Najlepsze parki rozrywki w Europie: ranking TOP 10. Który wybrać?
Park rozrywki to świetny sposób na spędzenie czasu z rodziną czy przyjaciółmi. W zależności od lokalizacji, parki rozrywki w Europie oferują mnóstwo atrakcji, zarówno dla młodszych, jak i starszych. Oto ranking przedstawiający najpopularniejsze i największe parki rozrywki, wśród których każdy znajdzie coś dla siebie. Warto się do nich wybrać, jeśli w czasie podróży chcesz doświadczyć prawdziwych emocji i adrenaliny.
W tym artykule: Park rozrywki Disneyland we Francji Europa Park w Niemczech Park rozrywki Puy du Fou we Francji Park rozrywki Tivoli Gardens w Danii Park rozrywki Energylandia w Polsce Park rozrywki PortAventura w Hiszpanii Park rozrywki Gardaland Resort we Włoszech Park rozrywki Walt Disney Studios we Francji Park rozrywki Zoomarine Algarve w Portugalii Wodny park rozrywki Fasouri Watermania na Cyprze Park rozrywki Blackpool Pleasure Beach w Wielkiej Brytanii Park rozrywki Disneyland we Francji Wymieniając parki rozrywki w Europie nie sposób nie wspomnieć o Disneylandzie. Bez wątpienia jest to nie tylko najpopularniejszy, ale także największy park rozrywki w Europie. To miejsce, w którym wielbiciele bajek Disneya poczują się jak ryby w wodzie. Po parku przechadzają się Myszka Mickey, Kaczor Donald i wiele innych kultowych postaci znanych z bajek Disneya. Złożony jest z tematycznych krain, m.in. Dzikiego Zachodu, Przygody czy Odkryć i Kosmosu. Największy lunapark w Europie przyciąga miliony turystów, a jego położenie pod Paryżem jeszcze bardziej zachęca do odwiedzin. To miejsce, w którym świetnie odnajdą się rodziny z dziećmi i wszyscy chcący cofnąć się w czasie. Europa Park w Niemczech Najlepszy park rozrywki w Europie według wielu mieści się za naszą zachodnią granicą. Położony w niemieckim Rust Europa Park to bardzo dynamicznie rozwijające się miejsce. Prawie 100 hektarów powierzchni zapewnia mnóstwo atrakcji dla każdego, tak jak pozostałe największe parki rozrywki w Europie. Co ciekawe, na terenie parku znajduje się kilkanaście krain związanych z europejskimi krajami. Jest tutaj także Baśniowy Las Braci Grimm idealny dla wielbicieli baśni. Wśród atrakcji na wyróżnienie zasługuje 13 rollercoasterów różniących się wysokością, a co za tym idzie, także stopniem zapewnianych emocji. Dzięki temu mogą korzystać z nich zarówno młodsi goście, jak i ci starsi, spragnieni mocnych wrażeń. Europa Park to olbrzymi kompleks, w skład którego wchodzą hotele, kemping, a nawet restauracja z gwiazdką Michelin. Co zabrać w podróż samochodem? Lista niezbędnych i przydatnych rzeczy do auta>> Park rozrywki Puy du Fou we Francji Jeśli chodzi o najlepsze parki rozrywki, Europa ma wiele do zaoferowania, a jednym z przodujących w tej kwestii krajów bez wątpienia jest Francja. Puy du Fou to miejsce idealne dla miłośników historii i osób pragnących chłonąć wiedzę. Parki rozrywki w Europie to nie tylko rollercoastery i zjeżdżalnie, a Puy du Fou jest tego najlepszym przykładem. To tematyczny park oparty na najważniejszych wydarzeniach historycznych. Goście mogą oglądać tam różne pokazy i widowiska robiące ogromne wrażenie. Dodatkową atrakcją są tematyczne hotele na terenie parku. Można nocować w renesansowej rezydencji, rzymskiej willi i innych iście historycznych miejscach. Park rozrywki Tivoli Gardens w Danii Parki rozrywki w Europie cechuje duża różnorodność. Jednym z najstarszych i oryginalniejszych miejsc tego typu są Ogrody Tivoli położone w Danii. Park ten oferuje m.in. karuzelę o wysokości 60 metrów z pięknym widokiem, a także drewnianą kolejkę górską, która powstała w 1914 roku. Park położony w Kopenhadze stanowi jedną z obowiązkowych atrakcji miasta. Można zwiedzić same ogrody lub skorzystać z licznych atrakcji. Ponadto często organizowane są tam koncerty i różnego rodzaju wydarzenia kulturalne. To miejsce cechujące się większym spokojem niż np. oblegany Disneyland, więc odnajdą się w nim wszyscy szukający odpoczynku od miejskiego zgiełku. Park rozrywki Energylandia w Polsce Wodny parki rozrywki dla dzieci w Europie to nie tylko Disneyland. Świetne miejsce dla całej rodziny znaleźć można w Polsce. Energylandia położona w Zatorze przyciąga zarówno starszych, jak i młodszych wielbicieli wrażeń. To miejsce w sam raz na wyjazd z dziećmi, ale również na aktywny dzień ze znajomymi. Największe atrakcje tego miejsca to Hyperion Mega Coaster oraz Speed Water Coaster. Pierwszy z nich jest rozrywką tylko dla odważnych. Osiąga prędkość 142 km/h, a na dodatek ma wysokość aż 77 metrów. Energylandia oferuje także Water Park, w którym można ochłodzić się i zrelaksować w upalne dni. Nie zapomniano o najmłodszych i z myślą o nich stworzono magiczną i przyjazną dzieciom Bajkolandię. Park rozrywki PortAventura w Hiszpanii Najlepsze parki rozrywki w Europie to miejsca, w których musi znajdować się rozrywka zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. W PortAdventura znajduje się kilka tematycznych krain. Ponadto w skład kompleksu obejmującego park rozrywki wchodzą również park wodny i miejsce dla miłośników aut spod szyldu Ferrari czyli Ferrari Land. To najchętniej odwiedzany park rozrywki w Hiszpanii. Na terenie parku odbywają się występy z ptakami, czy pokazy baniek mydlanych. Znajduje się tam także wioska z Dzikiego Zachodu, roller coastery, karuzele czy samochodziki dla najmłodszych. Hiszpański park jest więc miejscem idealnym na wypad z dziećmi. Park rozrywki Gardaland Resort we Włoszech Jeśli chodzi o parki rozrywki, Europa ma wiele do zaoferowania prawie na każdej części kontynentu. Świetne miejsce dla spragnionych mocnych wrażeń znajdziemy również we Włoszech. Gardaland Resort to najchętniej odwiedzany park rozrywki w tym kraju, zlokalizowany w pobliżu jeziora Garda. Na terenie parku atrakcje podzielone są na 3 grupy: Adventure, Adrenaline i Fantasy. Park oferuje mnóstwo atrakcji dla najmłodszych, takich jak: mini diabelski młyn, karuzela z konikami, czy spływ w pniu drzewa. Jednak nie brakuje tam również rozrywek dla nieco starszych odwiedzających, głodnych mocniejszych wrażeń. Oni świetnie odnajdą się w labiryncie strachu, na odwróconym roller coasterze Blue Tornado czy Oblivionie osiągającym prędkość 100 km/h. Park rozrywki Walt Disney Studios we Francji Spoglądając na parki rozrywki Europa, ranking bardzo często otwiera francuski Disneyland. Jednak nie jest to jedyny w tym kraju park rozrywki. Tuż obok niego położony jest siostrzany Walt Disney Studios Park. Ta część kompleksu podzielona jest na 4 części: Front Lot, Toon Studio, Production Courtyard oraz Backlot. To miejsce, które pokochają wszyscy wielbicieli studia Walta Disneya. Motywem przewodnim parku są bowiem elementy z Disneyowskich produkcji, a część atrakcji potrafi przenieść do świata bajkowych animacji. Jedną z najpopularniejszych atrakcji tego miejsca jest The Twilight Zone Tower of Terror, czyli wieża swobodnego spadania idealna dla fanów dreszczyku emocji. Park rozrywki Zoomarine Algarve w Portugalii Parki rozrywki w Europie? Ranking nie mógł pominąć również słonecznej Portugalii, będącej jednym z topowych kierunków turystycznych na starym kontynencie. To tam mieści się kompleks będący połączeniem parku rozrywki z parkiem wodnym. Zoomarine Algarve położony jest ok. 50 km od Faro. To miejsce idealne na rodzinne wakacje. Wielbiciele zwierząt będą zachwyceni, gdyż na terenie parku można pływać z delfinami. Dla turystów dostępne jest także muzeum oceaniczne, strefa, w której poobserwujemy foki, kino 4D czy teren do obserwowania egzotycznych ptaków. Park rozrywki oferuje koło widokowe, karuzelę, czy zjeżdżalnię wodną z pontonami. To idealne miejsce na wycieczkę edukacyjną, niezależnie od wieku. Wodny park rozrywki Fasouri Watermania na Cyprze To tripikalny aquapark położony na Cyprze, który rozciąga się aż na 100 000 metrach kwadratowych. Warto tu zajechać wypoczywając na greckiej wyspie. Oferuje szalone zjazdy zabójczymi zjeżdżalniami (np, tą o wiele mówiącej nazwie Kamikadze), pływanie na łódkach i pontonach, wodne tory przeszkód, spływ rwącym potokiem, a także wiele atrakcji dla najmłodszych dzieci i rodziców. Na terenie tego parku rozrywki mieści się też SPA i liczne restauracje. Można odwiedzać go od maja do października. Park rozrywki Blackpool Pleasure Beach w Wielkiej Brytanii Parki rozrywki w Europie zaczęły powstawać już dawno temu, a jeden z najstarszych położony jest kilkadziesiąt kilometrów od Manchesteru. Blackpool Pleasure Beach powstał w 1896 roku. Do tej pory jest najchętniej odwiedzanym parkiem rozrywki w Wielkiej Brytanii. Słynie z roller coasterów, których jest tutaj aż 10. Wśród atrakcji znajdują się m.in. tor gokartowy, nawiedzona krypta, karuzele dla dzieci czy autodrom. Największym i najbardziej ekstremalnym roller coasterem na terenie Blackpool Pleasure jest The Big One. Osiąga on prędkość 119 km/h i wznosi się na wysokość 65m. Dzięki dużemu wyborowi atrakcji w brytyjskim parku rozrywki każdy znajdzie coś dla siebie. To miejsce, do którego mogą wybrać się zarówno rodziny z dziećmi jak i grupy znajomych spragnionych nieco bardziej ekstremalnych wrażeń. W Europie zdecydowanie nie brakuje parków rozrywki. Wymienione powyżej to miejsca na tyle rozbudowane i chętnie uczęszczane, że powinny spełnić wymagania nawet najbardziej wybrednych gości. Na dodatek położenie w turystycznych rejonach sprawia, że można poświęcić im jeden dzień podczas wakacyjnego wypadu. Powinnaś jeździć na wakacje z przyjaciółką. Tak twierdzą naukowcy
„Take a breath” - namawia marka Sprandi w swojej najnowszej kampanii i zaprasza do relaksu w dedykowanej strefie, która powstała przy Newonce bar
W samym sercu towarzyskiej mapy Warszawy, tuż przy barze Newonce, stanęła dedykowana strefa marki Sprandi. Designerska przestrzeń stworzona na wzór kortu tenisowego, nawiązuje do najnowszej kampanii pod hasłem „Take a breath”.
