Jeden z najbardziej lubianych polskich seriali powraca z finałowym sezonem. Widzowie aż 10 lat czekali na domknięcie tej historii
Jeden z najchętniej oglądanych polskich seriali wraca po latach przerwy. Aktorzy rozpoczęli pracę nad czytaniem scenariusza finałowego sezonu „Rancza”. Fani nie kryją emocji - Wilkowyje znów ożyją.
Po latach przerwy do Wilkowyj wracają dobrze znani bohaterowie. Obsada „Rancza” spotkała się na pierwszym czytaniu scenariusza finałowego sezonu, co natychmiast wywołało falę komentarzy wśród fanów. Serial, który przez lata bił rekordy oglądalności w TVP, znów staje się jednym z najgłośniejszych tematów w polskiej popkulturze. „Ranczo” od początku było czymś więcej niż tylko komedią obyczajową. Historia Lucy, Kusego, proboszcza i wójta Kozioła stworzyła własny świat – pełen ironii, lokalnej polityki i bardzo celnych obserwacji polskiej rzeczywistości. To właśnie ten miks sprawił, że serial zyskał status kultowego i do dziś regularnie wraca w emisjach telewizyjnych. „Ranczo” - o czym jest serial? Wilkowyje, Lucy i polska codzienność w krzywym zwierciadle „Ranczo” to jedna z najpopularniejszych polskich komedii obyczajowych, której akcja toczy się w fikcyjnej wsi Wilkowyje. Wszystko zaczyna się, gdy Lucy Wilska (Ilona Ostrowska) - Amerykanka polskiego pochodzenia - przyjeżdża do Polski, aby przejąć po babci stary dworek. Początkowo planuje go sprzedać i wrócić do USA, ale szybko zostaje wciągnięta w lokalne życie i… zostaje na dłużej. Serial przez 10 sezonów i 130 odcinków (2006–2016) pokazuje losy mieszkańców Wilkowyj, gdzie codzienność miesza się z polityką, religią i małomiasteczkowymi intrygami. W centrum historii stoją bohaterowie, którzy stali się ikonami polskiej popkultury: Lucy, lokalny artysta Kusy (Paweł Królikowski), skłócone bliźniaki – wójt Paweł Kozioł i ksiądz Piotr Kozioł (w tej podwójnej roli niezastąpiony Cezary Żak), a także Arkadiusz Czerepach (Artur Barciś), który steruje lokalną polityką zza kulis. Nie brakuje też barwnych postaci drugoplanowych: Michałowej, która pilnuje porządku na plebanii, Pietrka i Hadziuka z lokalnej „ekipy od wszystkiego”, Sulejukowej czy Witebskiego - nauczyciela i lokalnego idealisty. Każdy z bohaterów wnosi do Wilkowyj własny chaos, humor i komentarz do polskiej rzeczywistości. „Ranczo” zaczyna się jak lekka komedia o starciu kultur, ale szybko zamienia się w satyryczny obraz Polski – pełen politycznych gierek, absurdów i bardzo trafnych obserwacji życia w małej społeczności. View oEmbed on the source website Fenomen „Rancza”. Serial, który wciąż żyje w telewizji i internecie Choć od premiery minęło już wiele lat (serial zadebiutował w 2006 roku), „Ranczo” wciąż jest obecne w ramówce TVP i regularnie przyciąga widzów przed telewizory. Każda powtórka odcinków generuje wysoką oglądalność, co tylko potwierdza, że Wilkowyje nie straciły swojej popularności. Serial jest także dostępny na platformie VOD TVP, dzięki czemu nowe pokolenie widzów może odkrywać historię od początku. Dla wielu fanów to nie tylko serial, ale wręcz „telewizyjny comfort watch” – produkcja, do której wraca się latami. Jeden z najbardziej oglądanych polskich seriali wraca. Aktorzy rozpoczęli prace nad finałowym sezonem „Rancza” Decyzja o realizacji nowych odcinków zapadła po długiej przerwie (ostatni odcinek wyemitowano w 2016 roku), kiedy wydawało się, że historia mieszkańców Wilkowyj została już definitywnie zamknięta. Teraz wiadomo, że powstanie finałowy sezon, który ma połączyć wszystkie wątki i symbolicznie pożegnać bohaterów. Informacja o pracach nad finałowym sezonem natychmiast wywołała falę emocji wśród fanów. W mediach społecznościowych pojawiły się setki komentarzy, wspomnień i fragmentów kultowych scen. Serial od lat ma status produkcji, która łączy pokolenia - i właśnie dlatego każda informacja o jego powrocie staje się viralem. Dla wielu widzów to nie tylko serial, ale część codzienności, która przez lata towarzyszyła im w telewizji. Kultowe cytaty, które przeszły do języka codziennego Jednym z największych fenomenów „Rancza” są dialogi, które na stałe weszły do języka potocznego. Serial pełen jest kwestii, które funkcjonują dziś jako memy i powiedzenia. „Mój mąż dla pieniędzy zostałby nawet Eskimosem.” Proboszcz: „Krętymi ścieżkami prowadzi nas Pan.„ Wójt: „Ja właśnie taką ścieżkę chce odkręcić i zawrócić.” „Zasadniczo niepijący jestem…” „Jak za darmo będzie, to nie uszanują.” „Wrzucić, to było łatwo, ale wyciungnąć to będzie ciężko.” „Towar prima sort!” To właśnie ten język, prosty, ale celny, sprawił, że serial żyje własnym życiem długo po emisji premierowych odcinków. Cytaty z Wilkowyj stały się częścią codziennej komunikacji - nie tylko fanów. Dlaczego „Ranczo” wciąż działa? Fenomen serialu polega na jego uniwersalności. Choć akcja dzieje się w małej wsi, opowiada o mechanizmach, które są ponadczasowe - polityce, relacjach społecznych i absurdach codzienności. Humor łączy tu satyrę z ciepłem, a bohaterowie, mimo swoich wad, są niezwykle ludzcy. To sprawia, że „Ranczo” nie zestarzało się tak, jak wiele innych produkcji z tamtego okresu. Co dalej z Wilkowyjami? Na ten moment twórcy nie ujawniają szczegółów fabuły finałowego sezonu ani daty premiery. Wiadomo jedynie, że będzie to zamknięcie historii i pożegnanie z bohaterami, którzy przez lata stali się ikonami polskiej telewizji. Jedno jest pewne - powrót „Rancza” to jedno z najgłośniejszych serialowych wydarzeń ostatnich lat w Polsce.
Twórcy jednego z najważniejszych seriali dekady powrócili z nowym tytułem. Ta opowieść „neo noir” to potencjalny hit Netflix
„The Boroughs” zaczyna się jak historia o luksusowym azylu po stracie, ale szybko zmienia się w opowieść o miejscu, w którym elegancka fasada skrywa coś mrocznego. Netflix serwuje grozę w dojrzalszym, bardziej stylowym wydaniu.
