3 sposoby na radzenie sobie z niemiłym rozmówcą. Te proste zdania pozwolą ci przejąć stery nad rozmową i zdusić werbalną agresję
Codzienne kontakty z nieuprzejmymi osobami mogą być stresujące. Jak spokojnie, ale stanowczo reagować na słowne zaczepki? Oto sprawdzone metody, które pomogą zachować kontrolę, ustalić granice i spacyfikować trudnego rozmówcę.
W artykule: 1. Dlaczego pytanie „Czy wszystko w porządku?” nie jest optymalnym narzędziem w reakcji na nieuprzejmość 2. Poproszenie o powtórzenie 3. Milczenie jako narzędzie kontroli emocji i łagodzenia konfliktu 4. Asertywne stawianie granic Dlaczego pytanie „Czy wszystko w porządku?” nie jest optymalnym narzędziem w reakcji na nieuprzejmość Popularna sugestia zadawania pytania „Czy wszystko w porządku?” w odpowiedzi na nieuprzejme zachowanie często okazuje się nieskuteczna i może być odbierana jako manipulacja. Taka fraza, używana bez szczerej troski, podważa autentyczność komunikacji i może eskalować napięcia. W rozwiązywaniu konfliktów kluczowa jest klarowność i szczerość w wyrażaniu swoich emocji oraz granic, a nie próba zyskania przewagi przez wywołanie zaskoczenia u rozmówcy. Poproszenie o powtórzenie W sytuacjach, gdy mamy do czynienia z pasywno-agresywnymi lub niejasnymi komunikatami, warto zastosować technikę proszenia o powtórzenie lub doprecyzowanie wypowiedzi. Zwroty takie jak „Czy mógłbyś powtórzyć?” lub „Proszę o doprecyzowanie” pozwalają nie tylko na klarowną interpretację intencji rozmówcy, ale także dają przestrzeń do spokojnego sformułowania odpowiedzi. Ponadto istnieje duża szansa, że rozmówca poczuje się zawstydzony i nie zdecyduje się powtórzyć niemiłych słów, co skutecznie zniweluje agresywny ton wypowiedzi. Ta taktyka zmniejsza ryzyko nieporozumień i pozwala zachować spokój w trudnych rozmowach. Milczenie jako narzędzie kontroli emocji i łagodzenia konfliktu Strategiczne i intencjonalne wykorzystanie milczenia stanowi jedną z najbardziej efektywnych metod radzenia sobie z nieuprzejmymi uwagami. Świadome, celowe nieodpowiadanie na prowokacje pozwala uniknąć eskalacji agresji, jednocześnie pokazując opanowanie oraz pełną kontrolę nad własnymi emocjami. Aby milczenie miało silny i zdecydowany wydźwięk, warto podczas niego utrzymywać spokojny, ale pewny kontakt wzrokowy, zachować wyprostowaną postawę ciała oraz nie spieszyć się z reakcją. Takie świadome milczenie działa jako sygnał, że nie dajemy się wciągnąć w nieproduktywne konfrontacje, co często zniechęca agresora do dalszych ataków i przenosi inicjatywę na naszą stronę. Asertywne stawianie granic Kluczową umiejętnością w radzeniu sobie z nieuprzejmymi zachowaniami jest precyzyjne określenie swoich granic oraz jasne komunikowanie oczekiwań wobec rozmówcy. Przykłady konstruktywnych komunikatów asertywnych obejmują: „Może spróbujmy rozmawiać spokojniej, bo taki ton trochę mnie rozprasza.” „Czuję, że niektóre rzeczy można powiedzieć trochę inaczej, żeby lepiej się zrozumieć.” „Chciałbym/Chciałabym, żebyśmy skupili się na tym, o czym naprawdę rozmawiamy, bez zbędnych złośliwości.” „Może na chwilę przerwę, żebyśmy oboje mogli się trochę uspokoić i potem wrócimy do rozmowy?” Gdy rozmówca uporczywie okazuje brak szacunku, warto rozważyć ograniczenie kontaktu lub całkowite wycofanie się, aby zadbać o własny komfort i zdrowie psychiczne.
Kuba Błaszczykowski szczerze o tragedii z dzieciństwa: „Poradziłem sobie z rzeczami, które niejednokrotnie dorosłe osoby po prostu zgniotły”
Kuba Błaszczykowski nie był jeszcze tak szczery. W rozmowie z Joanną Przetakiewicz w talk-show „Życie od nowa” mówi o piłkarskiej emeryturze, hejcie i osobistej tragedii, która spotkała go, gdy był zaledwie jedenastoletnim chłopcem.
Joanna Przetakiewicz rozpoczęła właśnie nowy cykl szczerych rozmów z wybitnymi mężczyznami. W „Życiu od nowa” będą oni mieli okazję, by opowiedzieć swoje historie i udowodnić, że szczerość to nie słabość, a siła, odwaga i mądrość. Pierwszym gościem, którego zaprosiła do swojego domu projektantka, jest Kuba Błaszczykowski. Kuba Błaszczykowski gościem Joanny Przetakiewicz w cyklu „Życie od nowa” Jeden z najbardziej szanowanych polskich sportowców ostatnich lat, legenda Borussi Dortmund i Wisły Kraków, wielokrotny reprezentant Polski w piłce nożnej. W rozmowie z Joanną Przetakiewicz Jakub Błaszczykowski pokazuje swoje drugie oblicze i wraca do najtrudniejszym momentów ze swojego życia. Co sprawiło, że traumatyczne dzieciństwo nie przekreśliło jego marzeń? Skąd miał w sobie siłę, by iść dalej i się nie poddawać? Ja nie wiem do tej pory, czy potrafię sobie z tym poradzić. (…) Jeżeli wiemy, że coś nas dotyka pierwszy raz, to mamy, tak jak słusznie zauważyłaś, tę wiarę, siłę. Natomiast jeżeli ja dzisiaj miałbym powiedzieć, żebym był w stanie z tą głową i z tą świadomością, którą posiadam, przejść tą samą drogę, myślę, że byłoby mi dużo, dużo ciężej. W dalszej części rozmowy wyznał, że dużym wsparciem na co dzień jest dla niego żona, z którą może porozmawiać o wszystkim, ale która jednocześnie szanuje i rozumie momenty, w których potrzebuje samotności. Akurat mam to szczęście, że żona potrafi od razu wyczuć mój nastrój. Jestem tego typu człowiekiem, który nie potrafi tak schować w sobie problemy, żeby ich nie okazywać. Natomiast tak już mam, życie mnie tak w pewnym sensie wychowało, że w momencie, kiedy sam nie przetrawię w środku tych wszystkich problemów, to ciężko mi o nich rozmawiać. Sam muszę sobie po prostu z nimi poradzić wewnętrznie i wtedy jestem w stanie się uzewnętrznić. Natomiast dopóty, dopóki tego nie zrobię i nie poukładam sobie tego wszystkiego w głowie, to jest mi ciężko. View oEmbed on the source website „Lewandowski – Nieznany” już na Amazon Prime. „Moja kariera wciąż trwa, ale w jej tle działo się bardzo wiele rzeczy, o których nigdy głośno nie mówiłem” Kuba Błaszczykowski o skomplikowanej relacji z ojcem W rozmowie z Joanną Przetakiewicz piłkarz poruszył także temat tragedii, której doświadczył w dzieciństwie. Gdy miał zaledwie 11 lat, jego ojciec – zmagający się w tamtym czasie z chorobą alkoholową – zamordował jego matkę. Jak wyglądało życie po traumie? Potrzebowałem czasu, żeby pewne rzeczy zrozumieć. Potrzebowałem czasu, żeby wybaczyć na przykład ojcu. Potrzebowałem też takich momentów, żeby zacząć się zastanawiać nad tym (…), czy ja byłbym w stanie dojść tu, gdzie jestem, gdyby mnie nie spotkała taka tragedia? Wiele pytań sobie zadawałem na ten temat i jakby ciężko mi znaleźć na niektóre odpowiedź. Natomiast to, co dla mnie jest bardzo ważne, to jest to, że sobie poradziłem z ogromem problemów. które niejednokrotnie dorosły dorosłe osoby po prostu zgniotły. – powiedział w pierwszym odcinku cyklu "Życie od nowa" Kuba Błaszczykowski. Chwilę później opowiedział o tym, jak udało mu się wybaczyć ojcu po tak strasznej zbrodni. – Nie zastanawiałem się nad tym. Ja myślę, że pierwszym etapem to był moment narodzin mojej pierwszej córki. To był pierwszy etap takich moich wewnętrznych przemyśleń i z każdym rokiem, z każdym dniem, który upływał, troszeczkę inaczej zacząłem podchodzić do tego wszystkiego i zacząłem, tak jak powiedziałem, starać się skupiać nie na przyczynie, tylko na tym, dlaczego się to wszystko wzięło. I po prostu analizując to wszystko i też analizując pewne fakty doszedłem do takiego wniosku, że niestety, ale mój ojciec był człowiekiem, który był wykształcony, był bardzo ambitny i myślę właśnie, że ta ambicja, którą posiadał, po prostu doprowadziła do tego, co zrobił. Bo uważam, że tak jest i tak też w sumie jest niekiedy w sporcie, że ta ambicja potrafi działać jak trucizna – zdradził w osobistym wyznaniu sportowiec.
