Sequel „Pewnego razu w Hollywood” bez Tarantino za kamerą – co wiemy o nowym filmie?
David Fincher stanie za kamerą sequela „Pewnego razu w Hollywood”, podczas gdy scenariusz napisze sam Quentin Tarantino. Brad Pitt ma powrócić w swojej nagrodzonej Oscarem roli Cliffa Bootha, a całość zrealizuje Netflix.
W tym artykule: Kto odpowiada za kontynuację hitu? Brad Pitt wraca jako Cliff Booth Co wiemy o fabule i produkcji nowego filmu? Powrót legend: Fincher i Pitt znów razem 1. Kto odpowiada za kontynuację hitu? Wbrew wcześniejszym spekulacjom, sequel „Pewnego razu w Hollywood” nie jest żartem primaaprilisowym. Serwis Deadline potwierdził, że David Fincher wyreżyseruje kontynuację filmu Quentina Tarantino z 2019 roku. Scenariusz do nowej produkcji przygotuje sam Tarantino, mimo że nie stanie za kamerą. Projekt zrealizowany zostanie przez platformę Netflix, z którą Fincher ma podpisaną umowę na wyłączność. 2. Brad Pitt wraca jako Cliff Booth Jedną z największych sensacji związanych z nowym filmem jest powrót Brada Pitta do roli Cliffa Bootha – kaskadera i powiernika Ricka Daltona. Pitt zdobył Oscara za tę kreację, a jego udział w sequelu potwierdziły m.in. serwisy Variety i The Hollywood Reporter. To właśnie na dalszych losach tej postaci ma skupić się fabuła nowego filmu. 3. Co wiemy o fabule i produkcji nowego filmu? „Pewnego razu w Hollywood” został sfinansowany przez Sony Pictures, jednak Tarantino wynegocjował umowę, dzięki której po kilku latach prawa autorskie do filmu przeszły na jego własność. To kluczowy element umożliwiający powstanie nowej produkcji niezależnie od Sony. Dzięki temu kontynuacja losów Cliffa Bootha może zostać zrealizowana na platformie Netflix, co oznacza, że film nie trafi do kin, lecz będzie dostępny wyłącznie w streamingu. Nowy film nie ma jeszcze oficjalnego tytułu. Media spekulują, że może on nosić nazwę nawiązującą do oryginału, np. „Twice Upon a Time in Hollywood”, jednak nie zostało to potwierdzone. Wiadomo, że historia będzie rozwinięciem wątku Cliffa Bootha i osadzona będzie w tym samym uniwersum co film z 2019 roku. 4. Powrót legend: Fincher i Pitt znów razem Dla miłośników kina ten projekt to nie tylko powrót do świata stworzonego przez Tarantino, ale też ponowne spotkanie dwóch wielkich nazwisk: Davida Finchera i Brada Pitta. Reżyser i aktor współpracowali już wcześniej przy kultowych produkcjach takich jak „Siedem”, „Podziemny krąg” i „Ciekawy przypadek Benjamina Buttona”.
Ten zapomniany film z Hugh Grantem to ulubiona komedia romantyczna Quentina Tarantino. Teraz stał się viralem na TikToku
Film z 2007 roku, który nie zdobył wielkiej popularności, zyskał jednak uznanie jednego z najbardziej cenionych twórców Hollywood. O czym jest ulubiona komedia romantyczna Quentina Tarantino?
W niedawnym wywiadzie dla Letterboxd Hugh Grant powiedział, że reżyser „Pulp Fiction” zatrzymał go kiedyś na ulicy Londynu, by pochwalić jeden z jego filmów. Można by się spodziewać, że taki kinoman jak Tarantino uwielbia „Cztery wesela i pogrzeb” czy „Notting Hill”, ale, o dziwo, nie. O czym jest „Prosto w serce”? Alex Fletcher (Hugh Grant) to muzyk, którego sława przeminęła razem z latami 80. Kiedyś podbijał listy przebojów jako członek boysbandu PoP!, ale dziś jego kariera ogranicza się do występów na spotkaniach absolwentów i w parkach rozrywki. Wydaje się, że nic już się nie zmieni – aż do momentu, gdy otrzymuje propozycję, która może odmienić jego los. Cora Corman (Haley Bennett), wschodząca gwiazda popu, chce, by Alex napisał dla niej piosenkę. Jest tylko jeden problem: Alex potrafi komponować melodie, ale nie radzi sobie z pisaniem tekstów. Kiedy termin goni, a inspiracja nie przychodzi, nieoczekiwanie z pomocą przychodzi Sophie Fisher (Drew Barrymore) – ekscentryczna, nieco neurotyczna kobieta, która pojawia się w jego mieszkaniu tylko po to, by… podlewać rośliny. Przypadkowo ujawnia swój talent do słów, a Alex, zaintrygowany, próbuje ją namówić do współpracy. Sophie niechętnie zgadza się pomóc, a ich początkowo czysto zawodowa relacja szybko przeradza się w coś więcej. Ale czy duet pełen sprzeczności ma szansę na sukces? „Prosto w serce” to pełna humoru, ciepła i chwytliwego soundtracku opowieść o tym, że czasem druga szansa czeka tuż za rogiem – wystarczy tylko wsłuchać się w melodię serca. „Way Back Into Love” i „Pop! Goes My Heart” – zmyślone piosenki, które podbiła serca widzów (i TikToka) Nie sposób mówić o „Prosto w serce” bez wspomnienia o jego muzycznych hitach. Największym z nich jest „Way Back Into Love”, piosenka, którą Alex i Sophie tworzą razem i która stanowi serce całej fabuły. Jej tekst i melodia są odzwierciedleniem relacji głównych bohaterów – od niepewności i lęku przed uczuciami po pełne otwarcie się na miłość. Ale to nie jedyny muzyczny hit filmu! „Pop! Goes My Heart”, czyli fikcyjna piosenka zespołu PoP!, w którym Alex Fletcher był gwiazdą w latach 80., niedawno stała się viralem na TikToku. To prawdziwa perełka dla fanów muzyki tamtej dekady – brzmi jak typowy hit tamtych czasów i jest hołdem dla synthpopowych zespołów takich jak Wham! czy A-ha. Fragmenty teledysku stylizowanego na lata 80., w którym Hugh Grant tańczy w obcisłym kostiumie i śpiewa ten kiczowaty, ale chwytliwy utwór, zdobyły serca Zetek. Nostalgiczny hit zaczął przeżywać swój renesans, a wielu - z perspektywy czasu - uznaje go teraz za jeden z klasyków gatunku. View oEmbed on the source website Jeśli jeszcze was to nie przekonało - Tarantino uwielbia ten film do tego stopnia, że zorganizował pokaz filmu w swoim kinie, New Beverly Cinema. Trudno o lepszą rekomendację.