Podążając za przesłaniem kampanii, marka Sprandi zaprasza do swojej strefy, by wziąć głęboki oddech i spędzić relaksujący czas w gronie najbliższych. Odwiedzających powitają Amber Valletta, Finn Wolfhard i Kyle MacLachlan, którzy w kampanii „Take a breath” spotkali się na korcie przy okazji wspólnej aktywności fizycznej. Dzięki zdjęciom i video wyświetlanym w strefie, odwiedzający mogą poczuć się niczym na tenisowym meczu w towarzystwie ulubionych gwiazd. Wizyta w strefie to również idealna okazja, by zapoznać się z ofertą marki na sezon jesień-zima 2022. Specjalnie dla marki Sprandi swoje najlepsze sety zagrali znani DJ-e: Kotojelen, Tycjana i Zuza ok, Wojtek B24 i Zielak jr, Warfi + invent. Na finał akcji dla wszystkich gości strefy zagra Gverilla. Strefę regularnie odwiedzają popularni influencerzy. Do tej pory gościli tam: Malwina Wędzikowska, Ola Korytowska, Natalia Uliasz, Yanek Marek, Lucas Partryka, Nikol Gapon, Mattia Rosinski, Kasia Sawczuk, Daniel Walasek, Marta Dyks oraz Radek Pestka. W strefie marki Sprandi przy Newonce bar przygotowano szereg atrakcji dla członków Klubu CCC. Klubowicze o statusie Silver i Gold, który pojawili się w strefie jako pierwsi, otrzymali od marki wyjątkowy upominek. Członkowie Klubu, odwiedzający strefę podczas weekendu, mogli również zgarnąć darmowego drinka Sprandi. To ostatni moment, na relaks i głęboki oddech w towarzystwie marki Sprandi - strefę przy Newonce bar można odwiedzić do 18 sierpnia 2022.
Street style w najlepszym wydaniu i sentymentalny powrót do przeszłości: niespodzianki od marki Levi’s®
Czy są tutaj fani i fanki mody ulicznej? Nowe projekty Levi’s® to sentymentalny powrót do przeszłości i street style w nowej, zachwycającej odsłonie. Zainspiruj się najlepszymi stylizacjami tego lata!
W tym artykule: Levi’s®: ponadczasowy street style i sentymentalny powrót do przeszłości Strefa HOUSE OF DENIM Levi’s®: esencja lata Levi’s®: ponadczasowy street style i sentymentalny powrót do przeszłości Domowy komfort i dynamiczny styl uliczny? Proszę bardzo! Komplet dresów to niezbędny element urlopowy. Wieczorne imprezy na plaży, żegnanie dni przy zachodach słońca i witanie kolejnych, przy romantycznym blasku wschodów. Red Tab™Sweats to linia unisex i odpowiedź marki Levi’s® na potrzeby współczesnych, aktywnych osób, które chcą dobrze wyglądać, nie rezygnując z wygody. Wyjątkowa odzież Red Tab™ Sweats wykonana jest z grubej (niewiarygodnie miękkiej) dzianiny French Terry. Projekty są wyraźnym nawiązaniem do luźnego stylu lat 90. Co więcej, w tym sezonie zamieniamy topy w wersji bardziej dopasowanej i odważniejszej na te o luźniejszym charakterze. Ich swobodny krój to kolejne nawiązanie do modeli z lat 90. Do takiego dresowego zestawu przyda się też klasyczna beanie od Levi’s®. Wygodnie, na luzie i stylowo. Czasem słońce, czasem deszcz... choć latem, całe szczęście, dużo częściej to pierwsze. Na takie warunki przydadzą się z kolei dżinsowe, klasyczne szorty od Levi’s®. Ku uciesze wielu osób, nowy krój szortów Levi’s® 501®, 90's jest luźniejszy w biodrach oraz nogawkach! Warto przy tym wspomnieć, że w przyszłym roku marka będzie obchodzić 150. rocznicę powstania klasyków 501. Ich odświeżona wersja jest nieco bardziej luźniejsza niż tradycyjne 501®, ale gwarantujemy, że leży idealnie (pssst, te spodnie dostępne są w wielu odcieniach i mają wykończenia w stylu vintage – dla wszystkich fanek stylu retro). To od ciebie zależy, z czym zestawisz te denimowe klasyki: oversizeowa koszula, a może klasyczny, biały t-shirt? Wybieraj i niczym się nie ograniczaj! W końcu beztroskie wakacje trwają w najlepsze. Marka Levi’s® po raz kolejny udowadnia, że połączenie odzieży użytkowej i amerykańskiego luzu z wyrafinowanym stylem jest możliwe. Pozostając w temacie wakacji – niezbędne na urlopie, np. nad morzem, są też oczywiście... klapki. To jeden z (najważniejszych) elementów, o którym najczęściej zapominamy, udając się na wczasy. Bez wątpienia przyda ci się też wielofunkcyjna apaszka. Nasza sugestia? Postaw na soczyste, wyraziste kolory, które będzie idealnym dopełnieniem radosnych, plażowych stylizacji. Świetnym elementem stylizacji, który sprawdzi się wieczorami, jest klasyczna, dżinsowa trucker jacket Levi’s®. Uniwersalna, ponadczasowa, nieśmiertelna – pasuje każdemu i do wszystkiego. Uwielbiamy łączyć ją ze zwiewnymi sukienkami i sportowymi szortami. To rzecz, która będzie służyć ci przez wiele sezonów! Łącz style i odważnie baw się formą – w wakacje wszystko jest dozwolone. Strefa HOUSE OF DENIM Levi’s®: esencja lata Półwysep Helski nierozerwalnie kojarzy się z surfingiem. A tam, gdzie surferzy, tam również street style! Moda na półwyspie jest jednak trochę inna od tej, którą możemy spotkać na co dzień na ulicach – jest luźniejsza, kolorowa, wakacyjna. A jako że pogoda w tym miejscu, jak wiadomo, bywa bardzo zmienna, podczas urlopu warto być przygotowanym na każde warunki. Zainspiruj się poniższymi propozycjami i stwórz swój niepowtarzalny, uliczny look. Spójrz, kogo można było złapać na kempingu Chałupy 6 i poczuj ten surferski klimat! W tym roku na kempingu Chałupy 6 marka Levi’s® otworzyła swój pop up HOUSE OF DENIM, gdzie można było nie tylko zrobić zakupy, ale też, w duchu idei #lesswaste, przerobić swoje stare ubrania (pod okiem tailorów) i, tym samym, nadać im drugie życie. W Levi’s® House of Denim odbywały się też warsztaty o różnej tematyce – od ceramiki przez fotografie. Marka Levi’s® zaprosiła także swoich gości na koncerty topowych polskich artystów. W każdy piątek, bez względu na pogodę, atmosfera robiła się naprawdę gorąca, ponieważ strefa Levi’s® przemieniała się w zachwycającą scenę muzyczną, na której występowali artyści tacy jak: Tomek Makowiecki, Ofelia, Rysy czy Frank Leen. Mamy nadzieję, że w przyszłym roku marka Levi’s® też przygotuje dla nas równie wspaniałe niespodzianki!
5 quizów, które musisz rozwiązać zanim zacznie się weekend. Pobudzają szare komórki i wciągają jak Netflix
Też wkręciliście się w rozwiązywanie quizów w pandemii? Jeśli odpowiedzi na (czasem podchwytliwe) pytania sprawdzające wiedzę lub pokazujące Waszą opinię na dany temat to Wasze nowe hobby - z pewnością nie możecie przegapić poniższych quizów. Biją rekordy popularności na ELLE.pl, a nasze użytkowniczki uwielbiają do nich wracać.
