To najbardziej stylowy polski serial na Netflix. Sopot, lata 70., a w obsadzie Popławska, Seweryn i Topa
Na Netflixie można znaleźć wiele polskich seriali, ale niewiele ma tak dopracowany klimat. „Brokat” przenosi widzów do błyszczącego Sopotu lat 70., gdzie luksus miesza się z polityką, a za eleganckim światem kryją się tajemnice - których lepiej nie ruszać.
Sopot końca lat 70. błyszczy neonami, pachnie papierosowym dymem i zachodnią whisky. W hotelowych pokojach mieszają się pieniądze, polityka i sekrety, a za eleganckimi garniturami oraz cekinowymi sukienkami kryje się świat pełen napięcia. Polski serial „Brokat” to jedna z tych produkcji Netflixa, które mogły przejść widzom obok radaru, choć mają w sobie wszystko, co kochamy w klimatycznych thrillerach: świetną obsadę, niepokojącą atmosferę i estetykę, od której trudno oderwać wzrok. PRL pokazany inaczej niż zwykle Większość seriali osadzonych w realiach PRL-u idzie w stronę szarości, kolejek i przygnębiającego realizmu. „Brokat” wybiera zupełnie inną drogę. Tutaj Polska epoki Gierka wygląda niemal jak europejska riwiera. Są modne koszule, kolorowe światła, luksusowe hotele i dolary ukrywane w kieszeniach marynarek. Ale pod tym błyszczącym światem cały czas pulsuje coś znacznie mroczniejszego. Władza kontroluje każdy ruch, służby mają swoich ludzi wszędzie, a poczucie wolności okazuje się tylko dobrze wyreżyserowaną iluzją. To właśnie ten kontrast działa w serialu najlepiej. Z jednej strony glamour i dekadencki klimat późnych lat 70., z drugiej duszna atmosfera systemu, z którego właściwie nie da się uciec. O czym jest serial „Brokat”? W centrum historii znajdują się trzy kobiety: Helena, Pola i Marysia. Każda żyje na własnych zasadach, ale każda też próbuje przetrwać w rzeczywistości, gdzie o wszystkim decydują wpływy, pieniądze i polityczne układy. Helena wydaje się najbardziej świadoma reguł tej gry. Chłodna, elegancka i bardzo inteligentna doskonale wie, że w świecie pełnym wpływowych mężczyzn trzeba nauczyć się kontrolować sytuację, zanim ktoś zrobi to za nią. Pola marzy o niezależności i lepszym życiu, jednocześnie próbując pogodzić pracę z macierzyństwem. Z kolei Marysia dopiero wchodzi w ten świat i szybko odkrywa, że luksus ma swoją cenę. Losy bohaterek przecinają się w sopockim hotelu odwiedzanym przez polityków, biznesmenów i ludzi powiązanych ze służbami. I właśnie wtedy zaczyna się gra, w której seks, pieniądze i informacje stają się równie cenne. View oEmbed on the source website Największa siła? Kobiece role Najmocniejszym punktem serialu są zdecydowanie aktorki. Magdalena Popławska buduje postać Heleny na spojrzeniach, napięciu i niedopowiedzeniach. To jedna z tych ról, które nie potrzebują wielkich monologów, żeby przyciągać uwagę. Bardzo dobrze wypada również Wiktoria Filus (znana z serialu „W głębi lasu”) jako Pola - najbardziej emocjonalna i momentami najbardziej tragiczna bohaterka całej historii. W jej wątku najmocniej czuć marzenie o życiu poza systemem. Duże wrażenie robi też Matylda Giegżno. Jej Marysia wnosi do serialu świeżość i niepokój osoby, która dopiero odkrywa, jak brutalne bywają zasady tego świata. W obsadzie pojawiają się także Bartłomiej Topa, Łukasz Simlat oraz Andrzej Seweryn - aktorzy, którzy nawet epizodycznym scenom potrafią nadać ciężar i ekranową charyzmę. Serial wygląda jak sesja z modowego magazynu Ogromną rolę odgrywa tutaj warstwa wizualna. „Brokat” momentami bardziej przypomina stylowy europejski thriller premium niż klasyczny polski serial historyczny. Kadry są dopracowane niemal fotograficznie. Światło odbijające się od hotelowych barów, pastelowe wnętrza, kolorowe marynarki, futra i biżuteria tworzą klimat, który momentami hipnotyzuje bardziej niż sama fabuła. I właśnie dlatego tak łatwo zanurzyć się w tym świecie. Twórcy nie pokazują PRL-u jak muzealnej rekonstrukcji, ale jak miejsce pełne pokus, emocji i ludzi próbujących znaleźć własną przestrzeń w iluzji wolności. Nie wszystko jednak działa idealnie „Brokat” nie jest jednak serialem bez wad. Chwilami można odnieść wrażenie, że historia ustępuje miejsca estetyce. Niektóre wątki znikają na kilka odcinków, a część bohaterów drugoplanowych wydaje się potraktowana bardziej jako element klimatu niż pełnoprawne postacie. Momentami serialowi brakuje też emocjonalnej głębi. Twórcy długo trzymają bohaterki na dystans, przez co nie zawsze łatwo wejść w ich historie naprawdę mocno. Ale nawet wtedy „Brokat” pozostaje produkcją, którą ogląda się z ogromną przyjemnością. Bo ten serial działa przede wszystkim atmosferą - duszną, elegancką i lekko melancholijną. Czy warto obejrzeć polski serial „Brokat”? Jeśli lubisz seriale takie jak „Rojst”, „1983” czy „Król”, „Brokat” ma dużą szansę cię wciągnąć. To produkcja bardziej o napięciu, relacjach i klimacie niż o dynamicznych zwrotach akcji. To także jeden z najlepiej wyglądających polskich seriali ostatnich lat - stylowy, sensualny i momentami naprawdę hipnotyzujący. A przy okazji pokazujący PRL z perspektywy, której w polskich produkcjach wciąż oglądamy zaskakująco mało. 10 odcinków serialu „Brokat” jest dostępne na platformie Netflix.
Kultowe teksty z tego polskiego filmu zna każdy niezależnie od wieku. To mój ulubiony film z kolekcji Stanisława Barei
„Poszukiwany, poszukiwana” wrócił na Netflix w ramach kolekcji z okazji 10-lecia platformy i znów przypomina, dlaczego polskie kino komediowe ma swój własny, niepodrabialny język. To film, który bawi od dekad - i wcale nie traci na aktualności.
