Przez żołądek do serca. Ten niepozorny kulinarny romans na Netflix zachwyca widzów
Miłość potrafi smakować różnie - czasem słodko, czasem gorzko, a czasem zupełnie niespodziewanie. Ten nowy film Netflixa udowadnia, że najpiękniejsze historie uczuciowe nie zawsze potrzebują wielkich gestów. Czasem wystarczy wspólny stół, kilka spojrzeń i emocje, które dojrzewają powoli.
Programy kulinarne oglądamy z zaskakującą regularnością. Jedni nie wyobrażają sobie tygodnia bez „Kuchennych rewolucji” i energii Magdy Gessler, inni od lat śledzą kulinarny temperament Gordona Ramsay'a w „Hell's Kitchen”, a jeszcze inni śledzą TikTokowe trendy przepisów możliwych do zrobienia w 15 minut. Kuchnia fascynuje, bo nigdy nie chodzi wyłącznie o jedzenie. To przestrzeń wspomnień, rodzinnych rytuałów, napięć i czułości. Nasze babki i prababki doskonale wiedziały, że jeśli chodzi o miłość, najłatwiej trafić do niej przez żołądek. W potrawach zamykamy nie tylko smaki i zapachy, ale często także troskę, tęsknotę i uczucia, których nie umiemy wypowiedzieć. Właśnie na tym prostym, ale pięknym założeniu opiera się nowy netflixowy romans „Ze szczyptą miłości”. „Ze szczyptą miłości” - film o uczuciu, które dojrzewa powoli To nie jest historia z gatunku love at first sight. Film wybiera znacznie ciekawszą drogę - pokazuje relację, która buduje się powoli, w ciszy, między codziennością a niedopowiedzeniami. Główna bohaterka wraca do rodzinnych stron po serii rozczarowań i próbuje poukładać życie na nowo. Zaczyna pracę w niewielkiej restauracji, gdzie kuchnia staje się nie tylko miejscem zarobku, ale także przestrzenią wewnętrznej przemiany. Tam poznaje mężczyznę, który wydaje się jej całkowitym przeciwieństwem. Między nimi nie ma fajerwerków w pierwszych minutach. Są za to spojrzenia, drobne gesty, napięcie i to charakterystyczne wrażenie, że wydarzy się coś ważnego. View oEmbed on the source website Niepozorny azjatycki romans na Netflix, który zostaje w głowie „Ze szczyptą miłości” to film nie krzyczy. Nie próbuje być wielkim melodramatem ani komedią romantyczną z obowiązkowym happy endem podanymi w pierwszym akcie. To kameralna opowieść, która stawia na atmosferę, emocjonalną prawdę i subtelność. Jeśli jesteśmy przyzwyczajeni do szybkich romansów, ten film może zaskoczyć tempem. Tu wszystko dojrzewa jak dobre danie - spokojnie, bez pośpiechu, z dbałością o szczegóły. Obsada, która buduje chemię bez wielkich deklaracji W głównej roli występuje Mawar de Jongh, jedna z najciekawszych młodych gwiazd indonezyjskiego kina. Jej bohaterka jest delikatna, ale nie bezbronna. To kobieta, która próbuje zacząć od nowa, nie tracąc siebie. Partneruje jej Dewa Mahendra, aktor o spokojnej charyzmie i ekranowej obecności, która nie potrzebuje nadmiaru słów. Ich relacja została zbudowana nie na wielkich wyznaniach, ale na napięciu i wyczuciu. To jedna z tych ekranowych par, którym po prostu się wierzy. Film wyreżyserował Teddy Soerja Atmadja, twórca stawiający na autentyczność i emocje zamiast efektownych zwrotów akcji. Dzięki temu dostajemy historię bardziej reflective than dramatic - spokojniejszą, ale przez to bliższą życiu. Jeśli lubicie kino, które nie podaje wszystkiego wprost, a uczucia ukrywa w gestach i ciszy, ten tytuł może być małą perełką. Gdzie oglądać „Ze szczyptą miłości”? Jeśli podobało wam się „Do wszystkich chłopców, których kochałam”, ale szukacie czegoś dojrzalszego, warto spróbować. Jeśli cenicie emocjonalną szczerość taką jak w „Historii małżeńskiej”, znajdziecie tu podobną wrażliwość. A jeśli po prostu macie ochotę na comfort movie z romantycznym twistem, który koi zamiast męczyć - to bardzo dobry wybór. „Ze szczyptą miłości” jest dostępny na platformie Netflix. To idealny seans na wieczór, kiedy chcecie obejrzeć coś ciepłego, nastrojowego i przypominającego, że najpiękniejsze uczucia często przychodzą wtedy, gdy przestajemy ich szukać.
Ten szwedzki dramat kostiumowy na Netflixie to perełka dla romantyczek. Jeśli kochasz „Dumę i uprzedzenie”, przepadniesz
A Serious Game, znany w Polsce jako „Poważna gra”, to szwedzki dramat kostiumowy dostępny na Netflixie. Pełen tęsknoty, niespełnionej miłości i skandynawskiej melancholii zachwyci fanów klasycznych romansów.
Są filmy, które nie potrzebują wielkich zwrotów akcji ani głośnych deklaracji, by trafić prosto w serce. Wystarczy jedno spojrzenie, niedopowiedziana rozmowa i uczucie, które pojawia się w złym momencie. „Poważna gra” należy właśnie do tej kategorii. To jeden z tych tytułów ukrytych w katalogu Netflixa, które łatwo przegapić między nowymi serialami i kolejnymi thrillerami. A szkoda, bo szwedzka produkcja potrafi dać dokładnie to, czego czasem najbardziej brakuje współczesnemu kinu: emocje podszyte ciszą, elegancję i historię, która dojrzewa powoli. To taka „Anna Karenina” tylko napisana ze skandynawskim chłodem. O czym jest „Poważna gra”? Akcja filmu przenosi widza do Szwecji z początku XX wieku. Lydia, córka malarza, i Arvid, ambitny młody dziennikarz, zakochują się w sobie niemal od pierwszego spotkania. Problem w tym, że uczucie pojawia się w świecie, w którym miłość rzadko wystarcza. Różnice społeczne, oczekiwania rodziny i finansowa rzeczywistość sprawiają, że ich drogi się rozchodzą. Oboje układają sobie życie osobno, podejmują decyzje, które wydają się rozsądne. Los jednak po latach ponownie stawia ich naprzeciw siebie. I wtedy zaczyna się historia jeszcze ciekawsza niż pierwsza młodzieńcza miłość - opowieść o tym, co dzieje się z uczuciem, które nigdy naprawdę nie wygasło. View oEmbed on the source website Netflixowa perełka dla fanów kostiumowych romansów Jeśli kochasz „Dumę i uprzedzenie”, „Pokutę”, „Portret kobiety w ogniu” albo filmy, po których zostaje lekki smutek, „Poważna gra” ma w sobie podobną emocjonalną temperaturę. To kino, w którym ważniejsze od słów są gesty, spojrzenia i chwile, kiedy bohaterowie milczą, bo powiedzenie prawdy kosztowałoby zbyt wiele. Jednocześnie szwedzka produkcja ma własny charakter. Jest chłodniejsza, bardziej powściągliwa, zanurzona w nordyckiej melancholii. Tam, gdzie brytyjskie kostiumowe romanse bywają pełne salonowego blasku, tutaj dominuje subtelność, naturalne światło i emocje ukryte pod powierzchnią. Miłość, która przyszła za wcześnie i wróciła za późno Największą siłą filmu jest pytanie, które zostaje z widzem jeszcze długo po seansie: czy można spotkać właściwą osobę w niewłaściwym czasie? Lydia i Arvid nie są bohaterami idealnymi. Popełniają błędy, bywają egoistyczni, rozdarte między obowiązkiem a pragnieniem. Dzięki temu ich historia wydaje się tak prawdziwa. To nie baśń o wielkiej miłości, lecz opowieść o cenie decyzji i o tym, że niektóre uczucia dojrzewają latami. Dlaczego warto obejrzeć „Poważną grę”? W czasach, gdy katalogi streamingów pełne są głośnych premier, „Poważna gra” działa jak spokojny oddech. Nie krzyczy, nie próbuje szokować, nie bombarduje widza twistami. Zamiast tego daje piękne kadry, świetne aktorstwo i emocje, które wchodzą pod skórę powoli. To idealny wybór na wieczór dla tych, którzy tęsknią za kinem w stylu slow burn romance - historią, która rozwija się niespiesznie, ale zostaje na długo. Czy warto? Zdecydowanie tak. „Poważna gra” to film dla romantyczek, marzycieli i wszystkich, którzy wiedzą, że największe historie miłosne nie zawsze kończą się happy endem. Czasem kończą się ciszą, wspomnieniem i pytaniem „co by było, gdyby?”. I właśnie dlatego smakują najmocniej. Tytuł znajdziecie na Netflix.