Luksusowa osada, eleganckie wnętrza, obietnica spokoju i grupa bohaterów, którzy wreszcie mieli zostawić za sobą najtrudniejsze rozdziały życia. Brzmi jak początek komfortowego serialu obyczajowego? Nic bardziej mylnego. „The Boroughs”, nowa produkcja Netflixa od twórców „Stranger Things”, bierze tę pozornie bezpieczną scenerię i powoli zamienia ją w miejsce, z którego trudno będzie uciec. W tym artykule: Serial „The Boroughs” już na Netflix Obsada to jeden z największych atutów „The Boroughs” Komu spodoba się serial „The Boroughs” na Netflix? Serial „The Boroughs” już na Netflix „The Boroughs” trafił na Netflix 21 maja i już po kilku dniach widać, że nie jest to kolejna produkcja grozy oparta wyłącznie na jump scare’ach i efektownych zwrotach akcji. Od początku gra raczej atmosferą, elegancką scenografią i niepokojem sączącym się powoli spod idealnie wypolerowanej powierzchni. Punkt wyjścia brzmi niemal kojąco. Sam Cooper, po osobistej stracie, przenosi się do luksusowej osady dla emerytów. Ma być cisza, komfort i codzienność zaprojektowana tak, by dawała poczucie bezpieczeństwa. Tyle że w tej perfekcyjnie utrzymanej enklawie bardzo szybko zaczynają dziać się rzeczy, które nie pasują do żadnej pocztówkowej wizji spokojnej jesieni życia. Bohater grany przez Alfreda Molinę trafia do pozornie spokojnego miejsca. Zadbane alejki, wyciszone wnętrza, rytm dnia bez pośpiechu, komfort wpisany w każdy detal. Wszystko wygląda tak, jakby zostało stworzone po to, by odsunąć od mieszkańców ciężar przeszłości i pozwolić im zacząć od nowa. View oEmbed on the source website Jednak już w pierwszych odcinkach ta starannie zaaranżowana przestrzeń zaczyna pękać. Niepokój nie pojawia się tu nagle. Narasta konsekwentnie, w detalach, spojrzeniach, dziwnych zdarzeniach i poczuciu, że za elegancką fasadą kryje się coś, czego mieszkańcy nie chcą albo nie potrafią nazwać. Przełomem okazuje się spotkanie z czymś nadnaturalnym. Czymś, czego nie da się łatwo oswoić ani wytłumaczyć. Sam zaczyna kwestionować pozorną idyllę, a zamiast zamknąć się w żałobie, wybiera działanie. Łączy siły z grupą outsiderów, by zrozumieć, co naprawdę dzieje się w luksusowej enklawie. I właśnie wtedy „The Boroughs” odsłania swoją najmocniejszą stronę: nie jest tylko serialem z zagadką, ale też opowieścią o stracie, samotności i pozornym spokoju. Obsada to jeden z największych atutów „The Boroughs” Po tytuł zdecydowanie warto sięgnąć z uwagi na obsadę. Alfred Molina prowadzi tę historię z wyczuciem, bez nadmiaru, za to z emocjonalnym ciężarem, który idealnie pasuje do opowieści o człowieku próbującym odnaleźć się po stracie. Obok niego pojawiają się Geena Davis, Alfre Woodard, Bill Pullman, Clarke Peters oraz Denis O’Hare: te nazwiska natychmiast podnoszą temperaturę produkcji. To nie jest obsada dobrana wyłącznie po to, by efektownie wyglądać na plakacie. Każda z tych postaci wnosi do fabuły własny rytm, temperament i przeszłość. „The Boroughs” najlepiej działa dlatego, że pozwala swoim bohaterom oddychać, rozmawiać, milczeć i nosić w sobie coś więcej niż tylko funkcję w fabule. Na ekranie pojawiają się także Jena Malone, Karan Soni i Jane Kaczmarek. Ich obecność wzmacnia wrażenie, że twórcy chcieli opowiedzieć historię o ludziach z biografią, a nie tylko ustawić ich wobec nadnaturalnego zagrożenia. Dzięki temu element grozy nie przykrywa emocji, lecz z nich wyrasta. Komu spodoba się serial „The Boroughs” na Netflix? „The Boroughs” od początku był zapowiadany jako produkcja związana z braćmi Duffer, twórcami kultowego „Stranger Things”. To skojarzenie oczywiście przyciąga uwagę, ale po premierze widać wyraźnie, że nowy serial idzie własną drogą. Jest mniej nostalgiczny, bardziej wyciszony i dojrzalszy w tonie. Za pomysł fabuły odpowiadają Jeffrey Addiss i Will Matthews, scenarzyści znani z tytułu „Ciemny kryształ: Czas buntu”. Pierwszy sezon liczy osiem odcinków i konsekwentnie buduje świat, gdzie codzienność miesza się z czymś obcym, trudnym do nazwania, a przez to jeszcze bardziej niepokojącym. W tle pobrzmiewa też skojarzenie z „Kokonem” Rona Howarda, ale nie chodzi tu o prostą nostalgię. „The Boroughs” traktuje starszych bohaterów poważnie, bez łatwych żartów z wieku i bez sprowadzania ich do sympatycznego tła. To ludzie z przeszłością, stratami, tajemnicami i realnymi lękami. Dopiero na tym gruncie pojawia się coś z innego świata, co zaczyna rozsadzać ich codzienność od środka. Po kilku dniach od premiery można powiedzieć jedno: „The Boroughs” to nie tylko kolejny tytuł w bibliotece Netfliksa. Zamiast tego próbuje opowiadać grozę inaczej, ciszej, bardziej elegancko i z większą uważnością na emocje. Najbardziej niepokojące pytanie nie brzmi tu: co czai się za rogiem? Raczej: co, jeśli miejsce stworzone po to, by dawać poczucie bezpieczeństwa, od początku było tym, przed czym należało uciekać?
Martyna Wojciechowska „wraca na Everest”. Po 20 latach najtrudniejsza okazała się nie góra, ale spotkanie z samą sobą
Everest był tylko początkiem. Po 20 latach Martyna Wojciechowska wraca do jednej z najważniejszych wypraw w swoim życiu - nie po to, by ją odświeżyć, ale by zrozumieć siebie sprzed lat. W książce „Przesunąć horyzont. 20 lat później” pokazuje, że każdy z nas ma swój własny Everest - nie zawsze widoczny na mapie, ale zawsze wymagający tego samego: zmierzenia się z samym sobą.
