Przyjaźń ponad wszystko: wybrałam 5 filmów o kobietach, które są dla siebie wsparciem. To idealny seans na Galentine’s Day
13 lutego zamiast kolacji przy świecach wybierz piżamę, ulubione przekąski i kino o kobiecej solidarności. Oto filmy, które przypominają, że przyjaźń może być trwalsza niż niejedna historia miłosna.
13 lutego, dzień przed Walentynkami, coraz więcej osób wybiera nie kolację przy świecach, ale piżamy, domowe jedzenie i towarzystwo tych, którzy znają nas najlepiej. Galentine’s Day – święto zapoczątkowane w 2010 roku przez Leslie Knope z serialu „Parks and Recreation” – miało być celebracją kobiecej przyjaźni. Bez partnerów, bez presji, bez komercyjnego zadęcia. Co zamiast tego? Brunch, różowe stylizacje, ręcznie pisane listy i szczere wyznania wdzięczności. Choć z czasem „galentynki” zostały wchłonięte przez popkulturę i marketing, ich sens pozostał ten sam: przyjaciele to rodzina z wyboru. To osoby, które są przy nas, gdy wszystko się wali, i te, z którymi możemy śmiać się do łez bez powodu. Galentine’s Day jest przypomnieniem, że nie tylko miłość zasługuje na celebrację. Jednym z najprostszych, a zarazem najpiękniejszych sposobów świętowania jest wspólny wieczór filmowy. Oglądanie historii o siostrzeństwie, lojalności i solidarności potrafi otworzyć na rozmowy, wzruszyć i wzmocnić poczucie wspólnoty. Oto pięć tytułów idealnych na galentynkowy maraton – od pastelowej lekkości po terapeutyczne katharsis. W tym artykule: „Słodkie zmartwienia” „Ktoś wyjątkowy” „Thelma i Louise” „Małe kobietki” „Stalowe magnolie” „Słodkie zmartwienia” (1995) Pastelowa Kalifornia, kultowe stylizacje i kobieca energia, która do dziś inspiruje modę i popkulturę. Pod warstwą lekkiej komedii kryje się historia o lojalności, dojrzewaniu i odkrywaniu własnej empatii. Cher może zaczynać jako królowa szkolnej hierarchii, ale jej największą siłą okazuje się umiejętność budowania relacji. „Słodkie zmartwienia” przypominają, że przyjaźń bywa bardziej transformująca niż jakikolwiek romans. Gdzie obejrzeć? Netflix, SkyShowTime View oEmbed on the source website „Ktoś wyjątkowy” (2019) Letni Nowy Jork, złamane serce i dwie przyjaciółki, które nie pozwalają, by rozstanie stało się definicją czyjejś wartości. To opowieść o momencie przejścia – kiedy kończy się jedna miłość, a zaczyna inna: do siebie, do wolności, do nowego rozdziału. Ten tytuł celebruje kobiecą solidarność jako najtrwalszą relację w życiu. Gdzie obejrzeć? Netflix View oEmbed on the source website „Thelma i Louise” (1991) Ikoniczne kino drogi, a zarazem symbol kobiecego buntu i bezwarunkowej lojalności. Dwie przyjaciółki uciekają od schematów i ograniczeń, a ich podróż zamienia się w manifest wolności. Intensywna, emocjonalna historia o przekraczaniu granic – własnych i narzuconych. Relacja między bohaterkami jest tu absolutnym centrum: surowa, prawdziwa i niepodważalna. Gdzie obejrzeć? Amazon Prime Video View oEmbed on the source website „Małe kobietki” (2019) Greta Gerwig tworzy subtelny, wizualnie zachwycający portret kobiecej wspólnoty. Film opowiada o ambicji, niezależności i wyborach definiujących tożsamość. Każda z bohaterek pragnie czegoś innego, ale łączy je więź, która przetrwa każdą próbę. To ciepłe, wzruszające kino o tym, że kobiety mogą być dla siebie domem. Gdzie obejrzeć? Netflix, HBO Max View oEmbed on the source website „Stalowe magnolie” (1989) Rozgrywająca się w małym miasteczku historia grupy przyjaciółek spotykających się w salonie fryzjerskim jest pełna humoru i głębokiego wzruszenia. Film pokazuje codzienność – rozmowy, drobne radości – oraz momenty graniczne, gdy solidarność nabiera prawdziwej mocy. To opowieść o sile wspólnoty w obliczu straty i o tym, że razem łatwiej unieść nawet największy ciężar. Gdzie obejrzeć? Netflix View oEmbed on the source website
Serial „Firefly Lane” rozdziera serca i wzrusza do łez. Pokochały go miliony widzów w Polsce
„Firefly Lane” to serial Netflixa, który opowiada poruszającą historię dwóch przyjaciółek na przestrzeni ponad 30 lat. Wzloty i upadki, sukcesy, rozczarowania i niełatwe wybory życiowe - wszystko to przeżywają wspólnie Tully i Kate. Ta opowieść o niezniszczalnej przyjaźni podbiła serca widzów na całym świecie.
Jeśli lubisz „Kochane kłopoty”, dopisz ten serial do swojej listy do obejrzenia. „Firefly Lane” to comfort watch w najczystszej postaci - przyjemnie przewidywalny, ale na tyle wciągający, że trudno się oderwać. Nie wywróci twojego świata do góry nogami, ale dostarczy idealnej dawki ciepła i eskapizmu. To serial, który można oglądać w domowym zaciszu, otulona kocem, z przyjaciółką na telefonie i przekąskami w zasięgu ręki. W tym artykule: „Firefly Lane” - o czym opowiada serial, który pokochały miliony? Historia przyjaźni, która przetrwała dekady „Firefly Lane” na Netflix to nostalgiczna podróż przez dekady Kobiece emocje, życiowe dramaty i sukcesy zawodowe Dlaczego „Firefly Lane” to idealny comfort watch? „Firefly Lane” - o czym opowiada serial, który pokochały miliony? Serial „Firefly Lane” przenosi widzów w nostalgiczną podróż przez dekady przyjaźni Tully Hart i Kate Mularkey. Poznajemy je w 1974 roku, kiedy mają po 14 lat. Od tego momentu ich losy splatają się nierozerwalnie - mimo różnic w charakterach i przeciwności losu, ich przyjaźń przetrwała próbę czasu. W kolejnych odcinkach oglądamy, jak obie kobiety dojrzewają - przez burzliwe lata 80., aż do roku 2003, gdy mają po czterdzieści kilka lat i zmagają się z dorosłymi problemami. Ten zabieg narracyjny pozwala lepiej zrozumieć głębokość ich relacji oraz wpływ przeszłości na teraźniejszość. View oEmbed on the source website Historia przyjaźni, która przetrwała dekady W rolach Tully i Kate występują Katherine Heigl i Sarah Chalke. Ich gra aktorska nadaje postaciom autentyczności i sprawia, że widzowie łatwo nawiązują emocjonalną więź z bohaterkami. Tully - pewna siebie, błyskotliwa i przebojowa - robi zawrotną karierę w telewizji jako prowadząca talk-show. Kate - spokojniejsza i bardziej introwertyczna - poświęca się rodzinie, próbując po latach wrócić do pracy zawodowej. Mimo różnych ścieżek życiowych, kobiety wspierają się nawzajem. To relacja zbudowana na lojalności, zaufaniu i trudnych doświadczeniach. Ich przyjaźń, choć wystawiana na liczne próby, daje nadzieję, że prawdziwe więzi są w stanie przetrwać wszystko. „Firefly Lane” na Netflix to nostalgiczna podróż przez dekady Dostępny na platformie Netflix serial „Firefly Lane” to prawdziwa uczta dla fanów opowieści obyczajowych. Produkcja umiejętnie balansuje między humorem a dramatem, wplatając w fabułę odniesienia do popkultury i realiów każdej z przedstawionych dekad. Scenografia, kostiumy i ścieżka dźwiękowa oddają ducha epoki. Lata 70. pełne są sepiowych filtrów i telewizyjnych wspomnień, lata 80. błyszczą brokatem i natapirowanymi fryzurami, a lata 2000. przynoszą refleksję nad tym, co się w życiu udało, a co niekoniecznie. Kobiece emocje, życiowe dramaty i sukcesy zawodowe „Firefly Lane” nie unika trudnych tematów: porusza kwestie samotności, niespełnienia, macierzyństwa, strat, trudnego dzieciństwa czy uzależnień. Historia Tully pokazuje, jak dzieciństwo wpływa na dorosłe wybory, a doświadczenia Kate obrazują, jak trudno jest wrócić do zawodowego życia po latach poświęconych rodzinie. W tle relacji bohaterek pojawiają się również kwestie społeczne - od realiów pracy w redakcji telewizyjnej, przez seksualność, po relacje rodzinne. Choć serial momentami jedynie „ślizga się” po tematach, to jego siłą jest szczerość emocjonalna i wiarygodność postaci. Dlaczego „Firefly Lane” to idealny comfort watch? „Firefly Lane” to serial, który idealnie wpisuje się w kategorię comfort watch. Oglądając go, widzowie mogą liczyć na dawkę wzruszeń, sentymentalną podróż do młodości i przypomnienie o sile kobiecej przyjaźni. Jest to produkcja, którą można obejrzeć pod kocem, z kubkiem herbaty i z telefonem w ręku, by zadzwonić do przyjaciółki. Dzięki połączeniu ciepła, nostalgii i realistycznych problemów, serial stał się jednym z ulubionych tytułów widzów Netflixa poszukujących czegoś więcej niż tylko rozrywki.
