Elle.pl
type: channel
link: https://www.elle.pl
date: 2026-06-16T15:46:13.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Dlaczego mit „bad boy'a” wciąż przyciąga (i nigdy nie kończy się dobrze?) Dziś wiem, że prawdziwa miłość jest gdzie indziej
items: „Jesteś przewrażliwiona”. I dobrze. Nie musisz przepraszać za to, że czujesz więcej
items: Czy najbardziej osamotnione pokolenie wierzy w romantyczną miłość? „Żyje w ciekawym napięciu między głową a sercem” - mówi psycholożka
items: Julia Samuel: „Najbardziej kochamy i najbardziej ranimy w rodzinie” [WYWIAD]
items: Dlaczego narcyz nigdy się nie zmieni? Bolesna prawda o toksycznych relacjach. Rozmowa z socjologiem, Jarosławem Gibasem
items: W kibicowaniu chodzi o coś więcej niż wynik. Psycholożka wyjaśnia, dlaczego sport tak nas porusza
items: Hymenoplastyka, religia i cielesność kobiet. Dlaczego temat dziewictwa wciąż budzi emocje?
items: „Przyjaźń może dawać nam tyle samo spełnienia, co miłość”. Danielle Bayard Jackson o sile budowania i pielęgnowania kobiecych więzi [WYWIAD]
items: „Zbyt młoda, by mówić. Zbyt stara, by istnieć". Dyskryminację ze względu na wiek stosujemy zaskakująco często
items: Młode, ambitne i... wyczerpane. Dlaczego przewlekłe zmęczenie dotyka coraz młodsze kobiety?

Dlaczego mit „bad boy'a” wciąż przyciąga (i nigdy nie kończy się dobrze?) Dziś wiem, że prawdziwa miłość jest gdzie indziej
type: item
date: 2026-06-16T15:42:00.000Z
creator: Gabriela Trojanowska
subject: Lifestyle
subject: miłość
subject: psychologia
subject: związki
description: Mit „złego chłopca” działa, bo miesza intensywność z bliskością. Przez lata brałam napięcie, czekanie i niepewność za miłość. Dziś wiem, że jest inaczej: spokój nie jest brakiem uczuć, tylko ich dojrzalszą formą.
encoded: Kiedyś tyle miałam w głowie, uciekałam i płakałam; Brałam wszystko na poważnie, to co dzisiaj jest nieważne; Teraz mówię sercu, aby sercem było. Ta noc do innych jest niepodobna: i leżę cicho, cicho przy twym boku. Godzina mija za godziną Nie bez powodu słowa tej piosenki Maanamu przemówiły do mnie na tyle, że… był to pierwszy utwór na moim weselu. Bo uciekanie, płakanie, zastanawianie się kiedy on odpisze miałam opanowane wręcz do perfekcji. Myślałam, że miłość właśnie na tym polega (bo przecież „tak jest w filmach”!): na wzajemnym przyciąganiu się, później oddalaniu, na robieniu wszystkiego, by obiekt westchnień w końcu zwrócił na mnie uwagę. I wiecie co? Dzisiaj bardzo cieszę się, że ten etap mam już za sobą. Ale z perspektywy mogę zastanowić się, dlaczego tak było i … po prostu przytulić siebie sprzed kilku(nastu) lat. Bo naprawdę mam ochotę ją utulić i wreszcie zrozumieć. Łobuz kocha najmocniej i „żeby było jak na filmach” Kiedy jako dziewczynka i nastolatka oglądałam filmy czu seriale o miłości, szybko zauważyłam, że w przedstawianych tam związkach najczęściej dominuje emocjonalny rollercoaster: ona go kocha, on jej nie, później on wraca, ona ma już inny obiekt westchnień, ale jednak myśli o nim… – ten sam scenariusz pasowałby przynajmniej do połowy tytułów, które przychodzą mi do głowy. Mają one jeden wspólny mianownik: jeśli jest miłość, to ważne, żeby się działo. Nic więc dziwnego, że obraz związku, jaki miałam w głowie, obfitował właśnie w podobne perypetie, a idealnym partnerem wydawał mi się bad boy z gitarą w ręku (no i oczywiście papierosem w ustach). Problem w tym, że w parze z tym wyidealizowanym wyobrażeniem często szedł brak lojalności, niepoważne traktowanie relacji i lekkie podejście do życia. Ale – tak, dzisiaj mogę powiedzieć to wprost – chyba jeszcze bardziej mi to imponowało. On nie odpisuje? Topię łzy w drinku w towarzystwie koleżanek. Wstawia zdjęcie ze spotkania z kimś innym? Układam z najlepszym przyjacielem w głowie plan „zemsty” i na ko…