Sen o kłótni może zapowiadać konflikt. Jednak przede wszystkim mówi o ważnych dla nas relacjach
Sen o kłótni często jest postrzegany jako zwiastun poważnych konfliktów. Jednak tak jak w rzeczywistości, również podczas nocnych projekcji, inaczej postrzegamy kłótnię z szefem, a inaczej z bratem lub mamą. Dlatego, aby poprawnie odczytać znaczenie snu, należy uważnie przyjrzeć się osobie, z którą wchodzimy w sprzeczkę. Równie ważne są nasze emocje podczas ostrej wymiany zdań. Często to one są kluczem do właściwej interpretacji snu.
W tym artykule: Co oznacza sen o kłótni? Sen o kłótni z mamą lub ojcem Sennik: kłótnia z teściową Czy sen o kłótni małżeńskiej to zły omen? Sen o sprzeczce z siostrą lub bratem Sennik: kłótnia z chłopakiem lub dziewczyną Sen o kłótni ze zmarłą osobą Co oznacza sen o kłótni z szefem lub kolegą z pracy? Sen o kłótni wśród przyjaciół Co oznacza sen o kłótni? Kłótnia z reguły nie jest przyjemnym doświadczeniem, jednak w niektórych przypadkach ma wspaniałą moc oczyszczającą – może zapoczątkować nowy, lepszy czas w relacji. W podstawowym znaczeniu zapowiada szybkie pojednanie. Więc jeżeli pozostajesz w konflikcie – ze znajomym, przyjacielem lub osobą z najbliższego otoczenia – możesz spodziewać się zażegnania waśni. Należy jednak pamiętać, że to my powinniśmy jako pierwsi wyciągnąć rękę na zgodę. Chociaż zazwyczaj sen o kłótni zwiastuje pozytywny obrót zdarzeń, to trzeba pamiętać, że o trafnej interpretacji jego znaczenia decydują szczegóły. Zwróć zatem uwagę na to, z kim kłócisz się we śnie. Może bowiem okazać się, że motyw ten ma cię ostrzec przed potencjalnie niebezpieczną sytuacją i koniecznością zmian. Sen o kłótni z mamą lub ojcem Kłótnia z rodzicami to jeden z częstszych motywów sennych. Sprzeczka z mamą wskazuje na łączące was silne więzi. W niektórych przypadkach oznacza jednak, że mama próbuje sprawować nad tobą całkowitą kontrolę, wpływając na twoje kluczowe decyzje. To ona chce wyznaczać, jak ma potoczyć się twoje dalsze życie. Może najwyższy czas, aby wyjść spod jej skrzydeł? Jeszcze inna interpretacja sugeruje, że już niebawem staniesz przed koniecznością wytłumaczenia się przed kimś ze swojego postępowania lub podjętych decyzji. Z kolei sen o ojcu, z którym dochodzi do różnicy zdań, możesz wskazywać na to, że sprawy finansowe poróżnią cię z bliską osobą. Taki obraz zwiastuje także nieporozumienia, które wystąpią między tobą a tatą. Sen o kłótni z ojcem stanowi też ostrzeżenie przed odtrąceniem oferowanej ci pomocy lub przed odrzuceniem rady, która może okazać się cenna. Senne spotkania z mamą zawsze mają głębokie znaczenie. W interpretacji ważny jest każdy szczegół Sennik: kłótnia z teściową Taki scenariusz może być szczególnie stresujący, biorąc pod uwagę złożoność relacji rodzinnych. W senniku motyw kłótni z teściową symbolizuje napięcia i niewypowiedziane problemy w rodzinie. Może wskazywać na ukryte konflikty, które prędzej czy później będą wymagały rozwiązania. Odzwierciedla także nasze wewnętrzne lęki związane z akceptacją w rodzinie męża lub obawy przed utratą niezależności. W innej interpretacji sen o kłótni z teściową zapowiada, że wkrótce nadejdzie czas na otwarte rozmowy, które pomogą oczyścić atmosferę i poprawić wzajemne relacje. Warto przygotować się na kompromis i wykazać chęć wysłuchania drugiej strony, co pozwoli osiągnąć harmonię i szczęście w rodzinie. Czy sen o kłótni małżeńskiej to zły omen? Kłótnia z mężem lub żoną to kolejny ważny scenariusz, który – chociaż wydaje się niepokojący – wcale nie musi zwiastować nic złego. Senne nieporozumienia z mężem należy interpretować na opak. Możesz spodziewać się, że wasz związek będzie przepełniony szczęściem i miłością. Jest jednak jeden warunek – oboje musicie dbać o waszą relację. Tak samo motyw ten może interpretować mężczyzna, któremu śni się kłótnia z żoną. Chociaż taki sen czasem oznacza również, że czekają cię liczne nieporozumienia – niekoniecznie dotyczące ciebie i twojej drugiej połówki, ale na pewno ludzi z twojego najbliższego otoczenia. Sen o sprzeczce z siostrą lub bratem Motyw kłótni z rodzeństwem najczęściej symbolizuje brak wewnętrznej dojrzałości i młodzieńczą nieroztropność. Kłótnia z siostrą lub bratem we śnie oznacza, że na jawie unikasz odpowiedzialności. To może być ostrzeżenie, że najwyższy czas dorosnąć, ale niekoniecznie. Może podświadomie tęsknisz za dziecięcą spontanicznością i poczuciem bezpieczeństwa? Bywa także, że taki scenariusz odzwierciedla nasze problemy w relacji z bliskimi osobami. Może chociaż dawniej trzymaliśmy się razem, teraz nasze drogi rozeszły się, a podświadomie tęsknimy za beztroskim przebywaniem razem. W tym kontekście sen może być impulsem do refleksji nad obecną relacją i poukładania wszystkiego na nowo w sposób satysfakcjonujący dla obydwu stron. Sennik: kłótnia z chłopakiem lub dziewczyną Sen o kłótni w relacji uczuciowej często wskazuje na brak porozumienia między partnerami. W najprostszej interpretacji sen odzwierciedla rzeczywistość. Jednak w innym rozumieniu kłótnia z chłopakiem lub dziewczyną sugeruje skrywany żal i pretensje, być może związane z błędami popełnionymi w przeszłości. To najwyższy czas, aby dokonać pewnych rozliczeń. Jeżeli liczycie na szczęśliwy związek, musicie porozmawiać o tym, co oddala was od siebie. Sen o kłótni ze zmarłą osobą Szczególny niepokój budzą w nas sny o poróżnieniu z osobą, której już z nami nie ma. Sny o zmarłych, którzy pojawiają się jako żywi ludzie, często wskazują na nierozwiązane spory – sprawy, które zostały przerwane przez nagłą śmierć lub zawieszone ze względu na ciężki stan zdrowia. W swoim podstawowym znaczeniu sen o kłótni ze zmarłym wskazuje na zagrożenie, zwłaszcza w kontekście rozpoczynanego przedsięwzięcia. Nie musi jednak oznaczać, że projekt zakończy się całkowitym niepowodzeniem, ale najprawdopodobniej czekają cię przejściowe problemy. Sennik śmierć. Co symbolizuje sen o śmierci? Co oznacza sen o kłótni z szefem lub kolegą z pracy? To motyw o dość szerokim znaczeniu. Gdy kłócisz się z koleżanką lub kolegą z pracy, najprawdopodobniej występują między wami ukryte pretensje i zatajone urazy. W innej interpretacji, taki sen ostrzega cię, że wkrótce zwiększy się zakres twoich obowiązków służbowych. Warto się do tego przygotować. Gdy śnisz o kłótni z szefem, najprawdopodobniej czekają cię zmiany w sferze finansów. Jakie? Mogą być pozytywne lub negatywne – tego już sennik nie definiuje. Motyw konfliktu w pracy wyraża także niepewność i symbolizuje dręczący cię niepokój. Z kolei inna interpretacja wskazuje na pomyślną wróżbę. Gdy we śnie sprzeczasz się ze swoim przełożonym, możesz spodziewać się dobrych zmian. Najprawdopodobniej, nie ominie cię długo wyczekiwany awans lub podwyżka. Sen o kłótni wśród przyjaciół Sprzeczka z przyjacielem lub przyjaciółką może być oznaką rzeczywistych napięć w relacjach towarzyskich. Taki sen często wskazuje na ukryte żale, które powinny zostać omówione, aby uniknąć dalszych nieporozumień. Może warto zwrócić większą uwagę na potrzeby i uczucia naszych bliskich? Według innej interpretacji sen przedstawia nasze obawy o utratę wsparcia i lojalności ze strony przyjaciół. Może to także oznaczać, że wkrótce nastąpi próba waszej relacji, która, jeśli zostanie dobrze przeprowadzona, umocni więzi i pozwoli na głębsze zrozumienie siebie nawzajem. Kłótnia we śnie może zatem być zachętą do szczerej rozmowy i wzajemnego wyjaśnienia wszelkich wątpliwości.
