Elle.pl
type: channel
link: https://www.elle.pl
date: 2026-04-07T09:34:14.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Czy „Wichrowe wzgórza” to aby na pewno miłosna historia? Psycholożka: „Cierpienie stało się dowodem rzekomej głębi uczuć”
items: Dlaczego gorący romans hokeistów uwiódł kobiety? Psycholożka: „To refleksja o tym, czego potrzebują w relacjach”
items: Kortyzolowy reset. Pięć kroków do redukcji stresu i odzyskania energii według Mariny Wright
items: Fajne książki psychologiczne – co warto przeczytać? Polecane tytuły
items: Co naprawdę oznacza sen o zdradzie? Spokojnie: nie zawsze chodzi o kryzys w związku (a wręcz przeciwnie)
items: Czy samorozwój może być toksyczny? Psycholożka Kama Wojtkiewicz o pułapkach terapii i „well-being shame” [WYWIAD]
items: Relaks to nie luksus. Ale kobiety nadal mają problem z odpoczynkiem, bo przecież „inni mają gorzej”
items: „Niebo. Rok w piekle” nie było ostatnią sektą w Polsce. Jak dziś działają sekty i dlaczego nadal są tak samo groźne, jak w latach 90.? [WYWIAD]
items: Co to jest prokrastynacja snu i z czego wynika? Jak pozbyć się nawyku, który niszczy nasze zdrowie?
items: Nie postujesz? Nie jesteś sam. „Posting zero” to nowy sposób bycia w sieci

Czy „Wichrowe wzgórza” to aby na pewno miłosna historia? Psycholożka: „Cierpienie stało się dowodem rzekomej głębi uczuć”
type: item
date: 2026-04-07T09:32:47.000Z
creator: Joanna Misiarz
subject: Lifestyle
subject: filmy
subject: psychologia
subject: wywiady
description: Czy „Wichrowe Wzgórza” Emily Brontë mogą nauczyć nas prawdy o relacjach? I dlaczego pociąga nas to, co rani? O najgłośniejszym filmie pierwszego kwartału roku rozmawiam z psycholożką Magdą Chorzewską.
encoded: Powieść „Wichrowe wzgórza” rozpala wyobraźnię czytelników od ponad dwóch dekad i wciąż trafia na listy największych romansów wszech czasów. Ale czy historia Heathcliffa i Cathy jest w ogóle opowieścią o wielkich uczuciach? Dzisiaj coraz częściej i zdecydowanie bardziej świadomie poruszamy tematy destrukcyjnych relacji, czerwonych flagach i przemocy emocjonalnej, dzięki czemu klasyka literatury spod pióra Emily Brontë nabiera nowych znaczeń. Przede wszystkim intensywność przestaje być dla nas jednoznacznym dowodem miłości. W rozmowie z Magdaleną Chorzewską, psycholożką i psychoterapeutką CBT w trakcie certyfikacji, przyglądamy się relacji Cathy i Heathcliffa z perspektywy współczesnej psychologii. JOANNA MISIARZ: „Wichrowe wzgórza” wciąż nazywane są jednym z największych romansów wszech czasów. Czy to rzeczywiście historia wielkiej miłości, czy raczej opowieść o traumie, władzy i niemożności kochania w zdrowy sposób? MAGDALENA CHORZEWSKA: „Wichrowe wzgórza” opowiadają o więzi opartej na głodzie emocjonalnym i potrzebie posiadania drugiej osoby oraz traumie i głębokim lęku przed porzuceniem. Zdecydowanie nie jest to opowieść o zdrowej, dojrzałej miłości. Intensywność uczuć została w tej historii pomylona z prawdziwą bliskością, a cierpienie stało się dowodem rzekomej głębi uczuć. Wiemy, że zarówno Heathcliff, jak i Cathy dorastali w atmosferze przemocy, odrzucenia i emocjonalnego chaosu – Heathcliff upokarzany, pozbawiony poczucia przynależności outsider, Cathy w świecie surowych norm i braku poczucia bezpieczeństwa. Na ile w przypadku tej historii możemy tłumaczyć ich dorosłe wybory i okrucieństwo doświadczeniami z dzieciństwa? M.CH: Trauma może wiele wyjaśniać, ale nie usprawiedliwia krzywdzenia innych. Przemoc, odrzucenie i emocjonalna deprywacja budują lękowe, pozabezpieczne wzorce przywiązania, które później wpływają na relacje w dorosłości. Jednak dorosłość niesie ze sobą odpowiedzialność za własne zachowania. W realnym życiu oznacza to konieczność pracy nad sob…

