Otrzymał wiele nagród, ale nigdy nie został nominowany do Oscara. Mój ulubiony film Quentina Tarantino trafił na streaming
„Kill Bill: Vol. 1” wraca na streaming i znów przyciąga uwagę widzów. Kultowy film Quentina Tarantino, mimo licznych nagród i statusu klasyka kina akcji, nigdy nie doczekał się nominacji do Oscara, co do dziś budzi zdziwienie fanów.
Gdy „Kill Bill: Vol. 1” pojawił się na ekranach, miałam 13 lat - i szczęśliwie starsze siostry, które pozwoliły mi go obejrzeć, mimo że był oznaczony jako 16+. To był jeden z tych filmów, które wciągają od pierwszej sceny i zostają w pamięci na lata. Do dziś wracam do niego z tymi samymi emocjami - to epicka, stylizowana historia zemsty, która mimo upływu lat nie traci swojej siły. Ale to, co urzekło mnie najmocniej, to nie tylko kadry i choreografia walk, lecz także muzyka - absolutnie nie do zastąpienia, budująca napięcie i klimat każdej sceny. Bez niej ten film nie miałby tej samej energii ani charakteru. Dla tych, którzy - o zgrozo - jeszcze nie mieli okazji zobaczyć tego kultowego dzieła, „Kill Bill: Vol. 1” właśnie trafił na streaming. Platforma Canal+ udostępniła od razu obie części, bo tak naprawdę należy je traktować jako jedną, spójną historię. Weekend to idealny moment, żeby odłożyć telefony, włączyć duży ekran, przygotować coś do chrupania i dać się porwać jednej z najbardziej stylowych opowieści o zemście jaka powstała w historii kina. Mistrz kina Quentin Tarantino Quentin Tarantino od lat pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych i wpływowych reżyserów współczesnego kina. Jego filmy to mieszanka brutalnej akcji, czarnego humoru, popkulturowych odniesień i nielinearnej narracji, która stała się jego znakiem rozpoznawczym. Widzowie pokochali jego charakterystyczny styl już przy „Pulp Fiction”, a kolejne produkcje tylko umacniały jego status autora kultowego. W dorobku Tarantino znajdują się m.in. „Wściekłe psy”, „Bękarty wojny”, „Django”, „Nienawistna ósemka” czy „Pewnego razu… w Hollywood” - filmy, które łączą przemoc z dialogami o niepowtarzalnym rytmie i wyczuciu stylu. Każdy z nich tworzy osobny świat, w którym estetyka kina klasy B spotyka się z precyzyjną reżyserią i obsesją na punkcie detalu. Choć Tarantino był wielokrotnie nagradzany i zdobył dwa Oscary za najlepszy scenariusz oryginalny, nigdy nie otrzymał statuetki w najważniejszych kategoriach reżyserskich. Mimo to jego pozycja w Hollywood jest niepodważalna - to twórca, który nie tylko definiuje kino gatunkowe, ale też konsekwentnie zmienia jego zasady. „Kill Bill: Vol. 1” - film o zemście, która nie prosi o pozwolenie Beatrix Kiddo pojawia się w popkulturze jak błysk ostrza: precyzyjna, nieustępliwa, zapamiętywana na długo po seansie. Jej historia zaczyna się od zdrady i przemocy w dniu ślubu, a kończy na długiej, konsekwentnej drodze odwetu. Bohaterka, pozostawiona na pewną śmierć, wraca po swoje - krok po kroku eliminuje kolejnych członków grupy zabójców, która ją złamała. To kino zemsty w najbardziej wyrazistej odsłonie: surowe w emocjach, bez taryfy ulgowej, a jednocześnie hipnotyzująco stylowe. W centrum tej opowieści jest kobieca sprawczość podana bez dydaktyki, za to z temperamentem. Beatrix nie jest figurą z plakatu ani dekoracją w cudzej historii. To ona nadaje rytm scenom, decyduje o tempie i ciężarze tej wyprawy, a widz od pierwszych minut ma poczucie, że ogląda bohaterkę, której nie da się uciszyć. View oEmbed on the source website Tarantino miesza gatunki, jakby komponował haute couture Siła Kill Billa nie polega wyłącznie na tym, co się dzieje, ale jak to zostało opowiedziane. Tarantino prowadzi narrację niechronologicznie, przeskakuje w czasie i buduje napięcie z fragmentów, które w innych filmach byłyby ryzykowną układanką. Tu stają się świadomą strategią: emocje wracają falami, sceny odbijają się w pamięci, a fabuła przypomina album z dopracowanymi kadrami. Jednocześnie film działa jak barwna mozaika inspiracji. Kino akcji spotyka spaghetti western, klasyczne kino samurajskie i kung-fu lat 70., a obok nich pojawia się energia anime. To nie jest eklektyzm dla efektu. Każdy z tych elementów wnosi własny rytm, estetykę i rodzaj napięcia, dzięki czemu całość pozostaje zaskakująco spójna - jak stylizacja, w której pozornie niepasujące faktury nagle tworzą idealny look. Uma Thurman i kobiecy kwartet, który niesie film W roli Beatrix Kiddo aktorka Uma Thurman buduje postać ikoniczną: twardą, ale nie pozbawioną wrażliwości, skupioną, a przy tym magnetyczną. Jej ekranowa obecność sprawia, że nawet cisza nabiera znaczenia, a ruch - od najdrobniejszego gestu po intensywne sekwencje walk - opowiada emocje równie wyraźnie jak dialog. Na drugim planie błyszczą mocne, wyraziste bohaterki: Lucy Liu, Daryl Hannah i Vivica A. Fox. Ich postacie nie są jedynie przeszkodami na drodze głównej bohaterki, lecz pełnoprawnymi figurami w opowieści o zdradzie, lojalności i cenie, jaką płaci się za wybory. Kultowy Kill Bill bez statuetki, ale z realnym wpływem Brak Oscarów nie zatrzymał Kill Billa przed wejściem do kanonu. Film przetrwał próbę czasu, bo jego język - choreografia walk, tempo montażu i narracyjne przeskoki - okazał się wyjątkowo nośny. Po premierze wiele produkcji zaczęło sięgać po podobne rozwiązania, a widzowie dostali tytuł, do którego wraca się jak do ulubionej płyty: nie tylko dla historii, lecz także dla stylu. I właśnie styl jest tu osobnym bohaterem. Żółty kombinezon Beatrix Kiddo stał się popkulturowym znakiem rozpoznawczym, podobnie jak żółte buty Onitsuka Tiger. To detale, które żyją poza ekranem - w modzie, w cytatach, w memach, w zbiorowej pamięci. „Kill Bill: Vol. 1” oraz „Kill Bill: Vol. 2” na Canal+ pozwala dziś obejrzeć tę historię na nowo: albo jako powrót do tytułu, który kiedyś definiował kino akcji, albo jako świeże odkrycie filmu, który mimo upływu lat nadal działa z tą samą siłą.
5 nominacji do Oscara, dwa Złote Globy i ocena 8,3. Rewolucyjny film Tarantino jest na Netfliksie. W obsadzie genialny DiCaprio i Waltz
Tego reżysera nie trzeba nikomu przedstawiać. Quentin Tarantino w filmie "Django Unchained" w typowy dla siebie sposób rozprawia się z klasycznym westernem i tworzy jeden z najistotniejszych filmów o niewolnictwie. Produkcja jest w katalogu Netflix.