Są takie filmy, które nie potrzebują rekomendacji. Wystarczy jedno zdanie, jedna scena, jeden cytat i już wiadomo, o co chodzi. Bareja stworzył właśnie taki świat - świat, który funkcjonuje równolegle do rzeczywistości, ale zawsze o krok przed nią w diagnozowaniu absurdu. I tak, przyznam się od razu: to mój ulubiony film z jego kolekcji. Choć wybór nie jest prosty, bo przecież mówimy o reżyserze, który dał nam także „Miś”, „Alternatywy 4” i „Co mi zrobisz, jak mnie złapiesz” - czyli absolutny kanon polskiego absurdu. PRL, który nie udaje rzeczywistości - tylko ją przerysowuje „Poszukiwany, poszukiwana” to jedna z najbardziej brawurowych komedii Barei, ale też film zaskakująco precyzyjny w portrecie epoki. Historia skromnego historyka sztuki, Stanisława Marii Rochowicza, zaczyna się od oskarżenia o kradzież obrazu. Szybko zamienia się jednak w coś zupełnie innego - ucieczkę przed konsekwencjami i wejście w rolę, która staje się jego nową rzeczywistością. Przebrany za kobietę bohater podejmuje pracę jako pomoc domowa. I nagle trafia do świata, który jest miniaturą PRL-u: pełnego hierarchii, absurdów, dziwnych układów i niepisanych zasad. U jednego z pracodawców zajmuje się… produkcją bimbru z cukru. U innych doświadcza klasycznych mechanizmów „kombinowania”, a gdzie indziej mierzy się z zupełnie innym problemem: tym, jak długo da się utrzymać iluzję. Bo w świecie Barei wszystko jest kwestią pozoru. View oEmbed on the source website „Poszukiwany, poszukiwana” czyli najbardziej kultowa „przebieranka” polskiego kina To, co sprawia, że ten film przeszedł do historii, to oczywiście wątek mężczyzny w kobiecej roli - z genialną, pełną wyczucia kreacją Wojciecha Pokory. Ale Bareja nie robi z tego taniego żartu. To nie jest komedia kostiumowa dla samego przebrania. To opowieść o świecie, w którym zmiana tożsamości staje się sposobem na przetrwanie. I choć dziś może wydawać się to lekko groteskowe, warto pamiętać, że motyw mężczyzny w kobiecym przebraniu ma bardzo długą historię w kulturze - od scenicznego teatru elżbietańskiego, przez Charliego Chaplina, aż po współczesne kino. Zawsze jednak pełnił jedną funkcję: obnażał społeczne role, które nosimy na co dzień. Stanisław Bareja wykorzystuje ten motyw po swojemu - po polsku, w PRL-owskim chaosie, gdzie tożsamość jest równie płynna jak system, który ją otacza. Świat, w którym wszyscy trochę udają Jedną z najciekawszych warstw filmu jest to, jak bardzo wszyscy bohaterowie grają swoje role. Nie tylko główny bohater się „przebiera”. Każdy w tym świecie ma swoją maskę: ktoś udaje profesjonalizm ktoś udaje autorytet ktoś udaje, że wszystko działa a ktoś po prostu udaje, że rozumie zasady, które od dawna nie istnieją I w tym sensie film jest dużo bardziej aktualny, niż mogłoby się wydawać. Bareja, czyli kino, które się nie starzeje Nie da się mówić o „Poszukiwany, poszukiwana” bez szerszego kontekstu. Bareja stworzył kino, które działa jak społeczny reflektor. Pokazywał rzeczywistość nie taką, jaką chciano widzieć, ale taką, jaka faktycznie była - pełną absurdów, sprzeczności i codziennego „radzenia sobie”. Dlatego jego filmy żyją do dziś. Bo nie są o PRL-u. Są o mechanizmach, które PRL tylko uwydatnił. Cytaty z „Poszukiwany, poszukiwana”, które zna każdy - nawet jeśli nigdy nie widział filmu „Poszukiwany, poszukiwana” to jedna z tych komedii, które żyją własnym życiem - w dialogach, powiedzonkach i scenach, które Polacy cytują od dekad. A najlepsze jest to, że nawet jeśli ktoś filmu nie widział, i tak „wie, o co chodzi”. Bo Bareja pisał tak, jak mówiła rzeczywistość PRL-u - tylko trochę głośniej, szybciej i absurdalniej. Najbardziej kultowe sceny i dialogi z filmu to: Pasażer w tramwaju: Oj, paniusiu nie tak ostro, jak Boga kocham, jak pani chce usiąść, to niech pani poprosi, zmieścimy się tutaj, no już, o maaasz… Marysia: Panie, niech pan się ode mnie odczepi i koniec! Pasażer w tramwaju: I bądź tutaj uprzejmy! Jednej takiej ustąpiłem miejsce proszę pana, to mnie zwymyślała. A drugiej takiej proszę pana jak przed wojną ustąpiłem miejsce, to do dzisiaj muszę płacić alimenty… „Czy Marysia wie, co Marysia narobiła?! Ja tu badam zawartość cukru w cukrze!”. „Ja pracuję nad doniosłym wynalazkiem! Chodzi o potwierdzenie procentu cukru w cukrze w zależności od podziemnego promieniowania na tym terenie. Bo na przykład w jednym sklepie na półkach po rocznym leżeniu cukier ma 80% cukru w cukrze, a w drugim sklepie ma 90% cukru w cukrze, a sacharyna to ma w ogóle 500% cukru w cukrze. A dzięki mojemu wynalazkowi dojdzie do tego, że w ogóle nie trzeba będzie sadzić buraków na cukier, tyle będzie cukru w cukrze.” View oEmbed on the source website „Mój mąż jest z zawodu dyrektorem” - kultowe zdanie wypowiadane przez Barbarę Rylską. „Przyszłem wcześniej, gdyż nie miałem co robić” - kwestia w kontekście zatrudniania Marysi. „Marysiu otwórz! Pan mówi!” - pada z ust wiecznego dyrektora. Jeśli jeszcze nie widzieliście tego polskiego tytułu, albo macie ochotę przenieść się w czasie to „Poszukiwany, poszukiwana” znajdziecie teraz w kolekcji Netflixa udostępnionej z okazji 10-lecia istnienia platformy na polskim rynku.
Netflix udostępnił kolekcję starych, dobrych polskich filmów. Widzowie namiętnie oglądają szczególnie jeden
Netflix wrzucił „Kogla-mogla” do katalogu polskich klasyków i… widzowie oszaleli. Kultowa komedia z lat 80. trafiła do TOP 10 i udowadnia, że nie starzeje się ani trochę.
