Skandynawska nowość na Netflix. Ten trzyodcinkowy true crime wywoła wam ciarki na plecach
Na Netflix trafił duński miniserial dokumentalny „Przyjaciel i morderca”. Trzy odcinki opowiadają prawdziwą historię, która przez lata trzymała w napięciu całą Danię. Najbardziej przerażające okazuje się jednak to, kim był sprawca.
Skandynawskie seriale mają w sobie coś, od czego trudno się oderwać. Ten chłód, cisza małych miasteczek, niedopowiedziane emocje i charakterystyczny klimat nordic noir sprawiają, że nawet najspokojniejsza historia potrafi zamienić się w opowieść, która zostaje z nami na długo. Nic dziwnego, że wielu widzów z niecierpliwością czeka na kolejne premiery z północy. Wkrótce na ekranach pojawi się pierwszy serial oparty na książkach Jo Nesbø o kultowym detektywie Harrym Hole'u - produkcja, na którą fani skandynawskich kryminałów czekają od lat. Zanim jednak nadejdzie ta premiera, Netflix dorzuca coś, obok czego trudno przejść obojętnie. Na platformie pojawił się właśnie trzyodcinkowy duński dokument true crime „Przyjaciel i morderca” - historia tak niepokojąca, że aż trudno uwierzyć, że wydarzyła się naprawdę. „Przyjaciel i morderca” - o czym jest nowy duński true crime na Netflix Akcja dokumentu rozgrywa się w niewielkiej duńskiej miejscowości, która przez osiem lat żyła w cieniu tajemniczego sprawcy. Dochodziło do napadów, porwań i brutalnego morderstwa, a mimo to policja przez długi czas nie była w stanie wskazać winnego. Strach powoli przenikał codzienne życie mieszkańców. Nikt nie wiedział, komu można ufać i czy kolejny atak nie wydarzy się tuż za rogiem. Kiedy w końcu zatrzymano podejrzanego, wydawało się, że społeczność wreszcie odetchnie. Dla części osób był to jednak dopiero początek najgorszego koszmaru. Amanda, Nichlas i Kiri odkryli bowiem, że sprawcą jest ktoś z ich własnego kręgu - człowiek, z którym dorastali, spędzali czas i któremu przez lata bezgranicznie ufali. Historia, która wstrząsnęła całą Danią Duński miniserial dokumentalny w reżyserii Christian Dyekjær opowiada tę historię z perspektywy ludzi, którzy byli najbliżej wydarzeń. Twórcy nie skupiają się na sensacyjnym odtwarzaniu zbrodni, ale na emocjach tych, którzy musieli zmierzyć się z prawdą. Głos zabierają przyjaciele sprawcy, mieszkańcy miejscowości oraz osoby, które obserwowały, jak niewielka społeczność powoli rozpada się pod ciężarem strachu i podejrzeń. Jedną z nich jest miejscowa proboszczka Anna Helleberg Kluge, która przez lata przyglądała się temu, jak dramat wpływa na życie mieszkańców. "Widziałam, jak lokalną społecznością codziennie targał strach, żal, gniew i podejrzliwość. Nikt nie wiedział, komu może zaufać. […] Ale widziałem też drobne oznaki, że społeczność może odnaleźć drogę powrotną - że ludzie potrafią się nawzajem wspierać i powoli iść naprzód po tym, co niewyobrażalne." „Przyjaciel i morderca” - true crime, które stawia inne pytania „Przyjaciel i morderca” nie jest typowym dokumentem kryminalnym skupionym na śledztwie. Zamiast szczegółowej rekonstrukcji wydarzeń dostajemy raczej psychologiczny portret zdrady i utraconego zaufania. To historia o tym, jak wygląda życie po odkryciu, że ktoś bliski prowadził podwójne życie - i jak trudno jest pogodzić wspomnienia z nową prawdą. W tym sensie serial przypomina inny głośny duński tytuł z Netflixa - „Pielęgniarka” - gdzie najważniejsze nie było samo przestępstwo, ale pytanie: jak to możliwe, że przez tak długi czas nikt niczego nie zauważył? Dlaczego warto obejrzeć ten miniserial Trzy odcinki wystarczą, by wciągnąć się w historię, która bardziej niż sensacją działa emocjami. „Przyjaciel i morderca” pokazuje, jak krucha potrafi być społeczna równowaga i jak łatwo strach może zniszczyć zaufanie między ludźmi. To spokojny, momentami niemal intymny dokument, który zostawia widza z pytaniem: czy naprawdę znamy ludzi, którzy są najbliżej nas. Jeśli lubicie skandynawskie true crime i historie, które bardziej analizują ludzką psychikę niż policyjne procedury, ta nowość Netflixa zdecydowanie powinna trafić na waszą listę.
Nie ma tu bitew ani bohaterów z karabinem. Ten skandynawski dramat wojenny podbija Netflixa
Na Netflixie właśnie rośnie w siłę film, który udowadnia, że wojenne historie nie potrzebują frontu, by złamać serce. Ten skandynawski dramat historyczny - dziś w ścisłej czołówce platformy - opowiada o odwadze, która rodzi się przy biurku, a nie w okopach.
