Frenemy – czym jest toksyczna przyjaźń i jak ją rozpoznać?
Każdy z nas spotkał kogoś, kto na pierwszy rzut oka wydawał się przyjacielem, ale po bliższym poznaniu okazał się kimś, kto zamiast wsparcia fundował nam stres i poczucie niepewności. Toksyczna przyjaźń, nazywana też "frenemy", może być szkodliwa i trudna do rozpoznania. Psycholog Bianca Beata Kotoro podpowiada, jak sobie z nią radzić.
Czym jest toksyczna przyjaźń? Toksyczna przyjaźń charakteryzuje się emocjonalnym wyczerpaniem i brakiem równowagi. Nasz rzekomy przyjaciel z jednej strony może być dla nas miły i czuły, a z drugiej, podkopie naszą samoocenę, gdy tylko nadarzy się ku temu okazja. Często tacy ludzie są zazdrośni, manipuluje sytuacjami, a nawet otwarcie rywalizują z nami, choć maskują to udawaną sympatią. Frenemy, czyli toksyczna przyjaźń – uważaj na te zachowania W języku angielskim istnieje pojęcie ­„frenemy”, stworzone z wyrazów „friend” i „enemy”, czyli „wróg” i „przyjaciel”. Określa osobę, która czasami zachowuje się jak przyjaciel, a innym razem – zwłaszcza kiedy nam wiedzie się dobrze albo jej wiedzie się źle – stara się nas pognębić. W języku polskim nie ma takiego słowa, ale toksyczne relacje, w których przyjaźń przeplata się z wrogością, nie należą ­chyba do rzadkości? BIANCA BEATA KOTORO Wśród wielu moich pacjentek, które mają problemy w relacjach, są też takie, które narzekają na związki z kobietami pasującymi do definicji „frenemy”, którą ­podałaś. Nazywają te relacje przyjaźniami i myślę, że na potrzeby naszej rozmowy możemy tak je określać, chociaż bywają one dość dalekie od powszechnego rozumienia tego ­słowa. Rzeczywiście jest taki typ osób, które świetnie się sprawdzają, gdy komuś wiedzie się gorzej niż im, wtedy pomagają, są do rany przyłóż. Z kolei zupełnie nie radzą sobie z tym, że komuś się udało. Sukcesy i radości innych, nawet bliskich osób, wpędzają je w apatię, w depresyjny nastrój, skłaniają do zachowań agresywnych. Targają nimi tak silne emocje, że nie są w stanie normalnie funkcjonować ani nabrać dystansu. To, że jej przyjaciółka poradziła sobie w kryzysowej sytuacji, np. znalazła nową pracę, nie budzi u naszej frenemy nadziei. Ona nie myśli: „Mnie też się uda”, ani nie chce skorzystać z doświadczenia bliskiej osoby, tylko czuje przeogromną chęć umniejszenia jej sukcesu. Padają więc słowa: „Ja bym za takie pieniądze nie pracowała”, „Słyszałam, że to fatalna firma”… Frenemy to osoba o niskim poczuciu własnej wartości, która na krótko je sobie podnosi kosztem przyjaciółki, poniżając ją, umniejszając jej sukcesy, demonstrując swoją pozycję i siłę. Takie zachowanie pomaga jej obniżyć powstałe z różnych powodów napięcie, sprawia, że czuje chwilową ulgę. Frenemy reguluje w ten sposób swoje emocje, zwykle dlatego, że tak właśnie robiono w jej domu. Nie zna innej metody. Kiedy pracuję z taką osobą w terapii, zdarza się, że jest zaskoczona, że można inaczej reagować. Mówi: „Przecież ludzie tak właśnie funkcjonują”. A przecież od spotkania z przyjaciółką oczekujemy, że wzbudzi w nas pozytywne emocje albo przynajmniej będzie neutralnie. Jeśli z kolei jesteśmy w bliskim związku z frenemy, to czasem po spotkaniu z nią czujemy się wspaniale, a innym razem fatalnie. Taki rollercoaster! Jak w typowym związku przemocowym, gdzie są kat i ofiara. Ale w każdej bliższej relacji dochodzi czasem do zgrzytów. Większość z nas zagrała kiedyś nie fair wobec przyjaciółki czy usłyszała od niej coś złośliwego. Gdzie jest granica, za którą związek nazywany przyjaźnią można uznać za toksyczny? Związki przemocowe to nie są relacje, w których ktoś raz zachowa się nie w porządku i ma z tego powodu wyrzuty sumienia. Są to relacje, w których agresywne zachowania powtarzają się cyklicznie. Między nimi są tzw. miesiące miodowe, podczas których wszystko cudownie się układa. Czy frenemy wtedy stosuje jakąś grę? Udaje kogoś, kto jest nam życzliwy? Czasem trochę gra, bo wie, że jeśli przed chwilą była agresywna, to teraz musi pochodzić na palcach, ale na pewno nie udaje przez cały czas. U niej po prostu te emocje się mieszają. Osobom, które weszły w związek z frenemy, trudno jest z niego wyjść, bo ta huśtawka emocjonalna jest uzależniająca. Poza tym, zgodnie z zasadą utraconych korzyści, szkoda im rezygnować z czegoś, w co zainwestowały czas, energię, uczucia. Często też racjonalizują: „Przecież było tyle wspaniałych chwil”, „Kiedy chorowałam, ona mi jednak pomogła”. Tłumaczą sobie, że w każdej relacji są problemy. Czasami rozżalone pytają: „Dlaczego to zrobiła?”, albo zastanawiają się, czy jednak nie zasłużyły na złe potraktowanie, na ostre słowa. Zwłaszcza kiedy słyszą, że przyjaciółka krytykuje, i co za tym idzie – sprawia ból dla ich dobra. Takie mówienie: „Dla twojego dobra sprawiam ci ból”, kojarzy mi się z argumentami mężczyzn, którzy biją żony: „No, przecież gdybym jej nie kochał, gdyby mi na niej nie zależało, tobym jej nie bił”. Oczywiście zgodzę się z tym, że przyjaciółka nie jest tylko od głaskania. Osobiście oczekiwałabym, że powie mi, gdy zauważy, że pakuję się w kłopoty. Jednak, po pierwsze, nie wszyscy muszą się z tym zgadzać, bo każdy ma prawo do swojej definicji przyjaźni, a po drugie, wszystko zależy od prawdziwych intencji. Czy rzeczywiście chodzi o dobro i troskę, czy może o poniżenie i poprawę nastroju naszym kosztem. Ktoś, kto publicznie wyśmiewa czy wytyka błąd przyjaciółki, nie robi tego z troski. Jeśli naprawdę zależałoby mu na jej dobru, przekazałby swoje uwagi w cztery oczy, w taki sposób, by jak najmniej zranić. Forma, okoliczności i dobór słów są w stanie wiele powiedzieć o prawdziwych intencjach. Słowa mają moc. Mam wrażenie, że kiedy ktoś przekazuje nam niemiłe ­informacje z troski, to możemy czuć pewien dyskomfort, ale także wsparcie, a kiedy ma złe intencje, czujemy się wręcz zmiażdżone. Można tak powiedzieć. Chociaż oczywiście są osoby, które nie potrafią przyjąć żadnej krytyki, reagują na nią emocjonalnie i traktują wszystkich, którzy przekazują negatywne komunikaty, jak wrogów. Jeśli ktoś ma problem z odczytaniem intencji przyjaciółki, może zastanowić się, jak to jest w innych sferach jego życia. Jak