7 najbardziej kultowych scen z filmu „Pulp Fiction”
Co jest kultowe, postmodernistyczne i w 1994 roku zgarnęło Złotą Palmę w Cannes sprzed nosa Krzysztofowi Kieślowskiemu? „Pulp Fiction”! Wielki filmowy triumf Quentina Tarantino tyle lat po premierze wciąż dzieli widzów na miłośników i przeciwników. Jak określa go sam twórca? „Pulpa – miękka, wilgotna, bezkształtna masa materiału.” – właśnie to słownikowe hasło otwiera jeden z najpopularniejszych filmów w historii. W skład owej masy wchodzi kilka powiązanych epizodów, ciągnące się bez końca dialogi, niezliczone filmowe cytaty i wystylizowane kadry. Z okazji kolejnej edycji festiwalu w Cannes, przyglądamy się bacznie tej pulpie ekscytującego materiału i wybieramy siedem najlepszych scen. Zobaczcie, które z nich stały się nieodłączną częścią popkultury!
Jak Pumpkin i Honey Bunny lubią zaczynać dzień W jednej chwili ktoś zamawia kawę. W następnej może przyłożyć pistolet do głowy. Ot, zwykłe życie przydrożnej kawiarni w uniwersum Tarantino. Jedno jest pewne: każde miejsce, w którym siedzą Ringo i Yolanda aka Pumpkin i Honey Bunny jest potencjalnie zagrożone napadem. Film otwiera długi (a jakże!) dialog między postaciami Tima Rotha i Amandy Plummer, kochankami i kryminalistami. Zaczynają niewinnie, od rozważań, czy nie czas skończyć już z zawodem. Bycie złodziejem, to ciężki kawałek chleba. Następnie dyskutują, które miejsca najbardziej nadają się na rabunek, by doznać nagłego olśnienia. Od namiętnego pocałunku i miłosnych deklaracji, słodziutkich jak lukier, płynnie przechodzą do wyciągnięcia broni palnej. Nikt nigdy nie rabuje restauracji. Więc czemu, by nie? Całkiem mądrze Tarantino! 7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino>> Problem Ćwierćfunciaka Gdybyście kiedykolwiek zastanawiali się, o czym dyskutują amerykańscy gangsterzy zaraz przed „robotą”, to w tej scenie macie odpowiedź. Vincent (John Travolta) niedawno był w Europie i nie szczędzi Julesowi (Samuel L. Jackson) zabawnych anegdotek o jej egzotyce. W Holandii polewają frytki majonezem. A w Paryżu nie dość, że sprzedają piwo w McDonaldzie, to jeszcze zamiast „Ćwierćfunciak z serem” mówią „Royal z serem”. Zawinił system metryczny. Wątek burgera na tym się nie kończy. Gdy w kolejnej scenie panowie przychodzą z wizytą do dłużników swojego szefa Marsellusa Wallace’a, okazuje się, że ci, całkiem nieświadomi zagrożenia, właśnie zamówili na śniadanie burgery. Z Big Kahuna Burger. Jules kradnie kanapkę swojej przyszłej ofiary i podgryza ją opóźniając to, co nieuniknione. Następnie dzieli się z obecnymi anegdotką o Royalu, żeby dosłownie moment później wszystkich rozstrzelać. Proroctwo Julesa Big Kahuna Burgers to nie jedyny epicki moment powyższej sceny. Ćwierćfunciak odłóżmy na bok, bo na końcu do gry wchodzi cięższy kaliber w postaci „motywu biblijnego”. Słynny Ezechiel 25:17 z Księgi Julesa Winnfielda. Zmyślony werset jest popisowym tekstem gangstera, z którym ten wyskakuje zaraz przed krwawym finałem każdego zlecenia. No nie do końca zmyślony, ale bohater zdecydowanie przekręca Biblię, na użytek własny. „Ścieżkę człowieka prawego ze wszech stron otacza niesprawiedliwość samolubnych i tyrania złych ludzi (...) I uderzę z wielką pomstą i zapalczywością na tych, którzy braci mych otruć i zniszczyć próbują. I poznacie, że imię me Pan, gdy uczynię pomstę moją nad wami”. Cytat bardzo odpowiedni do okazji. I jaskrawy przykład dialogowego geniuszu Tarantino. Quentin Tarantino kończy reżyserską karierę po następnym filmie>> Jack Rabbit Slim's Twist Do twista trzeba dwojga. A raczej Umy Thurman i Johna Travolty. Bo to właśnie ich improwizacja do „You Never Can Tell” Chucka Berry'ego stała się jedną z najbardziej kultowych scen tanecznych w historii kina. Jeśli ktoś uważa, że w kinie gangsterskim jest miejsce tylko na strzelanki i pościgi, Tarantino ma na ten temat coś do powiedzenia. W samym środku akcji „Pulp Fiction” natrafiamy na dłuższy przerywnik w postaci przyjacielskiej randki Mii Wallace, żony mafijnego bossa, z pracownikiem jej męża Vincentem Vegą, który ma zabrać znudzoną kobietę na miasto. Przyjacielskiej w teorii, bo seksualne napięcie niebezpiecznie wisi w powietrzu. Para je kolacje w Jack Rabbit Slim's. Barze przepełnionym reliktami hollywoodzkiej przeszłości, który oferuje loże w postaci wydrążonych aut, obsługę kelnerską w wykonaniu autentycznej naśladowczyni Marilyn Monroe i najdroższe shaki w okolicy. A przy okazji trofeum dla najlepiej twistującej pary. Królową na tym dancingu postanawia zostać Mia i patrząc wymownie spod czarnej grzywki stawia Vincentowi ultimatum. Musi wleźć na parkiet, zdjąć buty i dać pokaz życia. Inaczej pan Wallace wywali go przez okno z czwartego piętra. Najlepsza kryjówka świata Christopher Walken może i pojawia się na ekranie dosłownie na cztery minuty, ale na pewno zostaje zapamiętany. Kuriozalna scena, w której Kapitan Koons odwiedza małego Butcha Coolidge’a, by przekazać mu pamiątkę po zmarłym ojcu, choć ma później w akcji swoje rozwinięcie, powstała chyba głównie dla żartu. A że mówimy tutaj o poczuciu humoru Tarantino, musiał być to żart fekalny. Koons opowiada o horrorze wietnamskiego obozu i złotym zegarku – jedynej cennej rzeczy jaką major Coolidge posiadał w niewoli. Od dobrotliwej twarzy kapitana raz po raz przeskakujemy na bezmyślną twarz znudzonego chłopca, kiedy wlokąca się opowieść wreszcie znajduje puentę: przez siedem lat panowie ukrywali zegarek w swoich czterech literach. I mały easter egg dla kumatych: prawie dwadzieścia lat przed premierą „Pulp Fiction” Christopher Walken za rolę innego żołnierza walczącego w Wietnamie otrzymał jedynego Oscara w karierze. Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia Nic nie godzi śmiertelnych wrogów równie skutecznie jak porwanie przez policjanta-psychopatę. I kiedy bokser Butch Coolidge (Bruce Willis) sprowadza na siebie gniew mafijnego bossa Marsellusa Wallace’a (Ving Rhames) uratować może go tylko zjawisko właśnie takiego formatu. Tutaj do akcji wkracza słynny złoty zegarek. Przed ucieczką z miasta Butch postanawia opuścić bezpieczny motel i na chwilę wrócić do swojego mieszkania, by odnaleźć rodzinną pamiątkę. Decyzja bohatera zapoczątkowuje serię zdarzeń, w wyniku których on i Wallace lądują w ciemnym pokoju, przywiązani do krzeseł, z uprzężami BDSM w ustach i w towarzystwie mężczyzny zachowującego się jak pies. Panowie może i bez twarzy, ale z sytuacji jakoś wychodzą, a wspólny, upiorny sekret staje się przepustką do wolności dla Coolidge’a. Najwyraźniej Tarantino uwielbia znęcać się nad swoimi bohaterami, bo bardzo chętnie funduje im ironię losu. Jak dobrze znasz filmy Quentina Tarantino? [QUIZ]>> Zanim Bonnie wróci z pracy To, że Quentin Tarantino jest fanem kina numer jeden, nie jest żadną tajemnicą. Dlatego też nie przepuści okazji, by sam w filmie wystąpić. Choćby jako statysta. I nawet jeśli to tylko sekundy, reżyser dba o to, by były epickie. W „Pulp Fiction” zalicza wyjątkowo udane (i całkiem spore) cameo jako Jimmie – kumpel Julesa, który chodzi w czerwonym szlafroczku, kocha dobrą kawę, a także swoją żonę Bonnie. I razem z Wolfem, człowiekiem od rozwiązywania problemów, pomaga gangsterom uprzątnąć bezgłowe ciało z tyłu samochodu. Na ten cel oddaje nawet swoją najlepszą pościel – prezent ślubny od wujka Conrada i cioci Ginny, a także oblewa gangsterów zimną wodą i daje im na przebranie niedorzeczne T-shirty. Najważniejsze, żeby zdążyć, zanim żona wróci z pracy. „Lepiej byśmy tego nie wymyślili” – mówi do Jimmiego grający Wolfa Harvey Keitel. Faktycznie, lepiej się nie dało.
7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino
Najbardziej kultowe sceny z filmów Quentina Tarantino można liczyć w setkach, jeśli nie w tysiącach. Wybraliśmy jednak tych 7 wyjątkowych, które na stałe zapisały się w popkulturowym kodzie. Sprawdźcie, czy Wasz wybór pokryłby się z Waszym. I czy wśród Waszych ulubionych scen z filmów reżysera jest taniec Umy Thurman z Johnem Travoltą w "Pulp Fiction" czy może moment, gdy Hans Landa z "Bękartów Wojny" wypija dwie szklanki mleka.
7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino „Chcę robić filmy, po których ludzie zapragną sami robić filmy.” – powiedział jeden z największych fanów kinematografii w dziejach, Quentin Tarantino. I faktycznie, każda kolejna z jego produkcji jest listem miłosnym do sztuki filmowej. Uwielbienie do dużego ekranu wyssał w końcu z mlekiem matki. Tarantino w kinie bywał zanim jeszcze zaczął chodzić. A od animacji dla dzieci wolał „Dziką bandę”. Jego obsesja przerodziła się w kinofilię, która zaowocowała twórczością pełną cytatów, gatunków filmowych i stylistycznych fikołków. Reżyser wyraził swoje uczucia do kina na wiele różnych sposobów. No to teraz czas na nasz list miłosny do filmów Tarantino. Oto 7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino, o których nie chcemy i nie potrafimy zapomnieć!. 7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino: Ta, w której John Travolta i Uma Thurman tańczą twista ["Pulp Fiction"] Ona: Mia Wallace, żona mafijnego bossa Marsellusa Wallace'a. On: Vincent Vega, gangster, który ma się zaopiekować żoną szefa. Jest między nimi flirt, jest i napięcie, bo mąż Mii słynie z tego, że jest o nią bardzo zazdrosny, a przy tym mało litościwy. I nie wiadomo, czy Vincent nie podzieli losu innego, zrzuconego z czwartego piętra pracownika. Zaczyna się od rozmowy nad shakiem, w przepełnionym nostalgią barze Jack Rabbit Slim's – miejscu, gdzie kelnerki chodzą przebrane za Marilyn Monroe, a loże są zrobione z wydrążonych oldschoolowych samochodów. Nagle zostaje ogłoszony konkurs twista. Scena tańca w środku „Pulp Fiction” – krwawego gangsterskiego filmu? Czemu nie! Tak się tworzy popkulturę. Bohaterowie ściągają buty i twistują w samych skarpetkach do „You Never Can Tell” Chucka Berry'ego. Ona dominuje, on musi pamiętać, by mieć się na baczności. Przepychają się, naśladują swoje ruchy. Taniec jest głupiutki, ale twarze są śmiertelnie poważne. Piękno polega na tym, że jest to dynamiczny dialog, tyle że bez słów. Choć scena jest nawiązaniem do jednego z ulubionych filmów Tarantino „Amatorskiego gangu” w reżyserii Jean-Luca Godarda, same ruchy taneczne były już spontaniczną inwencją twórczą aktorów. Choreografii jako takiej nie było i musieli improwizować. Ponoć Uma Thurman była przerażona. No cóż, na przeciwko siebie miała w końcu Travoltę View oEmbed on the source website 7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino: Ta, w której Stuntman Mike zwabia w pułapkę Motylka ["Grindhouse"] Od jednej sceny tanecznej płynnie przejdziemy do drugiej. Choć sam Tarantino bez cienia wstydu uznał „Death Proof” za swój najgorszy film, kultowych scen nie można mu odmówić. Zwłaszcza, że dylogia „Grindhouse” w założeniu miała być świadomym festiwalem kiczu i tanich efektów specjalnych. Tarantino w duecie z autorem „Planet Terror”, Robertem Rodriguezem, oddali cześć niezwykle popularnym w latach 70. grindhouse’om, czyli kinom samochodowym, w którym wyświetlano produkcje klasy B. Panowie poszli na całość i oprócz dwóch filmów nakręcili także fikcyjne reklamy i zwiastuny, żeby puścić je swoim widzom w sekwencji. Dokładnie tak, jak to robiono w prawdziwych