100 ciekawych pytań do drugiej osoby. To cenne źródło, jeśli chcesz kogoś naprawdę blisko poznać
Jakie pytania zadać, by były one ciekawe i zaskakujące? Ułożyłyśmy dla ciebie listę 100 ciekawych pytań do drugiej osoby, którymi na pewno zaintrygujesz twojego rozmówcę.
Jak spędziłbyś ostatni dzień swojego życia? Co zabrałbyś na wakacje na bezludną wyspę? Z kim znanym żyjącym/nieżyjącym chciałbyś zjeść kolację? Jaką piosenkę mógłbyś słuchać bez końca? Jaką scenę filmową chciałbyś przeżyć w realu? Co chciałbyś zjeść, jakbyś wiedział, że jest to twój ostatni posiłek? Którym przywódcą chciałbyś być i dlaczego? Jakiego uczucia chciałbyś najbardziej doświadczyć? Do jakiego wspomnienia z dzieciństwa tęsknisz najbardziej? W rolę którego bohatera literackiego chciałbyś się wcielić? W jakim wydarzeniu historycznym chciałbyś uczestniczyć? Gdybyś mógł stać się dowolną osobą, to kogo byś wybrał? Możesz zmienić bieg jednego wydarzenia w historii. Jakie wydarzenie wybierzesz? Masz szansę spędzić dzień z kimś, kogo nie ma już wśród nas. Kogo wybierzesz? Jak wyobrażasz sobie życie po śmierci? Jak wyglądałby twój wymarzony dzień? Co chciałbyś dostać, a czego nie można kupić za pieniądze? O co chciałbyś zapytać swoich przodków? Co widzisz, gdy zamykasz oczy? Możesz zostać dowolnym zwierzątkiem. Jakie zwierzę wybierzesz? Z jakim zapachem kojarzy ci się szczęście? Dla kogo chciałbyś być idealnym? Czym jest dla ciebie bezgraniczne zaufanie? Jakie byłoby twoje ostatnie pytanie? Możesz poznać jedną tajemnicę świata. Co chciałbyś wiedzieć? Jaki zmysł jest dla ciebie najważniejszy? Co niebezpiecznego chciałbyś zrobić? Co chciałbyś przekazać ukochanej osobie? Jakie jest twoje wymarzone miejsce na świecie? Gdybyś nie miał żadnych ograniczeń, co chciałbyś zrobić? Czy jest coś, co chciałbyś zrobić dla innych? Jaką jedną rzecz chciałbyś w sobie zmienić? Co byś zrobił, gdyby stanął przed tobą diabeł? O co poprosiłbyś rybkę z bajki “O rybaku i złotej rybce”? Czy wolałbyś być mądry, czy bogaty? Z jakim filozofem chciałbyś porozmawiać o życiu? Co byś zrobił, gdybyś wiedział, że jutro skończy się świat? W jakiej epoce chciałbyś żyć? Masz okazję być przy skonstruowaniu ważnego wynalazku. Co to by było? Którego zbrodniarza chciałbyś spotkać i co byś mu powiedział? Czy każdy zasługuje na drugą szansę? Czy można oszukać przeznaczenie? Czym jest dla ciebie wolność? Z kim chciałbyś zjeść beczkę soli? Masz szansę spotkać siebie z młodości. Jakie wskazówki dałbyś sobie na przyszłość? Jakie wydarzenie biblijne chciałbyś przeżyć? Co byś zrobił, gdybyś znał datę swojej śmierci? Jaką planetę chciałbyś zwiedzić z Małym Księciem? Jaki sen zapamiętałeś z dzieciństwa? Co jest w życiu najważniejsze? Dlaczego życie to gra? Za jakim zapachem tęsknisz? Z czym kojarzy ci się dotyk? Czy serce to sługa? Dlaczego zawsze chcemy więcej? Czego nigdy nie chciałbyś doświadczyć? Czym dla ciebie jest samotność? Słuchasz serca, czy rozumu? Bez jakiego zmysłu nie jesteś w stanie funkcjonować? Czy myślisz o czymś, o czym nie chcesz myśleć? Jakie pytanie zadałbyś Jezusowi? Czym jest dla ciebie wewnętrzne piękno? Czy jest zapach, który cię prześladuje? Co byś zmienił, jakbyś miał możliwość stworzyć świat od nowa? Jak pachnie strach? Jak byś opisał siebie, gdybyś mógł to zrobić w trzech słowach? Co byś zrobił, gdybyś dostał czapkę - niewidkę? Dlaczego chciałbyś dostać gwiazdkę z nieba? Co cię śmieszy? Czy zastanawiałeś się kiedyś, co jest za lasami, za górami? Jak myślisz, co powiedziałoby do ciebie twoje zwierzę, gdyby przemówiło ludzkim głosem? Czy da się policzyć gwiazdy? Czy masz jakieś motto, którym kierujesz się w życiu? Czy zdarzyło ci się płakać ze szczęścia? Co sprawia, że czujesz się spełniony? Czy jesteś komuś za coś wdzięczny? Na czym polega bezinteresowna miłość? Jak myślisz, co powiedziałby twój przyjaciel o tobie? Czy zrobiłeś kiedyś coś, czego się bardzo wstydzisz? Kto jest twoim autorytetem? Czy jest osoba, bez której nie wyobrażasz sobie życia? czy doświadczyłeś goryczy porażki? Co ci daje bezwarunkowe szczęście? Czy kiedykolwiek przeżyłeś coś, czego nie potrafisz wyjaśnić? Kiedy czułeś, że żyjesz pełnią życia? Czy jesteś w stanie stanąć przed kimś i skłamać mu prosto w oczy? Czy chciałbyś poznać datę swojej śmierci? Co jest twoją największą siłą? Czy doświadczyłeś kiedyś deja vu? Jak chciałbyś być zapamiętany? Co dla ciebie znaczy “chwytaj dzień”? Jakie były konsekwencje twojej pierwszej samodzielnej decyzji? Gdybyś mógł zadać jedno pytanie dotyczące twojej przyszłości, to o co byś zapytał? Czy jest takie pytanie, które od dawn cię nurtuje? Czy jest taka rzecz, której nie byłbyś w stanie zaakceptować u ukochanej osoby? Z czym kojarzy ci się pierwsza miłość? Do czego posunąłbyś się z głodu? Jak wyglądałby świat, w którym chciałbyś, żeby żyły twoje dzieci? Bez czego ze współczesnego świata nie wyobrażasz sobie życia? Co dla ciebie znaczy “żyć pełnią życia”?
Czy masz "Carrie complex"? To źle wróży dla twoich przyjaźni (i innych związków)
Jeśli męska walidacja daje ci zastrzyk dopaminy nieporównywalny z niczym innym, a unikający etykietek facet jest ulubionym tematem rozmów... czytaj dalej.