wichrowe-wzgorza-film-wywiad-a309966.png
width: 1500
height: 914

Dlaczego gorący romans hokeistów uwiódł kobiety? Psycholożka: „To refleksja o tym, czego potrzebują w relacjach”
type: item
date: 2026-04-06T11:15:46.000Z
creator: Joanna Misiarz
subject: Lifestyle
subject: psychologia
subject: romanse
subject: wywiady
description: Czy serial „Gorąca rywalizacja” stał się hitem wyłącznie dzięki chemii między bohaterami? O tym dlaczego romans hokeistów wywraca stolik na temat zdrowej męskości i mówi wiele o uniwersalnych potrzebach emocjonalnych, rozmawiam z psycholożką Joanną Gutral.
encoded: JOANNA MISIARZ: Z czego twoim zdaniem wynika fenomen serialu „Gorąca rywalizacja” [oryg. „Heated Rivalry”]? JOANNA GUTRAL: Myślę, że przede wszystkim z bardzo romantycznej, momentami wręcz idealistycznej wizji miłości. To opowieść, w której gorący romans przeradza się w uczucie dające przestrzeń na wrażliwość, delikatność i autentyczne bycie blisko drugiej osoby. A to są przecież uniwersalne potrzeby, o których wiele osób marzy i których szuka w relacjach. Oczywiście znaczenie ma też element sensacji, który przyciąga uwagę widzów. Ale ten serial jest również świetnie zagrany i pięknie zrealizowany, ta kombinacja sprawia, że odbił się tak szerokim echem. Wielu widzów ten tytuł wciągnął w binge-watching, ciebie również? J.G.: Powiem szczerze, że po pierwszym odcinku nie byłam pewna, czy będę kontynuować seans. Wydawało mi się, że to będzie historia nastawiona głównie na sensację i erotyzację, bo na początku rzeczywiście jest tam dużo scen nagości i seksualności. Ale im dalej zagłębiamy się w tę historię, tym mniej jest samej fizyczności, a coraz więcej czułości, otwartości i rozmowy o uczuciach. To właśnie te sceny, w których bohaterowie naprawdę się odsłaniają, wzruszają najmocniej. To jest też opowieść o przełamywaniu barier w imię miłości, a takie historie po prostu chcemy oglądać, bo w jakimś sensie chcemy ich też doświadczać w życiu. Jasne, serial tę rzeczywistość wyostrza, momentami wręcz hiperbolizuje, ale to nie znaczy, że nie dotyka prawdziwych potrzeb. Myślę też, że bardzo ważne jest osadzenie tej historii w kontrastowym środowisku. Z jednej strony mamy sport kojarzony z agresją, rywalizacją i bardzo stereotypowym modelem męskości, z drugiej relację, która te konwenanse łamie. Serial ciekawie pokazuje nie tylko samą miłość, ale też cały mechanizm, który otacza zawodowy sport: sponsorów, opinię publiczną, oczekiwania społeczne. I robi to także przez kontrast między relacjami heteroseksualnymi, które są publicznie celebrowane, a relacją homoseksualną, którą bo…

goraca-rywalizacja-heated-rivalry-romans-hokeistow-serial-wywiad-58b7c82.png
width: 1218
height: 800