Netflix znów sięga po skandynawską perełkę i robi to w najlepszym możliwym stylu. „Szwedzki łącznik” to dramat inspirowany prawdziwymi wydarzeniami z czasów II wojny światowej. Nie zobaczymy tu spektakularnych scen batalistycznych ani patetycznych przemówień. Zobaczymy za to ludzi, którzy w cieniu wielkiej historii podejmowali decyzje ważące ludzkie życie. „Szwedzki łącznik” nr 2 na Netflix. O czym jest nowy skandynawski hit platformy? Rok 1942. Neutralna Szwecja próbuje zachować bezpieczny dystans wobec ogarniętej wojną Europy. W sztokholmskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych wnioski wizowe żydowskich uchodźców piętrzą się na biurkach. Oficjalnie - w imię politycznej ostrożności - wiele z nich zostaje zignorowanych. Gdy jednak do urzędników zaczynają docierać informacje o obozach zagłady i masowej eksterminacji, wśród części z nich rodzi się niepokój. Czy neutralność usprawiedliwia milczenie? Czy procedura jest ważniejsza niż ludzkie życie? Film opowiada historię Gösty Engzella i jego współpracowników - ludzi, którzy nie mieli broni, ale mieli dostęp do przepisów, formularzy i prawnych kruczków. To dzięki nim zaczęto torować drogę do ratowania żydowskich uchodźców z Norwegii i Danii. Cicho. Bez fanfar. Z ogromnym ryzykiem. To kino o moralnym przebudzeniu. O momencie, w którym trybik w biurokratycznej machinie postanawia przestać być tylko trybikiem. View oEmbed on the source website „Szwedzki łącznik” - obsada W roli Engzella oglądamy Henrik Dorsin, dotąd kojarzonego głównie z lżejszym repertuarem. Tutaj jest oszczędny, skupiony, niemal przezroczysty - i właśnie w tej zwyczajności tkwi siła jego kreacji. To nie rewolucjonista, nie wizjoner. To urzędnik, który zna przepisy lepiej niż własne emocje. A jednak z czasem zaczyna rozumieć, że prawo bez sumienia jest tylko pustą literą. U jego boku pojawia się Rut - grana przez Sissela Benn, która kwestionuje dotychczasową bierność departamentu. W obsadzie zobaczymy także Jonas Karlsson, Johan Glans oraz Marianne Mörck. Co ważne, film nie upraszcza konfliktu. Nie czyni z przeciwników Engzella jednowymiarowych czarnych charakterów. Każda decyzja jest ryzykiem - politycznym, dyplomatycznym, osobistym. Twórcy pokazują Szwecję w wojennym rozkroku: między strachem o własną niepodległość a odpowiedzialnością za innych. Za kulisami wielkiej historii Za reżyserię odpowiada duet Thérèse Ahlbeck i Marcus Olsson, którzy zaglądają do gabinetów, gdzie wielka polityka miesza się z małą - tą rozgrywaną między segregatorami i poufnymi notatkami. Kamera Joachima Hedéna prowadzi narrację w sposób stonowany, niemal dokumentalny, a muzyka Johana Testada i Kaspara Kaae podkreśla dramatyzm bez nadmiaru patosu. To nie jest widowisko w stylu „Listy Schindlera” ani bezkompromisowa opowieść jak „Szara strefa”. „Szwedzki łącznik” wybiera inną perspektywę - pokazuje, że historia nie dzieje się wyłącznie na polu bitwy. Czasem rozstrzyga się w ciszy. Dlaczego Polacy pokochali ten film? Bo to opowieść o odwadze, która nie wygląda spektakularnie. O ludziach, którzy nie planowali zostać bohaterami. O decyzjach podejmowanych w półmroku, bez gwarancji, że ktoś kiedyś o nich usłyszy. Ten film zostawia z pytaniem: co ja zrobiłabym na ich miejscu? Nie epatuje brutalnością. Nie gra na tanich emocjach. A mimo to wyciska łzy - może właśnie dlatego, że dotyka najbardziej ludzkiego lęku: czy w chwili próby potrafimy wybrać właściwie? Jeśli lubicie dramaty historyczne inspirowane prawdziwymi wydarzeniami, ale niekoniecznie skupione na froncie - to propozycja idealna na wieczór. To także dobry wybór dla tych, którzy cenią skandynawskie kino za jego powściągliwość i moralną głębię. „Szwedzki łącznik” jest dostępny na Netflixie i obecnie znajduje się w ścisłej czołówce najchętniej oglądanych tytułów w Polsce. I coś mi mówi, że długo z niej nie zniknie.
Czarna komedia, rodzinny dramat i Mads Mikkelsen. Skandynawska perełka z 2025 roku od dziś dostępna na VOD TVP
To film, który balansuje między śmiechem a ciarkami na plecach. Skandynawska nowość z 2025 roku z Madsem Mikkelsenem w roli głównej właśnie pojawiła się na VOD TVP i trudno się od niej oderwać.
Polacy od lat mają słabość do skandynawskich historii. Jest w nich wszystko, co działa najlepiej: surowy klimat, mroczna estetyka, bohaterowie z pęknięciami i napięcie, które wisi w powietrzu nawet wtedy, gdy na ekranie pozornie „nic się nie dzieje”. A jeśli w takiej opowieści pojawia się Mads Mikkelsen, można być pewnym jednego: to będzie seans z najwyższej półki. „Ostatni wiking”: o czym jest najnowszy film z Madsem Mikkelsenem? „Ostatni wiking” to duńska produkcja z 2025 roku, której reżyserem jest Anders Thomas Jensen. Film, łączący czarną komedię z dramatem rodzinnym, przedstawia historię dwóch braci - Ankera i Manfreda - których łączy wspólna przeszłość i mroczne sekrety. Anker (grany przez Nikolaja Lie Kaasa) po latach wychodzi z więzienia, gdzie trafił za napad na furgonetkę z pieniędzmi. Przed odsiadką przekazał łup bratu - Manfredowi (Mads Mikkelsen) - by ten go ukrył. Po powrocie próbuje odzyskać fortunę. Jednak okazuje się, że Manfred cierpi na poważne zaburzenia osobowości i nie pamięta, gdzie schował pieniądze. View oEmbed on the source website Niezwykła rola Mikkelsena w „Ostatnim wikingu”. Takiego bohatera jeszcze nie grał Mads Mikkelsen, znany z ról