Netflix świętuje 10-lecie obecności w Polsce i robi to po swojemu - wrzucając do katalogu 36 rodzimych klasyków. I choć wybór jest szeroki, widzowie znów zachowują się jakby kierował nimi jeden impuls: „odpalamy Kogla-mogla”. Kultowa komedia z 1988 roku wróciła na platformę i niespodziewanie zaczęła podbijać TOP 10. Bo są filmy, które się ogląda. I są takie, do których się… po prostu wraca. Nawet jeśli zna się je na pamięć. Film, który zna każdy - nawet jeśli „tylko z cytatów” „Kogel-mogel” to klasyk reżyserii Romana Załuskiego, ze scenariuszem Ilony Łepkowskiej, który od dekad funkcjonuje w Polsce jak popkulturowy alfabet. Historia Kasi Solskiej, granej przez Grażynę Błęcką-Kolską, jest niby prosta: młoda dziewczyna ze wsi wyjeżdża do Warszawy, by zacząć nowe życie i uciec od rodzinnych planów „ustawionego” małżeństwa. Ale w praktyce to coś więcej - zderzenie dwóch światów, które do dziś brzmi znajomo: wieś kontra miasto, tradycja kontra niezależność, kontrola kontra wolność. I wszystko podlane humorem, który działa nawet po ponad 30 latach. „Marian, tu jest jakby luksusowo” i inne kultowe zdania Niektóre filmy żyją scenami. Ten żyje cytatami. Kogel-mogel dał polskiej popkulturze teksty, które funkcjonują już niezależnie od kontekstu. „Marian, tu jest jakby luksusowo”, „Moja decyzja jest jakby nieodwołalna”, „Stryjeczny wuj szwagra mamy męża”, czy „To jest wieś, tu się pracuje!” oraz „Oj córciu, córciu już ty długo panienką nie będziesz!”- to nie tylko dialogi, ale skróty myślowe, które Polacy wciąż cytują w codziennych sytuacjach. Nawet jeśli nigdy nie widzieli filmu! To właśnie dlatego to dzieło działa jak comfort watch w czystej postaci. Nie trzeba go „oglądać uważnie”. Wystarczy, że leci w tle - i nagle i tak zostajesz do końca. View oEmbed on the source website Obsada, która zrobiła historię Na ekranie obok Błęckiej-Kolskiej i jej przyszłego męża, którego gra Dariusz Siatkowski pojawia się m.in. Ewa Kasprzyk jako niezapomniana Barbara Wolańska - postać, która sama w sobie stała się ikoną polskiej komedii. Partneruje jej Zdzisław Wardejn jako Marian Wolański, a rodziców Kasi grają m.in. Katarzyna Łaniewska i Jerzy Turek. To obsada, która dziś budzi nostalgię, ale też pokazuje coś ważnego: polska komedia lat 80. miała swój bardzo charakterystyczny rytm - przerysowany, teatralny, ale też zaskakująco trafny. Film doczekał się aż czterech kontynuacji: „Galimatias, czyli Kogel-mogel II” (1989) „Miszmasz, czyli Kogel-mogel 3” (2019) „Koniec świata, czyli Kogel-mogel 4” (2022) „Baby boom, czyli Kogel-mogel 5” (2024) Wszystkie możliwe są do obejrzenia na platformie Netflix. Dlaczego „Kogel-mogel” znów działa? W teorii to film o PRL-owskich realiach i społecznych napięciach. W praktyce? Oglądamy go dziś trochę jak mem sprzed epoki internetu. I właśnie dlatego wraca. W czasach, gdy streaming oferuje tysiące nowych tytułów, widzowie coraz częściej wybierają coś, co znają. Comfort cinema is the new comfort food. A Kogel-mogel idealnie wpisuje się w ten trend: lekki, przewidywalny, pełen znanych emocji i jeszcze bardziej znanych cytatów. „Kogel-mogel” działa też jak swoisty time capsule. Warszawa pokazana w filmie to miasto sprzed transformacji - z zupełnie innym rytmem, architekturą i codziennością, której dziś już się nie da zobaczyć w tej formie. Ulice „pełne” charakterystycznych samochodów z epoki, PKS-y zatrzymujące się w miejscu gdzie akurat machnęło się ręką - jak z innego świata, a w tle blokowiska i wnętrza, które natychmiast przenoszą do końcówki lat 80. Równie mocno wybrzmiewa estetyka bohaterów: szerokie krawaty, wypchane poduszkami ramiona marynarek, geometryczne kroje, lakierowane fryzury i makijaże w duchu „więcej znaczy lepiej”. To wszystko dziś ogląda się nie tylko z nostalgią, ale też z pewnym rodzajem fascynacji - jak archiwalne zdjęcia miasta i miejsc, które już nie istnieją, ale wciąż żyją w kinowej pamięci. View oEmbed on the source website Polskie klasyki na Netflix. „Kogel-mogel” w TOP10 Dodanie aż 36-ciu polskich klasyków do katalogu Netflixa okazało się strzałem w dziesiątkę. „Kogel-mogel” błyskawicznie wskoczył do zestawień najchętniej oglądanych tytułów w Polsce. I trudno się dziwić - to film, który działa na zasadzie: „odpalę na chwilę” - „skończę cały”. Bo są produkcje, które się starzeją. I są takie, które po prostu zmieniają status - z zwykłego filmu w nawyk.
„Od ciecia do milionera”. Ten polski serial z gwiazdorską obsadą pokazuje historie „największych przekrętów z czasów PRL-u”
Więdłocha, Kożuchowska, Stankiewicz, Zakościelny, Zawierucha - gwiazdorska obsada polskiego serialu dostępnego na Netflix. „Tajemnice polskich fortun” pokazują mroczną stronę PRL-u i największe przekręty tamtej dekady, które zmieniały życie zwykłych ludzi.