12 lat po premierze kinowej "Django Unchained" Quentina Tarantino wciąż nie traci temperatury. To film, do którego się wraca: po mocne role, napięcie i bezwzględnie intensywną narrację. Produkcję można oglądać na Netflix i HBO Max w ramach abonamentu. O czym jest "Django unchained" Akcja rozgrywa się dwa lata przed wojną secesyjną. Django (Jamie Foxx), zniewolony mężczyzna, trafia pod opiekę niekonwencjonalnego niemieckiego łowcy nagród, dr. Kinga Schultza (Christoph Waltz). Ich wspólny cel jest konkretny: schwytanie braci Brittle. Gdy misja kończy się sukcesem, Schultz uwalnia Django, a duet zaczyna polować na najbardziej poszukiwanych przestępców Południa. Pod tą dynamiczną, gatunkową powierzchnią kryje się osobista historia: droga prowadzi na plantację Calvina Candiego (Leonardo DiCaprio), miejsce ponure i pełne przemocy, gdzie żona Django, Broomhilda von Shaft (Kerry Washington), nadal jest niewolnicą. Nagrody dla „Django Unchained” i ciekawostki „Django Unchained” został bardzo dobrze przyjęty przez krytyków filmowych. Film miał 5 nominacji do Oscara, a zdobył dwie statuetki - za najlepszy scenariusz oryginalny dla Quentina Tarantino oraz za najlepszą rolę drugoplanową dla Christopha Waltza. Takie same wyróżnienia produkcja otrzymała również na gali Złotych Globów i BAFTA. „Django Unchained” ma też sporo ciekawostek zza kulis. Jamie Foxx nie był jedynym kandydatem do głównej roli, bo wcześniej rozważano Willa Smitha, który ostatecznie zrezygnował z powodów twórczych i osobistych. W filmie pojawia się także Franco Nero, czyli gwiazda oryginalnego „Django” z 1966 roku, co było wyraźnym ukłonem Tarantino w stronę spaghetti-westernu. Co ciekawe, piosenkę do filmu napisał również Frank Ocean, ale reżyser z niej zrezygnował, uznając, że w gotowej wersji nie ma dla niej odpowiedniej sceny. Początkowo w obsadzie miał znaleźć się też Joseph Gordon-Levitt, jednak musiał wycofać się z projektu przez konflikt terminów. Jedną z najbardziej znanych historii z planu pozostaje scena, w której Leonardo DiCaprio naprawdę skaleczył dłoń, ale nie przerwał ujęcia i grał dalej. Mało kto pamięta też, że Jamie Foxx dołożył swoją cegiełkę nie tylko jako aktor, lecz także przy muzyce - współtworzył utwór „100 Black Coffins” na potrzeby ścieżki dźwiękowej. Tarantino łamie schematy „Django” wyszedł poza ramy zwykłego westernu. Stał się filmem często komentowanym i chętnie przypominanym także przez osoby, które na co dzień nie oglądają takich historii. Na sukces filmu wpłynęło też to, że Tarantino połączył klasykę z nowoczesnym podejściem. Z jednej strony nawiązał do spaghetti-westernów i starego „Django” z 1966 roku, a z drugiej dodał współczesną muzykę i swój charakterystyczny styl. Dużo mówiło się też o przemocy i o tym, jak film pokazuje temat niewolnictwa. To właśnie sprawiło, że „Django: Unchained” na długo został w centrum uwagi i do dziś jest ważnym tytułem w popkulturze.
Film o Kościuszce z Braciakiem zdobył Złote Lwy teraz można go obejrzeć w streamingu. Mówi się, że to "polski Tarantino"
Szokująca wizja Tadeusza Kościuszki, nieznane epizody, bezlitosna szlachta i walka o wolność – film „Kos” w reżyserii Pawła Maślony zaskakuje świeżym spojrzeniem na narodowego bohatera. Jest dostępny na SkyShowtime.
Jeśli lubisz kino historyczne i produkcje spod znaku Quentina Tarantino to jesteś pod dobrym adresem. „Kos” w reżyserii Pawła Maślony to odważne, świeże i zaskakujące spojrzenie na postać Tadeusza Kościuszki. Zamiast klasycznej biografii twórcy skupiają się na jednym, symbolicznym, ale niezwykle istotnym fragmencie z życia bohatera - momencie przygotowań do powstania przeciwko Rosjanom, kiedy Kościuszko ukrywa się przed rotmistrzem Duninem. To właśnie ta nietypowa perspektywa nadaje filmowi wyjątkową dynamikę i oryginalny charakter. Obecnie „Kos” można oglądać także na platformie SkyShowtime. Szokująca fabuła filmu: zdrada, ucieczka i rewolucja Fabuła "Kosa" to dynamiczna opowieść o zdradzie, walce klasowej i dążeniu do wolności. W tle toczy się historia Ignaca (Bartosz Bielenia), szlacheckiego bękarta, który nie może uzyskać należnego mu dziedzictwa. Jego przyrodni brat Stanisław (Piotr Pacek) nie zamierza mu niczego oddać. W trakcie ucieczki Ignac spotyka Domingo i Kościuszkę. Wszyscy trafiają do dworku Pułkownikowej (Agnieszka Grochowska), gdzie dochodzi do dramatycznej konfrontacji z rotmistrzem Duninem (Robert Więckiewicz). Kulminacyjna scena filmu to wieczór pełen kłamstw i pozorów, podczas którego napięcie narasta z każdą minutą. Atmosfera przypomina twórczość Tarantino, choć realia to polska szlachta. Ten intensywny moment trzyma widza w napięciu i zaskakuje nieoczekiwanym finałem. Film nie unika trudnych tematów – ukazuje nieludzkie traktowanie chłopów przez szlachtę, rasizm, klasowe podziały oraz bezlitosny system społeczny. Kościuszko jawi się jako postać o rewolucyjnych poglądach, dążąca do równości i wyzwolenia zarówno chłopów, jak i niewolników. Jego relacja z Domingo opiera się na wzajemnym szacunku i równości, a sama postać byłego niewolnika wnosi element uniwersalnego przesłania o człowieczeństwie i wolności. Aktorska plejada w filmie Kos: Braciak, Więckiewicz, Mitchell Jednym z najmocniejszych punktów filmu "Kos" jest jego obsada. Jacek Braciak jako Tadeusz Kościuszko prezentuje głęboką, dramatyczną kreację, pokazując człowieka targanego wątpliwościami i determinacją. Robert Więckiewicz w roli rotmistrza Dunina jest niemal nie do rozpoznania, tworząc postać groźną i bezwzględną. Jason Mitchell jako Domingo wnosi do filmu międzynarodowy wymiar i dodaje historii uniwersalnego przesłania. Bartosz Bielenia i Piotr Pacek ukazują trudne relacje rodzinne i nierówność klasową, natomiast Agnieszka Grochowska jako Pułkownikowa dodaje opowieści kobiecej siły i niezależności w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Scenografia, kostiumy i plastyka zdjęć dopełniają całości, tworząc wyrazisty klimat. Mimo że to film historyczny, zastosowano nowoczesne środki wyrazu, które odświeżają konwencję gatunku i angażują widza na wielu poziomach.bre Temat "Kosa" jest trudny i w pewnym momencie pada nawet pytanie o słynną dewizę "Bóg, Honor, Ojczyzna", to nie zabrakło tu też humoru. Ale to tylko pokazuje, że nie potrzeba nam kolejnych nadmuchanych bohaterów. A to o co walczył Kościuszko nadal jest ważne. Bez zbędnego dopisywania ideologii i przeznaczone tylko dla jednej grupy społecznej. Bo każdy ma prawo do wolności. - pisała w recenzji Ewa Stępień w serwisie elle.pl Gdzie obejrzeć film Kos? Film „Kos” został zaprezentowany w Konkursie Głównym Festiwalu Filmowego w Gdyni, a dziś jest dostępny dla szerokiej publiczności na platformie SkyShowtime. To właśnie ten obraz w reżyserii Pawła Maślony zdobył Wielką Nagrodę „Złote Lwy” podczas 48. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Dla wszystkich, którzy chcą zobaczyć nowoczesne i nieoczywiste spojrzenie na historię, to doskonała okazja, by nadrobić jeden z najgłośniejszych polskich filmów ostatnich lat.