chłodnych, bezwzględnych i silnych postaci, tym razem wciela się w zupełnie inną postać. Manfred to neurotyczny, kruchy, wręcz infantylny mężczyzna. Mikkelsen przyznał, że do tej roli podszedł jak do małego dziecka - według niego Manfred ma mentalność 5-6-latka. To kreacja, która zaskoczy fanów aktora i pokazuje jego nieprzeciętne możliwości aktorskie. Duńczyk od dawna udowadnia, że potrafi zagrać absolutnie wszystko - od zimnego manipulanta w „Polowaniu”, przez charyzmatycznego antybohatera w „Jeźdźcach sprawiedliwości”, aż po hipnotyzująco niepokojącego Hannibala Lectera w serialu „Hannibal”. Do tego dochodzą głośne role w kinie międzynarodowym, jak „Na rauszu”, czy hollywoodzkie produkcje pokroju „Casino Royale”. Mikkelsen ma rzadki talent: potrafi jednym spojrzeniem powiedzieć więcej niż inni całym monologiem. Jest magnetyczny, nieoczywisty i zawsze gra tak, jakby pod powierzchnią bohatera kryło się drugie, znacznie mroczniejsze życie. Czarna komedia i mrok w stylu skandynawskim „Ostatni wiking” to produkcja, która nie boi się łączyć ciężkich tematów z absurdalnym humorem. Czarne komedie to znak rozpoznawczy reżysera Andersa Thomasa Jensena, a jego najnowszy film nie zawodzi. Elementy gangsterskie, rodzinne dramaty, nietypowi bohaterowie i mroczny, skandynawski klimat sprawiają, że film wyróżnia się na tle innych nowości filmowych dostępnych online. Film został bardzo dobrze przyjęty na międzynarodowych festiwalach filmowych, co tylko potwierdza jego wyjątkowość. Na Rotten Tomatoes otrzymał aż 94% pozytywnych opinii od krytyków filmowych oraz 81% doskonałych ocen od widzów. Gdzie obejrzeć film „Ostatni wiking” online? „Ostatni wiking” który zadebiutował w kinach 30 sierpnia 2025 roku (w Polsce 17 października) od dzisiaj jest w końcu dostępny online. Skandynawskie dzieło trafiło na platformę VOD TVP w modelu premium, czyli odpłatnej dystrybucji. Produkcja dostępna jest również na Prime Video oraz Apple TV - w cenie 14,99 złotych za wypożyczenie. To doskonała okazja, aby zobaczyć długo wyczekiwany tytuł z Madsem Mikkelsenem w roli głównej bez wychodzenia z domu.
Skandynawski film wojenny, o którym mało kto słyszał. Ostatnia scena wbije was w fotel
Na Netflixie czeka skandynawski film wojenny, który zamiast bitew pokazuje cywilną traumę II wojny światowej. „Cienie pod powiekami” to historia dzieci, których los został złamany jedną fatalną decyzją.
Skandynawskie kino od lat udowadnia, że największy ciężar emocjonalny kryje się w ciszy, spojrzeniach i niedopowiedzeniach. „Cienie pod powiekami” wpisuje się w tę tradycję z bezwzględną konsekwencją. Film Ole Bornedala nie interesuje się wojenną strategią ani militarnym rozmachem. Tu wojna dzieje się na podwórkach, w szkolnych ławkach i w ciałach dzieci, które z dnia na dzień przestają czuć się bezpiecznie. Akcja rozgrywa się w Kopenhadze w ostatnich miesiącach II wojny światowej. Sojuszniczy nalot, uznany w swoim czasie za konieczny, wymyka się spod kontroli i prowadzi do katastrofy, której ofiarami stają się cywile. Kamera nie epatuje przemocą - zamiast tego skupia się na konsekwencjach: strachu, poczuciu winy i traumie, która nie znika wraz z końcem wojny. „Cienie pod powiekami” - skandynawski film inspirowany prawdziwą tragedią „Cienie pod powiekami” czerpie z jednego z najbardziej bolesnych epizodów w historii Danii - Operacji Carthage z 21 marca 1945 roku. Celem alianckiego nalotu była siedziba Gestapo w Kopenhadze, jednak przez tragiczny zbieg okoliczności bomby spadły na francuską katolicką szkołę. Zginęło ponad 120 osób, w tym 86 dzieci. Bornedal nie rekonstruuje wydarzeń w reporterskim stylu. Interesuje go raczej pytanie o zbiorową odpowiedzialność i o to, jak „większe dobro” potrafi zniszczyć najmniejszych i najbardziej bezbronnych. Film boleśnie pokazuje, że wojna nie kończy się w dniu podpisania rozejmu - trwa w ludziach latami, często do końca życia. View oEmbed on the source website Dziecięce role w wojennym filmie, które łamią serce Najmocniejszą stroną filmu są młodzi bohaterowie. Eva, Rigmor i Henry żyją w różnych miejscach, ale wojna dociera do nich w ten sam sposób - poprzez strach, chaos i doświadczenia, których nie da się unieść dziecięcymi ramionami. Szczególnie poruszająca jest historia Henry’ego, który po traumatycznym wydarzeniu traci głos i lęka się otwartych przestrzeni. Jego ciało staje się kalką wojennych przeżyć. Młodzi aktorzy grają z przejmującą naturalnością, bez cienia fałszu czy melodramatu. To dzięki nim film unika patosu i pozostaje brutalnie prawdziwy. W połączeniu z chłodną, nordycką estetyką i oszczędną muzyką efekt jest druzgocący. Dlaczego ten film zostaje pod powiekami na długo „Cienie pod powiekami” to kino, na które trudno się patrzy - ale jeszcze trudniej o nim zapomnieć. Ostatnia scena nie uderza głośnym finałem, lecz ciszą, która zostaje z widzem na długo po napisach końcowych. To film o dzieciach wojny, który nie próbuje pocieszać ani tłumaczyć świata. Zamiast tego zmusza do konfrontacji z faktem, że największe tragedie często rozgrywają się z dala od frontu. A w obliczu toczących się obecnie wojen - na Ukrainie oraz w Strefie Gazy ten tytuł ogląda się jeszcze trudniej. Jeśli cenisz skandynawskie kino za powściągliwość, emocjonalną uczciwość i odwagę w podejmowaniu trudnych tematów - ten tytuł na Netflixie absolutnie trzeba zobaczyć.