Skad-wynika-mit-bad-boya-8976be8.jpg
width: 1400
height: 900

„Jesteś przewrażliwiona”. I dobrze. Nie musisz przepraszać za to, że czujesz więcej
type: item
date: 2026-06-11T16:36:57.000Z
creator: Aleksandra Michalik
subject: Lifestyle
subject: psychologia
description: Ile razy słyszałaś te zdania? „Jesteś przewrażliwiona”. „Przecież nic takiego się nie stało”. „Nie płacz już”. „Weź się w garść”. „Inni mają gorzej”. „Czemu tak wszystko przeżywasz”.
encoded: Jakbyś przez całe życie nosiła w sobie jakiś błąd fabryczny, który wszyscy wokół widzą wyraźnie, tylko ty nie możesz go naprawdę dostrzec i naprawić. Jakbyś czuła za dużo i za głęboko, i były to rzeczy, za które powinnaś przepraszać. Jakby intensywność twojego przeżywania była czymś kłopotliwym – dla innych, dla sytuacji, dla przestrzeni, w której akurat przyszło ci być. Przez lata uczysz się przepraszać za to, że płaczesz na filmach. Za to, że potrzebujesz ciszy po głośnym wieczorze. Za to, że nie możesz po prostu „odpuścić” czegoś, co komuś innemu zajęło pięć minut. Uczysz się tłumaczyć, minimalizować, chować. Mówić „wszystko w porządku”, kiedy nie jest. Uśmiechać się na imprezie, zamiast powiedzieć, że od godziny czujesz się tak, jakbyś przebiegła maraton – choć przyszłaś tylko na spotkanie z kilkoma osobami i rozmowy były całkiem zwyczajne. A co jeśli to nie jest błąd? Świat jest głośniejszy, gdy się go naprawdę słyszy Osoby wysoko wrażliwe – i tak, to pojęcie funkcjonujące w psychologii, nie wymówka – często przetwarzają informacje głębiej niż większość ludzi. Nie bardziej dramatycznie. Głębiej. To różnica, której nie widać na zewnątrz, ale która zmienia wszystko od środka. W psychologii mówi się o sensory processing sensitivity, czyli wrażliwości przetwarzania sensorycznego. Elaine i Arthur Aron opisali tę cechę w badaniu z 1997 roku, wskazując, że jest ona częściowo niezależna od introwersji i emocjonalności. Innymi słowy: osoba wysoko wrażliwa nie musi być introwertyczna ani „po prostu bardziej emocjonalna”. To nie zestaw nawyków ani wyuczone zachowanie. Nie coś, czego możesz się odzwyczaić, jeśli tylko bardziej się postarasz. W literaturze często pojawia się szacunek, że wysoka wrażliwość dotyczy mniej więcej jednej piątej populacji. Nie jest więc rzadkim wyjątkiem, tylko jednym z naturalnych wariantów reagowania na bodźce i środowisko. Jeśli w twoim biurze pracuje dwadzieścia osób – statystycznie kilka z nich może przeżywać świat podobnie jak ty. Po prostu…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2026/06/MV5BNzZhM2FmYzQtNTY3My00NTZlLTgwNGYtMjkwNTI4NzEzYTIzXkEyXkFqcGc.V1-4406744.jpg
width: 1920
height: 1040