Ten jeden produkt może znacznie zredukować widoczność cellulitu, ale efekty wymagają konsekwencji. „Nie wierzcie w kremy, które w 3 tygodnie niwelują cellulit w 100%”
Wbrew temu, co każdej wiosny głoszą firmy kosmetyczne, nie istnieje magiczny środek na cellulit. Nie jest też prawdą, że „taka nasza uroda” i żadne działania nie przyniosą oczekiwanych rezultatów. Charakterystyczne zaburzenia w budowie skóry mogą być zredukowane, jednak nie obędzie się bez drobnych wyrzeczeń. Mamy też dobrą wiadomość. Jeden z kluczowych nawyków ogranicza się do… wypicia szklanki wody.
A nawet nie tyle całej szklanki wody, ile zaledwie 100 ml dowolnego napoju. Z dodatkiem kolagenu w proszku Oslo Skin Lab. To wygodne rozwiązanie dla wszystkich, którzy chcą poprawić jędrność skóry i zmniejszyć zmarszczki. Szczegółowe badania wykazały, że regularne zażywanie kolagenu nie tylko zapobiega oznakom starzenia, ale też redukuje widoczność cellulitu, który dotyczy kobiet w każdym wieku. Więcej o The Solution™ przeczytacie tutaj. Co jeszcze możemy zrobić, aby poprawić wygląd skóry? Po odpowiedź udałyśmy się do renomowanej warszawskiej kliniki medycyny estetycznej. Najlepsze kosmetyki na cellulit, które wyszczuplą ciało do wakacji. Wystarczy, że dasz im 30 dni. Poznaj balsamy i kremy, które pomogą ci się pozbyć cellulitu <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2024/11/najlepsze-kosmetyki-na-cellulit-ktore-wyszczupla-cialo-do-wakacji-wystarczy-ze-dasz-im-30-dni-34957dc.jpg" width="938" height="626" alt="najlepsze-kosmetyki-na-cellulit-ktore-wyszczupla-cialo-do-wakacji-wystarczy-ze-dasz-im-30-dni-34957dc" title="najlepsze-kosmetyki-na-cellulit-ktore-wyszczupla-cialo-do-wakacji-wystarczy-ze-dasz-im-30-dni-34957dc" /> Nasze rozmówczynie na co dzień pomagają poczuć się piękniej we własnej skórze klientkom Skin Harmony Clinic. O cellulicie, należącym do grupy najpowszechniejszych przyczyn wizyt w ich gabinecie, opowiedziały nam dermatolog Martyna Szaniawska i kosmetolog Anna Rajch. Wspólnie przyjrzałyśmy się sposobom na walkę ze „skórką pomarańczową” i rozprawiłyśmy się z powielanymi mitami. Redakcja: W dobie ciałopozytywności coraz częściej słyszy się, że cellulit to cecha skóry, a nie defekt, którym trzeba zwalczyć. W końcu posiada go ponad 90% kobiet, dlatego może rozsądniej byłoby go zaakceptować. Ile prawdy kryje się w tym stwierdzeniu? Ja w pełni zgadzam się z aktualnym ruchem ciałopozytywności, z odrzuceniem rygorystycznego podejścia do odbierania własnego ciała czy spojrzenia na wartość osoby właśnie przez pryzmat wyglądu. Maria Peszek w jednym ze swoich kawałków śpiewała, że „ciało jest mieszkaniem duszy” i tak naprawdę tu powinna być synergia postrzegania własnej osoby. Z cellulitem może być podobnie, może być traktowany jak cecha skóry, a nie defekt, w sytuacji kiedy jest w nas pełna akceptacja i miłość do samej siebie. Nie możemy jednak popadać w skrajności. Dopóki cellulit nie jest manifestacją stanu chorobowego, swego rodzaju znacznych zaburzeń wewnętrznych naszego organizmu i nie wpływa na jakość życia, możemy go traktować jako cechę. Pytanie tylko, w jakim stopniu chcemy go akceptować? Dlaczego spośród różnych „niedoskonałości” naszych ciał akurat ten zyskał tak duży rozgłos medialny? Myślę, że ile osób tyle odpowiedzi. Media swego czasu kreowały kanon piękna, w którym nie było miejsca na cellulit. Był on po prostu brzydki, nieakceptowalny. Dziś to trochę się już zmieniło. Na szczęście. Jednak prawda jest taka, że niewiele z nas go w sobie kocha. Ciężko go zatuszować, nie ma tzw. trików, które spowodowałyby, że na nasze życzenie będzie mniej widoczny. Inaczej jest, chociażby z rozszerzonymi naczyniami na nogach czy chęcią ich wysmuklenia. Kilka dobrych sposobów i pozbywamy się pajączków, a nogi są szczuplejsze niż w rzeczywistości. Czemu dotyczy on głównie kobiet? I w jakim wieku zwykle się pojawia? Tu odpowiedź jest prosta. Anatomia. U kobiet sposób rozłożenia komórek tłuszczowych i tkanki łącznej sprzyja odkładaniu się komórek tłuszczowych, powstawaniu cellulitu. Mężczyźni mają w tym temacie zdecydowanie więcej szczęścia i dotyczy on jedynie niewielkiego procenta. Do niedawna mówiło się o cellulicie głównie u dorosłych kobiet. Obecnie występuje on coraz młodszych dziewczynek i nastolatek, co ma związek z brakiem ruchu i dietą bogatą w cukry i tłuszcze. Czynniki genetyczne oczywiście też odgrywają rolę. Drugą grupą kobiet są również te na hormonalnej terapii zastępczej. Istnieje też zależność pomiędzy okresem pokwitania a występowaniem cellulitu. Czyli część z nas ma genetycznie uwarunkowaną skłonność do cellulitu? Jakie czynniki mogą prowadzić do nasilenia objawów? Uwarunkowania genetyczne, obok zaburzeń hormonalnych i w obrębie układu naczyniowo- limfatycznego, stanowią istotny czynnik wpływający na pojawienie się cellulitu. Należy jednak pamiętać, że czynniki środowiskowe mogą znacznie go nasilić. Mowa tu o nieprawidłowo zbilansowanej diecie, niskiej aktywności fizycznej – zmorze naszych czasów – czy przewlekłym stresie, ale także paleniu papierosów, piciu alkoholu, nadmiernej ekspozycji na promieniowanie ultrafioletowe czy nieprawidłowo dobranej odzieży. Mam na myśli ubrania zbyt ciasne, zbyt wysokie obcasy. Dlaczego cellulit występuje głównie na udach? Tak naprawdę typ budowy naszego ciała, rodzaj sylwetki, skłonności genetyczne czy rasa determinują rozkład cellulitu w naszym ciele. I tak może się on pojawić na pośladkach, brzuchu, w okolicy kolan, zwykle jednak są to wspomniane uda i również biodra. Niestety dzieje się tak dlatego, ponieważ w tych obszarach występuje niewielka ilość receptorów, które odpowiedzialne są za naturalne procesy lipolizy, czyli rozkładu komórek tłuszczowych. Co ma największy wpływ na redukcję widoczności cellulitu? Ruch, dieta