W tym artykule: Quiz: moda. Bestsellery ostatnich lat. Czy rozpoznasz, kto zaprojektował te ubrania i akcesoria? Quiz: uroda. Czy rozpoznasz słynne perfumy po flakonie? Quiz: horoskop. Sprawdź, jaki znak zodiaku jest dla ciebie stworzony. Charyzmatyczny lew czy może artystyczny rak? Quiz: filmy. Rozpoznaj kultową komedię po jednym kadrze. Średni wynik w tym quizie to 7/10 Quiz: Harry Potter. Do którego domu Hogwartu należysz? Quiz: moda. Bestsellery ostatnich lat. Czy rozpoznasz, kto zaprojektował te ubrania i akcesoria? Myślicie, że wiecie wszystko o współczesnej modzie, a nowych dyrektorów kreatywnych marek potraficie wymienić z marszu obudzeni w środku nocy? Przekonajcie się, jaka naprawdę jest Wasza wiedza na temat modowych bestsellerów ostatnich lat i czy wiecie kto zaprojektował ubrania, buty i torebki, o których śni od kilku sezonów cała branża. Rozwiąż quiz TUTAJ>> Quiz: uroda. Czy rozpoznasz słynne perfumy po flakonie? Coś dla prawdziwych beauty freaków i fanek perfum, które po jednej nucie rozpoznają swoje ukochane zapachy. A jak jest w przypadku designu flakonów? Sprawdźcie, czy uda Wam się rozpoznać perfumy tylko po kształcie ich buteleczek. Rozwiąż quiz TUTAJ>> Quiz: horoskop. Sprawdź, jaki znak zodiaku jest dla ciebie stworzony. Charyzmatyczny lew czy może artystyczny rak? Czy miłość jest zapisana w gwiazdach i może zależeć od znaku zodiaku? Wielu twierdzi, że tak. Jeśli ta teoria bliska jest Waszemu sercu, koniecznie sprawdźcie z kim stworzycie najbardziej udany związek, który - być może - zakończy się pięknym ślubem i będzie miłością na całe życie. Szans jest aż dwanaście! Rozwiąż quiz TUTAJ>> Quiz: filmy. Rozpoznaj kultową komedię po jednym kadrze. Średni wynik w tym quizie to 7/10 Godziny spędzone przed telewizorem i ekranem komputera nie mogą pójść na marne. Jeśli regularnie zarywacie noce oglądając słynne filmy, a Wasz ulubiony gatunek to komedie (ze specjalizacją: romantyczne), musicie się przekonać, czy pełnometrażowy binge-watching rzeczywiście był tak pełen skupienia, jak Wam się zawsze wydawało. Rozwiąż quiz TUTAJ>> Quiz: Harry Potter. Do którego domu Hogwartu należysz? I na koniec propozycja dla potteromaniaków i wszystkich tych, którzy z sentymentem wspominają lektury i seanse "Harry'ego Pottera". Quiz nie sprawdza jednak wiedzy z głośnej serii, ale za pomocą dziesięciu zwięzłych pytań pomaga określić, do którego domu Hogwartu należycie. Gryffindor, Slytherin, Ravenclaw, a może Hufflepuff? Rozwiąż quiz TUTAJ>>
Ten serial podcastowy nastroi Cię na Święta już od pierwszych dźwięków
W te Święta możesz słuchać nie tylko kolęd i popularnych przebojów sprzed lat, ale także podcastów. Coca-Cola zaprosiła do współpracy uznanych artystów, aby urozmaicić Twoją grudniową playlistę. Wspólnie stworzyli ciepłą, zabawną i pełną magii opowieść przepełnioną świąteczną atmosferą. Serial podcastowy „Cofnąć czas, czyli świąteczne spotkania” jest już dostępny!
Wszystkie odcinki serialu znajdziesz na Spotify i YouTube. Zanim nasze domy wypełnią się zapachem choinki i cynamonowych wypieków, w świąteczny nastrój wprowadzają nas dźwięki. Najpierw, na długo przed otwarciem pierwszego okienka kalendarza adwentowego, w radiu pojawiają się piosenki ze słowem Christmas w tytule. Im bliżej grudnia, tym chętniej wracamy do filmów, w których raz po raz z nieba sypie śnieg, a aktorzy recytują doskonale znane nam dialogi. W tym roku nie masz ochoty na powtórki? Świetnie się składa, bo Coca-Cola przygotowała dla nas prezent, który ma szansę zdobyć miano nowej świątecznej tradycji. „Cofnąć czas, czyli świąteczne spotkania” – serial podcastowy od Coca-Cola Polacy kochają podcasty! W tegorocznym rankingu Spotify produkcje znad Wisły znalazły się nawet w setce najchętniej słuchanych tytułów na całym świecie. Nic dziwnego, że z czasem oprócz istnych one man shows, gdzie wsłuchiwałyśmy się w monologi jednego twórcy, do serwisów streamingowych zawitały bardziej rozbudowane formaty. Jednym z nich jest cieszący się coraz większym zainteresowaniem serial audio. Słuchowisko Coca-Cola to cztery odcinki przepełnione magią, nieoczekiwanymi zwrotami akcji i… fantastycznymi kreacjami aktorskimi. W serialu „Cofnąć czas, czyli świąteczne spotkania” usłyszymy głosy wybitnych artystów. Głównymi bohaterami serii są Szymon (Dawid Ogrodnik) i Joanna (Marta Żmuda Trzebiatowska), których uczucie zostaje przerwane lata temu przez dramatyczne wydarzenia. Obejrzyj zwiastun nowego serialu audio! View oEmbed on the source website Historia Szymona i Joanny zabiera nas w podróż w czasie. Od grudnia 2005 roku, kiedy wszystko się zaczęło, aż po tegoroczne Święta. Romantyczna opowieść przeplata się z wątkiem komediowym. Już wkrótce zakład rzemieślniczy prowadzony przez ojca Szymona może paść łupem grupy lokalnych gangsterów. Za grubymi nićmi szytą intrygą stoją trzej wspólnicy, w których brawurowo wcieli się Cezary Pazura, Sebastian Stankiewicz i Rafał Zawierucha. Na słuchaczy czeka moc wzruszeń, zwrotów akcji i świetnej zabawy. Technologia przenosząca do innego świata Magia serialu kryje się nie tylko w wielowątkowej fabule. Aby jeszcze bardziej wczuć się w klimat opowieści, twórcy zastosowali technologię nazywaną „dźwiękowym 3D”. Dzięki temu dźwięki otoczenia i głosy aktorów silnie oddziaływają na zmysły i w pełni przenoszą słuchaczy do wykreowanego świata. Warto również wspomnieć, że autorem muzyki do serialu „Cofnąć czas, czyli świąteczne spotkania” jest Daniel Spaleniak. Utwory kompozytora mogłyśmy już usłyszeć w najsłynniejszych produkcjach, które dostępne są na znanych platformach streamingowych. Z kolei za scenariusz odpowiedzialny był Wojciech Kukuła. W rolach epizodycznych wystąpiły m.in. Danuta Stenka, Karolina Bacia i youtuberka Julia Kostera. My już odbyłyśmy „podróż w czasie” z podcastem Coca-Cola (i niczego nie żałujemy). Serial szczególnie poleca się na świąteczne podróże w rodzinne strony!
Waldemar Dąbrowski: Między patosem a głębszym sensem [WYWIAD]
Aby prowadzić teatr, który ma w nazwie przymiotnik „narodowy”, trzeba odnaleźć równowagę między sztuką nową a klasyką. Między szacunkiem dla odmienności innych kultur a przywiązaniem do własnych korzeni. Nikt nie potrafi tego lepiej niż Waldemar Dąbrowski, dyrektor pierwszej sceny muzycznej kraju. Wywiad ukazał się w magazynie ELLE MAN nr 2/2019.