Czy najbardziej osamotnione pokolenie wierzy w romantyczną miłość? „Żyje w ciekawym napięciu między głową a sercem” - mówi psycholożka
type: item
date: 2026-06-11T15:54:15.000Z
creator: Joanna Misiarz
subject: Lifestyle
subject: miłość
subject: psychologia
subject: relacje
description: O tym, jak Zetki kształtują podejście do miłości, dlaczego boją się chaosu w relacjach i czy rzeczywistość, w której dorastali pomaga budować zdrowsze związki, rozmawiam z ekspertką – psycholożką Aliną Adamowicz.
encoded: Joanna Misiarz: Życie uczuciowe baby boomersów wyglądało zupełnie inaczej niż randkowa rzeczywistość milenialsów. A jak do miłości, relacji i randek podchodzi dziś pokolenie Z? Alka Adamowicz: Gdy patrzę na pokolenie Z w kontekście miłości, widzę nie tyle „inne randkowanie”, co inną odpowiedź na świat, w którym przyszło im dorastać. To pokolenie nie buntuje się przeciwko miłości, ono próbuje ją ocalić, tylko innymi środkami. Zetki wchodzą w relacje z pamięcią cudzych rozstań, rozwodów swoich rodziców, przemilczeń i napięć. Zamiast rzucać się w wir emocjonalnych uniesień, coraz częściej stawiają na uważność, rozsądek i ochronę własnej równowagi. Nie dlatego, że nie czują, ale dlatego, że czują bardzo dużo i wiedzą, jak bolesne bywa niedopasowanie. Stąd potrzeba jasności, „wykładania kart na stół”, sprawdzania wartości, granic już na starcie. Nie wynika to z chłodu czy dystansu, lecz z potrzeby zadbania o swoje zdrowie emocjonalne. Miłość przestaje być tu dowodem intensywności, a staje się pytaniem o bezpieczeństwo: Czy przy Tobie mogę być sobą? Czy muszę się napinać? Czy mój lęk rośnie, czy opada? Zetki często wybierają relacje „pomiędzy”, zwane situationship – pomiędzy znajomością a związkiem, pomiędzy „nic nie obiecujemy”, a „zachowujemy się jak para”. Nie dlatego, że nie chcą bliskości, ale dlatego, że boją się gwałtownych zerwań i etykiet, które kiedyś bardziej raniły niż chroniły. Zamiast składać wielkie deklaracje, wolą rozmawiać i sprawdzać; zamiast obiecywać na zapas, wybierają uważne próbowanie. Czasem to prowadzi do zagubienia, a czasem jest próbą znalezienia nowego języka miłości. I może najważniejsze: dla nich miłość nie ma być ucieczką od siebie ani źródłem chaosu. Ma być przestrzenią, w której życie staje się spokojniejsze, a nie trudniejsze. To raczej już nie „kocham, więc cierpię”, ale „kocham, więc dbam także o siebie”. Z perspektywy psychologa widzę w tym nie kryzys miłości, lecz jej redefinicję. Pytanie tylko, które warto sobie dziś zadać, brzmi: c…

10265891.13-d49f846.jpg
width: 746
height: 750

Julia Samuel: „Najbardziej kochamy i najbardziej ranimy w rodzinie” [WYWIAD]
type: item
date: 2026-06-06T08:00:03.000Z
creator: Gabriela Trojanowska
subject: Kultura
subject: książki
subject: psychologia
subject: wywiady
description: Z Julią Samuel, psychoterapeutką i autorką książki „Każda rodzina ma swoją historię. Jak dziedziczymy miłość i stratę”, rozmawiamy o rodzinnych opowieściach, terapii, żałobie i o tym, dlaczego relacje z bliskimi wymagają pracy, ale są jej warte.
encoded: Przez lata była świadkiem historii, które rozgrywały się z dala od kamer. Julia Samuel, jedna z najbardziej cenionych brytyjskich psychoterapeutek, przyjaźniła się z księżną Dianą, a po jej tragicznej śmierci pomagała przejść przez żałobę młodym Williamowi i Harry’emu. Od ponad trzech dekad towarzyszy ludziom w najtrudniejszych momentach życia: stracie, chorobie, rozstaniach i rodzinnych kryzysach. Dziś mówi, że każda historia żałoby prowadzi ostatecznie do tego samego miejsca: rodziny. W najnowszej książce „Każda rodzina ma swoją historię. . Jak dziedziczymy miłość i stratę”” Julia Samuel przygląda się temu, jak miłość, tajemnice, traumy i niewypowiedziane emocje przechodzą z pokolenia na pokolenie. Rozmawiamy o rodzinnych opowieściach, które nas kształtują, o sekretach żyjących dłużej niż ich bohaterowie, a także o tym, dlaczego w świecie pełnym szybkich bodźców i technologii wciąż najbardziej potrzebujemy bliskości drugiego człowieka. Gabriela Trojanowska, ELLE: W swojej najnowszej książce skupia się Pani na pojęciach rodziny i historii. Dlaczego są one tak ważne? Julia Samuel: Od ponad 35 lat pracuję jako terapeutka i właściwie każda osoba, która przechodziła przez drzwi mojego gabinetu, niezależnie od tego, z jakim problemem przychodziła, prędzej czy później zaczynała mówić o rodzinie. O swoim pochodzeniu, o rodzinie, w której żyje, albo o rodzinie, którą chciałaby stworzyć. Im dłużej tego słuchałam, tym mocniej widziałam, że historie, które rodzina opowiada o sobie, historie, które zna (ale też te, których nie zna), bardzo często wpływają na to, kim stają się jej członkowie. Opowieści są przekazywane z pokolenia na pokolenie, ale istnieją też historie niewypowiedziane, przemilczane. Czasem są to historie traumy, które oddziałują na kolejne pokolenia. Zaczęła mnie więc bardzo interesować praca z całymi systemami rodzinnymi, z rodzinami wielopokoleniowymi. Chciałam zrozumieć, o czym rozmawiają, co rozumieją jako system, na co jest w rodzinie przyzwolenie, a na c…