czy może kosmetyki i zabiegi? Dobre pytanie. Należy pamiętać, że mówimy o złożonym organizmie ludzkim, a nie matematyce gdzie 1+1=2. Zaczęłabym jednak od diety i nawet umiarkowanej aktywności fizycznej. Czy skuteczna terapia może wykluczać któryś z tych elementów? A może wymierne efekty zapewni nam jedynie kompleksowe działanie? W żadnym wypadku. Jeśli mówimy o redukcji widoczności objawów, musimy brać pod uwagę jedynie holistyczne, wielokierunkowe działania. Mam na myśli zbilansowaną dietę, ruch, masaże, technologie, ale również pielęgnację domową, bo tu naprawdę jesteśmy w stanie stworzyć skuteczną bazę do walki z cellulitem. Doskonałym punktem wyjścia jest szczotkowanie ciała, peelingi, stosowanie balsamów z odpowiednio skomponowanymi formułami. Pamiętajmy również, że z cellulitem nie żegnamy się na zawsze. Musimy pracować w sposób ciągły, systematyczny i nieprzerwany. Jakie składniki najskuteczniej zmniejszają widoczność cellulitu? Należy sobie zdać sprawę, że miejscowe stosowanie preparatów antycellulitowych ma bardzo ograniczone działanie. Jako wsparcie warto jednak sięgnąć po takie, które w składzie zawierają kofeinę, L-karnitynę, fosfatydylocholinę, algi, niektóre olejki eteryczne, wyciągi z ananasa czy dobrze nam znaną substancją anti-aging – kolagen, który ostatnio wiedzie prym w terapiach antycellulitowych. Dlaczego akurat kolagen jest kluczowy? Zwykle kojarzymy go z zahamowaniem efektów starzenia się skóry. W jaki sposób niweluje cellulit? Faktycznie kolagen przyjmowany doustnie ma znaczący wpływ na wygląd skóry objętej cellulitem. Nie możemy tu mówić o niwelacji, a jedynie redukcji jego widoczności, jak wspomniałam wcześniej. Zacznijmy jednak od początku. Włókna kolagenowe są składowymi tzw. macierzy zewnątrzkomórkowej. W momencie kiedy mamy do czynienia z cellulitem, macierz ulega zmianom i dochodzi w niej do „powstania bałaganu”, co osłabia naszą tkankę łączną i podskórną. Remedium staje się kolagen, który dostarczany do organizmu, przyczynia się do przywrócenia właściwej struktury macierzy pozakomórkowej, a tym samym znacznie redukuje widoczność cellulitu. Poza produktami, które faktycznie działają, rynek pełen jest również kosmetycznych bubli. Co uważają Panie jedynie za marketingowy chwyt? Nie wierzcie w kremy, które w 3 tygodnie niwelują cellulit w 100% i osiągamy -4 cm w obwodach [śmiech]. LEKARZ DERMATOLOG, MARTYNA SZANIAWSKA, właścicielka Skin Harmony Clinic. Szczególnie pasjonuje ją dermatochirurgia oraz medycyna estetyczna. Bardzo dużą uwagę przywiązuje do profilaktyki i utrzymywania skóry w dobrej kondycji. Znakiem rozpoznawczym pracy dr Martyny jest naturalność efektów, które uzyskuje podczas stosowania zabiegów medycyny estetycznej. ANNA RAJCH, kosmetolog z wykształcenia i pasjonatka zawodu. Absolwentka Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Rozpoczęła pracę w branży już na drugim roku studiów, chcąc zgłębiać wiedzę z zakresu fizjologii skóry. Kilka lat, mocno związana z topowymi markami dermokosmetycznymi i SPA.
O niezwykłości lat 90. w rozmowie z Anną Gacek [podcast ELLE & ONA]
W szóstym odcinku podcastu ELLE & ONA szefowa działu kultury Maja Chitro rozmawia z dziennikarką muzyczną i popkulturową, Anną Gacek, autorką książki „Ekstaza. Lata 90. Początek”.
Jeśli nie będziemy uczyć się przeszłości, będziemy popełniać te same błędy w kółko, pisała Joan Didion. Idąc tym tropem warto postarać się zrozumieć, dlaczego popkultura wygląda dzisiaj tak, jak wygląda. A żeby zrozumieć, powinniśmy poznać wydarzenia, które przez lata ją kształtowały. W kolejnym odcinku kobiecego podcastu ELLE wraz z Anną Gacek przenosimy się do lat 90., której debiutancką książkę „Ekstaza. Lata 90. Początek” (wyd. Marginesy) od 15 września można kupić w księgarniach. Lata 90. nie bez przyczyny od kilku sezonów nie dają spokoju najważniejszym domom mody na świecie, zaznaczając swoją obecność w kolejnych kolekcjach. Bez zrozumienia lat 90. trudno będzie nam wyjaśnić zaskakujące zjawiska kulturowe pierwszych dekad XXI wieku. Książka naszej rozmówczyni „Ekstaza” to niebezpieczeństwo i mrok, ale przede wszystkim pełne kompendium popkultury: od muzyki, przez modę i ekonomię, po literaturę i telewizję. Lata 90. to też czas, który w swojej dzikiej formie nigdy już nie wróci. Z Anną Gacek rozmawiamy o absolutnej sile mediów, która przepadła (najprawdopodobniej) na dobre. Bo czy wiecie, że jeden artykuł w „Vanity Fair” był w stanie odebrać dziecko jednej z najważniejszych par końca milenium – Kurtowi Cobainowi i Courtney Love? Czy wiecie, że MTV kazało zespołowi U2 trzykrotnie zmieniać teledysk, bo był zbyt depresyjny i nie podobał się władzom stacji? Czy wiecie, jak wyglądała historia powstania teledysku Freedom! ’90 George’a Michaela? Czy wiecie, w końcu, skąd wziął się wiśniowy placek w serialu „Twin Peaks”? O tym wszystkim opowiada Anna. I nie tylko o tym, bo i o tęsknotę za radiem, o początkach swojej drogi dziennikarskiej, kobiecej sile w jej rozumieniu i sensualność. Przed wysłuchaniem podcastu przeczytajcie wywiad z Anią w październikowym wydaniu ELLE, który otwiera dział kultury wypełniony wieloma smaczkami, jak choćby felieton o wpływie Lema na kulturę popularną. Obie rozmowy stanowią zgrabną całość. Więcej treści kulturalnych znajdziecie w październikowym numerze ELLE. Wydanie w sprzedaży od 1 września.
Debbie Harry: "Wyciąganie niektórych wspomnień było bardzo trudne. Czułam jednak, że to musi się wydarzyć" [wywiad]
Debbie Harry. Serce Blondie. Jej historia mogłaby posłużyć za gotowy scenariusz filmu, a opowieści, które tka w pisanych przez siebie tekstach dotykają każdej komórki ciała słuchacza. W ostatnich latach podjęła się największego wyzwania pisarskiego: spisała swoje wspomnienia w formie autobiografii "Face It".