grindhouse’ach. Bohaterem części filmu Tarantino jest Stuntman Mike (w tej roli Kurt Russell – kolejny ukłon w stronę minionej epoki kina), jak sama nazwa wskazuje kaskader, który lata świetności ma już za sobą. Wciąż ma jednak swoje podrasowane auto z „odpornymi na śmierć” zabezpieczeniami po stronie kierowcy. I robi z niego użytek zabijając młode kobiety w kontrolowanych wypadkach. Jako następne ofiary obrał sobie trzy przyjaciółki imprezujące w teksańskich barach. Wśród nich jest Butterfly (Vanessa Ferlito), którą Mike’owi podstępem udaje się namówić na słynny lap dance. Bohaterka amatorsko, momentami lekko niezdarnie, ale nie tracąc pewności siebie, wije się przed rozpartym na krześle kaskaderem do „Down in Mexico”, na tle neonu „XXXX”. Scena jest sensualna, napakowana erotyczną energią i pełna suspensu. Dziewczyna nieświadomie i z własnej woli wchodzi do jaskini lwa, a taniec tylko odwleka to, co najgorsze. View oEmbed on the source website 7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino: Ta, w której pan Pink chce zmienić imię ["Wściekłe psy"] Nie od dziś wiadomo, że Tarantino lubuje się w kuriozalnych dialogach. I taka właśnie jest minutowa, ale intensywna wymiana zdań z jego debiutanckiego filmu, „Wściekłe psy”. Grupa złodziei szykując się do napadu otrzymuje imiona, które mają chronić ich tożsamość. Ich nowe pseudonimy to nazwy różnych kolorów, ale nie wszystkim pasuje barwa, do której zostali przypisani. Pamiętacie kłótnie na szkolnych korytarzach, które decydowały, kto będzie odgrywał kogo w zabawie? To ta słowna przepychanka z filmu wygląda bardzo podobnie. Nagle nie mamy już przed sobą grupy twardzieli, a gościa, który grymasi z powodu imienia Pink (Steve Buscemi), bo to, cytuję: „Brzmi jak pan Pussy”. Język, którego używają bohaterowie nie jest tutaj wyjątkiem, a raczej regułą. Jednego z kryminalistów, pana Browna, gra sam Tarantino. On także ma zastrzeżenia do swojego nazwiska. Bez fekalnego dowcipu by się nie liczyło. View oEmbed on the source website 7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino: Ta, w której naprawdę polała się krew ["Django"] Kiedy w kluczowej scenie „Django” Leonardo DiCaprio, wcielający się w rolę diabolicznego plantatora Calvina Candiego, walnął ze złością ręką w nakryty stół, z jego dłoni niespodziewanie polała się krew. Zamiast zatrzymać ujęcie, ku zdumieniu wszystkich na planie, aktor ze spokojem kontynuował monolog, kreując jedną z najbardziej pamiętnych scen w filmografii Tarantino. Nie tylko nie wyszedł z roli, ale także wykorzystał sytuację, by jeszcze bardziej podkręcić swoją postać. Jako obojętnego na ból i cierpienie potwora. Krew spływa mu po nadgarstku i plami ubranie. I tak przez jakieś trzy dobre minuty, aż Candie w furii wyciera rękę o twarz niewolnicy Broomhildy (Kerry Washington). Żony tytułowego Django (Jamie Foxx), który z pomocą doktora Kinga Schultza (oscarowy Christoph Waltz) próbuje odbić ukochaną. Mamy przeddzień Wojny Secesyjnej i skrajnie rasistowskie południe USA, zadanie jest więc co najmniej trudne. Na szczęście Tarantino zdaje się kierować prawem karmy i dla największych zwyroli świata szykuje najgorszy los. „Django”, jak zresztą każdy film reżysera, jest wypełniony przemocą po brzegi. Ale chociaż krew leje się tutaj strumieniami, to o tej jednej strużce mówili absolutnie wszyscy. View oEmbed on the source website 7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino: Ta, w której trup ściele się gęsto ["Kill Bill"] Pod koniec pierwszej części „Kill Bill” Czarna Mamba (Uma Thurman) przyjeżdża do nocnego klubu „Dom Błękitnych Liści”, by dokonać zemsty na O-Ren Ishii. Wiemy, że łatwo nie będzie. Nie dość, że grana przez Lucy Liu zabójczyni jest otoczona grupą ochroniarzy, którzy nazwali się „Obłędem 88”, na dodatek jeszcze sama sieje postrach w całym Tokio. Na starcie dwóch kobiet czekamy z niecierpliwością właściwie cały film. W końcu to właśnie nazwisko O-Ren widnieje na samym szczycie listy „osób do zabicia” sporządzonej przez główną bohaterkę. Do tego momentu w filmie właściwie mało się dzieje, ale nasza cierpliwość zostaje w końcu nagrodzona kilkunastoma minutami nieustającej walki. Pełnej tanich efektów specjalnych, latających kończyn i cieknącej posoki. Mamy tu też nagłą zmianę kolorystyki na czerń i biel, walkę w ciemnościach, a nawet żółty dres zgapiony od samego Bruce’a Lee. Czarna Mamba musi odeprzeć atak crème de la crème ochroniarskiej bandy. W tym Gogo, zaburzonej 17-letniej dziewczynki w mundurku szkolnym i kiścieniem w dłoni (taka śmiercionośna kula na łańcuchu). Kiedy wszystkich udaje się pokonać i jesteśmy przekonani, że scena dobiega końca, rozlega się dźwięk motorów. Czas na drugą rundę, tym razem z całym wianuszkiem przeciwników, których liczba wcale nie maleje. Mimo tego, że na podłodze przybywa groteskowo jęczących ciał. View oEmbed on the source website 7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino: Ta, w której Hans Landa wypija dwie szklanki mleka ["Bękarty Wojny"] W „Bękartach Wojny” każda scena napisana jest tak, by stać się tą kultową. Brad Pitt nieumiejętnie udający Włocha, partia gry „Zgadnij, kim jesteś” w tawernie – długa, przesycona dialogami i z krwawym finiszem, Shosanna jedząca jabłkowego strudla w towarzystwie swojego oprawcy. Jednak jeśli mam wskazać tylko jedną, zwrócę się w stronę tej pierwszej i wyjątkowo pamiętnej, z udziałem doskonałego Christopha Waltza. Gdy aktor wkraczał na plan Tarantino, raczej nikt go w Hollywood nie kojarzył, jednak oscarowa rola Hansa Landy wywróciła ten stan rzeczy o 180 stopni. Film zaczyna się pięknym kadrem wiejskiej