Tych seriali Polacy szukali w 2025 roku najczęściej. W top 10 rankingu znalazło się aż pięć rodzimych produkcji
Google ujawnił, czego Polacy najczęściej szukali w 2025 roku. W zestawieniu najpopularniejszych pozycji zaskakuje aż pięć rodzimych tytułów, a na szczycie listy znalazła się wybitna wg krytyków produkcja. Co z kolejnymi miejscami?
Zgodnie z coroczną tradycją, Google przedstawiło listę haseł, które najczęściej pojawiały się w wyszukiwarce w ciągu ostatnich 12 miesięcy. W kategorii seriale roku 2025 dominują produkcje platformy Netflix, ale ogromnym zaskoczeniem okazała się obecność aż pięciu polskich tytułów w czołowej dziesiątce. Ranking został opracowany na podstawie danych z Google Trends 2025 i dotyczy wyłącznie wyszukiwań w Polsce. W tym artykule: „Heweliusz” na szczycie listy najczęściej wyszukiwanych seriali w Polsce w 2025 roku Polskie seriale górą. Aż pięć tytułów w czołówce Międzynarodowe hity: „Squid Game”, „Wednesday” czy „The Last of Us” „Heweliusz” na szczycie listy najczęściej wyszukiwanych seriali w Polsce w 2025 roku Na szczycie rankingu najpopularniejszych seriali 2025 roku znalazł się „Heweliusz”, produkcja Netfliksa w reżyserii Jana Holoubka. Fabuła opowiada o dramatycznym zatonięciu polskiego promu na Morzu Bałtyckim w 1993 roku. Premiera odbyła się w listopadzie i od razu wywołała wielkie emocje. W obsadzie znaleźli się m.in. Borys Szyc jako kapitan Andrzej Ułasiewicz, Magdalena Różczka jako jego żona, Michał Żurawski i Konrad Eleryk. Produkcja poruszyła widzów i szybko zdobyła miano najczęściej wyszukiwanego tytułu roku. Polskie seriale górą. Aż pięć tytułów w czołówce Zaskakujące jest, że w pierwszej dziesiątce pojawia się aż pięć polskich seriali. Oprócz „Heweliusza”, na podium uplasowało się też „Wzgórze psów” – adaptacja powieści Jakuba Żulczyka, wyreżyserowana przez Jacka Borcucha i Piotra Domalewskiego. Widzowie poznają historię pisarza Mikołaja Głowackiego (Mateusz Kościukiewicz), który powraca do rodzinnego Zyborka na Dolnym Śląsku. Na czwartej pozycji znalazła się produkcja „1670”, ukazująca w humorystyczny sposób losy polskiej szlachty, z Bartłomiejem Topą i Katarzyną Herman w rolach głównych. Na piąte miejsce trafiło „Dojrzewanie” – poruszająca opowieść o 13-letnim Jamie’m Millerze oskarżonym o morderstwo koleżanki z klasy. Ranking zamykają „Czarne stokrotki”, serial kryminalny z elementami sci-fi. Na siódmym miejscu wśród najczęściej wyszukiwanych seriali 2025 roku widnieje „Tylko jedno spojrzenie” – polska adaptacja powieści Harlana Cobena. Główna bohaterka, Greta (Maria Dębska), po traumatycznych przeżyciach z przeszłości odkrywa zdjęcie męża z nieznajomymi osobami, co uruchamia ciąg niebezpiecznych wydarzeń. Thriller w reżyserii Marka Lechkiego i Moniki Filipowicz przyciągnął uwagę intrygującą fabułą i atmosferą tajemnicy. Międzynarodowe hity: „Squid Game”, „Wednesday” czy „The Last of Us” Drugie miejsce w rankingu zajęła południowokoreańska produkcja „Squid Game” i jej trzeci, finałowy sezon. Tytuł niezmiennie przyciąga widzów kontrowersyjną tematyką brutalnych gier. Na ósmej pozycji uplasował się „The Last of Us”, powracający na HBO Max w kwietniu 2025 roku. Dramat w klimacie „postapo” kontynuuje historię Ellie i Joela w świecie opanowanym przez epidemię. Dziewiątą pozycję zajmuje „Wednesday”, której drugi sezon został entuzjastycznie przyjęty przez widzów. Produkcja osiągnęła imponujące wyniki oglądalności w pierwszych dniach od premiery. Z kolei tytuł „Ginny i Georgia” widzimy na 6. miejscu zestawienia. Jakie seriale będą królować w nadchodzących miesiącach? Już teraz wiadomo, że lista zapowiedzi na 2026 rok jest naprawdę imponująca: od „Bridgertonów”, przez 2. sezon „Klangoru”, aż po czwartą odsłonę produkcji „Lupin”. Amatorzy binge-watching'u mogą już więc zacierać ręce.
Wcale nie Gdynia czy Sopot. To polskie miasto zyskało miano „najbardziej bezstresowego w Europie”
Kraków triumfuje w europejskim rankingu. Brytyjski portal LateRooms uznał stolicę Małopolski za prawdziwą oazę spokoju. Co zadecydowało o zwycięstwie?
Coraz więcej osób poszukuje do podróżowania i życia miejsc, które wyróżniają się nie tylko pięknymi widokami, ale też prawdziwym spokojem ducha. Brytyjski portal LateRooms postanowił sprawdzić, które miasta Europy najlepiej odpowiadają na potrzeby podróżnych szukających relaksu i komfortu. Wyniki rankingu zaskoczyły – na szczycie listy znalazł się Kraków. Co sprawiło, że to właśnie polska metropolia pokonała Europejskie stolice i znane miejsca? W tym artykule: Ranking bezstresowych miast: Kraków wygrywa w Europie Co decyduje o bezstresowej podróży? Kryteria rankingu Inne miasta w rankingu: kto przegrał z Krakowem? Ranking bezstresowych miast: Kraków wygrywa w Europie Brytyjski portal LateRooms, specjalizujący się w rezerwacjach hotelowych, opublikował ranking najbardziej bezstresowych miast w Europie. W zestawieniu "Easy Breaks Index" na pierwszym miejscu znalazł się Kraków. W rywalizacji udział wzięło 50 europejskich miast, ale to właśnie stolica Małopolski została oceniona najwyżej. Według twórców rankingu, Kraków wyróżnia się wyjątkową atmosferą, dostępnością dla pieszych i przystępnymi cenami. Portal LateRooms podkreślił, że Kraków zapewnia doskonałe warunki do krótkich wypadów i wakacji bez stresu, przyciągając turystów wygodą i spokojem. Co decyduje o bezstresowej podróży? Kryteria rankingu Ranking "Easy Breaks Index" powstał w oparciu o kilka kluczowych kryteriów, które mają największy wpływ na komfort podróżowania. Oceniano między innymi: czas i koszt przelotu, czas i cena transferu z lotniska, dostępność pieszą centrum miasta, ceny hoteli, liczbę atrakcji turystycznych, atmosferę miasta. Celem rankingu było wskazanie miejsc, które umożliwiają maksimum relaksu i wrażeń przy minimalnym wysiłku organizacyjnym. Dla wielu podróżników bezstresowe wakacje oznaczają właśnie możliwość szybkiego dotarcia na miejsce, wygodnego poruszania się bez konieczności korzystania z transportu i przystępnych kosztów pobytu. Inne miasta w rankingu: kto przegrał z Krakowem? W rankingu uwzględniono również inne popularne europejskie miasta. Na drugim miejscu uplasowała się Kopenhaga, która zyskała uznanie za wygodne połączenia lotnicze i kompaktowy układ urbanistyczny. Trzecią pozycję zajęła Praga, wyróżniona za niskie ceny, łatwy dostęp do centrum i liczne atrakcje turystyczne. W pierwszej dziesiątce znalazły się również: Berlin, Wenecja, Palma de Mallorca, Barcelona, Florencja, Tallin, Malaga. Mimo że wiele z tych miast ma renomę atrakcyjnych turystycznie, to właśnie Kraków został uznany za najspokojniejsze i najbardziej komfortowe miejsce na bezstresowy city break. Planujecie taką wycieczkę?