Nie zdobył ani jednego Oscara, a jest genialny. Klasyk Quentina Tarantino z Umą Thurman wpadł na Netflix
Trudno w to uwierzyć, ale "Kill Bill" nie zdobył ani jednego Oscara. Na szczęście to nie nagrody decydują o tym, czy staje się kultowy. W przypadku produkcji Quentina Tarantino to widzowie wydali pozytywny werdykt. Serię "Kill Bill" można teraz obejrzeć na Netflix.
Film "Kill Bill" Quentina Tarantino, mimo że nie zdobył Oscara, nieprzerwanie zachwyca widzów i krytyków na całym świecie. Produkcja ta wyróżnia się nietuzinkowym połączeniem różnych gatunków. Od kina akcji, przez spaghetti western, po anime oraz charakterystyczną dla Tarantino nielinearną narracją. Dzięki niezapomnianym kreacjom aktorskim, zwłaszcza Umy Thurman jako Beatrix Kiddo, Kill Bill stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych i cenionych dzieł XXI wieku. "Kill Bill" - o czym jest? "Kill Bill" to opowieść o Beatrix Kiddo, kobiecie, która po brutalnym zdradzeniu przez swoich towarzyszy, w tym byłego ukochanego Billa, wyrusza na drogę zemsty. Zostawiona za martwą w dniu swojego ślubu, Beatrix przetrwała i przez lata planowała odwetu, eliminując kolejnych członków niebezpiecznej grupy zabójców, którzy ją skrzywdzili. W pełnej emocji i akcji historii, pełnej zaskakujących zwrotów akcji, główna bohaterka staje się symbolem siły, determinacji i odwagi, a jej walka o sprawiedliwość staje się jedną z najbardziej pamiętnych opowieści o zemście w historii kina. Nielinearna narracja i nawiązania gatunkowe w filmie Quentina Tarantino Jednym z kluczowych czynników, które wyróżniają "Kill Bill" na tle innych filmów akcji, jest nielinearna narracja. Tarantino, znany z niechronologicznego układania fabuły (co widoczne było wcześniej w Pulp Fiction), także w tym dziele konsekwentnie buduje napięcie przez przeskoki w czasie. "Kill Bill" czerpie pełnymi garściami z różnych gatunków – klasyczne kino samurajskie, filmy kung-fu lat 70., spaghetti western, a nawet animacje anime. Każdy z tych nurtów wnosi coś unikalnego do całości, czyniąc dzieło Tarantino niemal mozaiką światowych tradycji filmowych. Nawiązania te stanowią wyraz fascynacji reżysera kulturą kina. Chcesz oglądać najbardziej inspirujące filmy i seriale? Zapisz się do <a id="menurc4p" class="fui-Link ___1q1shib f2hkw1w f3rmtva f1ewtqcl fyind8e f1k6fduh f1w7gpdv fk6fouc fjoy568 figsok6 f1s184ao f1mk8lai fnbmjn9 f1o700av f13mvf36 f1cmlufx f9n3di6 f1ids18y f1tx3yz7 f1deo86v f1eh06m1 f1iescvh fhgqx19 f1olyrje f1p93eir f1nev41a f1h8hb77 f1lqvz6u f10aw75t fsle3fq f17ae5zn" title="https://www.elle.pl/newsletter/" href="https://www.elle.pl/newsletter/" target="_blank" rel="noreferrer noopener" aria-label="Link newslettera ELLE">newslettera ELLE, odbierz kod i skorzystaj z 2-miesięcznego dostępu do Player.pl. Uma Thurman jako Beatrix Kiddo – ikona kina akcji Uma Thurman stworzyła w "Kill Bill" postać, która na stałe zapisała się w historii kina akcji. Jej Beatrix Kiddo to symbol siły, determinacji i odwagi. Thurman, która przygotowywała się do roli pod okiem mistrzów sztuk walki, wykonała większość scen akcji samodzielnie, co zostało szeroko docenione przez krytyków oraz środowisko aktorskie. Nie tylko Beatrix Kiddo przyczyniła się do wyjątkowego klimatu filmu. Lucy Liu jako O-Ren Ishii, Daryl Hannah jako Elle Driver czy Vivica A. Fox w roli Vernity Green stworzyły wyraziste, wielowymiarowe postaci, które pozostają w pamięci widzów. Ich relacje z główną bohaterką napędzają fabułę i wzbogacają opowieść o kontekst zemsty, lojalności i zdrady. Wpływ Kill Bill na popkulturę i kino Po premierze "Kill Bill" wiele filmów i seriali zaczęło wykorzystywać motywy charakterystyczne dla dzieła Tarantino. Od choreografii walk, przez zabiegi narracyjne, po specyficzny montaż. Film stał się źródłem licznych cytatów, memów i inspiracji w modzie, np. charakterystyczny żółty kombinezon Beatrix Kiddo albo żółte buty marki Onitsuka Tiger. "Kill Bill" na Netflix "Kill Bill" to jeden z tych filmów, które nie tracą na wartości w oczach publiczności. Krytycy regularnie umieszczają go w rankingach najważniejszych produkcji XXI wieku, a liczne analizy filmoznawcze podkreślają jego przełomowy charakter. Dzieło Tarantino często stawiane jest za wzór filmu, który przesunął granice gatunku akcji. Produkcję można teraz oglądać na platformie Netflix.
Oscarowa opowieść Tarantino wkrótce trafi na Netflix. Pokazuje Hollywood lat 60. w zupełnie nowym świetle
Choć Tarantino słynie z krwawych thrillerów i bezkompromisowej przemocy, jego „Pewnego razu… w Hollywood” to nostalgiczna podróż do lat 60., pełna ciepła, humoru i emocji. Gwiazdy, wielkie kino i polski akcent sprawiają, że już teraz nie możemy się doczekać premiery na Netflix.