reaguje, gdy w pracy mówią, że coś ma poprawić, albo gdy partner ma do czegoś uwagi. Jeśli okaże się, że słowa tylko jednej osoby ranią do żywego, to chyba jednak ta konkretna relacja nam nie służy. Rozumiem, że najlepsze, co możemy zrobić w relacji z frenemy, to ją zakończyć? Mogę tylko zachęcić kobiety, które są w takiej relacji, by zastanowiły się, co jest tego przyczyną. Dlaczego to, że ktoś od czasu do czasu jest dla nich miły, serdeczny i pomocny, jest tak ważne, że godzą się na bycie workiem treningowym. Często ofiarami takiej relacji padają osoby, w których domu panował autorytarny styl wychowania. Tam, gdzie ojciec walił pięścią w stół, gdy ktoś się z nim nie zgadzał, czy gdzie matka zawsze musiała postawić na swoim. Albo gdzie rodzice nie interesowali się dziećmi, woleli wychowanie anarchiczne, a nie demokratyczne, i nie chcieli zauważać przemocy między rodzeństwem. Udawali, że nie widzą tego, że siostra raz jest dla brata cudowna, a raz okrutna. Znam osoby, które uznały, że koszty relacji z frenemy są zbyt wysokie, ale nie zerwały kontaktów, tylko zmieniły strategię, np. przestały mówić swojej przyjaciółce o sukcesach, by jej nie prowokować. Mają nadzieję, że dzięki temu zachowają ­korzyści, a zminimalizują straty. Mają rację? Nie da się zjeść ciastko i mieć ciastko. To dość infantylne założenie, że jeśli w przemocowym związku przestanę mówić o swoich sukcesach, przestanę cierpieć. Wystarczy, że tej drugiej osobie noga się powinie, wpadnie w gorszy nastrój i znów zacznie poprawiać sobie humor naszym kosztem. Udowodniać, że wprawdzie u niej jest źle, ale u nas jeszcze gorzej. Nie wiemy tylko, kiedy to nastąpi. Nasz wybór nie jest jednak ograniczony do dwóch opcji: zerwać znajomość lub cierpieć. Możemy przecież jeszcze powiedzieć „stop”, postawić granice. Często kierujemy się myśleniem życzeniowym: „Przyjaciel nie powinien tak się zachowywać”, „Tego się nie ­robi”, ale nie protestujemy przeciwko złemu traktowaniu. Osobiście jestem za tym, żeby mówić wprost, konfrontować się, określić, czym dla nas jest przyjaźń, jakie mamy oczekiwania, co nas rani, z czym się nie zgadzamy. Zachęcam do uczciwości wobec samego siebie. No dobrze, wyobraźmy sobie, że właśnie znalazłyśmy sobie nowego partnera, szczęśliwe zwierzamy się przyjaciółce, a ona mówi: „Współczuję ci, bo on ma troje dzieci z poprzedniego związku, zerwij, póki czas, bo to się nie uda”. Co mamy jej powiedzieć? Na przykład: „Jesteś moją przyjaciółką, więc dzielę się z tobą swoim szczęściem, ale nie chcę, żebyś mi dawała rady. Jeśli będę ich potrzebować, to cię o nie poproszę”. Mam wrażenie, że nie dostrzegamy wpływu, jaki każdy z nas ma na swoje życie, a więc także relacje. To powszechny problem. Zbyt często cierpimy w milczeniu i obwiniamy innych za swoje niepowodzenia. To tak jak z odchudzającymi się kobietami, które skarżą się, że bliska osoba sabotuje ich dietę – przekonuje, że jest nieskuteczna, namawia na inną albo podtyka torcik. Zakładam, że jeśli dorosła osoba postanawia się odchudzać, to bierze za to odpowiedzialność. Więc kiedy ktoś stawia przed nią ciastko, mówi: „Nie, dziękuję”, a nie zjada i potem ma pretensję, że przez kogoś nie zrealizowała swojego celu. Skąd ten pomysł, że wszyscy mają chodzić wokół niej na palcach i usuwać pokusy? Usuwać pokusy może nie, ale ja jednak oczekiwałabym od przyjaciółki, że nie będzie mi rzucać kłód pod nogi, co notabene jest podobno charakterystyczne dla frenemy. Jeśli uważamy, że tak właśnie robi, najlepiej powiedzieć jej o tym wprost: „Sabotujesz moje wysiłki, dlaczego to robisz?”. Albo: „Od dłuższego czasu mam wrażenie, że moje sukcesy cię martwią, a klęski cieszą”. Trudno mi sobie wyobrazić, że ktoś w takiej sytuacji przytaknie. Pewnie nie przytaknie i nie podczas tej konkretnej rozmowy. Ale wierzę w to, że jeśli podamy konkretne przykłady, fakty, w których czułyśmy się źle potraktowane, i nie ograniczymy się do ogólników, to kiedy emocje opadną, nasza przyjaciółka spróbuje się z tym skonfrontować. Znam kilka przypadków, kiedy to zadziałało. Może dziś przyjaciółka nas wyśmieje, ale może wróci za kilka dni i odniesie się do naszych słów. Na przykład powie: „Z tym się zgadzam, z tym nie, a tę sytuację widzę trochę inaczej”. I może my też będziemy musiały się skonfrontować z jakimiś informacjami na temat naszego funkcjonowania w tej relacji. Nie twierdzę, że nagle wszystko się poprawi, ale coś się jednak zmieni, nastąpi jakiś ruch, a to zapowiada zwrot w tej znajomości. Naprawdę wierzysz, że można uzdrowić taki związek? Oczywiście! Nie mam jednak wątpliwości, że to będzie wymagać dużo pracy. Za postawą typu frenemy stoją zwykle skomplikowane mechanizmy. Coś w życiu tej kobiety, prawdopodobnie w dzieciństwie czy okresie dojrzewania, poszło nie tak, jak powinno. I oczywiście najlepiej by było, gdyby przyjaciółka uświadomiła sobie swoje ograniczenia. Odkryła, jakie wspomnienia się w niej budzą, kiedy innym dobrze się wiedzie, co takiego sprawia, że cudze szczęście wywołuje w niej tak negatywne uczucia. Przepracowała to sama albo z pomocą psychoterapeuty. Zadbała o poczucie własnej wartości. Nauczyła się inaczej regulować emocje, zmniejszać napięcie. Ale, co ważne, osoba, która weszła w rolę ofiary, też musi wykonać duży wysiłek i pracę. Czeka ją wyjście ze strefy komfortu, ze strefy, którą zna, a to jest również trudne. Jeśli ma być lepiej, inaczej, obie muszą coś w sobie zmienić. Odpowiedzialność zawsze leży po dwóch stronach. Hangxiety - jak w krzywym zwierciadle. Dlaczego nas to spotyka i czy ten stan powinien martwić?
Te znaki zodiaku w przyjaźni stawiają na jakość a nie ilość. Wolą kilku przyjaciół od masy znajomych
W ilu czatach grupowych uczestniczysz? Czy pozwalasz sobie być dla innych otwartą książką? Choć wspaniale jest mieć wielu znajomych, astrologia wyróżnia znaki zodiaku, które wolą poruszać się w wąskich kręgach. Ciężko wkupić się w łaski tych osób. Zwykle mają tylko kilku przyjaciół i nie zależy im na budowaniu nowych więzi. Stawiają na jakość, a nie ilość. Stopniowo budują swoje zaufanie. Zawierają kontrakty dusz na długie lata, ceniąc sobie swoje przyjaźnie ponad wszystko.