Jeden z najgłośniejszych romansów Prime Video powraca. Widzowie oszaleli na punkcie adaptacji tego bestsellera
Ten romans nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Prime Video zapowiedziało druga część ekranizacji bestsellerowej brytyjskiej historii opartej na „Trylogii Winnych” Mercedes Ron, która przyciągnęła rzesze widzów i szybko stała się jednym z najchętniej oglądanych tytułów platformy.
Prime Video odsłoniło teaser oraz nowe zdjęcia z filmu „Twoja wina: Londyn” i tym samym uruchomiło odliczanie do premiery zaplanowanej na czerwiec 2026. To druga odsłona brytyjskiej, anglojęzycznej adaptacji „Trylogii Winnych” Mercedes Ron, kontynuująca historię po „Moja wina: Londyn”. Film trafi wyłącznie na Prime Video, a platforma zapowiada debiut w ponad 240 krajach i terytoriach. W centrum pozostają Nick i Noah, czyli para, której chemia napędza opowieść, ale równie mocno przyciąga niepewność. W rolach głównych wracają Asha Banks i Matthew Broome. Prime Video stawia na kontynuację w tym samym, rozpoznawalnym tonie: młodzieńcza intensywność spotyka tu dorosłe konsekwencje, a romantyczny eskapizm zostaje skonfrontowany z codziennością. „Twoja wina: Londyn” pojawi się na Prime Video jeszcze w tym roku. O czym będzie? Fabuła startuje po wydarzeniach znanych z „Moja wina: Londyn” i prowadzi bohaterów w dwa różne kierunki, które trudno pogodzić jednym gestem. Noah wyjeżdża do Oksfordu, by kontynuować naukę, a Nick coraz bardziej zanurza się w rosnących obowiązkach zawodowych. W tej konfiguracji nawet najbardziej efektowny romans zaczyna przypominać próbę równowagi: pragnienie bliskości ściera się z ambicją, presją i nowymi priorytetami. Ważnym elementem tej części są postacie drugoplanowe, które podbijają napięcie i dopowiadają emocjonalne tło. Sophia (Louisa Binder) jest opisywana jako piękna i ambitna; zaczyna pracę w Leister Enterprises i kieruje uwagę na Nicka. Michael (Joel Nankervis) to pewny siebie, cierpliwy student z Oksfordu, który szybko zaprzyjaźnia się z Noah, skrywając głębsze uczucia. Briar (Scarlett Rayner) na pozór życzliwa, ma być jednocześnie osobą manipulującą i działającą z ukrytymi motywami. Jest też Cruz (Orlando Norman) - prawa ręka Ronniego w świecie nielegalnych wyścigów. View oEmbed on the source website Obsada rośnie, a Londyn znów gra pierwsze skrzypce Prime Video buduje obsadę tak, by obok głównej pary pojawiła się wyraźna mozaika charakterów i napięć. Poza Ashą Banks i Matthew Broome, w zestawieniach obsady pojawiają się także: Eve Maklin, Ray Fearon, Enva Lewis, Kerim Hassan oraz Sam Buchanan, a obok nich Louisa Binder, Joel Nankervis, Scarlett Rayner i Orlando Norman. To właśnie ten rodzaj opowieści - osadzony w miejskiej energii, ale przeniesiony też na kampusowe korytarze Oksfordu - lubi działać na wyobraźnię: zmiana przestrzeni zmienia tempo, styl relacji i to, co bohaterowie są w stanie sobie wybaczyć. „Twoja wina: Londyn” ma więc nie tylko kontynuować romans, lecz także przetestować go w warunkach, które w realnym życiu zna wiele z nas: gdy uczucie musi znaleźć miejsce między pracą, nauką, zazdrością i nowymi ludźmi. O czym jest 1 część hitu „Moja wina: Londyn”? Pierwsza część, czyli „Moja wina: Londyn”, opowiada historię 18-letniej Noah, która wywraca swoje życie do góry nogami po przeprowadzce z USA do Londynu. Trafia do luksusowej posiadłości nowego męża swojej matki i poznaje jego syna, Nicka - buntowniczego, pewnego siebie chłopaka, z którym od pierwszej chwili łączy ją napięcie i wzajemna niechęć. Szybko okazuje się jednak, że za konfliktem i różnicami charakterów kryje się silne, trudne do opanowania przyciąganie, które przeradza się w zakazaną relację. Film jest adaptacją pierwszej książki z bestsellerowej trylogii „Culpables” Mercedes Ron, która rozpoczęła globalny fenomen tej historii. Produkcję można obejrzeć na Prime Video, gdzie trafiła jako oryginalny film platformy i jest dostępna w ramach subskrypcji.
Nagrodzona Oscarem, Złotym Globem i nagrodą BAFTA ekranizacja kultowej powieści znika z HBO. Widzom zostało niewiele czasu na seans
Są historie, które nie rozgrywają się w wielkich gestach, lecz w tym, co nigdy nie zostaje wypowiedziane. „Wiek niewinności” to jedna z nich - przejmująca opowieść Martina Scorsese o miłości, z której rezygnujemy, zanim zdąży się wydarzyć.