Szukajcie, a znajdziecie. Odkryłam zakopany w streamingowych czeluściach skandynawski serial z 2019 roku. Polka gra w nim rewelacyjną rolę
W dobie platform streamingowych coraz trudniej trafić na coś naprawdę sensownego - zwłaszcza jeśli topowe skandynawskie seriale mamy już dawno odhaczone. Myślałam, że widziałam wszystko, aż przekopałam się przez ofertę CANAL+ i odkryłam zapomnianą perełkę z północy.
Nordic noir od dawna jest w Polsce gatunkiem kultowym. „Most nad Sundem”, „Forbrydelsen”, „Kasztanowy ludzik”, „The Killing” czy „W pułapce” ustawiły poprzeczkę tak wysoko, że kolejne produkcje rzadko są w stanie ją przeskoczyć. Skandynawowie perfekcyjnie opanowali sztukę budowania napięcia: chłodny klimat, duszna atmosfera, bohaterowie z pęknięciami i historie, które rozwijają się powoli, ale bezlitośnie. Dlatego tym większym zaskoczeniem jest fakt, że tak intensywny serial z 2019 roku jak „Sanktuarium zła” niemal przemknął pod radarami. Agnieszka Grochowska gra tu rolę, której nie da się zapomnieć. Zapomniany skandynawski serial z CANAL+ wciąga jak najlepszy thriller Akcja ośmioodcinkowego thrillera psychologicznego rozgrywa się w surowej, odizolowanej scenerii włoskich Alp. Poznajemy bliźniaczki - Siri i Helenę - rozdzielone w dzieciństwie, od lat uwikłane w trudną, pełną napięć relację. Gdy Siri zaprasza Helenę do luksusowego sanatorium, ta niechętnie się zgadza, traktując wyjazd jak niewinne wakacje. Wymarzona sielanka jednak szybko pęka. Siri znika bez śladu, a Helena zostaje wzięta za swoją siostrę. Zamknięta w ośrodku, gdzie nic nie jest tym, czym się wydaje, odkrywa, że za fasadą terapii kryją się mrożące krew w żyłach eksperymenty na pacjentach psychiatrycznych. Najgorsze jest jednak to, że wszyscy wokół zaczynają ją przekonywać, że naprawdę jest kimś innym - i ona sama zaczyna w to wierzyć. View oEmbed on the source website Agnieszka Grochowska w mrocznym skandynawskim serialu od CANAL+ W podwójną rolę bliźniaczek wciela się znakomita Josefin Asplund („Wikingowie”), ale to Agnieszka Grochowska jako doktor Zofia Kowalska przyciąga szczególną uwagę. Jej bohaterka balansuje na cienkiej granicy między empatią a chłodnym profesjonalizmem, wnosząc do serialu niepokojącą, magnetyczną energię. Na ekranie partneruje jej Matthew Modine - ikona kina („Full Metal Jacket”, „Ptasiek”, „Stranger Things”), którego obecność dodaje produkcji międzynarodowego ciężaru. Samą pracę nad serialem Grochowska w wywiadach określała jako intensywne, niemal restartujące doświadczenie aktorskie - realizowane po angielsku, w ekstremalnych warunkach, w Alpach i Rzymie. Gdzie obejrzeć „Sanktuarium zła” i dlaczego warto je nadrobić Serial zadebiutował w 2019 roku na antenie CANAL+ i do dziś pozostaje jedną z najbardziej niedocenionych skandynawskich produkcji ostatnich lat. To thriller psychologiczny, który nie straszy tanimi chwytami, tylko powoli podkopuje poczucie bezpieczeństwa widza. Jeśli macie przesyt schematycznych kryminałów i szukacie czegoś mrocznego, inteligentnego i nieoczywistego, a skandynawskie seriale z Netflixa macie już dawno przerobione to „Sanktuarium zła” to idealny wybór. Zwłaszcza że oglądanie Agnieszki Grochowskiej w takiej roli to czysta przyjemność.
„Najlepszy skandynawski noir od lat”. Oto 7 powolnych, skandynawskich thrillerów do obejrzenia teraz na Netflixie
Pełne misternie skonstruowanych fabuł i napięcia budowanego przez bohaterów - te thrillery przeprowadzą cię przez zimę.