Hollywood. Blask fleszy, czerwone dywany, fortuny wydawane w dolarach, wielkie kontrakty i jeszcze większe gwiazdy. To miejsce, w którym każdy krok jest obserwowany, a sukces waży tyle co skandal, który może go zniszczyć. Ale nie zawsze tak było. Kiedyś za tym blichtrem kryły się zakamarki, o których wolelibyśmy nie wiedzieć. Świat filmowego snu bywa złudny, a pod złotymi światłami kryją się historie ludzi, którzy zapłacili ogromną cenę za sławę i marzenia. „Pewnego razu… w Hollywood” - 9 film Quentina Tarantino odkrywa te sekrety w swojej charakterystycznej, nostalgicznej i zarazem przewrotnej opowieści. To Oscarowy klasyk, który trzeba choć raz w życiu zobaczyć. O czym jest „Pewnego razu… w Hollywood”? Film opowiada historię Ricka Daltona (Leonardo DiCaprio), kiedyś gwiazdora popularnego serialu, który dziś desperacko walczy o powrót na szczyt. U jego boku jest Cliff Booth (Brad Pitt), lojalny kaskader i przyjaciel, który w niebezpiecznych scenach ryzykuje życie. W tle przewija się tragiczna historia Sharon Tate (Margot Robbie) i jej męża Romana Polańskiego. Tarantino proponuje alternatywną wersję wydarzeń z sierpnia 1969 roku - morderstwa dokonane przez członków sekty Mansona nie dochodzą do skutku, a bohaterowie zyskują wymarzony happy end. To nostalgiczny list miłosny do Hollywood. Pełen humoru, drobnych gestów i retrospekcji, w których Tarantino miesza fikcję z rzeczywistością. Przestrzeń filmową wypełniają kultowe plakaty, stare westerny, kawałki muzyki z list przebojów i codzienne życie gwiazd, pokazane z czułością, której dotychczas w jego „krwawych” filmach brakowało. View oEmbed on the source website Polski akcent w hollywoodzkiej opowieści od Tarantino Choć „Pewnego razu… w Hollywood” to przede wszystkim hollywoodzki blichtr, film ma też wyraźny polski akcent. Aktor Rafał Zawierucha (znany z filmu „Bogowie”, „Listy do M. 4”) wciela się w Romana Polańskiego, polskiego reżysera - twórcę takich hitów jak „Dziecko Rosemary” czy „Pianista” - i męża Sharon Tate, przypominając o prawdziwych wydarzeniach z sierpnia 1969 roku. Jego rola jest niewielka, ale znacząca: choć mówi tylko kilka zdań, obecność Polaka w filmie łączy fikcję Tarantino z rzeczywistością tamtych czasów. Prawdziwa historia Sharon Tate Sharon Tate była wschodzącą gwiazdą Hollywood, pełną życia, uroku i ambicji. W 1969 roku, będąc w ósmym miesiącu ciąży, mieszkała wraz z mężem Romanem Polańskim w willi przy Cielo Drive w Los Angeles. Jej świat nagle przerwała brutalna zbrodnia - członkowie sekty Charlesa Mansona zamordowali ją i cztery osoby towarzyszące jej w domu. To tragiczne wydarzenie wstrząsnęło całym Hollywood i na zawsze stało się symbolem końca pewnej ery beztroskiego blasku i blichtru filmowego świata. Quentin Tarantino w „Pewnego razu… w Hollywood” odwraca jednak bieg historii. Tworzy alternatywną rzeczywistość, w której Sharon Tate przeżywa, a jej los splata się z fikcyjnymi bohaterami, oddając tym samym hołd ikonie kina lat 60. „Pewnego razu… w Hollywood” trafi na Netflix Film zdobył aż 10 nominacji do Oscara, w tym za najlepszy film, reżyserię i aktorstwo. Brad Pitt otrzymał Oscara za rolę drugoplanową, a obraz jest uznawany za jedno z najważniejszych dzieł Tarantino. Krytycy chwalą zarówno wykonanie aktorskie, jak i nostalgiczną wizję Hollywood, które autor przywołuje z charakterystycznym dla siebie humorem i przesadną starannością detali. Mimo upływu 7 lat od premiery (2019 rok) produkcja wciąż ma bardzo dobry wynik w gregatorze opinii Rotten Tomatoes. Jego tomatometer (czyli ocena krytyków) wynosi około 85–86 %, co oznacza, że zdecydowana większość recenzji jest pozytywna i film cieszy się uznaniem zarówno krytyków, jak i widzów. Na szczęście „Pewnego razu… w Hollywood” 31 stycznia trafi na Netflix, więc nawet ci, którzy ominęli seanse kinowe, będą mogli zanurzyć się w świecie hollywoodzkiego blichtru, wielkich gwiazd i alternatywnej historii, która choć nie wydarzyła się naprawdę to i tak fascynuje.
Tarantino go nie cierpi, ale film z nim zdobył osiem nominacji do Oscara. "To arcydzieło"
„Aż poleje się krew” to jeden z tych filmów, które nie pozwalają o sobie zapomnieć. O aktorze, który zagrał główną rolę w filmie negatywnie wypowiedział się Quentin Tarantino. Hollywood stanęło w obronie Paula Dano.
Kiedy w 2025 roku Quentin Tarantino ogłosił własny ranking najlepszych filmów XXI wieku, "Aż poleje się krew" znalazł się na zaszczytnym miejscu. Ale – jak to Tarantino – nie obyło się bez prowokacji. Reżyser z jednej strony docenił wizję Paula Thomasa Andersona, z drugiej zaś bez wahania wskazał „gigantyczną wadę filmu”, którą jest według Tarantino - Paul Dano. Reżyser nazwał go "totalnym cieniasem" i jednym z najgorszych aktorów w Hollywood. Aktor znany z filmu "Mała miss" wcielił się w rolę charyzmatycznego kaznodziei Eli Sunday’a. Zdaniem twórcy "Pulp Fiction" to właśnie kreacja aktora osłabiła siłę obrazu i uniemożliwiła mu wspięcie się jeszcze wyżej. Tarantino się myli Wypowiedź wywołała burzę. Krytycy i widzowie ruszyli w obronie Dano, przypominając, że jego intensywna i niepokojąca rola Eli Sunday’a od lat uchodzi za jedną z najważniejszych kreacji dekady. Trudno nie zgodzić się z obrońcami aktora. "Aż poleje się krew" to opowieść o narodzinach amerykańskiego snu w jego najmroczniejszej odsłonie. Daniel Plainview, nafciarz z początku XX wieku, wyrusza wraz z przybranym synem H.G. do kalifornijskiego miasteczka, by zbudować własne naftowe imperium. Z czasem jednak jego ambicja przeradza się w obsesję — destrukcyjną, izolującą, pożerającą wszystko na swojej drodze. Kontrapunktem dla jego bezwzględności jest Eli Sunday (w tej roli Paul Dano) — młody kaznodzieja, równie charyzmatyczny, co niebezpieczny. Ich relacja przypomina nieustanną walkę o władzę, której stawką jest dominacja nad całym miasteczkiem, a może i nad samymi sobą. Nagrody, które potwierdziły legendę filmu Film zdobył uznanie wśród gremiów na całym świecie. Daniel Day-Lewis odebrał Oscara za najlepszą rolę pierwszoplanową, a Paul Thomas Anderson został nominowany w najważniejszych kategoriach — za film, reżyserię i scenariusz adaptowany. Produkcja była również doceniana na BAFTA, Złotych Globach i prestiżowych festiwalach, szybko trafiając do kanonu współczesnego kina. Ten film nie daje o sobie zapomnieć „Aż poleje się krew” to nie klasyczny western, a intensywny psychologiczny dramat o ambicji, która potrafi wciągnąć głębiej niż naftowa szyba. To opowieść o samotności rosnącej szybciej niż imperium Plainviewa i o władzy, która ostatecznie pożera swojego właściciela. Anderson nie moralizuje — zmusza do konfrontacji z emocjami, o których zwykle nie mówi się głośno. W tym świecie dwóch silnych osobowości Paul Dano stworzył jedną z najważniejszych filmowych postaci współczesnego kina. Jego Eli Sunday — nerwowy, fanatyczny, hipnotyzujący — w starciu z Day-Lewisem buduje duet, który trudno zapomnieć.