Kortyzolowy reset. Pięć kroków do redukcji stresu i odzyskania energii według Mariny Wright
type: item
date: 2026-04-02T09:05:50.000Z
creator: ELLE
subject: Artykuły sponsorowane
subject: Lifestyle
subject: jak zwalczyć stres
subject: książki
subject: psychologia
subject: Zdrowie
description: Zmęczenie, drażliwość, problemy ze snem, spadki energii… To nie tylko codzienność zabieganego życia, ale również efekt działania hormonu stresu – kortyzolu. Nowa książka „Kortyzolowy reset”, wydana nakładem wydawnictwa MUZA, autorstwa Mariny Wright, dietetyczki specjalizującej się w zdrowiu hormonalnym kobiet, pokazuje, jak odzyskać równowagę ciała i umysłu, bez restrykcyjnych diet i presji idealnych nawyków.
encoded: Jak przewlekły stres sabotuje kobiece zdrowie Każda z nas zna ten moment – poranek, w którym kawa nie wystarcza, a lista obowiązków wydaje się nie mieć końca. Zmęczenie, spadek energii, problemy ze snem… To nie tylko efekt zabieganego życia, ale też wpływ hormonu stresu – kortyzolu, który w trybie przewlekłego napięcia sabotuje organizm i samopoczucie. W najnowszej książce "Kortyzolowy reset" Wydawnictwa MUZA, jej autorka, Marina Wright podkreśla, że organizm funkcjonujący w trybie ciągłego stresu traci zdolność do regeneracji. Kortyzol wpływa nie tylko na metabolizm, ale też na poziom energii, odporność i zdrowie psychiczne. Wright łączy wiedzę ekspercką z osobistymi doświadczeniami zdrowotnymi, dzięki czemu doskonale rozumie wyzwania, z jakimi mierzą się współczesne kobiety. W „Kortyzolowym resecie” autorka zawarła wiedzę o hormonach z praktycznymi wskazówkami. Są to praktyczne narzędzia dla kobiet, m.in.: przejrzyste kwestionariusze, które pomagają zidentyfikować objawy nadmiaru kortyzolu oraz odkryć, co tak naprawdę wyczerpuje organizm; wskazówki, jak rozpoznać, w jakich obszarach ciała manifestuje się stres, codzienne rytuały i nawyki, które w naturalny sposób pomagają przywrócić równowagę i wyciszają układ nerwowy, przepisy na odżywcze i regenerujące dania wspierające organizm w walce ze stresem. Stopniowe wdrażanie tych praktyk pomaga poprawić sen, stabilizować emocje i lepiej czuć się w swoim ciele. Marina Wright łączy nowoczesne metody diagnostyczne z praktykami somatycznego uwalniania stresu oraz wiedzą o osi jelitowo-mózgowej. W swojej pracy uczy, jak komponować diety bogate w składniki odżywcze wspierające równowagę hormonalną i zdrowie psychiczne. Swoją wiedzą dzieli się także na Instagramie @marinawrightwellness. "Kortyzolowy reset" to książka dla kobiet, które pragną odzyskać jasność umysłu, energię i równowagę. Łagodność, uważność i stopniowe zmiany pozwalają przejąć kontrolę nad stresem i lepiej zadbać o siebie. Książka miała swoją premierę 25 marca…