Przez lata Martin Scorsese przyzwyczaił nas do kina intensywnego, bezkompromisowego i pełnego napięcia. Wystarczy przypomnieć „Chłopców z ferajny”, „Taksówkarza” czy „Wyspę tajemnic” - historie, w których emocje eksplodują na ekranie. Tymczasem „Wiek niewinności” to najbardziej nieoczywista twarz kultowego reżysera. Zamiast krzyku - cisza. Zamiast przemocy - napięcie ukryte w spojrzeniach. A jednak to właśnie tutaj Scorsese pokazuje, jak dotkliwa potrafi być presja świata, który nie pozwala być sobą. Ten niezwykły film z 1993 roku warto zobaczyć na własne oczy, nim na dobre zniknie z streamingu. „Wiek niewinności” o czym jest najbardziej niedoceniony film Martina Scorsese? Ekranizacja bestsellerowej powieści Edith Wharton przenosi nas do Nowego Jorku lat 70. XIX wieku - do świata elit, w którym każdy gest ma znaczenie, a życie przypomina starannie wyreżyserowany spektakl. Newland Archer robi dokładnie to, czego się od niego oczekuje. Jest zaręczony z idealną May, a ich związek wydaje się perfekcyjnie wpisywać w społeczne normy. Do czasu. Wszystko zmienia się wraz z pojawieniem się Ellen Olenskiej - kobiety, która nie chce żyć według narzuconych zasad. Jej niezależność, odwaga i emocjonalna prawda stają się dla Archera czymś niebezpiecznie pociągającym. View oEmbed on the source website To nie jest romans o miłości. To jest romans o tym, dlaczego ludzie z niej rezygnują „Wiek niewinności” bardzo łatwo pomylić z klasycznym melodramatem. Tyle że to film, który rozgrywa się gdzie indziej - nie w wielkich gestach, ale w tym, co nigdy nie zostaje wypowiedziane. To historia o uczuciu, które nie ma szans się wydarzyć. O decyzjach podejmowanych nie sercem, lecz pod dyktando społeczeństwa. I o tym, jak często wybieramy bezpieczeństwo zamiast prawdy. Scorsese pokazuje elitę jako zamknięty system - pełen zasad, kontroli i kar za ich łamanie. Tyle że zamiast przemocy fizycznej mamy tu ostracyzm, plotkę i chłód. Michelle Pfeiffer w roli, której się nie zapomina Na ekranie spotyka się aktorskie trio, które działa niemal bezbłędnie: Daniel Day-Lewis, Winona Ryder i Michelle Pfeiffer. I choć każdy z aktorów zasługuje tu na uwagę, to właśnie Pfeiffer przyciąga spojrzenia najmocniej. Jej Ellen jest pełna sprzeczności - silna, ale bezbronna, odważna, ale skazana na samotność. Dziś aktorka znów przyciąga uwagę widzów dzięki obłędnemu serialowi „Madison” - który bardzo polecam obejrzeć - ale tu gra jedną z tych ról, które najlepiej pokazują jej ekranową charyzmę. Trzeba podkreślić, że film zachwyca nie tylko historią, ale też formą. Perfekcyjnie odtworzone realia epoki, kostiumy i wizualna precyzja sprawiają, że każdy kadr wygląda jak obraz. Ale pod tą estetyką kryje się coś znacznie bardziej gorzkiego - opowieść o emocjach, które muszą zostać stłumione. O miłości, która istnieje tylko w spojrzeniach i niedopowiedzeniach. To właśnie ta powściągliwość sprawia, że „Wiek niewinności” boli bardziej niż niejeden dramat. Ostatni moment, żeby nadrobić tę perełkę. „Wiek niewinności” znika z HBO Max „Wiek niewinności” zdobył Oscara za kostiumy i był nominowany w kilku najważniejszych kategoriach, w tym dla aktorki drugoplanowej - Winony Ryder. Dziś uznawany jest za jeden z najbardziej niedocenionych filmów w dorobku Scorsesego. Produkcję można obejrzeć na HBO Max, ale tylko do końca kwietnia. To jeden z tych filmów, które nie kończą się wraz z napisami. One zostają w nas - cicho, ale na długo.
Dlaczego gorący romans hokeistów uwiódł kobiety? Psycholożka: „To refleksja o tym, czego potrzebują w relacjach”
Czy serial „Gorąca rywalizacja” stał się hitem wyłącznie dzięki chemii między bohaterami? O tym dlaczego romans hokeistów wywraca stolik na temat zdrowej męskości i mówi wiele o uniwersalnych potrzebach emocjonalnych, rozmawiam z psycholożką Joanną Gutral.
JOANNA MISIARZ: Z czego twoim zdaniem wynika fenomen serialu „Gorąca rywalizacja” [oryg. „Heated Rivalry”]? JOANNA GUTRAL: Myślę, że przede wszystkim z bardzo romantycznej, momentami wręcz idealistycznej wizji miłości. To opowieść, w której gorący romans przeradza się w uczucie dające przestrzeń na wrażliwość, delikatność i autentyczne bycie blisko drugiej osoby. A to są przecież uniwersalne potrzeby, o których wiele osób marzy i których szuka w relacjach. Oczywiście znaczenie ma też element sensacji, który przyciąga uwagę widzów. Ale ten serial jest również świetnie zagrany i pięknie zrealizowany, ta kombinacja sprawia, że odbił się tak szerokim echem. Wielu widzów ten tytuł wciągnął w binge-watching, ciebie również? J.G.: Powiem szczerze, że po pierwszym odcinku nie byłam pewna, czy będę kontynuować seans. Wydawało mi się, że to będzie historia nastawiona głównie na sensację i erotyzację, bo na początku rzeczywiście jest tam dużo scen nagości i seksualności. Ale im dalej zagłębiamy się w tę historię, tym mniej jest samej fizyczności, a coraz więcej czułości, otwartości i rozmowy o uczuciach. To właśnie te sceny, w których bohaterowie naprawdę się odsłaniają, wzruszają najmocniej. To jest też opowieść o przełamywaniu barier w imię miłości, a takie historie po prostu chcemy oglądać, bo w jakimś sensie chcemy ich też doświadczać w życiu. Jasne, serial tę rzeczywistość wyostrza, momentami wręcz hiperbolizuje, ale to nie znaczy, że nie dotyka prawdziwych potrzeb. Myślę też, że bardzo ważne jest osadzenie tej historii w kontrastowym środowisku. Z jednej strony mamy sport kojarzony z agresją, rywalizacją i bardzo stereotypowym modelem męskości, z drugiej relację, która te konwenanse łamie. Serial ciekawie pokazuje nie tylko samą miłość, ale też cały mechanizm, który otacza zawodowy sport: sponsorów, opinię publiczną, oczekiwania społeczne. I robi to także przez kontrast między relacjami heteroseksualnymi, które są publicznie celebrowane, a relacją homoseksualną, którą bohaterowie muszą ukrywać. Mnie szczególnie uderzyło to, jak emocjonalnie uregulowany jest ten związek pod powierzchnią stworzonego konfliktu. Na ile jednak w realnym świecie relacja trzymana w sekrecie buduje bliskość, a na ile uruchamia lęki i potrzebę kontroli? J.G.: Gdybyśmy potrafili tak precyzyjnie przewidywać, które relacje przetrwają, a które nie, mielibyśmy