Jest pierwszy dzień lipca 1945 roku. W Miami upalne lato: nawet najbardziej wymyślne lody topnieją, a ludzie wypełzają z domów tylko po to, by dostać się do najbliższej plaży i chociaż odrobinę się schłodzić. Kobiety noszą spódnice w kształcie litery A w kratkę oraz komplety spódnica i marynarka, zwane „victory suits” i niewiele mają do powiedzenia w swoich domach. W kinach wciąż grają "Tarzan and the Amazons", a na listach przebojów króluje "Rum and Coca-Cola" Vaughna Monroe. Na świat w jednym z lokalnych szpitali przychodzi Angela Tremble i zostaje porzucona przez swoich rodziców. Nowi, ci prawdziwi bez potrzeby genetycznego powiązania, pojawiają się jednak dość szybko i dziewczynka w wieku trzech miesięcy dostaje nową tożsamość. Pochodzące z New Jersey małżeństwo Catherine i Richarda Harrych nadają jej imiona Deborah Ann, zdrobniale Debbie. Debbie jest nastolatką i właśnie skończyła liceum, kiedy postanawia wyprowadzić się z rodzinnego domu. Pada na Nowy Jork. Tutaj, w poszukiwaniu spełnienia amerykańskiego snu, rozpoczyna pracę jako jeden z "króliczków" Playboya. Potem trafia do baru Max's Kansas City. W międzyczasie snuje się po mieście, odwiedza kluby, pomieszkuje u dilerów, poznaje artystyczny światek. Zaczyna śpiewać - najpierw w zespołach The Wind in the Willows oraz Stilettos. Wreszcie trafia na basistę Chrisa Steina, z którym dogaduje się jak z nikim innym. Zakładają Blondie i rozdzielają zadania: ona jest od pisania tekstów, on od komponowania muzyki. Wspólnie dodają do rocka nowatorskości, mieszając go z punkiem, disco czy rapem. Pierwsze kontrakty koncertowe dostają od kultowego dziś nowojorskiego klubu CBGB. W 1976 roku wypuszczają debiutancki album Blondie z tytułem takim samym jak nazwa zespołu, rok później "Plastic Letters", a dwa - przełomowy "Parallel Lines". Wydawnictwo z końcówki lat 70. to najbardziej znany i najlepiej sprzedający się album zespołu, a wszystko za sprawą takich hitów, jak "Heart of Glass", "One ay or Another" i "Hanging on the Telephone". Ta pierwsza trafiła zresztą na listę 500 utworów, które ukształtowały rock (uformowaną przez Rock and Roll Hall of Fame). Tyle mniej więcej o niej wiemy, tymczasem kto lepiej zna Debbie Harry niż ona sama? Może jeszcze dziennikarka muzyczna Sylvie Simmon, z której pomocą frontmenka Blondie zdecydowała się napisać swoją autobiografię. "Face It" wydano w zeszłym roku i świat dowiedział się o jeszcze więcej o burzliwych historiach z jej życia - chociażby o tym, jak uciekła z auta (prawdopodobnie) seryjnego mordercy Teda Bundy'ego oraz że została zgwałcona przez włamywacza. Wśród szczerych wyznań nie brakuje też wspomnień o walce z uzależnieniem od narkotyków. Ale są i te bardziej subtelne: o ukochanym psie i dzieciństwie w rodzinie Harrych czy że fascynowała się Marilyn Monroe i od zawsze miała słabość do mody, a swoje estetyczne pomysły spełniała dzięki second handom. Wszystko opowiadane z pierwszej ręki. *** Środek sierpnia, upalne popołudnie, godzina 16:00 (w Nowym Jorku 10:00 rano). O tej porze umawiamy się na rozmowę międzykontynentalną z Debbie Harry, bo chociaż świat ostatnio zdawał się wrócić na swoje dawne tory, to jednak nadal trwa pandemia i wciąż rzadko przelatuje się połowę globu, by przeprowadzić wywiad. Ten jednak bez większych problemów dochodzi do skutku - jest właściwie tak samo sprawny jak umówienie się na kawę czy kolację z włączonym dyktafonem. I chociaż to nowoczesność nas wspiera, skupiamy się głównie na tym co już było: próbujemy znaleźć dopowiedzenia do tematów pozornie oczywistych, snujemy historie o historiach tak życiowych, że bardziej już się nie da i do tego wszystkiego dorzucamy kilka wniosków o współczesności. Nie możemy rozmawiać jedynie o muzyce, chociaż to właśnie ona jest podstawą działania, bo wpływ Debbie na popkulturę, modę i pojęcie kobiecości jest niepodważalny. I ona sama dobrze o tym wie, chociaż te kilka dekad temu ufała po prostu swojej intuicji i za główny cel wobec siebie samej postawiła zachowanie autentyczności. Ta zresztą wyziera z jej autobiografii "Face It", która właśnie wychodzi także w polskojęzycznej wersji. Fakty, opowieści, rozmyślania i opisywane tam wydarzenia miały miejsce naprawdę, chociaż wiele z nich mogłoby posłużyć za gotowy scenariusz filmu (a może bardziej - nawet najlepsi scenarzyści nie piszą takich historii, jakie układa życie Debbie Harry). Zadajemy jej więc pytania, które zawsze chcieliśmy zadać słuchając na repeacie albumów Blondie i jej solowych materiałów. View oEmbed on the source website Aleksandra Zawadzka, ELLE.pl: Pamiętasz swoje koncerty w Polsce? Debbie Harry: Byłam tutaj kilka razy, ale zawsze moje wizyty były krótkie. Za krótkie. Wspominam koncerty w Polsce jako bardzo udane - widownia zawsze dobrze je przyjmowała oraz była niesamowicie entuzjastyczna. Chciałabym jednak spędzić tutaj więcej czasu i mieć chwilę wytchnienia: kiedy jesteś w trasie po prostu wchodzisz na scenę i schodzisz z niej bardzo szybko. Mimo tempa i nagromadzenia występów wciąż pamiętam jednak te polskie momenty i ludzi, których spotkałam wówczas na swojej drodze. Każdego z nich. Pytam nie bez powodu. Twoja autobiografia "Face It" wychodzi we wrześniu w Polsce i jest bardzo wyczekiwana przez polskich fanów. Kiedy wpadłaś na to, żeby usiąść i spisać swoje własne życie? Pracowałam nad książką przez bardzo długi czas. Zmotywowała mnie do niej liczba wywiadów, których udzielałam - rozmawiając regularnie z różnymi kobietami przypominałam sobie swoje przeżycia. Stwierdziłam więc, że powinnam spisać trochę własnych historii samodzielnie i opowiedzieć o różnych sprawach z przeszłości z własnej perspektywy. Jak postanowiłam, tak zrobiłam. Najwięcej rozmawiałam z dziennikarką muzyczną Sylvie Simmons, która pomagała mi przy "Face It". Trwało to około pięciu lat, może długo, ale muszę przyznać, że w momencie pracy nad autobiografią także regularnie koncertowałam. Dzięki temu odkryłam zresztą, że pisanie podczas trasy nie sprawia mi żadnych trudności. W tej książce podarowałaś nam spory kawałek popkultury. Jak myślisz, co było przełomowym momentem w karierze Blondie? To było w połowie lat siedemdziesiątych. Po drodze do Australii, w trasie, zaczęłam zupełnie spontanicznie pisać piosenkę. Tak powstał utwór "In The Flesh", który trafił na nasz debiutancki album i stał się jednym z singli. Zaczęliśmy go grać i wtedy wszystko się zmieniło. Ta piosenka była moim zdaniem