Miłośnicy thrillerów doskonale wiedzą, że skandynawskie seriale od zawsze wyznaczały standardy tego, jak powinna wyglądać naprawdę wciągająca i pełna napięcia produkcja. Często osadzone w lodowych krajobrazach, wśród surowych gór i eterycznie niebieskiego nieba, natychmiast budują atmosferę, a sama lokalizacja dodaje historii warstwy suspensu i lęku. Pod względem fabularnym poruszają trudne tematy, których inne gatunki czasem unikają, a nieprzewidywalność moralnie dwuznacznych antybohaterów potęguje napięcie. Od klasyków sprzed dekady, takich jak „The Killing”, po uznane przez krytyków produkcje nowej fali, jak „The Åre Murders” i „The Chestnut Man” - przedstawiamy najlepsze skandynawskie thrillery, które są mistrzowską lekcją powolnie rozwijającej się telewizji. „Morderstwa w Åre” (The Åre Murders 2025) Inspirowany powieściami Viveki Sten, ten skandynawski noir opowiada o sztokholmskiej policjantce Hannah Ahlander, która po bolesnym rozstaniu szuka ucieczki, wycofując się do wakacyjnego domu swojej siostry w odległym szwedzkim miasteczku Åre. Jej nadzieje na spokojny odpoczynek zostają zniweczone, gdy młoda kobieta w tajemniczych okolicznościach znika, a Hannah zostaje wciągnięta w sam środek mrocznego śledztwa, które paraliżuje miasteczko. Pełen zapierających dech w piersiach zdjęć i suspensu serial zdobył 86% na Rotten Tomatoes. Obsada: Carla Sehn, Kardo Razzazi, Charlie Gustafsson, Henrik Norlén, Sofia Papadimitriou Ledarp. View oEmbed on the source website „Przełom” (The Breakthrough 2025) Określany przez „The Guardian” jako „najlepszy skandynawski noir od lat”, serial inspirowany jest zabójstwami Mohammeda Ammouriego i Anny-Leny Svensson z 2004 roku. Ten czteroodcinkowy thriller zagłębia się w historię tego, jak detektyw i genealog zdołali rozwiązać 16-letnią sprawę sprzed lat dzięki wykorzystaniu zaawansowanej genealogii sądowej. Obsada: Peter Eggers, Mattias Nordkvist, Jessica Liedberg, Jonatan Rodriguez, Karin de Frumerie, Annika Hallin. View oEmbed on the source website „Dochodzenie” (The Killing 2011–2014) Mówiąc o klasycznych skandynawskich thrillerach, „The Killing”, oparte na duńskim serialu „Forbrydelsen”, zawsze zasługuje na wzmiankę. Gdy zadebiutowało w 2011 roku, zdobyło rzadko osiągane 94% na Rotten Tomatoes. Chwalony za znakomite tempo pierwszego sezonu, serial śledzi losy przyziemnych detektywów Sarah Linden i Stephena Holdera, którzy prowadzą śledztwo w sprawie morderstwa nastoletniej dziewczyny, zbiegłych dzieci oraz jedynego ocalałego z zamordowanej rodziny. Obsada: Mireille Enos, Joel Kinnaman, Billy Campbell, Michelle Forbes, Brent Sexton, Peter Sarsgaard. View oEmbed on the source website „Helikopter” (The Helicopter Heist 2025) Ośmioodcinkowy serial opowiada historię dwóch przyjaciół z dzieciństwa, którzy podejmują się ambitnej zbrodni, planując użycie skradzionego helikoptera do kradzieży ogromnej sumy pieniędzy z magazynu gotówki. Dzięki scenom retrospektywnym z dzieciństwa bohaterów, ich problemom finansowym i osobistym trudnościom, ten thriller jest równie poruszający, co wciągający. Obsada: Ardalan Esmaili, Mahmut Suvakci, Vic Carmen Sonne. View oEmbed on the source website „Rezerwat” (Secrets We Keep 2025) Lubisz thrillery w stylu „eat the rich”? W takim razie „Secrets We Keep” to pozycja do dodania na listę. Osadzony w Kopenhadze serial opowiada o zamożnej kobiecie imieniem Cecilie, która zaczyna podejrzewać, że jej sąsiad może mieć coś wspólnego z zaginięciem jej au pair, Ruby. Obsada: Marie Bach Hansen, Simon Sears, Lars Ranthe, Danica Curcic, Excel Busano. View oEmbed on the source website „Kasztanowy ludzik” (The Chestnut Man 2021–obecnie) Oparta na powieści sensacyjnej o tym samym tytule autorstwa Sørena Sveistrupa, sześcioodcinkowa seria śledzi losy dwójki detektywów brnących przez bezwzględne śledztwo. Muszą schwytać złowieszczego seryjnego mordercę, który zabija swoje ofiary w wyjątkowo niepokojący sposób. Obsada: Danica Curcic, Mikkel Boe Følsgaard, Iben Dorner, Lars Ranthe. View oEmbed on the source website „Most nad Sundem” (The Bridge 2011–2018) Jeśli zapytasz dowolnego miłośnika skandynawskiego noir o trzy najlepsze seriale w gatunku, z pewnością usłyszysz, że „The Bridge” znajduje się w tym gronie. Gdy na moście Øresund łączącym Szwecję i Danię zostaje znalezione ciało, policja obu krajów musi połączyć siły, aby schwytać seryjnego mordercę, którego zbrodnie uwypuklają różne niesprawiedliwości społeczne, w tym bezdomność i pracę dzieci. Uwielbiany przez fanów za niesamowitą chemię między dwojgiem głównych bohaterów, których skrajnie odmienne osobowości tylko potęgują intrygę i dramat. Obsada: Sofia Helin, Kim Bodnia, Thure Lindhardt. View oEmbed on the source website Tekst ukazał się w oryginale na ELLE.uk
Ten norweski film o skomplikowanych relacjach czule dotyka tego, o czym boimy się mówić. Powinna go obejrzeć każda kobieta
Dag Johan Haugerud z niezwykłą delikatnością zagląda tam, gdzie codziennie jesteśmy, ale rzadko kiedy mamy odwagę spojrzeć naprawdę - w sam środek naszych uczuć. „Miłość”, trzecia odsłona jego filmowego cyklu o współczesnych relacjach, to kino ciche, empatyczne, momentami zabawne. A przede wszystkim prawdziwe.