Lata 80. w Polsce pachniały oranżadą w szklanych butelkach, trzaskiem starych tramwajów i papierowymi torbami trzymanymi w rękach cywilów stojących w kolejce po mięso. Na kartkach na żywność zapisywano „cenne kontakty”, w piwnicach odbywały się tajne spotkania, a w zaciemnionych biurach robiono układy, które zmieniały życie zwykłych ludzi. Za fasadą szarości kryły się historie sprytnych przekrętów, nielegalnych biznesów i majątków, o których dzisiaj opowiada się jak o legendach. Serial „Tajemnice polskich fortun” przenosi nas w tę barwną, pełną napięcia i intryg rzeczywistość PRL-u, gdzie każdy ruch mógł kosztować fortunę – albo życie. „Tajemnice polskich fortun” - genialny serial o obliczach PRL-u dostępny na Netflix W zakamarkach Netflixa od ponad 2 lat sprytnie ukrywa się serial „Tajemnice polskich fortun”, którego akcja rozgrywa się w realiach PRL-u. To opowieść osadzona w Polsce lat 80., w świecie braków, kartek i wszechobecnego kombinowania, gdzie dostęp do towarów i wpływów bywa cenniejszy niż oficjalna pensja. Fabuła pokazuje ludzi, którzy próbują wejść do uprzywilejowanego kręgu i robią to na skróty, także skróty prawne. Historia jest rozpisana szeroko i wielowątkowo, a całość obejmuje okres rozciągnięty na 26 lat. View oEmbed on the source website Od dozorcy do milionera. Układy, bez których nic się nie dzieje W centrum wydarzeń jest Kazimierz Bączek, w którego wciela się Sebastian Stankiewicz. Bohater startuje jako dozorca, ale szybko celuje znacznie wyżej: w majątek, pozycję i wpływy. W jego otoczeniu pojawiają się osoby, które potrafią poruszać się w szarej strefie i korzystać z układów. Wśród nich jest m.in. Antoni Kafer grany przez Macieja Zakościelnego oraz Karol Lis, oficer Ludowego Wojska Polskiego. Serial pokazuje też, jak ważne są relacje i zależności - również te najbardziej ryzykowne - gdy stawką staje się szybki awans i pieniądze, których nie da się zdobyć legalną drogą. Kobiety tej historii grają ostro i po swojemu W serialu „Tajemnice polskich fortun” mocno wybrzmiewa również perspektywa bohaterek, które nie są tłem dla wydarzeń. Na ekranie pojawiają się m.in. Małgorzata Kożuchowska jako Dorota oraz Agnieszka Więdłocha w roli Marzeny. Ważne postacie kobiece to także Krystyna Bączek grana przez Dominikę Gwit-Dunaszewską oraz Sabrina, w którą wciela się Paulina Gałązka, a którą możemy teraz oglądać w „Tańcu z Gwiazdami”. Wątek relacji Kazimierza z pracowniczką Iwoną Muchą, graną przez Annę Muchę, dokłada do fabuły kolejny poziom napięcia. Serial rozwija historię znaną z filmów z serii „Gdzie diabeł nie może, tam baby pośle”, ale prowadzi ją innymi akcentami i w nowej perspektywie. Gdzie oglądać serial „Tajemnice polskich fortun”? Cały sezon Tajemnice polskich fortun zadebiutował na Netflix 27 grudnia 2023 r. i przez dobrych kilka tygodni był nr 1. Mimo upływu lat nadal jest dostępny na platformie w całości. Sezon liczy 8 odcinków, a każdy trwa od 40. do 50. minut. Za serial odpowiada Heathcliff Janusz Iwanowski jako reżyser i scenarzysta. W obsadzie, poza Kożuchowską, Stankiewiczem, Więdłochą i Zakościelnym, pojawiają się także Cezary Żak, Michał Koterski, Antoni Pawlicki, Rafał Zawierucha oraz Cezary Łukasiewicz. To propozycja dla widzów, którzy chcą zanurzyć się w peerelowskich realiach i zobaczyć, jak w tej rzeczywistości działały ambicje, znajomości i ryzykowne interesy.
Makijaż PRL: Jak malowały się kobiety w tamtych czasach?
Makijaż w czasach PRL był mocno zainspirowany zachodnimi trendami. Kobiety starały się wyglądać elegancko, a makijaż miał podkreślać styl i osobowość. Cofnijmy się w przeszłość i przypomnijmy sobie, jak wyglądał makijaż w czasach PRL.
W tym artykule: Jak malowały się kobiety w czasach PRL? Makijaż PRL: oczy Makijaż PRL: usta Jaka fryzura do makijażu PRL? Jak malowały się kobiety w czasach PRL? Patrząc na zdjęcia kobiet z czasów PRL widać, że makijaż odgrywał kluczową rolę w stylizacjach. Daleko mu do współczesnych trendów w duchu minimalizmu, ale niewątpliwie widać wspólny mianownik. Kobiety, niezależnie od czasów lubią o siebie dbać i wyrażać siebie poprzez makijaż, fryzurę czy strój. Dlatego makijaż w czasach PRL, zwłaszcza od lat 60. i 70. był niewątpliwie okazją do podkreślenia kobiecości i stylu. Makijaż PRL był próbą połączenia dostępnych możliwości z chęcią podążania za światowymi trendami. Oczy i usta były wyraźnie podkreślone, w przeciwieństwie do brwi, które wyglądały bardzo naturalnie. Kobiety stosowały pudry, które matowiły cerę, ponieważ modna była matowa, aksamitna skóra bez nadmiernego rozświetlenia. Dostępne były raczej pudry o neutralnych, cielistych odcieniach, choć ich jakość nie zawsze była najwyższa. Róż na policzkach stanowił delikatny akcent i nie odgrywał aż tak kluczowej roli jak dzisiaj. Był stosowany raczej oszczędnie, a jego głównym zadaniem było dodanie subtelnego blasku i odrobiny zdrowego koloru na policzkach. Najczęściej stosowano odcienie różu, brzoskwini czy lekkiego brązu. Z braku profesjonalnych kosmetyków kobiety często eksperymentowały, używając do tego celu pomadek, by nadać twarzy nieco życia i wyrazistości. Moda PRL lata 80. Zobacz, co było na topie w tamtych czasach <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/64/2024/11/zebranie-aktywu-pracownikow-zakladu-produkcji-i-gastronomii-wss-spolem-w-kawiarni-hawana-w-warszawie-f361d1d.jpg" width="670" height="700" alt="Zebranie aktywu pracowników Zakładu Produkcji i Gastronomii WSS "Społem" w kawiarni "Hawana" w Warszawie" title="Zebranie aktywu pracowników Zakładu Produkcji i Gastronomii WSS "Społem" w kawiarni "Hawana" w Warszawie" /> Makijaż PRL: oczy W makijażu w stylu PRL główny punkt stanowiły oczy. Kobiety podkreślały je na wiele sposobów: od intensywnych kolorowych cieni po mocne kreski na górnej i dolnej powiece. Podstawą makijażu oka była kreska na górnej powiece. W czasach PRL rysowano ją czarną kredką do oczu lub eyelinerem, choć ten drugi był trudniej dostępny. Kreska zazwyczaj była dość gruba i wyciągnięta w kierunku