Posiadanie małego kręgu przyjaciół niektórym wydaje się dziwne. Ma jednak swoje zalety. Możesz mieć pewność, że twoja drużyna będzie cię wspierać bez względu na wszystko. Wiesz, że osoby, którym powierzasz sekrety, nie przekażą ich dalej w świat. Choć twoi przyjaciele mogą się od ciebie różnić, wyznajecie te same podstawowe wartości. To dzięki nim wasza więź umacnia się z każdą trudną sytuacją. Zamiast całej armii, wybierasz dla siebie najbardziej oddanych, szlachetnych wojowników. Wiesz, że z ich wsparciem nie odniesiesz żadnych strat. Przyjaźń na całe życie tylko z nimi RAK Rak najlepiej czuje się w domu i miejscach, które bardzo dobrze zna. Przebywanie w tłumie go wyczerpuje. Woli spędzić czas kameralnie, u siebie lub swojego najlepszego przyjaciela. Ponieważ kierują nim matczyne instynkty, chętnie opiekuje się swoimi bliskimi. Posiadanie tylko kilku przyjaciół ułatwia mu skupienie się na każdym z nich. Ten znak zodiaku lubi czuć się potrzebny i zawsze jest gotowy do służenia innym. Być w jego zaufanym kręgu to jak wygrać los na loterii. Oczekuj, że obroni cię w każdej sytuacji. KOZIOROŻEC Koziorożec tylko wybranym ujawnia swoje prawdziwe oblicze. Poznanie go udaje się nielicznym, ponieważ ten proces zajmuje dużo czasu. Zodiakalny kozioł nie zrelaksuje się w towarzystwie osób, którym do końca nie ufa. Sprawia wrażenie poważnego i pozbawionego emocji. Na szczęście jego bliscy wiedzą, że pod lodową powierzchnią kryje się wielkie serce. Znajdują w nim wsparcie w najgorszych sytuacjach. Kto jak kto, ale doświadczony Koziorożec oferuje najmądrzejsze porady. SKORPION Skorpion to najbardziej tajemniczy znaku zodiaku. Zaprzyjaźnienie się z nim graniczy z cudem. Zwykle onieśmiela swoim zachowaniem i nie cieszy się najlepszą reputacją. Raz na sto lat przyjmuje nowych ludzi do swojej unikalnej załogi. Okazuje łaskę, dopiero gdy ktoś udowodni mu swoją lojalność. Zawarcie bliskiej znajomości ze Skorpionem to jak podpisanie cyrografu z diabłem. Złamanie słowa wiąże się z piekielnymi konsekwencjami. Jednak Skorpionowa przyjaźń hojnie wynagradza. Lepiej zawsze mieć go po swojej stronie. BYK Byki chcą przyjaźni, która będzie solidnym fundamentem na przyszłość. Do szczęścia nie potrzeba im wiele, zatem kilka osób w zupełności wystarczy. Ten stały znak ziemi osiąga równowagę poprzez stabilne relacje. Chce otaczać się niezawodnymi ludźmi wyznającymi szlachetne wartości. Choć ma wielu znajomych i świetne kontakty w pracy, prawdziwych przyjaciół mógłby zliczyć tylko na palcach jednej dłoni. PANNA Panny robią wszystko po swojemu, w zorganizowany i wyjątkowy sposób. Odcinają się od ludzi, którzy żyją poniżej ich wysokich standardów. Chcą mieć aktywnych przyjaciół podejmujących inspirujące działania. Stronią od tłumów, gdyż ciężko im zaufać. Wiedzą, że wiele osób im zazdrości, dlatego utrzymują powierzchowne relacje. Zwierzą się tylko nielicznym, pod warunkiem, że nie są to ich rywale. Jeśli jakaś drobna rzecz w tobie drażni Pannę, nie oczekuj, że zostanie twoją przyjaciółką.
Przyjaźń międzypokoleniowa – przeżytek czy sposób na zmianę perspektywy? „Pozwala odnaleźć siebie, poczuć pełnię, uleczyć rany i uciszyć niepokoje”
Gorzko-słodką wersję przyjaźni międzypokoleniowej oglądamy w poetyckim serialu „Hacks” (HBO Max). Wpatrzona w siebie diwa stand-upu Deborah (Jean Smart) czuje, że jej charyzma i komizm gasną, bo nie wyczuwa już pulsu współczesności. Do tworzenia tekstów zatrudnia więc dwudziestoparoletnią Avę (Hannah Einbinder, nominowana za tę rolę do Emmy i Złotych Globów), która reprezentuje ducha swojego pokolenia: jest niezależna, szczera, biseksualna, lubi nazywać rzeczy po imieniu. Nie je mięsa, nienawidzi „kobiecych łaszków”, odmawia noszenia wysokich obcasów – woli martensy. Zna też swoją wartość. Nie boi się podpaść kapryśnej Deborah. Ich więź jest ujęta bez upiększeń: walą prosto z mostu, co o sobie myślą, a to z kolei sprawia, że mogą się rozwinąć i złapać dystans do spraw sercowych czy zawodowych. Potrafią być dla siebie okrutne, ale pozostają lojalne.