W świecie, który częściej domaga się deklaracji niż uczuć, norweski reżyser - Haugerud proponuje coś niezwykle odświeżającego: spokój. Film „Miłość” nie przyspiesza, nie dramatyzuje, nie uwodzi tanimi emocjami. Zamiast tego prowadzi nas przez relacje, które są tak zwyczajne, że aż zaskakująco bliskie. Po „Seksie” i „Snach o miłości” autor hitu wyświetlanego obecnie w polskich kinach ponownie zagląda do ludzkiego serca - ale robi to z jeszcze większą czułością. Jego bohaterowie żyją, kochają, mylą się i próbują od nowa. Nie są idealni, ale są prawdziwi. I to jest najbardziej poruszające. W tym artykule znajdziesz: Film „Miłość”. Norweska opowieść o bliskości, która nie krzyczy - tylko słucha Prom jako współczesny speed-dating. Tyle że z norweską subtelnością Nowe oblicza uczuć: miłość hetero, homo i ta, której nie potrafimy nazwać „Miłość”: film, który zostaje z nami długo po seansie Film „Miłość”. Norweska opowieść o bliskości, która nie krzyczy - tylko słucha Haugerud wybiera dla swojej historii stolicę Norwegii - Oslo - surowe, chłodne, wcale nie instagramowe. Miasto, które zamiast być tłem do romansów, staje się lustrem: odbija współczesność, jej tempo, jej samotność, jej pragmatykę. W centrum tej opowieści są trzy osoby: lekarka Marianne, pielęgniarz Tor i Kathrine, urzędniczka odpowiedzialna za kulturę. Poznajemy ich nie w wielkich życiowych momentach, lecz w drodze - na promie płynącym z Oslo do małej miejscowości, która w pewnym sensie istnieje tylko po to, by ludzie mogli się wyspać. I jest w tym coś symbolicznego. Prom, który płynie przez środek nocy, tworzy przestrzeń niewymuszonej intymności. Przypadkowe spotkania nagle stają się możliwe. Ludzie, których nic nie łączy, zaczynają rozmawiać. A z czasem, podczas tej podróży, rodzi się między nimi może i coś więcej. Prom jako współczesny speed-dating. Tyle że z norweską subtelnością W „Miłości” prom nie jest zwykłym środkiem transportu - to coś pomiędzy klubem, czatem i terapią grupową. Miejscem, gdzie wszyscy są trochę poza czasem, trochę poza sobą. „Gdy nie mogę spać, wsiadam na prom. Szukam faceta. Patrzę, kto jest online, a potem liczę, że nasze spojrzenia się spotkają” - mówi jeden z bohaterów. I to zdanie definiuje całą naszą współczesną intymność: hybrydową, półcyfrową, półosadzoną w realu. Najpierw symetryczne „match”, dopiero potem uśmiech. Najpierw aplikacja, dopiero potem rozmowa. Najpierw test, potem ryzyko. Tak obecnie wyglądają nasze relacje. Haugerud ich jednak nie ocenia. Raczej obserwuje - i trafia w punkt, w którym dziś znajduje się wiele osób. Chcemy bliskości, ale potrzebujemy „bezpiecznika”, jakim stają się aplikacje randkowe. Tinder i Grindr nie są tu demonizowane - są narzędziem, które pomaga zrobić pierwszy krok, zanim zjawi się odwaga. Nowe oblicza uczuć: miłość hetero, homo i ta, której nie potrafimy nazwać Film „Miłość” nie próbuje odtworzyć klasycznego romansowego modelu: on i ona, przeznaczenie, przeszkody, happy end. Zamiast tego pokazuje relacje, które wymykają się ramom. Marianne, oszczędna w emocjach lekarka, spotyka na swojej drodze Tora - pielęgniarza, który inaczej rozumie bliskość, inaczej o niej mówi, inaczej ją przeżywa. Ich rozmowy są proste, ale niosą wszystko to, czego nie umiemy powiedzieć nawet najbliższym. Obok nich pojawiają się historie mężczyzn odnajdujących swoją seksualność na nowo, ludzi, którzy w intymności szukają nie tyle miłości, co bycia zauważonym choć przez chwilę. Haugerud pozwala im wszystkim wybrzmieć. Bez patosu. Bez wstydu. Bez moralizowania. „Miłość”: film, który zostaje z nami długo po seansie Co najbardziej zachwyca w tym filmie? Cisza, która pozwala rozgościć się uczuciu. Dialogi, które brzmią jak prawdziwe rozmowy. Pauzy, które znaczą więcej niż wyznania oraz twarze, na których jedna mikrosekunda zmienia sens sceny. To kino, w którym - paradoksalnie - najwięcej dzieje się wtedy, kiedy nic się nie dzieje. „Miłość” jest najdelikatniejszą, a jednocześnie najbardziej dojrzałą częścią trylogii Haugeruda. „Sny o miłości” poruszały młodzieńczą pasją, „Seks” - kryzys tożsamości. „Miłość” spaja to wszystko w całość. Jest jak rozmowa, której nie chcemy kończyć. I może właśnie dlatego tak trafia prosto w serce. Film można obecnie zobaczyć w prawie wszystkich polskich kinach. Zarówno w multiplexach jak i malutkich studyjnych salach.
Ten skandynawski dramat był nominowany do 2 Oscarów, ale mało kto ogląda go więcej niż raz. "Zrujnowam mnie emocjonalnie"
Vanessa Aleksander wyznała, że film „Najgorszy człowiek na świecie” emocjonalnie ją zrujnował. Sprawdź, co ją poruszyło i dlaczego nie chce do niego wracać.