zewnętrznego kącika oka, co optycznie powiększało oko i nadawało mu charakterystyczny, zalotny wygląd. Kobiety często wzorowały się na gwiazdach zachodniego kina, takich jak Sophia Loren czy Brigitte Bardot, stąd inspiracja kocim okiem. W makijażu oka z czasów PRL, cienie do powiek odgrywały również kluczową rolę. Zazwyczaj kolor cieni dobierano do koloru tęczówek. Na powiekach królowały błękity, zielenie, niebieskie, ale też i fiolety i szarości. Cienie te nie były mocno napigmentowane, co sprawiało, że efekt na powiece był delikatny, czasem nawet rozmyty. Niebieskie cienie stały się wręcz symbolem estetyki lat 60. i 70. w PRL. Kobiety nakładały je często na całą powiekę, sięgając aż pod linię brwi, co dodawało makijażowi charakteru retro. Ważne było, aby makijaż oka był dobrze widoczny, ale jednocześnie stosunkowo subtelny, choć niektóre panie swobodnie łączyły różne odcienie cieni, tworząc niezwykle kolorowy makijaż oka. Wykończeniem (ale też i podstawowym elementem) makijażu oka w czasach PRL był tusz do rzęs. Najczęściej używany był czarny, ale zdarzały się również brązowe tusze. W PRL kobiety często stosowały tusz w kostce, który należało zmoczyć i nakładać za pomocą specjalnej szczoteczki. Efekt był zazwyczaj bardziej naturalny niż w przypadku dzisiejszych maskar, ale mimo to kobiety starały się maksymalnie wydłużyć i zagęścić rzęsy, by podkreślić spojrzenie. Brwi były zazwyczaj delikatnie podkreślane. Daleko im było do dzisiejszych trendów w stylizacji, na przykład brwi pudrowych. Najczęściej był zachowywany ich naturalny kształt, a kolor delikatnie poprawiany kredką. Impreza w stylu PRL - jak się ubrać, aby odzwierciedlić ducha epoki? Makijaż PRL: usta Kobiety w czasach PRL przywiązywały dużą wagę do makijażu ust. Zwłaszcza od lat 60. i 70. Szminka praktycznie znajdowała się w torebce każdej kobiety. Przypomnijmy, że podstawowe kosmetyki, na przykład popularnej w tamtych czasach marki Celia (powstała w 1959 r.), można było kupić w kioskach. Co innego zachodnie produkty do malowania, które były dostępne w Pewexie lub Baltonie. Kobiety dbały o to, by usta były pełne, mocno zaznaczone, a nawet obrysowywane konturówką (dzisiaj znowu wrócił ten trend w makijażu). Makijaż ust często odzwierciedlał marzenie o luksusie i elegancji, dlatego nawet w trudnych czasach szminka była uważana za nieodzowną część codziennego makijażu. Najpopularniejszym kolorem szminki była klasyczna, intensywna czerwień. Czerwone usta były uważane za symbol elegancji i kobiecej siły, a także dodawały pewności siebie. Szminka w odcieniu czerwieni była kojarzona z hollywoodzkimi gwiazdami kina i celebrowała ideał kobiety z klasą. Często kobiety próbowały odtworzyć ten efekt za pomocą produktów, które udało im się zdobyć. Poza czerwienią kobiety sięgały po odcienie koralowe, brązy i różne odcienie różu – wszystkie w ciepłych, naturalnych tonacjach. Kobiety w czasach PRL malowały usta z dużą precyzją, starając się nadać im pełniejszy i bardziej wyrazisty wygląd. Popularną techniką było obrysowywanie ust konturówką – jeśli była dostępna – co pomagało w uzyskaniu perfekcyjnego kształtu. W czasach PRL w modzie były usta pełne i wyraziste, więc konturówka była używana, by nadać im symetrię i dodatkowo powiększyć optycznie wargi. Kobiety, które nie miały dostępu do konturówki, starały się obrysowywać usta za pomocą szminki, często wychodząc delikatnie poza naturalną linię warg, by nadać im objętości. Dodatkowo, aby nadać ustom idealne wykończenie, kobiety nakładały na szminkę (zazwyczaj były one matowe) odrobinę wazeliny, aby uzyskać subtelny, błyszczący efekt. Jaka fryzura do makijażu PRL? Fryzury w czasach PRL odgrywały równie ważną rolę, co makijaż, dopełniając kobiecy wizerunek inspirowany zarówno zachodnimi trendami, jak i lokalną modą. W tamtych latach kobiety stawiały na styl, elegancję i schludność, nawet w obliczu ograniczonego dostępu do kosmetyków i produktów do stylizacji włosów. Choć niektóre fryzury były inspirowane zachodnimi gwiazdami kina i muzyki, takie jak Brigitte Bardot czy Audrey Hepburn, kobiety z PRL-u dodawały im swojego unikalnego charakteru. Jedną z najpopularniejszych fryzur w latach 60. i 70. był tzw. "tapir", czyli włosy mocno natapirowane, które zyskiwały objętość dzięki uniesieniu u nasady. Był to klasyczny symbol kobiecej elegancji tamtych lat. Kobiety tapirując włosy, tworzyły imponujące, bujne fryzury, które podkreślały ich styl, szczególnie w połączeniu z mocnym makijażem oczu. Włosy najczęściej miały długość do ramion lub były nieco krótsze. Takie fryzury były świetnie dopasowane do mocnych kresek na powiekach i czerwonych ust. Koki i upięcia również cieszyły się dużą popularnością, szczególnie na specjalne okazje, takie jak wyjścia do teatru czy spotkania towarzyskie. Kobiety z PRL-u uwielbiały koki stylizowane na retro – elegancko upięte z tyłu głowy, często ozdobione delikatnymi falami na bokach. Kręcone i falowane włosy, często wykonywane za pomocą domowych metod, jak papiloty, również były na topie. Włosy układane w miękkie loki lub fale dodawały twarzy delikatności i wdzięku, a kobiety chętnie łączyły je z jasnymi, pastelowymi cieniami do powiek i subtelnym tuszem do rzęs. Ta fryzura była inspirowana naturalnym pięknem i stanowiła idealne uzupełnienie makijażu dziennego. Nie można zapomnieć o krótkich fryzurach, które były symbolem nowoczesności i odwagi. Wiele kobiet decydowało się na krótkie, chłopięce cięcia, które miały za zadanie odzwierciedlić dynamizm i niezależność. Do takich fryzur doskonale pasował minimalistyczny makijaż z wyraźną kreską na oku i delikatnym błyszczykiem na ustach. Czar przedmiotów vintage
Moda PRL lata 80. Zobacz, co było na topie w tamtych czasach
Moda PRL? Lata 80. to czas, w którym w Polsce nie działo się najlepiej, a na półkach sklepowych brakowało niemal wszystkiego. Co w takim razie nosili Polacy i w jaki sposób wpłynęły na nich zachodnie trendy? Sprawdź, o czym powinnaś pamiętać, jeśli chcesz nawiązać w swojej stylizacji do tamtego okresu.