Wychodzisz na drinka z przyjaciółkami, rozmowa przepływa od biurowych plotek do ochów i achów nad słodkimi zdjęciami waszych futrzaków. Przychodzi twoja kolej - bierzesz głęboki wdech... i zaczynasz monolog o (kolejnym) situationshipie, który cię zghostował. Brzmi znajomo? Być może cierpisz na "Carrie complex". Czym jest "Carrie complex" Neurotyczność Carrie i jej liczne wady sprawiają, że jest fascynującą antybohaterką - bez jej afer i wpadek "Seks w Wielkim Mieście" byłby zdecydowanie bardziej nudny. Kochamy oglądać jej dramy, ale czy chciałybyśmy się z nią przyjaźnić? Owszem, większość z nas od czasu do czasu pozwala sobie na zwierzenia o chaosie w życiu miłosnym, ale istnieje różnica między okazjonalnym wylewaniem żali przy kieliszku wina a traktowaniem romantycznych komplikacji jako głównej cechy tożsamości. Carrie jest patronką tego drugiego. Kultowa pisarka była pionierką pod wieloma względami - przekształcając swoje romantyczne wpadki w karierę i demonstrując moc zabójczej pary szpilek od Manolo - ale jest też najlepszym przykładem pozwalania, żeby miłość (lub jej brak) przysłaniała wszystko inne. Czy to bez słowa wystawiając Mirandę, żeby w ostatniej chwili zjeść kolację z Bigiem, czy też porzucając Charlotte w teatrze, bo w oddali wypatrzyła swojego byłego - Carrie raz po raz przekładała swoje chaotyczne życie uczuciowe nad kobiety, które zawsze ją wspierały. A kiedy kolejny romans się rozpadał, opierała się na swoich przyjaciółkach, które pomagały jej pozbierać się do kupy - tylko po to, by powtórzyć ten cykl po kolejnej pierwszej randce. W jednej z kultowych scen drugiego sezonu Miranda wyrzuca jej wreszcie: To właśnie to nieustanne skupienie na sobie, w połączeniu z potrzebą zewnętrznej walidacji, definiuje kompleks Carrie - i jest bardziej powszechne, niż chciałybyśmy przyznać. Od dziecka wielu z nas wpaja się przekonanie, że miłość jest największym życiowym osiągnięciem. Bajki, komedie romantyczne, nawet nasze rodziny - to wszystko umacnia ideę, że nasza wartość jest związana ze statusem związku. To normalne, że pragniemy bliskości i uczuć, ale kiedy pozwalamy, by to pragnienie sterowało każdą konwersacją i decyzją - cóż, wtedy mamy problem. Jak wyswobodzić się z "kompleksu Carrie" Jeśli czytasz to i myślisz: „O rany, to ja”, nie panikuj. Odrobina samoświadomości może wiele zdziałać. Zacznij od urozmaicenia swoich rozmów - zamiast po raz kolejny analizować ostatnią wiadomość od byłego, podziel się swoimi zwycięstwami w pracy, najnowszym serialem wartym obejrzenia albo rosnącą kolekcją roślin na parapecie. Jeśli czujesz, że przesadnie skupiasz się na zawirowaniach w życiu miłosnym, zadaj sobie pytanie, dlaczego jest to dla ciebie aż tak ważne. Czasami to, czego naprawdę pragniesz, to nie związek - to pewność siebie, cel albo poczucie kontroli nad swoim życiem. Może i jesteśmy głównymi bohaterkami własnego życia, ale to nie daje nam przepustki do traktowania przyjaciółek jak postaci epizodycznych.
Frenemy – czym jest toksyczna przyjaźń i jak ją rozpoznać?
Każdy z nas spotkał kogoś, kto na pierwszy rzut oka wydawał się przyjacielem, ale po bliższym poznaniu okazał się kimś, kto zamiast wsparcia fundował nam stres i poczucie niepewności. Toksyczna przyjaźń, nazywana też "frenemy", może być szkodliwa i trudna do rozpoznania. Psycholog Bianca Beata Kotoro podpowiada, jak sobie z nią radzić.
Czym jest toksyczna przyjaźń? Toksyczna przyjaźń charakteryzuje się emocjonalnym wyczerpaniem i brakiem równowagi. Nasz rzekomy przyjaciel z jednej strony może być dla nas miły i czuły, a z drugiej, podkopie naszą samoocenę, gdy tylko nadarzy się ku temu okazja. Często tacy ludzie są zazdrośni, manipuluje sytuacjami, a nawet otwarcie rywalizują z nami, choć maskują to udawaną sympatią. Frenemy, czyli toksyczna przyjaźń – uważaj na te zachowania W języku angielskim istnieje pojęcie ­„frenemy”, stworzone z wyrazów „friend” i „enemy”, czyli „wróg” i „przyjaciel”. Określa osobę, która czasami zachowuje się jak przyjaciel, a innym razem – zwłaszcza kiedy nam wiedzie się dobrze albo jej wiedzie się źle – stara się nas pognębić. W języku polskim nie ma takiego słowa, ale toksyczne relacje, w których przyjaźń przeplata się z wrogością, nie należą ­chyba do rzadkości? BIANCA BEATA KOTORO Wśród wielu moich pacjentek, które mają problemy w relacjach, są też takie, które narzekają na związki z kobietami pasującymi do definicji „frenemy”, którą ­podałaś. Nazywają te relacje przyjaźniami i myślę, że na potrzeby naszej rozmowy możemy tak je określać, chociaż bywają one dość dalekie od powszechnego rozumienia tego ­słowa. Rzeczywiście jest taki typ osób, które świetnie się sprawdzają, gdy komuś wiedzie się gorzej niż im, wtedy pomagają, są do rany przyłóż. Z kolei zupełnie nie radzą sobie z tym, że komuś się udało. Sukcesy i radości innych, nawet bliskich osób, wpędzają je w apatię, w depresyjny nastrój, skłaniają do zachowań agresywnych. Targają nimi tak silne emocje, że nie są w stanie normalnie funkcjonować ani nabrać dystansu. To, że jej przyjaciółka poradziła sobie w kryzysowej sytuacji, np. znalazła nową pracę, nie budzi u naszej frenemy nadziei. Ona nie myśli: „Mnie też się uda”, ani nie chce skorzystać z doświadczenia bliskiej osoby, tylko czuje przeogromną chęć umniejszenia jej sukcesu. Padają więc słowa: „Ja bym za takie pieniądze nie pracowała”, „Słyszałam, że to fatalna firma”… Frenemy to osoba o niskim poczuciu własnej wartości, która na krótko je sobie podnosi kosztem przyjaciółki, poniżając ją, umniejszając jej sukcesy, demonstrując swoją pozycję i siłę. Takie zachowanie pomaga jej obniżyć powstałe z różnych powodów napięcie, sprawia, że czuje chwilową ulgę. Frenemy reguluje w ten sposób swoje emocje, zwykle dlatego, że tak właśnie robiono w jej domu. Nie zna innej metody. Kiedy pracuję z taką osobą w terapii, zdarza się, że jest zaskoczona, że można inaczej reagować. Mówi: „Przecież ludzie tak właśnie funkcjonują”. A przecież od spotkania z przyjaciółką oczekujemy, że wzbudzi w nas pozytywne emocje albo przynajmniej będzie neutralnie. Jeśli z kolei jesteśmy w bliskim związku z frenemy, to czasem po spotkaniu z nią czujemy się wspaniale, a innym razem fatalnie. Taki rollercoaster! Jak w typowym związku przemocowym, gdzie są kat i ofiara. Ale w każdej bliższej relacji dochodzi czasem do zgrzytów. Większość z nas zagrała kiedyś nie fair wobec przyjaciółki czy usłyszała od niej coś złośliwego. Gdzie jest granica, za którą związek nazywany przyjaźnią można uznać za toksyczny? Związki przemocowe to nie są relacje, w których ktoś raz zachowa się nie w porządku i ma z tego powodu wyrzuty sumienia. Są to relacje, w których agresywne zachowania powtarzają się cyklicznie. Między nimi są tzw. miesiące miodowe, podczas których wszystko cudownie się układa. Czy frenemy wtedy stosuje jakąś grę? Udaje kogoś, kto jest nam życzliwy? Czasem trochę gra, bo wie, że jeśli przed chwilą była agresywna, to teraz musi pochodzić na palcach, ale na pewno nie udaje przez cały czas. U niej po prostu te emocje się mieszają. Osobom, które weszły w związek z frenemy, trudno jest z niego wyjść, bo ta huśtawka emocjonalna jest uzależniająca. Poza tym, zgodnie z zasadą utraconych korzyści, szkoda im rezygnować z czegoś, w co zainwestowały czas, energię, uczucia. Często też racjonalizują: „Przecież było