już gotowy przepis na związek. A przecież relacje wciąż pozostają w dużej mierze tajemnicą. Tych bohaterów wiele różniło, ale równie wiele ich łączyło. Obaj żyli na świeczniku, obaj znali smak presji, rywalizacji i oczekiwań. To ciekawe, że serial pokazuje coś, na co dziś coraz rzadziej sobie pozwalamy: że można rywalizować i jednocześnie się lubić, można się nie zgadzać, a mimo to pozostawać w relacji. Popkultura bardzo często przyzwyczaja nas do myślenia w kategoriach czerni i bieli, a życie zwykle wygląda inaczej. Na pewno nie było im łatwo mierzyć się ze sobą na boisku i jednocześnie dźwigać emocjonalny ciężar tej relacji. Ale to też jest fragment prawdy o życiu. Gdybyśmy każdą trudność, każdy konflikt i każdą rysę traktowali jak definitywny „red flag”, bardzo szybko zostalibyśmy sami na własnej zielonej wyspie. To wymaga dojrzałości emocjonalnej, żeby pomyśleć: w pracy rywalizujemy, ale prywatnie łączą nas uczucia i bliskość. Czy taka relacja przetrwałaby w rzeczywistości? Nie wiem, trudno mi to jednoznacznie ocenić. Ale samo uświadomienie sobie, że można być blisko mimo różnic, bywa bardzo uwalniające. A gdybyś miała rozpatrzyć osobowości tych dwóch bohaterów, to co byś o nich powiedziała? J.G.: Mam poczucie, że te postaci są zbudowane właśnie na zasadzie kontrastu. Z jednej strony mamy bohatera bardziej systematycznego, potrzebującego porządku i przewidywalności, z drugiej tego, który jest bardziej spontaniczny, chaotyczny, próbujący kompensować własne deficyty wyniesione z dzieciństwa, relacji rodzinnych i trudnych doświadczeń. To trochę układ „nerd i luzak”. I pytanie brzmi: czy takie osoby mogą się ze sobą dogadać? Jak widać, mogą. Mamy przecież powiedzenie, że „przeciwieństwa się przyciągają”. Oczywiście relacje oparte na podobieństwie też mają szansę działać, bo wspólne wartości są bardzo ważne, ale tutaj ciekawie wybrzmiało właśnie to, że bohaterowie potrafili dostrzec, zaakceptować i jakoś pomieścić swoje różnice. To trochę przypomina o tym, że w relacji nie musimy zgadzać się ze sobą w stu procentach. Wchodząc w związek, bierzemy drugiego człowieka z całym jego bagażem doświadczeń. To nie znaczy, że mamy godzić się na wszystko, ale że budowanie wspólnego świata często wymaga kompromisu, granic i zrozumienia, skąd ten drugi człowiek przychodzi. Miałaś podczas seansu myśli, że któryś z nich jest toksykiem? Czytałam w social mediach komentrze widzów, którzy przypisywali tę łatkę Ilyi. J.G.: Najpierw zapytałabym: kto właściwie jest „toksykiem”? To słowo zrobiło zawrotną karierę, ale bardzo często używamy go zbyt lekkomyślnie. Nie wiem, czy można mówić tu o narcyzmie. Jeden z bohaterów na pewno był bardzo pewny siebie, świadomy swojego talentu i pozycji, ale istotne jest czy naprawdę chciał celowo krzywdzić drugą osobę, czy raczej sam nie radził sobie ze swoimi emocjami, lękami i potrzebą bliskości? Ja jestem bliższa tej drugiej hipotezie. To ważne rozróżnienie. Zachowanie narcystyczne nie jest tym samym co narcystyczne zaburzenie osobowości. Popkultura bardzo mocno to upraszcza, a w rzeczywistości takich diagnoz nie stawia się na podstawie kilku trudnych zachowań. Każdy z nas czasem zachowuje się toksycznie, każdy ma swoją historię, swój styl przywiązania, swoje mechanizmy radzenia sobie z trudnymi sytuacjami. Dlatego nie postrzegam tej relacji ani jako toksycznej, ani narcystycznej. To raczej historia o dwóch osobach, które dopiero uczą się, czym jest bliskość oparta nie tylko na pożądaniu, ale też na uczuciu. I robią to w bardzo niesprzyjających okolicznościach: pod presją, w ukryciu, w środowisku, które ich relacji nie wspiera. Jeśli na jednej stronie kartki napiszemy „miłość”, to na drugiej bardzo często pojawi się „zranienie”. Zranić nas może najbardziej właśnie ten, kto jest dla nas ważny. Nie ktoś obcy, tylko ktoś, kogo kochamy. I mam wrażenie, że bohaterowie bardzo chcieli zainwestować w tę relację, ale równocześnie bali się konsekwencji i bólu. Trudno zapomnieć o intymności, której w tym serialu jest sporo, ale jest ona przede wszystkim performatywna. Bohaterowie nie nazywają bez końca swoich emocji, a jednak ich bliskość jest wręcz namacalna. Czy taka forma pokazywania miłości wydaje ci się dziś szczególnie atrakcyjna właśnie dlatego, że nie wszystko jest dopowiedziane? J.G.: Tak, myślę, że to jest bardzo pociągające. I myślę też, że to jest ciekawa przeciwwaga dla współczesnej tendencji do natychmiastowego etykietowania wszystkiego. Bardzo łatwo byłoby powiedzieć: „to jest toksyczne”, „to jest przemocowe”, „ten bohater jest narcyzem” i zamknąć temat. Tyle że rzeczywistość rzadko bywa tak prosta. Tutaj widzimy relację, która zaczyna się od niechęci, przechodzi przez pożądanie i fizyczność, a potem okazuje się, że rodzi się z tego rozmowa, bliskość i wzajemne rozumienie. I to pomimo różnic, a może właśnie dzięki nim, bardzo przypomina życie. Kiedy dwie osoby wchodzą w relację, muszą pożegnać oczekiwanie, że druga strona w pełni się do nich dopasuje. Relacja oznacza zgodę na to, że drugi człowiek jest autonomiczny, ma własną osobowość, temperament, historię, potrzeby i przekonania. One nie zawsze będą spójne z naszymi. I to nie jest wada relacji, tylko jej istota. Myślę, że właśnie dlatego ta historia tak działa. Bo pokazuje, że można być razem mimo różnic. A jednocześnie przypomina o czymś bardzo uniwersalnym: ci bohaterowie mają sławę, pieniądze, status, społeczne uznanie, a mimo to najbardziej pragną bliskości i miłości. I to jest doświadczenie, które naprawdę może poruszyć każdego. A co z męskością? W „Gorącej rywalizacji” jest ona pokazana w środowisku bardzo heteronormatywnym i zamkniętym, a jednak równolegle widzimy, że siła i troska mogą tak współistnieć. Czy osadzenie tej historii właśnie w takim świecie jest kluczowe dla zrozumienia emocji bohaterów? J.G.: Ten kontekst bardzo pomaga pewne rzeczy zobaczyć wyraźniej. Nie tyle tworzy sens tej historii, ile raczej wydobywa go na powierzchnię. Sprawia, że emocje bohaterów stają się bardziej widoczne. Z jednej strony mamy sport kojarzony z twardością, agresją i heteronormą, z drugiej relację nieheteronormatywną, opartą na uczuciu. Masz wrażenie, że współczesny widz na nowo