Sequel „Pewnego razu w Hollywood” bez Tarantino za kamerą – co wiemy o nowym filmie?
David Fincher stanie za kamerą sequela „Pewnego razu w Hollywood”, podczas gdy scenariusz napisze sam Quentin Tarantino. Brad Pitt ma powrócić w swojej nagrodzonej Oscarem roli Cliffa Bootha, a całość zrealizuje Netflix.
W tym artykule: Kto odpowiada za kontynuację hitu? Brad Pitt wraca jako Cliff Booth Co wiemy o fabule i produkcji nowego filmu? Powrót legend: Fincher i Pitt znów razem 1. Kto odpowiada za kontynuację hitu? Wbrew wcześniejszym spekulacjom, sequel „Pewnego razu w Hollywood” nie jest żartem primaaprilisowym. Serwis Deadline potwierdził, że David Fincher wyreżyseruje kontynuację filmu Quentina Tarantino z 2019 roku. Scenariusz do nowej produkcji przygotuje sam Tarantino, mimo że nie stanie za kamerą. Projekt zrealizowany zostanie przez platformę Netflix, z którą Fincher ma podpisaną umowę na wyłączność. 2. Brad Pitt wraca jako Cliff Booth Jedną z największych sensacji związanych z nowym filmem jest powrót Brada Pitta do roli Cliffa Bootha – kaskadera i powiernika Ricka Daltona. Pitt zdobył Oscara za tę kreację, a jego udział w sequelu potwierdziły m.in. serwisy Variety i The Hollywood Reporter. To właśnie na dalszych losach tej postaci ma skupić się fabuła nowego filmu. 3. Co wiemy o fabule i produkcji nowego filmu? „Pewnego razu w Hollywood” został sfinansowany przez Sony Pictures, jednak Tarantino wynegocjował umowę, dzięki której po kilku latach prawa autorskie do filmu przeszły na jego własność. To kluczowy element umożliwiający powstanie nowej produkcji niezależnie od Sony. Dzięki temu kontynuacja losów Cliffa Bootha może zostać zrealizowana na platformie Netflix, co oznacza, że film nie trafi do kin, lecz będzie dostępny wyłącznie w streamingu. Nowy film nie ma jeszcze oficjalnego tytułu. Media spekulują, że może on nosić nazwę nawiązującą do oryginału, np. „Twice Upon a Time in Hollywood”, jednak nie zostało to potwierdzone. Wiadomo, że historia będzie rozwinięciem wątku Cliffa Bootha i osadzona będzie w tym samym uniwersum co film z 2019 roku. 4. Powrót legend: Fincher i Pitt znów razem Dla miłośników kina ten projekt to nie tylko powrót do świata stworzonego przez Tarantino, ale też ponowne spotkanie dwóch wielkich nazwisk: Davida Finchera i Brada Pitta. Reżyser i aktor współpracowali już wcześniej przy kultowych produkcjach takich jak „Siedem”, „Podziemny krąg” i „Ciekawy przypadek Benjamina Buttona”.
Ten zapomniany film z Hugh Grantem to ulubiona komedia romantyczna Quentina Tarantino. Teraz stał się viralem na TikToku
Film z 2007 roku, który nie zdobył wielkiej popularności, zyskał jednak uznanie jednego z najbardziej cenionych twórców Hollywood. O czym jest ulubiona komedia romantyczna Quentina Tarantino?
W niedawnym wywiadzie dla Letterboxd Hugh Grant powiedział, że reżyser „Pulp Fiction” zatrzymał go kiedyś na ulicy Londynu, by pochwalić jeden z jego filmów. Można by się spodziewać, że taki kinoman jak Tarantino uwielbia „Cztery wesela i pogrzeb” czy „Notting Hill”, ale, o dziwo, nie. O czym jest „Prosto w serce”? Alex Fletcher (Hugh Grant) to muzyk, którego sława przeminęła razem z latami 80. Kiedyś podbijał listy przebojów jako członek boysbandu PoP!, ale dziś jego kariera ogranicza się do występów na spotkaniach absolwentów i w parkach rozrywki. Wydaje się, że nic już się nie zmieni – aż do momentu, gdy otrzymuje propozycję, która może odmienić jego los. Cora Corman (Haley Bennett), wschodząca gwiazda popu, chce, by Alex napisał dla niej piosenkę. Jest tylko jeden problem: Alex potrafi komponować melodie, ale nie radzi sobie z pisaniem tekstów. Kiedy termin goni, a inspiracja nie przychodzi, nieoczekiwanie z pomocą przychodzi Sophie Fisher (Drew Barrymore) – ekscentryczna, nieco neurotyczna kobieta, która pojawia się w jego mieszkaniu tylko po to, by… podlewać rośliny. Przypadkowo ujawnia swój talent do słów, a Alex, zaintrygowany, próbuje ją namówić do współpracy. Sophie niechętnie zgadza się pomóc, a ich początkowo czysto zawodowa relacja szybko przeradza się w coś więcej. Ale czy duet pełen sprzeczności ma szansę na sukces? „Prosto w serce” to pełna humoru, ciepła i chwytliwego soundtracku opowieść o tym, że czasem druga szansa czeka tuż za rogiem – wystarczy tylko wsłuchać się w melodię serca. „Way Back Into Love” i „Pop! Goes My Heart” – zmyślone piosenki, które podbiła serca widzów (i TikToka) Nie sposób mówić o „Prosto w serce” bez wspomnienia o jego muzycznych hitach. Największym z nich jest „Way Back Into Love”, piosenka, którą Alex i Sophie tworzą razem i która stanowi serce całej fabuły. Jej tekst i melodia są odzwierciedleniem relacji głównych bohaterów – od niepewności i lęku przed uczuciami po pełne otwarcie się na miłość. Ale to nie jedyny muzyczny hit filmu! „Pop! Goes My Heart”, czyli fikcyjna piosenka zespołu PoP!, w którym Alex Fletcher był gwiazdą w latach 80., niedawno stała się viralem na TikToku. To prawdziwa perełka dla fanów muzyki tamtej dekady – brzmi jak typowy hit tamtych czasów i jest hołdem dla synthpopowych zespołów takich jak Wham! czy A-ha. Fragmenty teledysku stylizowanego na lata 80., w którym Hugh Grant tańczy w obcisłym kostiumie i śpiewa ten kiczowaty, ale chwytliwy utwór, zdobyły serca Zetek. Nostalgiczny hit zaczął przeżywać swój renesans, a wielu - z perspektywy czasu - uznaje go teraz za jeden z klasyków gatunku. View oEmbed on the source website Jeśli jeszcze was to nie przekonało - Tarantino uwielbia ten film do tego stopnia, że zorganizował pokaz filmu w swoim kinie, New Beverly Cinema. Trudno o lepszą rekomendację.