W tym artykule: Moda damska lat 80. Jak wyglądała moda PRL u kobiet? Jak wyglądała moda męska PRL? Moda damska lat 80. Lata 80. XX wieku wydają się, zwłaszcza młodym pokoleniom, czasami bardzo odległymi. Jeśli jednak ktoś interesuje się trochę modą, a także ogólną stylistyką tamtego okresu, może kojarzyć go z bijącym po oczach kiczem. Może to być jednak przekonanie nieco krzywdzące, bo w tym dziesięcioleciu królowała raczej różnorodność, a wraz z nią rzeczy i stylistyki, o których przypominamy sobie do dziś. Garnitury i profesjonalny look Kobiety, wówczas starające się walczyć o swoje prawa, zakładały garnitury o obszernych marynarkach, których ramiona były dodatkowo wypychane dla ich poszerzenia. To dzięki nim mogły pokazywać swoją siłę, a także niezależność. Mężczyźni z kolei także sięgali po garnitury, tyle że te miały być bardziej dopasowane. Również nogawki spodni stawały się węższe niż w latach 70. Bijące po oczach logo W ubraniach, wykorzystywanych do tworzenia stylizacji, często widoczne stawało się logo. Były to oczywiście nazwy luksusowych marek, takich jak Calvin Klein, Versace, Guess, Wrangler, Lee czy Levi’s. Dzięki takim zestawom i uwidocznieniu logo noszący chcieli podkreślić swój wysoki status społeczny. Chętnie dodawano do nich także złote akcesoria, by te jeszcze podbijały stawkę. Moda na fitness W latach 80. Bardzo mocno rozwinął się też kult ciała, zwłaszcza tego wysportowanego i dobrze wyglądającego. Tak na przykład chętnie zaczęto sięgać po obcisłe, kolorowe legginsy, najlepiej w neonowych barwach, takich jak żółty, fioletowy, różowy, pomarańczowy czy jasnozielony. Modny stał się też welur oraz sportowe opaski frotte, zakładane na głowę czy na nadgarstek podczas treningu. A dla podkreślenia damskiej sylwetki, często wykorzystywano Spandex. Ponadczasowe jeansy Denim zawsze był w modzie. W latach osiemdziesiątych pojawiły się jednak kultowe spodnie Calvina Kleina. Rozsławiły je reklamy z młodziutką modelką, która bardzo kobieco prezentowała się na bilboardach. I choć wcześniej jeansy tej marki uważano za odzież typowo roboczą, wówczas zaczęto na nie patrzeć nieco inaczej. Stylizacje disco Trudno nie kojarzyć tych czasów z modą w stylu disco. Na topie były wszelkie świecące bluzki, zwłaszcza srebrne i złote, a także welurowe spodnie i pełne cekinów sukienki. Na kobiecych nogach królowały sneakersy na koturnie czy szpilki na platformie. Do takich stylizacji często pasowały też dodające charakteru skórzane kurtki, zwykle w klasycznym, czarnym kolorze, który pasował do wszystkiego. Te spodnie w latach 90. kochały nasze mamy, a teraz znów stały się modne. Gdzie kupić najpiękniejsze ogrodniczki na jesień? Jak wyglądała moda PRL u kobiet? W czasach PRL brakowało w Polsce wszystkiego. Nic więc dziwnego, że wszystkie trendy z Zachodu docierały do nas z opóźnieniem. Mimo to, to właśnie lata 80. pozwoliły Polkom na większą kreatywność i swobodę w ubiorze. W końcu kobiety mogły wyrażać siebie poprzez swój strój i wcale nie ginęły w cieniu mężczyzn. Elementami charakterystycznymi dla damskiej mody czasów PRL były: poszerzana linia ramion – w Polsce bardzo wyraźnie obecny był trend „power-suit”, a to spowodowało, że ramiona damskich marynarek często wypychano wypełnieniem, a tym samo akcentowano kobiecą figurę; falbany i dekoracyjne wykończenia – PRL to także czas falban, które pojawiały się w sukienkach, spódnicach, a czasem także bluzkach. To dodawało wszelkim stylizacjom pewnego rodzaju lekkości; cekiny – na wszelkiego rodzaju imprezy, zwłaszcza te taneczne, kobiety chętnie zakładały sukienki z cekinami, które od razu rzucały się w oczy; odkryte ramiona – ważne było odsłonięcie ramion i linii obojczyka, co uwzględniały zarówno topy, jak i sukienki z tamtych czasów. W kreacjach wieczorowych zdarzały się też sukienki zakładane na jedno ramię; zdecydowane barwy – krzykliwe odważne barwy to także cechy charakterystyczne damskiej mody w czasach PRL-u. Wśród nich można wymienić fuksję, kobalt, złoto i srebro; biznesowy look – to był czas prawdziwych bizneswoman, które zakładały efektowne garsonki, proste koszule, a także damskie garnitury. Charakterystyczne sukienki W czasach PRL-u kobiety bardzo często sięgały po sukienki o kroju A. Popularne okazywały się jednak także sukienki zgrabnie podkreślające talię, na przykład szmizjerki, przy których najczęściej sprawdzała się długość midi. Sukienki miewały też zaokrąglane kołnierzyki, a ich wygląd wpisywał się nierzadko w styl pin-up – prym wiodły grochy, kwiaty i niezastąpiona krata. Rozpoznawalne buty Jeśli chodzi o buty, z PRL-em nieodmiennie kojarzą się relaksy, czyli charakterystyczne dla tamtego okresu śniegowce. Zimą kobiety nosiły też chętnie kozaki do kolan, jak również nieocenione botki. W cieplejszych miesiącach na uwagę zasługiwały kultowe drewniaki, buty na koturnie, a także baleriny. To także czas mody retro, której stylizacje pozwalały „pokazać się” niejednej odważnej kobiecie. Świat mody na nowo pokochał koturny. Podpowiadamy, jak nosić kliny latem 2024 Zauważalne dodatki Z PRL-em kojarzą się przede wszystkim funkcjonalne listonoszki. Nie brakowało też kopertówek, które kobiety zabierały ze sobą jednak wyłącznie na wieczór. Jeśli natomiast chodzi o biżuterię, niezaprzeczalnym must have były klipsy, broszki i korale. Każdy z tych elementów był zdobiony kamieniami szlachetnymi czy perłami. Bardzo popularny w biżuterii okazywał się też motyw roślinny. Jak wyglądała moda męska PRL? Jeśli rozmawia się o modzie, nie można też pomijać mężczyzn oraz ich codziennych i niecodziennych outfitów. Również