kortyzol-okladka-717ecaa.png
width: 743
height: 1085

Fajne książki psychologiczne – co warto przeczytać? Polecane tytuły
type: item
date: 2026-03-25T13:51:09.000Z
subject: Kultura
subject: książki
subject: psychologia
subject: Wolny czas
description: Książki psychologiczne są nie tylko interesującą lekturą, ale także szansą na to, aby lepiej zrozumieć siebie i poprawić jakość swojego życia. To jedna z najchętniej przeglądanych kategorii w księgarniach na całym świecie. Nie każdy bestseller jest jednak równie wartościowy, dlatego warto śledzić opinie i ranking książek psychologicznych, by wyłapać prawdziwe perełki i naprawdę fajne książki psychologiczne.
encoded: Na rynku wydawniczym pojawia się sporo nowości. Nie brakuje wśród nich publikacji poruszających trudne tematy i w przystępny sposób wyjaśniających skomplikowane zjawiska zachodzące w naszych głowach. Nie każdy bestseller jest jednak równie wartościowy, dlatego warto śledzić opinie i ranking książek psychologicznych, by wyłapać prawdziwe perełki. Dobrym pomysłem jest także sięganie po starsze tytuły. Poniższa lista uwzględnia i nowości, i uznane, nadal aktualne książki sprzed kilku lat. Książki psychologiczne o zachowaniach ludzkich Książki psychologiczne warte przeczytania to między innymi tytuły, skupiające się na różnego typu zachowaniach ludzkich: zarówno w perspektywie jednostki, jak i społeczeństwa. Nie jesteśmy doskonali, a naszymi codziennymi postępkami kierują w dużej mierze nawyki, automatyzmy oraz traumy z przeszłości. Jak je zrozumieć? Czy można je zmienić? Odpowiedzi warto poszukać w poniższych tytułach. Daniel Kahneman - "Pułapki myślenia. O myśleniu szybkim i wolnym" Żadne zestawienie książek psychologicznych nie może obejść się bez tej przełomowej publikacji. To pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chciałby zrozumieć, od czego zależy ludzki umysł, jak pozbyć się uprzedzeń i w jaki sposób unikać fałszywych analiz. Autor skupia się na dwóch systemach myślenia: pierwszym - intuicyjnym i emocjonalnym oraz drugim - wolniejszym, a przez to bardziej logicznym. To dla Kahnemana punkt wyjścia do wyjaśnienia, dlaczego popełniamy życiowe błędy i nie potrafimy przewidywać konsekwencji własnych zachowań. Z tej książki można dowiedzieć się także, w jaki sposób myślowe pomyłki wpływają na nasze decyzje, gdy inwestujemy na giełdzie lub kłócimy się z partnerem. Roberto Cialdini - "Wywieranie wpływu na ludzi" To kolejny światowy bestseller i obowiązkowa pozycja w biblioteczce miłośnika psychologii. Książka ta przez niektórych określana jest mianem podręcznika manipulacji, przede wszystkim dlatego, że z wiedzy tu zgromadzonej korzystają studenci dziennikarstwa, zarządza…

7382Book-DayThumb-a41af58.jpg
width: 2704
height: 1803

Co naprawdę oznacza sen o zdradzie? Spokojnie: nie zawsze chodzi o kryzys w związku (a wręcz przeciwnie)
type: item
date: 2026-03-12T09:46:00.000Z
creator: Marianna Barracane
subject: Lifestyle
subject: miłość
subject: psychologia
subject: sny
subject: zdrada
subject: związek
description: Krótki przewodnik po znaczeniach, jakie najczęściej przypisuje się temu (wcale nie tak rzadkiemu!) doświadczeniu sennemu.
encoded: Sen o zdradzie partnera potrafi zostawić po sobie spory niepokój i jeszcze więcej pytań po przebudzeniu. Co właściwie oznacza? Jak w przypadku większości wizji, interpretacja rzadko bywa oczywista. Żeby zbliżyć się do jej sensu, warto przyjrzeć się detalom, emocjom i kontekstowi, pamiętając przy tym o jednym: sny pozostają tylko snami. Choć taki scenariusz może wydawać się niepokojący, nie należy traktować go dosłownie. Znacznie ciekawsze może być potraktowanie go jako punktu wyjścia do refleksji nad własnymi emocjami, relacją i tym, jak zaskakująco działa nasza podświadomość. W tym artykule: Dlaczego śni nam się zdrada, nawet jeśli kochamy partnera? Sen o zdradzie partnera: niepewność czy potrzeba uwagi? Kiedy sen nie mówi o fizyczności, ale o emocjach Zdrada z celebrytą, byłym albo znajomym – co to może oznaczać? Co zrobić po śnie o zdradzie? Dlaczego śni nam się zdrada, nawet jeśli kochamy partnera? Choć sen o zdradzie może wywołać lęk, wcale nie musi oznaczać kryzysu w związku. Wręcz przeciwnie – czasem kryje się za nim znaczenie zupełnie niezwiązane z rozpadem relacji. Analizując szczegóły snu i towarzyszące mu odczucia, można dojść do wniosku, że taka wizja mówi raczej o sile namiętności, potrzebie bliskości albo o emocjonalnym napięciu, które wcale nie musi być negatywne. Zdarza się również, że sen o zdradzie jest po prostu odbiciem drobnych obaw i stresów, które narastają na przykład przed ważnym wydarzeniem, takim jak ślub. To kolejny powód, by nie wpadać w panikę – symbolika snów bywa wielowarstwowa i nieoczywista. Jeśli śni ci się, że zdradzasz partnera, a w samym śnie odczuwasz z tego powodu silne poczucie winy, interpretacja może być zupełnie inna, niż podpowiada intuicja. W tym przypadku taka wizja może wskazywać na silne uczucie do ukochanej osoby, dużą namiętność i pragnienie głębszego eksplorowania sfery intymnej właśnie z nią. Według innej interpretacji sen może również odzwierciedlać wyrzuty sumienia obecne w relacji oraz potrzebę uporządkowania p…