Zarządza Pan największą instytucją kulturalną w kraju. Dzień wypełniają zapewne dość dokładnie sprawy administracyjne, spotkania, narady, spektakle, koncerty... Pan w ogóle sypia, Panie dyrektorze? Waldemar Dąbrowski: Często jadąc do pracy w poniedziałek, mijam ludzi, po których widać, że mieli weekend. Chyba im trochę zazdroszczę. Dla mnie tydzień pracy nie kończy się w piątek – on się w ogóle nie kończy. To jak opieka nad małym dzieckiem, przy którym czuwa się dzień i noc... Nigdy o tym w ten sposób nie myślałem, ale to trafne porównanie... Kluczowe staje się umiejętne gospodarowanie energią. Trudno do takiego trybu pracy jak mój przykładać jednostkę miary w postaci doby. Zapewne nie jestem odosobniony w refleksji, że dobrze byłoby, gdyby miała kilka godzin więcej... Ale u mnie nawet porą doby (i tak ograniczoną) przeznaczoną na sen zawładnęło życie zawodowe. Bardzo często budzę się w nocy i myślę o sprawach, które wymagają analizy. Czasem – na szczęście z rzadka – bywa to bolesne: wtedy, gdy analizuję niepowodzenia. Ludzie nie zdają sobie sprawy, pod jaką wielką presją jestem – ja i moi najbliżsi współpracownicy. To na nas spoczywa odpowiedzialność za satysfakcję i pozytywne przeżycie każdego widza z osobna. Odpowiadam za doświadczenie zetknięcia ze sztuką bardzo różnych odbiorców. ZOBACZ: Marcin Gortat w ELLE MAN: co się dzieje, kiedy telefon już nie dzwoni [WYWIAD] A radość z sukcesów? Karmię się tą radością. To energia, która fantastycznie motywuje do ciężkiej codziennej pracy – choć zawsze postrzegałem ją raczej jako moje życie. Ona bowiem je determinuje i istotnie wpływa na wszystkie jego aspekty. I tak jest dobrze – zresztą w tym zawodzie, w tej przestrzeni działalności nie może po prostu być inaczej. Papież Jan Paweł II w liście do artystów napisał, że społeczną część swojego pontyfikatu wywiódł z norwidowskiej zasady radości pracy – ona bowiem wyznacza najlepszą drogę do spełnienia godności człowieka. To wielka myśl, bardzo mi bliska. Praca jako źródło godności. Brakuje nam tej godności... Okazujemy sobie nawzajem zbyt mało szacunku. Każda praca i każdy wysiłek podejmowany przez jednostkę i przez zbiorowość zasługuje na szacunek. Wzajemne docenianie siebie jest sensem wspólnego istnienia. W teatrze pracuje 1050 osób na etacie plus jest kilkaset współpracujących z nami na stałe. Nie mam oczywiście bezpośredniej relacji z każdym, ale staram się poznawać pracowników. Teatr to taka metafora społeczeństwa. Mamy tu wszystkie stany. Od techników o najwyższych kwalifikacjach zawodowych często naznaczonych talentem artystycznym, przez pracowników administracji, niezwykle ważnych w każdej organizacji, bo to oni stabilizują rzeczywistość, aż po artystów, którzy, rzecz oczywista, są w centrum uwagi, a więc śpiewacy soliści i zespoły: Chóru, Baletu – który w ramach organizmu Teatru Wielkiego jest odrębnym bytem, rządzącym się swoimi regułami – i wreszcie Orkiestry, o silnej wewnętrznej hierarchii, niemalże paramilitarnej z feldmarszałkiem – dyrygentem, i generałami – kierownikami sekcji... I wszyscy są doskonali; nie może być inaczej w orkiestrze pierwszej sceny muzycznej kraju: tu nawet ostatni pulpit wymaga ogromnych kwalifikacji artystycznych. Oczywiście wielu śpiewaków, jak również reżyserów, scenografów, poetów, malarzy, ludzi kina angażujemy do konkretnych produkcji, ale i oni na pewien czas stają się integralną częścią naszej wielkiej teatralnej społeczności. Musimy sobie uświadomić, że dzisiejsze scenografie są często efektem kreacji wizualnych, sterowanych skomplikowanym programem komputerowym, stajemy więc przed coraz to nowymi wyzwaniami technologicznymi. A jednocześnie nie wolno tracić z oczu tego, co najważniejsze – i najbardziej ulotne: teatr to oderwanie się od ziemi i zawieszenie na granicy między patosem a głębszym sensem rozumienia świata. Stąd ta odpowiedzialność za przeżycia widza, uczucia, poczucie sensu... Tak, za katharsis każdego z nas. Kawałek tego teatralnego, operowego czy baletowego świata zabiera się ze sobą do domu i wówczas – tak powinno być – ten osobisty świat staje się lepszy. Kierowanie tak ogromnym przedsięwzięciem jak Teatr Wielki – Opera Narodowa, czyli prowadzenie niezwykłych talentów, które Bóg daje tylko nielicznym, polega na znalezieniu punktu równowagi między sztuką starą a nową. Między sensem bycia Europejczykiem, szacunkiem dla odmienności kultur a przywiązaniem do własnych korzeni. Trudno lepiej to wyrazić niż przez muzykę Moniuszki (tak!), Paderewskiego, Szymanowskiego, Chopina, Pendereckiego... W moim gabinecie wisi obraz Edwarda Dwurnika – zresztą bardzo odmienny od większości jego prac. Namalował go z fascynacji Pollockiem. Pokazuje podświadomość artysty, który działa poza kontrolą rozumu. To najważniejszy obraz, jaki tu powiesiłem. Jest on metaforą Teatru Operowego tydzień przed premierą. Barwne plamy, dynamiczne linie przecinające się pozornie bez ładu i tworzące niezwykle energetyczną kompozycję... Szaleństwo pragnień, aspiracji, kolorów, sensów, ułożenia porządków, z których rodzi się sztuka. Obraz sąsiaduje z ciekawą ścianą... Tak, to moja ściana przyjaźni. W młodości dużo grałem w tenisa, prawie nie schodziłem z kortów Legii. Gdy pojawiały się kontuzje, przyjeżdżałem do doktora Andrzeja Pietrzyka, chirurga ortopedy, który przyjmował w Teatrze Wielkim i opiekował się zdrowiem naszych tancerzy. Kiedy wróciłem do teatru i podjąłem tu pracę po raz drugi, zadzwonił do mnie doktor Pietrzyk i zapowiedział się z wizytą. Dla mojego pokolenia był on niezwykłym znakiem przedwojennej Warszawy, arbitrem elegancji, niezwykłym człowiekiem. Zawsze pod muszką, w nienagannie skrojonym garniturze, eleganckiej koszuli, pełen dobrych manier. Byłem ogromnie ciekaw, z czym do mnie przyjdzie. Usiadł w fotelu, wyjął bloczek recept i mówi tak: „Panie dyrektorze, wychodzę z kondycji lekarza i chciałbym wypisać ostatnią w swoim życiu receptę. Właśnie panu!”. Sięgnął po eleganckie pióro i zaczął pisać: „Lek do codziennego stosowania dla Pana Dyrektora. Prowadzenie Teatru Wielkiego przez długie, długie lata, tak aby zawsze był wielki, a dobra historia tej sceny wiązała się z Pana osobą”. Piękne, ogromnie dla mnie ważne słowa. Pomyślałem, że nie mogę pozwolić, by zagubiły się gdzieś pośród miliona dokumentów, które mnie zewsząd otaczają. Zdecydowałem, że zrobię tu ścianę przyjaźni, która pozwoli mi wyeksponować autografy pisma wspaniałych ludzi, których spotkałem na swojej drodze. To wła- śnie przyjaźnie z nimi uważam za najwyższą miarę swojego osobistego sukcesu. Kto tu jeszcze zostawił ślad? Największa tancerka wszechczasów Maja Plisiecka, tu kilka nut napisanych dla mnie przez jej męża, kompozytora Rodiona Szczedrina. Tu zaś wiszą nuty Krzysztofa Pendereckiego, a tu słowa od Boba Wilsona. Obok – od Franciszka Starowieyskiego, z którym się przyjaźniłem. Jerzy Grzegorzewski, Gustaw Holoubek, Andrzej Wajda, Henryk Górecki, obecna pani ambasador Stanów Zjednoczonych, która jest moją przyjaciółką od lat... Kiedy ta przyjaźń się zaczynała, ani ona nie podejrzewała, że zostanie ambasadorem w Polsce, ani tym bardziej ja. Ta ściana emituje dobrą energię – także od tych, których nie mogę tu już dziś zaprosić. Ale w pewien sposób nieustannie mi towarzyszą, udzielając – mam takie wrażenie – swojej siły. CZYTAJ TEŻ: Borys Szyc w ELLE MAN o Sherlocku Holmesie i znaczeniu słowa [WYWIAD] Kto zabrał Pana pierwszy raz do opery? Była to wycieczka szkolna. Oglądaliśmy „Straszny dwór”, ale nie chciałbym o tym mówić. (śmiech) W każdym razie pierwsze wrażenia nie zapowiadały w żaden sposób tego, że kiedykolwiek zostanę dyrektorem tej instytucji... Ale, ciekawa rzecz: pod koniec lat 80. Aleksander Bardini któregoś dnia powiedział mi: „Jeszcze pan kiedyś będzie dyrektorem Opery Narodowej”... Serdecznie się wówczas zaśmiałem. Potem kilkakrotnie mi to stanowisko proponowano, a ja konsekwentnie odmawiałem. Musiało upłynąć wiele lat, abym poczuł, że to jest moje miejsce. Był Pan ministrem kultury, teraz zarządza Pan największą sceną operową w kraju. Kto Pana ukształtował? Dom rodzinny. Choć wtedy nie było to takie proste. Urodziłem się w czasach, które dziś nawet ciężko sobie wyobrazić. Dopiero z poziomu dorosłości zrozumiałem niezwykle heroiczną postawę moich rodziców. Powodziło nam się dość dobrze, ale gdyby to odnieść do dzisiejszych warunków, oznacza to coś zgoła innego. Rodzice zapewnili nam w tamtych trudnych czasach naukę muzyki, języków. Miałem budżet na książki i sprzęt sportowy. Wychowałem się w Radzyminie, 20 kilometrów stąd. Dziś to jest tylko 20 kilometrów. W tamtych latach to były odrębne światy. W szkole średniej miałem