Jedno popołudnie, ponad połowa książki za mną i naprawdę trudno się oderwać, aby nie przeczytać jej „na raz”. Martyna Wojciechowska pisze tak, jakby siedziało się tuż obok niej i patrzyło na „zwykłą dziewczynę”, która postanowiła wejść na Everest (no może nie aż tak „zwykłą” bo masa dziewczynek chciała być w tamtych czasach Martyną i prowadzić „Automaniaka” czy „Big Brothera”). Nie ma tu jednak dystansu, pomnika ani narracji „kobiety sukcesu”, którą znamy z okładek magazynów czy telewizji. Jest za to bardzo intymna opowieść o strachu, presji, samotności i cenie życia w ciągłym ruchu. I chyba właśnie to robi największe wrażenie. Bo „Przesunąć horyzont. 20 lat później” nie jest zwykłym wznowieniem książki z 2006 roku. Tamta opowieść była historią zdobywania marzeń, walki i przekraczania granic. Dziś Martyna wraca do niej jako zupełnie inna kobieta. Rozszerza historię z dziewięciu do dwudziestu ośmiu rozdziałów. Dopisuje emocje, których wcześniej nie umiała albo nie chciała nazwać. Rozprawia się z własnym mitem. I robi to z ogromną dojrzałością. Sama powiedziała, że tę książkę „dedykuje sobie”. I mam wrażenie, że to najważniejsze zdanie całej tej historii. Bo pierwszy raz - jak podkreśliła - nie próbuje nikomu niczego udowodnić. „Supergirls don’t cry” Pisząc tę recenzję słucham utworu „Supergirls don’t cry”, który swojego czasu był ulubionym utworem Martyny - czego dowiecie się także z tej książki. Wojciechowska w tej historii zdejmuje z siebie zbroję. Pisze o świecie, w którym kobieta musiała być mocniejsza, szybsza i lepsza, żeby traktowano ją poważnie. „Żeby być traktowaną naprawdę poważnie, czułam, że nie wystarczy robić tego samego co faceci. Trzeba robić więcej. Mocniej. Szybciej.” I choć to zdanie pada w pierwszych rozdziałach - czyli powstało w książce „przesunąć horyzont”, to czyta się to dziś z zaskakującym poczuciem aktualności. Bo choć minęły dwie dekady, wiele kobiet nadal żyje dokładnie według tej samej zasady. Mamy być ambitne, sprawcze, odporne, najlepiej jeszcze piękne i uśmiechnięte. A jeśli już płakać - to po cichu. Martyna podbija jeszcze emocje i na kolejnych stronach pisze wprost: „Każda moja słabość zostanie wykorzystana przeciwko mnie.” I nagle okazuje się, że książka o Martynowym Evereście zaczyna być książką o nas wszystkich. O kobietach wychowanych do dzielności. O kobietach, które nauczyły się mówić „dam radę”, nawet kiedy nie miały już siły wstać z łóżka. O kobietach, które przez lata myliły siłę z samotnością. Martynę Wojciechowską poznaje się tu kawałek po kawałku To niezwykłe jak za pomocą tej książki można poznać (pokusiłabym się na stwierdzenie - w dość dużym stopniu) Martynę Wojciechowską - kawałek po kawałku. Nie przez wielkie medialne momenty, ale przez drobiazgi, sposób myślenia, pojedyncze zdania. Kiedy pisze o przygotowaniach do Everestu, nie tworzy mitu „niezniszczalnej himalaistki”. Zamiast tego w zapiskach pamiętnika wniesionego i tworzonego na 8-tysięczniku analizuje własne ciało niemal centymetr po centymetrze: „Gdy postanawiam, że wyruszę na Mount Everest, jest dla mnie oczywiste, że muszę wcześniej wybrać się na jakąś górę, żeby przeprowadzić próbę generalną. Nie wiem, czy zgodnie ze słowami lekarza jestem w stanie wspinać się z plecakiem. Jak zniosę długotrwały wysiłek fizyczny? Czy kręgosłup i kolana dadzą o sobie znać od razu, czy dopiero po jakimś czasie”. W tych kilku zdaniach widać wszystko: skrupulatność, odpowiedzialność i charakterystyczną dla niej potrzebę przygotowania się na każdy możliwy scenariusz. Martyna nie robi nic „po łebkach”. Nawet marzenia traktuje jak zadanie do wykonania. Im dalej w książkę, tym bardziej przesuwa się horyzont Najbardziej zostały ze mną te późniejsze rozdziały. Nie te o samym zdobyciu szczytu (choć kocham góry, a Everest jest moim marzeniem), ale te, w których Martyna Wojciechowska zaczyna opowiadać o rzeczach znacznie trudniejszych niż góry. O byciu kobietą, którą wszyscy obserwują. O macierzyństwie. O presji. O tym nieustannym poczuciu, że trzeba zasłużyć na prawo do własnych wyborów. I nagle ta historia kompletnie zmienia swój ciężar. Bo kiedy Wojciechowska wraca do momentu wyjazdu na Antarktydę i opisuje reakcje ludzi na to, że jako matka nadal chce podróżować, pracować i przekraczać granice, trudno nie pomyśleć o tym, jak bardzo kobiety wciąż są rozliczane z każdej decyzji. Z tego, ile pracują. Ile czasu poświęcają sobie. Czy są wystarczająco obecne. Wystarczająco ciepłe. Wystarczająco „dobre”. „Czy matka w ogóle powinna zrezygnować ze swojego życia i swoich pasji?” To jedno pytanie otwiera tu znacznie większy temat. Kilka stron później pojawia się bardzo intymne wyznanie: „Czuję, że dopiero tam narodziłam się jako matka.” I niemal natychmiast zostaje ono sprowadzone do medialnego nagłówka, który jak satelita zaczyna krążyć w sieci: „Martyna dopiero na Antarktydzie pokochała swoje dziecko”. Czytałam to z ogromnym smutkiem i wstydem za „dzisiejszy świat mediów” - bo choć nie tworzę click-bitów, to przedstawiając się jako dziennikarka wiele osób w swojej głowie, przez takie właśnie nagłówki, może wrzucić mnie do tego samego worka. Bo w tych kilku zdaniach mieści się właściwie całe doświadczenie wielu kobiet - świat, który nie daje przestrzeni na skomplikowane emocje, tylko błyskawicznie zamienia je w ocenę. Wojciechowska pisze o tym bardzo spokojnie, bez rozgoryczenia, ale właśnie dlatego wybrzmiewa to jeszcze mocniej. Zwłaszcza kiedy dodaje: „Matki-himalaistki przez dekady musiały udowadniać coś, czego od ojców-himalaistów nigdy nie wymagano: że pasja i odpowiedzialność się nie wykluczają.” I wtedy już naprawdę trudno myśleć o tej książce wyłącznie jak o historii zdobycia Everestu. Coraz bardziej staje się opowieścią o kobietach, które przez lata próbowały być jednocześnie silne, ambitne, opiekuńcze, odporne i „wystarczające” dla wszystkich wokół. A przecież to właśnie ten ciężar bywa czasem największą górą do zdobycia. Everest po latach wygląda inaczej 20 lat temu „Przesunąć horyzont” było dla mnie historią o zdobywaniu świata. Dziś czytam ją bardziej jak opowieść o człowieku, który próbuje przetrwać samego siebie. Dlatego tak mocno wybrzmiewają fragmenty o słabości. „Nie chcę dać rady.” To jedno zdanie właściwie rozsadza cały mit „Martyny, która zawsze daje radę”. Bo ta książka nie opowiada już wyłącznie o sukcesie. Opowiada o tym, co dzieje się później. Co zostaje w człowieku po traumie, po stracie, po nieustannym życiu na najwyższych obrotach. Wojciechowska bardzo dużo pisze o presji. O tym, że nie umiała się zatrzymać. Że ciągle potrzebowała ruchu, celu, kolejnego wyzwania. I chyba pierwszy raz tak otwarcie pokazuje, że czasem ekstremalne życie może być też formą ucieczki. „Potrzebuję dyskomfortu, wręcz bólu i cierpienia, żeby wrócić do siebie.” To jeden z tych cytatów, które zostają w głowie długo po zamknięciu książki. „Odwaga zaczyna się od tego, żeby pozwolić się sobą zaopiekować” Mój ulubiony fragment? „Bez strachu nie ma odwagi”. To zdanie trochę jak motto towarzyszy mi w najtrudniejszych chwilach od czasu, gdy przeczytałam pierwszą wersję „Przesunąć horyzont” z 2006 roku. Chwilę później w nowej książce pada zdanie, które pokazuje, jak bardzo zmieniła się dziś Martyna Wojciechowska: „Czasem prawdziwa odwaga zaczyna się od tego, żeby pozwolić się sobą zaopiekować.” Dlatego ta książka działa tak mocno. Bo nie jest już opowieścią o niezniszczalnej bohaterce. Jest opowieścią o człowieku. O kobiecie, która przez lata próbowała być „supergirl”, aż w końcu zrozumiała, że nie musi już nikomu udowadniać swojej siły. Premiera książki Martyny Wojciechowskiej „Przesunąć horyzont. 