Jeśli kochacie „Bridgertonów”, ten serial kostiumowy was pochłonie. „Nie mogłam przestać go oglądać”
„Córki pani Li” opowiada o losach przedsiębiorczej pani Li i jej pięciu córek, które w nowym mieście Bianjing rozpoczynają pełne emocji poszukiwania idealnych mężów.
Debiutujący 24 stycznia 2025 r. na Netfliksie serial „Córki pani Li” już w zeszłym roku przykuł uwagę widzów. Jego dynamiczna fabuła i wyraziste postacie sprawiają, że historia rodziny Li nie daje o sobie zapomnieć. W tym artykule: Przeprowadzka do Bianjing i otwarcie herbaciarni stają się początkiem walki o lepsze życie „Córki pani Li” – pięć unikalnych osobowości i niełatwe wybory na drodze do szczęścia Obsada i twórcy serialu – silne kobiece postacie i plejada gwiazd chińskiej telewizji Bianjing, cesarz Renzong i realia dynastii Song – historyczne tło pełne barw Przeprowadzka do Bianjing i otwarcie herbaciarni stają się początkiem walki o lepsze życie Rodzina Li, prowadzona przez energiczną panią Li, opuszcza rodzinne Luo-yang i rusza do tętniącego życiem Bianjing. To właśnie tam, pod rządami cesarza Renzonga z dynastii Song, rozpoczyna się ich walka o nowy start. Pani Li nie zamierza stać z boku - wykorzystuje swój zmysł przedsiębiorczości i otwiera herbaciarnię. Dla niej to jednak dopiero początek wyzwań. Chce zapewnić swoim pięciu córkom wszystko, co najlepsze, przede wszystkim znaleźć dla nich odpowiednich mężów. „Córki pani Li” – pięć unikalnych osobowości i niełatwe wybory na drodze do szczęścia Każda z córek pani Li ma inny charakter i podejście do życia. Najstarsza, Shou-hua, jest wdową i nie interesuje się ponownym zamążpójściem. Kang-ning, trzecia córka, wyróżnia się niezależnością i silną wolą, zyskując przydomek „Łobuzerska Tygrysica”. Hao-de, czwarta w kolejności, słynie z brutalnej szczerości, a najmłodsza Le-shan jest impulsywna, naiwna i pełna werwy. Wyjątek stanowi Fu-hui, druga córka, która już wyszła za mąż i mieszka w Bianjing. Jej relacje z rodziną bywają napięte, ale z czasem zaczyna odgrywać coraz większą rolę w rodzinnych perypetiach. Obsada i twórcy serialu – silne kobiece postacie i plejada gwiazd chińskiej telewizji W rolę pani Li wcieliła się Ni Hongjie, znana z wielu chińskich produkcji. Jej córki zagrały Lu Yuxiao (Kang-ning), Liu Xiening (Shou-hua), Wu Xuanyi (Fu-hui), Ke Ying (Hao-de), Huang Yang Tiantian (Le-shan). Pozostałe role odegrali m.in. Wang Xingyue, Chen Heyi, Huang Shengchi, Winwin, Liang Yongqi i Yang Tiantian. Za reżyserię odpowiadają Yunmo Bai, Xiao Ma i Huan Yang, a autorem scenariusza jest Mo Zhou. Ich wspólna praca przyniosła efekt w postaci serialu, który z miejsca podbił Netfliksa i zachwycił widzów autentycznością oraz emocjami. Bianjing, cesarz Renzong i realia dynastii Song – historyczne tło pełne barw Akcja „Córek pani Li” rozgrywa się w czasach panowania cesarza Renzonga, co nadaje serialowi unikalnego klimatu. Bianjing przedstawiona została jako miejsce pełne możliwości, ale też intryg i wyzwań. Twórcy zadbali o szczegóły historyczne, oddając zarówno codzienne życie w dynastii Song, jak i ponadczasowe pragnienia - miłość, akceptację i szczęście rodzinne. Serial porusza nie tylko temat relacji między kobietami, ale pokazuje też, jak zmiana miejsca wpływa na losy całej rodziny.
Romans to nie „guilty pleasure”. Dlaczego stał się najbardziej feministycznym gatunkiem? „Prawo do przyjemności było zarezerwowane dla mężczyzn”
Rewanż gatunku, który dominuje w rankingach sprzedaży i bije rekordy oglądalności na ekranie
Przyznać się do bezwarunkowej miłości do romansów to dziś niemal akt odwagi. Trochę jak wyznać, że nie przepadasz za sushi, nigdy nie próbowałaś detoksu sokowego albo – herezja – nie interesuje cię koreańska pielęgnacja. Powiedzieć głośno, że poruszyło cię „Pozwól się znienawidzić”, a „Duma i uprzedzenie” to dla ciebie najpiękniejsza powieść świata, bywa wręcz niewyobrażalne. W efekcie, w towarzystwie pseudointelektualnych znajomych z przesadnym zapałem wychwalasz „Ulissesa” Joyce’a – choć tak naprawdę nigdy nie byłaś pewna, czy w pełni go rozumiesz. I dlatego chwała czytnikom e-booków, dzięki którym możesz czytać to, na co naprawdę masz ochotę, sprawiając wrażenie, że pochłaniasz najnowszą książkę Baricco. Inaczej nawet podróż metrem wymagałaby literackiej fikcji. Romans od lat traktowany jest jak literatura drugiej kategorii. Co więcej, bywa oskarżany o mizoginię. Ale czy słusznie? Rewanż gatunku, który podbił także telewizję Fakty są takie: literatura romantyczna tworzona jest głównie przez kobiety i dla kobiet. Już to powinno budzić większą uważność wobec gatunku, który niemal nigdy nie jest traktowany na równi z „ambitną” prozą, a którego intencjom rzadko daje się kredyt zaufania. Jej głębia jest stale podważana – mimo że liczby mówią same za siebie. To najbardziej dochodowy segment rynku wydawniczego. Od czasów Sophie Kinselli krzywa sprzedaży nie przestaje rosnąć. Oczywiście spektakularny skok przyniósł fenomen pana Greya, ale prawdziwą konsekrację zapewnił dopiero #BookTok. Książki wiralowo zdobywają popularność, tropy fabularne przenikają do codziennego języka, a kolejne ekranizacje biją rekordy oglądalności. „Bridgertonowie”, „Tego lata stałam się piękna”, a wcześniej klasyczne „Wichrowe Wzgórza” – wszystkie czerpią z tradycji romansu i potwierdzają jego kulturową siłę. Oda do bohaterek współczesnych powieści O ile klasyka bywa traktowana z większą pobłażliwością, o tyle współczesne romanse wciąż spotykają się z nieufnością. A przecież to z nich wyrosły bohaterki, które na trwałe zapisały się w zbiorowej wyobraźni i jednoznacznie symbolizowały kobiecą emancypację na ekranie 16:9. Czwórka z „Seksu w wielkim mieście”, bohaterki „Diabeł ubiera się u