Kino w stylu vintage: wybrałyśmy 5 najpiękniejszych filmów kostiumowych. Numer trzeci to absolutne arcydzieło
Kino kostiumowe zachwyca przepychem, monumentalną scenografią i niejednoznacznymi bohaterami z epoki. To gatunek, który pozwala zanurzyć się w historyczną przeszłość – pełną intryg, miłosnych zawirowań i rywalizacji. Oto zestawienie pięciu najpiękniejszych filmów kostiumowych w historii kinematografii.
Kino kostiumowe to jeden z najpiękniejszych i najbardziej fascynujących gatunków filmowych, który zabiera widza w podróż przez minione epoki, pełne przepychu, tajemnic i niezapomnianych historii. To nie tylko uczta dla oczu, ale również dla wyobraźni, za sprawą spektakularnych strojów, eleganckich przestrzeni, monumentalnych wydarzeń historycznych i namiętności, które przekraczają granice czasu. Od przedwojennego „Przeminęło z wiatrem” po nowatorską „Faworytę”. Oto pięć najlepszych produkcji kostiumowych, które ukształtowały ten gatunek i na zawsze zapisały się w historii kinematografii. 1. „Przeminęło z wiatrem”, reż. George Cukor, Sam Wood (1939) „Przeminęło z wiatrem” z 1939 roku to legendarna adaptacja powieści Margaret Mitchell, której akcja toczy się podczas amerykańskiej wojny secesyjnej. Film opowiada historię Scarlett O'Hary (Vivien Leigh), dziewczyny z południowego stanu Georgia, która stara się przetrwać burzliwe czasy i odnaleźć miłość w centrum zniszczonego świata. Dzięki kultowym kostiumom i scenografii, film przenosi widza do czasów, gdy elegancja spotykała brutalność wojny. Oprócz ogromnego sukcesu komercyjnego, „Przeminęło z wiatrem” zdobyło 10 Oscarów, w tym za najlepszy film i najlepszą aktorkę pierwszoplanową. To prawdziwa klasyka, której wpływ na kinematografię jest nieoceniony. 2. „Niebezpieczne związki”, reż. Stephen Frears (1988) „Niebezpieczne związki” to film oparty na powieści Pierre'a Choderlosa de Laclos, który ukazuje niebezpieczną grę miłosną i manipulacje w XVIII-wiecznej Francji. W głównych rolach występują Glenn Close, John Malkovich i Michelle Pfeiffer, którzy mistrzowsko oddają złożoność swoich postaci. W tym dziele kostiumy to prawdziwy majstersztyk, z wyrafinowanymi sukniami, koronkami i perukami, które idealnie wpisują się w klimat dekadenckiego, arystokratycznego społeczeństwa. Film zdobył trzy statuetki Oscara, a w tym za najlepszą adaptację scenariusza, scenografię oraz kostiumy. To dzieło, które intryguje zarówno opowieścią, jak i doskonałą oprawą audiowizualną. 3. „Wiek niewinności”, reż. Martin Scorsese (1993) W „Wieku niewinności” Martin Scorsese przenosi nas do Nowego Jorku lat 70. XIX wieku, gdzie arystokracja boryka się z wątpliwościami dotyczącymi honoru, miłości i obowiązku. Daniel Day-Lewis, Winona Ryder i Michelle Pfeiffer wcielają się w postacie z wyższych sfer, których losy rozgrywają się na tle skomplikowanych konwenansów społecznych. Kostiumy Edith Head to uczta dla oczu, delikatne koronki, eleganckie suknie i męskie garnitury pełne detali oddają atmosferę epoki. Film zdobył Oscara za najlepsze kostiumy oraz liczne nominacje, stając się jednym z najlepszych przykładów kina kostiumowego lat 90. To też nie lada gratka dla fanów reżysera, który słynnie z gangsterskich opowieści. 4. „Maria Antonina”, reż. Sofia Coppola (2006) Sofia Coppola w „Marii Antoninie” ukazuje życie tytułowej królowej Francji w nowatorski sposób, łącząc historyczne tło z nowoczesną estetyką. Kirsten Dunst wciela się w postać młodej Marii Antoniny, której życie toczy się między przepychem a dramatem. Kostiumy autorstwa Mileny Canonero, pełne pastelowych kolorów, koronek i jedwabnych tkanin, kontrastują z rockową ścieżką dźwiękową, tworząc przełomową mieszankę klasyki i współczesności. Film zdobył Oscara za najlepsze kostiumy, a jego świeże podejście do historycznej biografii czyni go jedną z najbardziej wyróżniających się produkcji tego gatunku. 5. „Faworyta”, reż. Yórgos Lánthimos (2018) „Faworyta” Yorgosa Lanthimosa to film, który przekracza granice tradycyjnego kina kostiumowego. Jego akcja rozgrywa się na angielskim dworze za czasów królowej Anny, której życie osobiste i polityczne staje się polem bitwy dwóch kobiet, Sarahy Churchill (Rachel Weisz) i Abigail Hill (Emma Stone). Reżyser wykorzystuje elementy humoru i absurdu, jednocześnie nie pozbawiając historii powagi, co sprawia, że film wyróżnia się wśród klasycznych dzieł kostiumowych. „Faworyta” zdobyła kilka nominacji do Oscara, w tym za najlepszą aktorkę drugoplanową dla Olivii Colman, i tym samym stała się jednym z najważniejszych filmów kostiumowych ostatnich lat.