W tym artykule: Międzypokoleniowe przyjaźnie – relikt przeszłości czy szansa na odnalezienie siebie? Przyjaźń międzypokoleniowa: Danusia (61) i Ania (43) Przyjaźń międzypokoleniowa: Kasia (52) i Kizia (28) Międzypokoleniowe przyjaźnie – relikt przeszłości czy szansa na odnalezienie siebie? Kiedy wrzucam w wyszukiwarkę hasło „intergenerational friendships”, czyli „międzypokoleniowe przyjaźnie”, wyskakują setki stron, analiz i artykułów, jak pozyskać sporo młodszą lub starszą przyjaciółkę. Tak, jakby miało to być specjalnym zadaniem, a nie mogło po prostu się wydarzyć. To efekt tego, że dziś najchętniej trzymamy się swojej grupy rówieśniczej, wybierając towarzystwo ludzi do nas podobnych. Zanim jednak relacjami zaczęły rządzić algorytmy i media społecznościowe, było naturalne, że kobiety w różnym wieku wymieniały się między sobą doświadczeniami. Sięgając jeszcze głębiej – z literatury i XX-wiecznych pamiętników wyłania się obraz modelu życia, w którym po odchowaniu dzieci lub stracie męża „singielki” pomieszkują miesiącami w dworach i przy rodzinach. Starsze kobiety wprowadzały młodsze w często szorstkie realia życia w mieście, jeśli te decydowały się lub były zmuszone opuścić rodzinne strony. Autorki współczesnych tekstów o korzyściach międzypokoleniowej kobiecej więzi zwracają uwagę na nowe przestrzenie mentalne, które można z taką przyjaciółką odkryć, oglądając życie z szerszej perspektywy: odnaleźć siebie, poczuć pełnię, uleczyć rany, uciszyć niepokoje. Krytyczka literatury i współautorka inicjatywy „Alternatywna lista lektur”, socjolożka Julia Skórzyńska, podkreśla, że przyjaciółka spoza grupy rówieśniczej, najczęściej starsza, to postać, która pojawia się w powieści lub bajce, kiedy bohater jest gotowy na wewnętrzną podróż, zmianę, ale otoczenie mu nie sprzyja. – Osoba spoza „swojego plemienia”, symbolizuje dystans do spraw, które mogą się wydać zbyt zaognione – mówi Julia specjalizująca się w literaturze młodzieżowej. Kontakt z takim człowiekiem pozwala poznać swój głos – uważa. I wcale nie chodzi o pragnienie, by wziąć kogoś pod opiekuńcze skrzydła, o czym świadczą poniżej opowieści dwóch par przyjaciółek, które dzieli kilkanaście lat różnicy. Obie relacje są przykładem na to, na co zwraca uwagę Wibke Brueggemann, autorka powieści „Love Is for Losers” – przyjaźń międzypokoleniowa pomaga uwolnić od codziennych ograniczeń zarówno młodszą (Danusia i Ania), jak i starszą stronę tej relacji (Kasia i Kizia). Jak dbać o przyjaźń, aby przetrwała wiele lat? Podpowiadamy sprawdzone sposoby na budowanie trwałych relacji przyjacielskich >> Przyjaźń międzypokoleniowa: Danusia (61) i Ania (43) Kalisz, koniec lat 70. Cztery przyjaciółki z sąsiedztwa: Jola, Lila, Iwona, Danusia, uwielbiają spędzać z sobą czas. Łączą je wiek, poczucie humoru, ta sama dzielnica. Dzieli podejście do przyszłości: Danusia jako jedyna wybiera się na studia muzyczne w łódzkim konserwatorium. Ma odwagę rozwijać różne artystyczne pasje, choć w tamtych czasach młode dziewczyny często słyszą „to nie dla ciebie”, „z tym sobie nie poradzisz”, „są lepsi”. Pozostałe koleżanki idą do liceów, wiedzą, że na razie ich życie potoczy się na miejscu: w biurze albo w przychodni, gdzie Jola pracuje jako położna. – Ale więź między nimi pozostała – mówi Ania, siostra Iwony, zafascynowana siłą nastoletniej, a potem kobiecej przyjaźni, młodsza od czwórki o 18 lat. Okno na Nowy Jork Kiedy pod koniec lat 90. Danka pojawia się znów w Kaliszu, koleżanki mają już mężów i co najmniej po jednym dziecku. Ona nie mówi nic o zakładaniu rodziny. Do Kalisza wpadła z Nowego Jorku, ułożyła tam sobie życie. Tak, musi zarabiać, pracując jako asystentka, ale jej determinacja zwyciężyła: nie rzuciła ukochanej muzyki, skończyła studia fotograficzne. Podczas tamtej wizyty Anię zachwyca jej styl: poszarpane dżinsowe szorty, bawełniana koszulka przy ciele. Ale najbardziej odlotowa jest fryzura – krótko ostrzyżone, sterczące blond włosy z nonszalanckimi odrostami. Danka nosi się jak dziewczyna, podczas gdy tamta trójka wybiera już spódnice za kolano podkreślające dojrzałość. – Od razu poczułam, że jest „swoja”. Danusia przyleciała ze Stanów, ale była zarazem z samego środka mojego świata, zanurzona w kulturze punk rocka. Grała w zespole i chodziła do klubu CBGB przy Bowery, znała osobiście muzyków Ramones. Mój ówczesny chłopak był basistą w kapeli punkowej. Danusia szalenie mi imponowała, okazało się, że pomieszkiwała w hotelu Chelsea – kultowej „noclegowni” artystów, przez którą przewinęli się Patti Smith, Sid Vicious i wiele supergwiazd. Ten sam klimat niezgody na presję społeczną, pragnienie, by życie miało więcej wymiarów. Osiemnastoletnia wówczas Ania nie miała pojęcia, że nieco ponad 10 lat później poleci do Nowego Jorku na wakacje i do pracy, potem wizytę powtórzy, a Danusia zostanie jej najwspanialszą przewodniczką. Powinnaś jeździć na wakacje z przyjaciółką. Tak twierdzą naukowcy >> Że nawiąże przyjaźń z „ziomalką z Kalisza”, a zarazem stuprocentową „nowojorczanką”. Dzięki niej niełatwe miasto, przedmiot fantazji Ani – fanki kina i filmoznawczyni – odsłoniło przed nią swoje smakowite tajemnice. Koszerne knajpki na Williamsburgu, który dopiero stawał się modny, najlepsze pierożki z krewetkami, zupy z nieznanymi ziołami i bubbletea w Chinatown, autorskie drinki w awangardowych barach na West Village, wypieki z Magnolia Bakery na Bleecker Street w okolicy butiku Marca Jacobsa – Ania wymienia, dlaczego nie czuła się na Manhattanie i Brooklynie turystką. Danusia pokazała jej chiński lokal, w którym kręcono sceny do „Kill Billa”, a także miejsca na Dolnym Manhattanie, które w „Seksie w wielkim mieście” udawały ten Górny. Potrafiła prześledzić, jak undergroundowe dzielnice zmieniają się w kwartały luksusu. Ale jej „insajderstwo” nie było snobistyczne. – W Danusi najbardziej porywał mnie luz – stwierdza Ania, teraz już dziennikarka i reporterka mieszkająca w Warszawie. – Odnosiłam wrażenie, że mam do czynienia z kobietą, robiącą rzeczy, na które bym się nie odważyła. Do tego bezpretensjonalną – codziennie witała mnie w lekkiej bawełnianej sukience, sandałach „ortopedycznych”, które u nas jeszcze nie były wtedy modne. Wpatrywałam się w tatuaż nietoperza, miała go już podczas wizyty w naszym rodzinnym Kaliszu. Partnerka do rozmowy Nowojorskie ścieżki prowadziły przez muzea, kluby i butiki. Anię fascynowała zdolność przyjaciółki do rozwijania się w tak różnych kierunkach, nie tylko muzyki, fotografii. – Potem zaczęła studiować scenariopisarstwo i aktorstwo, które było jej największym marzeniem – wspomina. Z kolei Danusia słuchała z pasją opowieści Ani o polskiej scenie teatrów eksperymentalnych, wypytywała o kulturę niezależną, przeżywającą w pierwszej połowie lat 2000. boom. Była niezastąpioną partnerką do takich rozmów dla młodszej przyjaciółki, poszukującej wówczas drogowskazów na swojej życiowej mapie. Dyskutowały o wszystkim. – Okazało się, że łatwiej jest się jej przede mną otworzyć, bo podobnie myślimy – obie lubimy iść pod prąd – dodaje. Wzmacniały się nawzajem. Ania wspomina epizod ze szkoły