Julia-Samuel-2-d5493ec.jpg
width: 1400
height: 900

Dlaczego narcyz nigdy się nie zmieni? Bolesna prawda o toksycznych relacjach. Rozmowa z socjologiem, Jarosławem Gibasem
type: item
date: 2026-06-04T05:13:38.000Z
creator: ELLE
subject: Wideo
subject: breakingnews
subject: psychologia
subject: wywiady
description: Narcyzi rzadko chcą się zmieniać, bo nie widzą problemu w sobie – mówi socjolog Jarosław Gibas w rozmowie dla ELLE Polska. Terapia często kończy się jedynie nauką lepszego udawania. Jak więc chronić siebie w toksycznych relacjach?
encoded: Jarosław Gibas w rozmowie z ELLE Polska pokazuje, że narcyzm to nie tylko problem kreującego go człowieka, ale również wyzwanie dla całego jego otoczenia. Świadomość braku chęci do zmiany u narcyza pomaga zrozumieć, dlaczego relacje z takimi osobami bywają tak wyniszczające i pokazuje, jak ważna jest samoochrona oraz wsparcie dla ofiar. Świat narcyza jest bez skazy „Osoba z narcystycznym zaburzeniem osobowości zwykle nie widzi w sobie problemu” – podkreśla Gibas. Z perspektywy narcyza to otoczenie jest „winne”, to inni powinni się zmienić, a nie on sam. Ta głęboka nieświadomość własnych destrukcyjnych zachowań powoduje, że trudno oczekiwać od takich osób dobrowolnej chęci do terapii czy refleksji nad sobą. Narcyzi często maskują swoje prawdziwe oblicze i wykazują ogromną odporność na krytykę. Każda próba zwrócenia im uwagi jest odbierana jako atak na ich perfekcyjny obraz siebie. Takie osoby wolą nauczyć się, jak lepiej manipulować i kontrolować otoczenie, niż zmieniać swoje zachowania. Terapia jako narzędzie do… lepszego udawania Często jedynym powodem, dla którego narcyz zdecyduje się na terapię, jest presja bliskich lub zagrożenie życiowe – na przykład ryzyko utraty relacji czy pracy. „Zdarza się, że przychodzą do psychologa nie po to, by się zmienić, a by dostać narzędzia pozwalające utrzymać pozory” – wyjaśnia Gibas. Oznacza to, że proces terapeutyczny niekoniecznie prowadzi do prawdziwej przemiany, lecz bywa treningiem nowych sposobów manipulacji i udawania. Terapia nie zmienia postawy narcyza, jeśli sam nie jest na to gotowy. Chęć zmiany – rzadka, ale możliwa Gibas zauważa, że prawdziwa zmiana jest możliwa wyłącznie wtedy, gdy narcyz przyjmie, że ma problem i faktycznie zechce nad sobą pracować. Niestety, to zjawisko bardzo rzadkie. W większości przypadków narcyzi kontynuują swoje strategie, korzystając z nich jako mechanizmów ochronnych i socjalnych masek. Dlatego ważne jest, by osoby bliskie narcyzom rozumiały, że nie zmienią ich na siłę. Kluczową rolę pełn…