Gdyby nie oni, te kultowe dzieła nie odniosłyby takiego sukcesu. Zestawienie 6 najpiękniejszych duetów filmowych wszech czasów
O statusie arcydzieła świadczy nie tylko wrażliwość reżysera, kreatywność scenarzysty czy umiejętności operatora. Niektóre z filmowych sukcesów, twórcy zawdzięczają przede wszystkim... doskonałym kreacjom aktorskim! Od legendarnego „Bonnie i Clyde" po kontrowersyjną „Tajemnicę Brokeback Mountain”, to zestawienie podsumowuje najpiękniejsze duety w historii kinematografii.
Te obrazy, z ich niezapomnianymi duetami, ukazują siłę i piękno relacji międzyludzkich, które, choć często pełne przeszkód, stają się fundamentem filmowych opowieści. Każdy z tych duetów pokazuje, jak różne mogą być formy miłości i przyjaźni, od przygód pełnych buntu po subtelne rozmowy o życiu i uczuciach. To zestawienie ukazuje sześć najpiękniejszych duetów ekranowych, które udowadniają prawdziwość frazeologizmu „co dwie głowy to nie jedna”. 1. „Bonnie i Clyde”, reż. Arthur Penn (1967) W „Bonnie i Clyde” Arthur Penn stworzył niezapomniany duet, który na zawsze zapisał się w historii kina. Warren Beatty i Faye Dunaway w rolach tytułowych bohaterów, Bonnie Parker i Clyde’a Barrowa, wykreowali postacie pełne sprzeczności, pioniersko łącząc romantyzm z brutalnością. Ich historia to opowieść o miłości i przestępczości, której nie da się zapomnieć. Ich dynamika jest elektryzująca, Bonnie i Clyde to para, która w swojej brawurze, pasji i młodzieńczej naiwności nie boi się łamać zasad, nawet jeśli oznacza to konfrontację z wymiarem sprawiedliwości. Ich historia miała ogromny wpływ na kinematografię, wprowadzając zupełnie nową jakość do kina sensacyjnego. 2. „Thelma i Louise”, reż. Ridley Scott (1991) „Thelma i Louise” to film, który nie tylko zrewolucjonizował sposób patrzenia na kobiece postacie w kinie, ale również stworzył jeden z najbardziej ikonicznych duetów filmowych w historii. Geena Davis i Susan Sarandon w rolach tytułowych bohaterek towarzyszą sobie w podróży, która zaczyna się jako niewinna, escapistyczna przygoda, a kończy w konfrontacji z brutalną rzeczywistością. Ich siostrzeńska przyjaźń, pełna zaufania, buntu i odwagi, inspiruje do dziś. To film o wolności, przekraczaniu granic i walce o własną tożsamość, który jest jednocześnie pełen humoru, emocji i refleksji na temat roli kobiet we współczesnym społeczeństwie. 3. „Leon zawodowiec”, reż. Luc Besson (1994) W „Leonie zawodowcu” Jean Reno i Natalie Portman stworzyli duet, który wciągnął widzów w pełen emocji, mroczny świat. Tytułowy Leon to zimny, profesjonalny zabójca, który w nieoczekiwanym zbiegu okoliczności zostaje opiekunem młodej, zagubionej dziewczynki, Mathildy (w tej roli debiutująca Portman). Ich relacja jest pełna sprzeczności i napięcia, z jednej strony ma charakter opiekuńczy, z drugiej zachowywany jest w niej niepokojący, chłodny dystans. „Leon zawodowiec” to film o nieoczywistych więzach, ochronie i relacjach międzyludzkich, gdzie miłość, choć inna niż ta w tradycyjnych opowieściach, jest głównym motorem napędowym bohaterów. 4. „Pulp Fiction”, reż. Quentin Tarantino (1994) W „Pulp Fiction” duet Johna Travolty i Samuela L. Jacksona stworzył jedną z najbardziej ikonicznych par w historii kina. Ich bohaterowie, Vincent Vega i Jules Winnfield, to płatni zabójcy, którzy między kolejnymi egzekucjami prowadzą błyskotliwe, acz pełne absurdu rozmowy o sensie życia, moralności i… jedzeniu. Chemia między nimi, połączona z genialnym scenariuszem Quentina Tarantino, nadaje filmowi niepowtarzalny rytm i humor, który kontrastuje z brutalnością świata przedstawionego. Jackson zachwyca ekspresją i charyzmą, z kolei Travolta, lekkością i nonszalancją, a razem tworzą duet, który stał się ikoną popkultury. To właśnie dzięki nim „Pulp Fiction” stało się kultowym manifestem kina lat 90. 5. „Przed wschodem słońca”, reż. Richard Linklater (1995) W „Przed wschodem słońca” Ethan Hawke i Julie Delpy w rolach Jessego i Céline tworzą jeden z najsubtelniejszych romantycznych duetów filmowych wszech czasów. Ich spotkanie w pociągu, które przeradza się we wspólny spacer po Wiedniu, to historia pełna emocji, filozoficznych rozmów o życiu, miłości i rozważań o przyszłości. „Przed wschodem słońca” to film, który udowadnia, że jedno spotkanie może zmienić nasze życie, ale także przypomina o niepewności i ulotności chwil. Ich wymiana zdań jest pełna młodzieńczej energii, marzeń i nadziei, ale także bezpośrednich, dojrzałych refleksji. Dzieło Linklatera to opowieść o prawdziwej więzi między dwojgiem ludzi, którzy mimo krótkiego czasu spędzonego razem, pozostają w sercu widza na zawsze. 6. „Tajemnica Brokeback Mountain”, reż. Ang Lee (2005) „Tajemnica Brokeback Mountain” to poruszająca opowieść o zakazanej miłości dwóch mężczyzn. Ennis (Heath Ledger) i Jack (Jake Gyllenhaal) przez lata ukrywają swoje uczucie pod przykrywką niewinnej przyjaźni, żyjąc w konserwatywnej społeczności. Film Anga Lee to historia pełna bólu, tęsknoty i żalu, ale także nadziei na miłość, która nigdy nie gaśnie. Ledger i Gyllenhaal stworzyli niezapomniane postacie, których uczucie, choć nieoczywiste, jest głębokie i autentyczne. Ich złożona relacja ukazana z niespotykaną dotychczas czułością przedarła się do mainstreamowego kina, torując drogę przyszłym reprezentacjom par jednopłciowych. Dzieło udowadnia, że zarówno społeczne jak i osobiste ograniczenia kształtują życie, ale przede wszystkim jak miłość potrafi przetrwać wszelkie przeciwności losu.
Melancholijny nastrój, oniryczne opowieści i gesty silniejsze od słów. TOP 5 najważniejszych filmów francuskich. Numer 2. to perełka Nouvelle Vague
To kino, w którym sen przenika się z rzeczywistością, a melancholia staje się formą miłości. Francuskie filmu udowadniają, że gest, spojrzenie czy cisza potrafią być równie wymowne co słowa. Oto zestawienie pięciu najważniejszych francuskich filmów, które uczyniły z emocji sztukę i zmieniły oblicze światowej kinematografii.