tyle wspaniałych chwil”, „Kiedy chorowałam, ona mi jednak pomogła”. Tłumaczą sobie, że w każdej relacji są problemy. Czasami rozżalone pytają: „Dlaczego to zrobiła?”, albo zastanawiają się, czy jednak nie zasłużyły na złe potraktowanie, na ostre słowa. Zwłaszcza kiedy słyszą, że przyjaciółka krytykuje, i co za tym idzie – sprawia ból dla ich dobra. Takie mówienie: „Dla twojego dobra sprawiam ci ból”, kojarzy mi się z argumentami mężczyzn, którzy biją żony: „No, przecież gdybym jej nie kochał, gdyby mi na niej nie zależało, tobym jej nie bił”. Oczywiście zgodzę się z tym, że przyjaciółka nie jest tylko od głaskania. Osobiście oczekiwałabym, że powie mi, gdy zauważy, że pakuję się w kłopoty. Jednak, po pierwsze, nie wszyscy muszą się z tym zgadzać, bo każdy ma prawo do swojej definicji przyjaźni, a po drugie, wszystko zależy od prawdziwych intencji. Czy rzeczywiście chodzi o dobro i troskę, czy może o poniżenie i poprawę nastroju naszym kosztem. Ktoś, kto publicznie wyśmiewa czy wytyka błąd przyjaciółki, nie robi tego z troski. Jeśli naprawdę zależałoby mu na jej dobru, przekazałby swoje uwagi w cztery oczy, w taki sposób, by jak najmniej zranić. Forma, okoliczności i dobór słów są w stanie wiele powiedzieć o prawdziwych intencjach. Słowa mają moc. Mam wrażenie, że kiedy ktoś przekazuje nam niemiłe ­informacje z troski, to możemy czuć pewien dyskomfort, ale także wsparcie, a kiedy ma złe intencje, czujemy się wręcz zmiażdżone. Można tak powiedzieć. Chociaż oczywiście są osoby, które nie potrafią przyjąć żadnej krytyki, reagują na nią emocjonalnie i traktują wszystkich, którzy przekazują negatywne komunikaty, jak wrogów. Jeśli ktoś ma problem z odczytaniem intencji przyjaciółki, może zastanowić się, jak to jest w innych sferach jego życia. Jak reaguje, gdy w pracy mówią, że coś ma poprawić, albo gdy partner ma do czegoś uwagi. Jeśli okaże się, że słowa tylko jednej osoby ranią do żywego, to chyba jednak ta konkretna relacja nam nie służy. Rozumiem, że najlepsze, co możemy zrobić w relacji z frenemy, to ją zakończyć? Mogę tylko zachęcić kobiety, które są w takiej relacji, by zastanowiły się, co jest tego przyczyną. Dlaczego to, że ktoś od czasu do czasu jest dla nich miły, serdeczny i pomocny, jest tak ważne, że godzą się na bycie workiem treningowym. Często ofiarami takiej relacji padają osoby, w których domu panował autorytarny styl wychowania. Tam, gdzie ojciec walił pięścią w stół, gdy ktoś się z nim nie zgadzał, czy gdzie matka zawsze musiała postawić na swoim. Albo gdzie rodzice nie interesowali się dziećmi, woleli wychowanie anarchiczne, a nie demokratyczne, i nie chcieli zauważać przemocy między rodzeństwem. Udawali, że nie widzą tego, że siostra raz jest dla brata cudowna, a raz okrutna. Znam osoby, które uznały, że koszty relacji z frenemy są zbyt wysokie, ale nie zerwały kontaktów, tylko zmieniły strategię, np. przestały mówić swojej przyjaciółce o sukcesach, by jej nie prowokować. Mają nadzieję, że dzięki temu zachowają ­korzyści, a zminimalizują straty. Mają rację? Nie da się zjeść ciastko i mieć ciastko. To dość infantylne założenie, że jeśli w przemocowym związku przestanę mówić o swoich sukcesach, przestanę cierpieć. Wystarczy, że tej drugiej osobie noga się powinie, wpadnie w gorszy nastrój i znów zacznie poprawiać sobie humor naszym kosztem. Udowodniać, że wprawdzie u niej jest źle, ale u nas jeszcze gorzej. Nie wiemy tylko, kiedy to nastąpi. Nasz wybór nie jest jednak ograniczony do dwóch opcji: zerwać znajomość lub cierpieć. Możemy przecież jeszcze powiedzieć „stop”, postawić granice. Często kierujemy się myśleniem życzeniowym: „Przyjaciel nie powinien tak się zachowywać”, „Tego się nie ­robi”, ale nie protestujemy przeciwko złemu traktowaniu. Osobiście jestem za tym, żeby mówić wprost, konfrontować się, określić, czym dla nas jest przyjaźń, jakie mamy oczekiwania, co nas rani, z czym się nie zgadzamy. Zachęcam do uczciwości wobec samego siebie. No dobrze, wyobraźmy sobie, że właśnie znalazłyśmy sobie nowego partnera, szczęśliwe zwierzamy się przyjaciółce, a ona mówi: „Współczuję ci, bo on ma troje dzieci z poprzedniego związku, zerwij, póki czas, bo to się nie uda”. Co mamy jej powiedzieć? Na przykład: „Jesteś moją przyjaciółką, więc dzielę się z tobą swoim szczęściem, ale nie chcę, żebyś mi dawała rady. Jeśli będę ich potrzebować, to cię o nie poproszę”. Mam wrażenie, że nie dostrzegamy wpływu, jaki każdy z nas ma na swoje życie, a więc także relacje. To powszechny problem. Zbyt często cierpimy w milczeniu i obwiniamy innych za swoje niepowodzenia. To tak jak z odchudzającymi się kobietami, które skarżą się, że bliska osoba sabotuje ich dietę – przekonuje, że jest nieskuteczna, namawia na inną albo podtyka torcik. Zakładam, że jeśli dorosła osoba postanawia się odchudzać, to bierze za to odpowiedzialność. Więc kiedy ktoś stawia przed nią ciastko, mówi: „Nie, dziękuję”, a nie zjada i potem ma pretensję, że przez kogoś nie zrealizowała swojego celu. Skąd ten pomysł, że wszyscy mają chodzić wokół niej na palcach i usuwać pokusy? Usuwać pokusy może nie, ale ja jednak oczekiwałabym od przyjaciółki, że nie będzie mi rzucać kłód pod nogi, co notabene jest podobno charakterystyczne dla frenemy. Jeśli uważamy, że tak właśnie robi, najlepiej powiedzieć jej o tym wprost: „Sabotujesz moje wysiłki, dlaczego to robisz?”. Albo: „Od dłuższego czasu mam wrażenie, że moje sukcesy cię martwią, a klęski cieszą”. Trudno mi sobie wyobrazić, że ktoś w takiej sytuacji przytaknie. Pewnie nie przytaknie i nie podczas tej konkretnej rozmowy. Ale wierzę w to, że jeśli podamy konkretne przykłady, fakty, w których czułyśmy się źle potraktowane, i nie ograniczymy się do ogólników, to kiedy emocje opadną, nasza przyjaciółka spróbuje się z tym skonfrontować. Znam kilka przypadków, kiedy to zadziałało. Może dziś przyjaciółka nas wyśmieje, ale może wróci za kilka dni i odniesie się do naszych słów. Na przykład powie: „Z tym się zgadzam, z tym nie, a tę sytuację widzę trochę inaczej”. I może my też będziemy musiały się skonfrontować z jakimiś informacjami na temat naszego funkcjonowania w tej relacji. Nie twierdzę, że nagle wszystko się poprawi, ale coś się jednak zmieni, nastąpi jakiś ruch, a to zapowiada zwrot w tej znajomości. Naprawdę wierzysz, że można uzdrowić taki związek? Oczywiście! Nie mam jednak wątpliwości, że to będzie wymagać dużo pracy. Za postawą typu frenemy stoją zwykle skomplikowane mechanizmy. Coś w życiu tej kobiety, prawdopodobnie w dzieciństwie czy okresie dojrzewania, poszło nie tak, jak powinno. I oczywiście najlepiej by było, gdyby przyjaciółka uświadomiła sobie swoje ograniczenia. Odkryła, jakie wspomnienia się w niej budzą, kiedy innym dobrze się wiedzie, co takiego sprawia, że cudze szczęście wywołuje w niej tak negatywne uczucia. Przepracowała to sama albo z pomocą psychoterapeuty. Zadbała o poczucie własnej wartości. Nauczyła się inaczej regulować emocje, zmniejszać napięcie. Ale, co ważne, osoba, która weszła w rolę ofiary, też musi wykonać duży wysiłek i pracę. Czeka ją wyjście ze strefy komfortu, ze strefy, którą zna, a to jest również trudne. Jeśli ma być lepiej, inaczej, obie muszą coś w sobie zmienić. Odpowiedzialność zawsze leży po dwóch stronach. Hangxiety - jak w krzywym zwierciadle. Dlaczego nas to spotyka i czy ten stan powinien martwić?