Co-oznacza-sen-o-zdradzie-eca5106.jpg
width: 1400
height: 900

Czy samorozwój może być toksyczny? Psycholożka Kama Wojtkiewicz o pułapkach terapii i „well-being shame” [WYWIAD]
type: item
date: 2026-03-02T09:29:09.000Z
creator: Gabriela Trojanowska
subject: Lifestyle
subject: psychologia
subject: relacje
subject: terapia
subject: trendy 2026 lifestyle
description: Samorozwój stał się stylem życia. Ale czy nie wpadliśmy w pułapkę ciągłego poprawiania siebie? Psycholożkę pytamy o kult terapii, presję bycia „w procesie” i zmęczenie byciem lepszą wersją siebie.
encoded: Jeszcze niedawno terapia była tematem tabu. Dziś dla wielu jest nieodłącznym elementem życia. W wielkomiejskiej rzeczywistości trudno znaleźć kogoś, kto nie był „w procesie”, nie ma swojej diagnozy albo nie pracuje nad sobą przy użyciu kolejnych narzędzi: terapii, coachingu, warsztatów, kursów, praktyk uważności. Język psychologii przeniknął do codziennych rozmów, a samorozwój – do kalendarzy i budżetów. Z jednej strony to ogromna zmiana na lepsze. Coraz swobodniej mówimy o zdrowiu psychicznym, szukamy wsparcia, uczymy się rozumieć siebie. Z drugiej jednak – w tej samej przestrzeni pojawiła się kultura, którą coraz częściej określa się mianem „toksycznego wellness”. To kultura, która pod hasłami troski o siebie sprzedaje nieustanne ulepszanie. W której odpoczynek ma być efektywny, relacje świadome, ciało zoptymalizowane, a emocje przepracowane. W której „praca nad sobą” nie ma punktu końcowego, a poczucie „well-being shame” staje się stałym towarzyszem. Czy w tym świetle przekonanie, że nie tylko można – ale i trzeba – być lepszą wersją siebie zawsze jest słuszne? Zapytałam o to Kamę Wojtkiewicz – psycholożkę, dziennikarkę, autorkę podcastu „Sznurowadła myśli” oraz książki „Sobą zajęci. O pułapkach samorozwoju i kultury terapeutycznej”. Gabriela Trojanowska: Kult pracy nad sobą i samorozwoju wydaje się czymś dobrym. Ale czy w tym kontekście możemy mówić dzisiaj o przymusie, obsesji, może nawet wyścigu rozwojowym? Kama Wojtkiewicz: Do mojego gabinetu psychologicznego często trafiają osoby, które mają za sobą odbyte pogłębione procesy terapeutyczne i rozwojowe. Przychodzą z całym zestawem narzędzi, technik i wiedzy o sobie – i mimo to mówią: „Nadal czuję się niewystarczająca/niewystarczający. Inni są gdzieś dalej niż ja”. I choć to tylko próbka gabinetowa, niereprezentatywna dla całego społeczeństwa, ten motyw poczucia wadliwości powraca. Zaczęło mnie to zastanawiać – jak to jest, że praca nad sobą nie zawsze jednoznacznie prowadzi do momentu, w którym ludzie czują si…