problem z określeniem siebie, ale nauka przychodziła mi z łatwością – czy to była fizyka, matematyka, język polski czy angielski. Najbardziej lubiłem historię, ale to pewnie wynikało z pasji mojego ojca, który bardzo dużo czytał. W tamtych czasach było kilka wersji historii... A my mieliśmy dwie odrębne ścieżki edukacji – jedną w szkole, drugą w domu. Nie różniły się oczywiście w sprawach matematyki czy chemii, ale historii – owszem. Pamiętam lekcję historii na temat powstania warszawskiego. Stoi przed nami młoda nauczycielka historii, która dopiero zaczyna karierę pedagogiczną, i próbuje sprzedawać oficjalną wersję zdarzeń. Proszę ją, by usiadła i dała mi opowiedzieć, co wiem. Ona siada i pozwala mi poprowadzić wykład o tym wszystkim, co znam od rodziców i dziadków. Dla mnie to był impuls, z którego byłem niezwykle zadowolony. Po latach zrozumiałem, że i ona cieszyła się z takiego obrotu spraw. Nie musiała kłamać. Konsekwencji nie było… Jakie książki podsuwali Panu rodzice? Nie ma po co wymieniać konkretnych tytułów. Nasiąkanie inteligencją, wiedzą, takim ogólnym obyciem to proces osmotyczny. Bibliotekę mieliśmy pokaźną, w domu stało pianino, lekcje pobierałem u pani Łucji Żulińskiej (potem okazało się, że była córką jednego z dowódców powstania styczniowego, zawsze ubrana w czarne koronki, absolwentka konserwatorium paryskiego i warszawskiego, sąsiadka z Radzymina). Chyba jednak najważniejsza była nauka języków obcych: angielskiego i francuskiego. Niemieckiego auczyłem się później, bo to z kolei w moim domu w ogóle nie wchodziło w grę! Z powodu historii? Oczywiście. Niemiecki był wtedy w naszym domu językiem zła. Nigdy nie sądziłem, że się go nauczę. A jednak kiedy zostałem dyrektorem Teatru Studio, robiłem wiele projektów z niemieckimi teatrami. Odkrywałem dla siebie Niemcy i Niemców. Byli niezwykle otwarci dla Polaków... zapewne z różnych powodów. Ówcześni dyrektorzy teatrów niemieckich byli na ogół starsi ode mnie i mówili tylko w swoim języku. I nagle zdarzyła się ciekawa okoliczność. Do Warszawy przy- jechał Willy Brandt. W pałacu w Jabłonnie odbyło się eleganckie przyjęcie, na którym konwersowałem z niezwykle ciekawym jegomościem. Po angielsku. I on nagle mnie pyta: „Mówi pan po niemiecku?”. Odpowiadam, że nie. Zapytał, czy bym chciał. Odparłem, że tak. A on na to: „Zapraszam na stypendium. Nazywam się Klaus von Bismarck, jestem dyrektorem Instytutu Goethego”. Pojechałem na mie- siąc do Bremy i po powrocie kontynuowałem naukę. Niemiecki bardzo mi się przydał. Otworzył mi zupełnie nową pespektywę widzenia świata i pozwolił lepiej zrozumieć ich ogromną różnorodność kulturową. W niemieckim jest bardzo niewiele wyjątków i to znakomicie objaśnia, dlaczego wszystkie mercedesy i audi są tak doskonałe. Chodzą jak w zegarku. A polski jest... zbudowany na wyjątkach. (śmiech) Języki obce otworzyły Panu przestrzeń różnic? Powiedziałbym, że to przede wszystkim różnice, ale dopełniające odmienności, które się pięknie sumują w... pewną bogatą, barwną jedność. My, przedstawiciele wielu kultur, społeczności, uzupełniamy się i tworzymy pełnię. Na relacje polsko-niemieckie trzeba przecież patrzeć szerzej niż tylko z perspektywy koszmaru wojny – to by tylko zawężało nam pojmowanie się nawzajem. Wojna była czymś straszliwym. Wiem, co mówię, bo moja rodzina i sąsiedzi doświadczyli grozy tych lat. Znajomość języków to znajomość kultur. A to oznacza otwarcie na inność i zrozumienie jej. Otwarcie zaś jest niezbędne, gdy pracuje się w kulturze. Polacy – jak wszystkie zresztą narody, szczególnie te w intensywnym procesie transformacji lub niedługo po nim – bardzo się zmieniają, coraz bardziej otwierają na świat. Widać to również wśród naszych widzów, coraz chętniej oglądających nowe, nieoczywiste tytuły, łaknących trudniejszych być może, współczesnych dzieł i nowatorskich inscenizacji. Moi go- ście z zagranicy są pod wrażeniem liczby młodych ludzi na widowni. To fantastyczne! Dlatego między innymi staramy się utrzymać cenę biletu na poziomie, który nie eliminuje młodzieży, osób starszych czy generalnie mniej zamożnych. Kultura musi być dostępna. Jak wychowywał pan córkę, by zaszczepić w niej ten szacunek wobec kultury? Tak, jak wychowano Pana? Nigdy nie sądziłem, że zostanie aktorką. Przeciwnie, gdy szła na egzamin, klęknąłem i błagałem, aby tego nie robiła. Tłumaczyłem, że to bardzo ciężki zawód. W repertuarze dramatycznym i filmowym na pięć ról męskich przypada jedna rola kobieca. Kobiety mają na tej drodze szczególnie trudno. Ale przecież przesiąkła w domu kulturą i musiałem brać pod uwagę, że może zechce tę ścieżkę kontynuować. Mama, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych, wprowadzała ją w świat sztuki. Ja pracowałem w teatrze. Dziecko było oswojone z kurzem zaplecza teatralnego. Pewnie musiało się to tak skończyć... (śmiech) Dziś chyba trudniej wychowywać dzieci w kulcie wiedzy, erudycji, kultury wysokiej... Tak myślę. Główny problem stanowi niebywały rozwój technologii, a ona tworzy iluzję, pozór łatwości. Ostatnio pewien doskonały lekarz powiedział mi, że dużą część czasu, jaki ma dla pacjenta, musi poświęcić na wybijanie mu z głowy teorii, których ten naczytał się w internecie. Internet daje nam łatwo dostępny pozór bycia inteligentem. Klik, klik i już wiem, co stało się na Antarktydzie w latach 60. Wspaniale, ale to nie jest żadna wiedza. Prawdziwa wiedza wymaga cierpliwości, wysiłku, analizy i otwartości. Z drugiej strony jest cała masa przywilejów płynących z nowych technologii. możemy oglądać słynne spektakle operowe z wielu słynnych scen świata online. Jasne! I kupić bilet na samolot w sekundę. Świat się zmienił, ale my nie potrafimy selekcjonować wszystkich dostępnych informacji. Jedno sobotnio-niedzielne wydanie „New York Timesa” dostarcza więcej informacji, niż średniowieczny chłop przyswajał przez całe życie. Jak tym zarządzić? Jak wybrać? Kiedyś mówiło się: odsiej ziarno od plew. I to było proste. Było ziarno i plewy. A dziś? Po pierwsze, nie wiadomo, co jest czym. Zacierają się kolory... te podstawowe. A po drugie: istnieją przecież setki tysięcy różnych rodzajów ziaren i plew. Chciałby Pan, by kultura wciąż jeszcze zmieniała świat? kraj? Tak jak „dziady” w 1968 przeorały Polskę? Nie jestem aż takim idealistą. Tamten spektakl jedynie wyzwolił coś, co od lat drzemało w tym kraju. A sam proces zmiany społecznej trwał jeszcze ponad dwie dekady. Prawdziwa zmiana dzieje się na gruncie edukacji i kompetencji do aktywnego, rozumnego uczestniczenia w kulturze. Kiedy zostałem ministrem kultury, rozmawiałem z Andrzejem Wajdą. Powiedziałem mu, że w centrum mojej uwagi jest ktoś, kto na przestrzeni pokoleń dziedziczy zaniedbania w dziedzinie kultury; ktoś, komu trzeba pomóc i zbudować mu tejże kultury infrastrukturę. Oswajać, edukować, zapraszać i uwrażliwiać. Chodzi o ideały platońskie, o więcej wiary w dobro i piękno – co nie oznacza eliminowania sztuki krytycznej. Dopiero taki proces buduje fundament społeczny, na którym da się postawić całą resztę. Tak rozu- miem swój patriotyzm. To praca nad rozwojem polskich talentów. Dziś coraz więcej polskich śpiewaków operowych występuje na największych scenach świata. Kilkunastu z nich ma szansę na karierę światową. Taką, jaką osiągnęli już Aleksandra Kurzak, Piotr Beczała, Mariusz Kwiecień, Tomasz Konieczny, ale także Artur Ruciński, Rafał Siwek... dziś u progu takich karier stoją Jakub Józef Orliński czy Andrzej Filończyk – obaj byli uczestnicy naszego Programu Kształcenia Młodych Talentów – Akademii Operowej Teatru Wielkiego Opery Narodowej. Tak postrzegam moją misję. Musi pan czuć się spełniony! Mam ogromną satysfakcję z tego, co za mną, ale też nieustający głód i pragnienie tego, co przede mną. Wywiad ukazał się w magazynie ELLE MAN nr 2/2019.
Wartość rynkowa producenta rowerów stacjonarnych Peloton rekordowo spadła po premierze serialu „And Just Like That”. Wszystko przez TEN incydent z pierwszego odcinka
Jeśli kiedykolwiek mieliście wątpliwości, że media to czwarta władza – cóż, dorzucamy kolejny przykład z ostatniej chwili do stosu argumentów „za”. Telewizja/platformy streamingowe mają ogromną moc sprawczą, o czym przekonało się ostatnio amerykańskie przedsiębiorstwo Peloton. Bo tak po prostu… po tym jak światło dziennie ujrzała produkcja „And Just Like That”, akcje firmy produkującej rowery stacjonarne runęły w dół. Dlaczego? Na to pytanie nie odpowiemy bez spoilerów. Jeśli więc odpalenie pierwszego odcinka kontynuacji „Seksu w wielkim mieście” macie dopiero przed sobą, teraz skierujcie kursor w stronę prawego górnego rogu ekranu. I jak najszybciej nadróbcie zaległości!