20 lat później” pełna symboli i ludzi, którzy tworzyli historię Oficjalna premiera książki odbyła się 18 maja - dokładnie w dniu, w którym Martyna Wojciechowska 20 lat temu stanęła na Evereście. I mam wrażenie, że trudno byłoby wymyślić bardziej symboliczny moment. Na premierze pojawiło się mnóstwo osób, które przez lata były częścią jej drogi. Była Elżbieta Dzikowska - „podróżnicza mama” Martyny. Był Krzysztof Wielicki, człowiek, przed którym góry zdają się nie mieć tajemnic. Był Andrzej Bargiel, który od lat redefiniuje granice niemożliwego. Pojawił się także Dariusz Załuski - operator i dokumentalista, który filmował wejście Wojciechowskiej na Everest. Był również Bedoes, który ostatnio razem z Łatwogangiem zorganizował akcję charytatywną dla dzieci chorych na raka jakiej w Polsce jeszcze nie było. Był Grzegorz Krychowiak. Był Mark Brzezinski - ambasador Stanów Zjednoczonych w Polsce w latach 2022–2025. Była także prezydentowa Joanna Kwaśniewska, która od lat wspiera Martynę w wielu akcjach. I dziesiątki innych osób ze świata kultury, mediów, sportu i podróży, których wymienienie zajęło by kolejne strony tego artykułu. A paradoksalnie ten wieczór wcale nie był o gwiazdach, które wsparły autorkę swoją obecnością. Był o Martynie, która po 20 latach wróciła do własnej historii i opowiedziała ją od nowa. Tym razem uczciwiej. Ciszej. Jeszcze bardziej intymnie. Jeszcze bardziej dokładnie. Martyna pisze w książce: „Najważniejsze są ludzkie historie.” I mam poczucie, że ta książka jest dowodem, że w końcu własną historię też potraktowała z taką samą uwagą jak historie innych ludzi - które dzięki jej determinacji mogły zobaczyć i przez to pokochać miliony widzów. Martyna Wojciechowska „Przesunąć horyzont. 20 lat później”. To nie jest książka o górach Choć kocham książki o górskich wyprawach - a to nie jest książka o górach, to polecam ją z całego serca. Niech was nie zwiedzie Everest umieszczony na rancie okładki. To nie jest książka wyłącznie o wspinaczce. To książka o tym symbolicznym Evereście, który każdy z nas widzi gdzieś w swoim życiu. Czasem jest nim strata. Czasem samotność. Czasem lęk, którego nie umiemy nazwać. A czasem zwykłe zmęczenie ciągłym udowadnianiem światu, że damy radę. Może dlatego tak łatwo odnaleźć w tej historii kawałek siebie. Od jutra „Przesunąć horyzont. 20 lat później” trafia do regularnej sprzedaży w księgarniach. Pojawi się również audiobook czytany przez samą Martynę Wojciechowską. Jak przyznała podczas premiery - nagrywanie go było momentami jeszcze trudniejsze niż samo pisanie. I po przeczytaniu tej książki doskonale rozumiem dlaczego.
Nowość od Apple TV zapowiada się zabawnie, ale bardzo szybko zmienia się w koszmar. Ten serial to esencja „modern dark comedy”
„Pełna przyjemność gwarantowana” to nowa czarna komedia Apple TV z thrillerowym twistem. Tatiana Maslany gra kobietę, której życie wymyka się spod kontroli szybciej, niż zdąży zrozumieć, co naprawdę się dzieje.
Apple TV podgrzewa atmosferę przed premierą serialu „Pełna przyjemność gwarantowana”: do sieci trafił kolejny zwiastun. Jest duszno, nerwowo, momentami absurdalnie, a czarny humor pojawia się dokładnie tam, gdzie napięcie zaczyna wymykać się spod kontroli. W centrum tej historii stoją Tatiana Maslany i Jake Johnson, a na pierwsze odcinki nie musimy długo czekać. W tym artykule: „Pełna przyjemność gwarantowana” to czarna komedia z pazurem Kto zagra w serialu „Pełna przyjemność gwarantowana”? Komu spodoba się „Pełna przyjemność gwarantowana” w Apple TV? „Pełna przyjemność gwarantowana” to czarna komedia z pazurem Już zwiastun jasno ustawia ton fabuły. „Pełna przyjemność gwarantowana” to mroczny komediowy thriller, gdzie żart nie rozładowuje napięcia, tylko jeszcze mocniej je podkręca. Bohaterką jest Paula, świeżo rozwiedziona matka, która samotnie wychowuje dziecko i próbuje utrzymać codzienność w ryzach. Nie jest to jednak ten rodzaj historii, gdzie życiowy chaos kończy się na nieprzespanych nocach, kłopotach w pracy i emocjonalnym bałaganie. W pewnym momencie życie Pauli skręca w stronę niebezpiecznej spirali. Pojawia się szantaż, morderstwo i, w zaskakującym kontraście, młodzieżowa liga piłki nożnej. Ten ostatni element brzmi niemal absurdalnie, ale właśnie na takich zderzeniach „Pełna przyjemność gwarantowana” ma budować swój charakter. Codzienność miesza się tu z zagrożeniem, a prywatny kryzys z sytuacją wymykającą się spod kontroli. Paula zaczyna prowadzić własne śledztwo, przekonana, że mogła być świadkiem przestępstwa. Jednocześnie walczy o opiekę nad dzieckiem i mierzy się z konsekwencjami rozpadu małżeństwa. Władza, strach, poczucie winy, determinacja, wszystko to układa się w historię o kobiecie doprowadzonej do granic wytrzymałości. Z tą różnicą, że zamiast klasycznego psychologicznego dramatu dostajemy opowieść, która nie boi się czarnego humoru i bardzo ciemnych rejestrów komedii. View oEmbed on the source website Kto zagra w serialu „Pełna przyjemność gwarantowana”? Zapowiedzi premierowych epizodów sugerują, że „Pełna przyjemność gwarantowana” nie zamierza długo rozstawiać figur na planszy. Już od początku Paula zostaje wciągnięta w historię, gdzie ekscytacja bardzo szybko ustępuje miejsca lękowi i konsekwencjom. Za serial odpowiada David J. Rosen, twórca, showrunner i scenarzysta produkcji. Reżyserem oraz producentem wykonawczym jest David Gordon Green. Wśród producentów wykonawczych znaleźli się także Simon Kinberg i Audrey Chon z Genre Films oraz Bard Dorros z Anonymous Content. „Pełna przyjemność gwarantowana” powstało dla Apple Studios, we współpracy z Counterpart Studios, Genre Films i Anonymous Content. W obsadzie, obok Tatiany Maslany i Jake’a Johnsona, pojawiają się Brandon Flynn, Murray Bartlett, Jessa Hodges, Jon Michael Hill, Charlie Hall, Kiarra Hamagami Goldberg, Noli Wallace oraz Dolly De Leon. Komu spodoba się „Pełna przyjemność gwarantowana” w Apple TV? „Pełna przyjemność gwarantowana” powinna trafić w gust widzów, którzy lubią historie balansujące między thrillerem psychologicznym a czarną komedią. To propozycja dla ceniących nieoczywiste bohaterki, napięcie podszyte absurdem i historie, gdzie codzienność nagle zaczyna przypominać bardzo zły sen. Apple TV postawiło na model emisji sprzyjający budowaniu napięcia. W dniu premiery, 20 maja, w serwisie pojawią się dwa pierwsze odcinki z dziesięcioodcinkowego sezonu. Kolejne epizody będą dodawane co tydzień w środę, a finał zaplanowano na 15 lipca. Cotygodniowy rytm pozwala wracać do szczegółów, teorii i niedopowiedzeń. A w przypadku czarnej komedii z thrillerowym vibe'm, każdy detal może przecież okazać się ważniejszy, niż wydaje się na pierwszy rzut oka.