Te 3 znaki zodiaku mają toksycznych przyjaciół. W 2024 roku muszą postawić zdrowe granice
Toksyczne przyjaźnie zdarzają się znacznie częściej, niż byśmy tego chcieli. Rozpoznanie czerwonych flag może być trudne, kiedy bardzo nam na kimś zależy. Przyjaciołom, jak rodzinie, wybaczamy w nieskończoność. Astrologia wyróżnia jednak znaki zodiaku, które przekraczają swój próg tolerancji. Utrzymują toksyczne relacje nawet kosztem własnego zdrowia.
Spójrz prawdzie w oczy. Prawdziwi przyjaciele nie rozpowszechniają plotek na Twój temat, nie karmią Twoich kompleksów i nie umniejszają Twoim sukcesom. Zamiast tego, podnoszą na duchu, wspierają oraz dbają o Twoje najwyższe dobro. Jeśli przebywasz w niezdrowym środowisku, intuicyjnie od razu to poczujesz. Ciało i umysł dadzą Ci znać, że najwyższa pora wyznaczyć granice. Rak, Waga i Wodnik mają zbyt wysoki próg tolerancji w przyjaźni. Poniżej znajdziesz 3 znaki zodiaku, które najczęściej wchodzą w toksyczne przyjaźnie. Z natury są czułe, ufne i ugodowe. Stają się łatwym celem dla narcyzów oraz wampirów energetycznych. Mają w sobie wrodzoną chęć zaprzyjaźnienia się z każdym. Nie są w stanie uchronić się przed złym traktowaniem i wyzyskiem. Znajdujesz się na tej liście? W 2024 roku przyjrzyj się swojemu wąskiemu kręgowi. Koniecznie dokonaj zmian w dynamice relacji. Rak: daje się wykorzystywać Jako matka zodiaku, Rak troszczy się o bliskich. Niestety, nie zawsze otrzymuje w zamian tę samą energię. Toksyczne relacje szybko dadzą mu znać, że jego potrzeby wcale się nie liczą. Raczek wielokrotnie da się wykorzystać, bo ma hojne, przebaczające serce i za wszelką cenę unika konfrontacji. Dopiero skrajne, bolesne sytuacje sprawią, że powie "dość", budując mur wokół swojego wnętrza. Waga: rezygnuje z siebie dla dobra przyjaźni Waga, zodiakalna szala sprawiedliwości, poszukuje pokoju i harmonii w każdym aspekcie swojego życia. Jeśli w jej relacjach pojawiają się problemy, bierze na siebie całą odpowiedzialność. Nawet, gdy widzi, że ktoś nią manipuluje, po cichu godzi się na takie zachowanie. Potrafi wiele znieść, i to przez dekady. Wadze trudno jest przełamać te powielane wzorce. Dopóki nie ustali zdrowych granic, będzie niespokojna i nie da szczęścia innym. Twój sekshoroskop na 2024 rok Wodnik: toleruje wszystkich, a sam jest krytykowany Zodiakalny Nosiciel Wody lubi mieć szerokie grono przyjaciół. Ten znak powietrza w locie dogaduje się z każdym. Niestety, bliscy często go krytykują i podważają jego pomysły. Wodnik to ekscentryk, który ma potrzebę nieustannie wzrastać. Nic nie powinno stać na przeszkodzie jego wolności. Światło Wodnika zostaje przyćmione, gdy znajduje się w pobliżu osoby, która obniża jego poczucie własnej wartości. Powinien pamiętać, że prawdziwy przyjaciel nie będzie próbować niczego w nim zmienić.
Warto mieć przyjaciela spod tego znaku zodiaku
Astrologia, mimo iż postrzegana przez niektórych jako pseudonauka, dla wielu stanowi ważne źródło wiedzy o sobie samym i innych. Teoria znaków zodiaku, powstała tysiące lat temu, jest nadal popularna i często wykorzystywana do interpretacji cech osobowości i predyspozycji jednostki.
Według astrologii, nasz znak zodiaku, określony przez pozycję słońca w momencie naszego urodzenia, może mieć wpływ na nasze cechy charakteru, zachowanie, a nawet na to, jakie relacje z innymi nawiązujemy. Istnieje przekonanie, że niektóre znaki zodiaku są szczególnie predysponowane do tworzenia silnych i trwałych więzi przyjacielskich, co będzie głównym tematem tego artykułu. Astrologia a najlepsi przyjaciele Znaki zodiaku, według astrologii, mają jedyny w swoim rodzaju zestaw cech, które mogą wpływać na to, jak się zachowujemy w relacjach z innymi. Niektóre znaki, takie jak Rak czy Byk, są często uważane za wyjątkowo lojalne i oddane, co czyni je idealnymi kandydatami na przyjaciół na całe życie. Są to także znaki, które zazwyczaj cenią stabilność i bezpieczeństwo, co może przekładać się na ich zdolność do utrzymywania długotrwałych relacji. Jednakże, to nie tylko cechy indywidualne znaku zodiaku decydują o tym, jakie relacje przyjacielskie nawiązujemy. W astrologii duże znaczenie ma także interakcja między różnymi znakami. Przykładowo, Osoby spod znaku Skorpiona mogą szczególnie dobrze dogadywać się z Rakiem czy Rybami, tworząc silne, głębokie więzi, którym trudno sprostać innym kombinacjom znaków zodiaku. Istotne jest więc nie tylko to, jaki mamy znak zodiaku, ale także to, jak nasz znak interakcje z znakami naszych przyjaciół. Najlepsi przyjaciele według znaku zodiaku 1. Rak Raki są znanymi domatorami, którzy cenią sobie komfort własnego domu. Są lojalni, troskliwi i bardzo emocjonalni, co sprawia, że stanowią doskonałych przyjaciół, gotowych zawsze wysłuchać i pomóc w trudnych chwilach. Są również niezwykle wrażliwi i empatyczni, co pozwala im z łatwością zrozumieć emocje innych. 2. Byk Byki są znane z uporu, ale też z lojalności i niezawodności. Jako znak ziemi, cenią sobie stabilność i są skłonne budować długotrwałe relacje, co czyni ich świetnymi przyjaciółmi na całe życie. Byki cechuje także praktyczność i solidność, są więc osobami, na które można polegać w każdej sytuacji. 3. Skorpion Skorpiony to jedne z najbardziej intensywnych i skomplikowanych znaków zodiaku. Są lojalne, ale też niezwykle głębokie i tajemnicze. Potrafią być najlepszymi przyjaciółmi, ale wymagają od innych szczerego zaangażowania i otwartości. Skorpiony są zdecydowane i stanowcze, co może sprawiać, że są trudne w zrozumieniu, ale ich lojalność i oddanie nie mają sobie równych. 4. Ryby Ryby są najbardziej altruistycznym znakiem zodiaku. Są pełne empatii i zawsze gotowe do pomocy innym. Cechuje je niezwykła wrażliwość, co czyni je doskonałymi słuchaczami i wsparciem dla swoich przyjaciół. Ryby są marzycielami i często żyją w swoim własnym świecie, ale kiedy chodzi o przyjaźń, są niezwykle oddane i wiarygodne. Jak zrozumieć i docenić przyjaźń ze znakami zodiaku Aby lepiej zrozumieć i docenić swoje przyjaźnie ze znakami zodiaku, ważne jest, aby znać cechy charakterystyczne każdego znaku. Zrozumienie ich unikalnych cech i tendencji może pomóc w głębszym zrozumieniu ich zachowań i reakcji, co w rezultacie może prowadzić do silniejszych i bardziej satysfakcjonujących relacji. Warto też zauważyć, że, chociaż cechy zodiaku mogą mieć wpływ na naszą osobowość, nie są one jedynymi czynnikami wpływającymi na nasze relacje. Każdy z nas jest unikalny i zawsze można znaleźć wyjątki od ogólnych reguł. Wykorzystanie wiedzy o znaku zodiaku naszych przyjaciół może pomóc nam lepiej zrozumieć, jakie potrzeby mogą mieć w relacjach i jakie wartości dla nich są najważniejsze. Może też pomóc nam zrozumieć, jakie są ich naturalne tendencje - czy są bardziej skłonni do bycia otwartymi i ekspresyjnymi, czy raczej preferują spędzać czas w samotności. Mając taką wiedzę, możemy lepiej dostosować nasze działania i reakcje, aby stworzyć bardziej harmonijne i satysfakcjonujące relacje. Pamiętaj jednak, że zrozumienie i docenienie kogoś wymaga więcej niż tylko znajomości jego znaku zodiaku. Wymaga to empatii, cierpliwości i otwartości na różne punkty widzenia. Zrozumienie wpływu znaków zodiaku na nasze życie i relacje może być fascynujące i wzbogacające. Pomimo że jest to obszar, który wymaga dalszych badań i który nie wszystkim może przypaść do gustu, niewątpliwie dostarcza on ciekawych wglądów w dynamikę relacji międzyludzkich. Pamiętajmy jednak, że astrologia nie powinna być jedynym narzędziem do oceny i budowania relacji. Wszystko, co tutaj omówiono, powinno być traktowane raczej jako drogowskaz, a nie ostateczna prawda. Najważniejsze w przyjaźni są bowiem nie znaki zodiaku, ale szacunek, zrozumienie, troska i miłość, które dla siebie okazujemy. Bez względu na to, jaki masz znak zodiaku, pamiętaj, że to Ty decydujesz, jakie relacje chcesz budować i jakimi wartościami chcesz się kierować.