sielanki i mężczyzny rąbiącego drewno. Niedługo potem ten spokój zostaje brutalnie zburzony przez pułkownika Landę i jego żołnierzy. Nazista, nie bez powodu nazywany „Łowcą Żydów”, przybywa na farmę, by przeprowadzić na niej skuteczną inspekcję. Nie jest tam mile widziany, a jednak zachowuje się bardziej jak gospodarz niż niebezpieczny intruz. Pierwszy wyciąga dłoń na powitanie, klepie po plecach przesłuchiwanego pana LaPadite, komplementuje jego córki, przemawia w dwóch językach (w trakcie całego filmu daje popis perfekcyjnej wymowy w czterech) i wypija dwie szklanki mleka. Wszystko to robi z beztroską i szerokim uśmiechem na ustach, swoją spokojną obojętnością doprowadzając prawdziwego gospodarza do łez. A przez cały ten czas pod podłogą leży ukrywająca się rodzina Dreyfusów. View oEmbed on the source website 7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino: Ta, w której Tarantino wyznaje miłość do kina ["Pewnego razu w Hollywood"] Jeśli poprzednie filmy były hołdem złożonym poszczególnym gatunkom filmowym, „Pewnego razu... w Hollywood” to już próba całkowitego odtworzenia czasów, do których Tarantino tak tęsknie wzdycha we wszystkich swoich dziełach. W ramach tej nostalgicznej fantazji dostajemy uroczą scenę, w której Sharon Tate (grana przez zjawiskową Margot Robbie) przychodzi do kina, by obejrzeć siebie samą na dużym ekranie w „The Wrecking Crew”. Nie zostaje rozpoznana przez sprzedawczynię biletów, więc nie kryjąc podniecenia, chwali się swoim udziałem w filmie, by wejść na seans za darmo. Z ogromnymi okularami korekcyjnymi na nosie i brudnymi stopami wyrzuconymi na fotelu przed sobą (fetysz Tarantino w pełnej krasie) porusza się w rytm muzyki, sprawdza reakcje widowni i ogląda z miną dziecka, które właśnie dostało cukierka. Czy raczej wyśniło swój hollywoodzki sen. Właśnie tak musi wyglądać Quentin Tarantino, gdy ogląda swoje filmy. View oEmbed on the source website
Quentin Tarantino pozwany przez studio Miramax. Reżyser chce sprzedać scenariusz "Pulp Fiction" w formie niewymienialnego tokena NFT
Studio Miramax, które zajmowało się produkcją "Pulp Fiction" oskarżyło filmowca o naruszenie praw autorskich w związku z planami licytacji oryginalnych scenariuszy wzbogaconych o odautorski komentarz reżysera w formie audio. A to wszystko Tarantino chce sprzedać w formie NFT, czyli niewymienialnego tokena. Co jeszcze wiemy na temat sprawy?
W tym artykule: Quentin Tarantino pozwany przez studio Miramax Pulp Fiction - szczegóły filmu Quentin Tarantino pozwany przez studio Miramax Na początku tego miesiąca, dokładnie 2 listopada, Quentin Tarantino pojawił się na targach kryptowalut w Nowym Jorku, ogłaszając aukcję siedmiu „ekskluzywnych” NFT opartych na jego scenariuszu do Pulp Fiction. Jestem podekscytowany, mogąc zaoferować fanom te unikalne sceny z "Pulp Fiction"! - czytamy w oficjalnym oświadczeniu filmowca. Chodzi o wystawienie na aukcję siedmiu fragmentów rękopisu scenariusza, które mają zostać wzbogacone o odautorski komentarz reżysera w formie audio i mają ujawnić sekrety filmu i jego autora. Teraz jednak wydaje się, że pierwsza wyprawa filmowca w mroczny świat kryptowalut wpędziła go w kłopoty prawne... We wtorek 16 listopada studio Miramax — firma rozrywkowa, która sfinansowała i dystrybuowała Pulp Fiction w 1994 roku — złożyło pozew przeciwko Tarantino, oskarżając go o naruszenie praw autorskich do sprzedaży NFT opartych na scenariuszu filmu. Jak opisano w oryginalnym komunikacie prasowym dotyczącym aukcji, sceny Pulp Fiction są sprzedawane jako Secret NFT na rynku OpenSea, z oryginalnym odręcznym skryptem i dodatkowym komentarzem od filmowca. Zawartość pozostanie prywatna, jeśli sprzedaż będzie mogła się odbyć, a właściciel będzie mógł je oglądać na wyłączność. Jednak według Miramax, Tarantino nie skonsultował się wcześniej z firmą, mimo że nadal jest ona właścicielem praw do filmu. List o zaprzestaniu działalności wysłany przez prawników Miramaxa najwyraźniej nie powstrzymał jego i jego zespołu przed kontynuowaniem sprzedaży. Zdecydowano się lekkomyślnie, chciwie i celowo zignorować umowę, którą podpisał Quentin, zamiast postępować zgodnie z jasnym, prawnym i etycznym podejściem, polegającym po prostu na komunikowaniu się z Miramaxem w sprawie proponowanych przez niego pomysłów. - mówi w rozmowie z Variety prawnik Miramax, Bart Williams i dodał, że „celowe, przemyślane, krótkoterminowe chwytanie pieniędzy” koliduje z własnymi planami Miramax, aby wejść na rynek NFT z własną treścią Pulp Fiction. Kwestią sporną pozostaje jednak to, czy sprzedawanie tokenów opartych na fragmentach scenariusza można uznać za publikację tekstu. Pozew stwierdza, że prawnik Tarantino powiedział Miramax, że filmowiec zachował prawo do opublikowania swojego scenariusza w ramach oryginalnej umowy ze studiem i że z niego skorzysta. Miramax twierdzi natomiast, że NFT mają charakter jednorazowej sprzedaży i nie liczą się jako opublikowanie scenariusza. Pulp Fiction - szczegóły filmu Amerykański film kryminalny z 1994 roku w reżyserii Quentina Tarantino, który zdobył światową sławę i miano kultowego. Oparty jest na scenariuszu Tarantino i Rogera Avary’ego, a w filmie występują John Travolta, Samuel L. Jackson, Bruce Willis, Tim Roth, Ving Rhames i Uma Thurman. Opowiada kilka epizodów rozgrywających się w przestępczym Los Angeles, a sam tytuł nawiązuje do popularnych w połowie XX wieku magazynów i powieści kryminalnych, które charakteryzowały się drastyczną przemocą i błyskotliwymi dialogami. Quentin Tarantino w 1994 roku zdobył Oscara oraz Złoty Glob za film w kategorii najlepszy scenariusz oryginalny.