panowie w czasach PRL-u wyróżniali się swoim ubiorem. Bardzo istotny zdawał się wtedy element użytkowy strojów, które wybierali. Właśnie dlatego z tamtymi czasami tak często kojarzą nam się gumofilce i beret z antenką. Mimo wszystko, lata 80. XX wieku to już ten moment, w którym do Polski zaczęły docierać wpływy z Zachodu. To dzięki nim pojawił się nurt polskich buntowników, jakim byli ówcześni bikiniarze. Jeśli chodzi o bikiniarzy, zwykle stawiali na barwne szerokie marynarki, a także wąskie spodnie. Mimo to, w modzie męskiej PRL można też było spotkać takie elementy garderoby, jak: ortalionowe kurtki, budrysówki, dzwony, jeansy wielu marek, zwłaszcza tych z zagranicy czy buty na koturnach. Warto też poznać najważniejsze cechy męskiej mody tamtych czasów. A były to: kreatywność w wyrażaniu siebie – w PRL-u, jak już wcześniej zostało powiedziane, brakowało praktycznie wszystkiego, w tym również materiałów, umożliwiających swobodne decydowanie o tym, co się nosi. To z kolei wymuszało na wszystkich, także na mężczyznach, zdecydowanie większą kreatywność. Mimo opóźnień w docieraniu informacji zza oceanu, starano się maksymalnie wykorzystywać wszystkie dostępne możliwości; kolory – oprócz intensywnych, często ostrych barw preferowanych przez kulturę bikiniarzy, wśród męskich outfitów można było się natknąć na stonowane kolory, właściwe dla uniwersalnego, biznesowego looku; wzorzyste swetry – to także znak charakterystycznej męskiej mody PRL-u. Były grube, z charakterystycznej wełny, sprowadzane do Polski z zagranicy, często kupowane też na bazarach, ponieważ w domach towarowych półki były przecież puste.
Impreza w stylu PRL - jak się ubrać, aby odzwierciedlić ducha epoki?
Imprezy w stylu PRL cieszą się w ostatnim czasie dużą popularnością. To doskonała okazja do powrotu do przeszłości i przeżycia klimatu retro. Jednym z najważniejszych elementów takiej imprezy jest odpowiednia stylizacja, która wprowadzi nas w atmosferę tamtych lat.
Jak więc przygotować się do takiej imprezy? Jakie ubrania wybrać, aby w pełni odzwierciedlały styl tamtych czasów? Podpowiadamy, jak ubrać się na imprezę w stylu PRL, aby wyróżnić się z tłumu i stworzyć autentyczną stylizację w klimacie vintage. Impreza w stylu PRL - przewodnik po modzie retro Moda damska w Polsce Ludowej była odzwierciedleniem politycznych i gospodarczych realiów kraju. Styl PRL to przede wszystkim proste i wygodne fasony, które były inspirowane potrzebami gospodarczymi tamtych czasów. W latach 50. dominowała moda wyprodukowana z ciężkich, przemysłowych tkanin. Kobiety nosiły klasyczne sukienki o prostej linii oraz kurtki, płaszcze i buty na niskim obcasie. W latach 60. pojawił się tzw. styl marynistyczny, który był inspirowany modą francuską. Kobiece stylizacje w tym okresie charakteryzowały się paskami, kropkami, białą i granatową kolorystyką, a także okrągłymi kołnierzykami i ozdobnymi guzikami. W latach 80. pojawiły się jaskrawe kolory i niebanalne fasony, a moda stała się coraz bardziej ekstrawagancka. W tym okresie popularne stały się również cekiny i kolorowe kamizelki. Polecamy też: Impreza w stylu lat 80.: jak się ubrać w stylu retro i błyszczeć na parkiecie Oprócz strojów codziennych, istniała także moda wieczorowa, która była zarezerwowana dla nielicznych, bogatych kobiet. Suknie wieczorowe były długie, eleganckie i skromne, a ich fasony nawiązywały do klasycznych stylów europejskich. Dzisiaj moda w stylu PRL cieszy się ogromnym zainteresowaniem. Wiele marek odzieżowych oferuje reedycje kultowych modeli z tamtych czasów, takich jak płaszcze, marynarki czy sukienki. Nie brakuje także sklepów z odzieżą vintage, w których można znaleźć oryginalne stroje z lat 50., 60. i 70. XX wieku. Charakterystyka mody PRL Moda damska w czasach PRL charakteryzowała się specyficznym stylem, który był wynikiem różnych czynników, takich jak brak dostępu do najnowszych trendów modowych z zagranicy, ale również wpływ socjalistycznej ideologii na kształtowanie kultury i estetyki. Charakterystyczne fasony i elementy garderoby tamtego okresu to przede wszystkim: prostota i surowość formy, skromność i brak przepychu, ograniczenie kolorów i wzorów, korzystanie z tańszych materiałów i brak ekskluzywnych dodatków, zwracanie uwagi na praktyczność i wygodę. Do typowych elementów garderoby w tamtych czasach należały na przykład: dzianiny - często były to grube swetry, kardigany lub sukienki, które zazwyczaj miały proste fasony i były w stonowanych kolorach, sukienki - najczęściej były to proste bawełniane sukienki ołówkowe, zazwyczaj w jednolitych kolorach, spódnice - popularne były spódnice ołówkowe, długie spódnice maxi lub spódnice o kroju "trapezowym", buty - na przestrzeni lat 60. i 70. najpopularniejsze były trzewiki lub buty na niskim obcasie, a w latach 80. pojawiły się modne botki, dodatki - do typowych dodatków z tamtych czasów należały skórzane torebki, prostokątne okulary, chusty na szyję i rękawiczki. Moda sportowa w PRL Ważnym elementem mody PRL była również moda sportowa noszona na co dzień przez młodzież, czerpiącą inspirację dla stylizacji z trendów spływających z Zachodu. Charakterystyczne dla niej były przede wszystkim spodnie dresowe, bluzy z kapturem, szeleszczące kurtki na suwak oraz adidasy. Moda sportowa była związana z nowymi trendami w modzie fitness i aerobiku, które pojawiły się w Polsce w latach 80. XX wieku. Pojawienie się mody sportowej wprowadziło wiele zmian w podejściu do mody damskiej. Młode kobiety zaczęły odważniej eksperymentować z modą i łączyć sportowe elementy garderoby z eleganckimi fasonami. Stała