negocjuje dziś to, jak powinna wyglądać zdrowa męskość na ekranie? Czy to także może tłumaczyć fenomen tego serialu? J.G.: Być może ten serial po prostu wywraca stolik. Pokazuje coś, co w kontraście do utartych stereotypów wydaje się świeże, a momentami wręcz rewolucyjne. Popkultura nie zawsze uczy nas krytycznego myślenia, ale czasem pokazuje nowe wycinki rzeczywistości. I właśnie to może być jej siłą. Oczywiście ten serial też pewne rzeczy wyostrza, żebyśmy na pewno je zauważyli. Ale jego duża wartość polega dla mnie na czymś jeszcze: pokazuje osobom heteronormatywnym, jak trudna potrafi być droga osób LGBT+, nawet jeśli teoretycznie zdajemy sobie z tego sprawę. Co innego wiedzieć, a co innego naprawdę to poczuć, choćby przez opowieść. Jest tam bardzo poruszająca scena z matką jednego z bohaterów, która płacze, bo obwinia się, że może mogła zrobić coś inaczej, by jej syn mógł powiedzieć jej o swojej orientacji wcześniej. I myślę, że to może być bardzo ważny moment nie tylko dla osób LGBT+, ale też dla ich rodziców. Takie obrazy bywają lustrem, które pomaga coś zrozumieć, oswoić, nazwać. Chociaż zdania wśród osób LGBT+ także są podzielone – serial zbiera bardzo różne recenzje. Ja wystawiłabym mu tę pozytywną. Jednak większość fandomu tego serialu stanowią kobiety. Czy to, że tak wiele z nich pokochało tę historię, mówi coś o kobiecym pożądaniu, o tym, jak kobiety postrzegają bliskość i czego dziś pragną? J.G.: Być może tak. Może to jest jakaś refleksja o tym, czego kobiety potrzebują w relacjach i co zobaczyły na ekranie. Myślę o wrażliwości, otwartości i gotowości partnera do emocjonalnej obecności. Oczywiście nie da się całego tego zjawiska wyjaśnić tylko jednym serialem. Znaczenie ma też atrakcyjność bohaterów, ich chemia, cały romantyczny klimat tej historii. Ale mam poczucie, że kobiety zobaczyły tu właśnie tę bliskość i autentyczność. I nie wiązałabym tego z jakimiś „naturalnymi” różnicami płci, raczej z socjalizacją. Kobiety częściej mają społeczne przyzwolenie na mówienie o emocjach i nazywanie własnych potrzeb. Być może dlatego łatwiej rozpoznają w takiej historii coś, czego same szukają. Gdybyśmy potraktowały ten serial nie tylko jako rozrywkę, ale też jako opowieść o współczesnych potrzebach emocjonalnych i problemach społecznych, to jakie aspekty warto przemyśleć po jego seansie? J.G.: Trudno oddzielić serial od rozrywki, ale rozrywka przecież też może mieć wartość edukacyjną, normalizującą albo odczarowującą różne społeczne lęki. Dla rodzica taka historia może być ważnym sygnałem: to, że dziecko nie powiedziało mi od razu o swojej orientacji, nie musi oznaczać, że zawiodłam czy zawiodłem. Być może po prostu potrzebowało czasu, żeby samo poukładać sobie pewne rzeczy. Dla osoby, która dopiero próbuje zrozumieć siebie, może to być z kolei komunikat: nie tylko ja się z tym zmagam, nie tylko ja nie wiem od razu. Dla sportowców ta historia może być lustrem pokazującym realia środowiska, które niesie ze sobą pewne oczekiwania, stawia na świeczniku, często oceniając bardzo krytycznie. A dla kobiet, które stanowią największą grupę odbiorczą, może być przypomnieniem, że bliskość nie oznacza identyczności. Że można być razem mimo różnic. Że relacja czasem wymaga nie tylko oczekiwania zmiany od drugiej strony, ale też własnej pracy nad akceptacją i tolerancją. Jeśli tak wiele osób pokochało ten serial, to być może dlatego, że każdy znalazł w nim coś swojego. I to chyba najlepiej świadczy o jego sile.
Romantyczny dramat z gwiazdorską obsadą zachwyca polskich widzów. „Nie pamiętam bym kiedykolwiek oglądała piękniejszy film o miłości”
Film „Four Letters of Love” właśnie trafił na polską platformę streamingową i porwał widzów. Zachwyca zdjęciami, muzyką i historią, która sprawi, że niewielu romantykom uda się nie wpaść w jego sidła.
Kiedy „Four Letters of Love” (pol. „Dotknięci miłością”) wchodził 18 lipca 2025 roku do kin w Wielkiej Brytanii od razu stał się tematem rozmów nie tylko wśród miłośników ekranizacji. Polly Steele wyreżyserowała historię napisaną na nowo przez autora pierwowzoru, Nialla Williamsa. Równolegle prowadzone losy Nicholasa Coughlana i Isabel Gore rozgrywają się między Dublinem lat 70. a zachodnim wybrzeżem Irlandii, wśród wysp, skał i nieustannie obecnego oceanu. Film trwa 1 godzinę i 49 minut. I to wystarczy, aby całkowicie przepaść w tę historię. Dwie rodziny, jeden ocean i dorastanie, które boli. O czym jest nowy film „Four Letters of Love”? Narracja splata losy dwóch domów: Coughlanów i Gore’ów. Nicholas dorasta z doświadczeniem porzucenia, gdy jego ojciec William (Pierce Brosnan) odchodzi, zostawiając rodzinę z konsekwencjami tej decyzji. Isabel startuje z zupełnie innego miejsca: ma obok siebie matkę Margaret (Helena Bonham Carter), ojca Muirisa (Gabriel Byrne) i brata Seana (Dónal Finn), czyli miękką, ale mocną siatkę bezpieczeństwa, która w kinie bywa równie ważna jak wielkie zwroty akcji. To, co dzieje się później, ma rytm przypływu i odpływu. Nicholas wraca w myślach do swojej dublińskiej młodości, a film korzysta z flashbacków i melancholijnego voice-overu. William, dotąd urzędnik o zapiętym pod szyję życiu, podejmuje decyzję o wyjeździe na zachód Irlandii, by zostać malarzem. W tym samym czasie Isabel trafia do katolickiej szkoły z internatem pilnowanej przez zakonnice i próbuje oddychać pełną piersią w warunkach, które nie są dla wolnych duchów. View oEmbed on the source website Irlandzkość w wersji total look: gaelicki, piszczałki i krajobraz, który gra pierwsze skrzypce Część recenzentów widzi w filmie coś, czego nie da się podrobić jak sezonowego trendu: gęstą, wyraziście irlandzką atmosferę. Kamera wraca do zachodnich wysp i wybrzeża, a krajobraz zyskuje rangę bohatera, jak w kinie, które kocha miejsce akcji równie mocno jak swoich protagonistów. W kadrach pojawiają się też elementy codzienności, które budują lokalny puls: gaelicki język, muzyka piszczałek, domowe sceny na tle skał i traw, ocean jako stała obecność, raz kojąca, raz surowa. Ten ton współgra z konstrukcją opowieści: zamiast efekciarskich fajerwerków film ma być przede wszystkim studium relacji. Długie rozmowy, drobne gesty, napięcia między