Te dzieła nie tylko inspirują największych współczesnych twórców, ale przede wszystkim ukształtowały obecną branżę filmową i nauczyły nas wrażliwości. Od przełomowych dzieł artystów Nowej Fali, po oniryczne opowieści o ponadczasowym przekazie. To zestawienie to przewodnik po najważniejszych francuskich dziełach, które na zawsze zapisały się w historii kinematografii. 1. „400 batów”, reż. François Truffaut (1959) „400 batów” to film, który zapoczątkował słynną, francuską Nową Falę oraz erę kina autorskiego. To także debiut reżyserski François Truffaut i prawdopodobnie najbardziej osobiste dzieło w jego karierze. To wnikliwa opowieść o Anoine Doinel'u, chłopcu dorastającym w Paryżu, który stopniowo oddala się od świata dorosłych. Zaniedbywany przez rodziców, źle traktowany w szkole i nierozumiany przez otoczenie, rozpoczyna okres buntu, który nie rodzi się z nienawiści, a z potrzeby wolności. Reżyser za sprawą postaci Antoine (będącej jego dziecięcym alterego) rewolucjonizuje postrzeganie dziecka w kinematografii. Ukazując jego pełnowymiarowy i złożony charakter, unika sentymentalizmu i upiększeń, za to opowiada z humanistyczną wrażliwością. W „400 batów” Truffaut umieścił wszystkie elementy Nowej Fali, a w tym nieprofesjonalnych aktorów, liczne improwizacje, zdjęcia w plenerach, a także subiektywny punkt widzenia. Twórca mistrzowsko połączył realizm obyczajowy z poetyckim nastrojem wolności, tworząc ponadczasową opowieść o trudnościach dojrzewania w świecie skrojonym pod dorosłych. 2. „Do utraty tchu”, reż. Jean-Luc Godard (1960) To arcydzieło, które ukształtowało współczesną kinematografię. Legenda francuskiej Nowej Fali, Jean-Luc Godard w „Do utraty tchu” opowiada historię, zafascynowanego gangsterskim kinem amerykańskim, Michela, który sam ucieka przed wymiarem sprawiedliwości. Jako azyl wybiera Paryż, gdzie ukrywa się w domu swojej dziewczyny Patricii. To film pełen błyskotliwych dialogów, będący oknem na świat francuskiej stolicy lat 60. Lecz to nie fabuła przyniosła mu status legendy, a sposób w jaki został opowiedziany. Godard przełomowo zerwał ze wszystkimi utartymi schematami kinowej narracji, wprowadzając takie rozwiązania jak spontaniczny montaż (tzw. jump cuts), świadome łamanie iluzji filmowej (in. czwartej ściany) czy kręcenie z ręki, które nadało całości surowy, dokumentalny styl. Główny bohater, w którego wcielił się Belmondo, to jeden z pierwszych filmowych antybohaterów, który zainspirował takich twórców jak Al Pacino, Scorsese czy Tarantino. „Do utraty tchu” to esencja Nowej Fali, która nie potrzebowała spektakularnej oprawy i budżetu, by tworzyć z pasją, intuicją i wolnością. 3. „Pianistka”, reż. Michael Haneke (2001) „Haneke tworzy kino, które boli, ale właśnie dlatego jest ono konieczne”, napisał o tym dziele The Guardian. Kultowy reżyser, słynący z chłodnych, analitycznych narracji stworzył film, obok którego nie da się przejść obojętnie. To opowieść o Erice Kohut (w tej roli ikona francuskiego kina, Isabelle Huppert), surowej nauczycielce fortepianu, która żyje pod emocjonalnym jarzmem swojej matki. Jej życie jest zdominowane przez represję, samotność i obsesję kontroli, co jest widzowi stopniowo odkrywane gdy kobieta wdaje się w relację z jednym ze swoich uczniów. Romans staje się destrukcyjnym polem walki, gdzie spotykają się erotyzm, przemoc i władza. Mimo złożoności i nieoczywistej moralnej postawy głównej bohaterki, reżyser nie podejmuje prób ocenienia jej, pozwalając odbiorcy na samodzielną interpretację, która, uwierzcie na słowo, nie jest łatwa. To kino, które niepokoi rosnącym napięciem psychologicznym, ukazywanym w aluzyjnych gestach, dopracowanych kadrach i muzyki największych twórców romantyzmu. „Pianistka” do dziś szokuje i udowadnia, jak duży wpływ na dorosłe życie mają wartości wyniesione z rodzinnego domu. 4. „Amelia”, reż. Jean-Pierre Jeunet (2001) To jeden z najbardziej charakterystycznych francuskich filmów, któremu, mimo licznych nominacji, jakimś cudem umknęła statuetka Oscara. To opowieść o ekscentrycznej młodej kobiecie zamieszkującej czarującą, paryską dzielnicę Montmarte. Amelia, choć nieco introwertyczna, ciekawa jest świata i ludzi, czego doświadcza wszystkimi możliwymi zmysłami. Tym samym, widz zaproszony jest w bajkowy świat, którego, analogicznie do głównej bohaterki, doświadcza wielozmysłowo. Wielobarwna mozaika detali i sugestii umieszczona w samym sercu Paryża to opowieść o marzeniach i miłości, która zaskakuje. Szczególnie zapada w pamięć doskonała kreacja Audrey Tatou, która tym występem ugruntowała swoją pozycję w branży filmowej. „Amelia” to dzieło jedyne w swoim rodzaju, które do dziś zachwyca onirycznym stylem narracji i romantyczną scenerią stolicy Francji. 5. „Nietykalni”, reż. Olivier Nakache, Éric Toledano (2011) Od dnia premiery ten film przez 10 kolejnych tygodni utrzymywał się jako numer 1 w kinach, tym samym plasując się na drugim miejscu najchętniej oglądanych w historii francuskiej kinematografii. „Nietykalni” to komediodramat, który podbił serca widzów na całym świecie, podejmując niełatwą problematykę z niespotykaną czułością i humorem. To opowieść o przyjaźni dwójce mężczyzn, których los łączy w wyniku przypadku. Driss jest chłopakiem z paryskich przedmieść, który niedawno opuścił więzienne mury, z kolei Phillippe to zamożny mężczyzna z ruchową niepełnosprawnością. Ich drogi stykają się, gdy Driss zostaje zatrudniony jako opiekun Phillippe. Lecz to nie tylko opowieść o przyjaźni, ale także społeczny komentarz na temat klasowości i generowanych przez nią uprzedzeń. „Nietykalni” to jeden z najpiękniejszych filmów dotykających tematu niepełnosprawności, którą twórcy przedstawiają z poruszającą subtelnością oraz ogromną dawką ciepła i humoru.