Kama-Wojtkiewicz-9c99827.jpg
width: 1400
height: 900

Relaks to nie luksus. Ale kobiety nadal mają problem z odpoczynkiem, bo przecież „inni mają gorzej”
type: item
date: 2026-02-25T17:27:25.000Z
creator: Gabriela Trojanowska
subject: Lifestyle
subject: kobiety
subject: odpoczynek
subject: psychologia
subject: relaks
subject: trendy 2026 lifestyle
description: Dlaczego nie potrafimy odpoczywać i same nie dajemy sobie na to przyzwolenia? A nawet gdy zwolnimy tempo, wpadamy w pułapkę presji samorozwoju? Czy w bańce produktywności nauka odpuszczenia jest w ogóle możliwa?
encoded: W cieniu codziennego pędu – między obowiązkami domowymi, wychowywaniem dzieci, kolejnym szkoleniem, dopinaniem projektów w pracy – narasta kryzys, o którym wciąż mówi się zbyt rzadko. W Polsce problemy ze zdrowiem psychicznym dotykają milionów – co czwarta osoba doświadcza ich w swoim życiu (wg raportu Zdrowie psychiczne Polaków 2020-2025), a kobiety częściej niż mężczyźni zgłaszają objawy lęku i depresji. Jednocześnie europejskie badania pokazują, że znaczna część matek czuje się „mentalnie przeciążona”, a objawy wypalenia dotyczą jednej na pięć kobiet (raport State of Motherhood in Europe 2024). Ten ciężar psychiczny nie jest wyłącznie efektem indywidualnej słabości – to odbicie presji kulturowych i systemowych oczekiwań, według których kobiety mają „ogarnąć wszystko” i jednocześnie nie narzekać. W tym kontekście pojawia się nowy nurt badań i praktyki: psychologia odpoczynku – która wreszcie stawia regenerację i prawdziwy relaks w centrum narracji o zdrowiu psychicznym kobiet. Ale czy wszystkie możemy (i chcemy) pozwolić sobie na ten „luksus”? Kobiety nie potrafią odpoczywać? Oto, co mówią liczby Statystyki to nie tylko epidemiologia. Milion osób z depresją, setki tysięcy leczonych, rosnące zapotrzebowanie na leczenie farmakologiczne – w zestawieniu z realiami życia kobiet te liczby zaczynają opowiadać historię chronicznego przeciążenia. Kobiety częściej niż mężczyźni zgłaszają objawy lęku i korzystają z pomocy psychiatrycznej. WHO alarmuje, że także depresja występuje u nich dwa razy częściej. To nie wyłącznie kwestia biologii, a raczej splot czynników hormonalnych, kulturowych i systemowych. Ale w danych niemal nie widać ciągłego napięcia (w końcu: „wszyscy się czymś stresujemy”), które jeszcze nie jest diagnozą, ale już może świadczyć o wyczerpaniu. Wiele kobiet trafia do systemu dopiero wtedy, gdy organizm przestaje współpracować – pojawia się bezsenność, lęk, przewlekłe zmęczenie. Choć wypalenie definiujemy najczęściej jako problem sfery zawodowej, w przypadk…

