jego bazie sporządzano słowiański eliksir miłosny, który podawano wybrankowi do wypicia, odmawiając przy tym odpowiednie zaklęcie. Serce mężczyzny zdobywano dosłownie metodą "przez żołądek do serca". Spożycie rośliny rozpalało zmysły, przenosząc akcję z kuchni do łóżka. Nawet zapach tego ziela powodował u płci przeciwnej pobudzenie, toteż dziewczęta przeplatały nim wianki, które zakładały na spotkanie z ukochanym. Bywało, że zamężne kobiety podawały napar z lubczyku swoim mężom, by ci nie mieli chęci ich zdradzać. Rytuał uświetniało poniższe zaklęcie. Polskie afrodyzjaki - Leszczyna Leszczyna była znana równie dobrze, co lubczyk. Według wierzeń słowiańskich ta roślina zakwitała o północy w Wigilię i tej samej nocy jej kwiat opadał i niknął, by zakwitnąć ponownie podczas przedwiośnia. Jednak to właśnie kwiaty leszczyny pojawiające się w noc przed Bożym Narodzeniem (dawniej obchodzonym jako Szczodry Wieczór) posiadały magiczną moc. Korzystali z nich młodzi mężczyźni i kobiety - oboje po to, by zdobyć serce upragnionej osoby. Kwiat miał wzbudzać w innych pożądanie i zapewniać szczęście w miłości. Z jego udziałem sporządzano kąpiele dla dzieci, które podobno przynosiły pomyślność w sprawach miłosnych w przyszłości. Polskie afrodyzjaki - Tymianek Tymianek był uważany przez Słowian za zioło magiczne, z którego korzystano w codziennych rytuałach. Przede wszystkim używano go do smużenia - robiono z niego ziołowe kadzidło, jakie następnie zapalano, by jego dymem "oczyścić" dom. Zapach tymianku odświeżał wnętrza chat, a jego siła miała wypędzać z wnętrz złą energię. Z zioła korzystano także w magii miłosnej, by zachęcić do siebie wybranka serca. Dodawano go do potraw, jako przyprawę, dzięki czemu dania były smaczne i aromatyczne. Nic dziwnego, że panna, która z niego korzystała, nie mogła opędzić się od kandydatów na przyszłego męża. Jak przyciągnąć miłość? Afirmacje i zaklęcia na poznanie idealnego partnera >>