Zachwycają obsadą i napełniają nadzieją. Zestawienie najbardziej poruszających filmów o tematyce żałoby, które chwytają za serce
Od klasycznego stylu Kieślowskiego, przez eksperymentalne podejście Ward'a, aż po współczesny dramat Lonergana – każdy z tych pięciu filmów oferuje coś unikalnego, wprowadzając widza w głębię emocji, które niekiedy są niemożliwe do wyrażenia słowami. Kino o żałobie jest jednym z tych gatunków, które nie tylko mówi o przemijaniu, ale także przywraca spokój i nadzieję.
Żałoba, utrata i żal to tematy, które w kinie często przybierają formę subtelnych, acz wielowymiarowych historii, pełnych emocji, ciszy i refleksji. To filmy, które poruszają najgłębsze pokłady wrażliwości, zmuszając nas do przemyślenia własnych relacji i przeżyć. Oto pięć produkcji, które w mistrzowski sposób ukazują proces żałoby i jego niekwestionowany wpływ na życie. 1. „Trzy kolory: Niebieski” (1997), reż. Krzysztof Kieślowski „Niebieski” z trylogii „Trzy kolory”, to film, który w sposób subtelny, a zarazem niezwykle poruszający, ukazuje żałobę po utracie najbliższych. Główna bohaterka, Julie (w tej roli Juliette Binoche), po tragicznej śmierci męża i córki w wypadku samochodowym, zmienia swoje życie, próbując odnaleźć siebie na nowo. Kieślowski w mistrzowski sposób łączy wątki żałoby z refleksją na temat wolności i indywidualnej tożsamości, z kolei Juliette Binoche za swoją niezapomnianą kreację otrzymała statuetkę Złotego Lwa na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Reżyser używa koloru niebieskiego, by wyrazić emocje bohaterki – to barwa, która symbolizuje zarówno smutek, jak i nadzieję. „Trzy kolory: Niebieski” to pozycja obowiązkowa, która z czułością obnaża głęboko ludzkie procesy żalu i samopoznania. 2. „Między piekłem a niebem” (1998), reż. Vincent Ward Ten film to metafizyczna podróż przez życie po śmierci, który porusza głęboko zakorzenione emocje związane z żałobą i utratą najbliższych. Główny bohater, Chris Nielsen (w tej roli Robin Williams), po tragicznej śmierci swojej żony, znajduje się w niebie, ale staje przed wyzwaniem ratowania ukochanej, która popełniła samobójstwo i trafiła do piekła. Dzieło Ward’a jest wizualnie oszałamiające – oniryczne obrazy nieba i piekła przeplatają się w surrealistyczny sposób, w którym każde uczucie i wspomnienie staje się realną częścią pośmiertnej rzeczywistości. Aktorstwo Williamsa, pełne empatii i ciepła, wnosi do filmu niespotykaną wrażliwość, a sama produkcja porusza kwestie miłości, cierpienia i duchowej przemiany. Choć film jest osadzony jest w kontekście religijnym i metafizycznym, jego siła tkwi w emocjonalnej podróży bohatera, który stara się pogodzić z utratą, by móc odnaleźć spokój w zaświatach. „Między piekłem a niebem” to opowieść o tym, jak miłość i żałoba mogą kształtować naszą postawę wobec życia i śmierci. 3. „Samotny mężczyzna” (2009), reż. Tom Ford W swoim reżyserskim debiucie Tom Ford kreuje świat, który jest wizualną poezją, a zarazem głęboką medytacją o samotności i żałobie. Główny bohater, George Falconer (w tej roli Colin Firth), który otrzymał nominację do Oscara za swoją kreację), jest profesorem, który po śmierci swojego partnera nie potrafi powrócić do normalności. Ford w „Samotnym mężczyźnie” ukazuje proces żałoby jako niekończący się cykl wspomnień, emocji i decyzji. Film jest pełen subtelnych detali – od kolorystki po muzykę, która podkreśla wewnętrzną walkę bohatera. „Samotny mężczyzna” to dzieło o utracie i samotności, które przypomina, jak przeszłość nieustannie kształtuje naszą przyszłość. To jedno z najpiękniejszych dzieł filmowych o żałobie, pełne delikatności, melancholii i nadziei. 4. „Między światami” (2010), reż. John Cameron Mitchell Główni bohaterowie tego dzieła, Becca (w tej roli Nicole Kidman) i Howie (w tej roli Aaron Eckhart), próbują poradzić sobie z niewyobrażalnym bólem po tragicznej śmierci ich czteroletniego synka. Zamiast podążać za typowymi rozwiązaniami fabularnymi, reżyser wybrał nietypowe podejście, wobec czego film koncentruje się na codziennym życiu bohaterów, ich drobnych gestach i cichych emocjach, które ujawniają się stopniowo. Kidman stworzyła jedną z najlepszych ról w swojej karierze, wcielając się w postać matki, niepotrafiącej znaleźć sposobu na przepracowanie swojej żałoby. „Między światami” to kino pełne emocji, które z ogromną precyzją bada proces żałoby i to, jak różnie można radzić sobie ze stratą. To film, który subtelnie przypomina, że życie toczy się dalej, nawet po największej stracie. 5. „Manchester by the Sea” (2016), reż. Kenneth Lonergan To film, który zmienia sposób, w jaki postrzegamy proces żałoby. Casey Affleck, który za tę poruszającą rolę otrzymał Oscara, wciela się w postać Lee Chandlera, mężczyzny, który po tragicznej śmierci brata wraca do rodzinnego miasta, aby zaopiekować się swoimi siostrzeńcami. Film Lonergana nie jest klasycznym dramatem o stracie, a historią o trudnych emocjach, które motywowane są obecnością przeszłości, która nie chce odejść. „Manchester by the Sea” to dzieło pełne ciszy, drobnych gestów i intymnych rozmów, które pokazują, że żałoba to nie tylko proces czasu, ale także akceptacji własnych błędów i win. To film, który nie daje łatwych odpowiedzi, ale pozwala widzowi poczuć ciężar emocji, które kłębią się w sercu głównych bohaterów.
Bella vita na wielkim ekranie. TOP 6 najpiękniejszych włoskich filmów. Numer drugi zawsze mnie wzrusza
To zestawienie jest miłosnym listem skierowanym do włoskiej kinematografii, która od zawsze uważana była za jedną z czołowych na arenie międzynarodowej. Zapierające dech w piersi krajobrazy, niepowtarzalny klimat la dolce vita i legendarni reżyserzy. Te sześć filmów to okno na świat słonecznej Italii.