aktorskiej. Danusia nie widziała przeszkód, choć szkoła była płatna, by przyjaciółka razem z nią brała udział w zajęciach – jako „guest student” dostała polecenie odegrania małej sekwencji. I pochwałę od wykładowcy słynnej akademii HB Studio założonej przez Herberta Berghofa przy Bank Street. Potem Ania miała podobne doświadczenia, występując amatorsko w filmie i teatrze. Danusia znalazła swoje artystyczne spełnienie w aktorstwie, grając w spektaklu eksperymentalnego zespołu teatralnego The Wooster Group. Zaangażowała się też w popularny w USA gatunek – pięciominutowe stand-upy. Najpierw jednak napisała i wyreżyserowała monodram pt. „Wonder-bread”, czyli tostowe pieczywo. Po przyjeździe do USA nie znała go, było dla niej symbolem zachodniego świata. Opowiedziała o sobie – jak się zostaje artystką i obywatelką nowojorskiego państewka, zarabiając początkowo w McDonaldzie. – Z perspektywy Kalisza to było niesamowite, że 20-latka poleciała do wuja i zintegrowała się w metropolii, w której wielu ludzi trzyma się swoich gett – mówi Ania, która dziś łączy pracę zarobkową z niezależnymi projektami, np. nagrywając podcasty. Przyjaźń na odległość Przed 2008 rokiem i kryzysem finansowym myślała nawet o przeprowadzce na jakiś czas do Nowego Jorku, ale pomysł został w sferze marzeń. Z podziwem patrzyła na Danusię, dla której nie było przeszkód nie do pokonania. – Miała siłę je omijać – opowiada, wspominając, że Danka występowała w działającym między 1992 i 1993 rokiem teatrze drag queens The Blacklips Performance Cult, z którego wywodzi się transgenderowa wokalistka grupy Antony and the Johnsons. Dostała od Danusi dwa wspaniałe prezenty: nieoczekiwaną obecność na ślubie i po latach niemowlęcy portret córki. – Nie mam lepszego zdjęcia Reli – mówi, pokazując fotografię, na której widać już nie dziecko, lecz osobę. Wprawdzie nie zamieszkała w Nowym Jorku, ale od Danusi nauczyła się, że najważniejsze są wewnętrzna wolność i optymizm. Przyjaźń międzypokoleniowa: Kasia (52) i Kizia (28) – To Kizia jest najbardziej inspirująca, jeśli chodzi o takie kwestie jak budowanie pozytywnej więzi z ciałem. Pokazuje na Instagramie skórę z cellulitem, co w naszym pokoleniu było niewyobrażalne. – Uwielbiam jej naturalne podejście do fizyczności, jej tatuaże – mówi Kasia, która niedługo przed pięćdziesiątką zaprzyjaźniła się z dwudziestoparoletnią córką koleżanki, a przy okazji ze swoim ciałem. Kiedy obchodziły 28. urodziny Kizi, zdała sobie sprawę z tego, jak wiele się zmieniło w życiu młodszej przyjaciółki – np. jej niełatwa relacja miłosna zaczęła się stabilizować. Do tego Kizia odstawiła na jakiś czas alkohol i zaczęła staranniej układać dietę. Na imprezie w warszawskim barze Kasia była ewidentnie najstarsza, ale nikomu to nie przeszkadzało. Towarzystwo młodszych osób przyjęło ją ciepło, co, jak mówi, otworzyło jej głowę – dostrzegła pokoleniowe różnice: młode kobiety nie czują potrzeby, żeby się przypodobać, presji, by być „dla wszystkich miłe”. Mają większą wiedzę psychologiczną, co pozwala im określić swoje granice. No i nie wierzą w patriarchat, który w latach 90. wyznaczał standard zachowań. Być częścią innego świata – Zmuszałyśmy się do wielu rzeczy. Byłam o wiele mniej świadoma swoich potrzeb, na siłę próbowałam zadowolić partnera, co kończyło się źle. One są od tego wolne – uważa Kasia. Poznały się na wyjeździe służbowym. Kasia, z silną pozycją w branży producenckiej, rekomendowała Kizię do kilku projektów. Miała przekonanie, że tamta będzie świetna. Nie myliła się. Dzieliły pokój, po pracy szły na wino, ale czasu wolnego zawsze było nie dość. – Od początku nie mogłyśmy się nagadać. Wałkowałyśmy wszystko: związki, emocje, politykę, protesty. Plotkowałyśmy o wspólnych znajomych, zwierzałyśmy się na temat problemów z rodzicami – wspomina. Wiedziały już, że będą się widywać również w Warszawie. Potem jeździły do kolejnych miejsc, żeby się nagadać, zaczęły urządzać wypady na podwarszawskie działki, nad Pilicę, do Krzyży. Gotują wtedy makaron z sosem truflowym, nie patrzą w telefony. – Jesteśmy różne nie tylko fizycznie. Kizia ubiera się w second-handach, ja w sieciówkach – mówi Kasia. – Kizia trzyma się jednego chłopaka, pogłębia relację świadoma trudności, ja długo przebierałam, zanim znalazłam partnera „na lata”. To właśnie różnice w przyjaźniach „ponad czasem” są fascynujące – Kasia przyznaje, że dojrzałość młodszej przyjaciółki często ją zaskakuje, podobnie jak jej wiara w siebie. Dwa lata temu nagrała debiutancką płytę. – Ja umniejszałam swoje talenty – przyznaje. Bez presji i oczekiwań Lubią spotykać się na spontanie. Kizia wpada na kanapę do Kasi, zasiada na „nigdy nie wiadomo, jak długo”. Albo dzwoni, że będzie w barze Regeneracja. – Podoba mi się, jak duże zbudowała sobie towarzystwo – stwierdza Kasia. Nie wchodzi w rolę „mentorki”. – Jeśli chcę jej coś przekazać, mówię o swoich doświadczeniach. Ale sama też czuję się dogłębnie rozumiana. Mamy zasadę: wysłuchać. Nie oceniać za szybko. Nie przekonywać się nawzajem. Na pewno sobie kibicujemy. Kiedy u Kizi zdiagnozowano ADHD, a długo próbowała się leczyć na depresję, poczułam ulgę. Ona z kolei rozumiała, kiedy na chwilę rozstałam się z wieloletnim partnerem, bo poczułam stagnację – mówi Kasia. – Może tym różni się przyjaźń ze starszą kobietą od relacji z matką? – zastanawia się. Nie ma presji, nie ma ciężaru oczekiwań? Z drugiej strony to Kasia namówiła Kizię na studia iberystyczne, które okazały się szczęśliwym wyborem. Teraz chciałaby ją zachęcić, żeby rozwijała zdolności wokalne – kocha jej głęboki głos. Ale nie chodzi o narzucenie przyjaciółce ścieżki kariery. Obie wiedzą, że w ich współdzielonym zbiorze wartości na wysokiej pozycji jest wolność. Obie kochają też psy – ostatnio Kizia zdecydowała się na adopcję charta po przejściach, w domu mamy są labrador i weimar, które można spotkać podczas wspólnych wypadów na działki. Wyrosła już z nich tradycja, dołączyły kolejne koleżanki. To wyjazdy z zasady bez facetów, kompletny chill. Filmy o miłości mimo różnicy wieku. Te ekranowe pary dzieliło wiele lat >> Kiedy zostają w Warszawie, Kizia wyciąga Kasię na „Zbawiksa”, opanowany przez klasę kreatywną różnych pokoleń historyczny plac w Śródmieściu Południowym. Jeśli młodsza przyjaciółka długo nie odpisuje na WhatsAppie, Kasia wie, że to nic nie oznacza i nie należy się obrażać. A potem Kizia dzwoni znienacka i mówi, że jest w pobliżu i chce wpaść albo się spotkać: „Stęskniłam się niemiłosiernie”. – Lubię być częścią jej świata – przyznaje Kasia. – Wolność i wspólna wrażliwość – tak socjolożka Julia Skórzyńska mówi o tym, co buduje podstawy trwałej przyjaźni. Do tego dochodzi wspólne poczucie humoru. Z taką przyjaciółką mamy szansę wyjść poza stereotypy („egoistyczni milenialsi”, „mieszczańscy pięćdziesięciolatkowie”), przełamać społeczne konwenanse i zejść z wydeptanych ścieżek i utartych szlaków. A poza nimi nietrudno o piękne widoki – choćby na nową przyjaźń. Tekst ukazał się w magazynie ELLE nr 08/2022. Związek z młodszym mężczyzną. Czy różnica wieku w tym układzie ma jeszcze znaczenie?