Prady”, „Wyznania zakupoholiczki” czy „Dziennika Bridget Jones” – wszystkie narodziły się na kartach książek. I to właśnie literackie źródło jest ich największą siłą, bo żaden scenariusz nie tworzy postaci tak złożonych jak dobra powieść. Z wadami, niepewnościami i ambicjami, bohaterki te zdefiniowały swoją epokę i przekształciły krajobraz kulturowy. Współczesna literatura „kobiecego różu” odświeżyła swoje kanony, kreśląc portrety złożonych, fascynujących kobiet – dalekich od perfekcyjnych ideałów rodem z bajek Disneya. Trzymają one w rękach własną przyszłość, są naturalnymi spadkobierczyniami Emmy Woodhouse i Elizabeth Bennet, które już w XIX wieku potrafiły doskonale o siebie zadbać. To kobiety, które szukają miłości, ale równocześnie walczą o satysfakcjonującą, uznaną pracę. Stawiają przyjaźń na pierwszym miejscu i nieustannie redefiniują siebie. Przeżywają seksualność bez tabu – w relacjach opartych na wzajemnej zgodzie, świadomej eksploracji i braku przymusu. Czy romans jest lekturą feministyczną? W tym sensie powieści romantyczne można uznać za w pełni feministyczne. Ciągłe ich deprecjonowanie wydaje się kolejnym sposobem na umniejszanie kobiecego świata – jego potrzeb, pragnień i narracji. Jak zauważa dr Smith w rozmowie z „Bustle”: „Romans oferuje modele zgody i rozmowy o seksie oraz seksualności, których próżno szukać gdzie indziej. Kobiety w romansach mają nie tylko prawo prosić o to, czego chcą w relacjach i w seksie – one czują, że to im się należy. Oczekują satysfakcji i równości. Prawo do przyjemności przez wieki było zarezerwowane dla mężczyzn, ale przynajmniej w literaturze romantycznej staje się również kobiecą prerogatywą. Bohaterki współczesnych powieści to bardzo silny symbol emancypacji”. Trudno się z tym nie zgodzić.
Ten film o samotności i przejmującym pragnieniu miłości złamie każde serce. Dla generacji Z to obowiązkowy tytuł na Netflix
„Pawana” to poruszający melodramat o trójce wykluczonych młodych ludzi, którzy próbują odnaleźć miłość i sens w świecie pełnym uprzedzeń. Film Lee Jong-pila trafi na Netflix już 20 lutego.
Są filmy, które ogląda się dla rozrywki. I są takie, które zostają pod skórą na długo. „Pawana”, najnowsza produkcja Lee Jong-pila, należą do tej drugiej kategorii. To opowieść o młodości wystawionej na próbę, o samotności głośniejszej niż krzyk, i o spotkaniu, które zmienia wszystko. Już 20 lutego 2026 roku tytuł trafi na Netflix. Osadzona w realiach współczesnej Korei Południowej historia trójki wykluczonych bohaterów nie obiecuje łatwych wzruszeń. Zamiast tego oferuje intymny, szczery portret ludzi stojących na granicy światła i mroku – tych, którzy próbują uwierzyć, że nawet w najbardziej pękniętym sercu może jeszcze rozbrzmieć nadzieja. W tym artykule: O czym jest nowy dramat Netflixa „Pawana”? Bohaterowie filmu „Pawana” – młodość na granicy światła i mroku Czy warto obejrzeć „Pawanę” na Netflix? O czym jest nowy dramat Netflixa „Pawana”? Na platformę Netflix już 20 lutego trafi „Pawana” – film, który dosłownie wyciska łzy. Ta produkcja w reżyserii Lee Jong-pila pokazuje życie trójki młodych ludzi na marginesie, zmuszonych do tego, by zmierzyć się z własnymi traumami, bólem i społecznym wykluczeniem. Każde z nich ukrywa się przed światem, ale spotkanie odmienia ich na zawsze. Akcja rozgrywa się w Korei Południowej, a fabuła koncentruje się wokół relacji Mi-jeong, Yo-hana i Gyeong-roka. „Pawana” powstała na podstawie powieści „Pavane for a Dead Princess” Parka Min-gyu z 2009 roku. Opowieść szokuje szczerością – pokazuje, jak trudno jest wydostać się z kręgu samotności i jak wielką siłę ma spotkanie z drugim człowiekiem. Sceny ze zwiastuna pokazują Mi-jeong rozjaśnioną uśmiechem, Yo-hana z pogodną, choć pełną skomplikowanych emocji twarzą oraz Gyeong-roka, którego dawny chłód zaczyna się łamać pod wpływem nowej znajomości. Yo-han wypowiada słowa: „Wszystka miłość to nieporozumienie – przekonanie, że ktoś jest inny niż reszta świata i że to potrwa wiecznie”. To zdanie zapowiada, że „Pawana” nie będzie kolejnym prostym romansem, ale pełnym bólu i delikatności portretem dorastania. View oEmbed on the source website Bohaterowie filmu „Pawana” – młodość na granicy światła i mroku Mi-jeong, grana przez Ko A-sung, przez swój wygląd i doświadczenia musiała wycofać się z życia społecznego. Unika ludzi, skrywa się w cieniu, ale los konfrontuje ją z dwoma mężczyznami. Yo-han (Byeon Yo-han) to postać na pozór lekka i pełna żartobliwego ciepła, jednak jego pogoda ducha skrywa głębokie emocje. Trzecią postacią jest Gyeong-rok (Moon Sang-min), były tancerz, który zrezygnował z marzeń i musi zaakceptować brutalną rzeczywistość. Każde z nich niesie na barkach ciężar samotności i braku akceptacji, a ich relacje powoli stają się dla siebie nawzajem światłem, którego tak desperacko potrzebują. Spotkanie tej trójki zmienia wszystko – Mi-jeong zaczyna rozkwitać i powoli wychodzić z mroku. Czy warto obejrzeć „Pawanę” na Netflix? „Pawana” wciąga widza w świat, gdzie nadzieja to towar deficytowy. Wzajemne oddziaływanie Mi-jeong, Yo-hana i Gyeong-roka daje im nie tylko namiastkę normalności, ale też szansę na ocalenie. Twórcy zapowiadają, że dramat będzie wsparciem dla wszystkich, którzy kiedykolwiek czuli się wykluczeni lub niezrozumiani. Byeon Yo-han podkreślił na konferencji prasowej, że miłości nie da się naukowo wyjaśnić – jest jak tlen, wszechobecna, choć niewidzialna. Moon Sang-min zdradził, że dla roli intensywnie analizował każdy gest i spojrzenie, starając się oddać zamknięcie i ból swojego bohatera. Już w dniu premiery, 20 lutego 2026 roku, „Pawana” stanie się głosem tych, którzy nie mają odwagi mówić o swoim cierpieniu – ta historia poruszy każdego widza do głębi.