Twórca „Reniferka” wrócił z serialem, po którym trudno złapać oddech. Zmusza do refleksji i pokazuje męskość od najciemniejszej strony
24 kwietnia na HBO Max zadebiutował „Półbrat” – sześcioodcinkowy dramat twórcy „Reniferka”. Tym razem nie tylko odpowiada za scenariusz i produkcję wykonawczą, ale i pojawia się na ekranie. Efekt? Serial duszny, szorstki i emocjonalnie niewygodny.
„Półbrat” w HBO Max wpisuje się w coraz głośniejszą dyskusję o toksycznej męskości. Po wstrząsającym „Dojrzewaniu” i dokumencie „Louis Theroux: W głębi manosfery” serial Richarda Gadda to bardzo potrzebny głos w tej rozmowie. Nie zatrzymuje się jednak na prostym oskarżeniu: pokazuje, skąd bierze się przemoc, jak działa współzależność oparta na traumie i dlaczego pewne relacje, choć destrukcyjne, potrafią na lata przykleić się do człowieka jak druga skóra. W tym artykule: Dorastanie bez filtra. Fabuła serialu „Półbrat” Lata napięcia i trauma męskości. Największe atuty „Półbrata” Obsada „Półbrata” – aktorstwo na granicy dyskomfortu Dlaczego warto obejrzeć serial „Półbrat” w HBO Max? Dorastanie bez filtra. Fabuła serialu „Półbrat” W centrum historii są Niall i Ruben – dwaj „przyszywani” bracia; ich więź bardziej przypomina pole minowe niż rodzinny układ. To relacja oparta na fascynacji, lęku, lojalności, wstydzie i agresji. A także jedna z tych ekranowych dynamik, które w jednej chwili każą odwrócić wzrok, by chwilę później nie pozwolić się oderwać. Akcja rozpoczyna się w latach 80. na szkockiej prowincji. Nastoletni Niall jest chłopakiem nieśmiałym, wycofanym, trochę nerdowskim – i bardzo samotnym. Jako syn lesbijki regularnie mierzy się z wyzwiskami, upokorzeniami i przemocą ze strony rówieśników. Szkoła nie jest dla niego miejscem dojrzewania, ale codziennym poligonem przetrwania. Wszystko zmienia się, gdy do jego pokoju wprowadza się Ruben, syn partnerki jego matki. Chłopak właśnie wrócił z zakładu poprawczego i od pierwszych chwil wnosi do domu chaos, bezczelność i energię, której Niall nie umie ani oswoić, ani zignorować. Ruben jest nieobliczalny, impulsywny, dominujący. Niall – ostrożny, przestraszony, nauczony tego, by schodzić innym z drogi. Ich spotkanie uruchamia relację, niemożliwej do zamknięia w prostych kategoriach. View oEmbed on the source website Z czasem chłopcy zaczynają rozumieć, że mogą sobie nawzajem coś dać. Przy Rubenie Niall doświadcza rzeczy, na które sam nigdy by się nie odważył, i staje się w szkole niemal nietykalny. Ruben z kolei dzięki Niallowi poprawia wyniki w nauce i próbuje oczyścić swoje imię. Ten układ od początku ma jednak wysoką cenę. Bliskość miesza się tu z przemocą, czułość z kontrolą, a potrzeba akceptacji z lękiem przed tym, co naprawdę łączy bohaterów. Lata napięcia i trauma męskości. Największe atuty „Półbrata” Historia rozgrywa się na przestrzeni 40 lat i ma nielinearną konstrukcję. Każdy z sześciu odcinków przygląda się innemu etapowi życia bohaterów, odsłaniając kolejne warstwy ich relacji. Przeszłość nie jest tu retrospekcyjnym dodatkiem, ale pełnoprawnym źródłem teraźniejszości. To, co wydarzyło się w młodości, nie zostaje zamknięte w latach 80. – powraca w dorosłości. Równolegle fabuła pokazuje współczesność. Dorosły Ruben, grany przez Richarda Gadda, niespodziewanie pojawia się na ślubie Nialla (Jamie Bell). Nie jest to sentymentalny powrót ani eleganckie domknięcie spraw sprzed lat. To raczej moment, gdy dawne napięcia natychmiast wracają do życia. Mroczne tajemnice, przemilczenia i niedopowiedziane emocje zaczynają wychodzić na powierzchnię. Jednym z najmocniejszych tematów serialu jest męskość – nie jako poza, społeczna rola czy estetyka, ale jako system zachowań, których bohaterowie zostali nauczeni, zanim zdążyli zrozumieć siebie. Gadd przygląda się męskiej złości, wyparciu, przemocy i wstydowi z niezwykłą intensywnością. Pokazuje dwóch mężczyzn „złamanych” w dorosłym życiu i wraca do ich dzieciństwa, by sprawdzić, co właściwie ich ukształtowało. Obsada „Półbrata” – aktorstwo na granicy dyskomfortu Richard Gadd wciela się w dorosłego Rubena, a Jamie Bell gra Nialla. W młodszych wersjach bohaterów oglądamy Stuarta Campbella i Mitchella Robertsona. I to właśnie młoda obsada w dużej mierze buduje emocjonalny ciężar. Robertson jako nastoletni Niall zasługuje na szczególną uwagę: jego spojrzenie, pełne strachu, naiwności i wewnętrznego konfliktu, staje się jednym z najbardziej przejmujących elementów tej historii. To twarz chłopaka uczącego się zakładać kolejne maski, zanim jeszcze zdąży zrozumieć, kim naprawdę jest. Campbell z kolei gra Rubena z nerwową intensywnością – jako bohatera jednocześnie fascynującego i budzącego lęk. W dorosłej wersji tej postaci Gadd dopowiada coś jeszcze: zdziczenie, emocjonalną ruinę i głębię. Dlaczego warto obejrzeć serial „Półbrat” w HBO Max? „Półbrat” nie jest kolejnym serialem o dorastaniu w stylu „Euforii”. Nie ma tu modnego połysku, estetyzacji bólu ani młodzieżowej melancholii podkręconej neonowym światłem. Są czyste emocje, ciasnota wspólnego pokoju i napięcie, które dosłownie wychodzi drzwiami i oknami. Podszyta erotycznym napięciem relacja Nialla i Rubena wymyka się łatwym definicjom. Bywa przerażająca, chwilami poruszająca, często skrajnie dwuznaczna. Richard Gadd pokazuje toksyczną intymność bez znieczulenia – nie po to, by ją usprawiedliwiać, ale by odsłonić jej mechanizmy. W interakcjach bohaterów ścierają się różne wizje męskości: ta stara, brutalna, oparta na dominacji i wyparciu, oraz ta współczesna, która próbuje znaleźć język dla słabości, czułości i wstydu. To właśnie dlatego „Półbrat” może być dla widza niekomfortowy. Tytuł nie pyta, czy Ruben i Niall się kochają, nienawidzą, potrzebują czy niszczą. Pokazuje raczej, że w najbardziej toksycznych więziach te emocje potrafią istnieć jednocześnie. „Półbrata” można oglądać w HBO Max od 24 kwietnia. Kolejne odcinki mają premierę w piątki, w cotygodniowych odstępach.
Ta nowość na SkyShowtime to najbardziej wyczekiwany serial roku. Fani „Yellowstone” będą zachwyceni
Maj w SkyShowtime zapowiada się wyjątkowo interesująco. Widzowie mogą liczyć na premiery nowych seriali, kontynuacje ulubionych produkcji oraz głośne nowości filmowe. Oto najważniejsze tytuły, które pojawią się w streamingu.