1. „Osiem i pół”, reż. Federico Fellini (1963) To film, który zdefiniował pojęcie kina jako sztuki osobistej. Fellini opowiada historię reżysera Guido (Marcello Mastroianni), uwięzionego między twórczym kryzysem a własnymi wspomnieniami. Narracja „Osiem i pół” jest jak sen – płynna, oniryczna i pełna symboli. Kamera sunie przez świat marzeń, wspomnień, kobiecych twarzy i dziecięcych fantazji, tworząc obraz człowieka poszukującego sensu w chaosie. Dzięki temu dziełu mamy okazję zajrzeć w fascynujące wnętrze legendarnego reżysera, bez którego branża kinematografii nie miałaby swej obecnej formy. 2. „Cinema Paradiso”, reż. Giuseppe Tornatore (1988) Kino jako wspomnienie, dzieciństwo jako magia. Tornatore opowiada historię Salvatore, chłopca dorastającego w małym sycylijskim miasteczku, który zafascynowany jest światłem projektora i ciepłem starego kina. „Cinema Paradiso” to hymn o miłości do filmu, ale też o przemijaniu, które nie odbiera wspomnieniom blasku. To właśnie dzięki temu dziełu zakochałam się w kinie, a gdy tylko zapominam o jego magicznych właściwościach, szybko powtarzam seans. Trudno przejść obojętnie obok monumentalnej ścieżki dźwiękowej autorstwa legendy włoskiej muzyki, Ennio Morricone, która doskonale oddaje nostalgiczną atmosferę historii. 3. „Listonosz”, reż. Michael Radford (1994) „Listonosz” to film o prostocie, która staje się poezją. Zamieszkujący jedną z małych, włoskich wysepek Mario jest lokalnym listonoszem. Pewnego dnia do jego rodzinnego miasteczka przyjeżdża słynny poeta, Pablo Neruda, uciekający przed chilijskim reżimem. Między mężczyznami szybko pojawi się przyjacielska relacja, w której dominują rozmowy o słowach, miłości i pięknie świata. Scenariusz filmu jest niczym wiersz – melancholijny i emocjonalny, a każde wypowiadane zdanie niesie ze sobą magię poezji i siłę słońca Italii. To film o tym, że sztuka potrafi zmienić człowieka, a uczucia, nawet te nieśmiałe i niewypowiedziane, są najczystszą formą życia. 4. „Życie jest piękne”, reż. Roberto Benigni (1997) To jeden z tych filmów, który powinien obejrzeć każdy. „Życie jest piękne” porusza problematykę jednego z najciemniejszych rozdziałów w historii świata, lecz robi to z przełomową subtelnością. Pochodzenia żydowskiego Guido, więziony jest wraz z synem w obozie koncentracyjnym. Świadom okrutności miejsca, stara się zrobić wszystko by oszczędzić Giosue brutalności rzeczywistości, wobec czego wmawia mu, że oboje biorą udział w konkursie. Benigni, zajmujący rolę reżysera i głównego bohatera, nowatorsko połączył tragizm i komizm, czego wynikiem jest poruszająca opowieść o poświęceniu, szlachetności i miłości. Nic dziwnego, że obraz ten zdobył aż cztery statuetki Oscara. 5. „Wielkie piękno”, reż. Paolo Sorrentino (2013) Rzym nocą, Rzym o świcie, Rzym w blasku i w rozkładzie. Sorrentino stworzył współczesną elegię o przemijaniu, próżności i poszukiwaniu sensu w świecie, który wszystko już widział. Jep Gambardella (Toni Servillo) jest cenionym pisarzem i bywalcem włoskich salonów, który przemierza miasto jak duch, szukając wśród ruin czegoś prawdziwego. „Wielkie piękno” to film, który hipnotyzuje, za pomocą estetycznych kadrów, podniosłej muzyki i ponadczasowej problematyki. Każda scena tego dzieła jest niczym obraz spod pędzla Michała Anioła – monumentalna i pełna włoskiej energii. To film, który przypomina, że prawdziwe piękno odnajdziemy, jeżeli rozejrzymy się wokół. 6. „Nienasyceni”, reż. Luca Guadagnino (2015) Lato, słońce i napięcie pod skórą. Na dwa lata przed słynnym „Tamte dni, tamte noce” Guadagnino stworzył dramat, który kipi od emocji i zachwyca włoskim krajobrazem. „Nienasyceni” opowiada o czwórce bohaterów, którzy spotykają się w willi na południu Włoch, miejscu, gdzie pragnienie miesza się z zazdrością, a miłość z destrukcją. To film o zmysłowości, która potrafi być zarazem błogosławieństwem jak i przekleństwem. Reżyser maluje emocje światłem i dźwiękiem, tworząc wizualną symfonię pożądania skąpaną w morskiej bryzie i palących słonecznych promieniach. Guadagnino pokazuje, że nienasycenie to nie wada, lecz dowód, że wciąż chce się czuć.
Gdy nie wiem w co się ubrać oglądam... film! Oto 7 najbardziej stylowych produkcji wszechczasów, które do dziś mnie inspirują
W dobie szybko zmieniających się mikrotrendów łatwo jest się zgubić, dlatego zdradzę ci mój sekret. Gdy nie wiem w co się ubrać, a żaden z elementów garderoby mnie nie inspiruje to sięgam po... filmy. To prawdziwa skarbnica stylu, do której wracam regularnie!