„Wichrowe Wzgórza” Emerald Fennell budzą ogromne emocje. Mało kto wie, że książka Emily Brontë wywołała prawdziwy skandal
„Wichrowe Wzgórza” to klasyk, który prowokuje dyskusję – ale nie tylko za sprawą ostatniej odważnej adaptacji filmowej. Powieść Emily Brontë zaraz po publikacji była owiana skandalem i widmem literackiej porażki.
„Wichrowe Wzgórza” w reżyserii Emerald Fennell już na etapie zapowiedzi rozpalały emocje do czerwoności. Jedni zachwycają się bezkompromisową interpretacją tej mrocznej historii, inni wciąż nie kryją zaskoczenia tym, jak reżyserka „Saltburn” i „Obiecującej. Młodej. Kobiety.” odczytała klasykę literatury. Jedno jest pewne: po premierze atmosfera wokół filmu pozostaje równie gęsta jak mgły nad wrzosowiskami Yorkshire. Mało kto jednak pamięta, że burzliwa była nie tylko fikcyjna relacja Catherine i Heathcliffa, ale i same okoliczności powstawania i wydania powieści Emily Brontë. „Wichrowe Wzgórza”, dziś uznawane za arcydzieło romantyzmu, w chwili publikacji wywołały skandal, oburzenie i falę krytyki. Kulisy książki to opowieść o literackiej prowokacji, siostrzanej solidarności i odwadze wyprzedzającej swoje czasy. W tym artykule: „Ta książka nigdy nie będzie czytana”. Największa pomyłka XIX-wiecznej krytyki? To nie jest romans. O czym naprawdę są „Wichrowe Wzgórza”? Ellis Bell czy Emily Brontë? Literacka mistyfikacja „Wichrowe Wzgórza”: klasyk, który wciąż boli Literackie śledztwo wokół Brontë w XXI wieku „Ta książka nigdy nie będzie czytana”. Największa pomyłka XIX-wiecznej krytyki? Kiedy w 1847 roku ukazały się „Wichrowe Wzgórza”, wielu recenzentów nie kryło oburzenia. Powieść nazwano niemoralną, brutalną, wręcz „zwierzęcą”, a jej konstrukcję – nieporadną. Jeden z krytyków pisał o „połączeniu wulgarnego zepsucia i naturalnych okropności”, inny przekonywał, że książka nigdy nie zdobędzie szerokiej publiczności. Cóż, teraz wiemy, że... trudno o większą pomyłkę. Dziś „Wichrowe Wzgórza” należą do kanonu literatury anglojęzycznej i wciąż wywołują emocje, których próżno szukać w innych, „grzecznych” romansach epoki wiktoriańskiej. Co ciekawe, mimo krytyki, powieść już od pierwszego wydania... sprzedawała się doskonale. To nie jest romans. O czym naprawdę są „Wichrowe Wzgórza”? Na pierwszy rzut oka to historia wielkiej, niespełnionej miłości Catherine Earnshaw i Heathcliffa. Akcja rozgrywa się na przełomie XVIII i XIX wieku w północnej Anglii, pomiędzy dwiema posiadłościami: surowymi Wichrowymi Wzgórzami i eleganckim Drozdowym Gniazdem. Jednak zamiast klasycznej opowieści o zakochanych otrzymujemy studium obsesji, zemsty i emocjonalnej destrukcji. Heathcliff, przygarnięty jako dziecko przez rodzinę Earnshawów, dorasta w poczuciu odrzucenia i upokorzenia. Catherine, rozdarta między namiętnym uczuciem do niego a pragnieniem społecznego awansu, wybiera bezpieczne małżeństwo z Edgarem Lintonem. Ta decyzja uruchamia spiralę nienawiści obejmującą nie tylko ich, ale i kolejne pokolenie. Heathcliff wraca po latach bogaty i bezwzględny – niszczy życie tych, których obwinia za własne cierpienie, nie oszczędzając nawet dzieci swoich wrogów. „Wichrowe Wzgórza” nie były, jak myślą niektórzy, romantyczną historią wielkiej miłości. To raczej opowieść o toksycznej relacji, o traumie przekazywanej z pokolenia na pokolenie i o tym, jak łatwo miłość może przerodzić się w obsesję. Ellis Bell czy Emily Brontë? Literacka mistyfikacja Nie tylko fabuła dzieła Emily Brontë budzi kontrowersje, ale i same okoliczności jego wydania. Początkowo powieść ukazała się pod nazwiskiem Ellis Bell. Emily Brontë nie podpisała się własnym imieniem – podobnie jak jej siostry Charlotte i Anne, które również używały męskich pseudonimów. W epoce wiktoriańskiej piszące kobiety były oceniane surowiej, a od literatury oczekiwano moralnej klarowności i dydaktyzmu. Brontë stworzyła świat dziki, pełen namiętności i psychologicznej niejednoznaczności. Jej bohaterowie nie są ani jednoznacznie dobrzy, ani źli. Dla pierwszych czytelników było to szokujące. Kobieta – do tego nieśmiała córka pastora z prowincji – nie powinna, zdaniem wielu, pisać o tak mrocznych emocjach. Spekulacje zaczęły się niemal natychmiast. Niektórzy twierdzili, że prawdziwą autorką była Charlotte Brontë, inni wskazywali na brata sióstr – Branwella. Po jego śmierci pojawiały się nawet głosy, że to on napisał „Wichrowe Wzgórza”, a siostry jedynie wykorzystały jego talent. Trudno było uwierzyć, że kobieta mogła stworzyć tak brutalną, bezkompromisową historię. Uprzedzenia epoki wiktoriańskiej – przekonanie o naturalnej łagodności i moralnej wyższości kobiet – nie pozwalały