SkyShowtime w maju stawia na mocny miks dla widzów, którzy lubią mieć wybór. Z jednej strony platforma przygotowała premiery familijne, takie jak „Tim Rex wśród gwiazd”, „SpongeBob Kanciastoporty” czy „Koci domek Gabi: Film”. Z drugiej – mocniejsze propozycje dla dorosłych: thriller „Prisoner”, westernowy dramat „Dutton Ranch” i dwa horrory, które mogą przyciągnąć największą uwagę: „Czarny telefon 2” oraz „Śmierć jednorożca”. „Prisoner” – nowy thriller od 7 maja View oEmbed on the source website Dla widzów szukających mocniejszych emocji jedną z najciekawszych majowych premier będzie „Prisoner”. Serial zadebiutuje 7 maja – tego dnia w SkyShowtime pojawią się dwa pierwsze odcinki, a kolejne będą udostępniane co tydzień. Cały sezon liczy sześć epizodów. W centrum fabuły stoi Amber Todd, młoda funkcjonariuszka więzienna grana przez Izukę Hoyle. Kobieta otrzymuje zadanie eskortowania Tibora, niebezpiecznego więźnia, w którego wciela się Tahar Rahim. Ma on zeznawać przeciwko Pegasusowi – potężnej organizacji przestępczej. Kiedy konwój zostaje zaatakowany, Amber i Tibor muszą uciekać razem, choć nie mogą sobie ufać. To punkt wyjścia do historii o przetrwaniu, moralnych granicach i napięciu między dwojgiem ludzi, których okoliczności zmuszają do współpracy. Amber musi dotrzeć do celu, ochronić to, co najważniejsze, i jednocześnie zdecydować, jak daleko może się posunąć, kiedy reguły przestają działać. „SpongeBob Kanciastoporty” – nowe odcinki 16 maja 16 maja do SkyShowtime trafią cztery odcinki sezonu 16B serialu „SpongeBob Kanciastoporty”. To powrót do Bikini Dolnego, czyli świata, w którym nawet najprostsze sprawy potrafią zmienić się w absurdalną przygodę. SpongeBob, Patrick i pozostali mieszkańcy podwodnego świata znów będą pakować się w kłopoty – niezależnie od tego, czy chodzi o idealną łopatkę do przerzucania burgerów, czy kolejną eskapadę z paczką przyjaciół. To bezpieczny wybór dla fanów klasyki Nickelodeon i tych, którzy nadal uważają, że SpongeBob ma najlepsze poczucie humoru w oceanie. „Dutton Ranch” – nowy rozdział Beth i Ripa od 22 maja Jedną z najbardziej wyczekiwanych premier miesiąca może być „Dutton Ranch”, czyli „Ranczo Duttonów”. Serial zadebiutuje 22 maja – na start pojawią się dwa pierwsze odcinki, a kolejne będą trafiały do SkyShowtime co tydzień. Sezon liczy dziewięć odcinków. View oEmbed on the source website Nowy dom Beth Dutton i Ripa Wheelera miał być początkiem spokojniejszego życia. Po latach walki o przetrwanie para zaczyna nowy rozdział na liczącej 7000 akrów ziemi. Problem w tym, że w świecie Duttonów spokój nigdy nie trwa długo. Ostra konkurencja i trudne warunki zmuszają Beth i Ripa do kolejnej walki – tym razem o ochronę tego, co sami zbudowali. W tle pozostaje także Carter, którego chcą wychować na porządnego człowieka. Dla fanów „Yellowstone” to jeden z najważniejszych majowych punktów programu. „Marshals: A Yellowstone Story” – finał 25 maja View oEmbed on the source website W maju kontynuowane będą także nowe odcinki „Marshals: A Yellowstone Story”. Kolejne epizody pojawiają się w poniedziałki, a finał zaplanowano na 25 maja. W obsadzie są Luke Grimes, Gil Birmingham i Arielle Kebbel. To kolejny tytuł, który wzmacnia obecność świata „Yellowstone” w ofercie SkyShowtime. Jeśli więc ktoś w maju chce zostać przy westernowych klimatach, rodzinnych napięciach i historii o lojalności, władzy oraz granicach prawa, będzie miał co oglądać. „Czarny telefon 2” – horror od 16 maja View oEmbed on the source website Fani grozy powinni zaznaczyć w kalendarzu 16 maja. Tego dnia w SkyShowtime pojawi się „Czarny telefon 2”, sequel hitowego horroru Scotta Derricksona. Film ponownie przenosi widzów do świata stworzonego na podstawie opowiadania Joego Hilla, a za produkcję odpowiada studio Blumhouse. W obsadzie wracają Ethan Hawke, Mason Thames, Madeleine McGraw, Jeremy Davies i Miguel Mora. Sam opis zapowiada powrót do atmosfery, w której dźwięk telefonu wystarczy, by podnieść ciśnienie. To jedna z najmocniejszych majowych premier dla fanów horrorów. „Śmierć jednorożca” – Jenna Ortega i Paul Rudd w nietypowym horrorze View oEmbed on the source website Najbardziej osobliwą filmową premierą maja może być „Śmierć jednorożca”, która trafi do SkyShowtime 28 maja. Już sam punkt wyjścia brzmi jak czarna komedia podszyta horrorem: Elliott, grany przez Paula Rudda, i jego córka Ridley, w którą wciela się Jenna Ortega, śmiertelnie potrącają samochodem jednorożca. Następnie zawożą jego ciało na odludzie do bogatego prezesa firmy farmaceutycznej. Szybko okazuje się, że ciało, krew, a zwłaszcza róg zwierzęcia mają nadprzyrodzone właściwości lecznicze. Prezes koncernu postanawia to wykorzystać, ale im dalej naukowcy posuwają się w eksperymentach, tym wyraźniejsze stają się śmiertelne konsekwencje ich działań. To premiera, która może zainteresować nie tylko fanów Jenny Ortegi, ale też widzów lubiących horrory z satyrycznym, absurdalnym twistem. Co warto obejrzeć w maju w SkyShowtime? Najmocniejsze punkty miesiąca? Dla fanów uniwersum „Yellowstone” – zdecydowanie „Dutton Ranch” i finał „Marshals: A Yellowstone Story”. Dla miłośników thrillerów – „Prisoner” z Taharem Rahimem. Dla fanów horrorów – „Czarny telefon 2” oraz „Śmierć jednorożca”.
Nowa perełka od twórcy nagradzanego „Reniferka”. O czym jest nieznośnie intensywny „Półbrat”?
Okrzyknięty przez The Guardian „niepokojącym arcydziełem” i wyróżniony imponującą pięciogwiazdkową recenzją, najnowszy dramat BBC „Półbrat” z pewnością przyciągnie uwagę wszystkich.