gibas-0b34f9e.png
width: 1920
height: 1080

W kibicowaniu chodzi o coś więcej niż wynik. Psycholożka wyjaśnia, dlaczego sport tak nas porusza
type: item
date: 2026-05-27T14:08:25.000Z
creator: Hanna Zakrzewska
subject: Wideo
subject: Współpraca reklamowa
subject: coca-cola
subject: emocje
subject: psychologia
subject: sport
description: Wspólne oglądanie meczu potrafi uruchomić emocje – od ekscytacji i napięcia po radość, wzruszenie, ulgę i złość – które zostają z nami długo po końcowym gwizdku. Dlatego w najnowszym odcinku cyklu Sport ELLEments rozmowa zeszła z boiska prosto do ludzkiej psychiki. Gościnią Aleksandry Michalik była Paulina Danielak, psycholożka sportu, która opowiedziała o tym, dlaczego wspólne kibicowanie tak mocno na nas wpływa, nawet jeśli na co dzień nie interesujemy się sportem.
encoded: Kibicowanie już dawno przestało być wyłącznie dodatkiem do sportowego widowiska. Dziś jest osobnym doświadczeniem społecznym, które angażuje emocje, buduje relacje i pozwala na chwilę zapomnieć o codzienności. Właśnie ten wymiar coraz częściej podkreślają także marki. Najnowsza kampania marki Coca-Cola zachęca fanów z całego świata do wspólnego kibicowania podczas Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej i skupia się nie tyle na samym wyniku, ile na emocjach przeżywanych razem. To podejście mocno wybrzmiało także w rozmowie Aleksandry Michalik z Pauliną Danielak w najnowszym odcinku Sport ELLEments – można go obejrzeć na YouTube. Emocje, które się udzielają Paulina zwróciła uwagę, że siła kibicowania tkwi przede wszystkim w kolektywnym przeżywaniu emocji. Nawet osoby, które na co dzień nie śledzą sportu, szybko wchodzą w atmosferę wspólnego oglądania meczu. – Jeżeli jedna osoba zaczyna się śmiać, często po chwili śmieje się cała grupa. Myślę, że tak samo jest z emocjami podczas kibicowania. Jeżeli jesteśmy w czymś wspólnie, jeżeli coś razem przeżywamy, to to się udziela nam wszystkim – tłumaczyła. Nawet obce osoby bardzo szybko zaczynają czuć między sobą więź. – Jesteśmy bardziej autentyczni, bo troszeczkę znika „ja”, a pojawia się „my”. Emocje naprawdę rozkładają się na grupę – wyjaśniła gościni podcastu. Co więcej, kibicowanie sprawia, że czujemy się lepiej. – To doświadczenie i wsparcie grupy są najważniejsze. Badania pokazują, że wspólne kibicowanie bardzo mocno przekłada się na dobrostan i subiektywne poczucie szczęścia – zauważyła Paulina. Chodzi o badania z 2024 roku przeprowadzone na grupie 885 osób¹. Wynika z nich, że kibicowanie może zwiększać poczucie dobrostanu właśnie dzięki społecznemu wymiarowi tego doświadczenia. W rozmowie pojawił się też wątek relacji rodzinnych. Psycholożka podkreśliła, że sport bardzo często łączy pokolenia: – Przed telewizorem może usiąść dziadek, babcia, wnuczek, mama i wspólnie przeżywać emocje. To jest piękne w kibicowaniu, że zanika…