relaks4-eb6227b.jpg
width: 1200
height: 800

„Niebo. Rok w piekle” nie było ostatnią sektą w Polsce. Jak dziś działają sekty i dlaczego nadal są tak samo groźne, jak w latach 90.? [WYWIAD]
type: item
date: 2026-01-09T11:15:11.000Z
creator: Antonina Zborowska
subject: Kultura
subject: hbo
subject: polskie seriale
subject: psychologia
subject: tomasz kot
description: Dziś premiera kolejnego odcinka wciągającego i mrocznego serialu HBO „Niebo. Rok w piekle” - historii, która przenosi nas do lat 90. i pokazuje mechanizmy działania jednej z najbardziej znanych sekt w Polsce. Ale to nie jest tylko opowieść o przeszłości. - Sekty nie zniknęły. Zmieniły formę - mówi dr Agnieszka Bukowska. I ostrzega, że niektóre praktyki funkcjonujące dziś pod hasłem rozwoju duchowego, coachingu czy tzw. alternatywnych terapii, bywają nową odsłoną tej samej przemocy.
encoded: Gdy na platformie HBO debiutuje trzeci odcinek mrocznego i wciągającego serialu „Niebo. Rok w piekle”, coraz częściej wraca pytanie, które wielu z nas uznało za zamknięty rozdział lat 90.: czy sekty w Polsce nadal istnieją? Serial opowiada historię grupy, o której świat zdążył zapomnieć, choć dla jej byłych członków Nieba czas nigdy nie zatrzymał się na happy endzie. Wielu z nich - mimo upływu dekad - do dziś nie pozbierało swojego życia po tej „przygodzie”. Rozmawiam z dr Agnieszką Bukowską - socjologiem, pedagogiem Uniwersytetu Civitas, która specjalizuje się w tematyce związanej z działalnością sekt destrukcyjnych, kontrowersyjnych ruchów religijnych, dysfunkcyjnych subkultur oraz zróżnicowanych środowisk ekstremistycznych. Sekta „Niebo” - czym była i jak działała? Sekta „Niebo” powstała w Polsce w latach 90. i była skupiona wokół charyzmatycznego lidera-Bogdana Kacmajora. - To było niespotykane wówczas u nas zjawisko. Ruch ten pojawił się jako alternatywa wobec tradycyjnych instytucji religijnych, oferując uproszczony, silnie spersonalizowany przekaz duchowy. W trakcie swojej działalności „wciągnął” kilkadziesiąt osób - opowiada dr Bukowska. - Ludzie przyjeżdżali do odizolowanego ośrodka, a lider obiecywał uzdrowienie, duchowe oświecenie, a jednocześnie stosował mechanizmy całkowitej kontroli. Członkowie tracili kontakt z rodziną, wchodzili w napięcia między sobą, a wiele osób doświadczało realnej przemocy psychicznej. - W „Niebie” funkcjonowały zasady, które wymuszały absolutne podporządkowanie, a każdy sprzeciw był interpretowany jako zagrożenie dla zbawienia - tłumaczy dr Bukowska. - To klasyczny przykład „kościoła w kościele”: z zewnątrz wygląda normalnie, ale w środku rozgrywa się fanatyczna kontrola i manipulacja. Sekta „Niebo” zakończyła swoją działalność po wielu latach aktywności, choć trudno wskazać jedną precyzyjną datę początku i końca, ale dramat jej członków trwał długo po jej rozpadzie. - Osoby zaangażowane w funkcjonowanie ruchu relacjonowały, że…

Niebo-rok-w-piekle-1-67dfdb7.jpg
width: 1400
height: 900

Co to jest prokrastynacja snu i z czego wynika? Jak pozbyć się nawyku, który niszczy nasze zdrowie?
type: item
date: 2026-01-02T13:29:25.000Z
creator: ELLE
subject: Lifestyle
subject: bezsenność
subject: psychologia
description: Dlaczego ulegamy prokrastynacji snu, choć doskonale zdajemy sobie sprawę, że jest dla nas szkodliwa? Podpowiadamy, jak sobie z nią poradzić.
encoded: Jest późno. Jesteś zmęczona, ciało wyraźnie domaga się snu, a jednak zamiast zgasić światło, uruchamiasz kolejny odcinek serialu. Potem następny. W międzyczasie bezwiednie scrollujesz media społecznościowe - jakby sen mógł jeszcze chwilę poczekać. Rano budzik brzmi brutalnie, a pierwsza myśl to dobrze znana obietnica: „Dziś na pewno położę się wcześniej”. I choć rozsądek podpowiada jedno, wiele osób - bardzo często wbrew sobie - wybiera czuwanie zamiast odpoczynku. To zjawisko jest znacznie bardziej powszechne, niż mogłoby się wydawać. Psychologia nazywa je prokrastynacją snu, a w anglojęzycznych badaniach funkcjonuje jako revenge bedtime procrastination. Termin ten opisuje mechanizm, w którym - pozbawieni w ciągu dnia przestrzeni dla siebie - próbujemy „odebrać” ją nocą, kosztem snu. Zjawisko to przybliżyła m.in. Delphine Py, psycholog kliniczna, w jednym ze swoich materiałów edukacyjnych. Dlaczego odkładamy moment pójścia spać? Prokrastynacja snu rzadko wynika z braku świadomości. Przeciwnie - zwykle doskonale wiemy, że sen jest nam potrzebny. Problem leży gdzie indziej: w poczuciu, że dzień nie należał do nas. To szczególnie częste u osób funkcjonujących w ciągłym napięciu, z przeładowanym harmonogramem, nadmiarem obowiązków i niewyraźną granicą między pracą a życiem prywatnym. Wieczorne czuwanie staje się wówczas symbolicznym gestem odzyskiwania kontroli - chwilą tylko dla siebie, bez oczekiwań i presji. Jeśli zdarza się sporadycznie, organizm zwykle potrafi to skompensować. Problem pojawia się wtedy, gdy odkładanie snu wchodzi w nawyk. Przewlekły deficyt snu wpływa nie tylko na samopoczucie, ale również na zdrowie psychiczne i fizyczne. Może prowadzić do chronicznego zmęczenia, obniżonego nastroju, trudności z koncentracją i pamięcią, a w dłuższej perspektywie zwiększać ryzyko zaburzeń lękowych, depresji oraz problemów metabolicznych, takich jak przyrost masy ciała czy zaburzenia gospodarki cukrowej. Jak przerwać ten schemat? Kluczem nie jest rezygnacja z przyj…