W tym artykule: Vanessa Aleksander poruszona filmem. „Nie odważę się go obejrzeć ponownie” „Najgorszy człowiek na świecie” – komedia, która zostaje z tobą na długo Joachim Trier i jego trylogia o pokoleniu Y Renate Reinsve w roli życia. Złota Palma i światowe uznanie Gdzie obejrzeć film „Najgorszy człowiek na świecie”? Vanessa Aleksander poruszona filmem. „Nie odważę się go obejrzeć ponownie” Vanessa Aleksander, aktorka i pasjonatka kina, opowiedziała o filmie, który tak głęboko ją poruszył, że nie chce do niego nigdy wracać. W rozmowie z portalem Filmweb ujawniła, że obejrzała go tylko raz i nie jest pewna, czy kiedykolwiek zdobędzie się na odwagę, by zobaczyć go ponownie. Chodzi o film „Najgorszy człowiek na świecie” w reżyserii Joachima Triera. Vanessa Aleksander przyznała, że produkcja „zrujnowała ją emocjonalnie”. Jej słowa nie pozostawiają złudzeń co do siły oddziaływania filmu: „Nie wiem, czy się odważę obejrzeć go drugi raz” – mówiła bez wahania. „Najgorszy człowiek na świecie” – komedia, która zostaje z tobą na długo Film „Najgorszy człowiek na świecie” zdobył Złotą Palmę i był dwukrotnie nominowany do Oscara. To historia Julii – młodej kobiety z Oslo, która próbuje odnaleźć siebie w chaotycznej rzeczywistości. Ma prawie 30 lat i wielkie wątpliwości dotyczące swojego miejsca w świecie. Julia zaczyna jako studentka medycyny, po czym przenosi się na psychologię, by ostatecznie spróbować swoich sił jako fotografka. Żadna z tych ścieżek nie przynosi jej spełnienia. W poszukiwaniu tożsamości i sensu życia wikła się w relacje uczuciowe – najpierw z 45-letnim Akslem, znanym twórcą komiksów, a później z młodszym Elvindem. Zarówno związek z Akslem, jak i relacja z Elvindem ukazują emocjonalne rozdarcie Julii, która nieustannie walczy z poczuciem niespełnienia i presją dorosłości. To właśnie ta autentyczność i emocjonalna głębia mogły sprawić, że Vanessa Aleksander tak silnie zareagowała na film. Joachim Trier i jego trylogia o pokoleniu Y Joachim Trier, norweski reżyser urodzony w Kopenhadze, znany jest z wyjątkowego podejścia do emocji i psychologii bohaterów. „Najgorszy człowiek na świecie” to trzecia część jego nieformalnej trylogii, po filmach „Reprise. Od początku, raz jeszcze…” i „Oslo, 31 sierpnia”. W trylogii tej Trier koncentruje się na pokoleniu Y – trzydziesto- i czterdziestolatkach, którzy zmagają się z kryzysem tożsamości, brakiem stabilizacji i presją społeczną. Każdy z filmów ukazuje fragment życia w wielkim mieście, pełnego wyborów, których konsekwencje odciskają piętno na psychice bohaterów. Renate Reinsve w roli życia. Złota Palma i światowe uznanie W postać Julii wciela się norweska aktorka Renate Reinsve. Jej występ spotkał się z entuzjastycznym odbiorem – zdobyła Złotą Palmę dla najlepszej aktorki na festiwalu w Cannes. To właśnie dla niej Trier pisał tę rolę, zainspirowany wcześniejszą współpracą przy filmie „Oslo, 31 sierpnia”. Po premierze „Najgorszego człowieka na świecie” Reinsve została okrzyknięta aktorką roku przez Stowarzyszenie Krytyków Filmowych w Seattle i uhonorowana główną nagrodą Norweskiego Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Amanda. Anders Danielsen Lie, wcielający się w Aksla, również otrzymał wyróżnienie dla najlepszego aktora drugoplanowego. Gdzie obejrzeć film „Najgorszy człowiek na świecie”? Dzieło Joachima Triera można obejrzeć w serwisie TVP VOD. Film dostępny jest w oryginalnej wersji językowej z napisami i cieszy się dużą popularnością wśród widzów szukających głębokich, emocjonalnych przeżyć. Historia Julii to opowieść, z którą wielu widzów może się utożsamić. Trudne wybory, poszukiwanie siebie i dramatyczne konsekwencje codziennych decyzji sprawiają, że „Najgorszy człowiek na świecie” nie jest typową komedią romantyczną. To film, który nie tylko bawi, ale i zostawia trwały ślad w pamięci.
Skandynawskie filmy detektywistyczne, które są jak paraliżująca przejażdżka. Pozostawią cię w szoku na długo
Szukasz dobrych produkcji na długie, zimowe wieczory? Nic tak nie wbija w fotel, jak skandynawskie filmy detektywistyczne.
Spis treści: Filmy detektywistyczne w klimacie nordic noir "Bagno", reż Baltasar Kormákur (2006) "Pierwszy śnieg", reż. Tomas Alfredson (2017) "W mroku", reż. Jannik Johansen (2005) "Zabójcy bażantów", reż. Mikkel Nørgaard (2014) "Blodsbånd", reż. Marius Holst (2007) Filmy detektywistyczne w klimacie nordic noir Skandynawskie filmy detektywistyczne nie bez powodu cieszą się od lat ogromną popularnością. Łączą w sobie elementy thrillera, kryminału i filmów akcji, a mroczny klimat, suspens i tajemnica, które kojarzymy z kinem scandi noir, dodatkowo napawają grozą. To wszystko sprawia, że wciskają w fotel i nie pozwalają oderwać się od ekranu praktycznie do samych napisów końcowych. Oto nasz subiektywny przewodnik po filmach detektywistycznych, które warto dodać do swojej listy „do obejrzenia”. "Bagno", reż Baltasar Kormákur (2006) Niebywale zwyczajne, acz makabryczne zabójstwo powoduje, że inspektor kryminalny, samotny wilk, zaczyna grzebać w mrocznych tajemnicach rodzinnych. W tym samym czasie pewien zdesperowany ojciec szuka wyjaśnienia niewytłumaczalnej i śmiertelnej choroby mózgu swojej córki. Te dwa wątki się splatają, obnażając sieć kłamstw, które na przestrzeni 30 lat spajają kilka pokoleń. Skandynawski film detektywistyczny zdobył w 2006 roku cztery nagrody EDDA, czyli Islandzkiej Akademii Filmowej i Telewizyjnej. "Pierwszy śnieg", reż. Tomas Alfredson (2017) "Pierwszy śnieg” kolejna wciągająca produkcja w nurcie skandynawskiego