właśnie kamieniem milowym w naszej karierze. Co było dla Ciebie największym wyzwaniem podczas pisania "Face It"? Cieszyłam się z bycia kreatywną, ale najtrudniejszy był dla mnie proces przetworzenia wszystkich pomysłów i wybrania z nich tych, które znają się w książce. Poza tym wolę pracować nad nowymi rzeczami i tworzyć historie - mówienie o przeszłości nie należy do moich ulubionych kierunków tworzenia. Wyciąganie niektórych wspomnień było bardzo trudne. Czułam jednak, że to musi się wydarzyć. Która z Twoich własnych piosenek jest dla Ciebie najbliższa? Hmmm, która z moich piosenek jest mi najbliższa... To trudne pytanie i nie da się wybrać tylko jednej. Myślę, że każda jest mi bliska na swój sposób. Z hitów, które ludzie rozpoznają po pierwszych dźwiękach, powiedziałabym, że "Rapture" i "Heart Of Glass". Jakie historie za nimi stoją? Pod koniec lat 70. znajomy zabrał mnie i Chrisa na prywatną imprezę lokalnych dzieciaków na Bronksie, którzy wyrażają siebie za pomocą rapu. To była zupełnie nowa forma ekspresji, bardzo personalna i nieoczywista. Byliśmy tym tak podekscytowani, że postanowiliśmy zrobić piosenkę, żeby oddać im hołd. "Rapture" to rezultat tego zachwytu, który zawiera w sobie jednocześnie elementu rapu i jego historię. "Heart Of Glass" jest z kolei piosenką, która opowiada o ewolucji uczuć miłosnych: najpierw są bardzo głębokie, a potem sprawy się komplikują i uczucie gaśnie. Przypomina o tym, że są różne sposoby odczuwania relacji i warto zdać sobie sprawę z tego, że trzeba się bardzo starać, by wszystko wypaliło. View oEmbed on the source website Jak powstają Twoje piosenki? Masz jakąś metodę, która pomaga Ci pisać? Lubię robić notatki. Czasami kiedy jadę autem i wpadnę na jakiś pomysł, zatrzymuję się, żeby od razu go zapisać. Jeśli mam rytm piosenki albo fragment dźwięków, zaglądam do moich notatek i sprawdzam, czy coś pasuje emocjonalnie do muzyki. To zwykle właśnie taka kombinacja. Okazjonalnie tekst przychodzi do mnie uporządkowany i kompletny razem z muzyką. Za każdym razem łapanie tych pomysłów jest dla mnie równo ekscytujące i uwielbiam, kiedy mam wypełnioną nimi głowę. Blondie to Ty w stu procentach, ale właściwie dlaczego padło na taką nazwę zespołu? Farbowałam swoje włosy już na kilka lat przed tym zanim powstało Blondie i to był mój znak rozpoznawczy. Ta nazwa pasowała więc do nas dobrze, szczególnie, że zależało nam na tym, żeby każdy ją rozumiał i mógł się z nią w jakiś sposób utożsamiać. Nie wiem, jak to jest w Polsce, ale w Stanach, kiedy widzi się małą dziewczynkę o jasnych włosach, mówi się do niej "blondie" albo "hey blondie". Każdy zna ten zwrot, dzięki czemu nazwa zespołu jest bardzo uniwersalna, zapamiętywalna i ponadczasowa. Te cechy to moim zdaniem podstawa dobrej nazwy zespołu. Pamiętasz, kiedy pierwszy raz pofarbowałaś swoje słynne włosy? Zaczęłam, kiedy byłam bardzo młoda - chyba miałam około szesnastu lat. Nałożyłam utleniacz na włosy i wyszłam na słońce. Teraz już wiem, że to nie był najlepszy pomysł, ale wtedy nie miałam zielonego pojęcia o rozjaśnianiu. Po prostu eksperymentowałam. Wywarłaś ogromny wpływ na modę lat 70. i 80. Czy zdawałaś sobie wtedy sprawę z tego, jak bardzo innowacyjna jesteś? W jakiś sposób tak, ale myślę, że więcej innowacji wychodziło od Chrisa. Doskonale się rozumieliśmy od samego początku naszej znajomości i to była bardzo ważna część tworzenia Blondie. Chcieliśmy się wyróżniać i, przede wszystkim, wyrażać siebie. Myślę, że to właśnie dlatego wyprzedzaliśmy swoje czasy. Poza tym wyjątkowe było też to, że jako młoda kobieta stałam na czele grupy rockowej. Chociaż dziś już nikogo to nie dziwi, wtedy nie było to takie oczywiste. Pamiętasz swoją ulubioną stylizację lub kostium sceniczny z tamtych czasów? Uwielbiałam nosić ubrania projektu Stephena Sprouse'a, z którym pracowałam przez kilka lat. Myślę, że jeden z najważniejszych dla mnie elementów garderoby w karierze to bardzo dziewczęca rzecz: krótka sukienka w paski, na której był nadrukowany Mars albo inna planeta. W latach 70. i 80. chętnie nosiłam sukienki, które zestawiałam z ekstremalnie wysokimi butami. Czy Twoje podejście do mody zmieniło się na przestrzeni lat? Myślę, że jedną z fundamentalnych rzeczy, którą zaczęłam doceniać w modzie, jest jej maksymalna wygoda. Lubię nosić rzeczy, które podobają mi się wizualnie, ale przede wszystkim chcę się w nich dobrze czuć fizycznie. Najchętniej nosiłabym tylko ubrania, które nie przeszkadzają mi podczas występów i nie krępują ruchów. Takie, o których zapominam, że mam je na sobie. Czy czasem nosisz jeszcze ubrania z second handów lub vintage jak na początku kariery? Tak! Uwielbiam vintage, szczególnie materiały z dawnych czasów, które są moim zdaniem piękniejsze i bardziej interesujące niż te współczesne. Chętnie miksuję ze sobą stare i nowe rzeczy, chociaż nie stosuję jakichś określonych zasad co do tego, jak trzeba się ubierać. Myślę, że to się po prostu czuje, a zaufanie do własnych wyborów pojawia się z czasem. Kiedy widzę w vintage shopie jakiś element garderoby, który pasuje do reszty moich rzeczy, po prostu go kupuję. Warto, bo moda wraca - a te powroty są zawsze piękne. Od samego początku swojej kariery miałaś ogromny wpływ na kobiety na całym świecie i nieustannie jesteś wzorem kobiecej siły. Jakie przesłanie chciałabyś dać nam dziś? To bardzo duże i skomplikowane pytanie. Nie znam odpowiedzi na wszystkie problemy świata, ale mogę dać młodym kobietom jedną wskazówkę: edukacja. Edukacja to najwspanialsza rzecz, jaką można sobie podarować, bo kształtuje, otwiera drzwi i głowy oraz zostaje na zawsze. A co Cię wkurza w dzisiejszym świecie? Męczy mnie bardzo to, że wciąż na świecie jest tyle zła. Martwi też stan środowiska i wszystko, co dzieje się z naszą planetą. To najważniejsza rzecz jaką mamy, a niedługo może przestać istnieć. Dziękuję Ci bardzo! Wspaniale było móc z Tobą porozmawiać. To ja dziękuję. Mam nadzieję, że uda nam się wrócić jeszcze do tej rozmowy i spotkamy się przy okazji kolejnej wizyty w Polsce. Liczę, że będę mogła tam spędzić wreszcie więcej czasu!
Konstruktywna krytyka – co to jest? Jak krytykować, aby uzyskać efekty?
Konstruktywna krytyka powinna przede wszystkim wypływać z dobrych intencji. Wyjaśniamy, jakie są podstawowe zasady konstruktywnej krytyki i jak poprowadzić rozmowę, aby przyniosła ona oczekiwane skutki, a jednocześnie nie zraniła niczyich uczuć tak jak destruktywna krytyka.