przyjąć do wiadomości, że autorka mogła świadomie skonstruować antybohatera takiego jak Heathcliff. Wątpliwości powracały przez dekady. Emily Brontë zmarła w 1848 roku, zaledwie rok po publikacji swojej jedynej powieści. Miała 30 lat. Nie zabiegała o rozgłos, stroniła od salonów, ceniła samotność i długie spacery po wrzosowiskach. Jej życie owiane jest tajemnicą, a liczba zachowanych rękopisów – niewielka. Krążą nawet plotki, że przed śmiercią pisała kolejną powieść. Literackie śledztwo wokół Brontë w XXI wieku Jeszcze w XXI wieku pojawiały się teorie podważające autorstwo Emily. W 2021 roku badacze Rachel McCarthy i James O’Sullivan opublikowali w piśmie „Digital Scholarship in the Humanities” wyniki analiz stylometrycznych „Wichrowych Wzgórz”. Przy użyciu algorytmów i narzędzi do analizy językowej przeanalizowali styl każdej osoby z rodzeństwa Brontë. Wynik był jednoznaczny: to Emily Brontë napisała „Wichrowe Wzgórza”. Branwell okazał się najmniej prawdopodobnym kandydatem na autora. Naukowe dowody zamknęły debatę – przynajmniej w świecie akademickim. „Wichrowe Wzgórza”: klasyk, który wciąż boli Powieść inspirowała kolejne pokolenia – od singla „Wuthering Heights” wydanego przez Kate Bush w 1978 roku, po liczne ekranizacje, w tym kultową wersję z 1992 roku z Juliette Binoche i Ralphem Fiennesem i najnowszą, w reżyserii Emerald Fennell, która trafiła do kin na całym świecie w przeddzień Walentynek. Nowe adaptacje dowodzą, że historia Heathcliffa i Catherine wciąż działa na wyobraźnię. Bo „Wichrowe Wzgórza” nie są bezpieczne. To niekomfortowa opowieść o przemocy, klasowych nierównościach, religijnej hipokryzji i emocjach wymykających się kontroli. To także przejmujące studium psychologiczne – analiza obsesji i narcystycznej miłości niszczącej wszystko wokół. I może właśnie dlatego ta książka, która miała „nigdy nie być powszechnie czytana”, przetrwała niemal 180 lat. Bo... daje się oswoić. I wciąż boli tak samo.
Co obejrzeć w Walentynki? AI wskazało 7 filmów, które wzruszają i skłaniają do refleksji. To „must-watch” w Dniu Zakochanych
Walentynki to idealny moment na seans, który buduje nastrój i pozwala na chwilę zapomnieć o codzienności. Sztuczna inteligencja wskazuje 7 filmów o miłości w różnych odsłonach – od kultowych romansów po nowoczesne historie pełne emocji.
Walentynki to jeden z tych dni w roku, kiedy chętniej sięgamy po historie o miłości – tej wielkiej, skomplikowanej, czasem bolesnej, ale zawsze poruszającej. Planujesz romantyczny wieczór we dwoje, filmowy maraton solo, a może spotkanie z przyjaciółmi? Sztuczna inteligencja przejrzała kinowe klasyki i współczesne romanse i wybrała 7 propozycji na walentynkowy wieczór – łączy je to, że wyciskają łzy jeszcze długo po seansie. W tym artykule: „Przed wschodem słońca” „La La Land” „Zakochany bez pamięci” „Notting Hill” „Tamte dni, tamte noce” „500 dni miłości” „Spragnieni miłości” „Przed wschodem słońca” Film o rozmowie, która niespodziewanie staje się najintymniejszą randką: nie bez powodu określany jest jako „najpiękniejsze dzieło o miłości”. Jesse i Céline spotykają się na jedną noc w Wiedniu, spacerują, flirtują i rozmawiają tak, jakby czas nie istniał. To seans minimalistyczny, naturalny, pełen chemii – idealny, jeśli w Walentynki bardziej cenisz emocjonalną bliskość niż wielkie gesty. View oEmbed on the source website „La La Land” Muzyczna opowieść o miłości, ambicjach i wyborach, które nie zawsze prowadzą w tym samym kierunku. Tytuł zachwyca wizualnie, ale zostawia też delikatne ukłucie – bo nie każda wielka miłość kończy się na „i żyli długo i szczęśliwie”. „La La Land” to must-watch, jeśli lubisz romantyzm z nutą realizmu. View oEmbed on the source website „Zakochany bez pamięci” Ten nietypowy romans zadaje pytanie: czy warto kochać, jeśli miłość może boleć? Joel i Clementine próbują wymazać siebie nawzajem z pamięci, ale uczucie okazuje się silniejsze niż technologia. „Zakochany bez pamięci” to seans jednocześnie melancholijny i bardzo czuły – piękny wybór na Walentynki dla wrażliwych. Obsada? Jim Carrey i Kate Winslet: przy tych nazwiskach nie trzeba nic więcej dopowiadać. View oEmbed on the source website „Notting Hill” Na tym tytule wychowały się pokolenia: to kultowa komedia romantyczna o spotkaniu zwykłego księgarza z jedną z najsłynniejszych aktorek świata. Julia Roberts i Hugh Grant bez wątpienia stworzyli jeden z najbardziej ikonicznych duetów w historii kina. Siłą „Notting Hill” jest naturalna chemia między bohaterami i charakterystyczny londyński klimat. To dobry wybór na Walentynki, jeśli masz ochotę na ciepłą, nieco nostalgiczną