EDIT-v301011611-1e02e6c.png
width: 3840
height: 2160

Hymenoplastyka, religia i cielesność kobiet. Dlaczego temat dziewictwa wciąż budzi emocje?
type: item
date: 2026-05-24T16:25:18.000Z
creator: Maja Mendraszek-Goser
subject: Lifestyle
subject: edukacja seksualna
subject: psychologia
description: Mimo że medycyna obaliła mit błony dziewiczej jako dowodu na cokolwiek, ten temat nadal grzeje. W XXI wieku certyfikat dziewictwa możesz kupić lub sprzedać online, zrekonstruować błonę dziewiczą w gabinecie ginekologicznym albo obejrzeć film porno z kategorii „jej pierwszy raz”. Bez względu na to, czy uważasz dziewictwo za sposób kontrolowania kobiet, czy ma ono dla ciebie wymiar emocjonalny, warto wziąć błonę pod lupę i poznać kilka faktów.
encoded: Temat błony dziewiczej jest jednym z tych, które wciąż stoją gdzieś na granicy medycyny, kultury i… mitologii. I choć medycznie sprawa jest naprawdę prosta, to emocjonalnie i społecznie bywa znacznie bardziej skomplikowana – uważa ginekolożka Agnieszka Nalewczyńska (@drnalewczynska). – W gabinecie ginekologicznym często widzę, że wiele kobiet wciąż ma w głowie bardzo szkolną, uproszczoną wizję: że błona dziewicza to taka pieczęć, która pęka przy pierwszym stosunku. A medycyna mówi coś zupełnie innego. W sensie medycznym błona dziewicza to po prostu cienki fałd tkanki śluzowej znajdujący się przy wejściu do pochwy. Ma naturalne otwory, dzięki którym możliwe jest miesiączkowanie, i może mieć bardzo różne kształty oraz elastyczność. – U niektórych kobiet jest bardzo delikatna i rozciągliwa, u innych bardziej wyraźna, u części właściwie szczątkowa. Co więcej, może się rozciągać podczas aktywności fizycznej, używania tamponów czy badania ginekologicznego. Dlatego w medycynie nie traktujemy jej jako żadnego dowodu na cokolwiek – tłumaczy lekarka. Czy dziewictwo i błona dziewicza to konstrukty społeczne? Socjolożka Julie Minders podsumowuje to następująco: – Ciała kobiet nadal są traktowane jako zasoby reprodukcyjne, a fakt, że dziewczyna jeszcze nie była z innym mężczyzną, staje się gwarancją własności. – A znana francuska pisarka i publicystka Laure Adler w swoim nowym eseju „Virgos: Stories and Taboos” pisze: „Dziewictwo to fikcja społeczna, która ciążyła i nadal ciąży na wolności kobiet”. Według niej ten mit mówi wszystko o patriarchacie: mieszance kontroli nad ciałem, lęków religijnych i panicznego strachu przed kobiecą przyjemnością. – Mężczyźni chodzą do domów publicznych, by trenować, kobiety muszą pozostać niewiniątkami – śmieje się historyczka Valérie Piette. Choć błona dziewicza to fałszywe świadectwo i iluzja, dla niektórych jest jednak całkiem realną obsesją. „Błona dziewicza nie jest pieczęcią. Czasami jest nieobecna, czasami już otwarta od narodzin” – wyjaśn…