7 najbardziej kultowych scen z filmu „Pulp Fiction”
Co jest kultowe, postmodernistyczne i w 1994 roku zgarnęło Złotą Palmę w Cannes sprzed nosa Krzysztofowi Kieślowskiemu? „Pulp Fiction”! Wielki filmowy triumf Quentina Tarantino tyle lat po premierze wciąż dzieli widzów na miłośników i przeciwników. Jak określa go sam twórca? „Pulpa – miękka, wilgotna, bezkształtna masa materiału.” – właśnie to słownikowe hasło otwiera jeden z najpopularniejszych filmów w historii. W skład owej masy wchodzi kilka powiązanych epizodów, ciągnące się bez końca dialogi, niezliczone filmowe cytaty i wystylizowane kadry. Z okazji kolejnej edycji festiwalu w Cannes, przyglądamy się bacznie tej pulpie ekscytującego materiału i wybieramy siedem najlepszych scen. Zobaczcie, które z nich stały się nieodłączną częścią popkultury!
Jak Pumpkin i Honey Bunny lubią zaczynać dzień W jednej chwili ktoś zamawia kawę. W następnej może przyłożyć pistolet do głowy. Ot, zwykłe życie przydrożnej kawiarni w uniwersum Tarantino. Jedno jest pewne: każde miejsce, w którym siedzą Ringo i Yolanda aka Pumpkin i Honey Bunny jest potencjalnie zagrożone napadem. Film otwiera długi (a jakże!) dialog między postaciami Tima Rotha i Amandy Plummer, kochankami i kryminalistami. Zaczynają niewinnie, od rozważań, czy nie czas skończyć już z zawodem. Bycie złodziejem, to ciężki kawałek chleba. Następnie dyskutują, które miejsca najbardziej nadają się na rabunek, by doznać nagłego olśnienia. Od namiętnego pocałunku i miłosnych deklaracji, słodziutkich jak lukier, płynnie przechodzą do wyciągnięcia broni palnej. Nikt nigdy nie rabuje restauracji. Więc czemu, by nie? Całkiem mądrze Tarantino! 7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino>> Problem Ćwierćfunciaka Gdybyście kiedykolwiek zastanawiali się, o czym dyskutują amerykańscy gangsterzy zaraz przed „robotą”, to w tej scenie macie odpowiedź. Vincent (John Travolta) niedawno był w Europie i nie szczędzi Julesowi (Samuel L. Jackson) zabawnych anegdotek o jej egzotyce. W Holandii polewają frytki majonezem. A w Paryżu nie dość, że sprzedają piwo w McDonaldzie, to jeszcze zamiast „Ćwierćfunciak z serem” mówią „Royal z serem”. Zawinił system metryczny. Wątek burgera na tym się nie kończy. Gdy w kolejnej scenie panowie przychodzą z wizytą do dłużników swojego szefa Marsellusa Wallace’a, okazuje się, że ci, całkiem nieświadomi zagrożenia, właśnie zamówili na śniadanie burgery. Z Big Kahuna Burger. Jules kradnie kanapkę swojej przyszłej ofiary i podgryza ją opóźniając to, co nieuniknione. Następnie dzieli się z obecnymi anegdotką o Royalu, żeby dosłownie moment później wszystkich rozstrzelać. Proroctwo Julesa Big Kahuna Burgers to nie jedyny epicki moment powyższej sceny. Ćwierćfunciak odłóżmy na bok, bo na końcu do gry wchodzi cięższy kaliber w postaci „motywu biblijnego”. Słynny Ezechiel 25:17 z Księgi Julesa Winnfielda. Zmyślony werset jest popisowym tekstem gangstera, z którym ten wyskakuje zaraz przed krwawym finałem każdego zlecenia. No nie do końca zmyślony, ale bohater zdecydowanie przekręca Biblię, na użytek własny. „Ścieżkę człowieka prawego ze wszech stron otacza niesprawiedliwość samolubnych i tyrania złych ludzi (...) I uderzę z wielką pomstą i zapalczywością na tych, którzy braci mych otruć i zniszczyć próbują. I poznacie, że imię me Pan, gdy uczynię pomstę moją nad wami”. Cytat bardzo odpowiedni do okazji. I jaskrawy przykład dialogowego geniuszu Tarantino. Quentin Tarantino kończy reżyserską karierę po następnym filmie>> Jack Rabbit Slim's Twist Do twista trzeba dwojga. A raczej Umy Thurman i Johna Travolty. Bo to właśnie ich improwizacja do „You Never Can Tell” Chucka Berry'ego stała się jedną z najbardziej kultowych scen tanecznych w historii kina. Jeśli ktoś uważa, że w kinie gangsterskim jest miejsce tylko na strzelanki i pościgi, Tarantino ma na ten temat coś do powiedzenia. W samym środku akcji „Pulp Fiction” natrafiamy na dłuższy przerywnik w postaci przyjacielskiej randki Mii Wallace, żony mafijnego bossa, z pracownikiem jej męża Vincentem Vegą, który ma zabrać znudzoną kobietę na miasto. Przyjacielskiej w teorii, bo seksualne napięcie niebezpiecznie wisi w powietrzu. Para je kolacje w Jack Rabbit Slim's. Barze przepełnionym reliktami hollywoodzkiej przeszłości, który oferuje loże w postaci wydrążonych aut, obsługę kelnerską w wykonaniu autentycznej naśladowczyni Marilyn Monroe i najdroższe shaki w okolicy. A przy okazji trofeum dla najlepiej twistującej pary. Królową na tym dancingu postanawia zostać Mia i patrząc wymownie spod czarnej grzywki stawia Vincentowi ultimatum. Musi wleźć na parkiet, zdjąć buty i dać pokaz życia. Inaczej pan Wallace wywali go przez okno z czwartego piętra. Najlepsza kryjówka świata Christopher Walken może i pojawia się na ekranie dosłownie na cztery minuty, ale na pewno zostaje zapamiętany. Kuriozalna scena, w której Kapitan Koons odwiedza małego Butcha Coolidge’a, by przekazać mu pamiątkę po zmarłym ojcu, choć ma później w akcji swoje rozwinięcie, powstała chyba głównie dla żartu. A że mówimy tutaj o poczuciu humoru Tarantino, musiał być to żart fekalny. Koons opowiada o horrorze wietnamskiego obozu i złotym zegarku – jedynej cennej rzeczy jaką major Coolidge posiadał w niewoli. Od dobrotliwej twarzy kapitana raz po raz przeskakujemy na bezmyślną twarz znudzonego chłopca, kiedy wlokąca się opowieść wreszcie znajduje puentę: przez siedem lat panowie ukrywali zegarek w swoich czterech literach. I mały easter egg dla kumatych: prawie dwadzieścia lat przed premierą „Pulp Fiction” Christopher Walken za rolę innego żołnierza walczącego w Wietnamie otrzymał jedynego Oscara w karierze. Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia Nic nie godzi śmiertelnych wrogów równie skutecznie jak porwanie przez policjanta-psychopatę. I kiedy bokser Butch Coolidge (Bruce Willis) sprowadza na siebie gniew mafijnego bossa Marsellusa Wallace’a (Ving Rhames) uratować może go tylko zjawisko właśnie takiego formatu. Tutaj do akcji wkracza słynny złoty zegarek. Przed ucieczką z miasta Butch postanawia opuścić bezpieczny motel i na chwilę wrócić do swojego mieszkania, by odnaleźć rodzinną pamiątkę. Decyzja bohatera zapoczątkowuje serię zdarzeń, w wyniku których on i Wallace lądują w ciemnym pokoju, przywiązani do krzeseł, z uprzężami BDSM w ustach i w towarzystwie mężczyzny zachowującego się jak pies. Panowie może i bez twarzy, ale z sytuacji jakoś wychodzą, a wspólny, upiorny sekret staje się przepustką do wolności dla Coolidge’a. Najwyraźniej Tarantino uwielbia znęcać się nad swoimi bohaterami, bo bardzo chętnie funduje im ironię losu. Jak dobrze znasz filmy Quentina Tarantino? [QUIZ]>> Zanim Bonnie wróci z pracy To, że Quentin Tarantino jest fanem kina numer jeden, nie jest żadną tajemnicą. Dlatego też nie przepuści okazji, by sam w filmie wystąpić. Choćby jako statysta. I nawet jeśli to tylko sekundy, reżyser dba o to, by były epickie. W „Pulp Fiction” zalicza wyjątkowo udane (i całkiem spore) cameo jako Jimmie – kumpel Julesa, który chodzi w czerwonym szlafroczku, kocha dobrą kawę, a także swoją żonę Bonnie. I razem z Wolfem, człowiekiem od rozwiązywania problemów, pomaga gangsterom uprzątnąć bezgłowe ciało z tyłu samochodu. Na ten cel oddaje nawet swoją najlepszą pościel – prezent ślubny od wujka Conrada i cioci Ginny, a także oblewa gangsterów zimną wodą i daje im na przebranie niedorzeczne T-shirty. Najważniejsze, żeby zdążyć, zanim żona wróci z pracy. „Lepiej byśmy tego nie wymyślili” – mówi do Jimmiego grający Wolfa Harvey Keitel. Faktycznie, lepiej się nie dało.