Sześcioodcinkowy serial stanowi analizę toksycznej męskości, podejmując ten temat w sposób „nieznośnie intensywny”. Prawdopodobnie poruszy widzów podobnie jak hitowy serial Netfliksa „Dojrzewanie”, który trafił nawet do programu nauczania w brytyjskich szkołach. Produkcja ma również wysoko zawieszoną poprzeczkę, ponieważ została stworzona przez Richarda Gadda, twórcę nagradzanego serialu „Reniferek” (zdobywca sześciu nagród Emmy i dwóch Złotych Globów!). Po dwóch latach wreszcie możemy zobaczyć kolejne dzieło Gadda na ekranach. Abyś nie przegapił serialu, o którym wszyscy będą mówić, przygotowaliśmy przegląd najważniejszych faktów, które musisz wiedzieć o tej produkcji. O czym jest serial „Półbrat”? „Półbrat” opowiada o złożoności relacji między dwoma przyrodnimi braćmi na przestrzeni trzech dekad. Obaj znacząco różnią się charakterem: Niall jest rozsądny i łagodny, podczas gdy Ruben jest impulsywny i nieprzewidywalny. Mimo że są swoimi przeciwieństwami, zmuszeni do współistnienia, tworzą między sobą więź i lojalność, które kształtują kolejne lata ich życia. Poprzez tę kluczową relację Gadd porusza temat toksycznej męskości, tłumionych emocji i gniewu, inicjując szerszą dyskusję na temat sposobów wyrażania emocji i wrażliwości u mężczyzn. Richard Gadd występuje również w serialu, wcielając się w Rubena. Na ekranie towarzyszą mu Jamie Bell (Niall), Neve McIntosh (Lori), Marianne McIvor (Maura) oraz Charlie de Melo (Alby). Kiedy emitowane są nowe odcinki serialu „Półbrat”? Pierwszy odcinek został udostępniony w piątek, 24 kwietnia na HBO Max, a kolejne będą pojawiać się co tydzień
Meryl Streep na premierze „Diabeł ubiera się u Prady 2" udowadnia, że kolor „crimson” to ideał dla kobiet 70+
To samo miejsce – Lincoln Center w Nowy Jork – ale zupełnie inne stylizacje. Te pierwsze były bardziej spontaniczne, drugie dopracowane co do milimetra (i wyraźnie couture). Anatomia dwóch modowych premier.
Chcemy tego czy nie, film zawładnął mediami społecznościowymi (nie tylko tymi modowymi). Powodem jest zarówno fabuła, która ma rozłożyć na czynniki pierwsze mechanizmy działania luksusowego magazynu (i ich współczesne ewolucje), jak i obsada złożona z kultowych aktorek i aktorów. Do tego dochodzi mania tzw. method dressing, która sprawiła, że czerwone dywany traktujemy niemal jak wybiegi prêt-à-porter. „Diabeł ubiera się u Prady” stał się wiosennym fenomenem kulturowym. Trasa promocyjna jest pod lupą, a fani obsesyjnie tropią odniesienia do scenariusza. Do tego dochodzi zachwyt wokół koloru cerulean, który urósł dzięki filmowi do rangi, oraz słynna „lekcja” tłumacząca zawiłości świata mody. Dziś nic nie jest pozostawione przypadkowi, dlatego zestawienie z czerwonym dywanem światowej premiery pierwszej części w 2006 roku może być wręcz zaskakujące. Tam panowała swoboda i nonszalancja, które dziś wydają się wręcz rewolucyjne w swojej prostocie. Anne Hathaway, Meryl Streep, Emily Blunt, Stanley Tucci i inni byli mniej wystylizowani, mniej „ustawieni” – co tłumaczy dzisiejszą nostalgię za tamtą epoką stylu: czasem chaotycznego, ale bardziej autentycznego. Premiera "Diabeł ubiera się u Prady 2" w Polsce już 1 maja W 2026 roku mamy natomiast prawdziwy glamour-show, który mógłby konkurować z Met Galą. Parada gwiazd ubranych mniej lub bardziej tematycznie, poprzedzona rozbudowaną trasą promocyjną, przyniosła oszałamiające stylizacje: czerwone akcenty nawiązujące do charakterystycznego „diabelskiego” obcasa, surrealistyczne zestawy i błyszczące kreacje, które już teraz wywołują ogromne emocje. Czasy się zmieniły – także na czerwonym dywanie potrzeba dziś koncepcji. Stylizacje mają nawiązywać, definiować, rozwijać i komentować rolę aktorów, wpisując ich w narrację filmu. Dlatego porównanie premier pierwszej i drugiej części „Diabeł ubiera się u Prady” to coś więcej niż nostalgiczne wspomnienie – to opowieść o tym, jak czerwony dywan zmienił się z przestrzeni obecności w przestrzeń kreacji – z naturalnego gestu w przemyślaną strategię wizualną. Oto porównanie stylizacji gwiazd z premier „Diabeł ubiera się u Prady” przed i po 20 latach: 1. Anne Hathaway 2006 Niezawodna czerwień, proste linie, subtelny dekolt. Fryzura niedoskonała, makijaż niemal naturalny. Andy Sachs jeszcze nie jest pewną siebie redaktorką, a Anne Hathaway dopiero staje się gwiazdą. 2. Anne Hathaway 2026 Dwadzieścia lat później czerwień powraca, ale w bardziej strukturalnej formie. Rzeźbiony gorset, podkreślona talia, couture i projekt na miarę od Louis Vuitton (projekt Nicolas Ghesquière). Do tego błyszczące akcenty biżuterii Bulgari, której aktorka jest ambasadorką. 3. Meryl Streep 2006 Satynowa, perłowa kość słoniowa – romantyczna i daleka od surowości Mirandy Priestly. Meryl Streep poruszała się z charakterystyczną dla siebie swobodą. Stylizacja, która dziś mogłaby nie przejść selekcji stylistów, pozostaje niezwykle elegancka: haftowana etola, półtransparentna spódnica i orientalna marynarka. 4. Meryl Streep 2026 Postawa „boss lady” i couture upgrade: ognista peleryna od Givenchy zestawiona z czarnymi skórzanymi rękawiczkami operowymi. Ten look bardziej niż kiedykolwiek wpisuje się w postać Mirandy – uzupełniony ciemnymi okularami jako modowym manifestem. 5. Emily Blunt 2006 Emily Blunt jako kwintesencja glamour lat 2000.: satynowa slip dress w kolorze magenty z koronką i sandały-bijoux. Emily Charlton to jeszcze tylko rola, a styl aktorki dopiero się kształtuje. 6. Emily Blunt 2026 Nowa era – couture prosto z pokazu Schiaparelli wiosna–lato 2026. Perfekcyjnie skrojony tiul, objętościowa forma i sztywny, zdobiony gorset. Gdyby przełożyć to na fabułę: Emily nie jest już asystentką. I być może to wskazówka 7. Stanley Tucci 2006 Stanley Tucci, wraz z ówczesną żoną Kate Spath, w klasycznym garniturze – symbol równowagi i ponadczasowej elegancji, podobnie jak jego ekranowe alter ego, dyrektor artystyczny magazynu. 8. Stanley Tucci 2026 Nadal nienaganny: aksamitna marynarka, eleganckie spodnie i krawat w odcieniu greige od Giorgio Armani – wyrafinowana odsłona Nigela Kiplinga.
Pełne adrenaliny i trzymające w napięciu. Oto 7 najlepszych dramatów medycznych dla fanów „The Pitt"
„The Pitt” powraca na ekrany, a wraz z nim długo wyczekiwany drugi sezon. Oczekiwanie na cotygodniową premierę nowych odcinków, bywa jednak uciążliwe. Oto 7 propozycji dramatów medycznych, które dostarczają codzienną dawkę adrenaliny i będą nowym "guilty pleasure".