Głośny film Tarantino od kwietnia będzie dostępny na znanym serwisie VOD. Znamy datę premiery
Zeszłoroczny hit kinowy, "Pewnego razu w... Hollywood" w reżyserii Quentina Tarantino trafi w kwietniu na popularny serwis streamingowy! Od kiedy i gdzie będzie można obejrzeć ten głośny film z Bradem Pittem, Leonardo DiCaprio i Margot Robbie?
Ubiegły rok z pewnością należał do Quentina Tarantino. Cała branża filmowa mówiła głównie o tym filmie. "Pewnego razu w... Hollywood" przypomniał historię niesławnego gangu Mansona i związek Romana Polańskiego z Sharon Tate. Jednak amerykański reżyser nie zrobił klasycznej biografii filmowej. "Od pierwszej minuty reżyser miesza rzeczywistość opowiadanej historii z rzeczywistością naszą - widzów oglądających film. Ale też - z rzeczywistością planu filmowego, a nawet rzeczywistością poza filmową. Chwilami trudno się zorientować, czy oglądamy film o amerykańskich aktorach z końca lat 60. XX wieku, czy film, w którym oni grają. A nawet wiele filmów i wiele seriali, bo najnowsze dzieło Tarantino jest hołdem złożonym nie tylko Hollywood, ale też telewizji lat 60." - możemy przeczytać w recenzji filmu autorstwa Anny Luboń. Kilka miesięcy po premierze "Pewnego razu w... Hollywood" trafi, już w kwietniu, na platformę VOD. Głośny film Tarantino od kwietnia będzie dostępny na znanym serwisie VOD. Kiedy? W sierpniu ubiegłego roku plotkowano, że "Pewnego razu w... Hollywood" (w org. "Once Upon a Time ... in Hollywood") trafi na Netflix, co więcej, sugerowano że użytkownicy serwisu będą mogli obejrzeć dłuższą wersję filmu. Niektóre media twierdziły, że będzie to 4-godzinny miniserial (dzieło, które trafiło do kin liczy sobie 2 godziny 45 minut). Jak się okazało to były tylko plotki. "Pewnego razu w... Hollywood" w reżyserii Quentina Tarantino będziemy mogli obejrzeć na HBO GO. Początkowo chodziło o emisję od 13 kwietnia, jednak HBO przyspieszyło premierę - ten głośny film pojawi się na serwisie już jutro, czyli 1 kwietnia. Przypomnijmy, film Quentina Tarantino zdobył dwa Oscary i osiem nominacji do tej nagrody. "Pewnego razu... w Hollywood": o czym jest film z Bradem Pittem i Leonardo DiCaprio? Tarantino zainspirował się kultowym westernem z 1968 roku o tytule "Pewnego razu na dzikim Zachodzie", a akcja filmu rozgrywa się w 1969 roku w Los Angeles. Głównymi bohaterami są Rick Dalton (gwiazda westernu) oraz Cliff Booth, przyjaciel Daltona i kaskader. Za to sąsiadką Ricka jest słynna Sharon Tate, żona Romana Polańskiego. Bohaterowie próbują odnaleźć się w epoce hipisów, tak bardzo różniącej się od starego Hollywood... W produkcji wystąpili: Leonardo DiCaprio, Brad Pitt, Margot Robbie, Al Pacino, Emile Hirsch, Margaret Qualley, Timothy Olyphant, Julia Butters, Austin Butler, Dakota Fanning, Mike Moh, Bruce Dern, Damian Lewis, Samantha Robinson, Damon Herriman, Lena Dunham, Kurt Russell, a także zmarły kilka miesięcy temu Luke Perry. View oEmbed on the source website
Ten film podbija festiwale filmowe i zbiera świetne recenzje. Wyreżyserował go ulubieniec Quentina Tarantino
"Parasite" to połączenie kina z przesłaniem, thrillera i czarnej komedii.
Nie byliście jeszcze w kinie na "Parasite"? Najwyższy czas nadrobić zaległości. Koreański film zdobył właśnie Złoty Glob w kategorii najlepszy nieanglojęzyczny film pokonując m.in. „Ból i blask” Pedro Almodovara, „Portret kobiety w Ogniu” Celine Sciammy oraz „The Farewell” Lulu Wanga. Lista wyróżnień "Parasite" jest jednak o wiele dłuższa. Joon-ho Bong (reżyser "Parasite") ma już na półce prestiżową Złotą Palmę za najlepszy film, nagrodę AFI, nagrodę publiczności na MFF i nominacje do BAFTY i Critics Choice. Nominacja do najważniejszej nagrody, czyli Oscara jest zatem tylko formalnością. Przypomnijmy, że o nominację walczy także "Boże ciało" w reżyserii Jana Komasy. Skoro sam Quentin Tarantino (prywatnie wielki fan jego twórczości) nazywa Joon-ho Bong "absolutnym wizjonerem" to coś musi być na rzeczy: Bong Joon-ho to absolutny wizjoner. Jest nowym wcieleniem Spielberga - nikt inny nie potrafi zrobić tak dobrego kina rozrywkowego - powiedział na jednym z festiwali Quentin Tarantino. Złoty Glob dla "Parasite", Getty Images Opowieść o tytułowych "pasożytach", którzy wpadają na pomysł genialnego przekrętu porwała widzów na całym świecie. Świadczą o tym wysokie oceny w filmowym serwisie Rotten Tomatoes. 99% z 264 recenzji zostało uznanych za pozytywne, a średnia ocen wystawionych na ich podstawie wyniosła 9,42/10. Z kolei krytycy chwalą "Parasite" za intelektualny rozmach, dynamikę, przewrotność i przede wszystkim gorzki komentarz do współczesnego świata. "Parasite" o czym jest film? Kierowca bez pracy, gospodyni bez domu, student bez kasy i dziewczyna bez perspektyw wspólnie stworzą perfekcyjny plan: jak w najkrótszym czasie stać się kimś i zająć miejsce bogaczy. W świecie, w którym liczy się tylko wydajność i sukces, przechytrzą system i zawalczą o siebie. Nawet, jeśli będzie to wymagało przekroczenia cienkiej granicy między tym, co jeszcze dozwolone, a tym, co absolutnie zabronione. [Opis dystrybutora] View oEmbed on the source website
Kim jest Margaret Qualley? Wchodząca gwiazda Hollywood to córka Andie MacDowell
Margaret Qualley to dziś jedno z najgorętszych nazwisk w Hollywood. Kim jest szalona hipiska z filmu Quentina Tarantino?