historię z happy endem. View oEmbed on the source website „Tamte dni, tamte noce” Subtelna, letnia opowieść o pierwszym uczuciu zapamiętanym na całe życie. Zachwyca klimatem włoskich wakacji, ciszą, która czasem znaczy więcej niż słowa i powoli rozwijającymi się emocjami. „Tamte dni, tamte noce” to propozycja na Walentynki w refleksyjnym, intymnym nastroju. View oEmbed on the source website „500 dni miłości” Nieszablonowa opowieść o relacji z krwi i kości z Joseph'em Gordon'em-Levitt'em i Zooey Deschanel w rolach głównych. Film bawi się narracją, pokazując miłość z dwóch bardzo różnych perspektyw. To zdecydowanie seans dla tych, którzy lubią romanse z dystansem, ironią i nutą realizmu. Dodatkowy plus? Nostalgiczna muzyka The Smiths. View oEmbed on the source website „Spragnieni miłości” Refleksyjny obraz o miłości nigdy niewypowiedzianej wprost. Każda scena jest niemal jak obraz – pełna napięcia, elegancji i tęsknoty. Jeżeli więc bliskie jest Ci kino estetyczne, melancholijne i hipnotyzujące, to jeden z najpiękniejszych tytułów na 14 lutego. View oEmbed on the source website
Mój przyjaciel płakał na tym filmie. To nieczęsty rom-com z perspektywy faceta. Zero banalnych klisz i lukru
Komedie romantyczne dla facetów to rzadkość, ale są wyjątki. Ten film o niespełnionej miłości to emocjonalna bomba, która zostaje w sercu na długo i wciąż budzi poruszenie po latach. Płaczą na nim nawet faceci.
Zbliżają się Walentynki, a co za tym idzie natłok filmów o tematyce romantycznej. Znakomita większość to produkty łatwe w konsumpcji. Włącz, zobacz, zapomnij. "500 dni miłości" jest inny". Reżyser Marc Webb, w swoim debiutanckim filmie z 2009 roku, stworzył dzieło, które do dziś uchodzi za jedną z najbardziej przejmujących opowieści o nieodwzajemnionej miłości. O czym jest "500 dni miłości"? „500 dni miłości” przedstawia historię Toma, w którego wciela się Joseph Gordon-Levitt. Zakochuje się on w Summer (w tej roli Zooey Deschanel), dziewczynie, która od początku zaznacza, że nie wierzy w miłość. To, co początkowo wydaje się być romansem, szybko zmienia się w emocjonalną burzę. Film został opowiedziany z perspektywy Toma, a jego narracja nie jest liniowa, przeskakuje pomiędzy dniami relacji. Zamiast klasycznego zakończenia, otrzymujemy bolesną konfrontację z rzeczywistością. To właśnie dzięki takim zabiegom „500 dni miłości” stał się czymś więcej niż tylko komedią romantyczną – to pełna emocji podróż przez świat złamanych serc. Rozdziera emocje i działa jak terapia po rozstaniu „500 dni miłości” nie jest tylko filmem. To emocjonalne doświadczenie. Pokazuje wszystkie etapy żałoby po zakończeniu związku: zaprzeczenie, złość, targowanie się, depresję i akceptację. Tom, który nie potrafi pogodzić się z odejściem Summer, staje się lustrem, w którym odbijają się uczucia wielu widzów. Reżyser pokazuje skrajne emocje: radość po pierwszym pocałunku i smutek po rozstaniu. Przeskoki w czasie, czarno-białe kadry i graficzne wstawki pomagają lepiej poczuć emocje bohatera. Dla wielu widzów film działa jak emocjonalna terapia. Akcja rozgrywa się w Los Angeles, które nie jest tylko tłem, ale odzwierciedla samotność i zagubienie Toma. Miasto pokazane jest jako piękne, ale jednocześnie chłodne i obojętne. To właśnie tam bohater próbuje odnaleźć się po rozstaniu. Joseph Gordon-Levitt i Zooey Deschanel – duet, który wzrusza do łez Centralną siłą filmu jest charyzma i chemia między głównymi aktorami. Joseph Gordon-Levitt jako Tom jest niezwykle przekonujący w roli wrażliwego i zranionego mężczyzny, a Zooey Deschanel jako Summer emanuje magnetyzmem, który czyni jej postać zarówno fascynującą, jak i niedostępną. Ich wspólna gra tworzy relację, która wydaje się autentyczna. Pełna momentów bliskości, ale i bolesnego dystansu. "500 dni miłości" (Opinia) Ten film uderza prosto w serce, pamiętam, jak mój przyjaciel powiedział mi, że "500 dni miłości" to jedyny film, na którym płakał. Bardzo mnie to zdziwiło, bo fabuła tej produkcji nie wskazywała na dramatyczne momenty. Kiedy sama obejrzałam film zrozumiałam, że chodzi o sposób, w jaki główny bohater przeżywa swoją żałobę po miłości życia. Film nie powiela też gatunkowych schematów, końcówka daje do myślenia, a uczucia są nim przedstawione niezwykle autentycznie. To trochę bajka o miłości dla hipsterów, którzy wieczorami słuchają The Smiths i marzą o spotkaniu miłości życia w windzie. To trochę dekonstruowany rom-com dla facetów, co w tym sfeminizowanym gatunku jest niezwykle rzadkie. Film jest dostępny na platformie Disney+ dla tych, którzy chcą przeżyć jeszcze raz każdą sekundę tej poruszającej historii.