W tym artykule: Co to znaczy konstruktywna krytyka? Krytykanctwo a konstruktywna krytyka Zasady konstruktywnej krytyki Konstruktywna krytyka – przykłady Konstruktywna krytyka – ćwiczenia Co to znaczy konstruktywna krytyka? Konstruktywna krytyka jest rodzajem nieagresywnego zwrócenia komuś uwagi na błędy, jakie popełnia. Powinna ona przede wszystkim odnosić się do rzeczy, które dana osoba może zmienić, na przykład w swojej pracy lub zachowaniu. Zdecydowanie nie obejmuje ona uwag dotyczących rzeczy, na które osoba krytykowana nie ma wpływu, takich jak wygląd, czy orientacja seksualna. Nie powinniśmy rozszerzać tego pojęcia również na aspekty, które podlegają woli danej osoby, jednak nie przekładają się one na jakość jej funkcjonowania w grupie, takie jak styl ubioru lub wiara. Krytykanctwo a konstruktywna krytyka Destruktywna krytyka i krytyka konstruktywna różnią się przede wszystkim intencjami osoby krytykującej. O co dokładnie chodzi? Konstruktywna krytyka zakłada, że udzielająca jej osoba zdecydowała się na rozmowę, ponieważ chce pomóc drugiej stronie w rozwoju lub osiągnięciu celu. Jeśli jest w jakiejś dziedzinie bardziej doświadczona, może chcieć wskazać komuś błędy w jego postępowaniu po to, aby w przyszłości mógł ich uniknąć. Wyobraź sobie, że jesteś doświadczonym malarzem, który zobaczył w mediach społecznościowych zdjęcie obrazu osoby, która dopiero zaczyna swoją przygodę z płótnem. Krytykanctwem byłoby napisanie komentarza w stylu “W rzeczywistości to tak nie wygląda”. Konstruktywną krytykę zaś, możesz wyrazić na przykład za pomocą stwierdzenia “Popracuj nad proporcjami, aby obraz wydawał się jeszcze bardziej realistyczny”. Krytykanctwo, w przeciwieństwie do konstruktywnej krytyki, może mieć destruktywny wpływ na osobę krytykowaną. Często prowadzi to do podkopania pewności siebie, zamknięcia się w sobie, lub zupełnej rezygnacji z rozwoju osobistego i porzucenia rzeczy, które mimo braku wprawy, dawały krytykowanej osobie przyjemność. Aby uniknąć ranienia czyichś uczuć, koniecznie stosuj zasady konstruktywnej krytyki. Zasady konstruktywnej krytyki Zasady konstruktywnej krytyki, pomogą nam w łagodny, a jednocześnie skuteczny sposób zwrócić uwagę krytykowanej osoby na problem. Krytykowanie zachowania innych osób nigdy nie jest miłe, czasem jednak może okazać się niezbędne. Jeśli czujesz, że czeka Cię trudna rozmowa, koniecznie zapamiętaj tych kilka porad. Unikaj ogólników i nie oceniaj. Zamiast oskarżać kogoś na przykład o lenistwo, lepiej będzie wymienić konkretne sytuacje lub obowiązki, których krytykowana osoba nie dopełniła. Być może już na tym etapie okaże się, co było powodem niedotrzymania terminów. Konstruktywna krytyka powinna zostać przeprowadzona twarzą w twarz i w gronie tylko bezpośrednio zainteresowanych osób. Jeśli planujesz porozmawiać z pracownikiem, nie zaczynaj rozmowy przy innych osobach z zespołu, jeśli z dzieckiem, nie krytykuj go na oczach rodzeństwa lub przyjaciół itd. Staraj się dobierać słowa tak, aby krytykować konkretne zachowanie, a nie osobę. Zamiast mówić ”Jesteś bałaganiarzem”, powiedz “postaraj się zwrócić większą uwagę na porządek na swoim stanowisku pracy”. Jeżeli sytuacja, do której chcesz się odnieść, wywołuje u Ciebie silne emocje, koniecznie poczekaj z rozmową do momentu, aż będziesz pewna, że nad nimi panujesz. W konstruktywnej krytyce nie ma miejsca na krzyki lub przekleństwa. Konstruktywna krytyka powinna zostać przeprowadzona w połączeniu z pochwałą. Pamiętaj, że skupianie się na samych negatywach może demotywować i w efekcie przynieść skutek odwrotny od zamierzonego. Aby nie zniechęcić swojego rozmówcy, postaraj się wymienić chociaż jedną lub dwie rzeczy, które robi dobrze. Wiąże się z tym jeszcze jedna rzecz, czyli unikanie negatywnych komunikatów, takich jak “nie nadajesz się” lub “nie wychodzi ci”. Zamiast tego skorzystaj z takich określeń jak “postaraj się popracować nad...”. Konstruktywna krytyka – przykłady Zasady konstruktywnej krytyki kojarzą się przede wszystkim z relacjami szef-pracownik, jednak możemy stosować je w różnych życiowych sytuacjach, nie tylko w pracy. Możesz używać ich podczas rozmów z dzieckiem, z partnerem, z przyjaciółką/przyjacielem, rodzicami i w każdej innej sytuacji, kiedy nie podoba Ci się zachowanie drugiej osoby. Oto kilka przykładów, które pozwolą Ci wyobrazić sobie, jak konstruktywna krytyka wygląda w praktyce. Cieszę się, że masz zaufanych przyjaciół, z którymi możesz spędzać czas. Chciałabym jednak żebyś znalazł również chwilę czasu dla nas. Czy możemy zaplanować coś w następnym tygodniu? Doceniam Twoje zainteresowanie literaturą, czytanie książek to bardzo rozwijające hobby. Pamiętaj jednak, że inne lekcje też są ważne. Postaraj się równomiernie rozdzielić czas na naukę. Mamo, jestem Ci bardzo wdzięczna, że zajmujesz się moim dzieckiem i bez Twojej pomocy byłoby mi dużo trudniej. Doceniam Twój wkład w życie naszej rodziny, ale sprawiłoby mi dużą przyjemność, gdybyś pozwoliła mi samodzielnie podejmować ważne decyzje. Zawsze można na ciebie liczyć i jestem bardzo zadowolona z tego, jak zaangażowany jesteś w nasz projekt. Jakość twojej pracy mogłaby się jednak podnieść jeszcze bardziej, gdybyś spróbował otworzyć się na współpracę z grupą. Konstruktywna krytyka – ćwiczenia Konstruktywna krytyka, choć jest ważna i potrzebna, może być też bardzo trudna, zarówno dla krytykowanej osoby, jak i dla osoby krytykującej. Aby mieć pewność, że nie poniosą Cię emocje, możesz przed samą rozmową przećwiczyć przed lustrem to, co zamierzasz powiedzieć. W przypadku silnego stresu warto też zastosować ćwiczenia, które pomogą Ci się zrelaksować, na przykład pracę z oddechem. Jeżeli masz taką możliwość, spisz na kartce to, co planujesz powiedzieć i poproś zaufaną osobę, aby Ci to odczytała. Wyobraź sobie, że te słowa skierowane są do Ciebie. Jeżeli komunikat sprawia, że czujesz się źle, być może należy coś w nim zmienić.
"Off-duty model look zawsze był częścią DNA tej marki". Rozmawiamy z Heleną Christensen i Anine Bing o ich wspólnej kolekcji
Anine Bing i Heleną Christensen zaprojektowały wspólną kolekcję ubrań.