GettyImages-1415964807-1-c7b1a74.jpg
width: 6000
height: 4000

„Przyjaźń może dawać nam tyle samo spełnienia, co miłość”. Danielle Bayard Jackson o sile budowania i pielęgnowania kobiecych więzi [WYWIAD]
type: item
date: 2026-05-23T06:56:47.000Z
creator: Gabriela Trojanowska
subject: Lifestyle
subject: książki
subject: przyjaźń
subject: psychologia
subject: relacje
description: Dlaczego o Tinderze, randkach i „red flagach” rozmawiamy częściej niż o przyjaciółkach? Danielle Bayard Jackson przekonuje, że kobieca przyjaźń może być jedną z najważniejszych relacji w dorosłym życiu.
encoded: Przyjaźń romantyzujemy znacznie mniej niż miłość. Rzadziej traktujemy ją jak życiowy kamień milowy, a jeszcze rzadziej uczymy się o niej mówić z taką samą czułością, z jaką mówimy o związkach. Danielle Bayard Jackson, ekspertka od kobiecych relacji i autorka książki „Sztuka kobiecej przyjaźni. Jak pielęgnować więzi i rozwiązywać konflikty między kobietami”, przekonuje, że to błąd. Bo przyjaźń między kobietami może być jednym z najważniejszych źródeł wsparcia, bliskości i odwagi w dorosłym życiu. Gabi Trojanowska, ELLE.pl: „Sztuka kobiecej przyjaźni” jest poświęcona relacjom między kobietami, a to także temat, o którym często mówisz w swoich mediach społecznościowych. Bardzo dużo rozmawiamy dziś o miłości romantycznej, randkowaniu, Tinderze, szukaniu partnera, rozstaniach czy „red flagach”. Dlaczego tak rzadko mówi się o przyjaźni między kobietami? Danielle Bayard Jackson: Myślę, że kulturowo jesteśmy bardzo mocno zachęcane do tego, by skupiać się na miłości romantycznej. Kobiety często są chwalone, kiedy udaje im się znaleźć partnera. Traktujemy to jako coś priorytetowego, jako ogromny życiowy krok. Już od dzieciństwa słyszymy, że kiedy pojawia się chłopak, to jest pewien status, przejście na kolejny poziom. Ponieważ tak wiele osób to celebruje, zaczynamy czuć, że właśnie do tego powinnyśmy dążyć. Rodzice pytają: „Spotykasz się z kimś?”, „Masz kogoś?”. Jest wokół tego presja, nacisk i ekscytacja. To sprawia, że relacje romantyczne wydają się czymś, co musimy osiągnąć. Przyjaźń pozostaje trochę w tle. Nie jest tak często podkreślana, nie jest widziana jako życiowy kamień milowy. Nie dostaje tej samej uwagi. Z drugiej strony obserwujemy pewne zmiany. Wiele kobiet zaczęło kwestionować przekonanie, że w pewnym momencie „powinny” mieć partnera, bo jest potrzebny do kolejnych etapów życia: podróżowania, kupna domu, organizowania ważnych wydarzeń, budowania codzienności. Coraz częściej pytamy: a co, jeśli nie będę mieć partnera? Co to oznacza dla moich przyjaźni? Co to ozn…

Sztuka-kobiecej-przyjazni-1-676f2d6.jpg
width: 1400
height: 900

„Zbyt młoda, by mówić. Zbyt stara, by istnieć". Dyskryminację ze względu na wiek stosujemy zaskakująco często
type: item
date: 2026-05-21T10:09:54.000Z
subject: Lifestyle
subject: Psychologia
subject: elle being
subject: Gwiazdy
subject: magazyn elle
subject: psychologia
description: Tropiąc różne objawy nietolerancji, chętnie widzimy źdźbło w cudzym oku, ale rzadko belkę w swoim: dyskryminację ze względu na wiek. Stosujemy ją zaskakująco często, niezależnie od daty urodzenia. Dlaczego tak trudno nam to dostrzec?
encoded: Dyskusja była gorąca, a temperatura z każdym kolejnym komentarzem rosła. W internecie o to łatwo, wiadomo! Tym razem wymiana ciosów odbywała się na Facebooku wśród ludzi otwartych, czytających pisma o kulturze lub wręcz w nich publikujących. Było więc nie tylko żywiołowo, lecz także ładną polszczyzną. Zaczęło się od niewinnego pytania o „ono”, czyli zaimek stosowany wobec osób niebinarnych, by gładko przejść do tematu transfobii, homofobii, lekko zahaczając o feminizm i klasizm. Kibicowałam jednej ze stron, tej bardziej – w moim odczuciu – światłej i tolerancyjnej. Do czasu. W pewnym momencie „moja zawodniczka” napisała do swojej oponentki: „Nic dziwnego, że tak uważasz. Jesteś po czterdziestce”. Auć! Jak to? Dziewczyna broniąca osób, których dotyka transfobia, stosująca język jak z podręcznika inkluzywności użyła prostego niczym cep argumentu dotyczącego wieku? W jednej chwili straciłam do niej sympatię, za to nabrałam chęci na zgłębienie tematu ageizmu (z ang. dyskryminacja ze względu na wiek). Czyżbym w czasach, gdy rasizm, antysemityzm i mizoginizm odchodzą do lamusa namierzyła najbardziej trwały z „izmów”? Badania pokazują, że ageizm dotyka ludzi na każdym etapie życia. Osoby starsze często spotykają się z protekcjonalnym traktowaniem lub wykluczeniem z różnych dziedzin życia, od pracy po życie społeczne. Młodsi z kolei bywają odbierani jako niedojrzali i niekompetentni, co przekłada się nawet na brutalne komentarze online, jak w przypadku Gretę Thunberg. Wszystko to pokazuje, że wiek, zamiast być atutem, staje się powodem do dyskryminacji. Warto pamiętać, że stereotypy na temat wieku są zakorzenione nie tylko w społeczeństwie, lecz także w mediach, firmach i naszych codziennych zachowaniach. Przełamywanie ich wymaga świadomości i odwagi, by spojrzeć na człowieka przez pryzmat jego wartości i doświadczenia, a nie liczby w dowodzie osobistym. Od dzisiaj już nie wypada Zapytałam znajome – zarówno te starsze, jak i młodsze ode mnie – o to, czy doświadczyły tego ty…