Nieważne jak, ważne, żeby mówili – czy jak w tym przypadku – pokazywali? Amerykański producent sprzętu do ćwiczeń może mieć w tym temacie zgoła odmienne zdanie. Przynajmniej po premierze długo wyczekiwanej produkcji „And Just Like That…”. Zarówno sam tytuł, jak i zaskakujące wyniki giełdowe Pelotonu nabiorą sensu już po obejrzeniu pierwszych 50 minut serialu. I teraz uwaga, ostateczny spolier alert! Historię bohaterek i bohaterów kultowego SATC scenarzyści zaczynają z wysokiego C. Nie dość, że już w pierwszej scenie brutalnie i zbyt enigmatycznie zostaje nam odebrana postać Samanthy (wg scenariusza po zawodowej sprzeczce z Carrie, Jones porzuciła Nowy Jork dla Londynu), to odcinek kończymy… śmiercią Mr Biga. Ugh! Postać grana przez Chrisa Notha zupełnie niespodziewanie umiera na atak serca, co w następstwie serca złamało setkom tysięcy fanek serialu. Podobnie, choć ze znacznie mniej sentymentalnych powodów, sprawy mają się w przypadku władz firmy Peloton. No właśnie, skąd ta cała afera? John James Preston doznaje ataku tuż po ukończeniu swojej tysięcznej przejażdżki właśnie na rowerze stacjonarnym Peloton z Allegrą (w tej roli Jess King, prawdziwa instruktorka związana z marką). Jednak wbrew temu, co w jednej z kolejnych scen mówi Steve (tak, Miranda i Steve wciąż są szczęśliwym małżeństwem. Yay) to nie rower zabił Mr Biga. Tak twierdzi przynajmniej Suzanne Steinbaum, kardiolog współpracująca z przedsiębiorstwem. „Jestem pewna, że fani SATC, tacy jak ja, są zasmuceni wiadomością, że Mr Big umiera” – mówi Steinbaum w oświadczeniu za pośrednictwem E!News. „Wybranek Carrie prowadził to, co wielu nazwałoby ekstrawaganckim stylem życia. Nie stronił od koktajli, cygar i dużych, tłustych steków. Jakby tego było mało, był przecież poważnie zagrożony ze względu poprzedni incydent sercowy, którego doświadczył w 6. Sezonie serialu.” – dodaje Pani doktor. „Te życiowe wybory, a być może także historia rodzinna, która często jest istotnym czynnikiem, były najbardziej prawdopodobną przyczyną jego śmierci” – kontynuował kardiolog, puentując: „Jazda na rowerze stacjonarnym mogła wręcz opóźnić nieunikniony w powyższych okolicznościach atak serca”. I oczywiście trudno z tym polemizować. Liczby mówią jednak za siebie. Po pandemicznej górce, akcje Pelotonu spadły o prawie 75% w ciągu roku. Największe, a na pewno najbardziej dynamiczne spadki firma zanotowała właśnie w piątek po światowej premierze „And Just Like That…” i fatalnej w skutkach przejażdżce ulubieńca światowej widowni. Dokładnie 8 grudnia (czwartek) akcje spadły aż o 11%. Według Denisa Kelly'ego, rzecznika prasowego przedsiębiorstwa, HBO kupiło Peloton Bike „na własną rękę” i w ten sam sposób, niezależnie, skontaktowało się z trenerką przedstawioną na ekranie jako Allegra. Według Kelly’ego firma Peloton wiedziała, że w programie pojawi się zarówno ich produkt, jak i King. Ze względu na poufność HBO nie ujawniło jednak z wyprzedzeniem szerszego kontekstu dotyczącego sceny, w którym miało się to wydarzyć. Efekt? Mocno niefortunny. Przedsiębiorstwu nie wiodło się już od jakiegoś czasu. Nie bez wpływu na kondycję finansową firmy pozostała zmieniająca się post-pandemiczna rzeczywistość, ze szczególnym uwzględnieniem ponownego otwarcia siłowni. Nie da się jednak nie zauważyć korelacji między grudniowym spadkiem wartości akcji a dramatyczną sceną z mającego wtedy swoją premierę serialu. Raz jeszcze okazuje się, że tak po prostu… mocy sprawczej popkultury zwyczajnie nie można lekceważyć. "Seks w Wielkim Mieście": rozczulające zdjęcie z planu, które podbija dziś Internet! Znamy wszystkie szczegóły kontynuacji kultowej produkcji
Rafał Olbiński dla ELLE MAN: Piękne rzeczy nie zabijają
Przyjechał do Ameryki z kraju, w którym wielu lubiło jazz. Jego bilet powrotny był bezużyteczny, bo kiedy leciał za ocean, w telewizorach zamiast „Teleranka” wyświetliła się wojna. W Nowym Jorku trwała wystawa jego muzycznych plakatów. Zwija je do tuby i w każdej redakcji siada w kolejce rysowników w nadziei, że ktoś go zatrudni jako ilustratora. O swojej życiowej przygodzie opowiada Rafał Olbiński. Tekst ukazał się w magazynie ELLE MAN nr 4/20.
Każdy w garniturze, trzyma kartonową teczuszkę z rysunkami. A on w futrze, z tubą plakatów. Leje, futro jest mokre i wtedy te plakaty mu się rozwalają, próbuje je wcisnąć do tuby i wtedy jeden fotograf zaczepia go na migi, bo jak tu gadać, kiedy nie znasz słów. Tydzień później zdjęcie jest na okładce magazynu „Time”. Napis głosi: „Emigranci, którzy zmienią Amerykę”. Tymczasem dostaje pracę, bo jego wyraziste, mocne, oszczędne obrazy są tak bardzo inne od tego, co znają w „Newsweeku” czy w „The New York Times”. Chcą go. Chcą jego pomysłów. – Byłem bez pieniędzy, o krok od tego, żeby poprosić o pracę na zmywaku w jakimś barze, ale wierzyłem, że mi się uda. Przecież wiedziałem, że jestem lepszy od nich wszystkich. Mija kilka lat i Rafał Olbiński staje się jednym z najbardziej rozpoznawalnych współczesnych malarzy. Rafał Olbiński: To o czym porozmawiamy? Grzegorz Kapla: Byłoby zbyt oczywiste, gdyby zacząć od sztuki, więc może o religii? Byłem ostatnio w kościele na nabożeństwie pożegnalnym Wojtka Pszoniaka, prowadził ksiądz Andrzej Luter, pasjonat. Większość była ateistów, ale parę osób przyjmowało komunię. Słuchałem, co mówi ksiądz, i tych śpiewów i myślałem, jak to możliwe, że do dziś przetrwała religia stworzona przez pasterskie plemiona, z nawiązaniami do baranków, owieczek, głosząca, że jesteśmy sługami jakiegoś Boga. Przestarzała religia niepasująca do współczesnego świata. Cała kontrybucja chrześcijaństwa do cywilizacji Zachodu to pojęcie empatii i miłości bliźniego. Żadnej innej nie ma, a my wciąż się zajmujemy tym Barankiem Bożym. To metafora sprzed dwóch tysięcy lat. Dokładnie. Do niczego już nie pasuje. A stroje tych kapłanów? Nie przeszkadzało mi to, kiedy byłem mały: jest prosty lud i biskup na tronie, widoczny, na podwyższeniu. Ale teraz zrobiło się to śmieszne. Ponad trzydzieści lat mieszkałem w Nowym Jorku. Tam żywa jest tradycja Halloween. Moje dzieci w tym uczestniczyły, przebierały się, zbierały cukierki. To był festiwal kreatywności, a dziś, jak patrzę na niektórych biskupów, to dla mnie postaci z takiej parady. Mówimy o nieadekwatności? Tak, dokładnie. Oni się bardziej nadają na paradę Halloween niż żeby pomagać chorym, grzebać umarłych, pocieszać zmartwionych. Politykom religia jest bardzo na rękę. Napoleon powiedział, że gdyby nie religia, to biedni wymordowaliby bogatych. Dziś religii w świecie coraz mniej, a biedni jednak nie mordują bogatych. Bo ludzie się buntują tylko wtedy, gdy są głodni. A dziś nikt głodny nie chodzi. Za wolność się nie biją, bo pojęcia nie mają, co znaczy wolność. Wolność to jest odpowiedzialność za siebie i za innych, a masy wolą, aby kto inny za nie myślał. Dlatego tak świetnie się sprawdzają systemy, które nie mają nic wspólnego z demokracją. Demokracja jest niestety tylko dla ludzi myślących. KOBIETA ELLE MAN: Agnieszka Holland. Codziennie zadaję sobie jakieś pytanie [WYWIAD] Ciekawe, bo to chrześcijaństwo przyniosło Europie pomysł na wolność i na odpowiedzialność. Jaką wolność? To od początku była religia niewolników. Rzym był tolerancyjny wobec chrześcijan, póki nie podważyli władzy cesarza. Bo cesarz był bogiem. W rzeźbach rzymskich postacie cesarzy są bez butów, ponieważ bóg nie brudzi sobie stóp ziemią. Konstantyn podniósł chrześcijaństwo do rangi ważnej religii, bo mu się spodobał pomysł: „nie będziesz miał bogów innych przede mną”. Wykombinował, że to jest szansa na fantastyczną symbiozę religii i władzy. Wszystkich wrogów możesz bezkarnie pozabijać, bo właśnie ty jesteś najważniejszy. Uważasz, że nie potrzebujemy religii, ale czy w czasach memów, Twittera, Instagrama potrzebujemy jeszcze sztuki? Dzisiaj zamiast ASP wystarcza nam akademia paznokci. Mówisz o społeczeństwie jako o całości, ale masy nigdy nie potrzebowały literatury i sztuki, ponieważ masy nie miały czasu na takie fanaberie. Masy pracowały. Jako niewolnicy, chłopi pańszczyźniani, robotnicy. Potrzebowały rozrywki i jedzenia. Sztuka była dla ludzi, którzy mieli czas na to, by ją kontemplować. Nic się nie zmieniło. Elita czyta. Księgarnie są pełne, ale przeciętny robotnik w życiu nie kupi książki. Otrze się o literaturę, kiedy mu ksiądz każe przeczytać fragment psalmu, którego i tak nie zrozumie. W Polsce czyta 10 proc., we Francji i w Niemczech po 25 proc., w Ameryce 15 proc. Tylko elita ma potrzebę otaczania się pięknem. Może sztuka przestała być zrozumiała? Kiedyś każdy, kto wchodził do kościoła, rozumiał obraz, na który patrzył. Dziś idzie do muzeum sztuki nowoczesnej i nic z tego nie rozumie. Paul Johnson dzieli sztukę na Fashion art i Fine art. Fashion art to sztuka modna, rządzi się tymi samymi prawami, co ubrania – trzeba ją co sezon wymieniać, żeby się ludzie nie nudzili i żeby płynął pieniądz. Fine art odpowiada prawdziwym potrzebom emocjonalnym, jest dla ludzi, którzy mają własny gust, nie wstydzą się o tym mówić i nie