się ona wyraźnym symbolem wolności i luźnego stylu życia, który był przeciwieństwem sztywnych ram życia w PRL-u. Sukienka w grochy - symbol mody PRL Sukienka w grochy to symbol mody PRL, która do dzisiaj cieszy się popularnością wśród wielu kobiet. Dlaczego tak się dzieje? Odpowiedź na to pytanie jest bardzo prosta - sukienka w grochy była w tamtych czasach jednym z najmodniejszych i najbardziej charakterystycznych elementów garderoby. Sukienka w grochy była nie tylko modna, ale też bardzo praktyczna. Charakteryzowała się prostym fasonem i dobrymi jakościowo materiałami, co było szczególnie ważne w czasach, gdy ubrania były mało dostępne. W dodatku grochy to wzór, który był akceptowany przez władze komunistyczne, co sprawiło, że sukienka w grochy stała się jednym z nielicznych elementów mody, którym nie groziła cenzura. Zobacz również: Dodatki do granatowej sukienki - klasyczne akcesoria, które podkreślą wyjątkowość stylizacji Jakie buty do stylizacji na imprezę w stylu PRL? Jeśli chcesz stworzyć autentyczną stylizację, warto wybrać buty, które nawiązują do mody tamtych czasów. Najlepszym wyborem będą buty z półmiękką podeszwą i klasycznym designem, które były bardzo popularne w PRL-u. Mogą to być na przykład botki z lakierowanej skóry lub klasyczne czółenka na niskim obcasie. Jeśli wolisz bardziej komfortowe buty, możesz zdecydować się na sneakersy w stylu retro. W latach 70. w Polsce pojawiły się pierwsze buty sportowe, a ich popularność szybko rosła. Dziś buty sportowe to must-have w każdej garderobie, dlatego też idealnie wpiszą się w stylizację na imprezę w stylu PRL. Dobrze dobrane buty będą stanowić dopełnienie twojej stylizacji i pozwolą ci poczuć się jak prawdziwa bohaterka z lat PRL-u. Impreza w stylu PRL - jakie akcesoria wybrać do stylizacji? Pierwszym i jednocześnie najważniejszym elementem, który powinien znaleźć się w twojej stylizacji, są okulary przeciwsłoneczne. W tamtych czasach były one nie tylko elementem ochrony przed słońcem, ale także modnym dodatkiem. Jeśli zastanawiasz się, jakie rodzaje okularów przeciwsłonecznych cieszyły się popularnością w Polsce za czasów PRL-u, to warto wiedzieć, że jednym z najczęściej wybieranych modeli były okulary muchy wykonane z plastiku. Poza tym, na ulicach można było zobaczyć także prostokątne i kwadratowe okulary z grubą oprawką. Polacy będący pod wpływem światowych trendów, chętnie sięgali również po modele aviatory, czyli pilotki. Kolejnym elementem, który świetnie wpasuje się w stylizację retro, są szaliki i chusty. W tamtych czasach były one bardzo popularne i noszone na wiele różnych sposobów. Dziś również warto poeksperymentować z różnymi stylizacjami - od wiązania na głowie po luźne wiązanie na szyi. Nie zapominajmy także o bransoletkach z pereł i korali. To kolejny element, który kojarzy się ze stylem lat 60. i 70. Jeśli szukasz czegoś bardziej awangardowego, postaw na większe i bardziej kolorowe modele. Kostiumy na imprezę w stylu PRL - gdzie ich szukać? Jeśli zaproszono cię na imprezę w stylu PRL i zastanawiasz się, co na siebie włożyć, koniecznie musisz wiedzieć, że odpowiedni kostium to podstawa. Jednak gdzie szukać tego typu ubrań? Przede wszystkim warto zacząć od poszukiwań w second-handach i lumpeksach. Tam często można znaleźć oryginalne, vintage'owe kostiumy z okresu PRL-u w dobrym stanie. Oczywiście, wymagają one często odświeżenia i naprawy, ale warto poświęcić trochę czasu, aby ubrać się w autentyczne stroje z tamtych lat. Alternatywnie, jeśli nie masz czasu na stacjonarne poszukiwania, możesz poszukać ofert na internetowych platformach aukcyjnych. Inną opcją są sklepy z odzieżą i dodatkami vintage, które oferują kostiumy w stylu retro, inspirowane modą z lat 60. i 70. XX wieku. W takich sklepach często można znaleźć odświeżone, stylizowane kostiumy, które będą idealnie pasować do imprezy w stylu PRL. Nie zapominajmy również o możliwości wynajęcia stroju. W wielu miastach działają wypożyczalnie kostiumów, gdzie można znaleźć różne rodzaje przebrań, w tym również te w stylu PRL. To dobre rozwiązanie dla tych, którzy nie chcą inwestować dużo pieniędzy w jednorazową stylizację, ale jednocześnie zależy im, aby wyglądać oryginalnie i w klimacie imprezy.
Pałac Kultury i Nauki zmieni kolor! Będzie BIAŁY. Rozpoczęło się czyszczenie budynku
Pałac Kultury i Nauki znów będzie biały? Rozpoczęło się wielkie czyszczenie budynku, który był "darem narodu radzieckiego dla narodu polskiego".
Pałac Kultury i Nauki w Warszawie odzyska dawny blask! 26 czerwca rozpoczęło się długo wyczekiwane czyszczenie budynku z 1955 roku. Prezes PKiN powiedział w wywiadzie dla Radia dla Ciebie, że na "pierwszy ogień pójdzie taras widokowy na 30. piętrze", ale docelowo wyczyszczony będzie cały budynek. Czyszczenie elewacji odbywa się metodą hydrodynamiczną, przy której używa się gorącej pary. Koszt tej usługi jest niezwykle wysoki, dlatego zarząd budynku zdecydował się na czyszczenie etapami. Pierwszy zakończy się we wrześniu 2018 roku. Celem renowacji jest doprowadzenie budynku do stanu z lat 50. PKiN był wówczas biały. Jasna fasada z czasem zszarzała. Wiemy o tym, dzięki fotografii Amerykanina Johna Schultza, który w 1958 roku ruszył w podróż po ZSRR. Zdjęcie z białym pałacem powstało zaledwie 3 lata po jego wybudowaniu. Pierwsze efekty czyszczenia Pałacu Kultury i Nauki:
Filmy Andrzeja Wajdy to nie tylko lekcja historii Polski, lecz także wyjątkowe kostiumy. Styl ich bohaterek wciąż inspiruje. Od swingującej Ireny z "Polowania na muchy" po grunge'ową "Pannę Nikt".
Z archiwum ELLE: Muzy Andrzeja Wajdy - GALERIA >>