Jako społeczeństwo, które uparcie zapełnia swoje kalendarze po brzegi i nosi ślady wypalenia jak odznakę honoru, można by przypuszczać, że to, czego potrzebuje nasz układ nerwowy, to stabilizacja. A jednak – pomiędzy nocnymi mailami służbowymi a bezmyślnym scrollowaniem TikToka – antidotum, po które faktycznie sięgamy, to coś zupełnie innego – adrenalina. Dokładniej rzecz ujmując: to ten szczególny rodzaj napięcia o wysoką stawkę, jaki oferują dramaty medyczne. Wygląda na to, że nie możemy się nimi nasycić – czy to jako odskocznią od monotonii codzienności, czy jako przypomnieniem, że w gruncie rzeczy mogłoby być gorzej. A może to po prostu lekarskie fartuchy robią swoje. Drugi sezon „The Pitt” – najnowszy wśród dramatów medycznych Najnowszym dodatkiem do tej listy jest nagrodzony Emmy dramat medyczny „The Pitt”. Serial niedawno trafił na ekrany dzięki platformie HBO Max, a widzowie w Wielkiej Brytanii mogli od razu obejrzeć wszystkie 15 odcinków pierwszego sezonu. Fabuła koncentruje się na doktorze Michaelu „Robbym” Robinavitchu (Noah Wyle) i rozgrywa się w trakcie jednego, 15-godzinnego dyżuru na przeciążonym oddziale ratunkowym w szpitalu w Pittsburghu. Teraz, gdy drugi sezon udostępniany jest odcinek po odcinku co tydzień, musimy szukać czegoś, co wypełni czas między kolejnymi epizodami i dostarczy adrenaliny. Dlatego przygotowaliśmy listę siedmiu najlepszych dramatów medycznych – zarówno nowych, jak i starszych – które warto dodać do swojej listy „do obejrzenia”. 1. „This Is Going To Hurt" Adaptacja poruszających wspomnień Adama Kaya z czasów pracy jako młodszy lekarz w NHS zadebiutowała w 2022 roku i szybko stała się pozycją obowiązkową. Określana jako „boleśnie zabawna i rozdzierająco szczera”, seria z Benem Whishawem w roli Adama pokazuje jego drogę przez hierarchię szpitalną, naznaczoną wyczerpującymi godzinami pracy i lawiną przerażających obowiązków. 2. „Grey’s Anatomy” Choć mniej realistyczny niż „The Pitt”, „Grey’s Anatomy” z pewnością dostarczy solidnej dawki adrenaliny. Z 22 sezonami (i kolejnymi w drodze) to spore zobowiązanie – ale znacznie łatwiejsze do podjęcia, gdy na ekranie pojawiają się Patrick Dempsey, Jesse Williams, Eric Dane i wielu innych. 3. „Casualty” Jeśli wydawało się wam, że „Grey’s Anatomy” zajmie was na długo, przygotujcie się na „Casualty” – najdłużej emitowany dramat medyczny w paśmie prime time na świecie, liczący ponad 40 sezonów. Akcja toczy się na oddziale ratunkowym szpitala w Holby City i śledzi losy personelu walczącego o życie pacjentów, a jednocześnie zmagającego się z własnymi problemami. Dodatkową atrakcją jest możliwość wypatrzenia epizodycznych występów przyszłych gwiazd – od Kate Winslet i Jodie Comer po Orlando Blooma i Toma Hiddlestona. 4. „Doc Martin” Martin Clunes wciela się w jednego z najbardziej lubianych telewizyjnych lekarzy – doktora Martina, niegdyś odnoszącego sukcesy chirurga, który rozwija lęk przed krwią. Zmuszony porzucić operacje, podejmuje pracę lekarza rodzinnego w spokojnej kornwalijskiej wiosce. Ten ciepły komediodramat był emitowany przez 10 sezonów, od 2004 do 2022 roku. 5. „Bodies” „Bodies” to dramat medyczny z lat 2000., stworzony przez Jeda Mercurio (Line of Duty), który eksploruje moralne dylematy w otoczce akcji, skandali i seksu. Serial śledzi losy Roba Lake’a (Max Beesley), rozpoczynającego pracę na oddziale położniczym pod okiem konsultanta Rogera Hurleya (Patrick Baladi). Choć powstały tylko dwa sezony i finałowy odcinek specjalny, produkcja zdobyła uznanie i często bywa uznawana za jedną z najlepszych w swojej dekadzie. 6. „Monroe” Akcja serialu ITV rozgrywa się w szpitalu w Leeds, gdzie James Nesbitt gra błyskotliwego, lecz niepozbawionego wad neurochirurga Gabriela Monroe’a. Towarzyszy mu Sarah Parish jako utalentowana kardiochirurg Jenny Bremner. Zaledwie 12 odcinków w dwóch sezonach sprawia, że to idealna propozycja na stosunkowo szybki „zastrzyk” medycznych emocji. 7. „ER” Na koniec – serial, którego nie mogło zabraknąć. „ER”, współtworzony przez część zespołu stojącego za „The Pitt”, zawdzięcza swój sukces m.in. producentowi wykonawczemu Johnowi Wellsowi oraz scenarzyście R. Scottowi Gemmillowi. To właśnie tutaj Noah Wyle po raz pierwszy założył stetoskop jako doktor John Carter. Serial wyniósł też na szczyt George’a Clooneya, który zdobył popularność rolą Douga Rossa.
To romans w stylu Romea i Julii, połączony z gangsterskim thrillerem kryminalnym. Brytyjczycy go pokochali
Został okrzyknięty przez The Guardian „najbardziej oszałamiająco pięknym serialem telewizyjnym ostatnich lat”, a przez The Independent nazwany „zachwycającym” i „lirycznym” – wszystko wskazuje na to, że nowa produkcja BBC, „Mint”, stanie się kolejnym wielkim serialem, o którym będzie mówić każdy.
W świecie streamingu i niekończących się list „do obejrzenia”, pełnych znakomitych produkcji, łatwo się pogubić w tym, co i kiedy warto zobaczyć, a „Mint" to obowiązkowa pozycja, której nie można przegapić. O czym jest serial „Mint”? To romans w stylu Romea i Julii, połączony z gangsterskim thrillerem kryminalnym osadzonym w Glasgow. „Mint” wykorzystuje także elementy realizmu magicznego w swojej narracji i jest czymś zupełnie innym niż wszystko, co dotąd widzieliście w telewizji. Zapytana o to, o czym opowiada serial, scenarzystka i reżyserka Charlotte Regan powiedziała dla BBC: „Historia Mint skupia się na Shannon, córce rodziny przestępczej, ale wątek kryminalny jest w naszej opowieści drugorzędny – najważniejsza jest historia miłosna. To przede wszystkim opowieść o miłości trzech kobiet – romantycznej i rodzinnej. Cały serial rozgrywa się na tle napięć wynikających z działalności przestępczej, ale na pierwszym planie jest Shannon, która zakochuje się w chłopaku o imieniu Arran, należącym do rywalizującej rodziny. Cat – matka – i Dylan – ojciec – przestają się kochać, a ich małżeństwo dobiega końca. To tak naprawdę opowieść o różnych obliczach miłości. Uwielbiam komedie romantyczne, więc chciałam stworzyć gangsterski romans”. W głównych rolach występują Emma Laird jako Shannon oraz Loyle Carner jako Arran. W znakomitej brytyjskiej obsadzie znaleźli się także Lara Fraser (Cat), Sam Riley (Dylan) i Lindsay Duncan (Ollie). Kiedy będą emitowane nowe odcinki „Mint”? Półgodzinne odcinki „Mint” emitowane są w poniedziałki od godziny 21:00 na BBC One. Pierwsze dwa odcinki pokazano w poniedziałek 20 kwietnia, a kolejne będą ukazywać się co tydzień. Data premiery w Polsce nie jest jeszcze znana, jednak sądząc po popularności, jaką serial wywołał za granicą, możemy się jej spodziewać niebawem.