Te 3 znaki zodiaku to zazdrośni przyjaciele. Nie zawsze mają w interesie twoje dobro
Zazdrość to normalne uczucie, o ile nie przekracza zdrowych granic w relacji. Niektórzy z nas mierzą się z nią jednak dzień w dzień. Być zazdrosnym o swojego partnera to jedno, ale zazdrość o sukcesy przyjaciółki szybko przeradza się w toksyczny scenariusz. Astrologia wyróżnia 3 znaki zodiaku, które często zazdroszczą ludziom wokół nich. Uważaj na te czerwone flagi.
3 znaki zodiaku zazdrosne w przyjaźni Spójrzmy prawdzie w oczy. Wszyscy czasem odczuwamy zazdrość. Mogło nas zaboleć, że ktoś inny dostał awans pomimo naszej wytężonej pracy. Albo, że przyjaciółka ma chłopaka, który odpowiada naszym ideałom. Czasami zazdrość jest uzasadniona i po chwili złości jesteśmy w stanie nad nią zapanować. To uczucie z pewnością wymaga wiele pracy nad własną samooceną. Jednak gdy przeradza się w chorą rywalizację lub ma na celu krzywdzenie innych, przestaje być tylko emocją w naszej głowie. Oto 3 znaki zodiaku, które powinny przepracować swój problem z zazdrością. SKORPION (23 października - 21 listopada) Skorpion na zewnątrz ma pokerową twarz, pod którą skrywa prawdziwe emocje. Bycie znakiem rządzonym przez gniewnego Marsa sprawia, że zazdrość odczuwa na znacznie głębszym poziomie niż inni. To uczucie może być niezwykle intensywne i prowadzić do podjęcia skrajnych decyzji. Nie pomaga fakt, że Skorpion z natury jest bardzo nieufny. We wszystkim doszukuje się zdrady lub podstępu. Kiedy spotka go krzywda i czuje niesprawiedliwość, szybko próbuje się zrewanżować. Jeśli jego zdaniem ktoś nie zasłużył na to, co ma, postara się odwrócić kota ogonem. Opracuje strategię, która zadziała na niekorzyść dla tej osoby. Znaki zodiaku zazdrosne w miłości >> BYK (20 kwietnia - 20 maja) Byk jest zaborczy, co z pewnością można uznać za jego wadę. W życiu kieruje się pragnieniem odczuwania poczucia bezpieczeństwa. Jeśli ktoś naruszy jego strefę komfortu i zagrozi wyznawanym przez niego wartościom, może przygotować się na atak zazdrości. Ten znak ziemi nie lubi osób mądrzejszych od siebie, które obnoszą się ze swoją wiedzą, czy bogactwem. Ponieważ tacy ludzie budzą w nim złość, traci poczucie wewnętrznej równowagi. Rozzłoszczony Byk rozpocznie niebezpieczną grę opartą na rywalizacji. LEW (23 lipca - 22 sierpnia) Lew nie wygląda na zazdrośnika, ale ma znaczne problemy z tą kwestią. Miej na niego oko. Ten znak zodiaku lubi, gdy uwaga jest skierowana tylko na nim. Kiedy ktoś inny odnosi sukcesy i jest na językach, zaczyna czuć w sobie nieposkromioną zazdrość. Zacznie traktować cię w lekceważący sposób lub obmawiać cię za twoimi plecami. Ze względu na wysokie ego nigdy nie pokaże ci tego wprost. Nie pozwoli, żebyś miała satysfakcję. W głębi duszy Lew jest niepewny i wrażliwy. Zwykle zazdrość wpływa na niego motywująco - próbuje wspiąć się wyżej niż jego "konkurent".
Przyjaciółka Seleny Gomez jest zastraszana przez fanów gwiazdy. „Proszę, przestańcie” – apeluje Francia Raísa
Francia Raísa do tej pory zachowywała milczenie, kiedy dociekliwi dziennikarze próbowali wypytywać ją o przyjaźń z Seleną Gomez. Jednak gdy w DM'ach aktorki zaczęły pojawiać się przerażające pogróżki, postanowiła skomentować kwestię domniemanego konfliktu.
W tym artykule: Selena Gomez i Francia Raísa – plotki o konflikcie między przyjaciółkami Przyjaciółka Seleny Gomez jest zastraszana przez fanów gwiazdy. Francia Raísa apeluje do internautów Selena Gomez i Francia Raísa – plotki o konflikcie między przyjaciółkami Towarzyskie perypetie Seleny Gomez od lat zaprzątają głowę najbardziej zapalonych fanów i internetowych detektywów-amatorów. Ci bez ustanku śledzą poczynania 30-latki, która raz po raz rezygnuje z używania mediów społecznościowych, aby za chwilę świętować uzyskanie tytułu „najpopularniejszej kobiety na Instagramie”. Każdy z pozoru niewinny komentarz, wyrwany z kontekstu cytat lub zdjęcie są pretekstem do wszczęcia kolejnej awantury angażującej fandomy Hailey Bieber, czy Kylie Jenner. Obok przypuszczalnych zatargów z Kardashiankami i żoną Justina najmocniej wyobraźnię rozbudza wizja kłótni z Francią Raísą. Nic w tym dziwnego, bo przyjaźń dwóch aktorek obfitowała we wzruszające i wzniosłe momenty, aby później znienacka zniknąć z oczu opinii publicznej. Selena Gomez w konflikcie z przyjaciółką, która oddała jej nerkę? Francia Raísa gorzko skomentowała słowa o relacji z Taylor Swift >> Selena Gomez i Francia Raísa poznały się w 2007 roku podczas wydarzenia charytatywnego. Wówczas Selena wciąż występowała na Disney Channel, a Francia była częścią obsady „Tajemnicy Amy” emitowanej na kanale ABC. Stacje połączyły siły i poprosiły młodych aktorów o odwiedziny w szpitalu na oddziale dziecięcym. „Selena i ja byłyśmy w tej samej grupie i po prostu między nami zaiskrzyło” – wspominała Francia na łamach magazynu Latina. Znajomość przetrwała próbę czasu. Gdy Gomez usłyszała diagnozę tocznia rumieniowatego i została zakwalifikowana do przeszczepu nerki, jej dawczynią została właśnie Raísa. Po operacji sprawy rzekomo zaczęły się komplikować. Francia miała mieć przyjaciółce za złe, że ta nie stosuje się do zaleceń lekarzy, a później przestała obserwować jej profile w social mediach. Selena podkreślała co prawda, że jest „niezmiernie wdzięczna” za poświęcenie i wspierającą postawę, ale nie wspomniała o dawczyni w swoim dokumencie „Selena Gomez: Nic o mnie beze mnie”. Publicznie stwierdziła też, że jej „jedyną przyjaciółką w branży jest Taylor Swift”, co Raísa skomentowała oschle: „ciekawe”. Po wybuchu afery gwiazdy próbowały bezskutecznie położyć kres plotkom i po długiej przerwie udostępniły wspólnego TikToka. Ed Sheeran opowiedział o swojej wieloletniej przyjaźni z Taylor Swift. „Po prostu rozmawiamy o wszystkim, o czym myślimy. To samo w sobie jest rodzajem terapii" Przyjaciółka Seleny Gomez jest zastraszana przez fanów gwiazdy. Francia Raísa apeluje do internautów Niestety z drugiej strony obie panie wciaż dolewają oliwy do ognia. Kiedy