Czy Wy też po obejrzeniu "Pewnego razu w... Hollywood" zastanawialiście się, kim była hipiska z sekty Charlesa Mansona, która flirtowała z Bradem Pittem? To 24-letnia Margaret Qualley, prywatnie córka słynnej aktorki, Andie MacDowell. Qualley swoją filmową karierę rozpoczęła rolą w filmie Gii Copolli pt. "Palo Alto". Potem pojawiła się w serialu HBO "Pozostawieni", komedii "Nice Guys. Równi goście" i thrillerze "Notatnik śmierci". My pamiętamy ją przede wszystkim z reklamy zapachu Kenzo, którą wyreżyserował Spike Jonze. Margaret Qualley (podobnie jak jej mama) w dzieciństwie trenowała balet. Swoje taneczne umiejętności wykorzystała w reklamie japońskiego domu modu. Aktorka wykonała rytualny taniec, który przypominał sceny z teledysku "Weapon of Choice" Fatboy Slima z Christopherem Walkenem. Klip z miejsca stał się hitem w sieci, a internauci zachwycali się urodą i diabolicznym spojrzeniem młodej aktorki. W tym roku została nominowana do nagrody Emmy za rolę w serialu "Fosse/Verdon", gdzie wcieliła się w postać Ann Reinking. Teraz Margaret Qualley ma na koncie udany występ w kasowym hicie Quentina Tarantino i mnóstwo propozycji. Jeśli wierzyć plotkom, to wszystkie sceny z Qualley nie były wycinane i przemontowywane. Największym wyzwaniem dla córki Andie MacDowell była scena, w której musiała pokazać... stopy. Gwiazda uważa, że ta część jej ciała nie należy do najatrakcyjniejszych. Wszystko przez mordercze lekcje baletu, które odcisnęły piętno się na ich wyglądzie. Ostatecznie dała się namówić. W końcu Quentin Tarantino to jeden z najbardziej znanych fetyszystów stóp na świecie. Ostatnio podziwialiśmy ją na czerwonym dywanie na 76. Festiwalu Filmowym w Wenecji. Aktorka przyjechała promować swój najnowszy film pt. "Seberg".
Quentin Tarantino zostanie ojcem. Kim jest Daniella Pick? Ma polskie korzenie
Quentin Tarantino i Daniella Pick spodziewają się dziecka.
56-letni Quentin Tarantino zostanie ojcem. Matką dziecka jest 35-letnia Daniella Pick. To będzie pierwsze dziecko reżysera, który jeszcze kilka lat temu deklarował, że nigdy się nie ożeni. Teraz twórca "Pulp Fiction" jest zachwycony nowiną i nie może się doczekać potomka. Reżysera czeka ekscytujący i wyczerpujący okres. Jego ostatni film "Pewnego razu w... Hollywood" ma ogromne szanse na Oscara. Mówi się tez, że Leonardo DiCaprio, który zagrał główną rolę w filmie może zdobyć drugą statuetkę w karierze. Quentin Tarantino i Daniella Pick znają się od ponad 10 lat. Pobrali się pół roku temu. Twórca "Pulp Fiction" powiedział w jednym z wywiadów, że znalazł kobietę idealną. Kim jest Daniella Pick? Okazuje się, że żona Quentina Tarantino ma polskie korzenie. Daniella jest córką Sviki Picka, urodzonego w Polsce (dokładnie we Wrocławiu! )kompozytora, który w Izraelu jest prawdziwą gwiazdą. Daniella Pick w Izraelu ma status celebrytki, która próbowała swoich sił jako modelka i piosenkarka. Quentina poznała na bankiecie w Tel Awiwie, gdzie reżyser promował film "Bękarty wojny". Zamieszkali ze sobą, ale rozstali się po kilku miesiącach, bo nie byli gotowi na poważną relację. Dwa lata temu wrócili do siebie i skończyli na ślubnym kobiercu. Jak dobrze znasz filmy Quentina Tarantino? QUIZ
Quentin Tarantino ratuje Hollywood. [Recenzja filmu "Pewnego razu... w Hollywood"]
Nie zdradzę zakończenia, bo jest sensacyjne. Nie powiem też, ile jest na ekranie Rafała Zawieruchy, a ile Ala Pacino. Nowy film Tarantino po prostu trzeba zobaczyć.