„To moja najlepsza przyjaciółka”. Selena Gomez opublikowała urocze selfie z Taylor Swift
Choć Selena Gomez nie raz zwierzała się z trudnych doświadczeń, jakie zafundował jej amerykański showbiznes, aktorce udało się odnaleźć w branży szczerą i głęboką więź. Chodzi o znajomość z Taylor Swift, którą Gomez już kolejny raz nazywa swoją „najlepszą przyjaciółką”. Gwiazdy regularnie się spotykają i cały czas trzymają kontakt. Tym razem wyszły razem na kolację i z tej okazji zrobiły sobie wspólne zdjęcie.
Znajomość Seleny Gomez i Taylor Swift trwa już od 14 lat. Obie bardzo wcześnie, bo jeszcze jako nastolatki, rozpoczęły wielką karierę i musiały zmagać się ze spadającym na nie hejtem. Bardzo możliwe, że to właśnie podobne doświadczenia zbliżyły do siebie gwiazdy, które dziś nie kryją się ze swoją przyjaźnią. Gdy tylko nadarzy się okazja, Selena i Taylor pozują u swojego boku na rozmaitych eventach oraz wrzucają relacje ze wspólnie spędzonych urodzin i wakacji. Gomez wspomniała nawet piosenkarkę w swoim głośnym dokumencie autobiograficznym „My Mind and Me”, który premierę miał w zeszłym roku. „Nigdy nie pasowałam do grupy cool dziewczyn, które były celebrytkami” – wyjawiła Selena w dokumencie. „Tak naprawdę moją jedyną przyjaciółką w tej branży jest Taylor [Swift], więc zawsze czułam, że w jakiś sposób nie pasuję” – zwierzyła się aktorka. Najnowsze selfie obu gwiazd jest najlepszym dowodem na to, że ich więź cały czas trwa i nigdy nie była mocniejsza. Selena Gomez publikuje urocze selfie z Taylor Swift „Thas my best frien -she a real bad” – podpisała fotkę Selena, cytując słowa utworu Saweetie i Doja Cat. Na zdjęciu widać, jak Taylor całuje przyjaciółkę w policzek. W tle widać taras nad oceanem i restauracyjny stolik – prawdopodobnie dziewczyny umówiły się na wspólną kolację. Obie pokazały się w bardzo swobodnej, naturalnej wersji, bez makeupu i ułożonych włosów. Post zdobył już niemal 15 milionów like’ów. Niektórzy spelukulują, że opublikowane przez Selenę selfie może wskazywać na to, że przyjaciółki chcą rozpocząć muzyczną współpracę – jednak równie dobrze może to być po prostu pamiątka z miłego spotkania. Dodajmy, że nie tak dawno Taylor Swift również publicznie pokazała dowody przyjaźni z Gomez, chwaląc na swoich stories najnowszą piosenkę 31-latki: „Single Soon”. „Gdy twoja najlepsza przyjaciółka jest najlepsza. Będziemy tańczyć do tego kawałka całe wieki, tak myślę” – napisała na Instagramie Taylor. Selena Gomez odcina się od The Weeknd. Piosenkarka obaliła fanowską teorię
Co znaczy być przy kimś w chorobie? Psychoonkolożka: czasami wystarczyć razem pomilczeć
Powiedzieć, że rak jest próbą przyjaźni, to mało. Choroba wystawia relacje na próbę, mówi: sprawdzam. Tej gry nie można się nauczyć, ale można się przyjrzeć, jak radzą sobie w niej inne kobiety. Zwłaszcza jeśli im to wychodzi.