rodzicami i dziećmi, między rodzeństwem, między tym, co wypowiedziane, a tym, co przemilczane, tworzą emocjonalną mapę dorastania. Isabel nie jest tu jedynie „dziewczyną z wątku miłosnego” - jej historia biegnie równolegle, a doświadczenie opresyjnej szkoły z internatem staje się ważną osią jej dojrzewania. Szczerze, ale czy wystarczająco filmowo? Druga linia odbioru jest bardziej wymagająca wobec formy. Film bywa oceniany jako serdeczny i szczery, ale jednocześnie zbyt „zaprojektowany literacko”: jakby mechanizmy powieściowe zostały wmontowane w kino bez pełnego przełożenia na język obrazu. Pojawiają się też uwagi o tym, że zachód Irlandii pokazano momentami w sposób zbyt przewidywalny, z szerokimi, widokowymi ujęciami wybrzeża, które łatwo pomylić z pocztówką. W tym sporze swoje dokłada muzyka: orkiestrowe brzmienia wzmacniają melodramatyczny przepływ scen, przez co całość może sprawiać wrażenie bardziej telewizyjnego niż kinowego doświadczenia. Są też obecne elementy realizmu magicznego, lecz nie dominują stylistycznie - pozostają raczej funkcjonalne wobec fabuły niż tajemnicze czy wizualnie ryzykowne. Gwiazdorska obsada podbija stawkę. Gdzie obejrzeć „Four Letters of Love”? Niezależnie od tego, po której stronie dyskusji się stoi, powtarza się jeden wniosek: aktorstwo wyraźnie podnosi stawkę. Pierce Brosnan jako William i Fionn O’Shea jako Nicholas tworzą duet ojca i syna naznaczony decyzjami, których nie da się odkręcić jak nietrafionego zakupu. Ann Skelly prowadzi Isabel z energią i uporem, a Gabriel Byrne wnosi do rodzinnych scen spokój i zmęczenie, które rzadko bywają tak przekonujące. Najmocniej wybrzmiewa jednak Helena Bonham Carter jako Margaret: postać jednocześnie błyskotliwa, niejednoznaczna i moralnie trudna do zaszufladkowania. W filmie, który opowiada o miłości i przeznaczeniu, to właśnie ona przypomina, że życie rodzinne częściej układa się z półcieni niż z deklaracji. A wtedy „Four Letters of Love” działa najlepiej: gdy zamiast obiecywać wielką, schludną odpowiedź, zostawia widza z emocją, która jeszcze chwilę szumi jak ocean po napisach końcowych. Film „Four Letters of Love” w Polsce dostępny jest na platformie HBO Max. Widzowie od razu go pokochali - tytuł wskoczył nie tylko do TOP 10, ale zajął zaszczytne 3 miejsce w najczęściej oglądanych. Ocena na Filmweb 5,9 może zmylić - jednak większość komentarzy jakie zostawiają widzowie jest pozytywna. „Mądry, pouczający i romantyczny film...”, „Film, gdzie poezja, plastyka i duchowość spotkały się i… zagrało. I ta obsada… Wrócę”, „Subtelna liryczna i nastrojowa opowieść o uczuciu dwojga ludzi, osadzona w surowym wyspiarskim klimacie. Magiczny sentymentalny klimat. Bardzo dobre kino”. Jak jest naprawdę? Oceńcie sami.
Jeden z najbardziej kontrowersyjnych filmów 2026 roku zaledwie po 45 dniach trafił do streamingu. Gdzie obejrzeć „Wichrowe wzgórza”?
„Wichrowe wzgórza” jeszcze niedawno wywoływały gorące dyskusje po seansach kinowych, a teraz przenoszą emocje do domów. Nowa adaptacja klasyki Emily Brontë w reżyserii Emerald Fennell trafiła właśnie do serwisów online.
Nowa ekranizacja powieści Emily Brontë od początku budziła skrajne emocje – od zachwytów nad hipnotyzującą estetyką po zarzuty o zbyt odważne odejście od literackiego oryginału. Teraz, zaledwie 45 dni po premierze kinowej, „Wichrowe wzgórza” wchodzą do streamingu i znów przyciągają uwagę. Sprawdzamy, gdzie można obejrzeć ten głośny tytuł, ile kosztuje seans i kiedy produkcja może trafić do abonamentu. Dlaczego ten film tak dzieli widzów i widzki? Od początku było jasne, że „Wichrowe wzgórza” nie będą adaptacją, obok której da się przejść obojętnie. Emerald Fennell sięgnęła po klasykę Emily Brontë z rozmachem, ale też z wyraźnie autorskim podejściem. Dla jednych to atut – dla innych powód największego rozczarowania. Zwolennicy filmu podkreślają przede wszystkim hipnotyzującą warstwę wizualną, intensywną atmosferę i chemię między bohaterami. To kino emocji, spojrzeń i niedopowiedzeń, oparte bardziej na napięciu niż dosłowności. Przeciwnicy zarzucają jednak tej wersji spłycenie psychologii postaci oraz odejście od tego, co w powieści Brontë było najbardziej przejmujące – społecznych nierówności, brutalności klasowych podziałów i wielowymiarowości relacji. O czym opowiadają „Wichrowe wzgórza”? W centrum historii pozostaje namiętna, destrukcyjna relacja Catherine Earnshaw i Heathcliffa. Heathcliff trafia do domu Earnshawów jako dziecko i od początku tworzy z Cathy niezwykle silną więź, która z czasem przeradza się w uczucie równie magnetyczne, co wyniszczające. Kiedy los rozdziela bohaterów, opowieść skręca w stronę mroku, obsesji i zemsty. Heathcliff wraca odmieniony, a jego gniew staje się siłą napędową całej historii. To właśnie ten emocjonalny ciężar i radykalna intensywność sprawiają, że nowa ekranizacja dla jednych jest fascynującą reinterpretacją klasyki, a dla innych – zbyt odważnym zerwaniem z literackim pierwowzorem. View oEmbed on the source website Film okazał się sukcesem komercyjnym Niezależnie od podzielonych opinii jedno jest pewne: „Wichrowe wzgórza” przyciągnęły publiczność do kin. Film zarobił 236,3 mln dolarów przy budżecie wynoszącym 80 mln dolarów, co oznacza, że stał się wyraźnym sukcesem komercyjnym. Wejście do cyfrowej dystrybucji może jeszcze bardziej zwiększyć jego wynik i tylko umocnić pozycję jednego z najgłośniejszych tytułów pierwszej połowy 2026 roku. „Wichrowe wzgórza” już online. Gdzie obejrzeć film? „Wichrowe wzgórza” zadebiutowały w kinach 14 lutego 2026 roku, a do streamingu trafiły dokładnie 45 dni później, zgodnie z modelem dystrybucji Warner Bros. Produkcja jest już dostępna w wybranych sklepach VOD, gdzie można ją obejrzeć w modelu zakupu lub wypożyczenia. Na ten moment film można znaleźć na kilku platformach: Prime Video – zakup za 64,99 zł CANAL+ VOD – wypożyczenie za 49,99 zł Rakuten – wypożyczenie za 49,99 zł lub zakup za 69,99 zł Player.pl – wypożyczenie za 49,99 zł Ponieważ film dystrybuuje Warner Bros. Pictures, można zakładać, że w kolejnych miesiącach zasili on katalog HBO Max. To naturalna ścieżka dla tytułów studia, ale na razie nie podano konkretnej daty premiery w abonamencie.