Sięgając po film na wieczorny seans, kierują nami różne potrzeby i oczekiwania. Niektórzy wybierają na podstawie gatunku, inni z kolei idą tropem swoich ulubionych aktorów, a mną najczęściej kieruje potrzeba estetycznych doznań. Oprawa wizualna stanowi dla mnie jeden z kluczowych warunków dobrego seansu, a w tym wpisujące się w nią kostiumy. Oto moja subiektywna lista najbardziej stylowych filmów wszechczasów! 1. „Śniadanie u Tiffany’ego”, reż. Blake Edwards (1961) To, że jakikolwiek film z udziałem Audrey Hepburn to esencja klasy i ponadczasowej elegancji, nie ulega jakiejkolwiek dyskusji. Jednakże to właśnie legendarne „Śniadanie u Tiffany’ego” znalazło się na mojej liście. Gdy główna bohaterka, Holy Golightly po raz pierwszy staje przed szybą luksusowego butiku z biżuterią, nonszalancko spożywając croissanta, nikt nie spodziewał się, że to właśnie ta scena na zawsze zmieni oblicze mody. Doskonale skrojona mała czarna autorstwa Huberta Givenchy, zaprojektowana z myślą o Hepburn to esencja stylu „quiet luxury” i must-have w garderobie każdej nowoczesnej kobiety. 2. „Annie Hall”, reż. Woody Allen (1977) „Annie Hall” to prawdopodobnie najlepszy film w całej karierze Allena. To dzieło składa się z najważniejszych cech stylu artysty, z czego wyróżnić można neurotycznego bohatera głównego, zmagającego się z problemami natury sercowej i jego ekscentryczną wybrankę, a wszystko to na tle krajobrazu Nowego Jorku późnych lat 70. Tytułowa Annie Hall jest piosenkarką, której ekstrawagancki styl zrewolucjonizował podejście do damskiej mody. Przez półtorej godziny seansu możemy podziwiać cały szereg jej androgenicznych stylizacji, których bazą są… garnitury. To właśnie ona nadała temu pozornie męskiemu uniformowi kobiecej zmysłowości, inspirując garderoby kobiet na całe dekady w przód. 3. „Słodkie zmartwienia”, reż Amy Heckerling (1995) „Słodkie zmartwienia”, które w popkulturze kojarzone są przede wszystkim pod tytułem oryginalnym („Clueless”), to kultowa komedia młodzieżowa minionego wieku. Na tle wielu produkcji z tego gatunku, wyróżnia się niepowtarzalnymi kostiumami, stanowiącymi kalejdoskop trendów z lat 90., w którym nie brakuje jaskrawych kolorów, printów oraz odwagi. I choć to szkolny uniform głównej bohaterki stał się znakiem charakterystycznym filmu, to najbardziej inspiruje mnie jej podejście do stylu. W szafie Cher Horowitz było dosłownie wszystko co niezbędne w modzie – ironia, dziewczęcy urok i pewność siebie. Każdy z jej outfit’ów był manifestem epoki, w którym ubranie stawało się formą ekspresji, a nie kolejnym trendem. 4. „Genialny klan”, reż. Wes Anderson (2001) Na dekadę przed premierą oscarowego „Grand Budapest Hotel”, Wes Anderson stworzył jedno ze swoich sztandarowych dzieł. „Genialny klan” to synonim indywidualnego stylu artysty, który widoczny jest w każdym najmniejszym detalu. Znajduję go także, o ile nie przede wszystkim, w kostiumach. Inspiracji jest tu aż nadto – poczynając od ikonicznego futra i spinki Lacoste Margot, przez garnitur i sportową opaskę Richiego, aż po charakterystyczny czerwony dres Adidasa Chasa. Ale to nie tylko moda dla efektu, a emocjonalny kod, w który Anderson wpisał melancholię, ekscentryzm i nostalgie. To absolutny hołd dla indywidualizmu, który choć niedoskonały, zachwyca do dziś. 5. „Diabeł ubiera się u Prady”, reż. David Frankel (2006) Domyślam się, że nikogo obecność tego tytułu w tym zestawieniu nie zdziwi, jednak ja nie wyobrażam go sobie bez kultowego „Diabeł ubiera się u Prady”. Fabuła tego filmu rozgrywa się za kulisami czołowego magazynu modowego – miejsca, który trendy i styl kreuje, a nie im podlega. W tym przypadku nie można nie wspomnieć o legendarnej kostiumografce, Patricii Field, odpowiedzialnej za estetykę stylu bohaterek „Seksu w wielkim mieście”. To właśnie dzięki jej wrażliwości główne przesłanie filmu przemawia nie tylko w słowach, a przede wszystkim w ubraniach. Każda scena „Diabeł ubiera się u Prady” to prawdziwy pokaz mody, a wiele z widocznych na ekranie elementów garderoby to unikatowe perełki wprost z prywatnych kolekcji najsłynniejszych projektantów. 6. „Samotny mężczyzna”, reż. Tom Ford (2009) Co wydarzy się gdy jeden z najsłynniejszych współczesnych projektantów stanie za kamerą? Powstanie dzieło doskonałe, którego ponadczasowe przesłanie i poetycki styl opowiadania kruszą nawet najtwardsze serca. „Samotny mężczyzna” Toma Forda to kino monumentalne pod każdym względem. Artysta, który niegdyś szokował w Gucci, zachwyca delikatnością i elegancją na wielkim ekranie, poczynając od minimalistycznych kostiumów w duchu old money po scenografię i muzykę. Ta poruszająca opowieść o stracie to lekcja, że elegancja to nie tylko styl, ale także ostatni gest nadziei. 7. „Wielki Gatsby”, reż. Baz Luhrmann (2013) „Wielki Gatsby” to olśniewający portret lat. 20 minionego wieku – złotej ery jazzu, art deco i niepohamowanego pragnienia luksusu. Luhrmann stworzył wizualną symfonie przepychu, w której każde pióro i każda perła opowiadają o gorączce amerykańskiego snu. Kostiumy autorstwa Prady i Miu Miu reinterpretują modę tamtego okresu z nonszalancką lekkością, stając się współczesnym głosem dekadencji. Tu nie ma miejsca na minimalizm, w czym doskonale odnajduje się słynna projektantka specjalizująca się w estetyce retro. W tym dziele ubrania stają się częścią tożsamości i lustrem wewnętrznych pragnień bohaterów.
Co po „sigmie”? Rusza jubileuszowa edycja Młodzieżowego Słowa Roku 2025!
Twój język, twoje słowo, twoja historia – już po raz dziesiąty PWN zaprasza do wspólnej zabawy z polszczyzną młodego pokolenia.
Czy „sigma” ustąpi miejsca nowemu językowemu hitowi? A może młodzież zaskoczy nas zupełnie nowym neologizmem, który za kilka miesięcy zaczniemy słyszeć wszędzie – od TikToka po rodzinny obiad? Młodzieżowe Słowo Roku 2025 właśnie rusza, a wraz z nim – cała fala kreatywności, humoru i językowych obserwacji! 10 lat młodej polszczyzny – jubileuszowy czas zabawy i refleksji To już dziesiąta edycja plebiscytu, który przez ostatnią dekadę stał się nie tylko internetowym fenomenem, ale również cennym narzędziem do analizy językowych trendów wśród młodzieży. Organizowany przez Wydawnictwo Naukowe PWN, we współpracy z serwisem sjp.pwn.pl oraz gronem językoznawców i ekspertów od „młodomowy”, konkurs co roku przyciąga tysiące uczestników. – To nie tylko zabawa, ale także cenny materiał do obserwacji trendów kulturowych i komunikacyjnych – mówi Natalia Wojciechowska, Prezes Wydawnictwa Naukowego PWN. – Cieszymy się, że co roku wspólnie z młodzieżą odkrywamy słowa, które trafiają do codziennego języka i stają się symbolami swoich czasów. Zaproponuj swoje słowo – masz głos! Zgłoszenia do Młodzieżowego Słowa Roku 2025 wystartowały 8 października i potrwają do 5 listopada. Każdy uczestnik może przesłać swoją propozycję słowa (lub kilku!) – wystarczy podać jego znaczenie i przykład użycia. Jury wybierze z nich najczęściej zgłaszane i najciekawsze, tworząc finałową listę. 13 listopada ruszy etap głosowania internetowego, w którym to użytkownicy zadecydują, które słowo zasłuży na tytuł Młodzieżowego Słowa Roku 2025. Finałowe ogłoszenie zwycięzcy odbędzie się podczas uroczystej gali na początku grudnia. Plebiscyt PWN to znacznie więcej niż językowy konkurs. To kulturowe zwierciadło, w którym odbija się codzienność młodych ludzi – ich poczucie humoru, sposoby komunikacji, obserwacje świata i… dystans do rzeczywistości. Zwycięskie słowa – jak „sztos”, „XD”, „essa” czy „sigma” – nierzadko stają się częścią ogólnopolskiego słownika i przedostają się do mediów, popkultury, a nawet reklam. Masz pomysł? Nie czekaj! Jeśli w twoim słowniku pojawiło się słowo, którego nikt jeszcze nie zgłosił – teraz jest idealny moment, by podzielić się nim z całą Polską. Jubileuszowa edycja plebiscytu to wyjątkowa okazja, by wejść do językowej historii. Może to właśnie twoje słowo zastąpi „sigmę”?