kina detektywistycznego, oparta na bestsellerowej powieści Jo Nesbø. Film łączy w sobie elementy thrillera z klasycznym kryminałem, przedstawiając historię detektywa Harry'ego Hølma, granego przez Michaela Fassbendera, który zostaje wciągnięty w śledztwo dotyczące seryjnych morderstw w Norwegii. Morderca, którego ofiary znajdują się w okolicach Oslo, pozostawia za sobą mroczny ślad – ciała ofiar są zawsze otoczone przez tajemnicze śnieżne bałwany. Z każdym krokiem Hølm coraz bardziej pogrąża się w mrocznych sekretach, a śnieg, który pokrywa kraj, staje się nie tylko metaforą samotności bohatera, ale także symbolem ukrytych, nieodgadnionych tajemnic. "W mroku", reż. Jannik Johansen (2005) Kopenhaski pisarz i dziennikarz Jacob oraz jego przyjaciółka Nina są zaskoczeni, kiedy najdroższa siostra Jacoba - Julie, okaleczona po próbie samobójczej, oświadcza, iż ma zamiar pobrać się z poznanym przez Internet Ankerem. W przeddzień ślubu Julie popełnia samobójstwo w hotelowej łazience i umiera w ramionach narzeczonego. Po uroczystościach pogrzebowych Anker opuszcza Kopenhagę. Jacob, porządkując rzeczy Julie, natyka się na książkę należącą do Ankera, w której znajduje nekrolog identyczny z tym, który mężczyzna wypisał na grobie Julie. Zaintrygowany Jacob decyduje się odszukać miejsce, z którego pochodzi Anker i dociera do małego miasteczka Mørke w środkowej Jutlandii. "W mroku" to doskonały przykład na to, jak skandynawskie kino potrafi zbudować atmosferę niepokoju poprzez powolne odkrywanie warstw fabuły i stopniowe wprowadzenie do umysłów postaci. Zabójcy bażantów, reż. Mikkel Nørgaard (2014) „Zabójcy bażantów” to doskonała ekranizacja powieści od mistrza kryminały Jussi Adler-Olsena. Film w reżyserii Mikkela Norgaarda był kasowym przebojem w Danii i do dziś pozostaje jednym z najczęściej polecanych produkcji nordic noir. Dwóch detektywów (jeden charyzmatyczny, ale socjopata, a drugi wesoły, ale mniej zdolny) w Departamencie Q zajmują się nieco przeterminowanymi sprawami. Trafia im się jednak zbrodnia, której rozwiązaniu nie potrafią sie oprzeć (zwłaszcza ten charyzmatyczny). Podejrzanymi są absolwenci prestiżowej szkoły z inetrnatem, dziś członkowie elity duńskiego społeczeństwa. Ofiarą pada ich kolega ze szkoły. A najbardziej pomocna okaże się bezdomna, dawniej ich koleżanka, teraz przyjaciółka prostytutki-narkomanki, nosząca w torebce martwe dziecko. Blodsbånd, reż. Marius Holst (2007) 15-letni Mirush podróżuje z Albanii do Norwegii, aby odnaleźć ojca. Mężczyzna porzucił rodzinę, gdy nastolatek był jeszcze małym chłopcem. Teraz ojciec prowadzi małą restaurację w Oslo i zmaga się z długami wobec albańskiej mafii. . Rozpoczął nowe życie, ma norweską dziewczynę, a pozostawiona rodzina jest dla niego jedynie mglistym wspomnieniem – do czasu, kiedy nie pojawia się Mirush. Chłopiec zaczyna pracować u ojca, ale nie mówi mu, kim jest. Z czasem poznają się nawzajem, ale dla Mirusha spotkanie z ojcem wcale nie jest takie, jak sobie wymarzył. Jest zmuszony dokonać wyboru, który będzie miał ogromne konsekwencje dla nich obu.
Ten skandynawski miniserial z Netflixa przybliża prawdziwą zbrodnię, która wstrząsnęła Norwegią. Finał powoduje gęsią skórkę
Dramat, kryminał i „true crime” w jednym? Ta skandynawska perełka na Netfliksie przedstawia kulisy tajemniczego zniknięcia z 2018 roku.
Jako fani kina „nordic noir” wciąż szukamy nieodkrytych seriali i filmów ze Skandynawii, które przyprawiają o ciarki i nie pozwalają oderwać się od ekranu. Jednym z najczęściej polecanych na Netfliskie i zagranicznych forach jest „Zaginięcie w Lørenskog”. Choć jego premiera miała miejsce w 2021 roku, serial wciąż pozostaje ukrytą perełką z Norwegii. O czym opowiada serial „Zaginięcie w Lørenskog”? Mamy rok 2018. Anne-Elisabeth Hagen, żona norweskiego milionera znika ze swojego domu w niewyjaśnionych okolicznościach. Porywacze żądają okupu 9 milionów euro i tylko wtedy kobieta zostanie bezpiecznie zwrócona rodzinie. Rozpoczyna się walka z czasem, w obliczu której bohaterowie będą musieli odpowiedzieć na pytanie jak daleko gotowi są się posunąć w poszukiwaniu odpowiedzi. Historia, która przydarzyła się naprawdę, opowiada o śledczych, dziennikarzach i prawnikach, którzy po porwaniu zostają wciągnięci w wir teorii, spekulacji i plotek. View oEmbed on the source website Skandynawskie seriale kryminalne z Netflixa, które obejrzysz jednym tchem. Te mroczne tytuły "nordic noir" biją rekordy popularności Co stało się z prawdziwą Anne-Elisabeth Hagen? Skandynawski kryminał „Zaginięcie w Lørenskog” opowiada o prawdziwej zbrodni, która wstrząsnęła Norwegami siedem lat temu. Choć produkcja jest całkowicie fikcyjna, inspiruje się porwaniem Anne-Elisabeth Hagen, żony przedsiębiorcy należącego do grona dwustu najbogatszych Norwegów. Kobieta zniknęła ze swojego domu w Lørenskog, niedaleko Oslo, w dziwnych okolicznościach w 2018 roku. Nie było śladów włamania i prawie żadnych dowodów kryminalistycznych. Na miejscu zdarzenia pozostawiono jedynie list z żądaniem okupu. W tekście pojawił się liczne błędy, jednak zdaniem lingwistów miały one zostać popełnione celowo, aby sprawić wrażenie, że osoba stojąca za notatką nie była rodowitym Norwegiem. Jak zakończyła się sprawa? 18 miesięcy po uprowadzeniu Anne-Elisabeth Hagen policja nareszcie dokonała aresztowania, jednak jej ciała nigdy nie odnaleziono. Śledczy zatrzymali męża kobiety, Toma Hagena. Ponad cztery lata później mężczyzna został jednak oczyszczony z zarzutów, a od tamtego momentu na trop kobiety dalej nie natrafiono.