pod koniec kwietnia dziennikarz serwisu TMZ zapytał Francię o stan relacji z Seleną, ta ucięła temat i zaczęła opowiadać o planach na weekend. Fani natychmiast podchwycili zachęte i wyciągnęli ze zdawkowych odpowiedzi pochopne i krzywdzące wnioski. Zachowanie 34-latki szybko zinterpretowali jako wrogie wobec Seleny. W efekcie Francia została zasypana hejterskimi komentarzami, a nawet pogróżkami. Aktorka wyznała, że jeden z agresywnych internautów życzył jej utraty drugiej nerki. Po fali złowieszczyk zaczepek postanowiła zabrać głos. O komentarz ponownie poprosił ją fotograf serwisu TMZ. Mężczyzna zapytał wprost, dlaczego unika tematów związanych z przyjaciółką. „Naprawdę nie chcę teraz z tobą rozmawiać. Jedyne, co chcę powiedzieć, to to, że w żaden sposób, w żadnym kształcie ani w żadnej formie nikt nie godzi się na zastraszanie, zwłaszcza Selena” – powiedziała Francia do paparazzo. Raísa nawiązała również do działalności Gomez na rzecz szerzenia wiedzy o zdrowiu psychicznym. Uznała też, że bullying jest ostatnią rzeczą, jakiej chciałaby gwiazda, dlatego niezmiernie dziwi ją reakcja jej fanów. „Ona dosłownie ma całą organizację non-profit zajmującą się zdrowiem psychicznym… Fakt, że jestem zastraszana, niszczy mnie psychicznie. Dla mnie to nie jest coś, co ktokolwiek mógłby chcieć zrobić drugiemu człowiekowi. Ona dosłownie mówi „proszę, przestań”, więc nie rozumiem tego” – kontynuowała. „Robię wszystko, co w mojej mocy, aby tego nie słuchać… Przesyłam wszystkim miłość. Rozumiem, sama byłam zagorzałą fanką, kiedy dorastałam. Całkowicie to rozumiem. Ale to nie jest miłe. Nie tylko, gdy dotyczy mnie, ale kogokolwiek innego… Proszę, przestańcie”. Selena Gomez stanęła w obronie Hailey Bieber i doczekała się odpowiedzi. „Otrzymuję groźby śmierci” >> To nie pierwszy raz, kiedy fani Seleny Gomez dają się we znaki jej sławnym znajomym. Niedawno z groźbami śmierci musiała zmierzyć się Hailey Bieber. Selena stanowczo stanęła w jej obronie i zwróciła się do obserwatorów z przesłaniem o życzliwości. 10 długoletnich przyjaźni w show-biznesie. „Jest tak jak kiedyś. Jedyna różnica polega na tym, że teraz mamy baseny”
Powinnaś jeździć na wakacje z przyjaciółką. Tak twierdzą naukowcy
Wakacje z przyjaciółmi to nie tylko świetny pomysł na udany urlop. Okazuje się, że wypoczynek w gronie najbliższej koleżanki jest też dobry dla naszego zdrowia. Poznajcie wyniki badań.
Może i wyjazdy we dwoje są romantyczne, ale to właśnie urlopy w gronie przyjaciół należą do tych legendarnych. Wspólne zwiedzanie, imprezy, czy przygody - te wydarzenia wspominamy jeszcze przez kolejne lata. Zdajemy sobie sprawę, że z biegiem lat coraz trudniej zorganizować wspólny wypoczynek (praca, rodzina, brak odpowiedniej ilości gotówki itd.), ale okazuje się, że taki "trip" powinien znajdować się wysoko na liście naszych priorytetów. Co ciekawe, tę sprawę postanowili zbadać naukowcy. Z analizy wynika, że wakacje np. z przyjaciółką (przyjacielem lub kilkoma bliskimi osobami) wpływa dobroczynnie na naszą psychikę i organizm. Powinnaś jeździć na wakacje z przyjaciółmi. Tak uważają naukowcy A dokładnie twierdzi tak dr William Chopik z Michigan State University. Psycholog w 2017 roku opublikował pracę badawczą w magazynie Personal Relationships, w której ujawnił, że istnieje związek pomiędzy bliskimi relacjami a zdrowiem i kiedy te korzyści są najbardziej widoczne (w wieku dorosłym, a może starszym, gdy bardziej dbamy o zdrowie). Chopik zbadał w tym temacie ponad 270 tys. osób dorosłych. Naukowiec odkrył, że to właśnie nasze przyjaźnie mają największy wpływ na zdrowie i szczęście. Dlaczego? Inne relacje często są związane z pewną presją, co więcej, z biegiem lat ich dynamika się zmienia. Za to przyjaźń (przeważnie) jest rzeczą stałą. "Przyjaźnie są bardzo ważne dla ludzi, także ze względu na odczuwanie szczęścia", poza tym, wsparcie naszych najbliższych koleżanek i kolegów może pomóc w walce z lękami czy depresją. Dr Chopik przyznaje, że nasze przyjaźnie często znacznie się różnią od naszej relacji z rodziną czy partnerem. To właśnie z przyjaciółmi dzielimy się sprawami, o których nie wie właśnie rodzic, brat/siostra, czy partner życiowy. "To relacje z wyboru, decydujemy się spędzać czas razem bo po prostu lubimy to towarzystwo" i czujemy się bezpiecznie. Dr Chopik podaje też, że najlepsze są relacje typu IRL ("in real life"), czyli nie tylko internetowe. "Można wtedy spojrzeć sobie w oczy, odczytać mowę ciała. Obie osoby reagują emocjonalnie", a to jak przekonuje psycholog jest bardzo ważne dla psychiki. Moment, kiedy możemy się podzielić emocjami, czy po prostu wyżalić "oczyszcza" nas. Wspólny wyjazd jest też elementem ucieczki - od pracy i innych obowiązków, czy problemów. Dodatkowo, to relacje międzyludzkie z przyjaciółmi mają największy wpływ na zdrowie w późniejszych latach. "Spędzamy wtedy czas na rzeczach, które sprawiają, że jesteśmy szczęśliwi, ponieważ zdajemy sobie sprawę, że czas jest ograniczony. Z wiekiem zdajemy sobie sprawę, że życie jest krótkie i powinniśmy spędzać je właśnie na tym, co nas uszczęśliwia." Inne badania, przeprowadzone w 2019 roku na Harvardzie również podają tę tezę. Wakacje z przyjaciółmi wpływają korzystnie na nasze zdrowie. "Relacje społeczne tego typu nie tylko dają nam przyjemność, ale także wpływają długoterminowo na zdrowie. Podobnie jak sen lub dobra dieta". To co? Kiedy wybieracie się na wspólne wakacje?
Jak dbać o przyjaźń, aby przetrwała wiele lat? Podpowiadamy sprawdzone sposoby na budowanie trwałych relacji przyjacielskich
Przyjaźń to jeden z najistotniejszych rodzajów relacji w życiu każdego człowieka. Dobra przyjaciółka jest w stanie zmotywować cię do działania, dodać otuchy po porażce i cieszyć się razem z tobą po zwycięstwie. Zdrowa relacja daje ci poczucie bezpieczeństwa i pewność, że nigdy nie zostaniesz całkiem sama. Jak dbać o przyjaźń? Co może pomóc w zbudowaniu trwałych więzi? Jakie czynniki mogą sprawić, że przyjaźń przetrwa wiele lat?