Nie tylko koreańskie czy francuskie. 6 polskich kosmetyków naturalnych, które udowadniają, że to pielęgnacja na światowym poziomie
6 polskich kosmetyków naturalnych, które szturmem podbijają łazienki influencerek i kosmetolożek. To produkty z topowym składem, lokalną produkcją i realnym działaniem – połączenie natury, nauki i estetyki, które robi różnicę w pielęgnacji.
Polskie kosmetyki naturalne zyskały ogromną popularność dzięki wysokiej jakości składnikom, skutecznym recepturom oraz filozofii odpowiedzialnej produkcji. Rodzime marki coraz śmielej sięgają po zaawansowane formuły i aktywne składniki roślinne, oferując produkty, które nie ustępują zagranicznym hitom. W tym rankingu zebrałam sześć wyjątkowych propozycji – niektóre to gorące nowości moich ulubionych marek, inne to sprawdzone bestsellery. Fuemo Krem z Retinalem 0,05 % Revitaglow Krem z retinalem marki Fuemo to zaawansowana propozycja pielęgnacyjna dla osób poszukujących silnego działania przeciwstarzeniowego. Zawarty w nim retinal – stabilna i skuteczna forma witaminy A – wpływa na redukcję zmarszczek, poprawę struktury skóry i jej jędrności. Dzięki zastosowaniu technologii enkapsulacji retinalu w cyklodekstrynie krem zapewnia skuteczność bez nadmiernych podrażnień, nawet w przypadku cery wrażliwej. Formuła wzbogacona o niacynamid, ceramidy i oleje roślinne wspiera barierę hydrolipidową i intensywnie regeneruje skórę nocą. Produkt zyskał uznanie redakcji Glamour, która opisała go jako „pelerynę niewidkę na zmarszczki”. Idealnie sprawdzi się jako element wieczornej pielęgnacji, szczególnie w przypadku cery dojrzałej i z widocznymi oznakami starzenia. View Burdaffi on the source website Oio Lab Fulvic Ionic Fulvic Ionic to bestseller w doskonałym (i naturalnym) portfolio marki Oio Lab. Wielozadaniowy tonik mineralny może być stosowany zarówno na twarz, jak i na skórę głowy. Jego wyjątkowość polega na bogactwie jonowych minerałów fulwowych – zawiera ich ponad 65, w tym magnez, cynk, wapń i potas. Działa kojąco, regenerująco i wspiera naturalny mikrobiom skóry, co przekłada się na poprawę jej ogólnej kondycji. Produkt przeszedł testy konsumenckie, w których 85% uczestniczek zauważyło poprawę stanu skóry już po 7 dniach regularnego stosowania. Tonik polecany jest szczególnie osobom z wrażliwą, przesuszoną lub problematyczną skórą oraz tym, którzy szukają skutecznej, ale naturalnej alternatywy dla kuracji remineralizujących. View Burdaffi on the source website Veoli Botanica Aroma Body Therapy Ujędrniające serum do ciała Aroma Body Therapy to kosmetyk o wyjątkowo aromaterapeutycznym charakterze. Bogata formuła na bazie olejów roślinnych (m.in. słonecznikowego, jojoba i z nasion konopi) została wzbogacona o ekstrakt z rozmarynu, który wspiera ujędrnienie i wygładzenie skóry. Produkt zawiera aż 98,6% składników pochodzenia naturalnego i może być stosowany także w masażu. Opinie użytkowniczek wskazują na szybkie efekty w poprawie elastyczności skóry oraz bardzo przyjemny, ziołowo-drzewny zapach, który potęguje relaksacyjne doznania. To kosmetyk dla osób dbających o ciało z równą uwagą jak o skórę twarzy – szczególnie polecany po kąpieli i jako element wieczornego rytuału odprężającego. View Burdaffi on the source website Mokosh Regenerujący Krem do Twarzy Anti-Pollution „Malina” Krem do twarzy Mokosh z linii Anti-Pollution to lekka i przyjemna w aplikacji formuła chroniąca skórę przed szkodliwym wpływem zanieczyszczeń miejskich. Dzięki zawartości naturalnych olejów (z pestek malin, arganowego, jojoba) oraz witamin, krem głęboko regeneruje, nawilża i wspomaga procesy odnowy naskórka. Z powodzeniem może być stosowany rano pod makijaż i wieczorem jako krem odżywczy. Wysoka jakość składników naturalnych i pozytywne opinie (średnia ocen na KWC to 4,5/5) czynią z niego produkt godny uwagi szczególnie dla osób o cerze suchej, normalnej i wrażliwej, które cenią sobie lekką, ale skuteczną pielęgnację codzienną. View Burdaffi on the source website La Bomba Sage Palo Santo Shower Oil Olejek pod prysznic La Bomba to propozycja nie tylko pielęgnacyjna, ale też zmysłowa. Bazuje na połączeniu właściwości oczyszczających i nawilżających z działaniem aromaterapeutycznym. Zawiera ekstrakty z szałwii i palo santo, które znane są ze swojego relaksującego i kojącego działania na układ nerwowy. Podczas kąpieli olejek przekształca się w delikatną emulsję, która oczyszcza skórę, jednocześnie ją pielęgnując. To kosmetyk idealny dla osób ceniących sobie rytuały kąpielowe i poszukujących odprężenia po stresującym dniu. Choć nie zastąpi typowego balsamu czy masła do ciała, z powodzeniem może pełnić rolę uzupełniającego kroku pielęgnacyjnego. View Burdaffi on the source website Alba1913 Ratunkowy Olejek na Noc Nocny olejek ratunkowy marki Alba1913 to produkt przeznaczony do intensywnej regeneracji skóry w czasie snu. Bogaty skład oparty na naturalnych olejach i ekstraktach roślinnych wspiera odnowę naskórka, łagodzi podrażnienia i przywraca komfort nawet bardzo zmęczonej, odwodnionej cerze. Marka Alba1913 znana jest z holistycznego podejścia do pielęgnacji, a ten produkt doskonale wpisuje się w filozofię slow beauty. Może być stosowany samodzielnie lub jako ostatni krok w pielęgnacji po serum czy kremie, szczególnie w okresie jesienno-zimowym. To kosmetyk polecany osobom z cerą suchą, podrażnioną lub po kuracjach z retinolem – jako etap silnie odżywczy i kojący.