7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino
Najbardziej kultowe sceny z filmów Quentina Tarantino można liczyć w setkach, jeśli nie w tysiącach. Wybraliśmy jednak tych 7 wyjątkowych, które na stałe zapisały się w popkulturowym kodzie. Sprawdźcie, czy Wasz wybór pokryłby się z Waszym. I czy wśród Waszych ulubionych scen z filmów reżysera jest taniec Umy Thurman z Johnem Travoltą w "Pulp Fiction" czy może moment, gdy Hans Landa z "Bękartów Wojny" wypija dwie szklanki mleka.
7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino „Chcę robić filmy, po których ludzie zapragną sami robić filmy.” – powiedział jeden z największych fanów kinematografii w dziejach, Quentin Tarantino. I faktycznie, każda kolejna z jego produkcji jest listem miłosnym do sztuki filmowej. Uwielbienie do dużego ekranu wyssał w końcu z mlekiem matki. Tarantino w kinie bywał zanim jeszcze zaczął chodzić. A od animacji dla dzieci wolał „Dziką bandę”. Jego obsesja przerodziła się w kinofilię, która zaowocowała twórczością pełną cytatów, gatunków filmowych i stylistycznych fikołków. Reżyser wyraził swoje uczucia do kina na wiele różnych sposobów. No to teraz czas na nasz list miłosny do filmów Tarantino. Oto 7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino, o których nie chcemy i nie potrafimy zapomnieć!. 7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino: Ta, w której John Travolta i Uma Thurman tańczą twista ["Pulp Fiction"] Ona: Mia Wallace, żona mafijnego bossa Marsellusa Wallace'a. On: Vincent Vega, gangster, który ma się zaopiekować żoną szefa. Jest między nimi flirt, jest i napięcie, bo mąż Mii słynie z tego, że jest o nią bardzo zazdrosny, a przy tym mało litościwy. I nie wiadomo, czy Vincent nie podzieli losu innego, zrzuconego z czwartego piętra pracownika. Zaczyna się od rozmowy nad shakiem, w przepełnionym nostalgią barze Jack Rabbit Slim's – miejscu, gdzie kelnerki chodzą przebrane za Marilyn Monroe, a loże są zrobione z wydrążonych oldschoolowych samochodów. Nagle zostaje ogłoszony konkurs twista. Scena tańca w środku „Pulp Fiction” – krwawego gangsterskiego filmu? Czemu nie! Tak się tworzy popkulturę. Bohaterowie ściągają buty i twistują w samych skarpetkach do „You Never Can Tell” Chucka Berry'ego. Ona dominuje, on musi pamiętać, by mieć się na baczności. Przepychają się, naśladują swoje ruchy. Taniec jest głupiutki, ale twarze są śmiertelnie poważne. Piękno polega na tym, że jest to dynamiczny dialog, tyle że bez słów. Choć scena jest nawiązaniem do jednego z ulubionych filmów Tarantino „Amatorskiego gangu” w reżyserii Jean-Luca Godarda, same ruchy taneczne były już spontaniczną inwencją twórczą aktorów. Choreografii jako takiej nie było i musieli improwizować. Ponoć Uma Thurman była przerażona. No cóż, na przeciwko siebie miała w końcu Travoltę View oEmbed on the source website 7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino: Ta, w której Stuntman Mike zwabia w pułapkę Motylka ["Grindhouse"] Od jednej sceny tanecznej płynnie przejdziemy do drugiej. Choć sam Tarantino bez cienia wstydu uznał „Death Proof” za swój najgorszy film, kultowych scen nie można mu odmówić. Zwłaszcza, że dylogia „Grindhouse” w założeniu miała być świadomym festiwalem kiczu i tanich efektów specjalnych. Tarantino w duecie z autorem „Planet Terror”, Robertem Rodriguezem, oddali cześć niezwykle popularnym w latach 70. grindhouse’om, czyli kinom samochodowym, w którym wyświetlano produkcje klasy B. Panowie poszli na całość i oprócz dwóch filmów nakręcili także fikcyjne reklamy i zwiastuny, żeby puścić je swoim widzom w sekwencji. Dokładnie tak, jak to robiono w prawdziwych grindhouse’ach. Bohaterem części filmu Tarantino jest Stuntman Mike (w tej roli Kurt Russell – kolejny ukłon w stronę minionej epoki kina), jak sama nazwa wskazuje kaskader, który lata świetności ma już za sobą. Wciąż ma jednak swoje podrasowane auto z „odpornymi na śmierć” zabezpieczeniami po stronie kierowcy. I robi z niego użytek zabijając młode kobiety w kontrolowanych wypadkach. Jako następne ofiary obrał sobie trzy przyjaciółki imprezujące w teksańskich barach. Wśród nich jest Butterfly (Vanessa Ferlito), którą Mike’owi podstępem udaje się namówić na słynny lap dance. Bohaterka amatorsko, momentami lekko niezdarnie, ale nie tracąc pewności siebie, wije się przed rozpartym na krześle kaskaderem do „Down in Mexico”, na tle neonu „XXXX”. Scena jest sensualna, napakowana erotyczną energią i pełna suspensu. Dziewczyna nieświadomie i z własnej woli wchodzi do jaskini lwa, a taniec tylko odwleka to, co najgorsze. View oEmbed on the source website 7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino: Ta, w której pan Pink chce zmienić imię ["Wściekłe psy"] Nie od dziś wiadomo, że Tarantino lubuje się w kuriozalnych dialogach. I taka właśnie jest minutowa, ale intensywna wymiana zdań z jego debiutanckiego filmu, „Wściekłe psy”. Grupa złodziei szykując się do napadu otrzymuje imiona, które mają chronić ich tożsamość. Ich nowe pseudonimy to nazwy różnych kolorów, ale nie wszystkim pasuje barwa, do której zostali przypisani. Pamiętacie kłótnie na szkolnych korytarzach, które decydowały, kto będzie odgrywał kogo w zabawie? To ta słowna przepychanka z filmu wygląda bardzo podobnie. Nagle nie mamy już przed sobą grupy twardzieli, a gościa, który grymasi z powodu imienia Pink (Steve Buscemi), bo to, cytuję: „Brzmi jak pan Pussy”. Język, którego używają bohaterowie nie jest tutaj wyjątkiem, a raczej regułą. Jednego z kryminalistów, pana Browna, gra sam Tarantino. On także ma zastrzeżenia do swojego nazwiska. Bez