Była wtedy sama w domu. Mąż wyjechał na kilka dni z ich trzyletnią córeczką, a Ula wybierała się do koleżanki na urodziny. Guza wyczuła w kąpieli. Pomyślała, że to powiększony węzeł chłonny. Przecież pilnuje badań profilaktycznych, USG sprzed siedmiu miesięcy było czyste. Jednak parę dni później poszła sprawdzić. Zrozumiała, że nie jest dobrze, gdy doktor wyszedł z nią do recepcji, by dopilnować, że zapisze się na cito na mammografię i biopsję gruboigłową. Pewności nabrała w domu, kiedy z pomocą Google’a rozszyfrowała opis badania – w skali BI-RADS od 0 do 6, gdzie 6 to najwyższe prawdopodobieństwo raka, miała 5. Ula Dragan – etnolożka, aktywistka, ekolożka. Tuż po czterdziestce. Sadzi warzywa na miejskich trawnikach, regularnie demonstruje w sprawie ochrony rzek, ptaków, klimatu, praw osób LGBT. W ubiegłym roku zorganizowała przed ministerstwem zdrowia pikietę w sprawie finansowania przez państwo nowoczesnych terapii raka piersi. Sama już ich nie potrzebowała, skończyła leczenie, ale czuła, że po tym, co dostała od innych w chorobie, powinna też dać coś z siebie. – Poznałam Ulę w internecie – mówi Klara Kopcińska, artystka i fotografka, jej przyjaciółka. – Cenię takie znajomości, bo pochodzą z klucza wspólnych zainteresowań. Byłyśmy razem w grupie wymiankowej. Po raz pierwszy zobaczyłam ją na tzw. patelni w centrum Warszawy podczas jednej z takich wymianek. Wyróżniała się. Postawna, piękna, miała w sobie godność. I tak już chyba z 10 lat się inspirujemy. Klara działa kojąco Trudno wziąć się w garść, kiedy człowiek z taką wiadomością zostaje sam. Ula nie mogła powiedzieć mężowi przez telefon, że usunął się jej grunt pod nogami, bo kilkaset kilometrów dalej na ostrym dyżurze robił właśnie USG ich córeczce, żeby dowiedzieć się, dlaczego tak bardzo boli ją brzuch. Wracał do Warszawy pięć godzin z dzieckiem wyjącym z bólu. Myślał, że po przyjeździe do domu padnie na fotel, a usłyszał: „Mariusz, mam guza”. Następne dni były dzielone między operację córki i badania Uli. Zwalniała męża przy łóżku w szpitalu pediatrycznym, kiedy wracała od onkologa. Lekarze szykowali małą do zabiegu, a Ula odhaczała kolejne badania. Wyniki mammografii wyszły dobrze, guz to nie rak. Uff, odetchnęła. Jednak na biopsję poszła. Skoro jest skierowanie, trzeba. Wiadomo. Kiedy zobaczyła kolejne wyniki, rozsypała się. Bo to jednak rak. Od tej pory podzielili się z mężem zadaniami. On wziął na siebie dziecko, dom, ich całe życie, Ula – swoje leczenie. Czekała ją chemioterapia, radioterapia i mastektomia. Napisała, że ma guza w piersi na zamkniętej grupie na Facebooku założonej u założonej przez kobiety należące do spożywczej Kooperatywy Południowej. – Pomagamy sobie, wymieniamy się doświadczeniami. Na bieżąco dawałam znać, co się ze mną dzieje – opowiada Ula. Wiedziała, że nie zostawią jej samej. Niektóre kobiety też przechodziły przez raka, pytała je o radę, jaki ośrodek wybrać do leczenia, co przeczytać, żeby zdecydować się, na ile inwazyjny rodzaj mastektomii wybrać, bo lekarze zostawili tę decyzję jej. Przede wszystkim jednak nie krępowała się prosić o pomoc. – Zazwyczaj jasno formułuję swoje potrzeby. Pisałam więc: przyjmę zupę, bo nie jestem w stanie sama jej ugotować – nie ukrywa. I kiedy po chemii nie miała sił, żeby samodzielnie dojść do łazienki, codziennie ktoś przywoził jedzenie. – Dziecko w końcu zaczęło myśleć, że obiady biorą się od znajomych – żartuje Ula. Miała wokół siebie kilkadziesiąt życzliwych osób. Kiedy każdy weźmie na siebie kawałek ciężaru, łatwiej go udźwignąć. Koleżanka Marta przyjechała po pierwszym wlewie i ścięła jej włosy, a potem zabrała ją do fundacji Rak’n’Roll, żeby dobrać perukę. Ania zaoferowała, że będzie wozić ją na badania kontrolne po mastektomii na drugim końcu miasta, godzinę drogi od jej domu. – W grupie jest nas dużo, mogłyśmy się podzielić zadaniami. Ula stworzyła swój kapitał społeczny, a udało jej się to dlatego, że sama jest pomocna – uważa Klara. – Byłam świadomą egoistką, ale wiedziałam, że to taki etap – dodaje Ula. Klarę nazywa swoją ostoją. – Mnie wszystko wzrusza, porusza, bodźcuje, a ona ma w sobie spokój. Jest starsza o kilkanaście lat, mądra, inspirująca, działa na mnie kojąco. Czuję się przy niej bezpiecznie. Dlatego to właśnie ją poprosiła o coś najbardziej delikatnego. Przed mastektomią zapytała, czy mogłaby jej zrobić artystyczne zdjęcia topless, szczególną dokumentację ciała, które wkrótce miało się zmienić. Klara zareagowała na tę prośbę jak to ona, spokojnie i z uwagą. Zrobiła kameralne półakty. Uważa, że Ula ułatwia pomaganie sobie. – Umie poprosić o pomoc i ją przyjąć. To ważne, bo nie musiałyśmy kombinować, co robić, żeby nie trafić jak kulą w płot – mówi. Gdy Ula potrzebowała pieniędzy na symetryzację piersi po rekonstrukcji jednej z nich, założyła na Facebooku urodzinową zrzutkę „na nowe cycki”. Można się było krypować, a można było napisać wprost: rekonstrukcję piersi NFZ refunduje, ale symetryzacji już nie. To ważne nie tylko ze względów estetycznych, lecz także dlatego, że nowa pierś jest mniejsza i lżejsza niż ta własna, a to niezdrowe dla kręgosłupa. Lekko napisany tekst opatrzyła rysunkiem poglądowym. Zebrała 10 tysięcy złotych, tyle, ile potrzebowała. Większość wpłacających to jej przyjaciółki. Ula to nie pierwsza koleżanka Klary, która zachorowała na raka. Klara uważa, że ludzie chorzy oprócz pomocy w codzienności potrzebują też obecności swoich przyjaciół tak, jakby życie miało toczyć się dalej. Nie gestów współczucia, ale rozmowy. I to nie tylko o raku, którego mają już dość. Przesadzała więc wspólnie z Ulą azalie, delektowały się zupą ze świeżych pomidorów. Ula nie potrzebuje pocieszenia Nie każda relacja przyjacielska zdaje taki „test raka”. Niektórzy boją się dzwonić, pisać, odzywać – nie chcą przeszkadzać. Milkną w obawie, że powiedzą coś niestosownego. Oddalają się. Z drugiej strony też nie zawsze jest wola, żeby się odsłonić przed przyjaciółką. Są osoby, które nie dopuszczają innych do choroby, wolą lizać rany w samotności. I to też trzeba uszanować, nawet jeśli komplikuje i tak nadwyrężoną relację. Klara również miała wiele obaw, ale akurat nie przed rozmowami z Ulą, tylko przed tym, co się z nią stanie. – Bałam się, ale wiedziałam też, że jestem bezsilna wobec tej choroby i że muszę ją przyjąć na klatę, być przy Uli – mówi. Co to znaczy „być przy kimś”? Zdaniem Olgi Kłody-Krajewskiej, psycholoonkolożki współpracującej z Fundacją Onkologiczną Alivia, to znaczy „nie zakładać, że wie się lepiej, co jest dla chorej dobre, tylko dowiedzieć się, jak można pomóc”. – Być w sposób nieoceniający, a nawet czasami pomilczeć razem. To wystarczy – zapewnia. Ula: – Nie potrzebuję nikogo, kto mi powie „będzie dobrze”, bo mam wszystko przepracowane, przeszłam terapię psychoonkologiczną. Najbardziej nie znoszę sytuacji, gdy ktoś pyta mnie takim specyficznym, słodko-smutnym tonem: „No i jak się czujesz?”. Znacznie lepiej jest po prostu nic nie mówić niż to. Monika pisze zdanie, które leczy Monika i Ewa – obie pedagożki specjalne – poznały się w pracy. Monika pamięta, jak zobaczyła Ewę pierwszy raz w granatowej sukience i czerwonych butach i tymi butami ją ujęła. Zapytała: „Dziewczyny, jak tu jest, w porządku?”. Rozmawiały regularnie o dzieciach, którymi się zajmowały, a potem spotykały na kawie w środku drogi między swoimi dzielnicami. Lubiły ten rytuał. Teraz Ewie brakuje siły, by gdziekolwiek jeździć, a nawet przyjmować u siebie odwiedziny. Bywa, że brakuje jej siły, żeby wstać. Ma mięsaka, rzadki nowotwór tkanek miękkich trzonu macicy. Czuła, kiedy się pojawił. Kolejne badania potęgowały niepokój. Monika od początku śledziła rozwój wydarzeń. Po wizytach przysyłała SMS-y: „I jak?”