Odkąd zobaczyłam w kinie zwiastun tego filmu pragnęłam go zobaczyć. Nie zawiodłam się
Film z Colinem Farrellem i Margot Robbie, to kino, które otwiera serca i wspomnienia. Po premierze kinowej wreszcie można go obejrzeć online. To powolna, wzruszająca i surrealistyczna podróż w głąb emocji i relacji, idealna dla fanów comfort movie do których chce się wracać.
Film „Wielka, odważna, piękna podróż” który w 2025 roku debiutował w kinach opowiada historię Davida, mężczyzny w średnim wieku, który wyrusza na wesele przyjaciół. Problemy z samochodem zmuszają go do skorzystania z usług agencji wynajmu aut. Na miejscu spotyka Sarah - rozmowy są krótkie, niepozorne, ale między bohaterami pojawia się iskra. W wyniku niezwykłego splotu okoliczności decydują się wyruszyć w podróż, która zabierze ich do miejsc i momentów z przeszłości. To nie tylko powrót do wspomnień, ale też szansa, by zrozumieć swoje życie, przepracować emocjonalny bagaż i odnaleźć nadzieję. Film łączy elementy romansu, dramatu i fantastyki - bohaterowie wchodzą przez magiczne drzwi do własnych przeżyć, co pozwala im lepiej zrozumieć siebie i siebie nawzajem. Obsada „Wielka, odważna, piękna podróż” - Colin Farrell i Margot Robbie w roli mistrzów emocji Colin Farrell, znany z wielu kulowych ról w tym z „Duchów Inisherin” i serialu „Sugar”, wciela się w Davida z naturalną melancholią i subtelnym urokiem. To aktor, który potrafi przekazać tłumione uczucia jednym spojrzeniem, a reżyser filmu - Kogonada wykorzystuje to do maksimum, zatrzymując go niemal cały czas na ekranie. Margot Robbie („Wichrowe wzgórza”) jako Sarah w pierwszych scenach może wydawać się nieco sztuczna, ale szybko wyrównuje poziom z Farrell’em, pokazując zarówno charyzmę, jak i emocjonalną głębię swojej postaci. Na drugim planie pojawiają się Phoebe Waller-Bridge i Hamish Linklater, wnosząc dodatkowe niuanse i momenty humoru. Nie można też nie wspomnieć o muzyce Joe Hisaishiego i fenomenalnej pracy kamery Benjamina Loeba - każdy kadr to małe dzieło sztuki, a ścieżka dźwiękowa idealnie podkreśla atmosferę filmu. View oEmbed on the source website Dla kogo jest ten film? „Wielka, odważna, piękna podróż” to kino powolnej zadumy, skierowane do widzów, którzy lubią emocje wnikające głęboko. To produkcja dla osób, które wiedzą, czym jest strata, żal, pierwsze miłości i niezrealizowane marzenia. To także film dla tych, którzy lubią kino dialogu, subtelne gesty, niuanse relacji i refleksję nad własnym życiem. Nie spodoba się tym, którzy oczekują dynamicznej akcji czy prostych rozwiązań. To seans dla ludzi gotowych zatrzymać się na chwilę, popłakać, uśmiechnąć się, a przede wszystkim poczuć ciepło i odwagę bohaterów. Surrealizm, humor i magiczne drzwi Kogonada łączy w filmie teatralność, surrealistyczne obrazy i lekki humor. Nie brakuje komediowych momentów, które przychodzą niespodziewanie, a aktorzy nawet przez krótkie sceny potrafią zrobić ogromne wrażenie. Drzwi prowadzące bohaterów do ich przeszłości to metafora emocjonalnej podróży - każdy krok odkrywa rany, radości i lekcje życia. Widzowie obserwują rozwijającą się relację, wzajemne wsparcie i coraz większą odwagę, by opowiedzieć swoje historie i wziąć odpowiedzialność za własne życie. Gdzie obejrzeć „Wielką, odważną, piękną podróż”? Po premierze kinowej, która zachwyciła widzów swoim surrealistycznym klimatem i emocjonalną głębią, film w końcu trafia na HBO Max. To idealna propozycja na wieczór w domu - z kocem, ciepłą herbatą i gotowością na wzruszenia. Dla tych, którzy nie zdążyli do kin, to szansa, by w pełni zanurzyć się w świat bohaterów i ich niezwykłej podróży.
Po latach nieobecności na Netflix wraca romantyczny klasyk z Ashtonem Kutcherem. Idealnie lekki na wieczór po ciężkim dniu
Powraca historia pierwszej miłości, która nie zawsze jest tak prosta, jak się wydaje. Ten romantyczny klasyk z początku lat 2000. z Ashtonem Kutcherem to idealna propozycja na wieczór - lekki, emocjonalny i pełen nostalgii.