ZCMqpdnHxgY5SbSpcaXRN9-895f518.jpg
width: 1600
height: 900

Młode, ambitne i... wyczerpane. Dlaczego przewlekłe zmęczenie dotyka coraz młodsze kobiety?
type: item
date: 2026-05-16T08:15:28.000Z
creator: Katie Withington
subject: Lifestyle
subject: psychologia
subject: Zdrowie
description: To nie jest jeszcze wypalenie, ale nie mija po ośmiu godzinach snu. ELLE sprawdza, skąd bierze się fala wyczerpania u coraz młodszych kobiet i jak odzyskać kontrolę nad poziomem energii.
encoded: W tym artykule: Jak wygląda przewlekłe zmęczenie? Skąd bierze się zmęczenie u młodych kobiet? Jak walczyć ze zmęczeniem? Radzą ekspertki To normalne, że od czasu do czasu czujemy się zmęczone albo przeciążone. Deadline w pracy, kilka nocy przerywanego snu, zbyt intensywny tydzień, życie „na wysokich obrotach”, współczesna codzienność często bywa wyczerpująca. U wielu osób takie okresy spadku energii, choć uciążliwe, mijają po kilku spokojniejszych wieczorach i porządnej dawce snu. Jednak w ostatnich latach lekarze i specjaliści w Wielkiej Brytanii obserwują coraz więcej młodych kobiet, które zgłaszają inny rodzaj zmęczenia: głębszy, trudniejszy do uchwycenia i odporny na zwykły odpoczynek. W przeciwieństwie do wypalenia, które zdominowało ostatnio dyskusję o kobiecym przeciążeniu, przewlekłe zmęczenie często jest bardziej nieuchwytne. To długotrwałe wyczerpanie, które nie ustępuje po odpoczynku i nie zawsze da się bezpośrednio powiązać z ilością pracy. Jak wygląda przewlekłe zmęczenie? – Obserwujemy wyraźny wzrost liczby młodych kobiet zgłaszających się z utrzymującym się zmęczeniem – mówi dr Tony Banerjee, global chief medical officer w NADclinic. – Co istotne, wiele z nich to osoby bardzo sprawne, ambitne zawodowo, z zewnątrz wyglądające na „dobrze funkcjonujące”. W rzeczywistości zmagają się z przewlekłym brakiem energii, mgłą mózgową, słabą jakością snu i obniżoną odpornością psychiczną. Zmęczenie tego typu różni się od zwykłej senności czy chwilowego spadku formy. – To utrzymujące się obniżenie energii fizycznej, psychicznej lub emocjonalnej, nieproporcjonalne do poziomu aktywności i nieustępujące w pełni po odpoczynku – wyjaśnia lekarz rodzinny dr Ahmed El Muntasar, który również zauważa wzrost liczby pacjentek zgłaszających długotrwałe wyczerpanie. Na poziomie poznawczym może objawiać się tzw. mgłą mózgową i problemami z koncentracją. Fizycznie kobiety często opisują je jako obniżoną wytrzymałość, brak siły albo wrażenie ciężkości w ciele. Emocjonalnie może p…

Czym-jest-chroniczne-zmeczenie-e6c8582.jpg
width: 1400
height: 900