. Kiedy padła diagnoza, Ewa odpisała: „Rak”. Monika natychmiast odpowiedziała: „To się leczy”. – To jedno zdanie bardzo dużo mi dało, poczułam, że jest jakaś perspektywa – mówi Ewa. Choroba okazała się groźniejsza niż rzadki rak, choć wydawało się, że groźniej już być nie może. Pojawił się przerzut do płuc. Mięsaki rosną długo i po cichu, a potem nagle przyspieszają. A Ewa na kolejne wizyty czekała w kolejkach wydłużonych dodatkowo przez pandemię. Minęły dwa miesiące, zanim wylądowała na stole operacyjnym. Za późno. Guza nie można wyciąć ani wyleczyć, ale można sprawić, że stanie się mniejszy i żyć dzięki temu jeszcze przez kilka lat albo miesięcy. O to walczy. Co dwa tygodnie jeździ na chemioterapię, którą jej organizm źle znosi. – U mnie jest sinusoida – mówi. – Jednego dnia drepczę, kwiatek przesadzę, a innego mam dosyć czarnych myśli, wybucham. Wtedy ważne jest dla mnie, że mogę zadzwonić do Moniki. Ona niewiele mówi, a już na pewno nie: zrób to czy tamto. Nie dopytuje, daje mi powiedzieć tyle, ile chcę. Nie wygłasza dobrych rad, nie wymusza, żebym coś zrobiła. Przyjmuje mnie z całym ciężarem. Nie pociesza też nierealnie, że będę żyła sto lat, obie wiemy, że może być różnie. Nie każdy tak umie. Nie każdy też ma taki bagaż życiowych doświadczeń jak Klara czy słuch na potrzeby innych jak Monika. – Nic złego w tym, że nie wiemy, jak kogoś wesprzeć – uważa Olga Kłoda-Krajewska. Przyznaje, że nie da się tego nauczyć, ale jest drogowskaz: uważne słuchanie osoby, której chcemy pomóc. Niektórzy mimo dobrych intencji próbują pocieszać: „Nie przejmuj się, będzie dobrze”. – To zdanie, powiedziane, kiedy ledwo wstaję z łóżka, nie jest komunikatem wspierającym. Jak mam się wtedy nie przejmować? – tłumaczy Ewa. Jeszcze trudniej rozmawia jej się ze znajomymi proponującymi pomoc, której nie chce. Robią to w dobrej wierze, ale zmuszają ją do wysiłku odmawiania. Ewa czuje, że opiekuje się ich niepokojem, choć nie ma na to siły. Dziwią się: „Przecież było lepiej”. A u niej z dnia na dzień coś się może zmienić. Jeśli raz było w porządku, to nie znaczy, że tak będzie zawsze. Prosi: „Rozmawiajmy o czym innym, nie o chorobie”. I choć nie chce mieć do siebie pretensji, to czasami dopada ją poczucie, że jest ciężarem. Kiedy cierpi z bólu, kiedy ma nudności, przechodzi jej przez głowę: „Ze mną chyba nikt nie wytrzyma”. Na szczęście takie myśli pojawiają się rzadko. Ewa prosi o kilka jabłek Kiedy Ewie pogorszyły się wyniki badań i musiała pojechać do szpitala, spakowała walizkę, ale nie wzięła z sobą nic do jedzenia. Na miejscu poczuła nieopanowaną chęć na owoce. Monika mieszka w tej samej dzielnicy, w której jest szpital, już przy poprzednich pobytach powtarzała: „Nie krępuj się, gdybyś czegoś potrzebowała”. Ewa poprosiła o kilka śliwek, gruszkę, jabłko. – Monika nie dopytywała, nie proponowała, że może jeszcze coś weźmie, nie próbowała zaistnieć w tej sytuacji pokazową troską, tylko kupiła to, co chciałam – mówi. – Nie zarzuciła mnie kilogramami owoców, które by się zepsuły, zrobiła idealną paczkę. Nie niecierpliwiła się, że proszę o coś nagle. Pewnie się przez to spóźniła. – Ewa zadzwoniła, że ma ochotę na owoce – opowiada ze swojej strony Monika. – Za pół godziny miałam być w pracy, ale zadzwoniłam do szefa, że się spóźnię. Pojechałam na bazarek. Nic wielkiego – uważa. Pamięta niezgodę, którą poczuła, kiedy Ewa napisała jej, że ma raka. To było pierwsze uczucie, nie lęk. Może dlatego, że bliska jej osoba od lat choruje, Monika wie, że może być różnie. A jak będzie źle? Nie ma na to wpływu. – Ewa przeżywa różne uczucia, czasem chce się poddać. Jestem przy niej. Mówię to, co sama bym chciała usłyszeć, gdybym była w totalnej rozsypce. Bo, jak zauważa Olga Kłoda-Krajewska, dobrze jest być przy osobie chorującej na tyle, na ile jest ona na to gotowa. Ale też na tyle, na ile my same jesteśmy na to gotowe.
Te znaki zodiaku w przyjaźni stawiają na jakość a nie ilość. Wolą kilku przyjaciół od masy znajomych
W ilu czatach grupowych uczestniczysz? Czy pozwalasz sobie być dla innych otwartą książką? Choć wspaniale jest mieć wielu znajomych, astrologia wyróżnia znaki zodiaku, które wolą poruszać się w wąskich kręgach. Ciężko wkupić się w łaski tych osób. Zwykle mają tylko kilku przyjaciół i nie zależy im na budowaniu nowych więzi. Stawiają na jakość, a nie ilość. Stopniowo budują swoje zaufanie. Zawierają kontrakty dusz na długie lata, ceniąc sobie swoje przyjaźnie ponad wszystko.
Posiadanie małego kręgu przyjaciół niektórym wydaje się dziwne. Ma jednak swoje zalety. Możesz mieć pewność, że twoja drużyna będzie cię wspierać bez względu na wszystko. Wiesz, że osoby, którym powierzasz sekrety, nie przekażą ich dalej w świat. Choć twoi przyjaciele mogą się od ciebie różnić, wyznajecie te same podstawowe wartości. To dzięki nim wasza więź umacnia się z każdą trudną sytuacją. Zamiast całej armii, wybierasz dla siebie najbardziej oddanych, szlachetnych wojowników. Wiesz, że z ich wsparciem nie odniesiesz żadnych strat. Przyjaźń na całe życie tylko z nimi RAK Rak najlepiej czuje się w domu i miejscach, które bardzo dobrze zna. Przebywanie w tłumie go wyczerpuje. Woli spędzić czas kameralnie, u siebie lub swojego najlepszego przyjaciela. Ponieważ kierują nim matczyne instynkty, chętnie opiekuje się swoimi bliskimi. Posiadanie tylko kilku przyjaciół ułatwia mu skupienie się na każdym z nich. Ten znak zodiaku lubi czuć się potrzebny i zawsze jest gotowy do służenia innym. Być w jego zaufanym kręgu to jak wygrać los na loterii. Oczekuj, że obroni cię w każdej sytuacji. KOZIOROŻEC Koziorożec tylko wybranym ujawnia swoje prawdziwe oblicze. Poznanie go udaje się nielicznym, ponieważ ten proces zajmuje dużo czasu. Zodiakalny kozioł nie zrelaksuje się w towarzystwie osób, którym do końca nie ufa. Sprawia wrażenie poważnego i pozbawionego emocji. Na szczęście jego bliscy wiedzą, że pod lodową powierzchnią kryje się wielkie serce. Znajdują w nim wsparcie w najgorszych sytuacjach. Kto jak kto, ale doświadczony Koziorożec oferuje najmądrzejsze porady. SKORPION Skorpion to najbardziej tajemniczy znaku zodiaku. Zaprzyjaźnienie się z nim graniczy z cudem. Zwykle onieśmiela swoim zachowaniem i nie cieszy się najlepszą reputacją. Raz na sto lat przyjmuje nowych ludzi do swojej unikalnej załogi. Okazuje łaskę, dopiero gdy ktoś udowodni mu swoją lojalność. Zawarcie bliskiej znajomości ze Skorpionem to jak podpisanie cyrografu z diabłem. Złamanie słowa wiąże się z piekielnymi konsekwencjami. Jednak Skorpionowa przyjaźń hojnie wynagradza. Lepiej zawsze mieć go po swojej stronie. BYK Byki chcą przyjaźni, która będzie solidnym fundamentem na przyszłość. Do szczęścia nie potrzeba im wiele, zatem kilka osób w zupełności wystarczy. Ten stały znak ziemi osiąga równowagę poprzez stabilne relacje. Chce otaczać się niezawodnymi ludźmi wyznającymi szlachetne wartości. Choć ma wielu znajomych i świetne kontakty w pracy, prawdziwych przyjaciół mógłby zliczyć tylko na palcach jednej dłoni. PANNA Panny robią wszystko po swojemu, w zorganizowany i wyjątkowy sposób. Odcinają się od ludzi, którzy żyją poniżej ich wysokich standardów. Chcą mieć aktywnych przyjaciół podejmujących inspirujące działania. Stronią od tłumów, gdyż ciężko im zaufać. Wiedzą, że wiele osób im zazdrości, dlatego utrzymują powierzchowne relacje. Zwierzą się tylko nielicznym, pod warunkiem, że nie są to ich rywale. Jeśli jakaś drobna rzecz w tobie drażni Pannę, nie oczekuj, że zostanie twoją przyjaciółką.