Romantyczne filmy z przełomu lat 90. i 2000. miały w sobie coś, czego dziś trochę brakuje współczesnym produkcjom. Może to kwestia charakterystycznego lektora, lekko wypłowiałych kolorów i miękkiego światła, które otulało każdą scenę. A może chodzi o styl - za duże T-shirty, cienkie ramiączka, bluzki noszone na inne bluzki i obowiązkowy błyszczyk na ustach, który łapał światło w najbardziej emocjonalnych momentach. Te historie były prostsze, ale jednocześnie bardziej szczere - nie bały się niedoskonałości, niezręczności i tej pierwszej, trochę chaotycznej miłości. I może właśnie dlatego dziś ogląda się je z taką czułością. Dobrze, że Netflix znów sięga po takie perełki, bo to kino, które nie tylko opowiada historie, ale też przywołuje emocje, o których trochę zapomnieliśmy. „Tam gdzie ty” - kultowy romans z lat 2000 trafi na Netflix Na Netflixie już 3 kwietnia pojawi się „Tam gdzie ty” („Down to You”) z 2000 roku - tytuł z gatunku romans, komedia, dramat. Historia rozgrywa się na tle życia nowojorskiego college’u, w rytmie miasta, które potrafi być jednocześnie obietnicą i testem. Film trwa ok. 90 minut i wraca do oferty jako propozycja na wieczór, gdy potrzeba lekkiej formy, ale z emocjami, które zostają na dłużej. Bohaterami filmu są Al i Imogen, studenci, których znajomość startuje jak młodzieńczy romans, by szybko wejść w rejestry poważniejszego związku. W tej opowieści jest fascynacja, jest zazdrość, są błędy i są rozstania - momenty, w których trudno równocześnie trzymać się wolności i budować zaangażowanie. „Tam gdzie ty” prowadzi widza przez emocje i decyzje, które w wieku studenckim potrafią zmienić cały plan na przyszłość. View oEmbed on the source website Obsada to kapsuła czasu: znane twarze i konkretne role W roli Ala Connelly’ego występuje Freddie Prinze Jr., a Imogen gra Julia Stiles. Ważną postacią jest też Cyrus, w którą wciela się Selma Blair. W filmie pojawiają się również: Shawn Hatosy jako Hicks, Zak Orth jako Monk oraz Rosario Dawson jako Lana - współlokatorka i przyjaciółka Imogen. Wśród nazwisk, które od razu przyciągają uwagę, jest także mistrz amerykańskich komedii romantycznych z tamtych czasów Ashton Kutcher jako Jim Morisson, przyjaciel Ala. To zestaw ról i ekranowych energii, który układa się w wyrazisty portret studenckiego świata. Za kamerą Kris Isacsson, a całość zostaje w rejestrze emocji Za reżyserię odpowiada Kris Isacsson. Film stawia na relacje i dialogi, a oś wydarzeń tworzy codzienność młodych ludzi w Nowym Jorku - z bliskością, która potrafi zaskoczyć intensywnością, i z dystansem, który czasem pojawia się bez zapowiedzi. „Tam gdzie ty” wraca na Netflixa jako tytuł, po który łatwo sięgnąć spontanicznie: jest w nim tempo, jest klimat przełomu lat 90. i 2000, i jest historia dwójki bohaterów, których uczucia nie mieszczą się w prostych definicjach. Gdzie i kiedy oglądać „Tam gdzie ty” na Netflixie „Tam gdzie ty” trafi na Netflix już 3 kwietnia. Dla wielu widzów to będzie powrót do filmu z 2000 roku, a dla innych - okazja, by po raz pierwszy zobaczyć „Down to You” i sprawdzić, jak na tle Nowego Jorku i studenckiej codzienności wypada opowieść o Alu i Imogen. Jeśli na liście do obejrzenia brakuje wam romansu, który łączy lekkość z dramatem, ten tytuł idealnie spełnia wszystkie te kryteria.
Ten film udowadnia, że miłość można zmierzyć… paznokciem. To najdziwniejsza perełka o uczuciach, jaką obejrzysz tej wiosny
Wyobraź sobie świat, w którym istnieje test naukowy potwierdzający, czy dwoje ludzi naprawdę do siebie pasuje wystarczy… paznokieć. Brzmi absurdalnie? W tym właśnie tkwi siła niezwykłego filmu nakręconego przez reżysera porównywanego do Yorgosa Lanthimosa.
Tej wiosny paznokcie przestają być tylko dodatkiem - stają się manifestem stylu i podejścia do pielęgnacji. Trendy lansowane przez nasz redakcyjny dział ELLE Beauty nie pozostawiają wątpliwości: odchodzimy od ciężkich hybryd i przerysowanych zdobień na rzecz naturalności, połysku i zdrowej płytki. Na topie są dziś „lipgloss nails”, „jelly nails” i mleczne, półtransparentne odcienie, które dają efekt „twoje naturalne paznokcie, tylko lepsze”. Liczy się subtelny blask, delikatny kolor i wrażenie świeżości - jak po wyjściu z dobrego salonu, tylko bez wysiłku. Coraz częściej wybieramy też krótkie, naturalne kształty i minimalistyczne zdobienia - tak jak Agnieszka Woźniak-Starak: cienkie linie, mikrodetale, pojedyncze akcenty inspirowane naturą. W tym sezonie wszystko kręci się wokół jednego - żeby było lekko, czysto i autentycznie. I choć zwykle myślimy o paznokciach w kontekście urody, jeden z najciekawszych filmów ostatnich miesięcy pokazuje, że mogą znaczyć znacznie więcej. Bo co, jeśli to właśnie one byłyby w stanie powiedzieć prawdę o miłości? O czym jest film „Fingernails”? Akcja filmu „Fingernails” rozgrywa się w rzeczywistości, w której naukowcy opracowali test pozwalający jednoznacznie określić, czy dwoje ludzi naprawdę się kocha. Wystarczy próbka - dosłownie fragment paznokcia - by uzyskać odpowiedź, która dla wielu par staje się ostatecznym potwierdzeniem (lub bolesnym zaprzeczeniem) ich relacji. Główna bohaterka pracuje w instytucie badającym miłość. Choć sama jest w związku „potwierdzonym naukowo”, z czasem zaczyna wątpić w sens tej metody. Zwłaszcza gdy na jej drodze pojawia się ktoś, kto burzy jej uporządkowany świat i każe zadać najprostsze, a jednocześnie najtrudniejsze pytanie: czy miłość naprawdę da się zmierzyć? To historia o emocjach, które wymykają się schematom, o relacjach, które nie zawsze mieszczą się w definicjach - i o tym, że nawet najbardziej zaawansowana technologia nie jest w stanie zastąpić tego, co czujemy. View oEmbed on the source website Obsada i twórcy W roli głównej występuje zdobywczyni tegorocznego Oscara za pierwszoplanową rolę żeńską w filmie „Hamnet” - Jessie Buckley („Córka”, „Women Talking”, „Ostatni posterunek”), która po raz kolejny udowadnia, że jest jedną z najbardziej intrygujących aktorek swojego pokolenia. Na ekranie partnerują jej Riz Ahmed („Sound of Metal”, „Wolny strzelec”) oraz Jeremy Allen White („The Bear”, „Shameless - Niepokorni”), którego widzowie pokochali za intensywne, emocjonalne role. Za kamerą stanął Christos Nikou - grecki reżyser, którego styl porównywany jest do kina spod znaku Yorgosa Lanthimosa („Faworyta”, „Lobster”). I rzeczywiście, w „Fingernails” czuć podobną chłodną estetykę i zamiłowanie do nieoczywistych historii. Gdzie obejrzeć „Fingernails”? Film „Fingernails” jest dostępny na platformie Apple TV+ oraz na Amazon Prime Video, gdzie szybko zyskał status jednej z bardziej intrygujących nowości. To kameralny, nieoczywisty miks romansu i science fiction z nutą psychologicznego dramatu, który bardziej niż na akcji skupia się na emocjach i pytaniach o naturę miłości. Nie jest to jednak film dla każdego - i właśnie dlatego wzbudza tak duże emocje. Widzowie podkreślają jego oryginalność i nietypowe podejście do tematu miłości. Dla jednych to poruszająca, intymna opowieść o relacjach, dla innych - chłodna, niemal eksperymentalna wizja przyszłości. W wielu opiniach powtarza się jednak jedno: to film, który zostaje w głowie na długo i prowokuje do rozmów. A takich produkcji w streamingu wciąż jest za mało.