kierują się modą. Takich ludzi jest bardzo niewielu. Może 5 proc. Reszta jak w bajce Andersena powtarza: „jakie to piękne”, chociaż król jest nagi. Ja wierzę, że podstawową potrzebą człowieka, poza jedzeniem i rozrywką, jest potrzeba piękna. Muzyka, teatr, wystawy. To istniało w nas zawsze. Zacząłem uczyć się francuskiego, puszczam więc sobie telewizję francuską. Ostatnio pokazywali jaskinie w Pirenejach. Fantastycznie narysowane zwierzęta sprzed wieków. Może malowano je, bo to był jakiś rytuał, ale są po prostu piękne. To Fine art. Dla Fashion art najważniejsze są pieniądze, bo między artystą a kupującym pojawili się handlarze, dilerzy, kuratorzy, właściciele galerii, cała plejada ludzi, którzy chcą ten tort skroić. Artyście zostaje najmniejszy kawałek. Marszandzi wciąż potrzebują nowe- go towaru. Van Gogh za życia nie znalazł klientów. Obrazy od je- go brata odkupił handlarz za jakieś grosze. Wypromował je, że „artysta genialny, nieoczywisty, że obcięte ucho”. Stworzył mit geniusza psychopaty, żeby wywołać popyt i te obrazy sprzedać. Decyduje opowieść. Twoja jest świetna. Byłeś na okładce „Timesa”. Tak, to właśnie tworzy mit. Picasso już wiedział, że w XX wieku artysta jest ważniejszy niż jego dzieło. Żeby wypromować kogoś, on musi mieć osobowość. Beksiński zrobił karierę, kiedy został zabity. Ludzie by nie kupowali jego dzieł bez tej historii. Kupują jako inwestycję, bo nazwisko po tym, jak on został zabity, a jego syn popełnił samobójstwo, stało się głośne. Rynek sztuki jest okrutny. Potrzebujesz sensacji, aby zaistnieć. Pośrednikom zależy, żeby klient nie wiedział, co jest dobre, a co złe. Oni to nakręcają, potem namawiają jakie- goś miliardera, a potem on sam pracuje na to, żeby inwestycja przy- niosła zysk: robi wystawy swojej kolekcji w ważnych muzeach. I najlepszy jest Andy Warhol, bo kilku miliarderów kupiło jego obrazy. To cyniczna, ale skuteczna gra. A geniusz twórczy? Skąd wiesz, co i jak malować? Decydują doświadczenie i ogrom pracy. W latach 70., gdy tworzyłem okładki do „Jazz Forum”, traktowałem to jak szkołę. Byłem dy- rektorem artystycznym, ale nie traktowałem okładek jako dzieł sztuki, choć pewnie jakąś iskrę talentu miałem. Stan wojenny spowodował, że zostałem w Nowym Jorku. Nie chciałem zmywać albo na budo- wie pracować. Stanąłem do wyścigu w swoim fachu. Konkurencja mnie dopingowała. To była ilustracja komercyjna dla magazynów, ale nauczyłem się malować dobrze, z konceptem i na czas. Czekałem, aż dyrektor artystyczny zadzwoni i powie: „Trzeba zrobić to i to”. Inni odpadną, ale ja będę potrafił. Decydował ten intelektualny pierwiastek, dzięki któremu mogłem opowiedzieć świat za pomocą metafory. Nauczyła mnie tego szkoła polskiego plakatu. Dostałem markę „conceptual artist”. To fantastyczne i wyzwalające, ale też, kurwa, męczące, ponieważ musisz za każdym razem zaskakiwać. Czasem zazdroszczę artystom, którzy całe życie malują ciągle jeden i ten sam obraz. Zazdroszczę im, mają łatwo. Oni pewnie mówią, że to tobie jest łatwo. Ale to wcale nie jest tak! Scenografia operowa nie jest łatwa. „Don Giovanni” czy „Czarodziejski flet” to były fantastyczne wyzwania w trójwymiarowej przestrzeni i dużej skali. Musiałem konwersować między muzyką, geniuszem kompozytora a sobą, żeby nie być tam podnóżkiem, ale partnerem. Odwagę ci nie brakuje. W Nowym Jorku nie poszedłeś na zmywak, ale pokazać im swoje obrazy. Gdyby się nie udało pierwsze sto razy, poszedłbym i zmywać. Może miałem szczęście? Miałem plakaty z wystawy w „Polish-American Institute of Arts and Sciences”. Inni mieli swoje teczuszki portfolio, a ja przychodziłem z plakatami. Po pół roku miałem agentkę. Ale chciałem, a nie było łatwo, przejść ze sztuki komercyjnej do pięknej. Dla mnie sztuka jest albo dobra, albo jej nie ma, ale rynek to widzi inaczej. Wielkie gwiazdy amerykańskiej ilustracji, genialni ludzie, moi koledzy nie weszli na rynek sztuki pięknej. Zostali po tamtej stronie granicy. Ja się prześlizgnąłem. Dzięki temu wciąż się rozwijam. To jest fantastyczna rzecz, dzięki której kocham moje życie. Wstaję rano z entuzjazmem, bo coś wielkiego może się znowu wydarzyć. Skąd bierzesz ten koncept, masz jakąś technikę pracy? Koncept się bierze z tego, co wiesz o świecie. Najpierw szkicuję, z wykształcenia jestem architektem, a architekt nie maluje swojej duszy, ale układa, porządkuje świat. Układam. Kombinuję z biblioteki skojarzeń, którą mam w głowie. Żeby ją mieć, trzeba czytać książki, interesować się historią, filozofią, muzyką. Wiesz, skąd się wzięła muzyka flamenco? Flamenco to „flamandzki” po hiszpańsku. Podczas inkwizycji z Hiszpanii wygonili cyganów do Flandrii, dzisiejszej Belgii. Kiedy po kilku wiekach wrócili do Hiszpanii, to swój taniec nazwali flamenco. Takie rzeczy mnie ciekawią. Czyli teraz malujesz taniec? Kiedyś namaluję. Z twoimi obrazami jest tak, że człowiek staje przed nimi i myśli: „To takie proste, dlaczego sam na to nie wpadłem?” Prostota jest niesamowicie ważna w sztuce. Kiedyś powiedziano: „The great artist is the simplifier” – „wielki artysta upraszcza”. Obraz musi być czytelny i mocny. Plakat mnie nauczył języka skrótu, plakat musi krzyczeć. Uważam, że dobry obraz też w sumie powinien. Ale twój mówi czasami szeptem. Bo mój ściąga uwagę skrótem, metaforą. Zresztą niektóre krzyczą, bo mam preferencje do ostrych kontrastów i nie bawię się w niuanse kolorystyczne. Idea jest ważniejsza niż forma. Są spójne, przyjazne. Twego obrazu nie trzeba się bać. To jest moja ucieczka. W oceanie gówna, w którym się topimy, mam swoje światełko w tunelu. Ciągle powtarzam sobie to zdanie Dostojewskiego, że „piękno zbawi świat”. Piękne rzeczy nie zabija- ją. Chociaż w sumie się zastanawiam, czy to prawda, kiedy myślę o hitlerowskich mundurach zaprojektowanych przez Bossa. W twoich obrazach są harmonia i balans. Jestem wykształcony na klasycznej, palladiańskiej filozofii. Potrzebuję tego w naszych czasach. Przecież jakby Trump wygrał, tobym nie wiedział, co dalej ze światem. Może zbyt długi czas na stole była tylko jedna światopoglądowa oferta, ta liberalna? Ta oferta wynikała z ewolucji. Liberalna to znaczy otwarta na kompromisy, na innych, na prawa człowieka. Ale rzeczywiście w historii zawsze jest to „up and down”, cały czas dokądś wracamy. Z każdym technologicznym przełomem to koło się obraca. Zaczyna się epoka sztucznej inteligencji. Lajkujemy, zamiast analizować, z dyskursu filozoficznego przeszliśmy na poziom plebiscytu. Stąd degeneracja myślenia. Dlaczego przestaliśmy dyskutować? Bo nie mamy czasu. Ci, co lajkują, nie mają czasu, bo zapierdalają do roboty. Czas tak się skurczył, że bezrefleksyjnie naciskamy „za” albo „przeciw”. Grecy wy- myślili demokrację dla ludzi, którzy byli zainteresowani dobrobytem następnego pokolenia. Mieli pieniądze, majątki, chcieli je dobrze zainwestować, żeby świat się harmonijnie rozwijał. Demokracja im to zapewniała. A teraz co to za demokracja, gdy każdy ma taki sam głos, nieważne, czy jesteś debilem, czy masz piątkę dzieci, biznes i prawdziwe zainteresowanie przyszłością: co się stanie z twoimi pieniędzmi, rodziną. Ten problem jest zauważalny w Polsce, bo nasze postfeudalne społeczeństwo nigdy o sobie nie decydowało. Mówię o tych 90 proc. potomków chłopów pańszczyźnianych. Demokracja liberalna to produkt dla klasy średniej. W Polsce jest szczątkowa. Tworzy się dopiero w miastach, a nieszczęściem Polski jest, że większość ludzi mieszka w miasteczkach i na wsiach. Wielcy filozofowie greccy mówili, że miasto uczy człowieka tolerancji, akceptacji, kompromisu. Tego wszystkiego, czego nam dzisiaj brakuje. W XVII wieku w Holandii mieszkało w miastach procentowo więcej ludzi niż teraz w Polsce. Jesteśmy przez to zapóźnieni cywilizacyjnie. To teraz proste pytanie: minęło już kilka lat, odkąd znowu mieszkasz w Polsce. Widzisz różnice? To niesamowite, jak się Polska zmienia. Ale wydaje mi się, że zmienia się bardziej powierzchownie niż tak, wiesz, w środku, nad czym straszliwie ubolewam. Dla mnie paralele między systemem komunistycznym a tym, co w tej chwili się tworzy, są niestety ewidentne. Chciałem zakończyć w jakiś optymistyczny sposób, ale malujemy w ciemnych barwach. Myślisz czasami o śmierci? No tak. Myślę. I mam nadzieję, że to będzie tak jak w tym momencie, kiedy w słoneczne popołudnie kładziesz się, żeby się zdrzemnąć. Z domu, który mam na Martynice, jest fantastyczny widok na ocean i na niebo. Kładziesz się i jest ten fantastyczny moment między jawą i snem, kiedy jesteś jeszcze po tej i już po tamtej stronie. Mam nadzieję, że to jest właśnie tak. A więc kończymy na niebiesko. Tak. Dobrze jest patrzeć na morze. Tekst ukazał się w magazynie ELLE MAN nr 4/20. -------------------------------------------------- Sesja zdjęciowa Rafał Olbińskiego: zdjęcia: Ksawery Zamoyski stylizacja: Milena Bekalarska makijaż: Patrycja Michera włosy: Patryk Nadolny produkcja: Szymon Zaremba Podziękowania dla dyrekcji i pracowników Teatru Wielkiego - Opery Narodowej za pomoc przy realizacji sesji zdjęciowej.