bedtime-a401b9b.jpg
width: 2121
height: 1414

Nie postujesz? Nie jesteś sam. „Posting zero” to nowy sposób bycia w sieci
type: item
date: 2025-12-26T07:13:26.000Z
creator: Antonina Zborowska
subject: Lifestyle
subject: facebook
subject: instagram
subject: internet
subject: psychologia
subject: social media
subject: trendy 2026 lifestyle
description: Cisza zamiast relacji, obecność bez autoprezentacji. Coraz więcej osób wybiera Internet, w którym nie trzeba nic udowadniać - ani algorytmom, ani „znajomym”.
encoded: Jeszcze kilka lat temu media społecznościowe były cyfrowym pamiętnikiem, sceną i albumem ze wspomnieniami w jednym. Publikowaliśmy zdjęcia porannej kawy, relacje z podróży, migawki z codzienności - często bez większego namysłu. Dziś coś się wyraźnie zmienia. Coraz więcej użytkowników choć wciąż scrolluje, obserwuje i jest „online”, to przestaje publikować. Ten cichy zwrot ma swoją nazwę: „posting zero”. To nie manifest ani bunt przeciwko Internetowi. To raczej zmęczone westchnięcie i decyzja, by na chwilę zejść ze sceny i ukryć się za kotarą. W tym artykule: Od nieustannego nadawania do świadomej ciszy. Czym jest „posting zero”? Skąd wziął się trend „posting zero”? Zmęczenie autoprezentacją i algorytmami Mniej feedu, więcej prywatnych przestrzeni Cisza jako nowa forma autentyczności Od nieustannego nadawania do świadomej ciszy. Czym jest „posting zero”? Przez lata social media działały jak niekończący się spektakl. Każdy był jednocześnie bohaterem, reżyserem i widownią własnego życia. Algorytmy premiowały regularność, intensywność i widoczność. Im częściej publikowałeś, tym... bardziej istniałeś. Dziś coraz więcej osób świadomie rezygnuje z tej roli. Nie usuwają kont, nie ogłaszają cyfrowego detoksu. Po prostu… milkną. Nadal są obecni - ale tylko jako obserwatorzy, nie nadawcy. To właśnie ten moment przejścia z „muszę coś wrzucić” do „nie muszę niczego pokazywać” definiuje „posting zero”. Sama po sobie widzę, że mój Instagram od dawna przejął „ukochany pies Lukier”, a wall na Facebooku wygląda zupełnie inaczej niż choćby 5 lat temu. Posty pojawiają się tylko, jak bardzo coś mnie zaciekawi - i raczej jest to artykuł - godny polecenia - podany przeze mnie dalej aby wesprzeć pracę kolegów i koleżanek dziennikarzy, albo zdjęcie z bardzo ważnej rodzinnej uroczystości lub jedno z wakacji - tak na pamiątkę. Za to gdy Facebook przypomina mi „wspomnienie” sprzed 10 lat... to zwykle znajduje się na nim... zdjęcie ciasta, które zrobiła moja mama, albo nowego samochodu, który k…

Posting-zero-8747a9b.jpg
width: 1400
height: 900