Można powiedzieć, że były sobie pisane, bo łączy je tak wiele: dzieciństwo spędzone w rodzinnej Danii, nastoletnie podróże, które ukształtowały je na zawsze, miłość do mody i rock&rolla, podobne doświadczenia zawodowe. Ich ścieżki skrzyżowały się jednak dopiero w zeszłym roku, ale gdy się to już stało - zderzenie tych dwóch asteroid zaowocowało wspólną kolekcją. Projektantka Anine Bing i modelka Helena Christensen były zgodne, że kolekcja musi nawiązywać do ich ukochanych lat 90., czerpać ze stylu supermodelek (i szafy samej Heleny) oraz być prosta "po duńsku", chociaż powstała z myślą o sezonie świątecznym. Efekt końcowy? Jedenaście elementów garderoby, które udowadniają, że "ponadczasowość w modzie" nie musi być tylko utartym frazesem. I dowody te są całkiem naoczne - czarne body z wyciętym trójkątem na dekolcie, dżinsy z wysokim stanem i prostą nogawką, T-shirt z fotografią Christensen, dwurzędowy garnitur w bieli, jedwabny kombinezon, którego wcięcie w talii można swobodnie regulować czy kopertowa żakardowa bluzka (zapinana na niewidoczne haftki). Nie szukajcie ich jednak w sklepach stacjonarnych. Cała kolekcja Anine Bing x Helena Christensen dostępna jest wyłącznie na stronie internetowej duńskiej projektantki (co wydaje się najrozsądniejszym rozwiązaniem w nowej rzeczywistości). Mimo dzielących nas kilometrów i zachowaniem dystansu społecznego udało nam się zamienić kilka słów z Bing i Christensen oraz zapytać je o szczegóły tej współpracy. Aleksandra Zawadzka, redaktorka ELLE.pl: Co sprawiło, że zaproponowałaś Helenie Christensen zawodowy duet? Anine Bing: Helena i ja poznałyśmy się w zeszłym roku w naszym nowojorskim sklepie na West Village. Robiła tam zakupy od lat i kiedy pewnego razu usłyszałam, że jest fanką marki, w końcu pojawiła się szansa na spotkanie. Obie uwielbiamy nasze duńskie korzenie, modę, fotografię, sztukę. I jest wiele innych rzeczy, które nas łączą, więc z rozpędu zaczęłyśmy wspólnie tworzyć kolekcję. Praca nad takim projektem wydawała się dla nas czymś zupełnie naturalnym. Obie pochodzicie z Danii. Jak Wasze korzenie wpłynęły na kolekcję? AB: Helenę przyciągnęła przede wszystkim marka, ponieważ tworzymy wygodne basicowe ubrania, które wyglądają "cool", a przy tym są ponadczasowe. Ona sama ma bardzo klasyczny styl i doskonale wie, w czym wygląda dobrze. Uosabia słynny "off-duty model look", który zawsze był częścią DNA mojej marki. Poza tym podkreślanie naszych duńskich korzeni jest niezwykle ważne dla nas obu i przejawia się to w uniwersalnych elementach kolekcji, takich jak body Faye czy jedwabny kombinezon Rosalie. To kolekcja świąteczna, a jednak na jej motyw przewodni wybrałyście minimalizm lat 90. Dlaczego? AB: Lata 90. są legendarnym czasem w modzie i epoką, którą ja i Helena kochamy do szaleństwa. Podczas projektowania zdecydowałyśmy, że chcemy, by była to główna inspiracja naszej kolekcji, ale także, żeby ubrania pozostały wierne estetyce Anine Bing. Wśród nich znalazły się ponadczasowe klasyki garderoby, które można nosić i w dzień, i w nocy oraz po zakończeniu Świąt. Są tak uniwersalne. Aleksandra Zawadzka, redaktorka ELLE.pl: Czy któreś z elementów Twojego osobistego stylu z lat 90. przemyciłaś do kolekcji z Anine Bing? Helena Christensen: Na pewno T-shirt, dżinsy, kombinezon oraz body. Noszę dużo kombinezonów i uwielbiam body założone pod koszulę lub noszone tylko z dżinsami. Do tego obowiązkowo usta pociągnięte czerwoną szminką. Ty i Anine macie wiele wspólnych punktów, w tym miłość do mody, kultury, muzyki - zwłaszcza rock'n'rolla. Czego słuchałyście podczas pracy nad tą kolekcją? HC: Właściwie nie słuchałyśmy muzyki, kiedy zaczynałyśmy naszą burzę mózgów. Ale jak tylko spotkanie na Zoomie się skończyło, za każdym razem włączałam sobie jazz. Złożone kompozycje dodają mi energii i wzmacniają moją kreatywność. Jako modelka i fotografka sama doskonale wiesz, że kobiety regularnie zderzają się z nierealistycznymi wymaganiami wobec wyglądu. Ty jednak swoimi działaniami oraz postawą celebrujesz prostotę, naturalność i szczerość. Podobnie jest w przypadku kolekcji z Anine Bing. Czy chciałaś w ten sposób dodać kobietom siły? HC: Niewiele z tego, co robię w życiu, jest zamierzone - bardziej chodzi o wolność, swobodę i organiczne działanie. Podążam za swoją intuicją i żyję chwilą. Jestem po prostu naturalną dziewczyną i myślę, że ma to odzwierciedlenie we wszystkim, co robię. Do tego Anine i ja jesteśmy bardzo dumne z naszego duńskiego dziedzictwa i widać to w naszych projektach. Jeśli poza tym mogą one dodawać kobietom siły, to jest to wartość dodana.
Czym jest "mooning", nowy trend w komunikacji?
Mówi się, że "mooning" to nowy "ghosting". Dotyczy jednak nie tylko randek, ale tak samo kontaktów z Waszymi przyjaciółmi, znajomymi z pracy czy rodziną.
Mooning: co to takiego? Do współczesnego słownika komunikacji dołączyło właśnie nowe słowo. "Mooning", bo to tym właśnie mowa, pojawia się wtedy, kiedy druga osoba nieustannie zalewa nas setkami wiadomości, a my chcemy się uchronić przed takim osaczaniem, więc... wysyłamy ją na księżyc (wybierając w smartfonie opcję "wycisz"). Znany jest on szczególnie użytkownikom iPhone'ów, gdzie za pomocą ikonki księżyca możemy włączyć tryb "nie przeszkadzać" - tak, by nie docierały do nas żadne wiadomości. Inny popularny sposób na mooning to po prostu wyciszanie grupowych konwersacji czy pojedynczych osób na messengerze. Co ciekawe, media rozpisują się na temat tego nowego komunikacyjnego trendu, dając jednocześnie dokładną instrukcję, jak można zastosować mooning. W skrócie: włączyć tryb "nie przeszkadzać" na swoim smartfonie lub wejść w szczegóły wiadomości czy grup i wyciszyć konwersację. Czytaj: Xennialsi - ukryta generacja między pokoleniem X a milenialsami>> Według magazynu GQ mooning to coś pomiędzy ghostingiem a benchingiem, czyli nagłym znikaniem z czyjegoś życia bez zapowiedzi a robieniem z kogoś planu B i trzymaniem na ławce rezerwowych. Jest on jednak mniej wyrachowany niż ghosting, bo mooning zakłada w końcu odpisanie na zignorowane wiadomości. Po co nam mooning? Pierwsza myśl, to unikanie kontaktu z namolną osobą, która po usilnych tłumaczeniach nadal nie rozumie, że nie mamy ochoty z nią rozmawiać albo wyciszenie wiadomości w nagłej sytuacji. Mooning ma jednak szersze znaczenie i jest jednak dość egoistycznym zachowaniem. Wiąże się z ignorowaniem drugiej osoby, ponieważ nie chce nam się słuchać jej opowieści i problemów czy udzielić rady. Na dokładkę warto dodać, że wszystko to dzieje się bez uprzedzenia naszego rozmówcy. Osoby, które stosują mooning nie przyznają się do niego oraz mają już opracowane argumenty, przez które "nie mogły akurat odpisać" i są one dalekie od prawdy. Zobacz też: Popularna aplikacja randkowa walczy z ghostingiem>> Trudno jednak oceniać całkowicie negatywnie to zjawisko, bo z drugiej strony mooning pozwala na zachowanie komfortu psychicznego. W końcu dzięki social mediom "przebywamy" z innymi ludźmi praktycznie 24/7, a wyciszenie telefonu raz na jakiś czas pozwoli odciąć się od digitalowego świata i zająć własnym życiem. Szczególnie kiedy ktoś przekracza granicę częstotliwości kontaktu i koniecznie w sytuacji, gdy znajomy na grupowym czasie nieustannie wysyła wiadomości o dziwnych porach, a historie opowiada enter po enterze. Korzystacie z mooningu z umiarem czy raczej przesadzacie? Nie musicie się wypierać - każdy to robi, a kto nigdy nie wyciszył nagle konwersacji albo nie podejrzał wiadomości bez odczytania, niech pierwszy rzuci smartfonem.
Katarzyna Warnke i jej pierwsze spotkanie z polska modą
Katarzyna Warnke opowiada o tym, kiedy moda po raz pierwszy pojawiła się w jej życiu, w czym tkwi siła polskich projektantów, o najlepszych stylizacjach swojej szafy i o tym jak pierwszy raz zapoznała się z magazynem ELLE.