Ten romans grozy nie ma sobie równych. Ekranizacja legendarnej powieści to zapomniany przebój Netflixa
„Rebeka” pióra Daphne du Maurier do dziś uznawana jest się za jedną z najważniejszych powieści kryminalnych XX wieku. Nic dziwnego, że historię postanowił wykorzystać także Netflix.
W tym artykule: Klasyka literatury: „Rebeka” Daphne du Maurier to gotycki bestseller Netflixowa „Rebeka” z 2020 roku Dlaczego współczesna ekranizacja „Rebeki” spotkała się z mieszanym odbiorem fanów? „Rebeka” nie tylko na Netflix. Film Hitchcocka z 1940 roku zdobył Oscary i uznanie krytyków Klasyka literatury: „Rebeka” Daphne du Maurier to gotycki bestseller „Rebeka” to powieść kryminalna autorstwa Daphne du Maurier, wydana po raz pierwszy w 1938 roku. W Polsce ukazała się w 1960 roku nakładem Wydawnictwa Iskry. Książka opowiada o młodej kobiecie, która impulsywnie poślubia bogatego wdowca. Z czasem odkrywa, że zarówno jej mąż, jak i domownicy, żyją w cieniu jego zmarłej pierwszej żony – Rebeki. Dzieło du Maurier okazało się bestsellerem – w latach 1938–1965 sprzedano aż 2,8 miliona egzemplarzy. Powieść zdobyła uznanie zarówno czytelników, jak i twórców filmowych oraz teatralnych, czego dowodem są liczne adaptacje. Szczególne miejsce w historii zajmuje wersja filmowa z 1940 roku w reżyserii Alfreda Hitchcocka. Netflixowa „Rebeka” z 2020 roku W 2020 roku platforma Netflix zaprezentowała własną wersję „Rebeki”. Reżyserem thrillera został Ben Wheatley, a za scenariusz odpowiadała Jane Goldman, znana z takich tytułów jak „Kick Ass” czy seria „Kingsman”. W głównych rolach wystąpili: Armie Hammer, Lily James, Kristin Scott Thomas, Keeley Hawes, Ann Dowd, Pippa Winslow i Sam Riley. Film zadebiutował 16 października 2020 roku i przez kilka dni utrzymywał się na pierwszym miejscu w globalnym rankingu Netflixa. Jak podał serwis Variety, „Rebeka” była jedenastym najpopularniejszym filmem streamingowym w 2020 roku. Mimo wysokiej oglądalności, produkcja spotkała się z chłodnym przyjęciem. Dlaczego współczesna ekranizacja „Rebeki” spotkała się z mieszanym odbiorem fanów? Kluczowym zarzutem wobec filmu Netflixa była nieumiejętność oddania ducha oryginalnej powieści. Powieść du Maurier rozpoczyna się od nostalgicznego wspomnienia o posiadłości Manderley – miejscu pełnym wspomnień i symboli minionej świetności. To miejsce, jak i jego destrukcja, stanowią centralny motyw utworu. Wersja z 2020 roku, mimo efektownej scenografii, nie zdołała przenieść na ekran tej głębokiej symboliki. Du Maurier opowiadała historię kobiety żyjącej w cieniu nieobecnej, lecz dominującej postaci – Rebeki. To gotycki thriller o korozji pamięci i obsesji, w którym niewypowiedziane emocje są równie ważne, co fabularne wydarzenia. W adaptacji Netflixa zabrakło tej atmosfery – była powierzchowna, momentami banalna i pozbawiona napięcia. „Rebeka” nie tylko na Netflix. Film Hitchcocka z 1940 roku zdobył Oscary i uznanie krytyków „Rebeka" Netflixa to niejedyna ekranizacja legendarnej książki. Za powieść w latach 40. XX wieku wziął się król suspensu Alfred Hitchcock. Dramat był jego pierwszym amerykańskim projektem. Za scenariusz odpowiadali Robert E. Sherwood oraz Joan Harrison. W rolach głównych wystąpili: Laurence Olivier, Joan Fontaine, Judith Anderson, George Sanders, Reginald Denny, Gladys Cooper oraz C. Aubrey Smith. Film odniósł wielki sukces, zarówno finansowy, jak i artystyczny. W USA i Kanadzie zarobił 3 miliony dolarów, a w Wielkiej Brytanii – 1 milion funtów. Produkcja zdobyła dwie statuetki Oscara oraz aż dziewięć nominacji. Do dziś uznawana jest za jedno z najwybitniejszych dzieł Hitchcocka, a na Rotten Tomatoes utrzymuje imponujący wynik ponad 98% pozytywnych ocen. Jak zauważają krytycy: „To arcydzieło pełne niepokojącej atmosfery, gotyckich dreszczyków i wciągającego napięcia.”
W kinach dawno nie było tak odważnego filmu. Kobiety wychodzą z seansu z wypiekami na twarzy
Płomienny romans, który od pierwszych minut rozpala wyobraźnię króluje na ekranach polskich kin - ale czy taka miłość w ogóle ma szansę się udać? Ten film balansuje na granicy namiętności i obsesji, a emocje, które zostają po seansie, długo nie chcą opaść. Wypieki na twarzy to dopiero początek.