"Ej, uspokójcie się, nie jesteśmy w filmie Tarantino" - wykrzykuje jedna z bohaterek bijącego rekordy popularności serialu "Dom z papieru", kiedy cała ekipa mierzy do siebie z pistoletów. Ale czy aby na pewno nie jesteśmy? Tarantino robi z nami co chce, tutaj, w "Pewnego razu w... Hollywood" jego manipulacja osiąga mistrzowskie szczyty. Festiwal Filmowy w Gdyni 2019: filmy w konkursie głównym. Poznaj nominowanych >> Od pierwszej minuty reżyser miesza rzeczywistość opowiadanej historii z rzeczywistością naszą - widzów oglądających film. Ale też - z rzeczywistością planu filmowego, a nawet rzeczywistością poza filmową. Chwilami trudno się zorientować, czy oglądamy film o amerykańskich aktorach z końca lat 60. XX wieku, czy film, w którym oni grają. A nawet wiele filmów i wiele seriali, bo najnowsze dzieło Tarantino jest hołdem złożonym nie tylko Hollywood, ale też telewizji lat 60. Hołdem złożonym przez dużego dzieciaka, który zabawia się kinem od blisko 30. lat ("Wściekłe psy" to rok 1991, "Pulp Fiction" - 1994). I nikt nie robi tego tak, jak on. Sharon Tate - 10 rzeczy, których nie wiedzieliście o zmarłej gwieździe >> A więc amerykańscy aktorzy. Tu - sama czołówka. Na start idzie Al Pacino ucharakteryzowany przekonująco na hollywoodzkiego producenta Marvina Schwarza. Udziela rad aktorowi, którego dobrze zapowiadająca się kariera utknęła w miejscu dobrych kilka lat temu, zaś on sam dławi się ciągle tą samą sytuacją: drugoplanowego czarnego charakteru w średniobudżetowych serialach. Gra go Leonardo DiCaprio. U boku ma najlepszego przyjaciela, bliższego mu niż brat - swojego dublera-kaskadera. Trzeba być diabłem kina, żeby powierzyć tę rolę Bradowi Pittowi - co za wyśmienity pomysł, zwłaszcza, że DiCaprio często powtarza tu o Pitcie - jesteśmy jak bliźniacy, nie do odróżnienia. A jak wiadomo od czasów "Fight Clubu", jeśli Pitt gra czyjeś alter ego, to z pewnością w jaśniejszej i bardziej wyluzowanej wersji. Tutaj aż do absurdu, co jest urocze i zachwycające (pomijając już, a naprawdę trudno to pominąć - wygląd Pitta...). Oto dwie strony tego samego Hollywood. Przyznaję, że trochę trudno nie dopatrzyć się tu podobieństw do emocjonalności i charakterów samych aktorów: DiCaprio jest niezwykle przekonujący w roli melancholika i nadużywającego alkoholu histeryka, Pitt zaś uwodzi czarującym uśmiechem marihuanowego luzaka. Obaj na pewno świetnie się tu bawią. Obaj też wykonują koncertową robotę, dają popis mistrzowskiego aktorstwa - DiCaprio na dodatek pojawia się cyfrowo wmontowany we fragmenty starych filmów i seriali. Ktoś kiedyś policzy ilość ról, jaką zagrał Leonardo w tym jednym filmie. Może być ich więcej, niż w całej jego filmografii. Ale aktor Rick Dalton i kaskader Cliff Booth grani przez DiCaprio i Pitta to nie jedyni bohaterowie tej opowieści. Są tu jeszcze: hipisi z bandy Charlesa Mansona, oraz oczywiście Roman Polański i Sharon Tate - świeżo po ślubie i blisko do wiadomej tragedii. Polański mieszka tuż obok Daltona, dzieli ich tylko płot. Kiedy Dalton walczy na planie filmowym - głównie z samym sobą, a jego kumpel Cliff flirtuje z dziewczyną Mansona, Sharon robi sobie dzień w mieście. Ogląda plakaty zapowiadające jej film, zachwyca się tym, że wszędzie widać jej nazwisko, wreszcie wchodzi do kina i obserwuje (rozanielona) reakcje publiczności na własną grę. Dosyć jeszcze anonimowa. I to właściwie tyle - te trzy wątki, bez wielkich zwrotów akcji, budują ośmiowymiarowy obraz Hollywoodu w roku 1969. Ośmio? Tak, dodajcie do tego filmy, o których rozmawiają bohaterowie, w których grają i które oglądają, audycje radiowe, które bez przerwy lecą w tle podczas każdej jazdy samochodem, programy telewizyjne, a telewizję ogląda tu każdy (Cliff włącza ją nawet swojemu psu, kiedy go zostawia). Dodajcie: zachwycającą modę - prezentowaną przez towarzystwo na balu Playboya i na utytłanych w kurzu hipiskach koczujących w scenografii dawnego westernu (to nie metafora). Dodajcie miliardy pieczołowicie oddanych detali: od designu puszki z karmą dla psa, po kształt printów na tapecie, oldskulowe słownictwo, strukturę tytoniu w papierosach po niepowtarzalny, tamten dźwięk: nisko warczących silników krążowników szos, zniekształconych głosów mężczyzn słyszanych w radio, utworów Franka Sinatry. Po przebijającą się muzykę właśnie: od Zeppelinów do Simona&Garfunkela i innych (powstaną doktoraty o tym filmie, więc wszystko zostanie wymienione). Tarantino pokazuje Amerykę końca lat 60. z widocznymi znakami i obrazami lat 70., czuć nadciągającą rewolucję, ale jeszcze mało kto to rozumie. Na pewno nie Hollywood, jeszcze nie. Na razie czarnemu charakterowi z westernu, w którego wciela się DiCaprio jako Rick Dalton producent przykleja wąsy i wydłuża włosy - żeby było bardziej hippie. Tarantino pokazuje kino tamtych lat i jednocześnie bawi się dzisiejszą popkulturą, nie tylko używając jej narzędzi (i etykietki "twórcy postmodernistycznego", którą nadano mu dawno temu i pewnie codziennie się z tego śmieje), ale też grając nawiązaniami. DiCaprio i Pitt nie bez powodu grają te postaci. Lenę Dunham odnajdziecie jako hipiskę w bandzie Mansona. Na chwilę wstrzymacie oddech widząc w roli cowboya zmarłego niedawno Luke'a Perry - gwiazdę serialu "Beverly Hills 90210". Damian Lewis zagra legendarnego aktora Steve McQueena (i okaże się, że są niesamowicie podobni). Jakby wszystko, co jest dziś, było już wtedy. Tarantino pokazuje Amerykę, gra historią popkultury i przywraca wiarę w nieco już zapomnianą prawdę, że wielki twórca, artysta, może zrobić z rzeczywistością wszystko, co chce. Bo fakty są dla niego tak samo dobrym tworzywem, jak fikcja. Ale przecież my, widzowie zawsze tego oczekujemy od kina: że pokaże nam rzeczywistość bardziej porywającą, niż ją znamy. Może nawet kompletnie inną. Dlaczego Tarantino uratuje Hollywood? Zobaczcie sami. Nie chcę spoilerować tego, być może najlepszego filmu Quentina. A na pewno potwierdzającego jego obezwładniające poczucie humoru, inteligencję i blask. Anna Luboń