fekalnego dowcipu by się nie liczyło. View oEmbed on the source website 7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino: Ta, w której naprawdę polała się krew ["Django"] Kiedy w kluczowej scenie „Django” Leonardo DiCaprio, wcielający się w rolę diabolicznego plantatora Calvina Candiego, walnął ze złością ręką w nakryty stół, z jego dłoni niespodziewanie polała się krew. Zamiast zatrzymać ujęcie, ku zdumieniu wszystkich na planie, aktor ze spokojem kontynuował monolog, kreując jedną z najbardziej pamiętnych scen w filmografii Tarantino. Nie tylko nie wyszedł z roli, ale także wykorzystał sytuację, by jeszcze bardziej podkręcić swoją postać. Jako obojętnego na ból i cierpienie potwora. Krew spływa mu po nadgarstku i plami ubranie. I tak przez jakieś trzy dobre minuty, aż Candie w furii wyciera rękę o twarz niewolnicy Broomhildy (Kerry Washington). Żony tytułowego Django (Jamie Foxx), który z pomocą doktora Kinga Schultza (oscarowy Christoph Waltz) próbuje odbić ukochaną. Mamy przeddzień Wojny Secesyjnej i skrajnie rasistowskie południe USA, zadanie jest więc co najmniej trudne. Na szczęście Tarantino zdaje się kierować prawem karmy i dla największych zwyroli świata szykuje najgorszy los. „Django”, jak zresztą każdy film reżysera, jest wypełniony przemocą po brzegi. Ale chociaż krew leje się tutaj strumieniami, to o tej jednej strużce mówili absolutnie wszyscy. View oEmbed on the source website 7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino: Ta, w której trup ściele się gęsto ["Kill Bill"] Pod koniec pierwszej części „Kill Bill” Czarna Mamba (Uma Thurman) przyjeżdża do nocnego klubu „Dom Błękitnych Liści”, by dokonać zemsty na O-Ren Ishii. Wiemy, że łatwo nie będzie. Nie dość, że grana przez Lucy Liu zabójczyni jest otoczona grupą ochroniarzy, którzy nazwali się „Obłędem 88”, na dodatek jeszcze sama sieje postrach w całym Tokio. Na starcie dwóch kobiet czekamy z niecierpliwością właściwie cały film. W końcu to właśnie nazwisko O-Ren widnieje na samym szczycie listy „osób do zabicia” sporządzonej przez główną bohaterkę. Do tego momentu w filmie właściwie mało się dzieje, ale nasza cierpliwość zostaje w końcu nagrodzona kilkunastoma minutami nieustającej walki. Pełnej tanich efektów specjalnych, latających kończyn i cieknącej posoki. Mamy tu też nagłą zmianę kolorystyki na czerń i biel, walkę w ciemnościach, a nawet żółty dres zgapiony od samego Bruce’a Lee. Czarna Mamba musi odeprzeć atak crème de la crème ochroniarskiej bandy. W tym Gogo, zaburzonej 17-letniej dziewczynki w mundurku szkolnym i kiścieniem w dłoni (taka śmiercionośna kula na łańcuchu). Kiedy wszystkich udaje się pokonać i jesteśmy przekonani, że scena dobiega końca, rozlega się dźwięk motorów. Czas na drugą rundę, tym razem z całym wianuszkiem przeciwników, których liczba wcale nie maleje. Mimo tego, że na podłodze przybywa groteskowo jęczących ciał. View oEmbed on the source website 7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino: Ta, w której Hans Landa wypija dwie szklanki mleka ["Bękarty Wojny"] W „Bękartach Wojny” każda scena napisana jest tak, by stać się tą kultową. Brad Pitt nieumiejętnie udający Włocha, partia gry „Zgadnij, kim jesteś” w tawernie – długa, przesycona dialogami i z krwawym finiszem, Shosanna jedząca jabłkowego strudla w towarzystwie swojego oprawcy. Jednak jeśli mam wskazać tylko jedną, zwrócę się w stronę tej pierwszej i wyjątkowo pamiętnej, z udziałem doskonałego Christopha Waltza. Gdy aktor wkraczał na plan Tarantino, raczej nikt go w Hollywood nie kojarzył, jednak oscarowa rola Hansa Landy wywróciła ten stan rzeczy o 180 stopni. Film zaczyna się pięknym kadrem wiejskiej sielanki i mężczyzny rąbiącego drewno. Niedługo potem ten spokój zostaje brutalnie zburzony przez pułkownika Landę i jego żołnierzy. Nazista, nie bez powodu nazywany „Łowcą Żydów”, przybywa na farmę, by przeprowadzić na niej skuteczną inspekcję. Nie jest tam mile widziany, a jednak zachowuje się bardziej jak gospodarz niż niebezpieczny intruz. Pierwszy wyciąga dłoń na powitanie, klepie po plecach przesłuchiwanego pana LaPadite, komplementuje jego córki, przemawia w dwóch językach (w trakcie całego filmu daje popis perfekcyjnej wymowy w czterech) i wypija dwie szklanki mleka. Wszystko to robi z beztroską i szerokim uśmiechem na ustach, swoją spokojną obojętnością doprowadzając prawdziwego gospodarza do łez. A przez cały ten czas pod podłogą leży ukrywająca się rodzina Dreyfusów. View oEmbed on the source website 7 najbardziej kultowych scen z filmów Quentina Tarantino: Ta, w której Tarantino wyznaje miłość do kina ["Pewnego razu w Hollywood"] Jeśli poprzednie filmy były hołdem złożonym poszczególnym gatunkom filmowym, „Pewnego razu... w Hollywood” to już próba całkowitego odtworzenia czasów, do których Tarantino tak tęsknie wzdycha we wszystkich swoich dziełach. W ramach tej nostalgicznej fantazji dostajemy uroczą scenę, w której Sharon Tate (grana przez zjawiskową Margot Robbie) przychodzi do kina, by obejrzeć siebie samą na dużym ekranie w „The Wrecking Crew”. Nie zostaje rozpoznana przez sprzedawczynię biletów, więc nie kryjąc podniecenia, chwali się swoim udziałem w filmie, by wejść na seans za darmo. Z ogromnymi okularami korekcyjnymi na nosie i brudnymi stopami wyrzuconymi na fotelu przed sobą (fetysz Tarantino w pełnej krasie) porusza się w rytm muzyki, sprawdza reakcje widowni i ogląda z miną dziecka, które właśnie dostało cukierka. Czy raczej wyśniło swój hollywoodzki sen. Właśnie tak musi wyglądać Quentin Tarantino, gdy ogląda swoje filmy. View oEmbed on the source website