W ostatnich latach kino coraz odważniej zagląda w sferę kobiecych pragnień. Już nie z męskiego punktu widzenia, już nie jako fantazję, ale jako doświadczenie - intensywne, niepokojące, czasem niewygodne. Ten film idealnie wpisuje się w ten trend. Jest sensualny, momentami erotyczny, ale przede wszystkim emocjonalnie bezlitosny. To historia, która nie daje prostych odpowiedzi i nie próbuje nikogo uspokajać. Wręcz przeciwnie - wytrąca z równowagi. O czym właściwie jest film „Dreams”? „Dreams” Michela Franco to historia romansu między dwojgiem ludzi, których dzieli wszystko: wiek, pozycja społeczna, pieniądze i władza. Jennifer - w którą wciela się Jessica Chastain (laureatka Oscara) - zamożna amerykańska filantropka, angażuje się w relację z młodym, utalentowanym meksykańskim tancerzem baletowym Fernando. Kiedy mężczyzna, ryzykując życie, nielegalnie przekracza granicę, by znaleźć się u jej boku i zawalczyć o swoją przyszłość, ich uczucie zostaje wystawione na brutalną próbę. To, co zaczęło się jak namiętny romans, stopniowo odsłania drugie dno: zależność, manipulację i nierówność, które w tej relacji okazują się silniejsze niż miłość. View oEmbed on the source website „Dreams” - romans, który od początku pachnie ryzykiem To nie jest miłość „jak z bajki” - chociaż wszystko zaczyna się dokładnie tak, jakby miała nią być. Spojrzenia, napięcie, magnetyczne przyciąganie. Bohaterowie wchodzą w relację, która szybko przestaje być bezpieczna. Każdy gest ma znaczenie, każde słowo waży więcej, niż powinno. W tym filmie zamiast romantycznej ucieczki dostajemy opowieść o władzy, zależności i granicach, które zacierają się szybciej, niż chcielibyśmy przyznać. Zmysłowość, która działa na ciało, nie tylko na wyobraźnię Ten film jest zmysłowy w sposób rzadko spotykany w kinie głównego nurtu. Kamera długo zatrzymuje się na skórze, dotyku, spojrzeniach. Nie chodzi o dosłowność - raczej o napięcie, które narasta między bohaterami i udziela się widzom. To jedna z tych historii, które ogląda się całym ciałem. Czuć przyspieszone bicie serca, niepokój, lekkie zawstydzenie. I właśnie dlatego tak trudno oderwać wzrok od ekranu. Jednak najmocniejszą stroną filmu jest jego emocjonalna szczerość. Bohaterka nie jest ani ofiarą, ani femme fatale. Jest kobietą, która pragnie, popełnia błędy i ponosi ich konsekwencje. Film nie ocenia - raczej pozwala nam obserwować, jak cienka bywa granica między pożądaniem a destrukcją. To kino, które zostawia przestrzeń na własne emocje i własne wnioski. I właśnie dlatego tak mocno rezonuje z kobiecą widownią. Dlaczego wychodzimy z seansu z wypiekami na twarzy? Bo ten film dotyka tematów, o których wciąż za rzadko mówi się głośno. O pragnieniach, które bywają niewygodne. O relacjach, które zaczynają się jak fantazja, a kończą jak emocjonalny rollercoaster. O tym, że czasem to, co najbardziej nas pociąga, bywa też tym, co najbardziej nas rani. To nie jest łatwy seans - ale zdecydowanie jeden z tych, które zostają w głowie na długo po napisach końcowych. Od 9 stycznia film jest możliwy do zobaczenia na ekranach kin w całej Polsce - zarówno tych studyjnych jak i multuplexów.
Ona kobieta po 40. z rozwodem na karku, on - bożyszcze nastolatek. Ten film pozwala kobietom po przejściach na nowo uwierzyć w miłość
Choć nie jest nowością, romans „Na samą myśl o Tobie” znów przyciąga widzów Amazon Prime Video. Historia miłości kobiety po 40-stce i 20-letniego muzyka to idealna propozycja na mroźny, zimowy wieczór. Skończycie z wypiekami na twarzy, a koc nie będzie wam już potrzebny.
Choć mamy 2026 rok, Tindera, szybkie randki i niekończące się możliwości - świat wciąż bywa konserwatywny, gdy w grę wchodzi różnica wieku między partnerami. „Na samą myśl o Tobie” to film, który daje nadzieję kobietom po przejściach - tym, które nie tylko doświadczyły złamanego serca, zdrady czy rozwodu, ale często nawet nie mają odwagi wypowiedzieć na głos swoich marzeń o miłości, a co dopiero przyznać się do nich przed samą sobą. Historia Solène pokazuje, że serce nie zna ograniczeń wieku i że uczucie może pojawić się w najmniej oczekiwanym momencie życia - wystarczy odważyć się je przyjąć. Ten film to subtelny sygnał, że romantyzm po czterdziestce wciąż może być gorący, zabawny i prawdziwy. W tym artykule: „Na samą myśl o Tobie” romans o miłości starszej kobiety do młodszego Recenzje komedii romantycznej „Na samą myśl o Tobie” Anna Hathaway królową romansów Gdzie obejrzeć romans „Na samą myśl o Tobie”? „Na samą myśl o Tobie” romans o miłości starszej kobiety do młodszego Główna bohaterka, Solène Marchand (Anne Hathaway), jest rozwiedzioną matką samotnie wychowującą córkę. Wciąż leczy rany po zdradzie męża, gdy - trochę wbrew sobie (za namową nastoletniej córki) - trafia na festiwal Coachella. Tam, zupełnym przypadkiem, poznaje Hayesa Campbella, 24-letniego wokalistę boysbandu uwielbianego przez generację Z. Początkowa niechęć szybko ustępuje miejsca ciekawości, a seria nieporozumień prowadzi do relacji, która od początku budzi kontrowersje. Różnica wieku? Prawie dwadzieścia lat. Presja opinii publicznej? Ogromna. Oni jednak próbują zawalczyć o swoje uczucie. Recenzja komedii romantycznej „Na samą myśl o Tobie” Ich relacja od początku wzbudza kontrowersje. Różnica wieku, status celebryty, presja mediów i opinia publiczna sprawiają, że ten romans szybko przestaje być bajką. I właśnie tu film skręca w stronę melodramatu - opowieści o trudnych wyborach, społecznych ocenach i podwójnych standardach, które wciąż częściej dotykają kobiety niż mężczyzn. Jak trafnie zauważył Łukasz Muszyński z Filmwebu, to „Notting Hill” opowiedziane na poważniej słodko-gorzka baśń o romansie „zwykłej” kobiety z bogiem popkultury. Anne Hathaway królową romansów Anne Hathaway to aktorka, która w swoim filmowym portfolio ma wiele historii, z wątkiem romansu. Warto wspomnieć o filmie „Miłość i inne używki”, gdzie zagrała u boku Jake Gyllenhaala. To trudna historia o kobiecie zmagającej się z chorobą Parkinsona, która postanawia nie wchodzić w żaden związek. Sytuacja jednak zmienia się gdy poznaje przedstawiciela farmaceutycznego, w tej rolii Jake, który na rynek wprowadza... viagrę. Inną znaną produkcją, idealną na wieczór jest „Jeden dzień”. Ta czuła opowieść przedstawia losy dwójki osób, postanawiających spotykać się co roku tego samego dnia przez kolejnych dwadzieścia lat. U boku Anne w „Jednym dniu” zobaczyć możemy Jima Sturgessa. Aktorka zagrała także w „Nowoczesnej miłości”, czyli ekranizacji historii o uczuciach i związkach zainspirowanych kolumną w „New York Times”. Gdzie obejrzeć romans „Na samą myśl o Tobie”? Co prawda kinowa premiera „Na samą myśl o tobie” miała miejsce pod koniec marca 2024, to tę komedię romantyczną z Anne Hathaway możemy oglądać na Amazon Prime Video. Jeśli więc szukacie filmu, który jednocześnie wzrusza, prowokuje do myślenia i daje czystą przyjemność oglądania, „Na samą myśl o Tobie” to idealny wybór na zimowy wieczór. Nawet - a może zwłaszcza - jeśli widziałyście go już wcześniej.