W przyjaźni bądź dobrym słuchaczem Dobry przyjaciel to osoba, która zawsze chętnie wysłucha i pomoże w rozwiązaniu problemu. Często samo pozwolenie się komuś wygadać powoduje, że druga osoba czuje się o wiele lepiej i jest jej po prostu lżej. Jak jednak zyskać miano dobrego słuchacza? Przede wszystkim usiądź i naprawdę słuchaj tego, co ma do powiedzenia twoja przyjaciółka. Postaraj się wyłączyć całe myślenie poboczne i skoncentrować tylko na jej opowieści. Zadawaj uzupełniające pytania, przytakuj i w trakcie jej wypowiedzi staraj się utrzymywać kontakt wzrokowy. Ważne jest to, byś nie przerywała swojej przyjaciółce i nie starała się sprowadzić rozmowy na inne tory, ponieważ może poczuć się zignorowana i mało dla ciebie istotna. Znajdź czas na przyjaźń Relację taką jak przyjaźń można porównać do kwiatu - bez odpowiedniej pielęgnacji i regularnego podlewania więdnie. Oczywiście każdy ma swoje plany i obowiązki i nie zawsze kilkugodzinny wypad z przyjaciółką jest możliwy. Warto mimo wszystko postarać się o zachowanie ciągłości kontaktu, nawet jeśli ma on przybrać formę inną niż spotkanie. Nie chodzi o to, byś tylko ty zabiegała o rozmowę, ale warto włożyć trochę wysiłku w utrzymanie relacji. Jeśli nie masz możliwości wyrwania się od obowiązków, zadzwoń lub napisz do swojej przyjaciółki. Zapytaj ją o samopoczucie, najnowsze wydarzenia z jej życia lub po prostu życz miłego dnia. Takie drobne gesty pokazują, że wasza przyjaźń jest dla ciebie czymś ważnym. Utrzymywanie regularności kontaktu sprzyja wytrzymałości więzi, ponieważ możecie razem przeżywać wszystkie troski, niepokoje i radości na bieżąco. Stój murem za swoją przyjaciółką Wsparcie ze strony bliskich osób sprawia, że czujemy się bezpieczniej i pewniej w obliczu problemu. Nawet jeśli nie zgadzasz się do końca z postępowaniem swojej przyjaciółki, nigdy jej nie potępiaj. Z pewnością chętniej wysłucha ona twojej sugestii, ujętej w formie "wiesz, możesz do końca nie mieć racji, ponieważ..." niż krzyków, szyderstwa czy obrażania. Przyjaźń powinna być oparta na szczerości, ale pozbawiona oceniania i złośliwości. Pamiętaj, że zawsze lepiej wybrać drogę bezpośredniego przekazu, niż starać się za pomocą okrężnych sugestii "dać do zrozumienia". Działania, sprowadzające się do przytyków na rażący cię temat mogą zostać odczytane jako atak, a stąd już tylko krok do konfliktu. Pierwszy odruch jest najważniejszy, dlatego zawsze w krytycznej sytuacji stój murem za swoją przyjaciółką. Nawet jeśli chwilę później w jakiś sposób potępisz jej zachowanie, ona będzie mieć w pamięci to, że jej broniłaś. Dzięki temu łatwiej przyjdzie jej przyjąć krytykę, chętniej też wysłucha twojego zdania. Takie działanie nie zaburzy jej poczucia bezpieczeństwa i nie zachwieje twoją lojalnością w jej oczach. Doceniaj swoją przyjaciółkę Przyjaciółka to osoba, której zdanie jest zazwyczaj bardzo dla nas ważne. Istotne jest więc, by doceniać drugą osobę, mówić jej komplementy i traktować ją z szacunkiem. Zdrowa przyjaźń buduje, a cegiełki w tym przypadku stanowią miłe słowa oraz motywowanie do działania. Komplementy stanowią ważny element życia człowieka, ponieważ budują poczucie własnej wartości oraz wpływają korzystnie na samopoczucie. Pochwal torebkę i buty swojej przyjaciółki, dostrzeż jej staranność w układaniu włosów oraz powiedz dwa słowa o ślicznej cerze. Kobiety, nawet te będące przyjaciółkami często rywalizują między sobą, w ten sposób powoli wyniszczając się wzajemnie. Lepiej postawić na budujące działania i dać dobry wzorzec. Dzięki temu zarówno ty, jak i twoja przyjaciółka poczujecie się lepiej i dostrzeżecie w sobie jeszcze więcej zalet. Pamiętaj jednak, by twoje wypowiedzi były zawsze szczere i jak najbardziej obiektywne. Jeśli musisz powiedzieć swojej przyjaciółce, że kupiona przez nią bluzka nie zbyt jej pasuje, możesz złagodzić efekt, dodając komplement o innej części garderoby. W ten sposób jej nie urazisz i pozostawisz po sobie dobre skojarzenia, a ona dostanie sygnał, że noszony ciuch jej po prostu nie pasuje. Wybacz swojej przyjaciółce Przyjaźń to relacja dwóch osób o niejednokrotnie bardzo rozbieżnych poglądach oraz charakterach. Przy skrajnie różnych osobowościach o kłótnię jest naprawdę łatwo. Czasem warto jednak schować dumę do kieszeni i wyciągnąć rękę jako pierwsza, nawet jeśli nie ty zawiniłaś. Wybaczanie jest istotnym elementem życia w społeczeństwie. Postępowanie w stylu "oko za oko" uczyni cały świat ślepym, dlatego nie warto przekreślać dobrej przyjaźni z powodu nieporozumienia. Jeśli ty przeprosisz, najprawdopodobniej twoja przyjaciółka uczyni to samo, dlatego warto to zrobić. Złe emocje i rozpamiętywanie negatywnych sytuacji szkodzą głównie tobie, dlatego warto puścić je w niepamięć i przejść nad nimi do porządku dziennego. Pamiętaj, że nikt nie jest idealny, a każda sytuacja uczy was obydwie czegoś nowego. Bądź lojalna wobec swojej przyjaciółki Przyjaźń to relacja, w której bardzo dużą rolę odgrywa zaufanie. Ważne jest więc, byś zawsze była lojalna wobec swojej przyjaciółki. Co przez to rozumieć? Przede wszystkim nie powierzaj jej sekretów nikomu innemu, nawet w dobrej wierze. Jednym z filarów dobrej przyjaźni jest umiejętność utrzymania w tajemnicy powierzonych ci informacji. W wielu przypadkach utrata zaufania oznacza koniec przyjaźni. Nie zawsze jest ono możliwe do odbudowania, dlatego postaraj się być lojalna wobec swojej przyjaciółki. W towarzystwie innych staraj się wypowiadać o niej dobrze lub neutralnie. W żadnym wypadku nie plotkuj za jej plecami i nie ukrywaj przed nią tego, co mówią o niej inni. Szczerość może być dla twojej przyjaciółki bolesna, ale jest lepszym wyjściem niż zatajanie prawdy.
QUIZ: Jakie serialowe przyjaciółki przypominacie?
Sprawdźcie, do jakiej pary przyjaciółek ze znanych seriali jest wam najbliżej. Czy przypominacie dziewczyny z "Seksu w wielkim mieście" czy raczej rywalizujące ze sobą Serenę i Blair z "Plotkary"?
QUIZ: Jakie serialowe przyjaciółki przypominacie? - PRZEJDŹ DO QUIZU >>>>