Nowy odcinek "Przyjaciół" już dziś. Sprawdź, ile wiesz o serialu [QUIZY]
Quizy o serialach, które biją rekordy popularności na ELLE.pl? Oczywiście te dotyczące serii "Friends". Z okazji dzisiejszej premiery specjalnego odcinka "Przyjaciele: Spotkanie po latach" przypominamy najciekawsze z nich - te psychologiczne i z wiedzy. Sprawdźcie, ile wiecie o kultowym serialu i którzy bohaterowie (Monica, Rachel, Phoebe, Joey, Ross, Chandler) są Wam najbliżsi!
Quiz: "Przyjaciele". Kim z serialu "Friends" jesteś? Tych kilka krótkich pytań dotyczących charakteru, stylu życia i przygód z przeszłości wystarczy, by określić, kim bylibyście w gronie "Przyjaciół". Czy aby na pewno tą osobą, którą najbardziej lubiliście w całym serialu? Sprawdźcie: Rachel, Monica, Phoebe, Ross, Chandler, a może jednak Joey to Wasze drugie imię? Rozwiąż quiz TUTAJ>> Quiz: "Przyjaciele". Czy zgadniesz, kto to powiedział? Rachel, Monica, Phoebe, Joey, Chandler, a może Ross? "Jeśli chcecie dostawać e-maile o moich występach, to dajcie mi pieniądze, żebym mogła kupić sobie komputer". Pamiętacie tę kwestię z "Przyjaciół" (i kilka innych)? Zobaczcie, na ile jesteście w stanie dopasować powiedzenia do bohaterów serii. Rozwiąż quiz TUTAJ>> Gdzie obejrzeć "Przyjaciół": nowy odcinek i wszystkie sezony>> Quiz: "Przyjaciele". Kto z "Friends" jest twoją bratnią duszą? A gdyby tak mieć przyjaciół jak z "Przyjaciół"... Przekonajcie się, z kim z serialowego grona byłoby to możliwe. Rozwiąż quiz TUTAJ>> Quiz: "Przyjaciele". Którą dziewczyną z "Friends" jesteś? Monica, Rachel czy Phoebe? Która bohaterka serialu "Przyjaciele" najbardziej do Was pasuje? Zorganizowana Monica Geller, niezdecydowana Rachel Green czy Phoebe Buffay o artystycznej duszy? Odpowiedzcie na kilka pytań i poznajcie odpowiedź. Rozwiąż quiz TUTAJ>> Quiz: "Przyjaciele". Który bohater "Friends" zaprosiłby cię na randkę? Odpowiedz na kilka pytań i poznaj odpowiedź. Jeden z bohaterów "Przyjaciół" zaprasza Was na randkę: Joey, Chandler albo Ross. Pytanie - nie z kim macie ochotę pójść na kolację, ale kto rzeczywiście pasuje do Waszego charakteru. Przekonajcie się. Rozwiąż quiz TUTAJ>> Quiz: "Przyjaciele". Najśmieszniejsze sceny z serialu "Przyjaciele". Sprawdź, jak dobrze je pamiętasz. Przegląd słynnych anegdot, scen i przygód z "Friends". Na ile je pamiętacie? Czy jesteście w stanie dopowiedzieć ich szczegóły? Rzucamy Wam wyzwanie. Rozwiąż quiz TUTAJ>> 25 najlepszych stylizacji z "Przyjaciół". Przypominamy je z okazji nowego odcinka "Friends">>
Zdrowy weekend w mieście - jak go spędzić?
Jak aktywnie spędzić weekend w mieście? Polecamy 5 ciekawych wydarzeń związanych ze sportem i smacznym jedzeniem!
Zdrowy weekend w mieście - jak go spędzić? Zastanawiasz się, jak produktywnie spędzić wolny czas? I to nie będąc na wakacjach? Odkryj na nowo swoje okolice, biorąc udział w miejskich, letnich wydarzeniach. Do najpopularniejszych z nich należą rodzinne pikniki, czyli tak zwane targi śniadaniowe. To na nich wystawiają się lokalni dostawcy żywności tworzonej z ideą slow food! Kulinarną ucztę możesz poprzedzić ćwiczeniami w plenerze pod okiem instruktorów. Grupowe zajęcia najlepiej motywują i zachęcają do podjęcia zdrowych kroków! Co na dokładkę? Strefa relaksu, czyli miejsce przeznaczone do wypoczynku, z dala od zgiełku samochodów. W każdym mieście znajdziesz taką przestrzeń - wystarczy wyjść z domu i rozejrzeć się wokół! Sprawdź 5 zdrowych pomysłów na weekend w mieście: 1. Ewa Chodawkowska w Stacji Mercedes Jak mądrze wykorzystać wolny czas? Już w najbliższą niedzielę w Stacji Mercedes zaplanowany jest dzień treningowy z Ewą Chodakowską, gdzie odbędą się zajęcia fitness na świeżym powietrzu. W trakcie wydarzenia Be Smart, Be Active będzie można skonsultować swój sposób odżywiania z dietetykiem i dokonać pomiarów, by sprawdzić formę. To dobry sposób na rozpoczęcie fit przygody pod okiem specjalistów! 2. Warsztaty o eko kosmetykach Powrót do natury i domowych kosmetyków to pozytywny trend! Warto zgłębić wiedzę na ten temat, by na nowo odkryć zasady codziennej pielęgnacji. Chcesz wiedzieć więcej o produktach do urody z certyfikatami, czy własnoręcznie wykonanych kremach i zapachach do ciała? Swoją wiedzę zgłębisz na ekologicznych warsztatach organizowanych przez Moustache.pl, które odbędą się już w tą sobotę w klubokawiarni Warszawa Powiśle. 3. Joga w parku w Sopocie Wybierasz się nad morze na wakacyjny relaks? Zanim pójdziesz na plażę skorzystać ze słońca, zrób coś dla swojego ciała i wybierz się na jogę. Co niedzielę, od 10:30-12:00, w zielonym plenerze Parku w Łazienkach Północnych w Sopocie, odbywa się darmowa sesja jogi. Zajęcia prowadzą wykwalifikowani instruktorzy, którzy uczą rozciągania od podstaw, niezależnie od stopnia zaawansowania. 4. Park Śniadaniowy w Łodzi To miejsce na mapie Łodzi łączy w sobie przyjemne z pożytecznym - czyli strefę ze zdrowym jedzeniem oraz treningi w plenerze! Park Śniadaniowy odbywa się w Parku Źródliska Piłsudskiego co sobotę od godziny 9:00-13:00 i skupia na wydarzeniu lokalnych dostawców żywności, restauratorów slow food, czy miłośników sportu prowadzących grupowe zajęcia. Tu spędzisz czas bardzo aktywnie, wspólnie z rodziną i znajomymi! 6. Strefa Reebok Pop-up Store Sport jest twoją pasją? A może nadal szukasz dyscypliny idealnej dla siebie? Wypróbuj swoich sił w Reebok Pop Up Store, gdzie poza serią mocnych treningów (każdego dnia z innym instruktorem - pionierem w danej dziedzinie!) znajdziesz strefę chill out, ze zdrowymi sokami. W ten weekend zajęcia będą odbywać się od 10:00-22:00, a poprowadzą je m.in. Kamil Zieliński, Natalia Gołębiewska oraz Sylwia Rusak.