Najbardziej wyczekiwany romans 2026 roku już za parę dni trafi na Netflix. To adaptacja bestsellerowej powieści, która sprzedała się w milionach egzemplarzy
Fani miłosnych historii nie mogą doczekać się początku nowego roku - wtedy na Netflix zadebiutuje ekranizacja bestsellerowej powieści Emily Henry. To opowieść o przyjaźni, miłości i drugich szansach, która wciągnęła czytelników na całym świecie. Film obiecuje emocje, wzruszenia i romantyczne uniesienia w pięknych wakacyjnych sceneriach.
Miłośnicy romansów i wielbiciele bestsellerów mają powód do radości! Już na początku 2026 roku w streamingu zadebiutuje długo wyczekiwana adaptacja książki Emily Henry, „Ludzie, których spotykamy na wakacjach”. Po ogromnym sukcesie powieści, która na całym świecie sprzedała się w milionach egzemplarzy, film w reżyserii Bretta Haley'a wzbudza ogromne emocje. Znamy już datę premiery. W tym artykule: Filmowa adaptacja powieści Emily Henry trafi na Netflix Fabuła i obsada „Ludzi, których spotykamy na wakacjach” Gdzie i kiedy oglądać „Ludzi, których spotykamy na wakacjach”? Filmowa adaptacja powieści Emily Henry trafi na Netflix Film „Ludzie, których spotykamy na wakacjach” to ekranizacja bestsellerowej powieści Emily Henry, która od 2021 roku zdobywa serca czytelników na całym świecie. Książka przez wiele miesięcy znajdowała się na liście bestsellerów New York Timesa i sprzedała się w ponad dwóch milionach egzemplarzy w USA - to jeden z literackich hitów ostatnich lat. Historia opowiada o Poppy i Alexie - przyjaciołach, którzy przez lata spędzali razem wakacje, mimo że różni ich niemal wszystko. Po dwóch latach rozłąki Poppy postanawia odbudować relację i odzyskać zaufanie Alexa. Film, podobnie jak książka, bada tematy miłości, przyjaźni i drugiej szansy. Fabuła i obsada „Ludzi, których spotykamy na wakacjach” W rolach głównych w „Ludziach, których spotykamy na wakacjach” wystąpią Tom Blyth oraz Emily Bader. Blyth, znany m.in. z roli w „Igrzyskach śmierci: Ballada ptaków i węży”, wcieli się w Alexa, zaś Bader, której kariera nabrała tempa po roli w „My Lady Jane”, zagra Poppy. Ten duet zdecydowanie ma szansę poruszyć serca widzów i wprowadzić ich w emocjonującą historię przyjaźni, miłości i trudnych wyborów. Oprócz Toma Blytha i Emily Bader, w rolach drugoplanowych zobaczymy m.in. Sarah Catherine Hook („Biały Lotos”), Jameelę Jamil („Dobre miejsce”), Luciena Laviscounta („Emily w Paryżu”) oraz Lukasa Gage’a („Euforia”, „Biały Lotos”). Tak zróżnicowana obsada gwarantuje, że adaptacja nie tylko będzie wciągająca, ale również pełna interesujących postaci. View oEmbed on the source website Gdzie i kiedy oglądać „Ludzi, których spotykamy na wakacjach”? „Ludzie, których spotykamy na wakacjach” to jednak nie tylko kolejny romans dodany przez Netflix - to prawdziwa lekcja obserwowania emocji i drobnych gestów, które mówią więcej niż tysiąc słów. Książka Emily Henry zdobyła prestiżową nagrodę Goodreads Choice Award w kategorii Best Romance, a ekranizacja oddaje zarówno piękno wakacyjnych krajobrazów, jak i subtelne napięcia między bohaterami. Zdjęcia kręcono w miejscach, które same w sobie opowiadają historię. To produkcja, w której śmiech miesza się ze wzruszeniem, a codzienne chwile stają się magiczne - idealna dla tych, którzy kochają bycie widzem w świecie, gdzie emocje nie potrzebują wielkich deklaracji. Premiera filmu nastąpi już 9 stycznia 2026 roku na Netflix. To idealna okazja, żeby z kubkiem gorącej herbaty lub kieliszkiem wina zanurzyć się w wakacyjną historię Poppy i Alexa, poczuć emocje, tęsknotę i radość razem z nimi. Jedno kliknięcie i przeniesiesz się w świat pięknych widoków, szeptów, uśmiechów i wszystkich tych drobnych momentów, które sprawiają, że miłość i przyjaźń stają się tak namacalne.